praag.co.za

Tag: Zimbabwe

  • Zimbabwe nou ook op hok

    Zimbabwe nou ook op hok

    Zimbabwe het Maandag met ʼn landswye inperking van 21 dae begin in ʼn poging om verspreiding van die Koronavirus te bekamp. Die president van die land, Emmerson Mnangagwa, het die land op televisie toegespreek en die bevolking aangespoor om gehoor te gee aan die noodmaatreëls. Hy het gesê dat almal in Zimbabwe moet optree asof hulle reeds die virus onder lede het en nie hulle vriende en familie wil aansteek nie.

    Die eerste dag het grootliks vreedsaam verloop met min gevalle van mense wat die inperkingmaatreëls probeer verontagsaam het.

    Na verwagting sal die inperking nog meer oorlewingsdruk op die algemene Zimbabwiese bevolking plaas. Die land gaan gebuk onder hiperinflasie en ingrypende tekorte aan basiese lewensmiddele. Dit is as gevolg van die rampspoedige grondroofprogram van die voormalige president van Zimbabwe, Robert Mugabe, wat twintig jaar gelede afgeskop het.

    Daar is tot op hede sewe gevalle van Koronavirusbesmetting in Zimbabwe geïdentifiseer en een persoon is dood daaraan.

  • Dan Roodt: ‘n 1652-makwerekwere-bondgenootskap?

    Dan Roodt: ‘n 1652-makwerekwere-bondgenootskap?

    Iets om te oorweeg: Linkse Engelse en die SA swart elite het ‘n alliansie teen Afrikaners gesluit & ons oorwin, alles geplunder, wil grondgryp, ens. En as ons ‘n alliansie aangaan met buitelandse swartes in SA & hul lande van herkoms teen die Anglo-Bantoe-alliansie?

    Noem dit ‘n 1652-makwerekwere-alliansie.

    Hoe ek dit sien gebeur: Ons hou ‘n groot betoging in die Johannesburgse middestad teen die rassisme en xenofobie van die ANC-bewind. Baniere kan in Afrikaans, Frans en Engels wees (daar is baie Kongolese en Wes-Afrikane ook). Ons eis stemreg vir buitelanders in die munisipale verkiesings, asook dat hulle moet kwalifiseer vir regeringsposte en BEE. Uiteraard wil ons hê BEE moet afgeskaf word, maar in ‘n eerste fase moet al die buitelanders óók daarvoor kwalifiseer.

    Hier in Johannesburg is daar ‘n ontsettende gevoel tussen die plaaslikes en die vreemdes. Die vreemdes is beter werkers, minder arrogant en word regtig sleg behandel deur die polisie, administrasie, ens.

    Dis ‘n skuif wat niemand van ons verwag nie. Solank ons ‘n klein groepie “regse wit Afrikaners” bly, kan hulle ons maklik hanteer, want by die stembus tel ons handjie vol stemme niks en verder moet ons maar net magteloos toekyk hoe hulle een wet na die ander maak om ons bates te plunder, ons kinders landuit te verdryf met rassewette, asook bedek en onbedek geweld en plaasmoorde teen ons aan te hits.

    Dink uit die kassie uit. Ons situasie raak by die dag desperater, want ons verloor ons beste mense oorsee, word ouer, swakker en minder. Op ‘n dag gaan dit soos Zimbabwe wees: hulle sal net by jou huis opdaag en dit vat.

    Trouens, hier in Johannesburg is daar van die deftige swartes met korporatiewe werke wat van sulke goed praat en mal is oor Malema. Hulle droom daarvan om die groot, weelderige huise in Sandhurst, Hydepark, Saxonwold en ander ryk buurte “sommer net te vat” as Malema aan bewind kom en “onteiening sonder vergoeding” plaasvind.

    Jou vyand se vyand is jou vriend. Die klein groepie linkse Engelse in Johannesburg het dit goed besef en ná Republiekwording die swart massas teen ons begin monster met “anti-apartheid”. Hulle het hulle intussen onder die ANC ryk gesteel en die geld is Switserland toe. Gavin Watson en Bosasa is maar net die top van die ysberg.

    Maar ons kan dieselfde doen! Ons kan die ANC skaakmat stel met sy immigranteprobleem. Elke makwerekwere is ‘n potensiële bondgenoot.

    Ons moet ook nie te veel vooropgestelde idees oor die uitkoms hê nie. Miskien val die land uitmekaar soos Joego-Slawië en ons kry ‘n volkstaat, miskien smeek die EU en die VSA ons Afrikaners om weer te regeer en die orde te herstel. Hoe dit ook al sy, ons sal keuses hê.

    Tans beskik ons oor géén keuses nie. Dis óf verdere afgang, óf emigrasie. Die VF Plus het nie ‘n kat se kans om ooit te regeer nie. Selfs nie eens die DA nie, wat in elk geval ideëloos is en die ANC bloot na-aap.

    Ek ken Jhb soos die palm van my hand, het dit voor my oë gesien verval. Met ‘n bietjie hulp is ek seker ons kan by al die buitelanders se etniese netwerke uitkom en daardie groot betoging in die middestad reël. Daar sal nie ‘n tweede Shell House wees nie, want die Zoeloes moes van Natal af opruk teen die ANC. Die makwerekwere is reeds híér – in groot getalle!

  • Zimbabwe binnekort sonder brood weens valutatekort

    Zimbabwe binnekort sonder brood weens valutatekort

    Zimbabwe kan binne ‘n week sonder brood wees nadat meelvoorrade afgeneem het weens die land se versuim om  vir ingevoerde koring te betaal, volgens ‘n vertroulike brief wat Maandag aan bakkers deur die land se graanmeulenaarsgroep geskryf is.

    Dié radikale, afrosentriese land wat berug is weens sy antiblanke maatreëls en grondgryp, verkeer in die greep van ‘n ernstige tekort aan Amerikaanse dollars wat tekorte aan brandstof en medisyne veroorsaak, aangesien president Emmerson Mnangagwa sukkel om sy voorverkiesingsbeloftes na te kom om die chaotiese ekonomie vinnig te laat herleef.

    Zimbabwe voer koring in, wat met plaaslike graan vermeng word om meel vir brood te maak. Brood is die land se naasgrootste stapelvoedsel na mieliemeel.

    Lynette Veremu, hoofbestuurder van die Graanmeulenaarsvereniging (GMAZ), het aan die Nasionale Bakkersvereniging van Zimbabwe (NBAZ) geskryf om te sê dat die land nie in staat is om te  betaal vir 55 000 ton koring in doeanebeheerde pakhuise in Mosambiek en Harare nie.

    “Ons is jammer om te adviseer dat die huidige voorrade van ingevoerde koring vir broodmeel tot 5 800 ton uitgeput is en dat ons minder as agt dae se nasionale broodmeelvoorraad het,” lui die brief.

    Die woordvoerder van GMAZ, Garikai Chaunza, het die brief bevestig en gesê: “Dit is die situasie waarmee ons gekonfronteer word.”

  • Dan Roodt: Ek gun Shanté Kroukamp haar plastieksak vol note

    Dan Roodt: Ek gun Shanté Kroukamp haar plastieksak vol note

    Tans publiseer Netwerk24 enkele meningstukke deur jongmense, wat ‘n interessante blik op hul denke — of gebrek daaraan — bied. As mens 20 is, dink jy gewoonlik dat jy meer weet as jou ouers en dosente. En natuurlik dat jy meer modern, ingelig en belese as hulle sou wees.

    In dié trant skryf Shanté Kroukamp op 18 Januarie 2019:

    “Die diep gewortelde afkeur (sic) in die liberale, korrupte en ‘te groot vir hul skoene’ jeugdiges van vandag hang soos ‘n rookwolk om elke ouer tannie en oom terwyl hulle vas glo dat die wêreld soos hulle dit leer ken het, op sy kop gedraai is.”

    Hier begaan sy ‘n enorme denkfout — een van vele, ongelukkig — naamlik om te dink dat die vorige geslag Afrikaners “meer konserwatief of behoudend” was as die huidige. Inteendeel, die politieke, sedelike en ander standpunte van die vorige Afrikaner-elite was feitlik deur die bank liberaal en anglosentries.

    Ons geslag, asook dié onmiddellik voor ons, het die Afrikanertradisie gesloop en ondermyn, iets wat regstreeks tot die eerlose oorgawe van die Nasionale Party gely het. Dink maar aan figure soos Van Zyl Slabbert, André P. Brink, Leon Wessels, Koos Bekker en les bes, FW de Klerk wat, toe hy moes kies tussen die KP en die SAKP, toe kies hy die SAKP.

    Koos Kombuis het ‘n paar mooi liedjies geskryf, maar hy was ook ‘n hopeloos linkse daggaroker. In die mate waartoe daar iets soos ‘n Suid-Afrikaanse tydsgees bestaan en ons nie maar steeds ‘n blote kolonie van die VK en die VSA is nie, is ons altyd so half ‘n dekade of twee agter die res van die wêreld. Toe die Amerikaanse jeug lankal die term “yuppie” gemunt het om die soort ambisie en geldelike aspirasies van die tagtiger- en negentigerjare uit te druk, was daar steeds hippies met lang hare en kombi’s wat in Kaapstad ‘n soort ersatz weergawe van die Amerikaanse sestigerjare volvoer het.

    Terloops, een van die sterkste aanklagte teen die dekadensie van die sestigerjare is natuurlik die beroemde roman deur Frankryk se mees vertaalde skrywer, Michel Houellebecq: “Elementêre deeltjies” (Les particules élémentaires in die oorspronklike en Elementaire deeltjes in Nederlands.) Dit val dan ook op dat, terwyl Shanté Kroukamp ‘n “nuwe identiteit” vir die Afrikaner bepleit, haar foto in die Naspersorgane pryk waar sy ‘n Jimi Hendrix-T-hemp dra. Hendrix was seker dié simbool van die Amerikaanse dwelm-en-seks-kultuur van die sestigerjare wat deur Tom Wolfe in sy briljante Electric Kool-Aid Acid Test vasgevang is en is self aan ‘n oordosis dwelms of slaappille dood op 18 September 1970, lank voordat Kroukamp gebore is.

    ‘n Mens wonder: moet die Afrikaner se “nuwe identiteit” dus by die Amerikaanse hippiebeweging gesoek word? Kroukamp beskou die Afrikaanse rolprentbedryf as, soos sy dit stel, “een van (die) dryfkragte van bevryding en progressiwiteit”. Sy verwys na ene Christiaan Olwagen, wat regisseur was van die rolprent Johnny is nie dood nie, wat gewy is aan die lewe van die sanger Johannes Kerkorrel. Onder andere het Kerkorrel ‘n taamlik cliché-gelade liedjie oor Hillbrow geskryf, die eertydse woonstelbuurt van Johannesburg, maar wat tans tot ‘n krotbuurt met vullis op die sypaadjies en die stank van riool op straat verval het.

    Kerkorrel se estetiese konstruksie, indien mens dit so sou kon benoem, het vir alle praktiese doeleindes in duie gestort. Dit is agtergehaal deur die revolusie wat iewers tussen Afromarxisme en ‘n Idi-Amin-agtige korrupsie vasgevang is.

    Die onlangse geskiedenis herinner mens aan NP van Wyk Louw se beroemde woorde:

    Miskien sal ons ook sterwe en iewers ruggelings stort,
    dat hierdie helder aarde in ons verdonker word.
    Miskien sal niemand later mooi dinge van ons weet
    en nêrens sin te kry wees in al ons stryd en leed,

    Ek is bevrees daar is geen sin in mejuffrou Kroukamp se betoog nie. Die Universiteit van Pretoria en veral sy Fakulteit van Geesteswetenskappe het al te naby aan derdewêreldstatus gewentel vir haar om hoegenaamd ‘n begrip van die Westerse tradisie te hê, waarvan die Afrikanertradisie ‘n afsplintering verteenwoordig. Al wat ek raaksien, is iets soos ‘n oneindige herhaling van die vorige geslagte se nihilisme, dekadensie en uiteindelike domheid. As ons effens terugstaan, weg van die propaganda en wensdenkery oor die toekoms, was die geslag van FW de Klerk, Van Zyl Slabbert en hul geesgenote wonderbaarlik onnosel. Hulle het geen benul gehad van waarmee hulle besig was, of selfs bloot wat op die spel was nie. Vandag word dit daagliks in ons ingehamer — met elke plaasmoord, elke universiteit of skool wat onder dwang verengels en verwoes word.

    So kom ons om, so kom ons om. Elkeen behoort sy mea culpa te doen. Aan my kinders en elke jong Afrikaner vra ek namens ons geslag om verskoning, dat ons so naïef en sleg was, dat ons nooit teen oorheersing opgestaan het totdat dit te laat was nie. My hart bloei vir elke jongmens wat vandag vervreem in ‘n gewelddadige, korrupte land moet woon waar Angelo Agrizzi van Bosasa kontant in plastieksakke aan direkteurs-generaal van staatsdepartemente aflewer.

    Ek dink nie die “Afrikaanse rolprentbedryf” — in die mate waartoe so iets bestaan buite enkele voorspelbare romantiese sepies om — gaan binne die afsienbare toekoms ‘n film begin maak wat iets van ons werklikheid weerspieël nie. Daardie regstellende direkteurs-generaal met hul duur skoene en nog duurder motors in die departementele parkeergarage wat die afspraak vir ‘n Checkerssak vol note nakom… dis mos ‘n land om op trots te wees, die toonbeeld van “liberalisme en progressiwiteit”!

    Ek wil ook nie voorgee dat ek alles weet nie; immers het ek aan ten minste twee universiteite gestudeer, wat eerder ‘n nadeel by ‘n mens se begrip is as enigiets anders. Redelik onlangs het ek via minder bekende Franse denkers van die eerste helfte van die twintigste eeu egter ‘n heel ander perspektief op “tradisie” verkry as die soort gemeenplasige, neerhalende manier waarop Shanté Kroukamp die woord gebruik as sy sê:

    “Alhoewel blinde volgelinge van norme en eng gekondisioneerde mense tradisies en kultuur preserveer, moet dit nie aangemoedig word nie.”

    Eng gekondisioneerde mense? Niks in haar betoog oortuig my dat mejuffrou Kroukamp haar oopstel vir enigiets buite die benepe, koloniale soort Britse kultuurmarxisme wat van ons universiteite besit geneem het en wat klakkeloos (en anglisisties) in Afrikaans nagepraat word nie.

    Daar is ‘n groter wêreld daarbuite: die Europese Vasteland met sy veelheid van tale, Japan, Korea… kulture en volkere wat tradisies oor honderde en selfs duisende jare onderhou het. Trouens, kan ‘n mens jou ‘n beskawing of selfs net skoonheid sónder tradisie voorstel?

    Ongelukkig bly daardie ryke verskeidenheid van kulture en idees vir ons duister, ewe duister as ons eie geskiedenis en tradisie wat deur die revolusie verteken en verrinneweer is. Ons is te besig om Zimbabwe te word om daarop ag te slaan.

    Maar hopelik sal mejuffrou Kroukamp ook eendag soos die uitvoerende bestuurders van ons “demokrasie” met ‘n Checkerssak vol note beloon word vir haar slaafse navolging van die heersende, “progressiewe” ideologie…

  • Klaas Waarzegger: Malema heel moontlik die volgende SA president

    Klaas Waarzegger: Malema heel moontlik die volgende SA president

    ‘n Paar jaar gelede het ek ‘n stuk geskryf oor Julius Malema nadat hy uit die ANC geskors is, en Zuma se “Skaduweehandlangers” ‘n klomp (sommige ongeldige) sake teen hom oopgemaak het in ‘n poging om hom te diskrediteer. Baie Suid-Afrikaners het gedink dat dit die einde van die grootbek van Limpopo sou wees, maar ek onthou dat ek geskryf het dat hy nog ‘n groot rol in die SA politiek gaan speel. Nou besef ek dat ek reg was, maar ook dat ek hom totaal onderskat het.

    Malema het met sy regterhand, Floyd Shivambu, ‘n politieke party gestig wat groot, alhoewel skrikwekkende invloed in die landspolitiek sou hê. Die feit dat hierdie groep swart nasionaliste die grootste identifiseerbare samevoeging van rassiste in die plaaslike politiek is, raak al hoe belangriker in die proses om die toekoms te ontleed.

    Eers wou Malema moord pleeg vir Zuma, daarna wou hy Zuma vermoor, en toe begin hy ‘n belangrike rol speel daarin om Zuma na die rand van die politieke speelgrond te verdryf. Dit het hy reggekry deur vele hofsake teen Zuma, waarvoor niemand hom kan kritiseer nie. Hy het die knaters gehad om dit te doen toe meer ervare politici net gestaan en kreun en skree het soos varke met hardlywigheid. Sy optrede het uiteindelik die ander gedwing om ook aksies in te stel wat Zuma se regspan baie besig gehou het, en baie ryk gemaak het.

    Malema se hoofrede om die EFF te begin, was om uiting te gee aan sy haat vir die man wat eens sy mentor en beskermheer was. Maar hy moes ‘n alternatief kry op die ANC se uitgediende beloftes en hulle gebrek aan enige geslaagde projekte en aksies. Gelukkig vir hom, het hulle (die ANC) vir hom ‘n oorvloed aan geleenthede gebied, soos byvoorbeeld Zuma en sy belhamels se diefstal en korrupsie, en hoofsaaklik die Marikana-slagting, wat net op die regte tyd gebeur het. Hy het “die man van die mense” geword.

    Hy het ook sy eertydse mentor vervang met daardie reus van intellektuele onvermoë, Robert Mugabe. Die man wat Zimbabwe bestuur het van die broodmandjie van Afrika, tot die broodbedelaar van Afrika. Alles natuurlik in die naam van swart nasionalisme en ‘n weggesteekte haat vir alles wat wit of Europees is. En Mugabe se paradigma van die Afrikaparadys, pas vir Malema soos ‘n likrapakkie wat sfyf aan ‘n Olimpiese atleet span.

    Laat my nou toe om ‘n diepgaande stelling te maak: Jy kan vir Julius Malema vertrou.

    • Jy kan hom vertrou dat hy die volgende Afrika despoot of tiran gaan wees.
    • Jy kan Malema vertrou dat hy die volgende staatsloper gaan wees na Zuma.
    • Jy kan hom vertrou dat hy ‘n uiterste swart nasionalis en ‘n superrassis is.
    • Jy kan hom vertrou om te strewe na sy eie weergawe van ‘n Afrikaparadys. Hierdie Afrika eden kan maar arm en leeg wees, solank daar geen witmense is nie. Hy sal die aartsengel van hierdie swart “utopie” wees. En oom Bob (Mugabe) was ryk, dus sal hy ook ‘n ryk man wees. Geen bekommernis in die verband nie – met al daardie myne wat genasionaliseer kan word? En soos die geval met Mugabe was, sal die Reserwebank sy persoonlike spaarvarkie wees.

    Malema steek geen van die bogenoemde weg nie. Hy is eerlik oor wie en wat hy is. Maar wat wel gevaarlik is, is die spreekwoordelike wolf in ‘n skaapskleed.

    En nou praat ons van Cyril Ramaphosa, die nuwe bevryder van die mensdom. Die “held” wat Suid-Afrika gaan lei uit die vallei van onheil. Hy is die liefling van die van die liberaliste, die media en die pers, ongeag die feit dat hy vir sewe jaar onbetrokke en stilswyend toegekyk het hoe Zuma en sy bende die land plunder. Ramaphosa is hulle nuwe heilige. Die nuwe Madiba.

    Sint Cyril, wat doodstil en onbetrokke (weereens) gestaan en kyk het hoe die polisie sy sakebelange by Marikana beskerm. Sint Cyril, wat sedert sy vakbonddae bekend is as ‘n intelligente charismatiese man, wat sy opponente tot in die vergetelheid in kon debatteer en belieg. Die man wat vir Roelf Meyer en die hele Nasionale Partykabinet olifantsore aangesit het by die sogenaamde onderhandelingstafel. St Cyril, met reusebelange in die alternatiewe-energiesektor, wat skielik baie haastig sy minister van energiesake beveel om dadelik nuwe kontrakte met die privaat sektor in hierdie bedryf te sluit.

    Nog ‘n diepgaande stelling: Jy kan Cyril Ramaphosa nie vertrou nie.

    St Cyril steek sy verskuilde agendas en doelwitte weg agter sy fasade van charisma, redelikheid en betrokkenheid in sy rol as die hersteller van Zuma se plundering. Jy kan nie ‘n man vertrou wat eintlik net leier van sy mense is ter wille van die leierskap nie. Om later te kan sê: “Ek was die president van ‘n land.” Sy eie belange en welvaart is die enigste meesters aan wie hy lojaal is. Hierdie “heilige” wat op die direksie van Trillian gesit het tydens die begin van hulle onderduimse besigheidstransaksies, maar wat silwerskoon uitgestap het en kastig niks geweet het nie.

    Dus, wat ons hier het, is twee “engel”-figure, wat albei ‘n belangrike rol  in die Suid-Afrikaanse politiek oor die volgende dekade gaan speel. Alhoewel politiek deurspek is van teenstrydighede en irrasionele optredes, sal hierdie twee “heiliges” ‘n aantal interessante verwysings in die toekomstige geskiedenishandboeke regverdig.

    Maar – beide van hulle, Sint Cyril en die aartsengel, het groot probleme om steeds relevant te wees na die val van Jacob “ek-lag-terwyl-ek-jou-slag”-Zuma.

    Zuma was deurslaggewend in die verval van die ANC se ondersteuningsbasis. Soos die swart middelklas meer en meer rykdom begin bymekaar maak, en besef dat ‘n gesonde en groeiende ekonomie belangrik is vir die behoud van hulle nuwe status en welvaart, begin hulle die hele dogma en grondslag van swart nasionalisme bevraagteken.

    Mens moet versigtig wees om nie swart nasionalisme en swart bewussyn te verwar nie. Daar is ‘n groot verskil. Die Engelse tesourus definieer hierdie terme soos volg: (My vertaling)

    Swart nasionalisme: ‘n Sosiale en politieke beweging wat die skeiding tussen wit en swart verkondig, en selfregering vir swartmense voorstaan.

    Swart bewussyn: ‘n Beweging van die 1960’s, voortspruitend uit die “civil rights movement” van die 1950’s, wat die kulturele identiteit en trots van swartmense bevorder.

    Maar meer hieroor later.

    Hier is die twee here se probleem — en onthou, ‘n voël wat uit ‘n volstruiseier gebroei is, bly ‘n volstruis. Malema en sy politieke aspirasies is gebore in die ANC.

    Die verlies aan ondersteuning is die ANC se post-Zuma-probleem. Nie die feit dat Zuma die staatskas besteel het, en die land tot rommelstatus bestuur het nie. Daar is ‘n baie realistiese montlikheid dat hulle met die volgende verkiesing hulle groot meerderheid kan verloor. En behalwe vir die Noordwesprovinsie, die Vrystaat en Natal, is daar ‘n kans dat hulle al die ander provinsies ook kan verloor.

    Dit gaan alles oor die behoud van mag, en het niks te make met eerlike en verantwoordelike regering nie. Daarom moes hulle Zuma laat gaan, en iemand opvysel vir die wêreld om dit te laat lyk dat hulle nou korrupsie gaan aanvat. Mmmmm.

    Malema se probleem is gesetel in die feit dat sy vyandskap met Zuma persoonlik was. Dit was die rede vir die bestaan van die EFF. Hulle kon alles en enige-iets op Zuma blameer, omdat hy (Zuma) en sy bende rowers die teiken was van die media. Hulle kon relevant bly deur hom hof toe te vat, op hom te skree in die parlement, en oor of op hom te tjorts in persvrystellings en konferensies. Deur hierdie rol as passasiers op die politieke trein wat hierdie populistiese slagspreuke kon skree, het hulle die “koning-makers” geword in die laaste verkiesing. Hulle het genoeg stemme gekry om die gekose vennote te wees in enige koalisie meerderheid met die DA of enige ander party.

    Maar skielik was die vyand weg — in politieke terme: Persona non-grata. Vir die ANC was daar skielik ‘n dringende behoefte om verlore ondersteuning terug te wen, and vir die EFF, om relevant te wees, en ‘n rede te hê om nie terug te gaan na die ANC toe nie.

    Hierdie twee groepe moes albei ‘n nuwe slagspreuk en agenda vind – ‘n nuwe visie wat die swart massas se ondersteuning kan opwek. Hulle het albei besef dat die swart middelklas vir hulle verlore is, en het dus, onafhanklik van mekaar, besluit op dieselfde idee: Grondonteiening.

    Vir die ANC is dit maar net nog ‘n speletjie. Hulle gee nie ‘n snars om vir die armes en grondlose swartmense nie. Hulle sal enige strooihalmpie gebruik solank dit vir hulle stemme gaan bring. Hulle weet hulle het al die vorige agendas en projekte opgebruik en so opgeneuk, dat dit al is wat vir hulle oogebly het. En hulle sal daardie agenda dryf tot die uiterste, ongeag die gevaar wat dit inhou vir voedselsekerheid en/of die ekonomie. Elkeen van hulle droom sekerlik al klaar oor die persoonlike finansiële voordele wat hulle kan verkry deur winsgewende invoerkontrakte, sou voedselproduksie begin afneem.

    Vir die EFF is dit eenvoudig. Hulle het besluit dat, as hulle “koning-maker” geword het met hulle populistiese agenda, hoekom kan hulle nie koning word nie? En as die grondkwessie nie belangrik is nie, sal hulle dit belangrik maak.

    Die ergste is dat dit eenhonderdpersent inpas in hulle visie betreffende die swart Afrikaparadys. ‘n Wonderlike mooi land net vol swartmense. Indien daar wittes sou wees, moet hulle armlastige bedelaars wees wat vir die swart elite werk en moet hulle in plakkershuise bly. ‘n Wonderlike droom vir die swart nasionaliste.

    Hierdie situasie was so komieklik, dat die hoë bome in die ANC besef het dat daar nou geen verskil tussen hulle en die EFF oorgebly het nie. Hulle het besef dat al die stemme wat deur hierdie nuwe agenda gemonster kan word, verdeel gaan word tussen die twee partye. Dus het die senior ANC-lede begin ernstig vry na Malema en sy leierskap, want as hulle kon regkry dat die EFF ontbind, kon hulle al die stemme verkry en so die mag behou.

    Malema, skelm jakkals wat hy is, het egter tot dieselfde besef gekom. Maar vir hom pas dit soos ‘n handskoen. Hy het dus vir die ANC ‘n kous oor die kop getrek deur eerste die onderwerp van grondonteiening sonder vergoeding op die parlementêre agenda te plaas. Hiermee het hy hulle bluf geroep, en bewys hy is hulle ver voor.

    Hy weet: As hierdie agenda werk en aansienlike getalle swartmense stem daarvoor, gaan die ANC en die EFF na die volgende verkiesing ‘n koalisieregering moet saamstel.

    Dus wat ook al gebeur, gaan Malema wen. En as hy sy voorwaardes vir die ANC stel om in koalisie te tree, moet hulle bewus wees daarvan dat die grootbek van Limpopo heel moontlik die volgende president van Suid-Afrika gaan wees.

    Ter afsluiting: Daar is spekulasie dat Sint Cyril net ‘n nagwag is, in krieketterme. Hy is net daar om die paaltjies oornag te beskerm.

    Hy het die regte “middeweg”-verwysings om die gematigde swartmense, die wit liberaliste en die sakesektor te beïndruk. Hy kon die beeld van die verrotte swart regerende elite red. Hy kan hulle verskuilde agendas sonder probleme implementeer en mooi laat lyk. Hy is die nuwe Madiba.

    Aan die ander kant is Malema, die aartsengel van die Afrikaparadys, en swart nasionalistiese rassis. Hy steek nie sy woorde, haat, agendas, optredes of veragting vir witmense weg nie. En juis om dié redes gaan hy enorm baie steun verwerf.

    Beide hierdie here en hulle partye sien die wêreld in terme van “oeboentoe”, die eeue-oue Afrikalewensfilosofie. Oeboentoe rig swartmense se paradigma van die wêreld, hoe dit werk en hoe die lewe behoort te werk. Dit is tot ‘n mate ‘n bloudruk vir die Westerse idee van demokrasie, alhoewel dit fundamentele verskille bevat wat nie strook met hoe Europeërs die wêreld sien nie.

    Was dit egter maar net Oeboentoe wat die swart leiers se riglyn was, sou daar hoop kon wees vir Suid-Afrika. Maar die fundamentele filosofie daarvan, dat “jy net ‘n mens is, deur ander mense” word besoedel deur die doktrines en dogmas van kommunisme, kapitalisme, demokrasie (sover dit meerderheidsregering betref) en suiwer swart nasionalisme. Swart nasionalisme is niks anders as apartheid nie.

    Die swart elite is verward. Dié Afrika-elite hou die meeste van ‘n kombinasie van kommunisme en kapitalisme. Onder kommunisme hou jy die gepeupel arm en hopende op ‘n beter toekoms, terwyl die elite goed lewe. Kapitalisme se idee van persoonlike rykdom vir almal wat hard werk is goed, maar dit is vir hulle net op die elite van toepassing.

    Mbeki het aan die begin van sy presidentskap gesê dat Afrika sy eie begrip en idee van demokrasie sal ontwikkel — in ‘n pan op ‘n stadige vuurtjie. Wel, daar het ons die eindproduk.

    Die grootste gevaar van swart nasionalisme, is die idee dat swart Afrikane enigiets kan doen, en dit net so goed as witmense kan doen. Hulle benodig, en hou van die witman se idees en uitvindings, maar nie van die witman nie. Die feit dat daar in die postkoloniale Afrika voldoende bewys is dat hulle dit nie kan doen nie, gaan by hulle verby. En dan sit ons met die situasie dat geen witmens dit mag sê, skryf of bespreek nie, en dat die liberaliste dit as polities verkeerd (onaanvaarbaar) beskou om hieroor die waarheid te praat.

    Om finaal af te sluit, ‘n woord van waarskuwing: Alle mense, wit, bruin en swart, wat nie ‘n toekoms vir hulle of hulle kinders wil hê waarin korrupsie, swart elitisme, armoede en ergere rassistiese diskriminasie en spanning gaan hoogty vier nie, moet Suid-Afrika verlaat. Die toekoms hier gaan nie lekker wees nie.

  • Bob bedank nadat hy sy land totaal vernietig het

    Bob bedank nadat hy sy land totaal vernietig het

    Zimbabwiese president Robert Mugabe het bedank. Die Afrika-bevrydingsheld en een van die wêreld se mees berugte diktators het Dinsdag as president uitgetree, ‘n week nadat die weermag en sy voormalige politieke bondgenote teen hom gedraai het.

    Die spreker van die parlement, Jacob Mudenda, het ‘n brief in Mugabe se afwesigheid gelees waarin hy verklaar het dat hy “met onmiddellike effek sal gaan”. Diegene wat gister nog vir Grace Mugabe ondersteun het, juig nou saam dat die Mugabes geskiedenis is.

    Sondag was Mugabe nog steeds aan bewind ná ‘n bloedlose staatsgreep deur die weermag. Hy het aanvanklik geweier om uit te tree selfs nadat hy uit ZANU-PF geskors is, die politieke party wat hy vir vier dekades gelei het.

    Terwyl Zimbabwiërs laat in die nag te kere gegaan het, is daar geen verwagting dat die land sal verander nie. “Bob”, soos hy in Suid-Afrika bekend is, was 37 jaar lank aan bewind en het een keer gespog dat “alleen God” hom kon verwyder.

    Prominente wit Zimbabwiese opposisie-politikus David Coltart het ná Mugabe se bedanking getwiet: “Ons het ‘n tiran verwyder, maar nog nie ‘n tirannie nie.”

    Die Afrika-despoot het sy land met vrees regeer en ‘n eens belowende ekonomie, die “boordmandjie van Afrika” verwoes.

    Mugabe laat ‘n ekonomie, eens die grootste mielie-uitvoerder in Suider-Afrika met ‘n beraamde 95 persent van die arbeidsmag werkloos, openbare infrastruktuur wat totaal ineengestort het en wydverspreide tekorte aan kontant en kos wat gereeld gerapporteer word.

    Byna ‘n kwart van Zimbabwiërs het tans voedselhulp nodig en 72 persent leef in armoede, het The Economist berig.

    Die land se ellende is gewortel in Mugabe se steun vir die beslaglegging op plase in wit besit, wat die landbouproduksie, uitvoerverdienste en belastinginkomste vernietig het. Maar dit is ‘n beleid wat die ANC in Suid-Afrika hoop om na te boots.

    Vanaf Januarie 1983 is ‘n terreurveldtog teen die Ndebele-etniese groep in Matabeleland, in die weste van Zimbabwe, gevoer. Die Gukurahundi-volksmoord het meer as 20 000 burgerlikes gedood, na ‘n moordtog van Robert Mugabe se gevreesde Noord-Koreaanse Vyfde Brigade.

    Mugabe se mededinger Joshua Nkomo, leier van Zapu, het oorweldigende steun onder die Ndebeles geniet en in die woorde van “Bob” moes die mense van Matabeleland “heropgevoed” word.

    Sydney Sekeramayi, minister van verdediging, het na bewering gesê dat Mugabe nie net bewus was van wat aangaan nie, maar dat die Vyfde Brigade onder Mugabe se eksplisiete bevele opgetree het.

    Soos met die aanvalle op wit boere in Zimbabwe, het Westerse regerings niks gedoen toe die omvang van die bloedbad bekend geword het nie, en Mugabe het sy veldtog van etniese suiwering voortgesit.

    Linkses in die Weste het Mugabe se aanklag van “neo-kolonialisme” gedienstig herhaal om sy misdade toe te smeer, in die hoop om ondersteuning van Afrika-leiers te verkry.

    Trouens, Mugabe se volgehoue ​​en strategiese poging om alle politieke opposisie binne vyf jaar van onafhanklikheid te verwyder, het aan hom ‘n Britse ridderskap besorg wat deur koningin Elizabeth II self aangespeld is.

    Mugabe se ZIPRA-vegters het in 1979 sy guerrilla-oorlog “vir vryheid” van stapel gestuur. Hulle het in 1979 die Air Rhodesia Viscount Flight RH827 afgeskiet met ‘n infrarooimissiel, ‘n Russiese Strela 2 wat al die wit passasiers en bemanning aan boord gedood het. Dit bly tot dusver die dodelikste lugvaartvoorval in Rhodesië.

    Op 25 Februarie 1979 het die Rhodesiese Lugmag, met geheime hulp van Suid-Afrikaners, Operasie Vanity geloods, teen ‘n ZIPRA-kamp in Angola, in antwoord op die lugaanval.

    Die eens hoogs suksesvolle Britse kolonie, Suid-Rhodesië, is opgeoffer vir politieke opportunisme om ‘n eenparty-Marxistiese diktatorskap te vestig.

    So onlangs as Julie vanjaar het Mugabe se oproep om al die oorblywende blanke kommersiële boere van hul eiendomme uit te skop, ‘n nuwe golf invalle in die land veroorsaak.

    Tydens ‘n saamtrek in Marondera het Mugabe gesê sy party se jong ondersteuners moet die oorblywende grond konfiskeer, het News24 berig.

    Ndebele-werkers op die plaas het Mugabe se handlangers beskuldig dat hulle Rusape-polisiebeamptes omgekoop het om ‘n wit boer te terroriseer, wat veroorsaak het dat die polisie vuurwapens op kwaai swart dorpenaars gerig het wat by die eiendom vergader het ter ondersteuning van die wit kommersiële boer, Robert Smart van Lesbury Farm.

    “Die polisie het ‘n kluis oopgemaak wat Smart se geld bevat het en weggeloop met $75 000 wat bedoel was vir die betaling van werkers se salarisse,” het ‘n bron op die plaas vertel.

    Verslae het getoon dat Mugabe se Zanu-PF-party swaargewigte en die weermag ‘n deel van ‘n plaas binnegeval het waar een van die voorste landbou-opleidingsinstitute in Suider-Afrika, Blackfordby College of Agriculture, geleë is.

    Die Afrika-oorlogshelde is meer geïnteresseerd in hulself as om die armoede-geteisterde miljoene op te hef. Die grootskaalse korrupsie en gierigheid, nepotisme en bedrog wat deur die Mugabe-regering gepleeg word, word deur die ANC geprys.

    Reeds in 2008 het inflasie ‘n koers van 231,000,000 persent getref. Die geldeenheid moes swig voor hiperinflasie.

    Die Suid-Afrikaanse regerende party, ‘n sterk ondersteuner van die Mugabe-regime, het nog nie ‘n verklaring oor sy bedanking vrygestel nie.

  • Wat kom ná Bob in Zim?

    Wat kom ná Bob in Zim?

    ‘n Zimbabwiese regerende party-amptenaar het aan The Associated Press gesê dat die onlangse afgedankte vise-president, Emmerson Mnangagwa, binne 48 uur na president Robert Mugabe as die land se leier sal oorneem.

    Lovemore Matuke sê Mnangagwa, wat die land uit gevlug het ná sy afdanking, “is nie ver van hier af nie”.

    Die amptenaar het met AP gepraat nadat die parlementêre speaker aangekondig het dat Mugabe onmiddellik bedank het.

    Matuke sê hulle sien uit na Mugabe wat die oordrag van mag doen “sodat Mnangagwa vinnig kan beweeg om vir die land te werk”.

    Vroeër het die Zimbabwiese Parlement gejuig toe die spreker die bedanking van die bejaarde diktator aangekondig het.

    Die speaker het gesê hulle het ‘n brief van Mugabe ontvang oor sy bedanking “met onmiddellike effek”.

    Dit is ‘n buitengewone einde vir die wêreld se oudste staatshoof ná 37 jaar van sy skrikbewind met die hulp van Brittanje.

    Geen swart staatshoof in Afrika kon nog die utopie skep wat die “post-koloniale” diskoers belowe nie.

    Ten minste hou niemand asem op dat ‘n nuwe swart leier van sy voorgangers sal verskil nie.

  • Mugabe kry ‘n rolstoel, ‘n simbool van ‘n gefaalde staat

    Mugabe kry ‘n rolstoel, ‘n simbool van ‘n gefaalde staat

    Die Zimbawiese kabinet het ‘n rolstoel aan president Robert Mugabe oorhandig as ‘n verjaardaggeskenk tydens ‘n geselligheid in Harare.

    Die simboliese gebaar is soos al die ander gebare van die land se leierskap omgeef van ‘n wrange ironie.

    Die land vergaan van honger weens Mugabe se swak bestuur. Hy het in Februarie 93 jaar oud geword.

    Hy het sy ministers bedank vir die geskenk wat in China vervaardig is.

    Opposisiepartye sê die rolstoel bevestig dat Mugabe se kragte verswak. Zanu-PF het Mugabe as presidentskandidaat verkies en hy sal die party aanvoer tydens volgende jaar se verkiesing.

    Intussen het die Wêreldvoedselprogram van die Verenigde Nasies aangekondig dat hulle die “kwesbare” bevolking in Zimbabwe sal bystaan tot 2020 met voedselhulp om hongersnood te voorkom.

    Die Verenigde Nasies se World Food Programme (WFP) het Maandag belowe om $253 miljoen in ‘n vyf-jaar plan te stort na ‘n “vernietigende droogte” wat meer as 4 miljoen mense tot voedselhulp gedwing het.

    Maar dit is algemene kennis dat die VN swart diktators soos Mugabe moet steun en dus die hulp aanbied sodat Mugabe aan bewind kan bly. Anders is hul hele Afrika en “swart-sukses” paradigma daarmee heen.

    Die ou onbekwame president het eiehandig voedselnood veroorsaak deur wit boere van die plase af te jaag, lank voor die droogte toegeslaan het.

    Dit was die grootste grondgryp in Afrika, waar 6 000 wit boere vervang is deur 245 000 Zimbabwiese “boere” en die meeste van hulle boer nie maar wag vir ondersteuning.

    Zimbabwe se belastinggesag vergesel tans alle brandstofvervoer maatskappye wat petrol aflewer, om hulle te dwing om invoerbelasting te betaal, sê ‘n koerant.

    Tenkwaens word nou begelei deur ZIMRA na die Zambiese of Botswana-grense as hulle nie belasting wil betaal om brandstof in Zimbabwe te verkoop nie, sê die Manica Post.

    Daar is ontdek dat sommige bestuurders in die geheim brandstof in Zimbabwe aflaai en hul tenks met water hervul om die land te verlaat, het die koerant gesê.

    Vier brandstofwaens met water gevul is onderskep by die Chirundu-grenspos, het die Herald berig in Februarie. Hul bestuurders het na bewering verklaar dat hulle op pad was na die DRK en nie betaal by die grens nie, sê die verslag.

    “Sedert ons hierdie oefening begin het, het ons inkomste aansienlik verbeter,” het ‘n ZIMRA beampte gesê aan die Manica Post. ZIMRA eis $19 500 per 60 000 litre petrol.

    Die gefaalde swart staat van Zimbabwe is desperaat vir inkomste en dink gedurig aan nuwe maniere om belasting in te samel.

    Daar was verontwaardiging Saterdag toe dit na vore gekom het dat ZIMRA ‘n nuwe 10 persent belasting op tabakboere opgelê het sonder belastingklaringsertifikate.

    Joseph Made, Zimbabwe se minister van Landbou, het aan die Herald gesê dat die maatreël onregverdig is teenoor diegene wat buitelandse valuta verdien, maar sy kwellinge sal op dowe ore val, want die buiteland staan altyd reg om die swart inwoners van hulp te voorsien. Hulle anti-wit propaganda hang daarvan af om aan te hou met die leuens oor swart prestasie.

  • Leon Lemmer: Afrikanisering in Oos- en Suidelike Afrika

    Leon Lemmer: Afrikanisering in Oos- en Suidelike Afrika

    Stephen Taylor is ‘n Britse joernalis wat dikwels oor Afrika skryf. Hy is in 1948 in Seepunt gebore. Hy was ‘n joernalis by die Rand Daily Mail en World voordat hy in 1970 na Engeland geëmigreer het. In 1997 het hy die roete van blanke ontdekkingsreisigers in Oos-Afrika gevolg om te sien hoe daardie lande, Tanzanië, Uganda en Kenia, toe daar uitgesien het. Daarna het hy suidwaarts via Malawi, Zambië, Zimbabwe en Botswana tot in Suid-Afrika gereis. Die beskrywing van sy waarnemings is gepubliseer in die boek, Livingstone’s tribe: A journey from Zanzibar to the Cape (London: William Collins, 2000, 272p; Amazon Kindle $9,85).

    David Livingstone (1813-1873) “had seen Christianity and civilisation as the means by which blacks would free themselves from slavery and ignorance” (Kindle 2295). Die Livingstone-stam waarna in die boektitel verwys word, is alle blankes wat in Afrika beland het en onderhewig aan afrikanisering is. “This is an account of a journey in search of a dying tribe. Even at the time I was travelling, in 1997, it was clear that whites as an ethnic minority were doomed in most parts of Africa. It seemed as though the colonial era had belonged to another century rather than to the previous generation. In Tanzania, Uganda, Malawi and Zambia the whites had all but disappeared; in Kenya they clung on diffidently. In Southern Africa, however, there remained hope. Although politically redundant, their economic influence appeared to assure them a future” (50).

    Dit is nou 20 jaar later. In Zimbabwe het die blankes weens regeringsrassisme myns insiens geen toekoms nie. In Suid-Afrika word blankes meedoënloos uit poste geweer en van hulle besittings (bv geld en eiendom) ontneem. Die ekonomiese waarde van blankes word sistematies geminimaliseer, gevolglik word hulle teenwoordigheid al hoe meer opsioneel, verkwanselbaar en ongewens. Dít omdat die meerderheid blanke kiesers in 1992 ten gunste van politieke magsdeling gestem en pleks daarvan algehele oorgawe aan swart mag bekom het. Die enormiteit van daardie verraad word steeds nie afdoende besef nie.

    “The tide of venomous racism whipped up by Robert Mugabe in the election campaign of June 2000 led to almost a thousand white farms being invaded by squatter gangs … The land seizures in Zimbabwe had an eerie echo of events in post-independence Tanzania and Uganda. There too white farmers and planters were dispossessed in the name of agricultural and political reforms that proved to be disastrous” (66). “At the end of my journey I reflected that only time will tell whether whites are capable of enduring in Africa. In just three years [1997-2000] the prospects look less auspicious than they did even then. Increasingly parents, not only in Zimbabwe but also in South Africa, see their children attempting to make lives abroad. Inevitably, it is those with abilities and qualifications who are best able to leave. And as the brightest and most adventurous depart, the chasm between Africa and the developed world continues to widen” (77).

    Tanzanië

    Taylor se reis het in Dar es Salaam in Tanzanië begin. “I was interested … in whites who had stayed on in Africa. I was starting a journey in the footsteps of the explorers, missionaries and settlers, along the routes of imperial advance and retreat, looking for those who had made their home in post-independence Africa, who had lived through coups and wars and learnt to live with the corruption, the collapse of services and the generally miserable lot of the African citizen. In particular, I was interested in those who had faith in Africa and its people, and who believed it still had something to offer the world. And now that the last protective white laager had fallen, I was looking for lessons on how they might endure in South Africa” (91).

    Die blanke waaroor Taylor eerste skryf, is Daudi Ricardo, voorheen bekend as David Ricardo. “He had sacrificed everything on the pyre of Tanzania’s hopelessly inept experiment with socialism … he lived in genteel poverty in a shanty beside the beach twenty miles north of Dar es Salaam” (97). “Daudi was the last mzungu [white man] at Kunduchi, sharing his roof with Meshack, a smiling-faced [black] man, his [black] wife and their baby” (109). Die enkele besittings wat hy behou het, is ‘n lessenaar, ‘n gemakstoel met leerbekleedsel en ‘n aantal boeke. Ricardo is oor die sewentig jaar oud en het kanker. Taylor “knew enough about Tanzanian hospitals to marvel that, in the face of this final test, he had not submitted to the National Health Service” (127).

    Voordat Tanganjika in 1961 onafhanklik geword het, was Ricardo die eienaar van ‘n indrukwekkende landgoed, Matanana, op die hoogland. Daarna het hy klere soos dié van ‘n Afrikaan begin dra, ‘n Moslem geword en sy voornaam van David na Daudi verander. “At uhuru [freedom], he took Tanzanian citizenship and became a member of Julius Nyerere’s [1922-1999, head of state 1961-1985] party. He handed over Matanana to his workforce and went to work for the people” (138). “After leaving the ranch, he worked for twenty-five years among peasants, a field worker for development projects. Most were doomed by incompetence and corruption” (156). “Now the homestead where liveried footmen had waited on guests was crumbling and Matanana had been reclaimed by the bush” (156).

    “The flow of settlers to Tanganyika had been restricted under the British mandate and confined to two main farming areas, the Southern Highlands, where Daudi had his ranch, and the Arusha-Moshi region in the north; even there virtually no white farmers remained as they had lost their land in Nyerere’s disastrous nationalisation of agriculture. Old age had carried off all but the last of a handful of diehards” (1033). Daar was “the forced relocation under Nyerere’s ujamaa [community] policy of entire communities into model villages” (1125). Derduisende swartes het weens honger omgekom. Desnieteenstaande hou die Universiteit van Wes-Kaapland jaarliks ‘n Nyerere-gedenklesing terwyl daar uit daardie oord graag steen en been gekla word oor die opruiming deur die blanke regering van die krotbuurt en misdaadnes Distrik Ses. In Brittanje woon daar talle oud-amptenare wat uit Tanganjika padgegee het. “All continue to wish Tanzania well … Yet none had stayed on. It was as if their love of Africa had survived because of, rather than despite, their distance from it” (1038).

    In sy huidige blyplek het Ricardo nie lopende water of elektrisiteit nie. Diewe is nie meer lastig nie, want daar is eintlik niks oor om te steel nie. “Actually, there was not much food either” (150). Ricardo sê: “I’ve often doubted, and I still do, whether we have any business being here” (162). “We have to learn a new cultural language and that can be very painful. Then, at some point, it just happens. We wake up to find we have been absorbed … We old mzungus are dying out. Soon we’ll all be gone” (187). ‘n Swarte het van Ricardo gesê: “He is a good man” (203). Van Ricardo se kultuur en besittings het daar egter feitlik niks oorgebly nie. Ricardo is myns insiens ‘n toonbeeld van wat verswelgende afrikanisering vir blankes behels.

    Taylor het hierna Zanzibar besoek. Hierdie eiland het in 1963 onafhanklik en in 1964 deel van Tanzanië geword. “An Africanist revolution saw the eclipse of the Arabs. The Sultan fled and thousands of Arabs and Asians were massacred” (287). Taylor het ‘n eertydse sendingstasie vir bevryde slawe by Mbweni, sowat vyf myl van Zanzibar-stad, besoek. Al wat daarvan oorgebly het, is ‘n “crumbling school,” ‘n “dilapidated church and three lonely graves” (373) van blanke sendelinge. Frank Weston het in 1908 daar aangekom. “Unusually for a missionary, Weston recognised that for Africans to benefit from European influence, rather than be damaged by it, the institutions of tribe, family and custom needed to be nurtured, not destroyed” (390). Tydens sy reis is die blankes wat die outeur teëkom meesal sendelinge. Hulle word geduld omdat hulle skoolonderrig en mediese dienste verskaf en in daardie opsigte nuttig is; dus, sendingstasies vervul funksies wat die owerheid versuim om doeltreffend te doen.

    Taylor het Bagamoyo in Tanzanië besoek. “Once the fifty-mile stretch from Bagamoyo to Dar [es Salaam] had been under tarmac, but that had long since dissolved and not a trace of bitumen was now left” (529). Bagamoyo is in ‘n vervalle toestand sedert die Indiërs en Duitsers daar weg is.

    In Dar es Salaam kom die outeur ‘n Zoeloe teë, Ally Sykes Mbowane, wat hom in Tanzanië gevestig het. Mbowane sê: “The problem is the Asians. They corrupt everything. They are here to milk the blacks … They must go, by force if necessary … [Idi] Amin’s [1925-2003, Uganda’s president 1971-1979] mistake was he did not replace the Asians with intelligent Africans … You can’t trust them [the Asians]. They will always keep to themselves. Take the British Legion clubs here or in Kenya. You will find blacks and whites drinking together. But Asians do not have Africans at their clubs. The Asian is like that. He thinks differently to us” (613).

    Die Ost Afrikanische Eisenbahn Gesellschaft “build a railway [from Dar es Salaam to Ujiji, 1905-1914] that would trace the explorers’ footsteps. To this day it is the only land link from the coast to Lake Tanganyika” (628). “In colonial times … the buffet car was well-stocked, compartments offered sleeping accommodation and … the journey was regarded as a pleasant prelude or coda to home leave. Now … there was no certainty of food or drink and even less about the time of arrival” (633). “Cat burglars are said to prowl the roofs of carriages at night in search of open windows through which to swing” (718). Taylor reis per trein die binneland in. “Looking out on this void, one is struck by the absence of opportunity for improvement or escape. The odd settlement consists of a few mud and thatch huts of a type unchanged for centuries, a mournful looking cow and a straggly maize patch. No road reaches here, no enterprise, only the train which passes four times a week” (724).

    Die outeur reis per matatu (minibus) van Ujiji na Kigoma. “Africa’s roads [are] the most dangerous in the world” (778). “Africans tend to opt for the front seat if given a choice, while the few whites I met who used matatus went for the back” (801). “Power and Africa appear uncongenial companions. Too often the meek and affable young man has been transformed by the possession of a Kalashnikov into an unstable brute, the earnest graduate by some minor bureaucratic officer into a vindictive pedant, the new leader assuming office with the promise of reform into yet another egregious autocrat” (819).

    Van Kigoma reis die outeur per trein na Tabora, “a dead end, isolated by the collapse of Tanzania’s road system” (973) en vandaar verder per trein na Mwanza, Tanzanië se tweede grootste stad, en Bukoba: “There was no piped water to the residential area, less than 500 yards from one of the largest bodies of fresh water in the world” (1463), die Victoria-meer.

    Uganda

    Taylor reis per minibus van Bukoba na Kampala in Uganda. “Tonight, as most nights, there is a power cut” (1521; ook 1973), maar die paaie is in ‘n beter toestand as in Tanzanië. Idi Amin het die Asiate uit Uganda gejaag. Hulle vervalle huise word nou deur plakkers bewoon. Amin se huis, met ‘n uitsig op die Victoria-meer, het hy “Cape Town View” genoem (1664). Swartes het mekaar uitgeroei; ook na onafhanklikheid in 1962. “At the root, it’s tribalism” (1714).

    By die oorsprong van die Nylrivier, by Namasagali, is daar ‘n Rooms-Katolieke sendingstasie. In die skool word lyfstraf toegedien omdat dit as noodsaaklik geag word. ‘n Priester verduidelik: “English must be spoken at all times. If we allow youngsters to use their own languages, they very quickly start forming ethnic cliques. Besides, they must learn English if they are to use textbooks and it is a tool they will never lose if they should find careers in government or business” (1839). Engels is die enigste amptelike taal in Uganda. Taylor voeg by: “This was true. Swahili had never become the lingua franca of Uganda as it had of Tanzania and Kenya” (1839). ‘n Swart oud-leerling van die skool, Ann Namiiro, wil hê die huidige blanke skoolhoof moet deur ‘n blanke opgevolg word en nie deur ‘n swarte nie, want “an African would not maintain standards. We have seen it before, Africans are not firm on discipline. Favouratism creeps in, morale goes” (1910). Taylor skryf: “I suspected Ann was right” (1916).

    Die vraag is of ons hier nie dalk by die kern van die ANC-regering se veldtog teen Afrikaans is nie. Deurdat Engels eintlik as die enigste amptelike taal in die nuwe Suid-Afrika funksioneer, word faksies/stamme by swartes ten minste taalgewys verbloem. Etniese eenwording, nasiebou, word ook aan blankes opgedring. Die kulturele kern van Afrikaners, naamlik Afrikaans, moet gevolglik vernietig word. Daarby kom die politieke oorweging van gedwonge integrasie, waarvolgens wit en swart bv saam in dieselfde klas moet sit. Rasse-integrasie is slegs moontlik as ‘n enkele taal, in hierdie geval die koloniale taal Engels, gebruik word. Omdat Afrikaans as onderrigtaal tans nog toegelaat word, bestaan daar steeds aparte skole en universiteite. Die ANC-aktivis, Russel Botman, wou as rektor van die Universiteit Stellenbosch hê dat die taalbeleid ‘n politieke doel moet dien, naamlik “verseker dat wit en swart saam in die klasse sit” (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, Pretoria: Protea Boekhuis, 2013, p 205). Dieselfde argument is aan die Universiteit Vrystaat gebruik ter regverdiging van die afskaffing van Afrikaans as onderrigmedium. Die ANC is besig met nasiebou, met as ideale ‘n enkele taal en uiteindelik net een etnisiteit en een ras. Die einddoel van transformasie, oftewel afrikanisering, is ‘n mono-kulturele samelewing.

    In Uganda is daar glo net ‘n enkele blanke boer oor, Keith Anderson by Fort Portal (2016). Maar hy word geduld omdat hy ‘n swart vrou het wat nie Engels kan praat nie. Hulle praat Rutoro met mekaar (2073). Anderson sê: “Of course, you didn’t go round too openly, but it was generally known which of us had African girlfriends. We were not ostracised but we were looked down upon by the clubby types” (2073). “Then came independence [1962] and the mixed couples felt able to come into the open. ‘Quite liberating, really,’ Keith said thoughtfully. ‘That was when I decided that I would stay.’ A number of other planters stayed on as well but that all changed when Amin came to power and issued an edict that all property had to be handed over to Ugandans. At a stroke, white and Asian landowners were dispossessed. Only Keith and his friend, Chris [Marshall], retained their land because they had Ugandan wives. The same act that had cut them adrift from their own kind secured their place here, two old mzungus who had become true Africans. Chris had died two years earlier, well into his eighties, so Keith was, indeed, Uganda’s last white farmer” (2080).

    Anderson is nie welgesteld nie. “They wore second-hand cast-offs from Britain and America” (2085). Hy het net een voltydse werker in diens (2091). Taylor verwys na die karakter Kurtz, “the imperialist who has gone native,” in Joseph Conrad (1857-1924) se novelle, The heart of darkness (1902), wat aan die einde mompel: “The horror! The horror!” (2122). Taylor skryf oor Anderson: “Here was a figure no less isolated than Kurtz, living in serenity with his stamp collection and extended family. A man of simple needs, he had become part of Africa just by submitting himself to it” (2122). Vir my lyk die prys van afrikanisering te hoog. Taylor noem aan ‘n swart man dat hy Anderson se storie aan die Britte gaan vertel. Daarop reageer hierdie swarte dadelik: “Yes! Because they cannot understand why they are still living in Africa!” (2129).

    Hierna raak Taylor in sy teks die spoor op ‘n naïewe manier byster. “How different it might all have been if sexual contact between members of the colonial service and native peoples had not been prohibited in 1909. Up to then, relations between single officials who kept local ‘wives,’ concubinage as it was known, were tolerated by the authorities to the benefit of social contact and general understanding; local mistresses, known as ‘sleeping dictionaries,’ helped many a young official acquire fluency in a dialect. Lord [Robert] Crewe’s [1858-1945, colonial secretary 1908-1910] threat of ‘disgrace and official ruin’ for officials with concubines changed the entire character of relations between African and European. Africa was something of a sexual wonderland to early visitors. Ronald Hyam’s study, Empire and sexuality [1990], describes how the colonies liberated young Victorian men. Casual sex was a routine ingredient of life in many postings and, moreover, the status of being white put the single man in a strong position to get his way. In sex, as in so much else, the Empire was a kind of limitless playground for young, adventurous Englishmen” (2129). “Black women never won the status of wives and many were discarded along with any offspring when the relationship became inconvenient for the man” (2141).

    “In the Britain of the 1880s … a doctrine of imperial race purity was on the rise, one which had as its goal the restoration of social distance between the ruling elite and the ruled” (2146). In 1948 “the Afrikaners acquired political power in South Africa. They were the longest established and the most deeply assimilated of Africa’s white people, as the large Afrikaans-speaking, mixed-race population at the Cape known as Coloureds bore witness. An act outlawing inter-racial marriage, in effect denying three centuries of cohabitation and blending, was one of the first laws of the race purity doctrine that came to be known as apartheid” (2158). Taylor oordryf. “JA Heese, bekende genealogiese navorser, het geskat dat 7% van die Afrikanerfamilies in the twintigste eeu ‘n nie-Europese stammoeder gehad het” (Hermann Giliomee, Die Afrikaners, Kaapstad: Tafelberg, 2004, p 14).

    Kenia

    Taylor is via die Malaba-grenspos per bus na Kenia. Uganda het ‘n slegte naam tydens die bewind van Amin en Milton Obote (1925-2005, president 1966-1971 en 1980-1985) gekry. Daarna was dit Kenia se beurt. “Visitors were routinely mugged in Nairobi, tourists had been robbed and even murdered in game parks” (2266). Die invloei van blanke setlaars het teen die einde van die 19de eeu begin. “Unlike densely populated Uganda, large tracts, including those most suited to European-style agriculture, were uninhabited … At the outset, the Kikuyu actually saw the whites as a bulwark against the Maasai. At the time it seemed the only problem was that few whites were willing to throw in their hand with a new, self-supporting colony. Then, in 1908, the Afrikaners came, riders moving across the plains. Leonine and guttural, with wide-brimmed hats, they lived outdoors as naturally as the wildlife they loved to hunt, and in their wake followed covered wagons with their women and dirty, half-naked children as wild as Africa itself” (2305).

    Vergelyk hierdie beskrywing met dié van Christene Nicholls (Praag 4 Maart). Nicholls het deeglike en Taylor oppervlakkige navorsing gedoen. Afrikaners het voor 1908 en daarna in verskeie groepe gekom. Watter van daardie kinders was vuil en halfnaak, of is dit suiwere vooroordeel wat Taylor uitspreek? “The wagons, pulled by a span of sixteen oxen, passed through the Great Rift Valley … and climbed up the Mau escarpment. They trundled on across the Uasin Gishu plateau where their leader, Jansen van Rensburg, called a halt. A solitary hill named Sergoit broke the plain that ran from horizon to horizon and teemed with game. Here the wagons were outspanned and the men rode out to mark off their farms. After a time they called the place Eldoret, as if this were to be their Eldorado, a new promised land for the Boers” (2311). “El Dorado fabled city of gold believed by the 16th-century Spanish and other Europeans to exist somewhere [in South America] in the area of the Orinoco and Amazon rivers” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 305).

    Taylor skryf hy was onder die indruk die Jansen van Rensburg-groep was “irreconcilables, bittereinders … who would not submit to Britain after defeat, and trekked away from their homes in the Transvaal just as their forefathers had once trekked from the Cape, and kept going for thousands of miles until they found a new Arcadia under the British yoke” (2316). “By the 1940s, Eldoret could have been a dorp on the platteland. The Dutch Reformed Church congregation alone was six hundred strong. The farmers held fêtes, with stalls selling melktert and koeksusters [koeksisters], and games of jukskei and the wheezy accordion dance known as tikkiedraai. They had their own schools, churches and clubs, and the Eldoret rugby side was the most feared in the country. Now they were all gone. Abandoned farms had been occupied by squatters, the Van Riebeeck School was Nakuru Secondary, and African gospellers had taken over the Dutch Reformed Church. The Boers’ Eldorado had suffered the fate they most feared” (2328). Toe Kenia in 1963 onafhanklik geword het, het die Afrikaners ‘n agterdeur gehad; hulle kon na Suid-Afrika uitwyk. Die blanke Suid-Afrikaners op hulle beurt “suffered the fate they most feared” weens die politieke dwaasheid van 1990/94.

    Taylor het ‘n taxi gehuur om Fanie Kruger, die laaste Afrikanerboer, buite Eldoret by Sergoit te besoek (2322). Kruger dink die Afrikaners het onnodig gevlug. “By the late 1960s, there were just a handful left. Now it’s just me” (2346). Taylor skryf: Kruger “had not endured without compromise and his situation was not without risk. The Kruger homestead was a military-style compound with guards and two-way radios. Fanie pulled his weight in the local community – he was a stalwart of Kanu, the ruling party” (2346). Kruger sê: “Look, this government was very good to my dad and me, hey?” Taylor skryf: “So what, I asked, if Biwott decided that he wanted the Kruger farm? Nicholas Biwott was the local MP, the most powerful man in Kenya after his mentor, President Daniel arap Moi [born 1924, president 1978-2002]. He was also the most feared, the thugish minister who acted as Moi’s enforcer … He was also Fanie Kruger’s neighbour. Fanie’s eye narrowed, and he spoke a little too fast. ‘Biwott could have had me out, no problem, but he’s been a very good neighbour and if I can help him I will. I don’t judge people …. I respect the guy’” (2352).

    Taylor skryf: “I asked him about Eldoret’s bittereinders, the heroes of Boer legend who gave up everything, joining Jansen van Rensburg to trek halfway across Africa in ox wagons to escape British rule. ‘Hell, man, they weren’t trying to get away from the Brits, they were trying to get away from their own people. The Brits had to move them – they were outcasts’” (2365). Taylor: “Britain had to provide a bolt-hole for them, far from the hand of vengeance. So Eldoret had been founded as a colony for pariahs. Not for the first time, the Afrikaners love of mythology cloaked a darker secret” (2377). Dit is ‘n skewe voorstelling. Soos ek in my vorige rubriek aangedui het, was al die Afrikaners wat hulle in Kenia gevestig het nie hanskakies nie.

    Taylor gee voor dat Kruger daarna nog ‘n Afrikanermite nekomdraai; dat Jansen van Rensburg se groep nie die hele ent van Suid-Afrika af na Kenia met ossewaens getrek het nie. Kruger sê: “They all came up by ship to Tanga and Mombasa … Then they went by train to the railhead at Londiani. If there was any trekking by wagon, it was no more than forty miles” (2377). Die verskil tussen Nicholls en Taylor se vertellings is dat Nicholls deeglike en Taylor oppervlakkige navorsing gedoen het. Dit is algemeen bekend dat Jansen van Rensburg en sy geselskap per skip gekom en in Kenia osse gekoop en van daar na die plato getrek het. Ek het die indruk dat Taylor gepoog het om sy storie interessanter te plooi en dat hy min toegeneentheid jeens Afrikaners het. “The Afrikaner fondness for a past embroidered with nostalgia and fantasy should not obscure a reality that was often just as compelling as the myth. The story of their diaspora – not the Great Trek of innumerable and interminable South African school history lessons, but the more gradual and individual dispersal of hunters, farmers and downright nomads, beyond the Vaal, and Zambezi and the Kafue, settling in small clan-based colonies far distant from their Cape origins – was the very stuff of frontier saga” (2377).

    Die oorblywende blanke boere in Kenia het groot las van diewe wat hulle vee en ander besittings steel. ‘n Ander plaag is brande wat opsetlik gestig word om die blankes te verdryf (2461). Daar is ‘n laaste groot landgoed in blanke besit wat onderhoud aan 5 000 mense verskaf en boorgatwater aan 50 000 (2467). Daar is ‘n Britse oud-offisier wat £500 000 nodig het om ‘n verwaarloosde plaas op te bou. Die Europese Beleggingsbank het die geld teen 5,5% rente via die Keniaanse Nasionale Bank beskikbaar gestel. “The Kenyan bank stated that it would charge 11 per cent. The farmer had no option but to accept this, but now, two months later, he had still not received the funds and, being committed to projects for the growing season, had been forced to take a bridging loan elsewhere at 28 per cent … This farmer employed about 100 full-time workers and another fifty as casual pickers. With dependants, however, the farm provided a livelihood for about 700 people. ‘If I go, we all go,’ the farmer said” (2538).

    “A nearby farm was one of many enterprises owned by Kenya’s richest man, Daniel arap Moi, the president. It was of similar size, and had employed a similar number of people until the previous year. Then the entire workforce was dismissed, losing their homes as well as their jobs. A skeleton staff now ran the farm. Those who had been full-time workers had become squatters. They were hanging on in the hope of casual picking work. The farmer spoke with icy fury. ‘We have state-sanctioned murder, legalised gangsterism and, now that Mobutu [Sese Seko, 1930-1997, president Zaire/DRC 1965-1997] is gone, corruption on a scale that puts us top of the league in Africa. You’re writing a book? Well, I think someone should do a book on Kenya – as a straightforward study in evil’” (2549).

    “Armed guards known as askaris were employed by virtually every farmer and resident of Nairobi’s better suburbs” (2692). Dominic Martin sê: “Here we have no macro freedoms at all – we can get shot one night or put away and that’s the end of it. He exploded: ‘Boy, do we have micro freedoms … There’s no one to fall back on, no welfare state, no dole’” (2823). Taylor: “I had hoped to visit the last old white savage himself, Wildred Thesiger, living with his extended family of Samburu [a black tribe] at Maralal in Kenya, where he had intended to die, then heard that he was back in London” (2908). Thesiger het uit Kenia vertrek nadat albei sy stiefkinders jonk aan vigs dood is (3021).

    Tanzanië

    Taylor is per minibus van Nairobi na Arusha in Tanzanië en van daar per pad na Dar es Salaam. “I intended to take a train on the Chinese-built Tazara line, alighting at Mbeya and crossing by road into Malawi” (2875). Kenmerkend van Tanzanië is “pot-holed roads, collapsed pavements and empty shops” (2891).

    Taylor vertel van ‘n Afrikaanssprekende blanke vrou, Katrina, wat in Tanganjika ‘n swart man as eggenoot gekies het (2382). Ek onthou dat ‘n artikel oor haar jare gelede in die Byvoegsel tot Die Burger gepubliseer is. “Katrina was among another colony of Afrikaner exiles, a small group who settled just north of here [Arusha] at a place they called Kampfontein in the western lee of Mount Meru, around the same time as their fellows went to Eldoret. The Boers of Meru lost their land when Nyerere nationalised the commercial farms, but whereas they had returned to South Africa, Katrina stayed, along with her dark secret. For she had violated a shibboleth of her people, stealing away from her family in the night to find love in the arms of a black man. They had two children, and Katrina became an outcast. When the Boers left, she stayed with her lover … living in a shamba [cultivated plot] with a handful of other peasants” (2926). “I have failed to find Katrina” (2920).

    “I had encountered enough ghosts. They betokened a kind of failure, testimony that once whites had been a part of Africa, but no longer; only the lost and the hardiest endured and they had all but died out” (3017). “Our roots in East Africa had been shallow, a trail mapped by explorers and adventurers leading to colonisation and then withdrawal, all in the space of seventy years, so that those who remained were but an appendix of Empire. Southern Africa … was different. There, generation after generation had given bones to the earth. There, if anywhere, we [whites] belonged” (3021).

    Taylor is per trein uit Dar es Salaam suidwaarts na Mbeya. Dit is die Tazara-spoorlyn, 1 162 myl lank, wat die Chinese binne vyf jaar (1970-1975) gebou het om lande in Suidelike Afrika, soos Zambië, Zimbabwe en Malawi, minder afhanklik van vervoer deur blankbeheerde Suid-Afrika te maak (3181). Vir die konstruksie is 25 000 Chinese na Tanzanië gebring (3197). Die Chinese werkers is nie toegelaat om met die plaaslike bevolking te meng nie. “They feared cultural contamination … the tendency of Chinese is to regard all other races as inferior, in much the same way that the British once did” (3203).

    Die Chinese het ook die hoofpad in Kenia herbou en hiervoor ook hulle eie werkers gebruik. Klaarblyklik besef hulle dat Chinese werkers meer koste-doeltreffend as swart werkers is. Vergelyk dit met die situasie in die nuwe Suid-Afrika waar (gewelddadig en stakend) daarop aangedring word dat plaaslike arbeid gebruik moet word. Die Britte en Duitsers het die spoorlyne gebou wat die binneland van Kenia en Tanzanië, asook Uganda, toeganklik gemaak het. Hoe sou hierdie lande daar uitgesien het sonder Chinese hulp en die voordele, bv infrastruktuur, wat kolonialisme gebring het?

    Malawi

    In Malawi “the roads were as bad as they had said, the poverty more dire than anything I had seen in Tanzania” (3269). “I was surprised by how few people of mixed race I saw” (3432). Naas verval sedert die eertydse koloniale glorie is daar min om te rapporteer. Taylor het so baie tyd in Oos-Afrika deurgebring dat hy hom moes haas om betyds in Kaapstad te kom. Die tweede deel van sy boek, oor Suidelike Afrika, is dus glad nie so informatief soos die eerste deel oor Oos-Afrika nie.

    Zambië

    Van die Malawiese hoofstad, Lilongwe, reis Taylor per bus na Chipata in Zambië. “The Zambian roads were far worse than Malawi’s” (3626). “Northern Rhodesia’s white population, never much more than 70 000, was more easygoing and integrated than Southern Rhodesia’s, which reached a peak of about 280 000. The two groups never seem to have liked each other much until Zambian independence [1964] and Ian Smith’s rebellion [unilateral declaration of independence] against the Crown a year later. In the next five years about 40 per cent of Zambia’s whites decamped across the Zambezi. For those who stayed, things got tougher as the economy declined” (3712). Die hoofstad, Lusaka, “had a reputation for violent crime” (3654). “Armed robberies … started after the economic collapse” (3723).

    “I loathed Africa and everything about it – the stoicism, the fatalism, but above all the fact that nobody ever complained, and so nothing ever got any better. Authority grew corrupt because it was unchallenged by a cowed citizenry” (3637). Onder swart bewind Zambië, “a country capable of producing enough to feed the entire continent became a food importer” (3690). “As elsewhere in Africa, game conservation and tourism were the two areas in which whites had remained a dominant force” (3758).

    Zimbabwe

    In Harare, die hoofstad van Zimbabwe, sê Taylor aan die swart taxibestuurder: “Zambia is a mess.” Hy antwoord: “Here also. It was better under Ian Smith” [1919-2007, eerste minister 1964-1979] (3876; ook 4247). ‘n Ander waarnemer sê: “What was better under Smith was honesty in administration. Now it is totally corrupt” (4453). Na onafhanklikheid het in Zimbabwe dieselfde as in die nuwe Suid-Afrika gebeur: “Integration of schools and medical facilities, the removal of statues of Cecil Rhodes, and the renaming of streets after so-called terrorists” (3968). Baie blankes het die land verlaat. “A black government was bound to make a priority of meeting black needs … The prevailing wisdom was that, having prospered off the sweat of black labour and done so little to integrate, whites were long overdue a bit of suffering” (3973). “Zimbabwe was racing towards economic ruin. Corruption and cronyism had plumbed depths greater than Kenya’s” (3990). “Harare was still a long way from the decay of Nairobi, Dar [es Salaam] or Lusaka, but the decline was unmistakable” (3996).

    Watter raad is daar vir ‘n blanke as hy in Zimbabwe wou boer? ‘n Blanke Zimbabwiese boer sê: “‘I look after my blokes – I treat them well, not just because they are worth it, but because I have to watch my back. I stay in with the local party people, I give to the local schools … But they could still carve me up, chuck us out, and then what have we got to show for four generations in Africa?’ He shook his head. ‘No, my friend, Stay where you are’” (4123). Taylor: “It struck me that the idea – a bit of land, coming back to Africa – was absurd, just another hopeless dream of finding home” (4129). “If there was one characteristic that defined Africa, it was the capacity of its people to endure, and when it came down to it our own sticking qualities had not been impressive” (4135).

    “The Roman Catholic Commission for Justice and Peace, the most vocal internal critic of Smith’s war,* issued a statement censuring ‘the frightful consequences’ of army brutality in Matabeleland. A spokesman admitted privately that they had been concerned about speaking out earlier in case it only inflamed the situation, which sounded like just another way of saying that it was actually less risky to denounce atrocities by whites than atrocities by blacks … While Sharpeville still had immense international resonance, the name Tjolotjo was quite unknown, although the scale of that crime was certainly far greater” (4214). In vergelyking met Sharpeville (1960) het die Marikana-slagting (2012) internasionaal skaars opslae gemaak. Selfs die uiters linkse Garfield Todd (1908-2002, eerste minister 1953-1958), anders as FW de Klerk, “was not an advocate of universal suffrage which, he once said, ‘would lead to universal chaos’” (4423). [* Waarom “Smith’s war” en nie Robert Mugabe en Joshua Nkomo se oorlog nie?]

    Suid-Afrika

    Uiteindelik kom Taylor in sy geboorteland, Suid-Afrika, aan. Hy regverdig sy emigrasie soos volg: “Racial tyranny had made it impossible for us to live in South Africa” (4226). ‘n Mens sou graag wou hê dat hy ‘n poging aanwend om die ou met die nuwe Suid-Afrika se vergelyk, maar hy doen dit glad nie. Taylor het sy jeug in Rivonia deurgebring. “Most of our neighbours were Afrikaners, and they were different” (3041). “Many white children had a degree of intimacy with Africans that no legislation could prohibit – or can now coerce” (3080). “My attitude towards Africans was, for one so young, remarkably condescending … I had the same attitude towards our white neighbours, the Afrikaners … I recognised even then that they and the Africans were both of this land in a way that we, the English, were not” (3148).

    “Our social superiority to Afrikaners was unquestioned by us” (3169). “My fear of Africans and Afrikaners went deeper, and I think was founded in an unconscious understanding even as a child that they were partners in seeing the nature of true power in this cruel, beautiful place. They shared a destiny in it. We were equivocal … our way of straddling two worlds with one foot in Africa and one in England” (3175). “It had begun to appear that the African environment, whether under white or black rule, was not one in which our values – a confused amalgam of colonial Englishness, modern Britain and, yes, something of Africa as well – could survive” (4232).

    “Forty years ago, with Kenya’s independence approaching, Elspeth Huxley [1907-1997] posed the question in a book, White Africans, whether black and white could ‘unite together to form a modern, reasonably well conducted state … In short, a multiracial state a possibility or a chimera?’ The prospects now looked a good deal gloomier than they did then. All the way south, the evidence had pointed to the eventual extinction of whites as a species capable of enduring in Africa. In Tanzania, Uganda, Malawi and Zambia they had all but died out. Although these were countries which never had large white populations, the problem was even more evident in the two places which had started off with significant numbers of whites and comparatively developed economies, Kenya and Zimbabwe. Neither could any longer claim to be a modern, reasonably well conducted state and in both the white populations had been so whittled away that there was now insuffient regeneration to ensure survival. Ultimately, it would all come down to South Africa” (4778).

    Tydens Taylor se 1997-besoek aan Suid-Afrika “virtually all those I spoke to had considered emigrating” (4755). Die blankes (eintlik FW de Klerk en ‘n klein groepie meelopers) “had negotiated themselves out of power, and for many the consequences had been traumatic. You saw them increasingly now, the poor whites who had shed their previous status like an old skin … Afrikaners had no bolt hole and they understood the cardinal rule – that to survive an African tribe must constantly adapt to new priorities” (4805).

    Laurens van der Post (1906-1996), gebore in Suid-Afrika, “once made the point that, while a great deal was written about the devastating effect that the European has had on the native of Africa, no one stopped to inquire into the effect of the native on the European” (3312). Samevattend kan ‘n mens seker sê: Afrikanisering is kultuurversterkend vir die swarte, die Afrikaan. Terselfdertyd is afrikanisering kultuurvernietigend vir die Afrikaner, die blanke, die Europeër, die Westerling.

  • ‘n Suid-Afrikaanse Nuwejaar: 31, ook onwettiges, in ‘n taxi

    ‘n Suid-Afrikaanse Nuwejaar: 31, ook onwettiges, in ‘n taxi

    ‘n Eg-Suid-Afrikaanse Nuwejaarsverhaal: ‘n Oorlaaide swart taxi wat onwettige immigrante vervoer van Zimbabwe.

    ‘n Taxibestuurder is in hegtenis geneem naby Mokopane Maandag wat na bewering sy voertuig met 31 passasiers volgeprop het – dubbel die getal van die 15-sitplekke waarvoor die voertuig bedoel is.

    Nog erger, is daar gevind dat sommige van diegene wat hy vervoer het, onwettig in die land is.

    Limpopo se departement van vervoer was verstom toe hulle die 15-sitplek Quantum Maandag van die pad aftrek.

    “Ons was geskok oor hoe dit oorlaai is. Dit is onaanvaarbaar, ons kan nie mense met op ons paaie hê sonder gehoorsaamheid aan die reëls van die paaie nie,” het die departementele woordvoerder Joshua Kwapa sonder ironie verklaar.

    Hy het gesê die taxibestuurder, uit Zimbabwe, is in hegtenis geneem en oorhandig die polisie sodat hulle sy optrede kan ondersoek.

    Kwapa het gesê polisiebeamptes het bevind dat 14 van die passasiers nie die nodige dokumente het om in die land te wees nie.

    “Binnelandse Sake is ingeroep om die ongedokumenteerde immigrante wat op reis was uit Zimbabwe na Gauteng te bring,” het hy gesê.

    Kwapa het gesê die polisie is besig met verdere ondersoeke.

    Die taxibestuurder staan ​​tereg op aanklagte van roekelose en nalatige bestuur, en die oorlaai van ‘n voertuig.
    Hy sal aanstons verskyn in die Mokopane-landdroshof.

  • Zimbabwe ‘het nou sterkste geldeenheid in Afrika’: regeringskoerant

    Zimbabwe ‘het nou sterkste geldeenheid in Afrika’: regeringskoerant

    Die Zimbabwiese regeringskoerant The Herald het gister beweer dat dié land nou oor “die sterkste geldeenheid in Afrika beskik” nadat die regering begin het om effektewissels (sg. “bond notes”) aan die publiek vry te stel. Volgens die koerant het Zimbabwiërs “volle vertroue” in die nuwe geldeenheid.

    Tydens die land se hiperinflasionêre fase in die vroeë 2000’s het Zimbabwe egter ook van effektewissels gebruik gemaak — wat destyds tot die inflasie bygedra het. In teorie word die effektewissels gewaarborg deur Amerikaanse dollar wat deur die Zimbabwiese sentrale bank gehou word, maar die versoeking moet groot wees om méér effektewissels te druk as waarvoor daar dollar gehou word.In die huidige geval word die geldeenheid nie gewaarborg deur dollar in die sentrale bank se rekening nie, maar deur ‘n lening van Afrexim-bank.Daar bestaan steeds lang toue by Zimbabwiese banke. Baie van die klante is onderwysers wat vir die eerste keer in ‘n lang tyd hul salarisse ontvang het. Maar die hoeveelheid geld wat ‘n mens uit jou rekening mag onttrek, word beperk. Dit beteken dat klante elke dag moet terugkeer om nóg geld te onttrek.

    Vandeesweek sal daar ‘n bykomende $7 miljoen se effektewissels vrygestel word. Zimbabwe sukkel met ‘n tekort aan Amerikaanse dollarnote, want gerugte wil hê dat so vinnig as wat hulle in sirkulasie kom, word hulle deur buitelanders, veral Nigeriërs, opgeraap.

    Zimbabwe se minister van finansies, Patrick Chinamasa, sal vanmiddag sy begrotingstoespraak met sy begroting vir 2017 lewer.

    Op straat verhandel die effektewissels reeds teen ‘n afslag teenoor egte VS-dollarnote.

  • Nie Zim of SA weet hoeveel Zimbabwiërs in SA woon nie

    Nie Zim of SA weet hoeveel Zimbabwiërs in SA woon nie

    Die groot aantal ongedokumenteerde Zimbabwiërs wat onwettig in Suid-Afrika vertoef, hou ‘n bedreiging in vir die veiligheid van Suid-Afrika, asook Zimbabwe se belange in die land, het ‘n diplomaat Dinsdag gewaarsku.

    Zimbabwiese ambassadeur in Suid-Afrika, Isak Moyo het in ‘n onderhoud gesê tydens ‘n bilaterale vergadering tussen die twee lande in Harare, dat die meerderheid van Zimbabwiërs, honderde duisende, onwettig in Suid-Afrika woon.

    “Ek dink dit is ‘n kwessie wat ‘n impak op die veiligheid van Suid-Afrika het en ook ‘n invloed het op die belange van Zimbabwe, want ons kan nie so ‘n groot aantal mense hê wat geen dokumentasie het nie,” het hy gesê.

    Hy het gesê hoewel hy nie spesifieke syfers van diegene het wat onwettig in Suid-Afrika is nie, is seker dat dit die 260 000 wat spesiale vrystellingspermitte dra ver oortref.

    “Niemand weet die getalle van die mense nie, omdat die meeste oorgrenslopers is. Sommige organisasie uit te voer studies terwyl sommige koerante net gooi figure wat verskyn oordrewe, maar die feit is dat ons regtig nie know.The Suid-Afrikaanse regering nie weet en ons as ‘n ambassade weet nie, “het hy gesê.

    Moyo het gesê die Zimbabwiese regering was nog in gesprekke met hul Suid-Afrikaanse eweknieë aan die lot van die 260,000 spesiale vrystelling Permitte wat volgende Desember verstryk vestig.

    Hy het gesê die kwessie word waarskynlik bespreek by die bilaterale vergadering in Harare.

    Moyo het ook sy kommer uitgespreek oor die groot aantal Zimbabwiërs in Suid-Afrikaanse tronke, wat hy gesê het ‘n paar duisend is.

    “Dit is jammer dat ons ‘n paar duisend mense het wat ook gekoppel is aan misdade en dat ons voortgaan om hierdie misdade te pleeg, sommige van hulle baie ernstig,” het hy gesê.

  • Duitse maatskappy weier glo om Zim-note te druk

    Duitse maatskappy weier glo om Zim-note te druk

    ‘n Duitse maatskappy, Giesecke and Devrient, het ‘n versoek van Zimbabwe van die hand gewys om die nuwe geld vir die tesourie te druk wat tans met enorme kontantvloeiprobleme worstel.

    John Mangudya, president van Zimbabwe se reserwebank, het na bewering gesê die Zimbabwiërs wat teen die nuwe ruiliddel gekant is, is besig met “politiekery deur lande soos Duitsland te oortuig om daarvan af te sien om die surrogaatgeldeenheid te druk”.

    Zimbabwe het Suid-Afrika en ander lande om hulp oor die kwessie genader. Luidens die Zimbabwe Independent wat Vrydag verskyn het, het Mangudya gesê die nuwe betaalmiddel sal nie in Duitsland, Suid-Afrika of Zimbabwe gedruk word nie.

    “Wat ek julle kan sê, is dat hulle [die nuwe note] nie in Duitsland of Suid-Afrika gedruk word nie. Hulle word beslis buite die land gedruk.”

    Mangudya het onlangs aangekondig dat die nuwe note teen die einde van Oktober in sirkulasie sal wees en dat note ter waarde van ongeveer $75 miljoen teen die einde van Desember in sirkulasie sal wees.

    Volgens News Day, sê Patrick Chinamasa, die land se minister van finansies, dit is onwaarskynlik is dat die note binnekort in die mark sal wees aangesien die regering nog nie sekere sake afgehandel het rakende die note nie.

    Zimbabwe gebruik Amerikaanse dollar en die Suid-Afrikaanse rand sedert 2009 nadat inflasie by 231 miljoen% gedraai het. Dollarnote het die laaste paar maande egter skaars opgeraak. Die nuwe note moet glo help om die kontantvloei­tekort op te los.

  • SA verskaf steeds krag op skuld aan bankrot Zimbabwe

    SA verskaf steeds krag op skuld aan bankrot Zimbabwe

    Terwyl Eskom sukkel om Suid-Afrika se ligte aan te hou, verskaf die openbare maatskappy steeds elektrisiteit op skuld aan Zimbabwe. Tans skuld ons noordelike buurland met sy ekstremistiese antiblanke regering Eskom R250 miljoen, sonder enige teken dat dit betaal gaan word.

    In die jongste welwillende gebaar jeens Zimbabwe, het Eskom die land nog tyd – tot einde Desember 2016 – verleen om te begin betalings maak. Zimbabwe ontvang ten minste 30% van sy krag vanuit die buiteland, met Mosambiek se Hydro Cahora Bassa-maatskappy (HCB) wat ook aan die land elektrisiteit voorsien. Blykbaar skuld Zimbabwe insgelyks R126 miljoen aan HCB.

    Die besturende direkteur van die Zimbabwe-elekrisiteitstransmissie en -verspreidingsmaatskappy (ZETDC), Julian Chinembiri, het intussen in die Financial Gazette verklaar dat “agterstallige bedrae ophoop”.

    “Eskom het ons tot Desember 2016 gegee terwyl HCB ons tot einde November gegee het om agterstallige bedrae te vereffen,” sê Chinembiri. “Tans geniet ons stabiele kragvoorsieing en ons sou voorsiening wou hou soos dit is en verseker dat geen beurtkrag ingestel word nie.”

    “Ons beskik oor voorafbetaalde reëlings met Eskom en HCB.”

    Zimbabwe voer ongeveer 350 megawatt elekrisiteit van Eskom in en 50MW van HCB. Die land wek ook krag op deur middel van dieselopwekkers wat aan Robert Mugabe se skoonseun, Simba Chikore, behoort. Onlangs is Chikore insgelyks as onderhoof van die bankrot lugdiens, Air Zimbabwe, aangestel.