Die Israeliese president Reuven Rivlin het op Holocaust-herinneringsdag gesê dat die tendens in Europa om misdade teen Jode tydens die holocaust nie as hoogste prioriteit te beskou nie, gevaarlik is. Die Franse het ‘n kollektiewe en ewigdurende verantwoordelikheid teenoor Jode wat vir alle komende generasies moet geld, volgens hom.
Rivlin het uitgevaar by Marine Le Pen, die nasionalistiese Franse leier wat deurgedring het na die tweede ronde van die Franse presidensiële verkiesing. Reuvlin het Maandag ‘n “oorlog” gevra het teen ‘n nuwe soort “holocaust ontkenning” van Le Pen.
“As ‘n soewereine staat wat nasionale onafhanklikheid verkry het, het ons die plig om van ander nasies en state te eis dat ons nie verantwoordelikheid moet ontduik nie,” het Rivlin gesê. “Ons moet ‘n oorlog voer teen die huidige en gevaarlike golf van holocaustontkenning. Ons moet die afstanddoening van nasionale verantwoordelikheid in die naam van beweerde slagoffers beveg.”
“Dit is ‘n ontkenning wat daarop gemik is om die politieke en morele verantwoordelikheid wat die kern van die herinnering aan die holocaust in die komende generasies moet wees, te vernietig. Slagofferskap is die mees omvattende en effektiewe manier om verantwoordelikheid te ontduik,” het hy gesê.
As slagoffers sal Europeërs onwillig wees om verantwoordelikheid te aanvaar om hedendaagse anti-semitisme, vreemdelinghaat en om toenemende nasionalistiese geweld te bestry, het Rivlin gesê. “Dit is nie ‘n ontkenning van die bestaan van die holocaust nie, maar ‘n ontkenning van die onderskeid tussen ‘n slagoffer en ‘n misdadiger.”
Rivlin het sonder om direk na Le Pen te verwys, te kere gegaan oor ‘n “Franse presidensiële kandidaat” wat “Frankryk se verantwoordelikheid vir die deportasie van Jode tydens die Tweede Wêreldoorlog ontken het,” het Rivlin Maandag in sy toespraak by Kibbutz Lohamei HaGeta’ot in Galilea gesê.
Rivlin het verwys na ‘n onderhoud met Le Pen op RTL-radio vroeër hierdie maand toe sy gesê het dat Frankryk nie kollektiewe verantwoordelikheid kan dra vir die 13 000 Jode in 1942 by die Vel d’Hiv fietsrystadion byeengebring is voordat hulle na die Duitse konsentrasiekampe vervoer is nie.
Le Pen is deur ander presidensiële kandidate sowel as Israel se ministerie van buitelandse sake veroordeel toe sy vroeër hierdie maand voorgestel het dat die skuld slegs aan skuldige partye toegeskryf moet word en nie onoordeelkundig aan alle Franse nie.
Verantwoordelikheid, het sy gesê, lê by dié mense wat destyds die gruweldade gepleeg het, en nie by alle Franse nie. Baie Franse wat byvoorbeeld ná die oorlog gebore is, kan nie op hierdie wyse beoordeel word nie.
Le Pen het gesê dat “as daar mense verantwoordelik is vir die deportasie van Franse Jode, is dit diegene wat destyds aan bewind was. Dit is nie die hele Frankryk nie”.
Die ministerie van buitelandse sake in Israel het haar opmerkings “teenstrydig met historiese waarheid” genoem en gewaarsku dat geslagte van Franse verantwoordelik gehou moet word vir die misdade van die holocaust. “Die ontkenning van verantwoordelikheid van die misdade wat in die dae van die Tweede Wêreldoorlog gepleeg is, is die ontkenning van ‘n nuwe, meer vernietigende en gevaarlike soort ontkenning,” het Rivlin gesê.
Die president van Israel het Le Pen se opmerkings as “uniek ontstellend” beskryf en het sy land aangemoedig om nie “onheilige alliansies” met opkomende nasionalistiese partye in Europa te maak nie.
Hy het Geert Wilders in Nederland ook uitgesonder as ongewens.
In Frankryk is vir dae lank reeds ‘n polemiek aan die gang oor stellings wat Marine Le Pen onlangs tydens ‘n televisie-onderhoud sou gemaak het. Soos dit met polemieke in Frankryk gaan, is hierdie een ook meesal histeries.
Gedurende die onderhoud het die joernalis aan Marine Le Pen gevra of Frankryk verantwoordelik gehou moet word vir die deportasie van Jode gedurende die laaste WO. ‘n Mens sou wel kon vra wat dit nou eintlik te make het met die Franse presidentsverkiesing van 2017, behalwe natuurlik om Marine Le Pen te probeer swartsmeer. Nietemin, sy antwoord toe dat die Vichy-regering wat die uitvloeisel was van die besetting van Frankryk deur dié wat die deportasiebevele gegee het, nie die Franse volk verteenwoordig het nie, maar dat die ware Franse regering saam met generaal De Gaulle in Londen was. Daar bestaan trouens ‘n Franse wet (van 1944) wat die Vichy-regering onwettig verklaar het.
Die Franse hoofstroommedia stel nou hierdie antwoord van Marine Le Pen voor as ‘n soort regverdiging van die deportasie van Franse Jode gedurende die oorlog!
Die vanselfsprekende vraag is natuurlik: Watter antwoord moes Marine Le Pen dan gegee het? Moes sy gesê het die Franse volk is verantwoordelik vir die deportasie van Jode deur ‘n regering wat op hulle afgedwing is en wat onwettig was? So nie, wat sou sy dan moes sê?
Hierop het die massamedia geen antwoord nie, maar in stede daarvan kom hulle met die slenter dat Marine Le Pen se opmerking “in die lig van die Front National se reputasie” en van Marine se pa se loopbaan onder verdenking is.
Die slotsom is dus: Die Franse volk is skuldig aan die deportasie van Jode en wat meer is, hulle moet skuldig voel daaroor. En dit is natuurlik die kern van die saak: Hulle moet skuldig voel en enigiemand wat ontken dat die Franse rede het om skuldig te voel, is noodwendig anti-Semities en selfs ‘n “Holocaust-ontkenner”.
Nog ‘n vraag wat hieruit voorspruit is dus: waarom moet die Franse, Duitsers, ens. knaend daaraan herinner word dat hulle skuldig is en skuldig moet voel ? Die rede is dat hoe meer ‘n land of volk skuldig voel, hoe meer kan hulle gemanipuleer en afgepers word. Daarvan het ons in Suid-Afrika tog ook dure ondervinding.
Soms kan onbedoelde foute aan vervaardigers nagmerries besorg. Een só ‘n geval is Polar Fox se mansstewels, wat hul fout te laat agtergekom het.
Die stewels is goed gemaak en dien hul doel wat skoeisel betref, maar hulle verberg ‘n nare geheim.
Dit het na vore gekom dat die voetspoor van die patroon op die sool ‘swastikas’ op die grond afdruk.
Die spoor van die stewel het intussen gelei tot ‘n stortvloed van ‘n kliënteresensies oor die produk waarin woordspel wat verband hou met die Holocaust en Nazi’s gebruik word.
Conal International Trading Inc, in Kalifornië, sê hulle gaan stewels van die mark onttrek.
Israel se eerste minister, Benjamin Netanyahu, het op die vooraand van die herdenking van die slagting van Jode tydens die Tweede Wêreldoorlog “giftige” anti-Israeli propaganda in die Weste, wat hy gelykgestel het met nazisme, gekritiseer.
“Wat tot die slagting tydens die Tweede Wêreldoorlog gelei het, is die aanhitsing tot haat, wat vandag nog teen Israel voortduur,” het Netanyahu gesê.
“Anti-Semitisme het nie verdwyn met Hitler se dood nie. Propaganda in die Westerse wêreld teen Israel is nie minder giftig as ekstremistiese Islam en die Arabiese wêreld nie,” het hy gesê.
Tydens ’n kort seremonie aan die begin van die menseslagting dag van herinnering in Israel, het ses oorlewendes van konsentrasiekampe kerse aangesteek ter nagedagtenis aan die ses miljoen Jode wat deur die Nazi’s vermoor is, het AFP berig.
Israel het Donderdag om 07:00 GMT tot stilstand gekom met sirenes wat afgegaan het om die Joodse slagoffers van die Tweede Wêreldoorlog te onthou.
‘n Studie wat in 2015 gedoen is, het bevind dat nagenoeg 45 000 van Israel se beraamde 190 000 oorlewendes van die menseslagting nou in armoede lewe ten spyte van die reuse bedrae vergoeding wat hulle ontvang het.
Hy het nie kommentaar gelewer op die stygende aantal aanvalle op Christene in Israel nie.
Israel se eerste minister, Benjamin Netanyahu, het Dinsdagaand in ’n toespraak voor die Sioniste se kongres verwys na ’n reeks Moslem-aanvalle in die 1920’s teen Jode in Palestina, wat hy sê deur die destydse moefti van Jerusalem, Haj Amin al-Husseini, aangestig is.
Husseini het in 1941 na Berlyn gevlieg om die Nazi-diktator, Adolf Hitler, te besoek. Volgens Netanyahu was hierdie ontmoeting instrumenteel in Hitler se besluit om ’n uitwissingsveldtog teen die Jode van stapel te stuur.
“Hitler wou nie die Jode uitwis nie, maar hulle bloot uit die land verban,” het Netanyahu gesê. “Haj Amin al-Husseini het na Hitler gegaan en vir hom gesê: ‘As jy hulle verban, sal hulle almal hierheen kom’.”
“’So wat moet ek met hulle doen?’” het Hitler gevra, sê Netanyahu, waarop die moefti geantwoord het: “Verbrand hulle.”
Netanyahu, wie se pa ’n vooraanstaande geskiedkundige was, is vinnig deur opposisie-politici en deskundiges gehekel wat sê hy verdraai die geskiedkundige rekord.
Palestynse beamptes sê Netanyahu skeld oënskynlik vir Hitler kwyt van die moord van ses miljoen Jode, ten einde die Moslems die skuld te gee.
Twitter was oorlaai met kritiek.
“Dit is ’n hartseer dag in die geskiedenis wanneer ’n leier van die Israelse regering sy bure só haat dat hy bereid is om die mees berugte oorlogsmisdadiger in die geskiedenis, Adolf Hitler, kwyt te skeld van die moord van ses miljoen Jode,” het Saeb Erekat, die sekretaris-generaal van die Palestynse Bevrydingsorganisasie, gesê.
“Mnr. Netanyahu moet ophou om hierdie menslike tragedie te gebruik om politieke punte aan te teken,” het hy bygevoeg.
Netanyahu se minister van verdediging en getroue bondgenoot, Moshe Yaalon, asook die Duitse kanselier Angela Merkel het by monde van haar woordvoerder gesê die eerste minister is verkeerd.
“Dit was beslis nie Husseini wat die ‘finale oplossing’ uitgedink het nie, maar Hitler self wat die bose plan bedink het,” het hy aan die radiodiens van Israel se weermag gesê.
Steffen Seibert het namens die kanselier gesê die Duitsers is geheel en al verantwoordelik vir die brandoffer.
Dit is nie duidelik op watter bronne Netanyahu staatgemaak het vir sy opmerkings nie. ’n Boek wat in 1947 gepubliseer is, “Die Mufti van Jerusalem”, en ’n koerantberig uit die tyd sê ’n voormalige adjunk van Hitler het by die Nuremberg-verhoor vir oorlogsmisdadigers getuig dat Husseini en die Nazi-leier saamgesweer het om van Jode in Europa ontslae te raak.
Husseini is vir oorlogsmisdade gesoek, maar het nooit tydens die Nuremberg-verhore verskyn nie en is later in Kaïro dood.
Verskeie geskiedkundiges sê Netanyahu verwring die tyd en het tot ’n valse slotsom gekom.
Die ontmoeting tussen Husseini en Hitler het op 28 November 1941 in Berlyn plaasgevind. Meer as twee jaar vroeër, in Januarie 1939, het Hitler die Reichstag toegespreek.
In 1845, het die Britse lt.kol George Gawler ‘n verslag opgestel waarin die potensiaal vir Joodse kolonisasie van Palestina uitgestippel word.
Die struikelblokke wat hy voorsien het, het ‘n gebrek aan hulpbronne en die haalbaarheid daarvan om Jode te oortuig om te immigreer na Palestina, ingesluit.
Duitse oorlogskuld het Israel van die nodige hulpbronne voorsien.
Ons lewe in ‘n tyd waarin ons wys gemaak word dat alle mense gelyk en selfs wesenlik eenders is; of só behoort te wees. Dit dien as die grondslag van een mens, een stem. A weet na bewering net so goed soos B wie moet regeer, gevolglik het albei stemme dieselfde gewig. Ek sou eerder die teenoorgestelde beweer: Dat geen twee mense eenders is nie; dalk selfs nie sogenaamde identiese tweelinge nie.
Dit lyk vir my sommige mense is intelligenter as ander. Sommige is beter ingelig as ander. Sommige het meer as ander gedoen om iets wat die moeite werd is tot stand te bring. Andersom kan ‘n mens beweer dat sommige meer afgebreek het as ander, ens. Die werklikheid is dat sommige mense ‘n bate en ander ‘n las vir die samelewing is. Net die batiges behoort toegelaat te word om ‘n land se lot te bepaal.
Veralgemenend is dit ook moontlik dat sommige groepe mense gewoon beter as ander is. Dit kan op bv verskille in kultuur dui, terwyl die gelykwensers van ons almal bv Afrikane of wêreldburgers wil maak.
In die nuwe Suid-Afrika mag ons nie diskrimineer op grond van ras/kleur nie, behalwe as dit ten gunste van nie-wittes, en veral swartes, en ten koste van wittes is. Dan staan dit bekend as “billike diskriminasie”. Maar om praktiese redes moet ons liewer ons onderskeidingsvermoë behou. Byvoorbeeld, wanneer groepe mense beoordeel word, is dit in die openbare belang om tussen presteerders en nie-presteerders te onderskei. Ek verwys na “prestasie” in die positiewe of konstruktiewe sin; nie in die negatiewe of afbrekende sin van bv terroriste wat ‘n suksesvolle bomplantveldtog gevoer het nie.
Dit lyk vir my asof gesê kan word dat bv die Duitsers hulle (in sommige opsigte) as presteerders bewys het. Die kort tydperk van naziisme (1933-1945) kan nie alle Duitsers van alle tye vir sodanige huldiging diskwalifiseer nie. ‘n Mens hoef natuurlik ook nie oorboord te gaan en daarom naziisme (of fascisme of nasionaal-sosialisme) of sosialisme (of selfs kommunisme), of watter staatkundige ideologie ook al, in elke opsig te verdoem nie.
Insgelyks kan die blankes of die Afrikaners as presteerders gereken word op grond van wat hulle in Suid-Afrika tot stand gebring het. Die vier dekades van apartheid (1948-1989) diskwalifiseer blankes nie vir sodanige erkenning nie, onder meer omdat apartheid nie in iedere opsig sleg was nie.
Ook is dit ‘n wanvoorstelling om alles oor die politieke boeg te gooi. In die tydperk 1933 tot 1945 was daar baie nie-naziïstiese verskynsels in die Duitse samelewing. In die versmaaide apartheidsera het dit ook om baie meer as bloot apartheid gegaan. Die lewe en die geskiedenis behels baie meer as die politiek.
Wanneer erkentlikheid teenoor ‘n groep mense se prestasies openbaar word, impliseer dit nie dat jy noodwendig van hulle hou nie. Die Jode kan as voorbeeld dien. As die Jode (of die Romeine) vir Jesus se dood verantwoordelik gehou word, behoort ‘n mens nie daarom alle Jode (of Romeine) te verdoem nie. ‘n Mens hoef nie van Jode te hou nie, maar dit is onteenseglik waar dat hulle ‘n lang geskiedenis van buitengewone prestasie het. Daar is baie Duitse Jode wat weens anti-semitisme uit Europa gevlug en ‘n belangrike rol in die ontwikkeling en voorspoed van bv die VSA gespeel het.
Ek het onlangs ‘n omvattende boek oor die Armeniese volksmoord gelees. Die Armeniërs het hulle lank voor die Turke in wat nou Turkye genoem word, gevestig. In vergelyking met die Turke was die Armeniërs presteerders, onder meer omdat hulle meer ontwikkeld (of beskaafd) was. Armenië was sedert die 4de eeu ‘n Christelike staat; die eerste in die wêreld. Die Turke was jaloers op die Armeniërs se groter welvaart en vyandig teenoor hulle omdat hierdie Turke die Moslem-geloof fanaties aangehang het. Turke het uit sentraal-Asië na Turkye gestroom en die Armeniërs getalgewys verswelg.
Ingevolge John Stuart Mill (1806-1873) se tirannie van die meerderheid het die Turke meer as ‘n miljoen Armeniërs vermoor of in kampe laat sterf en die res uit die land gedryf. In die klein hedendaagse staat Armenië (aangrensend aan Turkye) is daar skaars 3 miljoen Armeniërs, terwyl sowat 8 miljoen van hulle hulle in ander lande bevind. Dit is ‘n klassieke voorbeeld van wat kan gebeur as ‘n beskaafde minderheid dieselfde grondgebied met ‘n minder ontwikkelde meerderheid moet deel; ‘n meerderheid wat die land regeer.
Die Armeniese volksmoord voor en tydens die Eerste Wêreldoorlog was in talle opsigte ‘n kleedrepetisie vir die Joodse holocaust tydens die Tweede Wêreldoorlog. In Duitsland en Oostenryk was die Jode presteerders en welvarend. Sedertdien het baie Jode hulle in Israel gevestig. Daar doen ‘n situasie soortgelyk aan die Armeniërs teenoor Turke hom voor, naamlik Jode teenoor Palestyne. In Israel is die Jode in die meerderheid maar in die omliggende Palestynse en oorwegend Moslem-gebiede is die Jode ‘n beskaafde minderheid.
In die geval van sowel die Armeniërs/Turke as die Jode/Palestyne is daar parallelle met Suid-Afrika. Geen wonder dat daar hartlike samewerking, bv militêr, tussen die “apartheidsregime” en Israel was nie. As eerste minister het DF Malan Israel in 1953 besoek en ongekwalifiseerd sy bewondering vir die land uitgespreek.
Teen hierdie agtergrond kan Kevin Bloom se boek, Hating Goldstone: the Jewish community against the judge (Johannesburg: Parktown Publishers, Mampoer Shorts, 2012, $2.99 – slegs elektronies beskikbaar), beoordeel word. Op die Mampoer-webwerf word Bloom se objektiwiteit in leserskommentaar bevraagteken, maar hierdie kritiek moet myns insiens eerder toegeskryf word aan die verdeeldheid wat daar oor hierdie saak binne die Joodse gemeenskap bestaan. Ek het die outeur se uiteensetting ewewigtig gevind, behalwe dat, soos deesdae die gewoonte is, apartheid sonder meer verdoem word.
Verdeeldheid is ‘n relatiewe term. As daar ‘n enkele kenmerk van die Jode is wat Afrikaners gerus kan navolg, is dit Jode se vermoë om hulle groepsverwantskap te behou. Al woon hulle verspreid oor die aarde klou baie van hulle aan hulle geskiedenis en kultuur (bv taal, godsdiens en ander gewoontes) vas. Hulle integreer dikwels hoogstens in ‘n mate met ander groepe. Sedert 1948 het die Jode ‘n tuisland wat internasionaal as ‘n staat erken word.
Is daar naasteby dieselfde mate van samehorigheid by Afrikaners? Sal die Afrikaner-diaspora met verloop van tyd in dieselfde mate as die Jode hulle identiteit behou? Waar is die Afrikaner-tuisland? Orania kan ‘n begin in hierdie rigting wees. Lees gerus Leanne George se redelik positiewe kommentaar oor Orania: Koeksister Commerce: Rebranding the White Homeland (Johannesburg: Parktown Publishers, Mampoer Shorts, 2013, $2.99 – slegs elektronies beskikbaar).
Vir jou waardes kan ‘n mens ‘n geestelike tuiste binne jouself skep. Maar ‘n konkrete, fisiese tuisland waarin jy jou in veiligheid en vrede saam met kultuurgenote kan uitleef, is sekerlik ook nodig. Dit moet ‘n ruimte wees waarmee jou hart se punt spontaan aanklank vind; iets waarop jy trots is en wat moeiteloos jou lojaliteit verdien.
Dit moet nie ‘n land wees wat feitlik onherkenbaar verander het en waarin jy ‘n tweederangse burger geword het weens die verradelike gedrag van enkele politici nie. Die Armeniërs en Jode het elk net ‘n klein landjie wat hulle hulle eie kan noem, maar hulle was en is bereid om vir die behoud daarvan te veg. Hulle sal, soos ek, sekerlik nooit die kolossale onnoselheid van ‘n De Klerk & kie aanvaar wat ‘n groot, ontwikkelde en potensieel voorspoedige land aan ‘n myns insiens immorele bende grypsugtiges verkwansel het nie.
Richard Goldstone (gebore in 1938) is in 1980 as regter aangestel en het in 2003 as regter in die Grondwethof afgetree. Hy het bekendheid verwerf as die voorsitter van die Goldstone-kommissie, wat die plaaslike geweldpleging van 1991 tot 1994 probeer uitpluis het. Daarna was hy betrokke by die ondersoek van menseregteskendings in Joego-Slawië en Rwanda (1994-1996) en Gasa (2009). Dit is sy verslag oor die gebeure in Gasa wat groot ontevredenheid in Israel en verdeeldheid in die Joodse gemeenskap in Suid-Afrika en elders veroorsaak het.
Goldstone het sowel die Israeli’s as die Palestyne aan growwe menseregteskendings skuldig bevind. In 2011 het hy teruggekrabbel oor sy skynbaar oordrewe veroordeling van die Israeli’s deur te beweer dat verdere inligting intussen aan die lig gekom het. Eintlik was Goldstone se aanvaarding van hierdie missie van die Verenigde Nasies (VN) kortsigtig, want as hy in die guns van Israel beslis het, kon daar gesê word: Dit is wat van ‘n Jood te wagte is. Daarenteen was die verwagting by die VN se Menseregteraad dat Israel veroordeel moet word. Goldstone se opdrag was om net die gedrag van die Israeli’s te ondersoek. Hy het egter albei partye se dade beoordeel.
In die konteks van bv Israel/Palestina is gevra in hoeverre daar “misdade teen die mensdom” gepleeg is. Laasgenoemde is ‘n mode-frase wat hom tot die uiterste misbruik leen. Terugverwysend na wat ek hierbo oor die kwalitatiewe verskille tussen mense geskryf het, moet ek dit in die midde lê dat ek veel eerder “misdade teen die beskawing” vir beswaar sou uitsonder. Pleks van ‘n kwantitatiewe benadering, waarvolgens die getal mense wat na bewering “benadeel” is van deurslaggewende belang is, verkies ek ‘n kwalitatiewe uitgangspunt.
Dwarsdeur die geskiedenis is dit begaafde indiwidue en klein uitgelese groepe, en nie die massa nie, wat positiewe dinge tot stand gebring en die voortgang en vooruitgang van die beskawing bevorder het. Andersins vra ek my af in watter mate ontwikkelde mense se lewensgehalte weens negatiewe gebeure afgeskaal is; beskawing dus blatant ondermyn is. In Turkye, Palestina en Suid-Afrika is onvergeefbare misdade teen die beskawing gepleeg.
Wat Suid-Afrika betref, sal anti-blanke elemente akkoord met “onvergeefbare misdade” gaan deur te beweer dat die blanke bewind plaaslik agtereenvolgend deur slawerny, kolonialisme en apartheid gekenmerk is en dat dit vreeslik onbeskaafd daaraan toe gegaan het. In werklikheid het die ANC en PAC se terreurveldtogte die agteruitgang van Westerse beskawing in Suid-Afrika ingelui. Plaaslik word hierdie “bevrydingsbewegings” se geweldstradisie tot op hede in die vorm van bv plaasmoorde voortgesit. Die ruggraatlose en mandaatlose magsoorgawe van 1990/1994 was myns insiens onmiskenbaar en onvergeeflik ‘n “misdaad teen die (Westerse) beskawing”.
Wat die destydse plaaslike slawerny betref, moet besef word dat die inheemse bevolking nie verslaaf is nie. Die slawe is ingevoer. Die rede hiervoor is dat die Khoisan, wat in die suide en weste aangetref is, nie bruikbare arbeiders was nie. Die swartes, wat uit die noorde en ooste die land binnegestroom het, was ook nie gretig om arbeid te verrig nie. Hoewel daar ‘n ooraanbod van swart werkloses was, het die owerheid dit dikwels eerder gerade geag om arbeiders vir die myne uit buurlande en Oosterlinge uit Indië vir die suikerplantasies in te voer.
Diegene wat die blanke bewind kritiseer oor slawerny, kolonialisme en apartheid skreeu ten hemele oor beweerde “misdade teen die mensdom”. Te midde van al hulle oordrywing kry hierdie kritici dit nie reg om die blankes van die ou Suid-Afika van volksmoord te beskuldig nie; iets wat wel tydens kolonialisme elders in die wêreld ten koste van die inheemse bevolking voorgekom het. Met verwysing na bv plaasmoorde is volksmoord dalk veel eerder ‘n potensiële kenmerk van die nuwe Suid-Afrika.
Om klaarblyklike redes beklemtoon ek eerder verskille as ooreenkomste tussen mense. Sodra ‘n presteerder aan ‘n gelykwenser erken dat alle mense gelyk behoort te wees, word daar onmiddellik met die waarneming gekom dat daar groot ongelykhede in die praktyk is. Die volgende stap is om met die verwyt te kom dat hierdie ongelykhede aan die marginalisering, benadeling, uitbuiting, ens, van nie-wittes toe te skryf is. Blankes kry dan die skuld hiervoor.
Bloom vertel hoe hartlik Goldstone met die hoëlui van die “apartheidsregime” gesosialiseer het. Ook dat Goldstone as regter noodwendig gehelp het om die apartheidstelsel aan die gang te hou. Hy was sekerlik nie ‘n anti-apartheidsaktivis nie. Goldstone beweer deesdae dat hy probeer het om apartheid van binne af te hervorm. In hierdie verband word dan verwys na sy uitspraak dat diegene wat ingevolge die wet op groepsgebiede verskuif word van alternatiewe huisvesting voorsien moet word. Die indruk wat die teks by my gewek het, is dat Goldstone nie van opportunisme vry te pleit is nie.
Enkele jare gelede is ‘n onderhoud met Goldstone op BBC-televisie gevoer. Hy noem toe dat hy hom in Amerika gevestig het. Die rede waarom hy uit die nuwe Suid-Afrika verkas het, is glo omdat sy kinders en kleinkinders in Amerika woon. Dit laat my dink aan die oorverligte Jodin wat ek as ‘n kollega gehad het. Sy het alles wat van die ANC se kant af gekom het skynbaar as manna beskou. Sedertdien het sy en haar gesin hulle sak en pak in Australië gevestig.
Vanselfsprekend verkwalik ek mense wat hulle met woord en daad vir ‘n ANC-regering beywer het maar nie kans sien om te woon in die omstandighede wat hulle help skep het nie. Maar daar is lastige vrae wat periodiek by my opkom: Is dit nie dalk deel van die briljantheid van Jode dat hulle weet wanneer om ‘n sinkende skip te verlaat nie? Is Suid-Afrika nie onmiskenbaar vir altyd opgedonder nie? Het die tyd vir blankes in Afrika nie onherroeplik uitgeloop nie? Ek wil nie so dwaas soos bv JP (Silwerrandjie) Landman wees om die donker wolk doelbewus mis te kyk nie.
Aan die begin van die week het daar weer luide krete opgegaan dat Afrikaners en blankes in die algemeen nog nie genoeg vir apartheid geboet het nie. Is dit toevallig of het ons hier met ‘n georkestreerde veldtog te make? Veral die kinders van onlangse immigrante soos Helen Zille, Steven Friedman en Paul Berkowitz verkeer op die voorpunt van die aanklagte teen ons inheemse Afrikaners. Hierby moet nog prof. Pierre de Vos, die gay akademikus van Kaapstad, gevoeg word.
Apartheid is nou ‘n groter probleem as in 1994 en vorentoe gaan dit waarskynlik net aangroei. Ek begin dink dat dit tyd is om hierdie mense se bluf te roep en hulle uit te daag om ‘n Nürnberg-verhoor te hou waar elke lewende NP-minister en staatsamptenaar uit die ou bedeling in die hof kan verskyn op ‘n klag van “misdaad teen die mensdom” sodat daar klinies na die getuienis agter dié stelling gekyk kan word.
“After all, how is it possible to be nostalgic about your own past when that past is littered with memories of racial oppression and exploitation from which you, your parents or grandparents benefited – often handsomely?”
De Vos is Claude-Leon-professor van Grondwetlike Reg aan die Universiteit van Kaapstad en word gereeld oor grondwetlike kwessies in die media aangehaal. Daarom moet ons sy uitspraak ernstig opneem.
Maar De Vos reageer eintlik net op ‘n toespraak van Helen Zille verlede Saterdag waarin sy die destydse Progressiewe Party as die “ware bevryders” van Suid-Afrika beskryf. Trouens, die huidige grondwet met sy sentralistiese “een-nasie”-ideologie kan teruggevoer word na die Progressiewe Party se Molteno-kommissie van 1961:
“Not many people know that the Constitution that emerged from the Codesa negotiations has its roots in the Molteno Commission set up by the Progressive Party back in 1961. We recommended a national convention, an entrenched Constitution, a bill of rights, a common voters’ roll, a clearly defined role for the provinces and an independent judiciary. We had been preparing for the constitutional negotiations for three decades, and we were ready for them when they finally came. That is why our team played such a crucial role in shaping our country’s founding compact.”
Daardie toespraak is betitel: The DA’s untold story: Part 1. Vandag sit Zille die DA se selfadvertensie as “bevrydingsbeweging” voort in The DA’s untold story: Part 2. Ná die kritiek vroeër vandeesweek dat sy al die blanke mans uit die party se geskiedenis “uitgeskryf” het, erken sy vandag die “enorme bydrae van reuse soos Colin Eglin, Ray Swart and Frederik van Zyl Slabbert”, asook Tony Leon.
Dog op ‘n manier stem Zille se uiteensetting van die geskiedenis ooreen met my eie, wat die Britse tradisie soos ‘n “goue draad” deur die Suid-Afrikaanse geskiedenis sien loop en dat ons nie soseer deur die ANC in 1994 “verower” is nie, maar deur die Britte. Daarom verwys Helen Zille spesifiek na die Britse sendelinge en veral dr. John Phillip as die oorsprong van die DA se Brits-liberale tradisie. Wat sy nalaat om te noem, is dat eenduisend Afrikaners tydens Graaf Caledon se bewind onskuldig deur die Engelse sendelinge, Read en Van der Kemp, aangekla is omdat hulle kwansuis hul slawe of bediendes sou vermoor, verkrag of aangerand het. Ná die gevreesde rondgaande howe, wat in die volksmond as die swarte ommegang bekendgestaan het, hul werk gedoen het, is geen van die aangeklaagdes skuldig bevind nie!
Soos Jaap Steyn dit stel:
“Die regters het verklaar dat as die sendelinge die sake eers vooraf ondersoek het, hulle nie die hof met al die leuens sou lastig geval het nie. Van Bethelsdorp sê hulle dat ‘luiheid en ledigheid en derhalwe morsigheid en smerigheid daar opgroei tot perfeksie”. Beelaerts van Blokland het verklaar dat die beskuldigdes hul mense goed behandel het. Afrikaners het die swarte ommegang as ‘n gruwelike onreg ervaar. Hul goeie naam is wel tydelik in ere herstel, maar hul belastering is gou hervat.”
Zille meen dat Britse liberalisme soos ‘n goue draad deur ons geskiedenis loop. Maar so ook die belastering wat daarmee gepaardgaan! Die leidster van die DA is nes dr. John Phillip ‘n nuwe aankomeling in die land, synde die dogter van Duitse immigrante maar wat hier Engels grootgeword het. Tans is sy, nes haar berugte voorganger uit die 1820s en 1830s, besig om ons inheemse Afrikaners te belaster met bewerings dat ons ‘n klomp bose rassiste is wat ‘n “misdaad teen die mensdom” gepleeg het.
Noudat die Afrikaner van alle mag en invloed gestroop is, is ons vyande besig om die skroewe aan te draai. Steven Friedman en Paul Berkowitz meen dat die regering sy dienslewering moet verbeter, maar dat “apartheid” – en daarom Afrikaners – vir swart armoede verantwoordelik is. “Apartheid was very good at destroying wealth and entrenching poverty,” sê Berkowitz.
Om Afrikaners te belaster en vir alles te blameer wat in Suid-Afrika verkeerd loop, ook onder die ANC-bewind, het al gewoonte geword. Ons is die sondebokke. In die Tsjeggies-Duitse skrywer Franz Kafka se roman Die verhoor, word ‘n man, Josef K, van ‘n misdaad aangekla. Hy weet egter nie wat die klag is nie en kan hom nêrens daarteen verweer nie.
Deur die geskiedenis het die belastering van volkere of godsdienstige groepe ‘n vername rol gespeel. Een van die maniere waarop die Katolieke Kerk haat en nyd jeens ons Hugenote-voorouers in Frankryk aangehits het, was deur verguising en valse beskuldigings. Hoe verder ons van die historiese werklikheid van die NP se bewind tussen 1948 en 1994 staan, hoe grotesker raak die voorstellings daarvan. Daar is reeds die Apartheidsmuseum in Johannesburg, wat deur Abe en Solly Krok reg langs Gold Reef City gebou is, waar toeriste van regoor die wêreld besoek aflê. Die skatryk Krok-tweeling, waarvan een intussen oorlede is, het hul fortuin uit karsinogeniese bleikmiddels gemaak waarmee veral swart vroue poog om hul velle ligter te maak. Besoekers aan die Apartheidsmuseum word subtiel gebreinspoel om te dink dat apartheid eintlik ‘n vorm van volksmoord was. ‘n Video waarin dr. Verwoerd onskuldig die Engelse sinsnede, “I believe in final solutions”, gebruik, word oor en oor herhaal om die parallel met die Nazi’s se Endösung vir die Jodeprobleem in Duitsland te skep.
Tydens ‘n konferensie enkele jare gelede by die SA Menseregtekommissie se kantore in Johannesburg, het ‘n Indiërvrou wat blykbaar ‘n professor by Wits is, op my geskree: “Apartheid het miljoene mense doodgemaak!” Wat is volgende? Terwyl FW de Klerk en die res van die voormalige NP-regering hul leierskapsrol geabdikeer het, is die veld oop om eintlik enige oordrywing of selfs verdigsel aan Afrikaners toe te skryf. Reeds in die WVK-verslag het Tutu en Boraine bedenklike parallelle tussen die nazisme en apartheid getref. Gaan ons binnekort lees van die “apartheid holocaust”? Gaan toekomstige geslagte Afrikaners aantygings van ‘n volksmoord op swartmense moet weerlê terwyl hul vyande al die argiewe en bewysstukke beheer?
Dit kan selfs gebeur dat ons vyande sulke bewyse van ‘n “apartheid holocaust” in die argiewe “plant”! Briewe tussen NP-ministers wat lankal reeds dood is, kan vervals word om die indruk te skep dat Afrikaners inderdaad ‘n volksmoord op swartmense uitgevoer het. Vreemder dinge het al in die politiek en in die geskiedenis gebeur. Só byvoorbeeld was die wêreld vyftig jaar lank salig onder die indruk dat die Duiters tydens die tweede wêreldoorlog derduisende Poolse nasionaliste en offisiere in die Katyn-woud laat doodmaak het. Eers in die negentigerjare het mnr. Boris Jeltsin met die waarheid vorendag gekom deur die Russiese argiewe oop te maak en te onthul dat dit maar een van Josef Stalin en die gevreesde Beria se vele volksmoorde was.
Daar is een ding wat erger is as om onskuldig van moord aangekla te word en in hegtenis geneem te word en dit is om nié in hegtenis geneem te word nie! Dit is laster in sy suiwerste vorm, om ‘n veldtog teen iemand te voer deur hom van moord te beskuldig, sonder dat hy ooit geleentheid kry om sy onskuld in die hof te bewys.
Dit is egter presies wat tans aan die gang is. Daar gaan nie ‘n dag verby dat politici van die DA, die ANC en sogenaamde politieke kommentators nie die toenemende enormiteit van die “apartheidsmisdaad” aan die groot klok hang nie. Soos ek vandeesweek aan Berkowitz geskryf het, is “apartheid” eintlik ‘n metoniem vir Afrikaners. Agter die gewraakte begrip “apartheid” staan Afrikaners, die “daders” wat konstant sal moet boet en wie se regte daarom na willekeur vertrap mag word.
Dis waarom ek vandag die handskoen teenoor al ons vyande neergooi en sê: gun ons ons verhoor! Kla ons onverwyld van oorlogsmisdade of die “misdaad teen die mensdom” aan dat ons die feite oor Afrikanerregering tussen 1948 en 1994, gebreke en al, voor die howe kan lê. Die meeste van die NP-ministers en staatsamptenare lewe nog. Kla hulle aan, mev. Zille, mnr. Solly Krok, mnr. Alex Boraine, mnr. Desmond Tutu en elke ander persoon wat glo dat Afrikaners iewers in die verlede ‘n volksmoord op swartmense gepleeg het.
Kom arresteer my sommer eerste. Al het ek destyds bloedweinig met apartheid te make gehad, sal ek saam met die res van ons volk staan. Ons is oorwin, nie net deur Umkhonto we Sizwe nie, maar ook deur die Progressiewe Party wat ons vanuit Houghton en Seepunt verower het. As ons oorlogskuld vir ons sogenaamde “misdaad teen die mensdom” te betaal het, laat dit ons opgelê word.
Dit is beter om daardie oorlogskuld nóú te betaal as om vir ewig in die toekoms daaraan herinner te word. Trek sommer ook die triljoene rande se bates wat in 1994 by ons afgevat is daarvan af. As daar nog iets oorbly, sal ons met graagte die rekening vereffen, Calviniste wat ons is.
Maar eers eis ons om verhoor te word. Gee ons ons Nürnberg-verhoor dat ons die getuienis van wat ons werklik in dié land vir veertig jaar gedoen het, kan voorlê.
Anders gaan ons nog vir geslagte lank met groter wordende beskuldigings van ‘n “apartheid holocaust” moet saamleef en gaan ons kinders en ons kleinkinders en selfs agterkleinkinders die smet moet verduur.
Aan die begin van die week het daar weer luide krete opgegaan dat Afrikaners en blankes in die algemeen nog nie genoeg vir apartheid geboet het nie. Is dit toevallig of het ons hier met ‘n georkestreerde veldtog te make? Veral die kinders van onlangse immigrante soos Helen Zille, Steven Friedman en Paul Berkowitz verkeer op die voorpunt van die aanklagte teen ons inheemse Afrikaners. Hierby moet nog prof. Pierre de Vos, die gay akademikus van Kaapstad, gevoeg word.