Karel Combrinck: Ontwaak jy wat slaap

Ons Westerse beskawing is oor die eeue aan talle bedreigings blootgestel. Bedreigings van buite, maar dan veral, die ergste van almal: die bedreigings van binne. En as ons sê bedreigings van binne, dan bedoel ons daarmee die verskynsel dat mense hulle wil tot voortbestaan, verloor. Die beste voorbeeld hiervan uit die geskiedenis was die verval en ondergang van die Romeinse ryk. Maar daar is steeds nog die bedreigings  van buite ook en die grootste hiervan is  die knaende uitbreidingsdrang van die Moslemwêreld .

Die stryd tussen die Christen- en die Moslemwêreld strek oor eeue tot sover terug as die geboorte van die profeet Mohammed in 571. Kort na sy dood het die Moslemverowerings van reusagtige gebiede in Noord-Afrika, die Midde-Ooste, en die Verre-Ooste ‘n aanvang geneem. Binne die bestek van twee eeue het die Moslems vanuit hulle tuisvesting op die Arabiese skiereiland hulle heerskapy uitgebrei na (huidige benamings): Egipte, Libië, Algerië, Tunisië, Morokko, Spanje Israel , Irak, Iran, Sirië, Turkye, Oos-Europa en groot gebiede in die Verre-Ooste tot aan die grens van Indië. Vandag het bv. Indonesië die grootste Moslembevolking op aarde.

Vir ons van belang is dat tot en met die Moslemverowerings, die oorgrote meerderheid van die wêreld se Christenbevolking in Noord-Afrika gewoon het. Die Moslems het hieraan ‘n einde gemaak en sedertdien het die Christenteenwoordigheid in hierdie lande tot onbeduidende minderhede gekwyn. Deur die geskiedenis het die Westelike Christenbevolkings van tyd tot tyd daadwerklike pogings aangewend om die Moslemuitbreiding hok te slaan, maar dikwels, het hulle net kop gegee.

Na hulle verowerings van die sesde en sewende eeu het Moslems (Arabiere en Turke) talle skuiwe gemaak in die rigting van Sentraal- en Wes-Europa. Soms het hulle hulle teen sterk weerstand vasgeloop. By ander geleenthede , soos byvoorbeeld nou, sonder enige weerstand hoegenaamd.

Van 711 tot 1492 was Spanje in die hande van die Arabiere. Kort nadat hulle Spanje oorrompel het, het die Arabiese (Moslem-) veroweraars verdere invalle in Frankryk onderneem, maar daar, nadat hulle 500 km ver gevorder het, is hulle in 732 by die stad Poitiers voorgekeer deur Karel Martel en na Spanje teruggedryf. In 1492 het die Christelike Spanjaarde na agt eeue se stryd teen Moslemoorheersing die besetters finaal uit hulle land verjaag.

In 1463 het die Turke Konstantinopel, die hoofstad van die Oos-Romeinse ryk en ook van die Christelike wêreld van daardie tyd oorrompel. Konstantinopel is vernoem na die eerste Romeinse keiser wat die Christelike geloof aangeneem het. Bitter ironies was dat die Turkse inname van Konstantinopel, (voortaan bekend as Instanboel), moontlik gemaak is deur die plundering van die stad enkele jare tevore deur die Kruisvaarders wat die stad se vermoëns om homself te verdedig onherroeplik verwoes het. Die val van Konstantinopel het die deure wyd oopgegooi vir Turkse verowering van die hele Oos-Mediterreense en Oos-Europese gebied.

In 1529 vertrek ‘n reuse- Turkse vloot in die rigting van die Wes-Middellandse See. Hulle word by die slag van Lepanto in die Golf van Korinte (nie ver van Athene nie) deur ‘n koalisievloot van Christelike lande oortuigend verslaan.

Die slag van Lepanto in 1571, voorstelling deur ‘n onbekende Engelse skilder

Dwarsdeur die 17de en 18de eeue het die Turke volhardend probeer om Wene in te neem en sodoende hulle pad oorland na Wes-Europa oop te maak. In 1716 is hulle pogings finaal die nek ingeslaan deur die Oostenrykse veldheer, Prins Eugen.

Vir eeue na die val van Konstantinopel  was die Turke in beheer van Griekeland en die Balkanstate totdat hulle tydens die Griekse vryheidsoorlog van die vroeë negentiende eeu verdryf is, met die uitsondering van die grondgebied aan die Westelike oewer van die Bosforus waar onder meer Konstantinopel (die huidige Istanboel) en die oudste belangrike gebou in die Christelike beskawing, nl. die Katedraal Aya Sophia, geleë is. Die Aya Sophia is terloops pas deur pres. Erdogan van Turkye tot moskee verklaar.

In ‘n onlangse artikel het Leon Lemmer die profetiese boek , Omsingel die laer van die heiliges deur Jean Raspail bespreek wat handel oor die omsingeling van die Europese beskawing deur hordes uit die derde wêreld. Profeties is dit nie heeltemal nie, want dit is gegrond op sy waarnemings van verwikkelings voor — en tydens — die skrywe van die boek. Tog is dit merkwaardig hoe dinge gebeur presies soos hy dit in 1973 voorsien het. As beskrywing van wat nou besig is om te gebeur, is “oorstroming” moontlik ‘n meer akkurate beskrywing  as “omsingeling”. ‘n Vyand wat jou omsingel kan jy nog beveg, maar teen dié wat jou binnegesypel het, is jy magteloos.

Vandag beleef ons die klakkelose aanvaarding van miljoene Moslems uit Turkye en Noord-Afrika in bv Frankryk; dié land sit tans met ‘n bevolking van meer ses miljoen Moslems. En in Engeland, Nederland en Duitsland is die situasie nie veel beter nie. Hierdie instroming sou vanselfsprekend nie moontlik gewees het sonder die goedkeuring, en selfs aanmoediging van opeenvolgende Europese regerings nie. Dink vir ‘n oomblik maar aan mev Merkel wat ‘n jaar of wat gelede die instroming van miljoene “asielsoekers” uit die derde wêreld as ‘n “geleentheid vir Duitsland” beskryf het. (Eine Chance fur Deutschland).

Daar is boeke te skryf oor die maniere waarop die Westerse beskawings besig is om hulleself af te takel. Die groot vraag is natuurlik waarom hulle dit wil doen. Daar is meer as een moontlike verklaring. Een is dat ‘n beskawing wie se einde begin nader kom, die neiging het om met die naderende katastrofe te flankeer. Nog ‘n moontlikheid kan wees dat ‘n beskawing wat so’n laagtepunt bereik het soos die huidige Weste, verkies om ‘n vinnige einde daaraan te maak ten einde weer van voor af te begin of om selfs heeltemal te verdwyn. En dan is daar natuurlik die sterk moontlikheid dat iemand besig is om die situasie te manipuleer ten einde voordeel daaruit te kan trek en te kan oorheers.

Maar as daar dan nou wel ‘n ontwaking in Europese lande sou kom oor die snelle oorname van hulle lande deur Moslem indringers, dan gebeur dit, ironies genoeg, danksy die optredes van die Moslemekstremiste self. Ten einde die artikel nie te lank te maak nie, noem ons net kortliks enkele onlangse gevalle :

  • 2015: Aanslag teen die Paryse hekelpublikasie Charlie Hebdo. 12 mense gedood en 11 verwond.
  • 2015: Aanval op die Paryse nagklub Bataclan. 130 mense dood en 413 beseer.
  • 2016: ‘n Moslembesetene jaag met ‘n vragmotor in ‘n skare feesvierendes in die stad Nice in. 86 mense dood en talle beseer.
  • ‘n Week of wat gelede word ‘n Franse onderwyser in Parys voor sy skool, ten aansien van talle skoolkinders deur ‘n Moslem maniak onthoof.
  • En pas weer word drie vrouens in ‘n kerk in Nice keelaf gesny.

In die afwesigheid van enige wil om die invloei van inkommers aan bande te lê, probeer die Europese regerings die probleem besweer met spoeg-en-plakmaatreëls wat maar net die uiteindelike ramp uitstel. Al die beklekkery en stertswaaiery van Westerse regerings stel die Moslems allermins tevrede. Inteendeel is daar miljoene Moslems wêreldwyd aan die betoog teen Frankryk en dit is wensdenkery dat hierdie oorverhitte atmosfeer nie na Europa gaan oorwaai nie. Vir hierdie situasie het die huidige en ‘n reeks vorige regerings net hulself te blameer. Daar is politieke partye, publikasies en indiwidue wat dekades lank reeds teen hierdie dreigende katastrofe probeer waarsku, maar hulle word deurgaans afgemaak as  “ekstreemregs” en dus ignoreerbaar. Daar is niemand so doof as hy wat nie wil hoor nie. Klink bekend nè?

Veral ontstellend is dat die Moslems, benewens die besetting van gedeeltes van Europese stede, ook voorskriftelik wil wees oor beleid buite die gebiede wat hulle vir alle praktiese doeleindes volledig beheer: Halaalkos in skoolkafeterias, selfs in openbare staatskole, Moslemskole waar kinders teen die Weste geïndoktrineer word, die toepassing van Moslemwette deur Moslemhowe, moskees om elke draai ten spyte daarvan dat Christene wêreldwyd uit Moslemlande verdryf word en geen Christelike kerke aldaar toegelaaat word nie.

Te midde van dít alles maak die Europese Unie en EU-lidlande net nog meer en meer regulasies en voorskrifte wat ” diskriminasie” teen die Moslem- en ander inkommers verbied. Dis asof hulle hul eie graf nie vinnig genoeg kan grawe nie. Die geykte argument is altyd “Ja, maar Moslems is nie almal radikaal nie.” Dit is so, maar hoe weet die Franse en ander Europese lande se polisie watter Moslems is radikaal, of potensieel radikaal en watter nie en as hulle weet, waarom vind die aanvalle dan plaas? Daar is natuurlik gevalle waar hulle wel duidelik geweet het dat ‘n bepaalde persoon ‘n radikaal is en hom nogtans vryelik laat rondloop het soos in die geval van die maniak wat die onderwyser onthoof het. En in elk geval, Moslems radikaliseer oornag.

Een van die redes waarom die Moslems so suksesvol is in hulle pogings om die Westerse wêreld te oorspoel, is dat hulle in sekere opsigte die waardes respekteer wat die Westerse samelewings lank reeds verwerp het: Hulle is konserwatief, hulle het die wil om te wen, hulle is familievas, geheg aan hulle geloof, hulle duld nie homoseksuele huwelike nie, hulle het hoër morele standaarde, hulle vrouens loop nie half kaalbas in die straat en selfs in kerke rond nie. In ‘n neutedop, in Europa is die moskees vol en die kerke leeg.

Natuurlik is daar dié in hulle geledere wat onskuldige mense vermoor en vermink en dis ‘n probleem — ‘n probleem vir ons, maar ook ‘n probleem vir hulle want die oorgrote meerderheid slagoffers van Moslemterreur  is ander Moslems. Lankal reeds het die Moslemwêreld tot die besef gekom dat hulle met ‘n frontale gewelddadige aanslag teen die Weste nie veel verder sal kom nie. Daarom het hulle eerder die strategie begin volg van geleidelike insypeling, want hulle het maar te goed verstaan dat die Westerse humanistiese samelewings teen die instroming van “arme drommels ” uit die derde wêreld nie bestand is nie. Enkele jare gelede het die Turkse president, Erdogan, tydens ‘n toespraak voor ‘n Turkse gehoor in Duitsland uitgeroep: “Dis nie nodig om Turkye as lid van die Europese Unie toe te laat nie. Turkye is reeds in Europa!”

Het die Europese beskawings ‘n kans om hulle teen hierdie dreigende oorstroming te verweer? Die kanse lyk uiters skraal, maar as daar dan tog ‘n kans is, sal dit in die eerste plek afhang daarvan of die Europese beskawings daarin kan slaag om eers die stryd teen hulleself te wen.

Joseph Secrève: Je suis Afrikaner

In verband met ’n intense studie wat ek gedoen het die laaste paar jaar was ek effens weggewees van rubrieke skryf, maar noudat die situasie wêreldwyd uiters sorgwekkend afteken, dink ek dit is belangrik om die publiek van ’n paar pertinente gedagtes op die hoogte te stel.

Toe die Paryse gemorsblad Charlie Hebdo enkele jare gelede slagoffer geword het van ‘n djihadiese aanslag met noodlottige afloop, het stemme en spandoeke regoor die wêreld Je suis Charlie uitgeblaker. Almal het in solidariteit met die slagoffers gestaan, net om enkele maande later te verneem hoe die Bataclan-nagklub aldaar ‘n heelwat groter moordaanslag beleef.

Net soos almal in solidariteit met hierdie spotblad saamgestaan het, sien ons nou hoe die hele Westerse wêreld dieselfde ellende trotseer as wat die Afrikaner mutatis mutandis ondergaan het tydens die Groot Verraad van 1990. Mandela is vrygelaat, wat sommige Suid-Afrikaners met hoop gevul het en ander somber gestem het.

Vandag, ses-en-twintig jaar na die magsoorname, is die gruwel in Suid-Afrika so erg dat al sou ‘n mens spreekwoordelikerwys terug in die tyd kon reis en ons grootouers videobeelde van vandag vertoon, sou dit na alle waarskynlikheid met ongeloof begroet word. Dink maar aan die duisende gestroopte plase, infrastruktuur in verval, geraamtes van woonstelle in Hillbrow en Berea, kamikazivlieëniers gemaskeer as taxibestuurders, ensovoorts. Selfs Desmond Tutu het die huidige situasie al bekla as “erger as apartheid” maar die bende Kruiperkaners soos Max du Preez en vennote staar hulself blind teen die klere van die keiser en kan eenvoudig nie ophou met anti-Afrikanerpropaganda voer nie.

Kortweg, ons leef in ‘n era van volslae verstandsverbystering!

Die tyd is nou in feite reg dat die hele wêreld se Westerse volke in die skoene van die Afrikaners staan. En net soos met die Afrikaner sien ons ‘n mengsel van skok en ongeloof enersyds, en andersyds ‘n histrioniese smeekbede om vergifnis aan die donker-getinte medemens.

Ondertussen is daar al genoeg mense, wittes en swartes in die Verenigde State wat omgekom het as gevolg van hierdie aanhitsery en professionele oproerkraaiers wat betaal word om vernieling en aanranding te veroorsaak. Soos u in die hiperskakel kan sien, het selfs die ekstreemlinkse Christenhaters The Young Turks hierdie nuusbrokkie uitgelek.

Die vraag is: Hoekom nou? Wat sit hieragter?

Eers het die wêreld vir twee maande binnegesit vanweë Bill Gates se bedrogepidemie, wat die wêreldekonomie ‘n knou toegedien het wat nog jare sal vat om te herstel. Dit is aanneemlik dat die frustrasie wat hieruit ontstaan het die gemoedere laat oplaai het, en soos ‘n stoomketel druk afblaas, word enige geweldsinsident tans gebruik as gasheer om hierdie frustrasie ‘n gesig te gee. Daarteenoor staan dat die werkloosheid dalk wat mense genoop het om George Soros se tjek te aanvaar in ruil vir amok saai, soos ons in die boonste skakel kan sien.

Ek dink egter nie dat dit die werklike rede is nie, aangesien mense tot sulke drastiese optredes oorgaan vanweë ‘n bepaalde kernoortuiging en nie sommer vir ‘n paar dollars nie, maar mense verskil nou eenmaal.

Daar is ook ‘n ander moontlike rede, naamlik dat niemand minder nie as Barack Obama hieragter sit. Die ondersoeksjoernalis Paul Sperry het hierdie gebeurtenis ondersoek dat Obama se stigting besig is om duisende jong linkses met Saul Alinsky-agtige taktieke op te lei, en hulle is nou besig om hul slag te slaan. Die (alternatiewe) perse begin nou steeds harder te roep oor “Obamagate” naamlik dat Obama op Trump se telefoonoproepe bespioneer het toe hy nog president was, en dit blyk nou dat hy aktiewe pogings onderneem het om Trump se presidentskap te verhinder. Dit is niks minder as ‘n staatsgreep nie.

Dit gebeur min of meer op die vooraand van die voorbereidings van die nuwe presidentsverkiesings, en soos ons nou al goed weet, is die linkse elite doodsbang dat Trump nog ‘n keer president gaan word. Hulle het al hul boesemvriende Jeffrey Epstein, Harvey Weinstein en ander sedemisdadigers verloor as gevolg van Trump se klandestiene ingrepe om hierdie figure te arresteer, en hulle reageer angstig op wie volgende sal val.

‘n Hele ander verklaring vir hierdie geweld kan in die sterre gevind word. Dit klink natuurlik soos bog, maar daar is ‘n rede hoekom ek dink dit in oënskou geneem moet word. Blykbaar is daar een of ander astrologiese ontwikkeling wat maak dat die wêreld die komende paar maande ontwrig gaan word. Dit sou piek on Oktober en daarna weer geleidelik afneem. Wat hierdie verklaring ‘n bietjie meer rugbaarheid gee is dat die wêreld se rykstes glo hierdie dinge. Soos die bankier J.P. Morgan destyds gesê het: “Miljoenêrs glo nie in sterrewiggelary nie. Miljardêrs wel!” As sulke ryk en invloedryke mense sulke goed glo, word dit meestal ‘n waarheid. Onthou die woorde van die sosioloog W.I. Thomas: “If people perceive situations as real, they will become real in their consequences.”

Of daar werklik iets bonatuurliks hieragter sit of nie, is irrelevant. Hulle gaan sorg dat dit waar word. En soos gewoonlik is hul gunsteling taktiek juis om tweedrag te saai deur mense teen mekaar aan te hits en uit te speel. Per definisie beteken dit dat die feitlike gebeure nie saak maak nie. Die lont in die kruidvat – die dood van die swart valsgeldbetaler George Floyd – word aangevoer as oorsaak, maar is in werklikheid ‘n verskoning om hierdie skielike drif om te verniel te regverdig.

In elk geval ervaar die wêreld so min of meer dieselfde ellende wat vir die Afrikaner nou al gemeenplaas geword het. Wat kan ‘n mens daaraan doen, is natuurlik die volgende vraag. Die lot van die Afrikaner is bykans vergeet in die wêreld, aangesien mense elders nou te besig is om hul eie vure te blus.

In elk geval weet almal nou wat dit is om ‘n Afrikaner te wees.

Ek wonder hoe lank dit nog die Europeër of Amerikaner gaan vat om Van Wyk Louw se beginsel van voortbestaan in geregtigheid te ontdek?

 

Leon Lemmer: Waarom terroriste nie vereer moet word nie

Terrorisme is ‘n gewilde hedendaagse manier waarop aktiviste, bv ANC-kamerade, op ‘n onbeskaafde manier hulle politieke ideale probeer verwesenlik. Die ideologiese gom wat sodanige groep bymekaar hou, kan marxisme wees, soos by die ANC, of dit kan religie wees, soos by Moslem-terroriste. Wat eienaardig is, is dat sulke terroriste in die geledere van linkse aktiviste hoë morele status geniet en vereer word asof hulle buitengewoon gepresteer het. Ek skryf vandag oor ‘n enkele terreuraanval, uitgevoer deur twee terroriste en die hemelskreiende skadelike gevolge wat dit vir een van die slagoffers gehad het.

Charlie Hebdo

Charlie Hebdo (Charlie Weekliks) is ‘n satiriese tydskrif wat in Parys, Frankryk, gepubliseer word (1970-1981 en 1992 tot hede). Dit is linksgesind en na bewering anti-rassisties. Die Rassemblement National (voorheen Front National), ‘n regse politieke party, is dikwels in sy visier. Die tydskrif is periodiek in hofsake betrokke, bv weens beweerde haatspraak teen Moslems. Sy verweer berus gewoonlik op die reg op vryheid van uitdrukking. In 2006 het Charlie Hebdo bv die Moslem- en Mohammed-spotprente, wat internasionaal soveel opslae gemaak het toe Jyllands-Posten, ‘n Deense koerant, hulle gepubliseer het, oorgeneem en hulle met ‘n aantal eie spotprente aangevul.

In 2011 het Moslem-aktiviste die Charlie Hebdo-kantore met brandstigting vernietig deur ‘n petrolbom daarin te gooi. Op 7 Januarie 2015 het Moslem-terroriste, twee broers van Algerynse herkoms, Said Kouachi (1980-2015) en Chérif Kouachi (1982-2015), ‘n byeenkoms van Charlie Hebdo-redaksielede binnegedring, 12 van hulle doodgeskiet en 11 gewond. Hierdie gebeure het tot groot verontwaardiging en protesoptogte gelei; nie net in Frankryk nie, maar ook in talle ander lande. “Je suis Charlie” (Ek is Charlie) het oornag internasionaal ‘n slagspreuk ter ondersteuning van vryheid van uitdrukking geword. Regses, soos Marine le Pen in Frankryk en Geert Wilders in Nederland, het hulle hiermee vereenselwig, maar Charlie Hebdo het steun uit regse geledere verwerp.

Die twee aanvallers was opgeleide terroriste met Al Kaïda-bande, wat glo ter verdediging van Mohammed opgetree het. Dit herinner aan die ANC wat sy geweldpleging en terrorisme vergoeilik het deur dit voor te stel as ‘n reaksie op die beweerde sistemiese geweld van apartheid. In werklikheid was baie van daardie geweld en terrorisme teen die Inkatha-Vryheidsparty (IVP) gemik ten einde te verseker dat die ANC die politieke mag in die 1994-verkiesing bekom. Die Kouachi-broers is twee dae ná die Charlie Hebdo-aanval deur die polisie naby die Charles de Gaulle-lughawe doodgeskiet toe hulle inhegtenisname wou ontvlug.

Philippe Lançon

Een van die oorlewendes van die 2015-aanval is die joernalis, Philippe Lançon (gebore in 1963). Van hom is die volgende boek oor die gebeure gepubliseer: Disturbance: Surviving Charlie Hebdo (New York: Europa Editions, 2019, 405p; Amazon Kindle $12,64). Die oorspronklike teks het in 2018 in Frans onder die titel, Le lambeau (The shreds/Die flenters), verskyn. Le lambeau is ook die benaming vir die chirurgiese operasie (“flap over wound”) wat op Lançon uitgevoer is. Die hooftitel van die vertaling verwys na die groot probleme wat sy beserings vir die hospitaalpersoneel, veral vir sy chirurg, Chloé, veroorsaak het. Sy het dit as ‘n steurnis (“disburbance”) ervaar as ‘n veloorplanting telkens oorgedoen en ‘n gat in sy ken meermale hertoegestop moes word. “My failure to heal annoyed her” (Kindle 5836). Op die voorkant van die boek is daar ‘n reproduksie van ‘n kunswerk, Plastic red (1964), deur Alberto Burri (1915-1995). Dit is nie net die rooi kleur van die illustrasie wat gepas is nie, maar ook die groot swart gat en die kleiner gat daarnaas, wat die beserings simboliseer wat Lançon in die aanval opgedoen het.

Lançon is ‘n joernalis wat as korrespondent tyd in Kuba en Suid-Amerika, asook in die Midde-Ooste en Asië, deurgebring het. Hy het met ‘n Kubaanse vrou getrou en praat Spaans vlot, maar hulle het 8 jaar voor die terreuraanval geskei. In 2015 het hy Gabriela as sy spesiale vriendin gehad, ‘n Chileense vrou wat in New York City woon en besig was om te skei. Sy is ‘n beroepsdanser en -afrigter. Lançon woon in ‘n woonstel in Parys en is “a culture critic for [the newspaper] Libération and a columnist for Charlie Hebdo” (424). Hy skryf: “Charlie was a skull-and-bones flag flying over the … years of postwar prosperity” (605).

Iets wat ‘n opvallende rol in die gebeure gespeel het, is die verskyning van Michel Houellebecq se roman, Soumission (Submission – Praag 20.10.2019), wat juis presies op die dag van die aanval vrygestel is (252). Lançon het egter reeds die vorige naweek ‘n resensie daaroor in Libération gepubliseer. Dit is moontlik dat voorpublikasie-publisiteit vir die boek die aanval deur Moslem-ekstremiste ontlok het. Lançon se ma “at first …thought I was the only victim, and that I had been shot because of the article on Michel Houellebecq” (1106). Houellebecq se boektitel verwys na die onderdanigheid aan Allah wat van iedere Moslem verwag word, asook dat Moslems ongelowiges, dus die aanhangers van ander gelowe, tot Islam moet bekeer, aan Allah onderdanig moet maak. Houellebecq veronderstel ‘n Islamitiese staatkundige – en dus ook sodanige religieuse – bewind teen 2022 in Frankryk. Hy bekommer hom daaroor dat die vinnig toenemende getal Moslems in Frankryk die tradisionele Franse kultuur al hoe meer ondergrawe.

Op die oggend van die aanval was die Charlie Hebdo-redaksie besig met ‘n byeenkoms. “We were there to have fun, to yell at each other, to refuse to take an appalling world seriously” (518). Daar is onder meer oor Soumission gepraat (528). “What Houellebecq was attacking almost systematically was in fact everything for which Charlie had fought during the 1970s: a libertarian, permissive, egalitarian, feminist, anti-racist society … He had been able to give form to contemporary panics” (770). Lançon vertel van wat verskeie van sy kollegas voor die aanval tydens daardie byeenkoms gesê of gedoen het.

Eers in hoofstuk 4 word die aanval beskryf. Daar was twee terroriste met klapmusse aan wat ingestorm en begin skiet het. Hulle het “Allah akbar” (God is groot) geskreeu (906). Lançon het geduik om plat op die grond te kom maar is tydens sy val deur drie koeëls getref. “The whole attack had lasted only a little more than two minutes” (927). “It was armed men, it was their bullets; it was what we hadn’t imagined, even though we were professionals in aggessive imagination, because this was simply not imaginable, not really” (950). Lançon het aanvanklik stil gelê asof hy dood is, want die aanvallers was nog besig om tussen die liggame rond te beweeg om seker te probeer maak dat almal dood is. Daarna het hy versigtig probeer kyk wat aangaan. “The rubble consisted neither of dust nor ashes, nor glass, nor plaster. It consisted of silence and blood” (961).

“The attack put lives at the heart of my own life at the very time when most of them disappeared from it” (1173). “It is the future that it destoys, the only future” (1395). Lançon sou ‘n week later, op 14 Januarie 2015, na New York City gereis het om klas aan Princeton University te gee. Die vliegkaartjie was reeds gekoop, maar hiervan sou niks kom nie. “I didn’t know how to write anything about what was happening to me. I would have to do that simply to relearn how to live” (1612). Vandaar hierdie boek. ‘n Lang verblyf in hospitale was sy voorland. Hy het gedink aan wat in Dante se Inferno staan: “Abandon all hope, you who enter here” (2418). Hy het as’t ware die doodsvallei betree, “the Kingdom of the Shades” (3767).

Lançon het in ‘n plas bloed gelê maar het geen pyn gevoel nie. Later het dit geblyk dat naas beserings aan albei hande en ‘n lang sny in sy regterarm, van die elmboog tot by sy pols, sy onderkaak weggeskiet is. “Where my chin and the right half of my lower lip should have been, there was not exactly a hole, but a crater of torn, hanging flesh” (1073). Dertien van sy tande het los in sy mond rondgemaal (2727). “I ran my tongue around my mouth and felt fragments of teeth floating everywhere” (1005). “I finally felt, understood, that something irreversible had taken place” (983). “I felt for the first time a thorough sadness … I closed my eyes one last time, as if to erase what had taken place, as if, by not seeing, all that might not have been experienced … The person I was becoming wanted to weep, but the one who wasn’t quite dead prevented him from doing so” (1005).

“If the killers were possessed, my dead companions were dispossessed. Dispossessed of their art and their violent insouciance, dispossessed of all life … We had been the victims of the most efficient censors” (1027). Lançon het nooit sy bewussyn verloor nie. ‘n Kollega wat nie die vergadering bygewoon het nie, het eerste ná die skietery opgedaag en Lançon se ma in kennis gestel. ‘n Joernalis van oorkant die straat was ook gou op die toneel. Nege maande ná die aanval het skuldgevoelens hom gedryf om aan Lançon te skryf en te bieg dat hy versuim het om hom te help: “I chose instead to help others, those who were less messed up” (1196). Lançon het geantwoord: “I sincerely think you mustn’t feel yourself to be either weak or cowardly … I can’t hold anything against you” (1219).

Nadat die polisie en ander veiligheids- en reddingspersoneel opgedaag het, is Lançon in ‘n stoel na ‘n ambulans gedra. Een van hulle “looked at me, and almost shouted: ‘That’s a war wound!'” (1312). Toe hy op ‘n draagbaar in ‘n hospitaalkamer in La Pitié-Salpêtrière aankom, het hy begin huil, maar hy is spoedig onder verdowing geplaas. Toe hy wakker word, was sy jonger broer, Arnaud, by sy bed. “This mission was to make him for several months my twin and my practical, administrative, social, and private chief of staff” (1373). “The nurse came in to check my condition and that of the drips. She gave us a small whiteboard and a blue felt-tip pen so that we could communicate” (1406). Hy kon skryf met “the three unbandaged fingers of my left hand” (1474). “For three months, in periods during which I had to be silent so that my lower lip and the area around it would have a chance to heal, my fingers constantly went back and forth over this whiteboard” (2103).

“Arnaud had arrived wondering what he would have to cope with … He found a face that was two-thirds intact. The third part, below, was covered with bandages. One could only imagine the absence of the lip and the teeth, and the hole. The operation had lasted between six and eight hours. The orthopedists waited until the stomatologists finished their work before patching up my hands and right forearm. My surgeon, Chloé, was eating lunch with a friend when she was called. ‘And do you know what we were talking about?’ she asked me two years later. ‘About Houellebecq! My friend had brought a copy of Soumission with her, and gave it to me'” (1417).

Lançon beskryf sy aanvanklike toestand soos volg: “I didn’t see well. I couldn’t open my mouth. I had drips and drains in my arms, a drain in my neck, an enormous, complex bandage on the lower third of my face, an uncomfortable stomach tube in my nose – you have to eat to live … My hands were bandaged, I could hardly touch anything. I could neither eat, nor drink, nor smile” (1668). Daarna volg “two months of being fed exclusively through a tube” (5118). “I was forbidden to speak, because of the unfenestrated tracheotomy tube that had been inserted in my neck” (1690). Naas sy broer het sy bejaarde ouers hom dikwels besoek. Sy vorige vrou, Marilyn, het hom drie keer besoek; ook sy vriendin, Gabriela, wat uit New York City gekom het. ” Libération had spontaneously paid for her trip” (1995).

Omdat daar vir sy veiligheid gevrees is, het vier polisiemanne hom dag en nag opgepas; twee voor sy kamerdeur en twee by die hyser (1781). “They were there to remind me that the killers were never far away” (2430). Die polisiemanne, soos die hospitaalpersoneel, het uit ‘n verskeidenheid rasse en etnisiteite bestaan, insluitende Arabiere, dus Moslems, en swartes. “A cleaner came in with her mob, her pail, and that marvelous, silent African silence that, in this nervous ward, calmed me” (5084). “The African cleaning lady who smelled good and laughed loudly came in. She pushed her broom around and sang” (6075). Oor ‘n verpleegster skryf hy: “Ornella, a young woman of African origin who seemed to deposit her carefree, gracious smile on my wounds, was on duty” (5744).

Charlie Hebdo het oornag wêreldbekend geword en Lançon het heldeverering te beurt geval. Die Franse president, François Hollande, het ‘n 40 minute lange besoek aan hom in die hospitaal gebring (3214, 3259). In die hospitaal “I was afforded special treatment” (2206). Soos Lançon se chirurg dit gestel het: “You’re coming out of a national event that has upset everyone’s life” (5040). “I am well aware that I have received preferential treatment and beautiful rooms” (5018).”I was now, for an indeterminate time, probably quite brief, a symbol. I received an enormous amount of mail. I read it only little by little, at random, sometimes one or two months later. Time no longer mattered, and I seldom answered: I didn’t have the energy for that” (2727). Om hom te kalmeer, het hy na Bach se musiek geluister en Kafka se boeke gelees ter “ironic submission to anxiety” (3460); ook Proust (3522).

“For some time, I’d no longer felt suited to a trade [journalism] that was panic-stricken,rightening, and required conforming to a world that was going much too fast and too savagely for me. Current events had become a hall of mirrors, filled with overheated lamps that no longer illuminated anything, and around which fluttered clouds of increasingly stupid, moralizing, self-advertising, nervous mosquitos” (2284). Mettertyd het hy, terwyl hy nog in die hospitaal was, soms bydraes vir publikasie in Charlie Hebdo en Libération geskryf op ‘n rekenaar wat sy broer gebring het. In sy skryfwerk kon hy hom nie losmaak van die toestand waarin hy verkeer nie. “It’s difficult not to take seriously your emotion and sensations when what you’ve become is reduced to them” (2565). Hy noem sy hospitaalskryfwerk gisting (“fermentation”): “I was actually speaking more to the dead than to the living, because in those days I felt closer to the dead” (2577). “I could no longer describe what I was seeing or reading without overtly connecting it with my experience. The latter became the filter, the vesicle through which everything circulated. Anything that did not effect it no longer concerned me” (5779).

Die grootste operasie was om been te onttrek en in te plant waar sy onderkaak was. ‘n Deel van die kuitbeen (“fibula”) is uit sy regterbeen verwyder en vel uit sy regterdy is daar oorgeplant (3137). Silikon is voor die operasie in sy nek ingespuit om die nekvel te vergroot (“my neck had doubled in volume” – 2875) sodat van daardie vel op sy gesig oorgeplant kon word; ook vel van sy regterkuit sodat hy ‘n mate van hare as baard buite sy onderkaak kon hê om die letsels te bedek (2863). “The operation lasts around twelve hours. It requires two surgical teams: one works on the leg, the other on the face” (3137). Hy moes hierna met oefening leer om nie kruppel te loop nie.

Teen Augustus 2017 het hy 17 operasies ondergaan (2374), “to give me back, gradually, a mouth, a chin, and a jaw” (3008). Teen April was dit steeds dat “the secondary grafts were failing one after the other and … I was constantly drooling from my lower lip” (3041). Hy het homself as ‘n “mummified Droopy” beskryf (3922). “The patient has to be patient” (4221). Later: “The patient remains with his twisted face, his scars, his handicap more or less reduced” (2774). Dit was veral ‘n geval van “a face under construction” (2485). “Life was punctuated by the discipline that reconstruction demands” (2763).

Ná 4½ maande in La Salpêtrière (2217) is hy na ‘n militêre hospitaal, Les Invalides, oorgeplaas, tot 17 Oktober 2015 (1679) toe hy ontslaan en sy polisiebeskerming teruggetrek is (6424). In laasgenoemde hospitaal is hy blootgestel aan terapie, oefeninge en ander rehabilitasie-aktiwiteite. Hy het vir 2½ jaar voortgegaan met terapie by dieselfde instruktrise (6412). Soms moes hy teruggaan na sy vorige hospitaal omdat sy lip gesplit en sy ken deur ‘n gat (“orostome”) gelek het en van die veloorplantings weer gedoen moes word. Later was daar selfs ‘n gat in sy regterwang (6313).

In Les Invalides is hy om veiligheidsredes onder die naam Monsieur Tarbes as pasiënt geregistreer (5234). “I was somebody, will be another” (6357). “Monsieur Tarbes was neither Philippe Lançon nor a pseudonym of Philippe Lançon. He was a heteronym … Monsieur Tarbes did not speak and act entirely like Philippe Lançon. He was less loquacious, slower, more distant, more attentive, more benevolent, too; probably much older, but of an age relieved of an excess of presence … He was thin, wore a big hat, could not smile, gobbled down his milky, mashed meals, never in the presence of others, to spare them the sight, plop, plop, plop, of his spills” (5257). “I drooled when I talked, when I slept, when I ate” (5325). Hy het deurgaans goeie betrekkinge met die hospitaalpersoneel probeer handhaaf. “That was the alchemy of a long-stay hospitalization” (5404).

Ná twee jaar: “I would gladly have given up writing the slightest article to be able to bite into a piece of fruit or a sandwich without pain and without spilling it all over, to drink a glass of wine without putting my tongue in it as if I were half dog, to be able to feel entirely the lips that I was kissing” (2785). In die laaste hoofstuk staan: “I could neither kiss nor smile” (6118). Ná sy ontslag uit die hospitaal is hy in die herfs terug na sy woonstel (6493). “There were still and constantly first times, for anything and everything. Some of them disturned me a lot” (6504). Mettertyd is begin om die tande te vervang wat hy verloor het. “When I complained about my absence or excess of nerve sensitivity, depending on the place, around the lip and the chin,” het hy as antwoord gekry: “That’s normal, you’re disabled!” (6493).

Lançon se politiek is in ooreenstemming met dié van Charlie Hebdo. Van die Front National sê hy: “Supporting that party could already be seen as the sign of a stupid form of despair” (127). Oor die 2011-brandstigting by Charlie Hebdo skryf hy: “We were overwhelmed by a violence that we did not fully understand, and that society, on the whole – except the far right, whose reasons and goals we could not share – refused to acknowledge” (747). ‘n Mens kan die vraag stel of sy gesindheid nie dalk ‘n voorbeeld is van wat hy “automatic morality” noem nie (447). Hy is darem nie heeltemal sonder bedenkinge oor sy mede-linkses nie: “I felt … what a gift the far left had for scorn, fury, bad faith, a lack of nuances, and degrading invective. In this regard, at least, it was in no way inferior to the far right” (758).

Oor sy jeug skryf hy: “In my family, we were on the right” (605). Van sy ouers sê hy: “Their politics were right-wing, middle class” (2034). “There was a lot of talk about racism … I was on the left, I imagine, without knowing and without worrying about it. Like many children of the white middle class, I lived in a world without Arabs, without blacks” (617). Oor ‘n foto wat Francis Wolff van ‘n jazzgroep geneem het, skryf Lançon: “All the musicians are handsome, all are absolutely classy and chic. Almost all of them are black … They are the sensible forms of distinction and dignity” (6290).

Wat is Lançon geestelik sedert die aanval? Hoe het daardie terreurdaad sy denke en gesindheid beïnvloed? “The circumstances were so new that they required a man who was, if not new, at least transformed morally, as he had been transformed physically” (1440). “How does one move from being a survivor to being a living being?” (3569). “The necessity of accepting everything [etc] … were going to lead me to make immutable the only thing that could, and had to be, immutable: my character” (1450). “I no longer have either nostalgia or regrets, the event took everything from me” (675). “Everything ordinary disappeared” (861).

Lançon was die slagoffer van “an ignorant, stupid, and bloody fanaticism” (3237). Sy reaksie hierop was: “I felt no anger toward the killers and I … did not connect them with Muslims. My ‘politically correct’ – or, one might say, ‘evangelical’ – period had begun. From the vantage point of my little hospital Golgotha I didn’t want to think ill of anyone, and since then I’ve always missed, even at the price of a certain silliness, that state of complete, inmost suspension of hostilities” (3248). Hiervolgens lyk dit asof hy wel later, ten minste in privaatheid, bedenkinge oor sy aanvanklike openbare toegeeflikheid/vergewensgesindheid gehad het. Maar hy skryf ook: “To tell the truth, I didn’t give a damn about the Kouachi brothers, just as I didn’t care about the arguments that condemned them or that, on the pretext of sociology or thought, were already trying to understand them” (3449). “We sow psychology where we understand nothing” (3943). “I find anti-Muslim rhetoric just as intolerable as pro-Muslim rhetoric” (3637).

“I tend to think that present-day society is a poison that makes people crazy, and I have no doubt regarding the mental disasters that its constant, contradictory injunctions provoke. But I can’t do social psychology with the assassins who come out of it … I still think the first principle of civilization is: ‘Thou shalt not kill.’ Nothing excuses the transgression whose result I saw and suffered. I harbor no anger against the K brothers, I know they are products of this world, but I simply can’t explain them” (3580). Maar behoort omstandighede hierdie terrorists van (alle) eie verantwoordelikheid en dus blaam te onthef? “The nerve that connected me with judgment seemed to have been cut” (4763).

Bo alles het hy rus en vrede begeer. Lançon kon die gebeure nie deurgrond nie. “There was something abject about thought when it believed that it could give immediate meaning to the event to which it was subjected. It was the fly pretending to be an eagle” (4471). Hierdie skeptisisme kom van die gelouterde joernalis, Lançon, wat ‘n groot waarheid kwytgeraak het toe hy geskryf het: “No one thinks himself cleverer than a journalist” (6085). Dink maar aan bv Max du Preez.

Teen die einde van die laaste hoofstuk verwys Lançon na woorde wat Houellebecq uit Matteus aangehaal het: “Men of violence take it by force” (6481). Dit is iets waarmee ons plaaslik goed bekend is. As beskawing, soos Lançon hier bo sê, in die eerste plek berus op die beginsel dat mense nie doodgemaak mag word nie, is terroriste ongetwyfeld uitermate onbeskaaf. ‘n Frankryk en elders in die Weste word geweld en terrorisme oor die algemeen sonder voorbehoud verwerp. In Suid-Afrika het ons die teenoorgestelde situasie: Terroriste word op die hande gedra, op allerhande maniere vereer en selfs by voorkeur in topposte aangestel. “Memory is selective, the more what weighs on it is violent, the more selective it is” (1219).

Moslem-aanvaller geskiet op Charlie Hebdo-herdenking

Die Franse polisie het die Moslem geïdentifiseer wat vermoedelik probeer het om ‘n polisiestasie aan te val tydens die eerste herdenking van die Charlie Hebdo-aanval.

Die man, Salli Alli was ‘n veroordeelde dief en is in Marokko gebore.

Alli is doodgeskiet toe hy ‘n polisiestasie met ‘n fop-selfmoordbaadjie en ‘n vleismes binnegestorm het.

Hy het “god is groot” in Arabies geskreeu en ‘n papier-weergawe van ISIS se vlag gedra.

Die Paryse polisie sê die aanval is as ‘n terreurdaad bestempel.

‘n Jaar gelede is 17 mense dood toe die kantoor van die satiriese tydskrif Charlie Hebdo en ‘n Joodse winkel aangeval is.

Wits tree op teen Hitler-liefhebber

Die Visekanselier en Rektor van die Universiteit van die Witwatersrand, Professor Adam Habib, het gevra dat daar ondersoek ingestel word na die voorsitter van Wits se Studenteraad, Mcebo Dlamini.

Dlamini het die naweek in ‘n Facebook-inskrywing gesê hy is ‘n groot bewonderaar van Adolf Hitler en dat alle wit mense ‘n element van Hitler in hulle het.

Hy het bygevoeg dat die wêreld meer leiers van Hitler se kaliber benodig. Habib veroordeel Dlamini se uitsprake.

Dlamini se kommentaar is binne die konteks van Israel se houding teenoor die Palestyne gemaak. Hy het Israel met Nazi-Duitsland vergelyk.

Dlamini het sy uitlatings later in die studentekoerant die universiteit, die Wits Vuvuzela verdedig.

Habib het in ‘n verklaring gesê die Facebook-inskrywings en daaropvolgende kommentaar is “rassisties en aanstootlik in die oortreffende trap”.

Dieselfde instelling het vroeër “spraakvryheid”, onder meer van die spotprenttekenaars van Charlie Hebdo wat Moslems en Christene aanval, ywerig verdedig.

Duitse kenner onthul ‘terreurbestuur’

Die Duitse joernalis en regeringskonsultant Christoph Hoerstel, was 2006/7 spreker oor die onderwerp van Afghanistan by die leierskapsentrum (ZInFü) van die Bundeswehr.

In hierdie verband het hy het die term “terreurbestuur” gedefinieer en in die klaskamer ontleed, om soldate in dié land in staat te stel om die bisarre gebeure waarmee hulle te kampe gehad het, te verklaar.

Alle lesinginhoud is persoonlik hersien en deur die Duitse owerhede goedgekeur.

Op grond van hierdie ervaring, sê hy, is die vrees vir terrorisme nie toevallig nie. Dit word, volgens Hoerstel, aangewend deur regerings met ‘n sekere doelwit.

In tye van krisis en politieke onsekerheid, bestuur intelligensie-agentskappe, tesame met alle NAVO-regerings, die voorbereiding en uitvoering van aanvalle.

Hoerstel sê hy het in Afghanistan ontdek dat alle NAVO-lande daaroor lieg dat daar ‘n stryd teen terreur woed.

Daar is geen “oorlog teen terreur” nie, maar eerder “bestuurde vrees” of dan “terreurbestuur” wat gebruik word om sekere beleidsrigtings en besluite af te dwing, sê hy, omdat die akteurs reeds aan die veiligheidsmagte in 95% van alle gevalle bekend is.

Hy onthul ook dat ISIS in Jordanië deur die CIA opgelei is om terreur te pleeg.

Dat terreur na Europa uitgevoer word, is ‘n manier om politieke probleme aan te spreek wat oplaai weens die finansiële krisis wat lidlande in die gesig staar.

Hoerstel sê dit is ‘n harde, “bloedige bedryf” waar geld, inligting en menslike hulpbronne bewillig word en waar onskuldige mense opgeoffer word.

Hy meen ook dat Charlie Hebdo só ‘n geval is waar die mees ongewilde Franse president wat slegs 13% steun geniet het vóór die skietery, se gewildheid skielik na 29% opgeskiet het.

Marine Le Pen het onlangs in ‘n onderhoud met Sophie Desjardin van Euronews gesê Francois Hollande lyk op die oppervlak onskadelik maar is tot wrede koelbloedigheid in staat. Sy het nie uitgebrei oor haar opmerking nie.

Terreuraanval ruk Deense hoofstad

In nog ’n beweerde terreuraanval in die Deense hoofstad Kopenhagen, is twee mense dood en vyf polisiebeamptes in twee verskillende skietvoorvalle beseer wat slegs ure namekaar plaasgevind het.

Die eerste voorval het omstreeks 16:00 Saterdag by die Krudttoenden kultuursentrum plaasgevind en die tweede gister ná middernag by ’n sinagoge .

Dit het vrese na vore gebring van nog ’n terreurvlaag in ’n Europese hoofstad nadat 17 mense in Parys ’n maand gelede vermoor is.

Die polisie kon nie sê of die skietery by die kultuursentrum en voor die sinagoge met mekaar verband hou nie, maar dat dit nie uitgesluit kan word nie.

Twee ure later het die polisie aangekondig dat hulle ’n man by ’n trein­stasie doodgeskiet het nadat die man op hulle begin skote vuur het. Hulle ondersoek of die voorval met die ander twee voorvalle verband hou.

Volgens die polisie se verklaring het die skietery plaasgevind nadat hulle ’n adres naby die stasie onder observasie geplaas het. Geen polisielede is in die voorval beseer nie.

Die polisie het ‘n klopjag uitgevoer op ‘n internetkafee naby aan waar die verdagte geskiet is. Hoewel die polisie glo dat hy alleen opgetree het, probeer hulle bepaal of hy enige medepligtiges gehad het

Die Deense polisie het gesê in die eerste voorval het die skieter ’n outomatiese geweer gebruik om deur die vensters van die sentrum te skiet. Tydens die skietery was ’n paneelbespreking oor die vryheid van spraak aan die gang.

’n Man (55) wat die geleentheid bygewoon het, is dood en drie polisielede is beseer. Twee lede het aan die Deense sekuriteitsmaatskappy, PET, gesê die omstandighede van die voorval “dui aan dat ons praat van ’n terreuraanval”.

Die skieter het in ’n gekaapte voertuig van die toneel gevlug. Die voertuig is later ’n paar kilometer van die toneel gevind.

’n Sweedse kunstenaar, Lars Vilks (68), wat al ver­skeie doodsdreigemente in die gesig moes staar vir spotprente oor die profeet Mohammed, was een van die hoofsprekers by die geleentheid. Die naam van die geleentheid was “Kuns, laster en die vryheid van uitdrukking”. Hy is deur sy lyfwagte weggeneem en het geen beserings opgedoen nie. Vilks het later vir die nuusagentskap AP vertel hy glo hy was die teiken gewees. “Watter ander motief kan daar wees? Dit is moontlik dat dit deur Charlie Hebdo geïnspireer is,” het hy gesê.

Die polisiewoordvoerder, Joergen Skov, het gesê dit is moontlik dat die skieter beplan het om die omstandighede van Charlie Hebdo te herhaal. Nadat die polisie vir ure na die eerste skieter gesoek het, het hulle gerapporteer daar is ’n tweede skietery in ’n ander deel van die stad.

Wadsworth-Hansen het gesê die skieter het skote op twee polisiebeamptes buite ’n sinagoge gevuur. Hulle is in die arms en bene gewond, maar dit is nie lewensgevaarlik nie. ’n Lid van die gemeenskap het wel sy lewe verloor.

Die polisie beskryf die skieter van die eerste voorval as ’n man tussen 25 en 30 jaar oud, atleties gebou en hy het ’n swart outomatiese geweer gehad. Hulle het ’n dowwe foto vrygestel an die verdagte geklee in donker klere en ’n serp wat sy gesig bedek.

Met besoek aan die toneel na die eerste skietery het die Deense premier, Helle Thorning-Schmidt, dit “n politiese aanval en dus ’n terreuraanval” genoem.

Die Franse minister van binnelandse sake, Bernard Cazeneuve, het gister in Kopenhagen geland.

Die polisie in Denemarke het intussen minstens twee verdagtes in hegtenis geneem.

Moslemleiers in Denemarke het intussen die aanvalle veroordeel. Hulle sê die meeste Moslems respekteer die Deense samelewing.

Franse Sosialiste bedel om Moslemstemme

‘n Klimaat van vrees het in Europa posgevat namate duisende inwoners eis dat Moslems die geweld wat ander Moslems pleeg, moet veroordeel.

Abdallah Zekri, hoof van Frankryk se nasionale sentrum teen Islamofobie, het gesê in die 48 uur ná die bloedbad is 16 plekke van Islam-aanbidding met brandbomme­, geweerskote en varkkoppe­ aangeval­.

Die Franse regering maan dat Moslems nie gelykgestel moet word met terroriste nie. Geert Wilders, leier van die grootste Nederlandse politieke party, die PVV, het egter gesê dalk pleeg nie alle Moslems terreur nie, maar alle terreur word deur Moslems gepleeg.

Die Franse Sosialiste weier steeds om op te tree teen Franse burgers wat aan terreur in die Midde-Ooste deelneem.

Die terroriste “se geloof is nie Islam, wat hulle verloën nie, dit is barbaarsheid”, het Laurent Fabius, minister van buitelandse sake, gesê.

‘n Meningsopname wat deur die Franse koerant Le Monde gedoen is, het egter getoon dat meer as 40% van Frankryk se Moslems die aanval op Charlie Hebdo verwelkom het.

Patrick Mennucci, ’n sosialistiese­ politikus, het daarop gewys dat daar 5 tot 6 miljoen Moslems in Frankryk is.
“Hierdie (terreur-)kwessie gaan oor net 1 000 individue.

“Ons moet versigtig wees om niemand te stigmatiseer nie,” het hy gesê. Die uiters ongewilde Sosialiste het Moslemstemme nodig om as party te kan oorleef.

Die ma en susters van Amedy Coulibaly­ (32), wat gyselaars in ’n supermark in Parys vermoor het, het in ’n verklaring hul meegevoel met die slagoffers uitgespreek en ’n pleidooi gelewer dat Moslems nie geassosieer moet word met die “afskuwelike daad’’ nie.

“Ons deel nie dié ekstremistiese­ opvatting­s nie,” het hulle in die verklaring­ gesê.

Charlie Hebdo vra dat Moslems humor aanvaar

Zineb El-Rhazoui,’n rubriekskrywer van Charlie Hebdo wat aan die jongste uitgawe gewerk het, het ’n beroep op Moslems gedoen om humor te verdra.

“Ons haat hulle nie. Ons weet die stryd is nie met hulle as mense nie, maar met ’n ideologie,” het sy gesê.

Die terreuraanslag het verlede Woensdag begin met die moordtog deur die broers Chérif en Saïd Kouachi by Charlie Hebdo – bekend om sy draakstekery met Islam en ander godsdienste – en Vrydag geëindig met die gyselaarsdrama in ’n Joodse kruidenierswinkel waarin vier gyselaars en ’n terroris, Amedy Coulibaly, dood is.

El-Rhazoui het gesê sy haat nie die twee broers nie. Die oorlewende joernaliste het gesê die weekblad sál weer verskyn.

Die voorbladtekening is deur die spotprenttekenaar Luz, wat die moordtog vrygespring het omdat hy laat was vir werk.

“Die twee terroriste wat ons kollegas vermoor het, ons kan nie haat voel nie­… Die mobilisasie wat ná die verskriklike misdaad in Frankryk plaas­gevind het, moet die deur oopmaak vir vergifnis. “Almal moet dink oor dié vergifnis,” het El-Rhazoui gesê.

Sy het gesê kollegas is dood weens klein tekeninge en ’n grap, “maar wat gebeur het, is geen grap nie”.
“Moslems moet verstaan ons behandel Islam soos enige ander geloof in ons land en hulle moet ook humor aanvaar.”

‘Media tart deur dit te publiseer’

Prins Hassan bin Talal van Jordanië meen die jongste Charlie Hebdo-tekening vryf net sout in die wonde.

Omer el-Hamdoon, leier van die Moslemse vereniging van Brittanje, het gesê: “My reaksie op die tekening is walging, maar neig eerder tot irritasie omdat ek voel wat hier gebeur, is soos dit wat in 2005 gebeur het met die Deense tekeninge toe die media die spotprente oor en oor as uittarting gepubliseer het.”

François Fillon, gewese Franse premier, het gesê die voorblad is puik: “Ek het Charlie Hebdo nog altyd verdedig.”

Zineb El-Rhazoui, ’n rubriekskrywer van Charlie Hebdo, het gesê Moslems kan die tydskrif ignoreer as hulle aanstoot neem.

“Ek sal aan hulle sê dit is ’n tekening, hulle word nie gedwing om dié uitgawe te koop as hulle nie ons werk waardeer nie. Ons doen net ons werk, ons oortree nie wette nie.”

Vier Joodse slagoffers van verlede week se aanval in ’n kruidenierswinkel in Parys is gister begrawe.

Pres. Reuven Rivlin het in Jerusalem oor Yohan Cohen, Yoav Hattab, Philippe Braham en Francois-Michel Saada gesê: “Ons wou julle lewend hê, ons wou lewe vir julle hê. ’n Hele nasie huil saam.”

Pres. François Hollande van Frankryk het gister die Legioen van Eer toegeken aan die drie polisielede wat in die terreur dood is.

Franck Brinsolaro (49) en Ahmed Merabet (40), ’n Moslem, is die twee polisielede wat in die aanval op Charlie Hebdo gesterf het.

Die polisievrou Clarissa Jean-Philippe (26) is die volgende dag deur die terroris Amedy Coulibaly doodgeskiet toe sy opgedaag het by die toneel van ’n motorongeluk waarin hy betrokke was. Hy was vermoedelik op pad na ’n Joodse skool.

Hollande het tydens ’n medaljeseremonie gesê Frankryk sal nooit knak onder die Islamitiese bedreiging wat “steeds hier – binne en buite” bestaan nie.

Frankryk is al jare lank nou betrokke by Westerse militêre operasies in die Midde-Ooste, onder meer ook in Sirië.

Citizen vra om verskoning oor spotprent

Die Citizen het Donderdag om verskoning gevra nadat hy ʼn spotprent van die profeet Mohammed gepubliseer het soos dit op die Franse satiriese weekblad Charlie Hebdo verskyn het, het Sapa berig.

“Dit was ‘n mistasting, daar was geen kwaadwilligheid nie… dit was nie bedoel om iemand te beledig nie,” het Steven Motale, redakteur van die koerant, gesê. “Ons weet dat die gebruik van ʼn prent van Mohammed verbied word in Islam en ons vra onvoorwaardelik om verskoning aan diegene aan wie ons aanstoot gegee het.”

Volgens Motale het die koerant slegs ʼn handvol klagtes van hul lesers ontvang en is daar nie druk op hulle geplaas om ʼn verskoning aan te bied nie. Die Citizen het Donderdag op sy voorblad die verskoning gepubliseer.

“Die Citizen sal nooit doelbewus iemand se godsdienstige gevoelens te nakom nie, veral nie in die wyse waarop Charlie Hebdo dit gedoen het nie. Ons betreur die moorde, sowel as enige poging om sensuur deur geweld af te dwing. Ons handhaaf die reg tot vryheid van spraak.”

Franse kondig uitgebreide nuwe beheermaatreëls aan

Owerhede in Frankryk sê 54 verskillende sake is geopen in verband met voorvalle waar terreur glo goedgepraat word ná verlede week se terreuraanvalle in Parys, maar nie een van die 54 mense is gekoppel aan die aanvalle nie.

Dit laat die vermoede ontstaan dat Francois Hollande se Sosialistiese regering basies regte en vryhede verontagsaam eerder as om vryheid van spraak te verdedig soos hulle wil voorgee met Charlie Hebdo.

Onder diegene wat aangehou word is Dieudonne, ‘n gewilde, maar omstrede swart komediant.

Hy het grappe gemaak oor die gewapende man wat ‘n polisievrou doodgeskiet het, asook die supermark-aanval waarin vier mense dood is en is in hegtenis geneem op aanklagte van “verdediging terrorisme.”

Dieudonne wat ‘n politieke loopbaan in die oog gehad het, is veral gekant teen wat hy as die Joodse invloed in Frankryk beskou.

Die oënskynlik kriminele stelling wat hy op Facebook gepos het, lui: “Vanaand, wat my betref, voel ek soos Charlie Coulibaly.”

Al-Qaeda in die Arabiese Skiereiland het Woensdag verantwoordelikheid vir die Charlie Hebdo-aanval in Parys verlede week aanvaar.

Die senior leier in Jemen het in ‘n video op YouTube aanspreeklikheid aanvaar vir die aanval waartydens 12 mense dood is.

Nasr al-Ansi, ‘n prominente bevelvoerder in die Arabiese Skiereiland sê die aanval is beplan in opdrag van die hoof van al-Kaïda, Ayman al-Zawahri.

In ‘n boodskap aan alle Franse aanklaers en regters, het die Franse ministerie van justisie intussen verduidelik waarom diegene wat die Parys-terreuraanvalle goedpraat sowel as diegene wat verantwoordelik is vir “rassistiese” of “anti-Semitiese woorde of dade”, aangehou en aangekla moet word. Islam word nie een keer in die boodskap genoem nie.

Die ministerie van justisie het gesê die 54 mense, waaronder vier minderjariges is reeds skuldig bevind onder dié spesiale maatreëls vir onmiddellike vonnisoplegging.

Aanhitsing van terrorisme kan vyf-jaar tronkstraf – of tot sewe jaar vir die aanhitsing van terrorisme aanlyn –  beteken.

Die Franse president, Francois Hollande het intussen vanaf ‘n Franse kernvliegdekskip, die  Charles de Gaulle, gesê die “situasie regverdig ons vliegdekskip se teenwoordigheid”.

Die regering het hul aanvalle op spraakvryheid verdedig en voorts gesê nuwe wette oor selfoonmeeluistering en ander intelligensiemaatreëls sal binnekort afgekondig word om “terrorisme te beveg”.

‘n Franse regeringswoordvoerder Stephane Le Foll het gesê ‘n projek om Frankryk se onderwysstelsel, stedelike beleid en integrasiemodel, te heroorweeg word ook in die vooruitsig gestel om die dieper probleme oor “ongelykheid”, veral by behuisingsprojekte, aan te spreek.

Alhoewel die Jemeense militante sê die aanval op die kantoor van die Charlie Hebdo was uit “wraak vir die profeet”, sê Amerikaanse intelligensie-amptenare hulle het geen bewyse dat AQAP die aanval gekoördineer het of geweet het daarvan voor die tyd nie.

Die amptenare het op voorwaarde van anonimiteit met Kanada se CBC News gepraat, want hulle was nie gemagtig om geklassifiseerde sake in die openbaar te bespreek nie.

Die Franse polisie ondersoek ook tien aanvalle op moskees sedertdien.

Abbas en Netanjahoe sal vandag in Parys saam betoog, Len Pen uitgesluit

Die Palestynse president Magmoed Abbas en die Israelse eersteminister, Benjamin Netanjahoe, sal vandag in Parys saam aan die betoging teen terreur deelneem wat deur die Franse regering “in die naam van die republiek” georganiseer word. Die opposisiepolitikus, Marine Le Pen, wie se Front National tans die grootste politieke party met die meeste steun in Frankryk is, mag egter nie daaraan deelneem nie.

Die betoging volg op die terreuraanval op die kantore van Charlie Hebdo, ‘n satiriese tydskrif, waarin 12 mense dood is. Twee verdagtes, die broers Said en Cherif Kouachi, is reeds in ‘n skietgeveg met die Franse polisie in die dorpie Dammartin-en-Goële doodgeskiet sonder dat hul skuld bewys is.

Die CharlieHebdo-aanval: Frankryk en Algerië se gelade geskiedenis

‘Tydens Algerië se bittere stryd om onafhanklikheid tussen 1954 en 1962 is tot ’n miljoen Algeryne – sowat ’n tiende van die hele bevolking – deur die Franse weermag doodgemaak.’

Dit is glad nie verbasend dat die broers wat van die Charlie Hebdo-aanval verdink word van Algerynse oorsprong is nie. Die Mediterreense hartland van Algerië was vir langer as ’n eeu een van Frankryk se “departemente”. Digbevolkte Arabiese stede soos Algiers en Oran was nie koloniale buiteposte nie, maar – in die oë van die wet – net so ’n integrale deel van Frankryk soos Calais, Marseille of Parys.

Die moeilikhede van Algerië was dus nooit iets vreemds vir Frankryk nie. Die feit dat Cherif en Said Kouachi, die broers wat daarvan verdink word dat hulle vir die Charlie Hebdo-slagting verantwoordelik was, van Algerynse afkoms is, is nie verbasend nie.

Algerië se ellendes het al geslagte lank ’n uitwerking op Parys. Tydens die land se bittere stryd om onafhanklikheid tussen 1954 en 1962 is tot ’n miljoen Algeryne – sowat ’n tiende van die hele bevolking – deur die Franse weermag doodgemaak in ’n futiele poging om die vryheidsbeweging te vernietig.

Hierdie wrede oorlog het die val van ses regerings in Parys veroorsaak. Toe Charles de Gaulle oor ’n skikking begin onderhandel het, het die Franse weermag in 1960 gemuit en by die opstand van die Franse setlaars in Algerië aangesluit.

Tenks is buite die Assemblée Nationale in Parys ontplooi om teen ’n moontlike militêre staatsgreep te waak: vir ’n ruk het die oorlog in Algerië byna in ’n burgeroorlog in Parys ontaard.

Uiteindelik het Algerië sy onafhaklikheid in 1962 bekom en een miljoen Franse setlaars, bekend as die pieds noirs (swart voete), is uit die land gesit.

Honderde duisende Moslemse Algeryne het ook na Frankryk getrek, insluitende die voorsate van die Kouachi-broers. Vandag is die Moslems van Algerynse afkoms die grootste enkele minderheidsgroep in Frankryk.

Gegewe die bitter herinneringe aan die onafhanklikheidstryd, het immigrante vanuit Algerië nog altyd ’n moeilike verhouding met hul aangenome land gehad. En baie van hulle het noue bande met gebeure in hul ou land behou.

Vanaf 1993 het radikale Islamiete ’n guerrilla-oorlog teen die Algerynse staat gevoer. Die Noord-Afrikaanse tak van al-Kaïda het uit hierdie skaduagtige konflik ontstaan, wat minstens 100 000 lewens geëis het.

Die bloedbad het onvermydelik na Frankryk versprei. Die Gewapende Islamitiese Groep – wat later “al-Kaïda in die Islamitiese Maghreb” geword het – het die moltrein in Parys in 1995 onder die bomme gesteek en agt mense gedood en 100 gewond. Agter die skerms is Algerië se stryd teen die Islamiete bygestaan deur die DGSE, Frankryk se ekwivalent van MI6 of die CIA.

Net soos Brittanje deur die beroeringe in Pakistan weens historiese en demografiese redes geraak is, so het Frankryk selfs ’n nouer band met Algerië – en ’n veel groter, netelige nalatenskap.

In die woorde van Albert Camus – self ’n pied noir vanuit Algerië: “Die plaag-bacillus gaan nooit dood of verdwyn nie vir altyd nie . . . miskien sal die dag aanbreek wanneer, tot die heil en opvoeding van die mens, dit sy rotte weer sal opwek en hulle sal uitstuur om in ’n gelukkige stad dood te gaan.”

Uit Britse bronne vertaal deur Ina du Toit

SA Joernaliste veroordeel Charlie Hebdo-aanval

Die Suid-Afrikaanse Nasionale Redakteursforum het die aanval op die Franse weekblad waarin twaalf mense dood is, ten sterkte veroordeel.

SANEF het in ‘n verklaring gesê dat die aanval spanning plaas op godsdiensvryheid asook vryheid van spraak.

SANEF het ‘n beroep op alle godsdiensleiers gedoen om hulself van die lafhartige aanval te distansieer, en veral Moslems gesuggereer.

Die Media-instituut van Suid-Afrika het die aanval bestempel as die ergste aanval op joernaliste in baie jare.

Raymond Louw, woordvoerder van die Instituut, sê daar kan nooit regverdiging wees om mense te na te kom omdat hulle menings uitspreek nie, selfs al is die menings ook vir ander onaanvaarbaar.

Tien joernaliste en twee polisielede wat moes gesorg het vir die joernaliste se veiligheid, is doodgeskiet toe minstens twee gewapende mans gister die publikasie se kantore binnegedring en op die mense losgebrand het.

Die VN het hulde gebring aan die slagoffers van die aanval.

Die vyftien lede van die Veiligheidsraad en dosyne diplomate het met die aanvang van die sitting hul medelye met die twaalf slagoffers betuig en ‘n minuut lank in stilte gestaan.

Die spotprentkunstenaar Zapiro, wat homself beywer om Steve Hofmeyer en “regses” of Afrikaners stil te maak, het ook krokodiltrane gehuil oor “spraakvryheid”.

Die ANC en EFF was nie juis geraak deur die aanval nie, aangesien daar nie ‘n politieke voordeel in vervat is vir die twee organisasies wat self mbv terreur bewondering by sekere kiesers afdwing nie.