Etiket: Barack Obama

Leon Lemmer: Abraham Lincoln se gesindheid teenoor swart mense

Phillip W Magness is ‘n historikus wat ‘n boek gepubliseer het oor die linkse The New York Times se huidige poging tot die herskrywing van die Amerikaanse geskiedenis, naamlik The 1619 project: A critique (2020, Kindle $5,75). Dit is ‘n uiters belangrike onderwerp waarvan kennis geneem behoort te word. Ek sal daaroor skryf sodra ek Peter W Wood se boek, 1620: A critical response to the 1619 project (Kindle $22,41), wat op 17 November 2020 gepubliseer gaan word, gelees het. Van Magness, met Sebastian N Page as mede-outeur, het daar ook die volgende boek verskyn: Colonization after emancipation: Lincoln and the movement for black resettlement (Columbia: University of Missouri Press, 2011, 178p; Kindle $16,66). Dit is die onderwerp van hierdie rubriek.

Barack Obama het ‘n foto van Abraham Lincoln (1809-1865, president 1861-1865) teen die muur van sy ovale kantoor in die Withuis gehad. By sy inhuldiging as president het Obama gekies om op Lincoln se Bybel te sweer. Hierdie Bybel het voorheen aan Martin Luther King jr behoort (Time, 4.02.2013, p 4). Dat Obama en baie swart Amerikaners, asook linkse blankes, groot simpatie met sowel Lincoln as swart mag het, word algemeen aanvaar. Vorige presidente het gewoonlik die Bybel van een van die “Founding Fathers” (George Washington, John Adams, Thomas Jefferson, James Madison) gekies.

Weens die linkse ingesteldheid van die meeste massa-inligtingsmedia het die mening posgevat dat Lincoln, die bevryder van die Amerikaanse slawe, sy tyd vooruit was met ‘n (ongekwalifiseerde) pro-swart gesindheid. Dit is ver van die waarheid. Dit herinner aan die leuen wat deur die Slawemuseum in Kaapstad versprei word: dat die Hollanders aan die Kaap die slawe-eienaars en -mishandelaars was met die goeie Britte as hulle bevryders. Marthinus van Bart het hierdie valsheid in sy boek, Kaap van slawe (2012), uitgewys. Vir Dan Roodt se resensie: Praag 21.07.2013.

In die Collins World Encyclopedia (Glasgow: HarperCollins, 2003) is daar die volgende opsomming oor Lincoln: “During the American Civil War [1861-1865], his chief concern was the preservation of the Union from which the Confederate (southern) slave states had seceded on his election. Lincoln strove to reunite the nation, preserve the federal government, and end slavery” (p 541) en “Emancipation Proclamation: official order made by US president Abraham Lincoln on 22 September 1862 … that freed slaves in Confederate (southern) states. The order stated that from 1 January 1863 all slaves in states that were still rebelling against the Union would be forever free. Border states that remained loyal to the Union were excluded. Parts of the South that were then under Union control were also exempt” (311). Die rede waarom Lincoln nie-opstandige state aanvanklik van slawe-vrystelling vrygespreek het, was omdat hy nie ontevredenheid onder daardie slawe-eienaars wou veroorsaak nie.

Waaroor dit primêr vir Lincoln gegaan het, was om die politieke eenheid van Amerika te herstel. Die vrystelling van die slawe in die opstandige suidelike state sou hiertoe bydra deur hierdie state intern te verswak. Nadat die noordelike state die Burgeroorlog gewen het, is slawerny op aandrang van Lincoln in 1865 met die 13de wysiging van die Amerikaanse Grondwet beëindig. Waarop Magness en Page in hulle boek fokus, is Lincoln se pogings om, ná die vrystelling van die slawe in sommige suidelike state op 1 Januarie 1863, hierdie slawe buite Amerika te hervestig, in Afrika, Sentraal-Amerika of die Karibiese streek (Kindle 111). Dit dui uiteraard nie op ‘n groot liefde vir swartes by Lincoln nie. Naas politieke eenheid het hy mono-rassigheid en kulturele eenheid vir Amerika begeer.

“Writers from Thomas Jefferson [1743-1826] to Alexis de Tocqueville [1805-1859] openly expressed vexation over the multiracial future of the North American continent should emancipation ever come. Many leading political figures, Jefferson among them, turned to colonization as a corollary to emancipation” – ook James Madison (117). Lincoln het hierdie tradisie voortgesit. Onderliggend is daar die voorkeur vir rasseskeiding (123). “In 1857 Lincoln declared the ‘separation of the races’ to be the ‘only perfect preventative of amalgamation’, noting that ‘such separation, if ever effected at all, must be effected by colonization'” (153). “Even prior to the proclamation, Lincoln sincerely advanced colonization ‘as a device or ploy to make emanicipation more palatable to a racist northern electorate'” (265). Rassisme, rasseskeiding en ‘n pro-slawerny-gesindheid was sekerlik nie tot die suidelike state beperk nie. “The northern ‘Treasury of Virtue'” (213), waarop ná die Burgeroorlog geroem is, is ‘n mite.

In 1862 “Congress obliged Lincoln’s request, providing the $600 000 colonization fund” (168). “To add some perspective, the entire federal budget for the previous year had barely topped $60 million” (176). Lincoln “established an Emigration Office in the Department of the Interior to administer his colonization policies … and pled the scheme’s merits before a delegation of free black residents of the District of Columbia” (176). “Lincoln … believed that the white and black races ‘should be separated’ to the betterment of both, as he told a ‘deputation of Negroes’ at the White House in August 1862” (286). In die proklamasie van vrystelling van 22 September 1862 staan wat beoog word: “to colonize persons of African descent, with their consent, upon this continent, or elsewhere” (181). “Lincoln rebuffed the suggestion of Edward Bates, the attorney general, to make colonization a program of compulsory deportation. Instead, he endorsed a policy of ’emigration’ which ‘must be voluntary and without expense’ to the applicants” (427). James Mitchell is as die kommissaris van emigrasie aangestel (355).

“Just three weeks after signing the Emancipation Proclamation, Lincoln personally approached the British minister to the United States to discuss a joint venture between the two nations in the Caribbean. Lincoln knew that the agricultural colonies of the British West Indies were perpetually plagued by labor shortages” (300). Maar die Britte moes van hulle kant af rekening hou met die “antislavery campaigners in England” (453). In Amerika was daar ‘n ander probleem: “Politics precluded recruitment south of Philadelpia and kept the desirable labor supply of the plantation South out of reach, even in places the Union controlled” (584). Vir die noordelike state was dit immers belangrik dat boerdery so min moontlik ontwrig word in die suidelike state waaroor hulle reeds beheer verkry het.

In sy debatte met Stephen Douglas (1813-1861) in 1858 het Lincoln gesê: “I am not, nor ever have been in favor of bringing about in any way the social and political equality of the white and black races – that I am not nor ever have been in favor of making voters or jurors of negroes, nor of qualifying them to hold office, not to intermarry with white people; and I will say in addition to this there is a physical difference between white and black races which I believe will for ever forbid the two races living together on terms of social and political equality” (153). In hierdie opsigte was Lincoln sy tyd sekerlik nie vooruit nie.

Teen 1865 was Lincoln egter bereid om stemreg te gee aan die swart soldate wat aan die kant van die Unie teen die Suide geveg het (258). Ek moet byvoeg dat Lincoln swartes ook gebruik het om krygsgevangenes van die Suidelike magte op te pas, wat daardie blankes as vernederend ervaar het. Dit is soortgelyk aan die destydse Britse laai in die Oos-Kaap om pandoers teen opstandige Boere te gebruik. Iets wat die werwing van swart emigrante tydens die Burgeroorlog in die wiele gery het, is dat die Unie verkies het om swartes, bv vrygestelde slawe, eerder as soldate te gebruik. Daar is verwag dat dit ná die Burgeroorlog makliker sou wees om swart arbeiders as emigrante te werf (766, 813). ‘n Probleem wat toe opgeduik het, is dat die lone in ander lande laer was as wat die swartes in Amerika ontvang het (931). Verder was ander lande ongeneë om swart vlugtelinge uit die suidelike state as immigrante te aanvaar (945). Hulle is as onwettiges (“contrabands”) beskou (937).

Blanke slawe-eienaars het geld in hulle testamente bemaak vir die vrystelling van slawe, op voorwaarde dat hulle hulle buite Amerika hervestig (141); soms om van hulle buite-egtelike kinders ontslae te raak. Die meeste vrygestelde slawe het dit egter as hulle geboortereg beskou om in Amerika aan te bly (147). Vir die Amerikaanse regering was daar “the difficulty of increasing migration’s appeal among the free black population” (667). Dit dui enersyds daarop dat swartes daar nie so vreeslik sleg behandel is as wat sedert die 1960’s (die era van die burgerregtebeweging) beweer word nie. Andersyds impliseer dit dat swartes (wyslik) verkies om eerder deur blankes regeer te word, onder meer omdat die swart regimes in Liberië en Haïti skouspelagtig misluk het.

Reeds vóór Lincoln se presidentskap was die repatriasie van swartes op die Amerikaanse politieke agenda. Van 1822 tot 1892 het sowat 22 000 vrygestelde slawe, hoofsaaklik van Amerika, hulle in Liberië in Wes-Afrika hervestig. In 1861 het dié getal op 12 000 gestaan. Ek het reeds oor hierdie Amerikaanse “kolonie” geskryf (Praag 18.11.18). Sierra Leone was ook by hierdie immigrante betrokke (Praag 11.11.2018). Graham Greene (1904-1991) het albei lande in 1935 besoek (Praag 6.01.2019).

Gedurende Lincoln se ampstermyn was daar naas Liberië in Afrika verskeie plekke in die Amerikas waar gepoog is om vrygestelde Amerikaanse slawe te hervestig, naamlik Panama, Haïti, Brits-Honduras (Belize), en (Brits-)Guiana. Ecuador is ook as ‘n moontlikheid genoem (406). Tydens die Burgeroorlog was onderhandelinge met ander lande problematies omdat hulle nie kant wou kies in die Burgeroorlog nie. Hulle het immers toe nie geweet watter party die oorlog sou wen nie (460). “The [British] Foreign Office knew that [the slaves’] freedom came at great cost to the southern Confederacy by design and, thus, presented a source of ’embarrassing complications’ for a foreign power wishing to maintain its diplomatic distance from the raging Civil War” (447).

Vir die verskillende lande wat vir die hervestiging van Amerikaanse swartes oorweeg is, is op verskillende tye verskillende diensperiodes in die dienskontrakte voorgestel. Vir korter periodes moes die werkers self hulle vervoerkoste opdok. Die getal afhanklikes wat ‘n werker kon vergesel, het sake ook bemoeilik. Om emigrasie aantrekliker te maak, is soms ook ander opsies aangebied, bv “emigrants would either receive land to cultivate on their own account or wages for working for others” (1479).

Wat vasgestaan het, is dat “colonization remained the official policy of the Lincoln administration” (1608), onder meer vanweë Lincoln se “well-documented fear of racial violence after the war” (2256). Lincoln het gesê: “If these black soldiers of ours go back to the South I am afraid they will be but little better off with their masters than they were and yet they will be free men. I fear a race war and it will be at least a guerrilla war” (2265). “Gideon Welles [1802-1878] later remarked that the president feared ‘a war more terrible than that in which we were now engaged’, brought on by the oppression of the freedmen in a postwar South … It prompted Lincoln [in 1862] to include colonization as ‘an essential part of the emancipation policy'” (2284). “To mollify northern fears of emancipation the conjectured strategy required a clear and public overture toward colonization” (2376).

Met die oog op die hervestiging van Amerikaanse swartes is in 1862 gepoog om grond in die Chiriquí-streek in Panama van ‘n privaat belegger te koop (181). Hierdie skema het misluk weens die groeiende teenstand van die regerings van buurlande (420, 599), bv Colombië, wat toe ‘n Spaanse kolonie was (2548). Teen die einde van Lincoln se ampstermyn was daar die idee “to colonize the Isthmus of Darien [Panama] and employ the freedmen in the construction of a ship canal” (2208). 50 000 bevryde slawe sou daarheen vervoer word. Die sluipmoord op Lincoln was die einde aan hierdie projek (2241).

In Desember 1862 is ‘n poging aangewend om vrygestelde Amerikaanse slawe op Île á Vache, ‘n eiland suid van Haïti, te vestig. 500 immigrante het daar aangekom. Hulle was egter nie in staat om vir hulleself te sorg nie en het hongersnood gely. Sowat 450 is deur die Amerikaanse vloot gered. Vroeg in 1864 was hulle terug in Amerika (188).

Soos elders in die Britse Ryk is die slawe op Jamaika in 1834/38 vrygestel. In 1851 het die regering van hierdie eiland begin om pogings aan te wend om swart immigrante as werkers uit Noord-Amerika te trek (701). In daardie stadium is werkers uit Indië en China reeds in die Karibiese gebied gevestig, maar die afstand wat oorbrug moes word was groot en die koste van skeepsvervoer hoog (868).* Reeds in 1862 het die Amerikaanse en Britse regerings begin onderhandel oor “an agreement to resettle the slaves freed by the proclamation by encouraging and subsidizing their voluntary migration to the colony of Britsh Honduras” (306). “London responded … with deliberate caution, having received word from the legation in Washington that ‘it appears improbable that any negroes will be induced to emigrate from America'” (473).

[* In hierdie tyd (1860’s) het die Britte Indiërs as kontrakwerkers vir die suikerplantasies in Natal gewerf. Later is Chinese as arbeiders vir werk in die Randse goudmyne ingevoer. Anders as in die geval van die Chinese is die meeste Indiërs, ná die verstryking van hulle kontrakte, toegelaat om in die land aan te bly.]

In 1862 was die Britse regering se siening: “Many … might, and indeed the President himself, be inclined to the opinion that the most desirable thing for both the races was to separate them, and to reserve North America exclusively for the whites” (578). In Junie 1863 het ‘n Britse agent Lincoln ook gevra om die repatriasie van vrygestelde slawe na Brits-Honduras in Sentraal-Amerika te oorweeg (28). Dit het saamgeval met pogings om slawe wat deur Britse skepe op see onderskep is nie meer in Sierra Leone vry te laat nie maar in die Karibiese streek (486). In Desember 1863 het die Britse regering se houding jeens Amerikaanse swartes radikaal verander. Daar is besluit dat geen swart Amerikaners as immigrante in Brits-Honduras (en dus ook Jamaika) toegelaat sou word nie (1190). Daar is eerder voortgegaan met die invoer van Indiese en Chinese werkers (1204).

In 1864 het 131 immigrante uit Barbados in Brits-Honduras aangekom. Ander Barbadane het op die Britse eiland Antigua gaan werk (1311). Daar is ook pogings aangewend om werkers uit Meksiko te trek (1216). Teen die einde van die Amerikaanse Burgeroorlog het verskeie (“several”) blanke Suiderlinge hulle as boere in Brits-Honduras gevestig omdat hulle nie onder die Unie-regering in Amerika wou aanbly nie. “They formed an expatriate community in the colony’s northern agricultural region, appropriately dubbed ‘New Richmond'” (1223). Richmond, Virginia, was die hoofstad van die Konfederasie.

Tydens samesprekings oor Brits-Honduras “the colony of British Guiana soon joined the negotiations. Not long after, Lincoln directed the State Department [ie department of foreign affairs] to present a proposal with similar features to the Netherlands for their neighboring South American colony of Surinam [Dutch Guiana]” (312). Dit het deur bemiddeling van die Amerikaanse konsul in Demerara [Georgetown] geskied (526). In 1863 “Surinam had not yet even abolished slavery” (1561). Daar was “the lack of an abolitionist lobby in the Netherlands and … fears of the scale of compensation required for the 33 000 slaves in Dutch Guiana and several thousand others in the outlying Dutch Antilles” (1566). “There was indeed an undercurrent of tension in Surinam in the summer of 1863 caused by the prospect of decade-long apprenticeships and imminent compulsory contracts for the freedmen” (1573). Dit het vir sowel die Britse as die Amerikaanse regering onoorkomelike probleme geskep omdat albei teen slawerny gekant was.

In 1853 was Brits-Guiana die eerste Britse kolonie wat Chinese en Indiese werkers bekom het (1204). Die invoer van Amerikaanse swartes na Brits-Guiana was egter tot mislukking gedoem want “it offered less than one-fourth the wage rate to which they were accustomed” (1349). Let nog eens op hoe goed die swartes in Amerika behandel is. “‘Accounts from the United States [in 1864] appear to show that nothing short of compulsion will induce the coloured population to emigrate’; [but] compulsion was not going to be used” (1355). Die enigste resultate wat met die emigrasie van swart Amerikaners in Lincoln se tyd behaal is, is enersyds die 500 wat skaars ‘n jaar lank op ‘n eiland suid van Haïti deurgebring het en andersyds die beperkte getal wat hulle in Liberië gevestig het. Laasgenoemdes het in sommige gevalle ook na Amerika teruggekeer.

Toe daar nie die gewenste resultate met emigrasie na die buiteland behaal is nie, is voorgestel dat die swartes in Wes-Texas hervestig word (1864, 1902). Ná Lincoln, toe Ulysses Grant (1822-1885) die Amerikaanse president was (1869-1877), was daar ‘n poging “to annex Santo Domingo [the capital of the Dominican Republic], intended in part to serve as a home for ex-slaves” (2073). Toe die dood van Lincoln in 1889 herdenk is, het Samuel Pomeroy (1816-1891) gesê: “The only outlet for the African race, in Lincoln’s opinion, was to free them and colonize them in the tropics. Lincoln had no idea that the negroes were to live among us as freedmen with equal rights” (2194).

Magness en Page skryf in die laaste hoofstuk: “The upshot of the evidence is that colonization remained on the table well beyond the Emancipation Proclamation, and its persistence until the end of Lincoln’s presidency ought not to be readily dismissed” (2499). Met ander woorde, dit lyk asof “Lincoln died a colonizationist” (2505). “It is fact that Lincoln pursued colonization as policy” (2554). “It strikes at the heart of egalitarianism, holding that different races belong in different climates, theoretically self-governing but separate and apart from each other. This premise carries with it the inference that two races are incapable of cohabiting, save in circumstances where one oppresses the other” (2499). Byvoorbeeld, dit kan beweer word dat die Suid-Afrikaanse blankes die swartes onderdruk het en dat die swartes sedert 1994 die blankes onderdruk. “The prospect that the ‘Great Emancipator’ subscribed to colonizationist beliefs, seems to completely dispel his popular reputation as a racial egalitarian. From this uneasy query though comes the necessary task of distilling Lincoln the man from Lincoln the legend” (2505). Anders as by FW de Klerk was daar nie ‘n 180º rigtingverandering by Lincoln nie.

Lincoln het die vrystelling van die slawe bewerkstellig. Op grond hiervan is ‘n valse openbare beeld van hom as pro-swart geskep. Onder die leiding van Nelson Mandela het die swartes politieke beheer oor Suid-Afrika verkry. ‘n Valse openbare beeld van hom as ‘n vredesikoon en versoener is geskep. Dit ignoreer Mandela se rol, van 1961 af, as ‘n (gewetenlose) geweldenaar wat die dood van derduisende swartes weens ANC/UDF/SAKP-aktiwiteite veroorsaak het.

Dit is nodig om oorweging te skenk aan hoe Suiderlinge die Burgeroorlog eerstehands ervaar het, bv soos beskryf in Mary Boykin Chesnut (1823-1886) se hoogaangeskrewe Diary (Praag 17.12.2016). Sy was teen slawerny gekant en dit beskou as ‘n parasitiese stelsel ten koste van slawe-eienaars. “The negroes would be good riddance. A hired man would be a good deal cheaper than a man whose father and mother, wife and twelve children have to be fed, clothed, housed, and nursed, their taxes paid, and their doctor’s bills, all for his half-done, slovenly, lazy work” (Kindle 5431). Nadat Lincoln die Chesnuts se slawe vry verklaar het, het hulle almal op die plaas aangebly. Lincoln het die slawe in die Konfederasie enersyds tot opstand aangehits en hulle andersyds aangemoedig om na die noorde te dros sodat hulle onder meer as soldate teen die Konfederale magte gebruik kon word. Chesnut skryf: “If slavery is as disagreeable to negros as we think, why don’t they all march over the border?” (1391). “There seems to be not a single case of a negro who betrayed his master” (5398).

Die populêre beeld wat sedert die 1960’s in Amerika geskep is, is dat die Amerikaanse swartes vreeslik sleg deur die blankes behandel is. Die uiteensetting hier bo toon dat Amerikaanse swartes, insluitende die slawe, in werklikheid so goed daaraan toe was, veral in vergelyking met toestande in ander lande, dat hulle nie uit Amerika wou padgee nie. In Suid-Afrika word doelbewus soortgelyke misleiding gepleeg met oordrewe bewerings oor hoe sleg swartes tydens die blanke bewind, veral tydens apartheid, behandel is. Op hierdie manier word die aandag afgelei van die onverkwiklike ná-1994-werklikheid dat die land en sy inwoners slegter as ooit tevore daaraan toe is. Tydens apartheid moes die NP-regering die landsgrense deurentyd bewaak om onwettige immigrante, veral swartes uit Afrika, buite te hou. As Suid-Afrika toe hel op aarde vir swartes was, soos deesdae dikwels beweer word, sou geen swarte gepoog het om die land binne te kom nie.

Lincoln het die saambestaan in Amerika van ‘n meerderheid blankes met ‘n minderheid swartes as heeltemal onaanvaarbaar verwerp. Wat sou Lincoln van die nuwe Suid-Afrika gedink het waar FW de Klerk en sy groepie meelopers ‘n minderheid blankes mandaatloos en roemloos aan ‘n verswelgende meerderheid swartes uitverkoop het? Toe hy gelewe het, sou Lincoln De Klerk se “kwantumsprong” ongetwyfeld as onverdunde dwaarsheid beskou het. Ná sy dood sou die nuwe Suid-Afrika Lincoln kort-kort in sy graf laat omdraai het. Die magsoorname deur die ANC-regime in 1994 was nie die begin van ‘n era van hoë moraliteit soos valslik voorgegee word nie. Dit het geblyk toenemend ‘n fees vir ‘n leërskare immoreles te wees wat weens steelsug besig is om die land bankrot te plunder.

Joseph Secrève: Je suis Afrikaner

In verband met ’n intense studie wat ek gedoen het die laaste paar jaar was ek effens weggewees van rubrieke skryf, maar noudat die situasie wêreldwyd uiters sorgwekkend afteken, dink ek dit is belangrik om die publiek van ’n paar pertinente gedagtes op die hoogte te stel.

Toe die Paryse gemorsblad Charlie Hebdo enkele jare gelede slagoffer geword het van ‘n djihadiese aanslag met noodlottige afloop, het stemme en spandoeke regoor die wêreld Je suis Charlie uitgeblaker. Almal het in solidariteit met die slagoffers gestaan, net om enkele maande later te verneem hoe die Bataclan-nagklub aldaar ‘n heelwat groter moordaanslag beleef.

Net soos almal in solidariteit met hierdie spotblad saamgestaan het, sien ons nou hoe die hele Westerse wêreld dieselfde ellende trotseer as wat die Afrikaner mutatis mutandis ondergaan het tydens die Groot Verraad van 1990. Mandela is vrygelaat, wat sommige Suid-Afrikaners met hoop gevul het en ander somber gestem het.

Vandag, ses-en-twintig jaar na die magsoorname, is die gruwel in Suid-Afrika so erg dat al sou ‘n mens spreekwoordelikerwys terug in die tyd kon reis en ons grootouers videobeelde van vandag vertoon, sou dit na alle waarskynlikheid met ongeloof begroet word. Dink maar aan die duisende gestroopte plase, infrastruktuur in verval, geraamtes van woonstelle in Hillbrow en Berea, kamikazivlieëniers gemaskeer as taxibestuurders, ensovoorts. Selfs Desmond Tutu het die huidige situasie al bekla as “erger as apartheid” maar die bende Kruiperkaners soos Max du Preez en vennote staar hulself blind teen die klere van die keiser en kan eenvoudig nie ophou met anti-Afrikanerpropaganda voer nie.

Kortweg, ons leef in ‘n era van volslae verstandsverbystering!

Die tyd is nou in feite reg dat die hele wêreld se Westerse volke in die skoene van die Afrikaners staan. En net soos met die Afrikaner sien ons ‘n mengsel van skok en ongeloof enersyds, en andersyds ‘n histrioniese smeekbede om vergifnis aan die donker-getinte medemens.

Ondertussen is daar al genoeg mense, wittes en swartes in die Verenigde State wat omgekom het as gevolg van hierdie aanhitsery en professionele oproerkraaiers wat betaal word om vernieling en aanranding te veroorsaak. Soos u in die hiperskakel kan sien, het selfs die ekstreemlinkse Christenhaters The Young Turks hierdie nuusbrokkie uitgelek.

Die vraag is: Hoekom nou? Wat sit hieragter?

Eers het die wêreld vir twee maande binnegesit vanweë Bill Gates se bedrogepidemie, wat die wêreldekonomie ‘n knou toegedien het wat nog jare sal vat om te herstel. Dit is aanneemlik dat die frustrasie wat hieruit ontstaan het die gemoedere laat oplaai het, en soos ‘n stoomketel druk afblaas, word enige geweldsinsident tans gebruik as gasheer om hierdie frustrasie ‘n gesig te gee. Daarteenoor staan dat die werkloosheid dalk wat mense genoop het om George Soros se tjek te aanvaar in ruil vir amok saai, soos ons in die boonste skakel kan sien.

Ek dink egter nie dat dit die werklike rede is nie, aangesien mense tot sulke drastiese optredes oorgaan vanweë ‘n bepaalde kernoortuiging en nie sommer vir ‘n paar dollars nie, maar mense verskil nou eenmaal.

Daar is ook ‘n ander moontlike rede, naamlik dat niemand minder nie as Barack Obama hieragter sit. Die ondersoeksjoernalis Paul Sperry het hierdie gebeurtenis ondersoek dat Obama se stigting besig is om duisende jong linkses met Saul Alinsky-agtige taktieke op te lei, en hulle is nou besig om hul slag te slaan. Die (alternatiewe) perse begin nou steeds harder te roep oor “Obamagate” naamlik dat Obama op Trump se telefoonoproepe bespioneer het toe hy nog president was, en dit blyk nou dat hy aktiewe pogings onderneem het om Trump se presidentskap te verhinder. Dit is niks minder as ‘n staatsgreep nie.

Dit gebeur min of meer op die vooraand van die voorbereidings van die nuwe presidentsverkiesings, en soos ons nou al goed weet, is die linkse elite doodsbang dat Trump nog ‘n keer president gaan word. Hulle het al hul boesemvriende Jeffrey Epstein, Harvey Weinstein en ander sedemisdadigers verloor as gevolg van Trump se klandestiene ingrepe om hierdie figure te arresteer, en hulle reageer angstig op wie volgende sal val.

‘n Hele ander verklaring vir hierdie geweld kan in die sterre gevind word. Dit klink natuurlik soos bog, maar daar is ‘n rede hoekom ek dink dit in oënskou geneem moet word. Blykbaar is daar een of ander astrologiese ontwikkeling wat maak dat die wêreld die komende paar maande ontwrig gaan word. Dit sou piek on Oktober en daarna weer geleidelik afneem. Wat hierdie verklaring ‘n bietjie meer rugbaarheid gee is dat die wêreld se rykstes glo hierdie dinge. Soos die bankier J.P. Morgan destyds gesê het: “Miljoenêrs glo nie in sterrewiggelary nie. Miljardêrs wel!” As sulke ryk en invloedryke mense sulke goed glo, word dit meestal ‘n waarheid. Onthou die woorde van die sosioloog W.I. Thomas: “If people perceive situations as real, they will become real in their consequences.”

Of daar werklik iets bonatuurliks hieragter sit of nie, is irrelevant. Hulle gaan sorg dat dit waar word. En soos gewoonlik is hul gunsteling taktiek juis om tweedrag te saai deur mense teen mekaar aan te hits en uit te speel. Per definisie beteken dit dat die feitlike gebeure nie saak maak nie. Die lont in die kruidvat – die dood van die swart valsgeldbetaler George Floyd – word aangevoer as oorsaak, maar is in werklikheid ‘n verskoning om hierdie skielike drif om te verniel te regverdig.

In elk geval ervaar die wêreld so min of meer dieselfde ellende wat vir die Afrikaner nou al gemeenplaas geword het. Wat kan ‘n mens daaraan doen, is natuurlik die volgende vraag. Die lot van die Afrikaner is bykans vergeet in die wêreld, aangesien mense elders nou te besig is om hul eie vure te blus.

In elk geval weet almal nou wat dit is om ‘n Afrikaner te wees.

Ek wonder hoe lank dit nog die Europeër of Amerikaner gaan vat om Van Wyk Louw se beginsel van voortbestaan in geregtigheid te ontdek?

 

Karel Combrinck: Bush en Obama in die bed oor 9/11

Sedert die 11 September 2001-aanslae teen die tweelingtorings van die World Trade Center in New York en die Pentagon in Washington, het ‘n legio teorieë ontstaan wat probeer verklaar wie eintlik vir die aanslae verantwoordelik was. Sommige van hierdie teorieë lyk na onsin, ander weer kom besonder geloofwaardig voor en mag inderdaad selfs die waarheid wees. Maar dit is ook so dat daar soveel stories is dat ‘n gewone mens moeite het om die kaf van die koring te skei. Dit is nie die bedoeling om al die ontledings en teorieë wat in omloop is, hier te probeer herhaal nie , maar bloot om enkele gevalle uit te lig wat moontlik interessant mag wees.

Na die 9/11-aanslae was daar uit die staanspoor waarnemers wat gemotiveerde beskuldigings gemaak het dat daar ‘n sterk verband bestaan tussen die aanvalle in New York en Washington, en Saoedi-Arabië was. En meer nog is daar selfs agterdog dat die Amerikaanse regering bewus was van Saoedi-betrokkenheid en dat hulle dit oogluikend toegelaat het, of nog erger, bevorder het en in elk geval nog steeds verdoesel.

Van die feite wat bekend is, is onder meer dat van die 19 terroriste wat by die aanval betrokke was, 15 burgers van Saoedi-Arabië was. Osama Bin Laden was natuurlik self ook ‘n Saoedi, hoewel daar twyfel is of Bin Laden hoegenaamd by die aanvalle betrokke was. Verder is dit ook so dat al 19 van die aanvallers visums gekry het om Amerika te besoek, ten spyte van die normale drakoniese Amerikaanse visumvereistes, veral ten opsigte van besoekers uit die Midde-Ooste. (Vergelyk daarmee dr Roodt se visumaansoek wat geweier word.)

Daar is ook eerstehandse getuienis van Amerikaanse konsulêre beamptes wat ten tye van die aanslag in Saoedi-Arabië diens gedoen het, dat druk « van bo » op hulle uitgeoefen is om visums aan lede van die terroristekommando toe te staan en in minstens een geval bloot opdrag ontvang het dat hy ‘n visum moet toestaan. In ander gevalle is konsulêre beamtes gedreig dat hulle hul betrekkings sou verloor indien hulle sou weier om visums aan bepaalde persone toe te staan.

Dit is ook bekend dat verskeie van die terroriste vliegopleiding aan Amerikaanse vliegskole ontvang het. Die opleiding was natuurlik met die oog op die aanvalle in New York en Washington. Die Amerikaanse polisie en intelligensiedienste was bewus daarvan dat Arabiere vlugopleiding in Amerika kry, maar het niks daaromtrent gedoen nie. Nog ‘n raaisel in hierdie verband is hoedat die Arabiere (daar was vier) wat skynbaar geen vorige vliegondervinding of kennis gehad het nie, binne enkele maande kon vorder na ‘n punt waar hulle reusepasssierstralers kon vlieg op ‘n uiters komplekse sending. Om ‘n groot Boeing of Airbus te kan vlieg, neem vanaf die stadium van ondervinding op ‘n ligte eenmotorige skroefvliegtuig normaalweg tot 20 jaar met duisende ure vliegondervinding.

En dan is daar nog die die verslag van die gesamentlike komitee van ondersoek van die Amerikaanse Kongres (President, Senaat, Huis van Verteenwoordigers) na die 11 September-aanslae waarvan die eerste 28 blasdsye deur Pres George Bush tot geheime dokument geklassifiseer is en wat, volgens talle kommentators aanduidings bevat van Saoedi-betrokkenheid by die aanvalle. Inderdaad eienaardig dat in die wêreld se grootste demokrasie, die bevolking nie mag weet wat die bevindings is van hulle verkose verteenwoordigers oor so ‘n belangrike aangeleentheid nie.

Op 17 April vanjaar het daar ‘n artikel in die New York Post verskyn wat onder meer soos volg lui :

« The Saudi Kingdom’s involvement was deliberately covered up at the highest levels of our government. And the coverup goes beyond locking up the 28 pages of the Saudi report in a vault of the US Capitol basement. Investigations were throttled , co-conspirators were let off the hook. Time and time again. »

Nou was daar die afgelope dae weer ‘n interessante nuwe verwikkeling wat lig op die aangeleentheid mag werp. ‘n Moslemfundamentalis wat sedert 2009 vir terroristebedrywighede in ‘n Amerikaanse tronk aangehou word, Zacharias Moussoui, het naamlik so pas in ‘n beëdigde verklaring bekendgemaak dat die 11 September 2001-aanslag deur Saoedi-Arabië beplan en gefinansier is. Hierdie verklaring is uiteraard ‘n reuseknuppel in die bos en verwek groot opspraak in Amerika.

Die posisie is nou dat die Amerikaanse regsowerhede ‘n ondersoek na die aantygings wil begin, maar dat ten einde dit moontlik te maak, wetgewing skynbaar eers nodig is, aangesien ‘n vreemde moondheid betrokke is. Volgens berigte staan Barack Obama wetgewing van hierdie aard ten sterkste teen. Weereens vreemd. Daarenteen dring die naasbestaandes van die 3000 Amerikaners wat in die aanvalle omgekom het, weer sterk aan op ‘n regsondersoek, soos verstaanbaar is.

Die interessantste en ook die moeilikste vraag bly egter dat indien die Saoedi’s wel agter die 11 September-aanvalle gesit het en die Amerikaanse regering dit oogluikend toegelaat het, dan waarom? Ek wens ek kon die vraag beantwoord. Dit kan wees dat die aanvalle georganiseer is ten einde die Amerikaners van ‘n voorwendsel te voorsien om die kaarte in die olieryke Midde-Ooste deurmekaar te krap. Duidelik het die Amerikaners die aanslag van 11 September gebruik om openbare gevoelens teen Saddam Hoesein op te sweep en militêre optrede teen hom, Ghaddafi van Libië en Bachir Al Assad van Sirië te regverdig. Ironies is dat al drie hierdie leiers geswore vyande van Moslemfundamentalisme, insluitend Al-Kaida was en is.

Vir die rekord kan daarop gewys word dat dit natuurlik nie die eerste keer in die geskiedenis sal wees dat ‘n groot moondheid ‘n foefie gebruik om ‘n oorlog te begin nie. So is daar baie gesaghebbendes wat glo dat die Amerikaners die passasierskip, die Lusitania gekelder het ten einde Amerika se betrokkenheid in die Eerste WO te bespoedig. Soortgelyk is die menings dat Amerika ook die aanval op Pearl Harbour georkestreer het om Amerika by die Tweede WO te betrek. Dink ook maar aan ons eie geval hoe die Engelse die uitlanderkwessie gebruik het as voorwendsel om die Boererepublieke te vernietig.

In ‘n werk, Visas for Al-Qaida, wat in 2015 verskyn het, skryf ‘n voormalige Amerikaanse konsulêre beampte in Saoedi-Arabië, Michael Springmann : « This tale is a sordid sketch of backstabbing, disloyalty, double crossing, faithlessness, falsity, perfidy, sellouts, treachery and betrayal. All of this is in addition to the stupidity and incompetence normally manifested by the State Department and the intelligence services ». Dit sê omtrent alles. Terselderyd is dit ook die beste beskrywing van die laaste dae van die Nasionale Party-regering wat ek nog onder oë gehad het.

Kubabesoek: ‘Moffie’ Obama se slap gewrig maak op- en trefslae

President Barack Obama se besoek aan Kuba word oorskadu deur sy slap gewrig aan die einde van sy mediakonferensie met president Raúl Castro wat sy hand in die lug probeer hou soos wat Mandela destyds met De Klerk gemaak het. Dit lyk egter asof die Amerikaanse president onwillig is dat sy Kubaanse eweknie hom byna letterlik soos ‘n marionet voor die kameras behandel en hy hou sy gewrig slap.

Die beeld wat via Vine miljoene kere op Twitter getwiet en hertwiet is, skep ook volgens sommige die indruk dat Obama “gay” is en dat hy deur ‘n meer manlike Castro gehiet en gebied word.

Castro het ook ‘n vraag van ‘n Amerikaanse joernalis oor “politieke gevangenes” in Kuba, wat in Spaans vir hom getolk is, minagtend beantwoord deur vir ‘n lys name van sulke gevangenes te vra. “As daar politieke politieke gevangenes in Kuba is, sal hulle voor vanaand nog vrygelaat word,” het hy uitdagend gesê.

Verder het Castro die teruggee van Guantanamo-baai aan Kuba deur Amerika geëis. ‘n Amerikaanse vlootbasis wat tans op die eiland gehuisves. Hy het die stand van menseregte in Amerika gekritiseer deur te sê dat daar nie gratis gesondheidsorg en hoër onderwys vir almal in die VSA is nie, anders as in Kuba.

Obama op die Rewolusieplein waar hy hulde aan José Marti bring, met Ché Guevara se muurskildery in die agtergrond
Obama op die Rewolusieplein waar hy hulde aan José Marti bring, met Ché Guevara se muurskildery in die agtergrond

In antwoord het Obama gesê: “Maar die Verenigde State erken die vooruitgang wat Kuba as ‘n nasie gemaak het, sy enorme prestasies in opvoeding en gesondheidsorg. En miskien belangriker, ek het bevestig dat Kuba se lot nie deur die Verenigde State of enige ander nasie bepaal sal word nie. Kuba is soewerein en beskik tereg oor enorme trots. En die toekoms van Kuba sal deur Kubane bepaal word, nie deur enigiemand anders nie.”

Raúl Castro is die broer van die vorige Kubaanse president, Fidel, wat jare lank die kommunistiese Karibbiese eilandstaat regeer het. Obama het insgelyks vir foto’s geposeer voor ‘n muurskildery van die revolusionêre guerillastryder, Ché Guevara.

Dit was die eerste keer in 90 jaar dat ‘n Amerikaanse president ‘n amptelike staatsbesoek aan Kuba gebring het. Daar heers egter steeds ekonomiese sanksies van die VSA teen Kuba. Obama en die Demokratiese Party in die VSA wil graag die sanksies opgehef sien, maar die Kongres word tans deur die Republikeine beheer wat daarteen gekant is.

Hier is die gewraakte video waarin Raúl Castro poog om Obama ‘n Mandelavuis te laat maak, maar nie daarin slaag nie.

Obama takel Trump

Met die gewilde miljardêr, Donald Trump, steeds die voorloper onder die Republikeine, het pres. Barack Obama nou ook tot die stryd toegetree en in ‘n onderhoud gesê Trump sal nie president word nie, omdat hy vertroue in die oordeel van Amerikaners het.

“Om die president te word, is ernstige werk, en nie dieselfde as om die gasheer van ‘n geselsprogram of werklikheidsprogram op televisie, ‘n vermaaklikheidskunstenaar, ‘n promotor of ‘n bemarker te wees nie,” het Obama gesê.

Trump het egter dadelik teruggekap en gesê Obama moes bly wees hy wat Trump is, het nie as kandidaat in die vorige verkiesing gestaan nie.

Obama het in dié verkiesing geseëvier oor die Republikeinse kandidaat, Mitt Romney. “As ek die kandidaat was, sou Obama nie ‘n twee termyn president gewees het nie,” het Trump gesê.

Trump geniet volgens meningspeilings 38 persent van Republikeine se steun en is 16 punte voor sy naaste teenstaander, Ted Cruz.

Aan die Demokrate se kant, geniet Hillary Clinton 56 persent van die steun teenoor Bernie Sanders wat 38 persent van die steun geniet. Clinton se grootste steun kom van veral vrouens en swart kiesers.

Suid-Carolina, waar die volgende rondte voorverkiesings gehou sal word, word as belangrik geag vir kandidate omdat dit die deelstaat is waar die eerste voorverkiesing in die suide van die land plaasvind.

Die deelstaat is ‘n Republikeinse vesting, met 65 persent van die inwoners wat hulle as wedergebore Christene bestempel.

Ondertussen duur die debat oor die opvolger van die ontslape regter van die hooggeregshof, Antonin Scalia, voort.

Obama het reeds aangedui dat hy Scalia se opvolger sal aanwys, maar Republikeine sê hulle sal sy nominasie in die senaat blokkeer. Hulle meen dit behoort die prerogatief van die volgende president, wat in Januarie 2017 aan bewind kom, te wees om die posisie te vul.

Obama hou egter voet by stuk en sê hy sal iemand met wat erns het met “die demokrasie en die regstaat”, waarskynlik ‘n Demokraat, benoem.

Sommige Republikeinse senatore het egter aangedui hulle sal wag om te sien wie die genomineerde is, voor hulle besluit om die kandidatuur te steun al dan nie.

Obama besoek moskee

President Barack Obama het Woensdag vir die eerste keer ooit ’n besoek aan moskee in die VSA gebring en ’n versoek tot Amerikaners gerig om groter verdraagsaamheid teenoor die miljoene Moslems in dié land te toon.

Hy het gevra dat inwoners hulle vooroordele en stereotiperings konfronteer wat midde ’n toename oor teenterrorisme praatjies in die presidentsveldtog aan die oplaai is.

Hy het by die Islamitiese Vereniging van Baltimore, ’n voorstedelike kampus met ’n moskee en skool, gesprekke gevoer met die Moslem-gemeenskap oor godsdiens-verdraagsaamheid en -vryheid.

Hy het ook later die dag ’n toespraak gelewer oor hoe die VSA ekstremisme kan takel deur met Moslems saam te werk, pleks van die vyand te sien.

Sy besoek was vir Moslem-kampvegters ’n lank verwagte gebaar. Die feit dat hy dit tot sy laaste jaar as staatshoof uitgestel het, is ‘n bewys dat die kwessie van toenadering nie gewild is onder kiesers nie.

Die VSA het reeds honderdduisende Moslems van kant gemaak in Noord-Afrika en die Midde-Ooste met militêre optrede vir oliebelange.

Getuienis is aan die oplaai dat Amerika selfs jihadiste in Sirië befonds.

Leon Lemmer: Barack Obama en Ayn Rand: Mededeelsaam of selfsugtig?

Dit word algemeen aanvaar dat die Khoi-San en die blankes hulle eerste in die suid-weste van Suid-Afrika gevestig het. Die swartes het Suid-Afrika uit die noord-ooste binnegekom. Die aanspraak van die Khoi-San dat hulle altyd hier gewees het, soos Jan van Riebeeck in sy dagboek meld, is uiteraard oordrewe. Al word dit (feitlik) nooit genoem nie, was die slawe, wat van oorsee gekom het, aanvanklik in dieselfde mate as die blankes setlaars. Hierna het ‘n bruin groep van gemengde afkoms ontstaan. (Volgens Hans Heese het hedendaagse blankes slegs sowat 7% nie-blanke bloed.) Aanvanklik het geeneen van hierdie etniese groepe die grond gekoop waarop hulle gewoon het nie. Die blankes het eerste begin om grond tot plase te ontwikkel. Met verloop van tyd was hulle hiermee, soos met baie van hulle ander bedrywighede, skouspelagtig suksesvol.

Dit is ongetwyfeld die blankes wat die hoofbydrae tot die ontwikkeling van die land gelewer het. In baie groter mate as enige ander etniese groep het blankes oor eeue grond vir bewoning en aktiwiteite (bv handel, landbou en mynbou) gekoop. Vir blankes was die opsie van groepbeskerming in owerheidstoegekende gratis reservate nooit beskore nie. Deesdae is daar plaaslik (feitlik) geen blanke huiseienaar, boer of sakeman wat sy besittings gratis van die owerheid ontvang het nie. As jy wit is, moet jy normaalweg (voorheen en tans) koop wat jy wil hê, hetsy vaste eiendom of dienste soos elektrisiteit, water, sanitasie, vullisverwydering en televisie.

Kontrasteer dit met veral die swartes wat in baie gevalle munisipale dienste, huise en selfs plase gratis ontvang. Dieselfde wanverhouding kom by skoolonderrig en gesondheidsdienste voor. Die blankes moet betaal vir wat hulle wil hê, terwyl die swartes in groot mate sonder teenprestasie ontvang nie net wat hulle nodig het nie, maar soms ook wat hulle begeer. Desnieteenstaande matig die staatshoof hom aan om te beweer dat die blankes gronddiewe is, sonder om die groot verskil tussen ongerepte grond en ontwikkelde plase met uitgebreide infrastruktuur uit te wys.

Mense soos Desmond Tutu vererger hierdie situasie deur die vrye invloei van onwettige immigrante goed te praat. Suid-Afrika moet glo swartes uit Afrika as inwoners verwelkom omdat sommige Afrika-lande tydens die “bevrydingstryd” bv ANC-terroriste gehuisves het. Daar is glo ‘n ereskuld wat betaal moet word. Daarom kan dese en gene op die land toesak en bv die onderwys- en gesondheidsdienste verder belas en werkloosheid onder die plaaslike bevolking vererger. In hierdie proses kry misdaad ‘n verdere hupstoot. Parasitering as leefwyse word aktief aangemoedig deur aan armlastiges en gevangenes stemreg te gee. Diegene wat hulle teen die ongebreidelde invloei van ongeskoolde immigrante uitspreek, word sonder meer van xenofobie, oftewel vreemdelingehaat, beskuldig. Dit is ‘n oordrewe reaksie, want daardie afkeuring dui dalk bloot op gesonde insig en vaderlandsliefde. Geen land word verbeter deur mense as inwoners te aanvaar wat geen ander land as immigrante sou verwelkom nie.

Wat die afgelope dekades sienderoë gebeur, is dat ons wysgemaak word dat swartes voorheen erg deur blankes benadeel is; dermate dat swartes as skadevergoeding op allerhande bevoordelings, selfs tot in die oneindige, geregtig sou wees. Vandaar bv sogenaamde regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging; maatreëls wat rassediskriminasie tot ‘n etiese norm probeer verhef. Desnieteenstaande word daar groot verbasing uitgespreek as frustrasie van blanke kant oorkook in die vorm van rassistiese uitlatings. Die rassistiese teensprake wat uit swart geledere opklink, word ligter beoordeel.

‘n Ander hipotese as die een wat gangbaar geword het, het heel moontlik verdienste. Pleks daarvan dat die plaaslike swartes ‘n geskiedenis van erge benadeling het, was hulle in vergelyking met hulle broers en susters noord van die Limpopo dalk glad nie so sleg daaraan toe nie. Ter ondersteuning van hierdie hipotese kan verwys word na die duidelike voorkeur wat werkgewers vir swartes uit bv Mosambiek en Zimbabwe openbaar. Daardie swartes kom uit ‘n tradisie waar gewerk moet word voordat hulle iets kry. Hulle ken nie die tradisionele aalmoesgeëry wat plaaslik in toenemende mate van blankes verwag is nie. Sodra daar ‘n substansiële getal blankes in beheer van ‘n land is, verwag swartes seëninge as verskansing teen bv hongersnood en siektes. Met verloop van tyd word al hoe meer geëis. Dit is die bitter vrugte van gewaande voogdyskap; goeie blankes wat geglo het dat daardie behoeftes nie ‘n bodemlose put is nie. Mettertyd het dit vir die blankes onmoontlik geword om aan al hierdie verwagtinge te voldoen. Dié situasie word dan die teelaarde vir griewe en beweerde veronregting.

Daar moet ‘n maksimum wees wat een mens van ‘n ander durf verwag. Hoogstens beperkte verantwoordelikheid vir ‘n ander behoort as ‘n fundamentele mensereg erken te word. Elke mens kry eenmalig kans om ‘n lewe, naamlik sy eie, te lewe, of te lei; nie om sy lewe letterlik te ly ten behoewe van ander mense nie. Altruïsme, oftewel mededeelsaamheid, moet binne redelike perke gehou word en verkieslik vrywillig geskied. Gesonde selfsug as ‘n eerbare lewenswyse verdien veel groter erkenning. Veralgemenend kan gesê word: In die politiek kom altruïsme in sosialisme en selfsug in kapitalisme tot uitdrukking. Diegene wat vir hulle heil op ander mense aangewese is, verkies sosialisme. Diegene wat verantwoordelikheid vir hulle eie heil aanvaar, verkies kapitalisme.

Paternalisme word gedefinieer as: “Uitoefening van kontrole oor of sorg vir onderdane op ‘n vaderlike manier” (HAT). Voogdyskap kom op feitlik dieselfde neer. Voog beteken: “Iemand wat aangestel is om die belange van ‘n ander te behartig” (HAT). Die tradisionele paternalisme of voogdyskap wat blankes oor swartes uitgeoefen het, word deesdae verfoei. Blankes word die reg ontsê om enige beheer oor swartes uit te oefen. Blankes mag nie voorskriftelik of teregwysend wees nie. Kritiek op swartes is onwelkom en word goedskiks as ‘n uiting van rassisme geëtiketteer. Die tradisionele verpligtinge wat blankes teenoor swartes gevoel het, word egter nie in die nuwe politieke bedeling opgehef nie. Van blankes word verwag om voort te gaan om te gee en te gee (ubuntu) en om niks terug te verwag nie (die handevatsindroom), behalwe verwyte en verguising. Die blankes is deesdae in uiterste mate op hulleself aangewese. Pleks van mededeelsaam te wees behoort hulle in groter mate voorkeur aan hulle eie belange te gee.

Ek het voorheen geskryf: “Die idees van Ayn Rand [1905-1982] is iets waarvan ons plaaslik gerus in groter mate kennis kan neem” (Praag 21 November). Haar standpunt was dat altuïsme vrywillig moet wees en nie deur die owerheid in die vorm van belasting en ander maatreëls aan welvarendes opgedring moet word nie (Chisala, bron hier onder, Kindle 87). Sommige Praaglesers was in hulle reaksie positief teenoor Rand gesind, terwyl ander bedenkinge uitgespreek het. Jare gelede het ek ‘n studie onderneem waarin Aristoteles se funksionele etiek uiters bruikbaar bevind is. Dit het nie van my ‘n Aristoteliaan gemaak nie. Ingelyks impliseer die onderskrywing van ‘n aspek van Rand se denke nie dat alles of die meeste van haar idees vir my aanvaarbaar is nie. Iedere filosofie of ideologie moet krities geëvalueer word.

Chanda Chisala

Chanda Chisala het ‘n boek gepubliseer: Barack Obama vs Ayn Rand: the last battle for the soul of America (2013, 55p; Amazon Kindle $1,13). Die outeur stel die standpunte van Obama en Rand teenoor mekaar. Die teks is in die vorm van ‘n tweegesprek waarin uitdrukking aan Obama en Rand se menings gegee word. Obama wil die Amerikaanse samelewing reguleer tot beweerde voordeel van almal, “fairness to all” (Kindle 25), terwyl hy in werklikheid by voorkeur oor die armlastiges begaan is. Hy is (soos die ANC-regering) bv ten gunste daarvan dat handelsbanke geld aan armes vir behuising moet leen al is hulle groot kredietrisiko’s (295). Rand bepleit minder staatsinmenging en groter vryheid: “I say there is nothing in life that is really ‘fair'” (38). “‘Unfairness’ is everywhere you look in life, it is no one’s duty to ‘fix’ life for us” (44). “The state is certainly not there to decide what is best for any man. That’s a nanny state* and it is definitely an evil state” (337). [* Paternalisme of voogdyskap.]

Obama is ten gunste van die vasstelling van minimum lone omdat dit glo misdaad sal verminder. Rand het beswaar hierteen, want dit kom daarop neer dat werkgewers verplig word om hulle werkers ekstra te betaal om misdaad te bekamp.* Obama: Sonder voorgeskrewe minimum lone “the employer can offer him a slave wage, which is really a violation of rights” (196). Rand: “Real slaves do not apply for their jobs; they are literally forced to work. Government is therefore not protecting any rights when it intervenes to prevent so-called ‘slave wages’ which are not in fact wages of slaves; it is actually violating rights when it intervenes there” (209). [* In Suid-Afrika kan ‘n mens owerheidsvergoeding ontvang sonder om ‘n steek werk te doen. Dink aan die swartes in die omgewing van die Kruger-wildtuin wat betaal word om nie wild te jag of hulle aan ander misdaad skuldig te maak nie.]

Volgens Rand is die herverspreiding van rykdom ‘n skending van suksesvolle/welvarende indiwidue se menseregte. “What is crime really? It is simply violation of individual and property rights” (94). “If someone did find that poverty increases crime rates everywhere, they do not gain the right to violate my rights in order to reduce crime. It would just mean that they should protect me more against such violent poor people … Government must fight criminals, not pacify them, not give them excuses, not bribe them … It is not their job to social engineer us in order to reduce crime” (112).

Rand is sterk ten gunste van kapitalisme. In die sakewêreld moet daar eerder gesonde mededinging as minimum lone wees. “If wages are lower, costs of production are lower, which means prices of the same goods will also tend to be lower” (124). Dit is wat China tans so ‘n sterk mededingende handelsvennoot maak. “The more you get the State out of our lives, the better we survive; it’s the story of all modern economies” (135). Rand kyk na sake vanuit die oogpunt van suksesvolle mense. “When Mr Obama talks about the American dream, it seems he only sees that as applicable to the poor who want to get out of poverty. What about the rich?” (344). Plaaslik word blankes deur die ANC en sy meelopers gekondisioneer om skuldig te voel en alles vanuit die oogpunt van armlastiges te beskou, uitgaande van die veronderstelling dat swart mense arm is omdat hulle deur blankes benadeel is. Dieselfde eensydige benadering word in ons skole aangetref. Daar is groot besorgdheid oor die nie-presteerders, die agtergeblewenes, die agterosse, terwyl geen spesiale voorsiening vir die behoeftes van die begaafdes, die voorosse, wat die land uit sy ellende moet sleep, gemaak word nie.

Obama wil hê Amerika moet die land wees

“that … helps everyone to achieve their dreams by being given an opportunity and a chance to rise from poverty. This is what makes us different from those countries like China” (135). Rand: “It is not true at all that the Founding Fathers created a nation where we would be forced to help each other. In fact, the great ‘invention’ of the Founding Fathers was precisely to ban the initiation of force from society, which means to allow everyone to pursue his own dream without fearing his rewards being taken away from him by some bureaucrats in the name of helping other people” (142). “The Founders created a nation in which every man has a right to life, liberty and the pursuit of his own happiness, not a society in which every man has a duty to make others happy or to ensure that we all ‘rise together'” (154). “Prosperity just gushes forth in a society when individuals are truly free” (160).

Een van die gevare van kapitalisme is gierigheid. Obama waarsku daarteen: “We had to protect society … and we have remained the richest nation on earth precisely because we’ve been taking steps throughout our history against the unfettered reign of greed” (172). Rand: “The world has been destroyed by an ethic that says the ends justify the means,* which is the mother of all kinds of evils. All dictators have used that excuse to do all kinds of evil things in the name of saving society from poverty or crime or whatever other problem they believe they are wise enough to solve for us” (184). “It is in fact such men and women, the ones who are supposedly so ‘greedy’ that they want more and more success or wealth instead of being satisfied with just ‘enough’, who created the most opportunities for advancement of other people from poverty” (350). [* Dink bv aan die ANC se vandalisme, sabotasie en terrorisme tydens die “bevrydingstryd”.]

Voordat hy in 2009 president geword het, het Obama op 24 Februarie 2008 gesê: Sy agenda “will require a new spirit of cooperation, innovation, and shared sacrifice. We have to remind ourselves that we rise and fall as one nation; that a country in which only a few prosper is antithetical to our ideals and our democracy; and that those of us who have benefited greatly from the blessings of this country* have a solemn obligation to open the doors of opportunity, not just for our children, but to all of America’s children. That’s the kind of vision I have for this country and that’s the kind of vision I hope to make real as President of the United States” (374). [* In die nuwe Suid-Afrika is alles wat oor eeue tydens die blanke bewind opgebou is, blootgestel aan stroping; nie net deur plaaslikes wat grootliks versuim het om iets tot stand te bring nie, maar ook deur dese en gene uit Afrika wat hier kom aas.]

Rand sou dit veral teen die frase “only a few prosper” gehad het. Amerika “is absolutely the country where the most prosper, and indeed everyone can prosper if they want to … Our American ideal is to let an individual pursue creation of his wealth without fearing that someone else wil grab it and redistribute it to others who have less” (385). Obama, daarenteen, bepleit (soos die ANC) gelyke geleenthede. “If you are indeed self-interested, you should help other people to at least have equal opportunities, or their failure to access any opportunities for their rise will bring you down as well” (398). “America is fundamentally about sacrifice for the good of all, not just yourself” (410). “I believe that it is in our self-interest to give hope to every human being, not just Americans” (428). (Dit klink soos Anton Rupert se argument dat nie toegelaat mag word dat inwoners van Suider-Afrika honger ly nie.)

Vir Rand kom dit daarop neer dat “we should just be sacrificed for others. We are working for the happiness of others” (422), wat kwalik as sterk aansporing vir groot inspanning en prestasie kan dien. “So, I should give back to society for helping me succeed, what should the poor man do to society for making him fail? He should take from it, right? He should hit back at it somehow. This is the logical conclusion of such thinking, and there are indeed some people who have gone to that logical conclusion and they justify why criminals are ‘forced’ to be criminals; they have been mistreated by society and are supposedly justified to get back at it – which is why we shouldn’t be so harsh on them” (478). (Dit kan wees waarom diegene wat erge misdade tydens die “bevrydingstryd” gepleeg het, amnestie van die WVK ontvang het en gewetenloos selfs die hoogste poste in die nuwe Suid-Afrika mag beklee.)

Rand beveel aan dat ons eerder redeneer die indiwidu is “the one responsible for all his actions, good or bad, and therefore for his achievements and his failures” (485). Obama en diesulkes “want you to feel that your life is not really your own, because it has not really survived by your efforts. Your achievements are not your own” (609). “Everyone who sets himself as a wiser dispenser of your property is not only disrespecting you, they are also violating your rights, and that includes every murderer, every rapist, every thief, every fraudster, and indeed every socialist politician” (497). (Het die ANC al ooit verskoning gevra vir die erge misdade wat deurlopend deur veral ANC-ondersteuners gepleeg word?) “Socialism essentially means that we are slaves, the property we produce is for the master to decide how it should be ‘distributed’ in the society” (502). “It is ridiculous to say … only the great government can help you settle that debt – and it never gets ‘settled’ – by taking your money away” (609). Hierop kan geïmproviseer word: Dit maak nie saak hoe lank blankes reeds in Suider-Afrika is nie. Hulle bly setlaars waaraan skuld toegedig word “that … never gets ‘settled’.” Dit word “fairness” en “social justice” genoem (621).

Obama beweer “we are all created equal” (561). Dit is in baie opsigte gewoon nie waar nie. Kinders in dieselfde gesin kan van die begin af hemelsbreed in bv talente verskil. In religieuse verband is gelykheid hoogstens ‘n ideaal wat in die hiernamaals verwesenlik kan word; nie in die hiermaals nie. “The fundamental difference between Miss Rand and myself is that she believes you are good if you are selfish; I believe you are good if you are selfless. Her philosophy is the source of those who claim that they belong to ‘makers’ while their less fortunate brothers and sisters are demeaned as ‘takers’. It is a philosophy that fails to see how we are all ultimately dependent on each other and insists that it will ignore our contributions to each other’s success” (667). Dit is louter twak. Armlastiges is op hulp van ander mense aangewese. Armlastiges onderskraag nie suksesvolle, welvarende mense nie. Hulle boor belastingbetalers in die grond met hulle behoeftes en vul dit soms selfs aan met bv misdaad.

In haar verweer verwys Rand na die voor-sosialistiese era toe mense geweet het “that you have to do something for others in order for you to get something (trade)” (747). Waarom word mense wat nie vir bv dienste betaal nie, nie gemobiliseer om vullis te verwyder en hulle woongebiede netjies te maak nie? Ledigheid stel hulle in staat om te betoog en te vandaliseer. Teen groot onkoste word daar telkens aan hulle eise toegegegee; nie net sonder teenprestasie nie, maar ook sonder vervolging en afdoende straf vir die skade wat aangerig is.

Rand:

“The record of theocracies in history has been quite consistently disastrous. They’ve had one thing in common with communist states: they both asked the individual to become selfless, to put others first. The communist state condemns those who want to make profit for themselves. Like the theocracy, they believe that everything should be shared, and the rulers appoint themselves as the best masters of this planning and sharing business” (766).

Op grond van Jesus se uitspraak, “love your neighbor as you love yourself,” word selfloosheid gepredik. Rand werp teë: “It certainly does not say ‘love others better than yourself'” (772). Sy verwerp pogings tot selfloosheid: “Selfless means ‘without self’, or more precisely, ‘without regard to self’ … He said ‘as you love yourself’, which means He explicitly rejected selflessness” (779). “For me, you can help others while not being selfless, just as Jesus said. Selflessness is impossible” (803). “That doctrine of selflessness and collective salvation is a gas chamber designed to kill your sense of self worth” (917).

“Notice that they attack you both materially and spiritually: your material success is not your own, they tell you, it is the whole society that did it; and your moral success is impossible because you have to try to be selfless, to give yourself to others, to the whole society, above yourself – something impossible” (809). “Christ himself proclaimed an individual salvation of the soul … There is no such thing as collective salvation” (821). (Insgelyks is daar hopelik ook nie so iets soos kollektiewe skuld nie.) “You can help strangers in emergencies or in small ways that are not too costly or sacrificial to you, but you don’t want to help people who can help themselves, making them dependent on you instead of their own effort” (840). Rand was by uitstek ‘n anti-kommunistiese kampvegter vir kapitalisme en indiwidualisme.

Ongelukkig ontbreek die ruimte om hier ook Peter Schwartz se uitstekende boek oor hierdie onderwerp te bespreek: In defence of selfishness: Why the code of self-sacrifice is unjust and destructive (New York: St Martin’s Press, 2015, 256p; Amazon Kindle $12.99).

Leon Lemmer: Barack Obama​ vanuit Afrikanerperspektief

In Suid-Afrika het ons in 1990/1994 die oorskakeling na die veelgeprese demokratiese orde beleef, waarin alle volwasse inwoners stemreg het; dus eintlik ‘n gepeupelkrasie. Ingevolge FW de Klerk se beloftes sou die nuwe Suid-Afrika vry van kommunisme en geweld wees. Pleks daarvan was al die staatshoofde sedert 1994 kommuniste en word die geweld, wat so kenmerkend van die UDF/ANC se “bevrydingstryd” was, tot op hede onverpoos voortgesit. Die mate waarin ons deur ‘n gewelddadige samelewing gekondisioneer word, het duidelik geblyk toe die onlangse studente-onrus en -vandalisme allerweë lof toegeswaai is; nie net deur fundamenteel misleide joernaliste soos Max du Preez nie, maar ook deur die staatshoof, die minister van hoër onderwys en universiteitsrektore.

Die plaaslike politieke opset is sodanig dat die oorweldigende swart meerderheid nooit iets anders as ‘n swart staatshoof sal wil hê nie. Dit spreek boekdele teen die populêre veronderstelling dat swartes noodwendig nie-rassisties is. In Amerika, met die teenoorgestelde bevolkingsamestelling (wit meerderheid, swart minderheid), het die swartes bankvat saam met baie links-liberale blankes ‘n swart president, Barack Obama junior, tot staatshoof verkies. In Suid-Afrika tref ‘n mens ook toenemend die verskynsel aan dat poste wat tradisioneel deur blankes beklee is nou deur swartes gevul word, asof dit ‘n noodwendigheid is.

Die Burger het vir ‘n aantal jare (2006-2011) ‘n “swart” redakteur, Henry Jeffreys, probeer maar hy was te doeltreffend met die vervreemding van die tradisionele, beskaafde, Europeesgeoriënteerde lesers. Die Universiteit Stellenbosch (US) het ‘n “swart” rektor (2007-2014), Russel Botman, aangestel, met katastrofiese gevolge vir Afrikaans en Afrikanerkultuur aan daardie universiteit. Die DA het verplig gevoel om ‘n swart leier, Mmusi Maimane, te verkies. Dit is die soort ding wat vroeër of later in links-liberale geledere gebeur omdat daarop aangedring word dat polities verligtes moet uitleef wat hulle propageer.

In al vier die laasgenoemde gevalle (Obama, Jeffreys, Botman, Maimane) het die aanstelling van ‘n swarte ‘n kulturele breuk met die verlede veroorsaak; selfs ‘n grondige verandering van die institusionele kultuur genoodsaak. Dieselfde neiging kan aan die Universiteit Vrystaat en op die Potchefstroom-kampus van die Noordwes-universiteit waargeneem word, na die aanstelling as rektor van onderskeidelik Jonathan Jansen en Dan Kgwadi. Mense is minder eenders as wat dikwels voorgegee word.

In die geval van godsdiens is daar die neiging om ‘n religie by die behoeftes van ‘n groep en selfs ‘n individu aan te pas. Elkeen glo in meerdere of mindere mate soos dit hom pas omdat dit so ‘n diep persoonlike saak is. Wat die christelike godsdiens betref is daar nie net Rooms-Katolieke en Oosters-Ortodokse en Protestantse christene nie, maar talle variasies binne hierdie groepe. Pinkster- (Pentacostal) en soortgelyke charismatiese groepe, waar daar meer aksie is, het baie gewild geword by mense wat bv graag sing en dans. Die (radikale) aanpassing van nie-inheemse godsdienste kom algemeen by swartes voor. Meer uitsonderlik is dat swartes dit noodsaaklik ag dat soortgelyke aanpassings ook by ander instansies, soos universiteite, gemaak moet word. Pleks van by die aard van ‘n instansie aan te pas, word verlang (kenmerkend, by voorkeur geëis) dat die instansie eerder by swartes moet aanpas/transformeer, met potensieel noodlottige gevolge vir die voortgesette doeltreffende funksionering van die instansie. Dink bv aan die US.

William Washington Bragg het ‘n uitstekende boek oor die ideologiese wortels van Barack Obama geskryf: Obama’s radical roots: Saul Alinsky, Jeremiah Wright, and the others who shaped his worldview (Jefferson Adams Library of American History, 2011, 105p; Amazon Kindle $7,97). Daardie “others” verwys na Charles Ogletree, asook Afrika- en Moslem-invloed. Ek het by ‘n vorige geleentheid oor Jeremiah Wright en bevrydingsteologie geskryf (Praag 9 Januarie). Vandag skryf ek oor Obama se beïnvloeding deur sy biologiese afkoms, asook oor Saul Alinsky en andere. Uit wat volg, kan afgelei word in hoe ‘n groot mate Obama se presidentskap (sedert 2009) ‘n breuk met die verlede is. Hy is polities linkser as enige van sy voorgangers. Hy is “not one of us” (Kindle 62). Die aanwesigheid van swartes in die Withuis is vir baie blanke Amerikaners ‘n ongemaklike waarheid. Obama verkeer onmiskenbaar buite die hoofstroom. Dit word nie as ‘n kompliment bedoel nie. Dit illustreer sy onaanpasbaarheid. Let in wat volg ook op die talle ooreenkomste tussen Obama aan die een kant en plaaslike en Afrika-swartes en die ANC aan die ander kant.

Onyango Obama

Barack Obama jr se andersheid kan onder meer (kenmerkend) teruggevoer word na sy ouerhuis, of eintlik die gebrek aan so ‘n huis. Hy het sy pa net een keer ontmoet. Sy oupa was die Moslem en veelwywer Onyango Obama (1895-1979). Barack jr bewaar sy oupa se pasboek, sodat hy weet dat dit nie net die apartheidsregime nie maar ook die Britte is wat van reservaatswartes in Kenia pasboekdraers gemaak het. Onyango was ‘n kok wat vir Britte gewerk het. Soos wat ANC-kamerade deesdae graag verkondig, het Onyango daarop geroem dat hy weerstand teen die blanke owerheid gebied het en daarom gemartel en in die tronk gegooi is. Volgens Sarah, sy derde vrou: “The African warders were instructed by the white soldiers to whip him every morning” (159).

Toe Barack jr dié storie hoor, wat heel moontlik aangedik of fiktief is, het hy tot die besef gekom dat “their struggle was my birthright” (113). Bragg: “It is impossible to know … whether he was imprisoned at all … no records of his imprisonment have appeared” (151). “In understanding [Barack] Obama [Jr] and how he was shaped by his family, it is the legend that matters. In his memoir Obama admits that he too felt lasting resentment towards his [grandfather’s and] father’s oppressors” (172). Dit is nie net plaaslike swartes wat dit teen standbeelde van blankes het nie. “When Obama entered the White House [2009], he pointedly returmed to Britain the bust of Winston Churchill that the British government had lent to George W Bush after the 9-11 attacks” (179).

Barack Obama sr

Onyango se oudste seun was Barack Obama senior (1936-1982). “Baraka” beteken seën (blessing) in Arabies. Hy het ‘n sendingskool bygewoon en die christelike geloof aangeneem. Reeds op skool was hy opstandig. In Nairobi het hy in aanraking gekom met radikale arbeidsaktiviste soos Tom Mboya (1930-1969), wat ‘n leier in die onafhanklikheidsbeweging was. Mboya se leuse was: “To hell with European domination” (200). Barack sr is ook beïnvloed deur ‘n radikaal linkse Keniaanse onafhanklikheidstryder, Oginga Odinga (1911-1994), wat belangstelling in Sowjet-Rusland in hom aangewakker het. ‘n Amerikaanse geletterdheidsonderwyseres, Elizabeth Mooney, het gesorg dat Barack sr in 1959 ‘n student aan die Universiteit van Hawaii geword het. Daar was hy een van die “counter-culture people” wat op sy “promiscuous love life” geroem het (221). Hy het ook aan swart burgerregtebetogings deelgeneem.

In sy tweede studiejaar het Barack sr in die Russiese klas kennis met ‘n blanke Amerikaanse eerstejaar, Stanley Ann Dunham, gemaak. Hoewel hy sedert 1954 tot sy dood met Kezia Aoko getroud was en reeds twee kinders gehad het, het hy voorgegee dat hy van sy eerste vrou geskei was. Dunham was spoedig swanger en hulle het in 1961 getrou. Barack sr het dus sy pa se veelwywery voortgesit. Toe hy in 1962 ‘n Harvard-studiebeurs ontvang, het hy vertrek en sy vrou en kind, Barack jr (gebore in 1961), in Hawaii agtergelaat. Hulle het in 1964 geskei. Aan die Universiteit Harvard Barack sr “continued his drinking and womanizing” (266). In 1964 is sy studiebeurs weens wanprestasie nie hernu nie en moes hy na Kenia terugkeer.

In 1963 het Kenia onafhanklik geword met Jomo Kenyatta (1894-1978) as president, Odinga as visepresident en Mboya as minister van justisie. Baie blankes en Asiate het die land verlaat. Barack sr het werk by Shell gekry. Hy het valslik voorgegee dat hy ‘n doktorsgraad het. Toe Mboya in 1964 die minister van ekonomiese sake word, is Barack sr as ‘n beplanningsbeampte aangestel. Hy het Afrika-sosialisme as beleid voorgestel. Dit het die herverdeling van rykdom, bv “radically progressive taxation” (423) en die uitwissing van privaat eiendom ingesluit. “At the very least restrict the size of farms” (375). “Wealthy individuals could in principle be stripped of everything without any real cost to the overall good” (436). Heelwat van sy voorstelle is eintlik marxisties en word ook plaaslik by die ANC-regering aangetref. “His ultimate objective was to see at least enterprises nationalized” (386). “Nationalization would primarily target white- and Asian-owned enterprises” (411).

Hierna het Barack sr ‘n pos by die Reserwebank gekry en daarna een by die toeristekorporasie, maar sy alkoholisme het deurlopend vererger. Later was hy soms werkloos. In 1971 het hy Hawaii besoek “visiting his son for the first and only time. Ann was by this time separated from her second husband, Lolo Sotero, though she was still living in Jakarta. Barack Jr was living with his grandparents in Honolulu … back in Africa, Obama’s second American wife, who he had met while at Harvard, was taking advantage of his absence to flee his home and file for divorce. Ruth Baker was a Jewish schoolteacher from Boston … she … had endured years of mistreatment before finally leaving for good” (494). Hulle het in 1973 geskei. In 1982 “while coming home from the bar, Barack Obama Sr slammed his car into a tree at high speed and was killed” (512).

Ann Dunham

Barack jr se ma, Ann Dunham (1942-1995), “was for much of her adult life a foreign aid worker, who was often well paid by American foundations and government agencies” (528). Dalk is dit wat van haar kind “a black activist in Chicago” gemaak het (551). Hy “embraced a ‘post-racial’ conception of himself” en “pledged to open America to the world, a … sort of cosmopolitan outlook” (566). Dunham was “a dreamy idealist on a futile quest to change the world” (535). Haar pa was onder meer ‘n meubelverkoper. Sy het ‘n student aan die Universiteit van Hawaii geword. “Hawaii was by far the most multi-cultural of all the states” (619). Hier het sy Barack sr ontmoet, swanger geraak, getrou, Barack jr as kind gekry en geskei.

Daarna het Dunham die Indonesiër en Islamiet Lolo Sotero (ook Soetoro, 1935-1987) ontmoet, met hom getrou (1965) en in Jakarta gaan woon (1966). In 1970 is hulle dogter, Maya, gebore. Barack jr “attended two different schools in Jakarta: one Catholic, one Muslim* … when the boy was nine [1971], she sent him back to Hawaii to live with his grandparents” (658). Gedurende sy skoolloopbaan was Dunham net drie jaar lank in Hawaii, toe sy weer ‘n universiteitstudent was. In 1975 het sy na Indonesië teruggekeer om as deel van verdere studie tot 1978 veldwerk in antropologie te doen. Haar proefskrif het sy egter eers meer as ‘n dekade later suksesvol voltooi. Sy het die Ford Foundation sover gekry om “a women’s studies program at the University of Indonesia” te begin (725). Daarna was sy onder meer gemoeid met mikrokredietverlening.

[* Barack jr se oupa en sy stiefpa was Moslems en hy het ‘n Moslemskool bygewoon. Dit is van die redes waarom Donald Trump in sy presidensiële verkiesingsveldtog met anti-Moslemuitsprake vorendag kom.]

“If there is a constant theme through her life and work, it was an interest in inequalities that result from flaws in the social system itself … It was the kind of thing she was very interested in – some kind of injustice based on something structural or cultural” (783), bv die uitbuiting van armes. Ons ken dit plaaslik: Die stelsel kry die skuld, nie die “slagoffers” nie. Sy was ‘n aanhanger van Jesse Jackson se militante swartbewussynspropaganda, “his idea of a multiracial ‘rainbow coalition'” (795); vandaar Desmond Tutu se “rainbow nation”. Dunham het georganiseerde godsdiens vermy ten gunste van “eclectic spiritualism … She meditated in Buddist monasteries en left small offerings in the Hindu communities” (795). “She raised her children to adopt the same detached, eclectic attitude” (803). Sy en Sotero het in 1980 geskei.

Saul Alinsky

In 1985 het Barack Obama jr (van nou af bloot Obama genoem) aan die Universiteit van Columbia gegradueer. Soos die kommuniste wou hy die wêreld verander. “To bring about what he saw as real, fundamental change to society, he chose to become a community organizer … ‘Change will come from a mobilized grass roots. That’s what I’ll do. I’ll organize black folks … What really inspired me was the civil rights movement'” (821). Hy het ‘n gemeenskapsorganiseerder, onder meer ‘n opstoker, in Chicago geword, “the capital of the African American community” (835) en deesdae die toonbeeld van ‘n geruïneerde stad. Dit was die setel van Saul Alinsky (1909-1972) se gemeenskapsorganisering, met Obama as een van sy toegewydste dissipels. “After Obama was elected to the United States Senate in 2004, Michelle Obama [his wife] claimed: ‘Barack is not a politician first and foremost. He’s a community activist exploring the viability of politics to make change'” (858). Toe Obama in 2007 sy kandidatuur vir die presidentskap aangekondig het, “he continued to invoke the spirit of Alinsky into the presidential campaign … Obama called his training in community organising the ‘best education’ he ever had” (864).

Alinsky, ‘n Jood van Russiese afkoms, is nooit weens sy pro-burgerregtebedrywighede gearresteer nie, maar om hom vir swartes meer aanvaarbaar te maak, het hy beweer dat hy tronkstraf uitgedien het. Sy pa was Benjamin en sy ma Sarah. Sy was ‘n moeilike vrou. “‘a plotka Führer’, troublemaker” (1910). Nelson Mandela se voornaam, Rolihlahla, beteken ook moeilikheidmaker/skoorsoeker. Alinsky was ‘n sosiologiestudent en veral geïnteresseerd in kriminologie. “He, like his [University of Chicago] professors, believed … ghettos made criminals and poor people, not the other way around … due to social disorganization which … [is] largely the result of economic defects in our social order” (920; ook 981). Die skuld word dus op blankes gepak. Dit is Alinsky wat gesê het: “The issue is never the issue” (1018); “the revolution is the issue” (1179). Dink aan Open Stellenbosch wat teen Afrikaans agiteer maar eintlik revolusie najaag.

Die manier waarop gemeenskappe georganiseer was, het glo veroorsaak dat mense “deprived or disenfranchised” gevoel het (981). Al Capone (1899-1947) het die bendebedrywighede in Chicago aangevoer. Alinsky en sy “confrontational, anti-establishment organization” (992) “was accepted by the mobsters” (932). Alinsky se boek, Rules for Radicals (1946/1971), “is written for the Have-Nots on how to take it away” (1066). Alinsky: “You want to organize for power!” (1076). “He wanted his organizers to agitate and mobilize heretofore quiet people into active, protesting citizens who, if necessary, would publicly confront city officials and make demands” (1097). “He said the organizer should be ‘an abrasive agent to rub raw the resentments of the people of the community; to fan latent hostilities of many of the people to the point of overt expressions'” (1113).

As Alinsky-dissipel kon Obama hom nadoen: Obama “was a natural, the undisputed master of agitation, who could engage a room full of recruiting targets in a rapid-fire Socratic dialogue, nudging them to admit that they were not living up to their own standards … He could be aggressive and confrontational. With probing, sometimes personal questions, he would pinpoint the source of pain in their lives, tearing down their egos just enough before dangling a carrot of hope that they could make things better” (1119). Die begrip “hoop” speel ‘n opvallende rol in die burgerregtebeweging van die Amerikaanse swartes; vandaar Russel Botman se HOOP-projek aan die US, wat deur Wim de Villiers voorgesit word (Matieland, 2015, p 40). De Villiers: “Ek staan op die skouers van reuse soos my voorganger, prof Russel Botman” (p 41).

Alinsky “hated exploitation and felt obliged to facilitate an equalizing of opportunity … If Alinsky’s true goal was fundamental social change, a goal that seems to have attracted Obama to organizing, this raises the deeper question: change of what kind? Alinsky was unquestionably, as he said himself many times, a radical. But what sort of a radical was he? He acknowledged an affinity with C Wright Mills [1916-1962], who called himself a ‘plain Marxist'”(1202). Alinsky “always insisted he was not a communist” (1210). Maar hy was gewillig om met kommuniste saam te werk “when he thought it would advance his goals. He opposed the purging of Communists from unions, and endured criticism because he, as a friend recalled, ‘wouldn’t be part of this liberal anti-communist attitude'” (1216).

“He earned the respect and indeed admiration of at least one radical black leader, Malcolm X” [1925-1965] (1236). “It is not fanciful to imagine that Alinsky would have been proud of the pupil [Obama] he never met, but who went further than anyone trained in his philosophy and methods ever had done” (1265). “Alinsky’s basic ideas … shaped Obama’s own thinking about politics and society” (1275).

Charles Ogletree

Charles Ogletree (gebore in 1962) maak daarop aanspraak dat hy sowel Barack as Michelle Obama se mentor was toe hulle regte aan die Universiteit Harvard studeer het. “After the 2004 Democratic Convention, Obama travelled to Martha’s Vineyard to attend the annual discussion about race and social justice hosted by Ogletree and Henry Louis Gates” (1782). Ogletree en Gates (gebore in 1950) is albei swart dosente verbonde aan Harvard; Ogletree in regte en Gates in African American Studies. Vir Ogletree gaan dit om bv menseregte en geregtigheid. “He tries to ensure that he can use the classroom as a way of ‘working for social justice'” (1951). Dit herinner aan Nico Koopman aan die US. Gates se oriëntasie, daarenteen, is literêr, maar ook pro-swart. Hy wil hê die werke van swartes moet in die literêre kanon* (lys van beste boeke) opgeneem word. Diegene wat walgooi, ly glo aan intellektuele rassisme.

[* Harold Bloom bespreek in sy boek, The Western Canon: The books and school of the ages (London: Papermac, 1995), 26 outeurs, waarvan almal blank en net vier (Jane Austin, Emily Dickinson, George Eliot, Virginia Woolf) vroue is. In sy uitgebreide kanon (p 531-567), wat ook nie-Westerse werke insluit, oorheers die teenwoordigheid van blanke mans (Dead White European Males) ook. “Nearly everything that has been revived or discovered by Feminist and African-American literary scholars falls all too precisely into the category of ‘period pieces’, as imaginatively dated now as they were already enfeebled when they first came into existence” (p 540). “In our schools and colleges … all aesthetic and most intellectual standards are being abandoned in the name of social harmony and the remedying of historical injustice. Pragmatically, the ‘expansion of the Canon’ [soos wat Gates verlang – kyk vorige paragraaf] has meant the destruction of the Canon, since what is being taught includes by no means the best writers who happen te be women, African, Hispanic, or Asian, but rather the writers who offer little but the resentment they have developed as part of their sense of identity” (p 7). “We are destroying all intellectual and aesthetic standards in the humanities and social sciences, in the name of social justice” (35).]

Bragg: “Perhaps the cause to which Ogletree has devoted the most attention is that of reparations for slavery” (1958). Hedendaagse blankes moet glo weens die destydse slawerny skadevergoeding aan hedendaagse swartes betaal. “He argues that there is a direct line of continuity between the enslavement of blacks and their current economic position. He says: ‘while the causes of African American poverty are complex, they are based in part on a history of racism and discrimination that politically, culturally, socially, and psychologically disenfranchised African Americans'” (1965). “As well as seeking compensation from the government and taxpayers, Ogletree would like to see reparations claims made against specific companies that he feels profited from the slave era” (1977). “Race has provided the focus of Ogletree’s life and works” (1855). Hy het onder meer oor Suid-Afrika gepubliseer (kyk die Wikipedia). Soos Thabo Mbeki sê hy “we live in two societies: one black, one white” (1855). Soos Mbeki noem hy swartes eerste.

Volgens Ogletree is swart diewe “in jail because of their poverty … If they had the resources they would not be out there robbing” (1831). Dus, as ‘n swarte ‘n BMW-motor gehad het, sou hy nie een gesteel het nie. Dit is soos Michael le Cordeur redeneer: Swart studente beroof die universiteit se kafeteria omdat hulle honger is. Die hoë prioriteit wat die besteling van drankwinkels geniet, kan dan aan die diewe se dors toegeskryf word, ens. Ogletree: “The law can be ‘an instrument for social and political change … a tool to empower the dispossessed and disenfranchised … and a means to make the privileged more respectful of differences'” (1841). “The courts have proved an especially powerful and pernicious vehicle for racism … Ogletree openly describes himself as a liberal and judicial activist” (1862). “He believes that the state exists not just to protect individual rights and arbitrate neutrally between the claims of various individuals and groups. Rather, it must take an active part in addressing inequalities created by the social system” (1869).

Volgens Ogletree moet die staat bv haatspraak reguleer. “He considers individuals, communities and the state to be under a moral obligation ‘to offset the burdens of free speech as it affects minority communities.'” Daarmee breek hy nie ‘n lansie vir blankes in Suid-Afrika nie, maar vir swartes in Amerika. “He has openly compared capital punishment to lynching, and thinks that the use of the death penalty is a reflection of America’s pervasive racism. … ‘To take a historical view, the racially disproportionate application of the death penalty can be seen as being in historical continuity with the long and sordid history of lynching in this country'” (1905). Nelson Mandela het hom ook teen die doodstraf uitgespreek omdat die meeste misdadigers wat andersins tereggestel sou word swart sou wees.

Ogletree ondersteun uiteraard ook regstellende aksie. Hy sê bv van universiteitstoelating: “Affirmative action admissions policies seek to realign the balance of power and opportunity by doing what is, at heart, quite simple: affirmatively including the formerly excluded” (1869). Russel Botman het ontken dat daar by die US se MBChB-toelating teen blankes op grond van ras gediskrimineer word. Dié toelating word glo bloot “belyn”. Obama se wens om onwettige immigrante wettig te verklaar en grensbeheer tussen die suidelike state en Mexiko te verslap, kan aan die invloed van Ogletree toegeskryf word. Die oorgrote meerderheid sodanig gewettigde inkommers sal vir die Demokratiese Party stem. Ogletree beweer Amerika se immigrasiebeleid berus op dubbele standaarde omdat blankes bevoordeel en nie-wittes benadeel word. “Once inside the country, Latinos are systematically and disproportionately targeted for deportation” (1931).

Slot

In Suid-Afrika word die staatshoof deur die dominante politieke party benoem. In Amerika word hy regstreeks deur die kiesers verkies. Dat iemand soos Obama, met sy anti-blanke, kommunistiese en Moslem-simpatieë, die president van Amerika geword het en selfs vir ‘n tweede termyn herkies is, behoort wantroue in demokrasie as politieke stelsel te wek. Die oorwig Amerikaanse kiesers word as beskaafde, geletterde, ontwikkelde mense beskou. Hulle behoort ook in redelike mate ingeligte mense te wees, hoewel die betroubaarheid/ewewigtigheid van baie van die (ideologiese) inligting wat hulle bereik, bevraagteken kan word. In Suid-Afrika, met sy oorwig van minder ontwikkelde, beperk geletterde en swak ingeligte kiesers, het stikdonker nag in 1994 aangebreek weens bv algemene stemreg en ‘n uiters gebrekkige grondwet. Byvoorbeeld, omdat die staatshoof nie direk deur die kiesers verkies word nie, het Nelson Mandela die dwaasheid verkondig dat hy sy laaste jaar in dié pos wou gebruik om uitsluitlik die ANC se belange te dien. As staatshoof beskou Jacob Zuma hom klaarblyklik nie as iemand wat alle Suid-Afrikaners se belange moet bevorder nie. Daarom gee hy blankes die skuld vir alles wat verkeerd is en etiketteer hy hulle selfs as gronddiewe.

Obama systap Kongres oor wapenbeheer

In die jongste pogings deur die Amerikaanse president, Barack Obama, om beter beheer oor ­vuurwapens te verseker, het hy die Amerikaanse kongres gesystap en uitvoerende bevele uitgereik wat ’n bitter stryd in die 2016-verkiesings­jaar van stapel gestuur het.

Met die aanvang van sy laaste jaar in die Wit Huis, het Obama sy rug gekeer op die Kongres se opposisie teen ­eensydige regulerende maat­reëls om vuurwapenverkope te reguleer en ’n einde aan onwettige verkope te maak, het AFP berig.

Die Amerikaanse prokureur-­generaal, Loretta Lynch, sê die maatreëls maak voorsiening vir strenger reëls oor wie as verkopers van vuurwapens mag registreer. Skuiwergate oor vuurwapenskoue word toegemaak wat kopers die geleentheid bied om sonder navorsing oor hul agtergrond vuurwapens aan te skaf. Stappe word ook gedoen om tussengangers vas te vat wat namens iemand anders vuurwapens koop.

Die Pentagon met sy massiewe koopkrag sal ook aangeraai word om slegs wapens aan te skaf by vervaardigers wat “vuurwapenveiligheid-­tegnologie” soos vingerafdruk­skandeerders gebruik.

Obama het die nuwe ­maatreëls in die Wit Huis bespreek. Die maatreëls word skerp deur Republikeine, wat die Kongres beheer, wapen­vervaardigers en vuurwapenentoesiaste gekritiseer, wat aanvoer dit is ’n skending van hul grondwetlike regte.

Nagenoeg 30 000 mense sterf jaarliks in wapengeweld in Amerika, die meeste in selfmoorde.

Gedurende Obama se sewe jaar as president het hy dikwels oomblikke van woede en frustrasie getoon met die Kongres se weiering om strenger beheermaatreëls vir vuurwapens in te stel.

Dit was veral die massa­skietery van skoolkinders in Connecticut, kerkgangers in Suid-Carolina en fliekgangers in Colorado wat die president ontstel het.

Die maatreëls gaan nie so ver as om agtergrondnavorsing van alle mense wat vuurwapens wil aankoop, of die registrasie van die meer as 300 miljoen vuurwapens wat vermoedelik reeds in Amerika is omloop is, voor te skryf nie, want dit sou die Kongres se goedkeuring vereis.

Op die vooraand van sy ­aankondiging het Obama toegegee dat die jongste stappe nie ’n oplossing vir elke geweldsmisdaad in Amerika sal bied nie. Dit sal ook nie ­massaskietery voorkom of sorg dat vuurwapens uit die hande van kriminele bly nie.

“Dit het egter die potensiaal om lewens in hierdie land en families hartseer en pyn te spaar,” het hy gesê.
Deur die beperkte maatreëls en deur alleen teen die wense van die Kongres op te tree, het Obama ’n politieke en wetlike storm ontketen.

Verskeie Republikeinse presidentskandidate en die speaker van die Huis van Verteenwoordigers, Paul Ryan, het Obama beskuldig van minagting van Amerikaners, wat waarde heg aan die grondwetlike reg om hulle te bewapen.

“Ons is almal hartseer oor die ­onlangse misdade in ons land, maar geen veranderinge wat die president oorweeg, sou dit kon voorkom nie,” het Ryan gesê. “Ons het ­herhaaldelik gesien dat die oorsaak van die ­voorvalle swak geestesgesondheid is.”

Republikeine het hulle vir ’n geruime tyd as die beskermhere van vuurwapeneienaars geposisioneer, wat ’n ­betekenisvolle stemblok in baie gebiede van die land uitmaak en deurslaggewend in vanjaar se verkiesingswedloop kan wees.

Obama se planne kan groot druk op van sy Demokratiese bondgenote plaas, wat strawwe verkiesings in die herfs in die gesig staar.

Joseph Secrève: Obama en Clinton, diktators van die proletariaat

Volgens diverse mediabronne voorspel 2016 nie veel goeds nie. Russia Today se Max Keiser waarsku oor ‘n finansiële superseepbel wat gaan bars, Generaal André Blattmann van die Switserse weermag meen dat Europa op die randjie van ‘n burgeroorlog staan, die lae olieprys druk die Russiese en Saoediese ekonomie (en bied moontlik ‘n verklaring vir Saoedi-Arabië se skokkende 47 teregstellings van afgelope week om ontnugterde dissidente te intimideer) en ISIS verryk hulself nog skaamteloos op die olie wat hulle aan Turkye verkoop.

Dan sien ons hoedat die eerste toespraak wat President Obama in 2016 gemaak het, is om die VSA se wapenwette eiehandig sonder toestemming van die Amerikaanse Kongres op te skerp. Obama meen dat die aantal skietinsidente hom noop om sulke maatreëls te onderneem: ‘n gerieflike lis om juis in hierdie spannende tye die publiek sonder wapens te laat. Die Kongres is juis die liggaam van volksverteenwoordigers wat moet sorg dat Amerika se beskaafde demokratiese stelsel in stand bly. Deur die besluite van die Kongres te minag, is Obama juis besig om ‘n diktator van homself te maak.

Die rede waarom die Amerikaanse Grondwet wapenwette en die vorming van volkskommando’s goedkeur is om juis sulke diktatoriale neigings teë te werk en om die regering te dwing om na die burger te luister, en dit is presies wat Obama wil voorkom. Dit is nogal ironies hoedat die linkses met hul “diktatuur-van-die-proletariaat”-ideale juis die teenoorgestelde met hul aksies bewerkstellig. Immers, ‘n ware diktatuur van die proletariaat beteken juis om wapens vir die gewone mens te gee.

Maar hier raak dit vreemd.

Wat Obama probeer doen, is om demokrasie in sy beskaafde vorm ongedaan te maak. Hy en sy koterie van wêreldheersers is nie soseer teen demokrasie as sodanig nie, maar teen die wigte en teenwigte wat sorg dat demokrasie en geregtigheid op ‘n ordentlike wyse kan saambestaan. As ons dink aan die kommuniste van weleer, is hulle ook altyd geneig om na hul land as “demokraties” te verwys. Dink maar aan die ou Deutsche Demokratische Republik of die Demokratiese Volksrepubliek van (Noord-) Korea. Behoudende burgers soos ons kyk na hierdie name met ‘n gevoel van ironie, maar dit kom omdat ons nie weet hoe kommuniste dink nie. Sodra hierdie moondhede na hulself as demokraties verwys, is hulle heeltemaal korrek. Kommunistiese lande ís demokrasieë!

Laat ek verduidelik: Die woord “demos” beteken gepeupel. Dink maar aan politieke “demon-“strasies. Die woord “kratos” beteken mag. In kommunistiese lande is dit die norm vir die gepeupel om met massabetogings in opstand te kom teen ‘n vermeende vyand, ongeag hoe goed of sleg daardie persoon is. Sodra ‘n groep straatskollies besluit om iemand aan te val, het hulle dit demokraties onder mekaar besluit. Dit is hierdie soort “demokrasie” wat Obama in die VSA probeer bewerkstellig. Dit kan ons duidelik sien uit hoe hy Trayvon Martin – die swart puber wat in 2012 deur ‘n Latino-buurtwag doodgeskiet is – verdedig het, selfs al het die agtiende geregshof van Florida die buurtwag onskuldig aan moord bevind.

Hier sien ons kommunistiese demokrasie in werking: Die leier bo-aan en die gepeupel onderaan is die hamer en aambeeld wat die beskaafde mens tussenin verpletter. Die beskaafde instelling, naamlik die hooggeregshof, word geminag, terwyl aan die gepeupel ‘n sekere werklikheid geskets word oor die sogenaamde toedrag van sake. Omdat die gepeupel nie van beter weet nie raak hulle opstandig teen die vermeende onreg en eis nou dat die hof se uitspraak ongeldig verklaar moet word.

Die ander bekende geval is dié van Michael Brown, die aggressiewe en gesette swart puber wat geprobeer het om die wit polisie-agent se pistool uit sy hande te stoei en dit met die dood bekoop het. Ofskoon dosyne getuies voor die regter gepleit het dat hy die agent bestorm het, het die massahisterie aan ons die “Hands up, Don’t shoot”-narratief voorgehou en dat die agent hom dus ten onregte geskiet het. Weereens het die hof die polisie gelyk gegee maar hierdie bevinding is soos gewoonlik weer doodgeskree deur hierdie propagandaslenter.

Met sulke taktieke is Obama besig om Amerika stadig maar seker in ‘n kommunistiese diktatuur te verander. Aangesien die wit Amerikaners in baie opsigte nog te puriteins is om tot sulke massabetogings oor te gaan, word swart ghettobewoners gebruik. Dieselfde sien ons met Islamiste in Europa. Swartes en Islamiste is die moderne inkarnasie van die vroeëre Bolsjewiste. Hulle is perfek, vuur en vlam agter hulle ideale en beskik oor geen moraal nie.

Interessant genoeg kwalifiseer Obama baie goed as die diktator van die proletariaat. Hy en sy vrou is destyds van die rol geskrap en mag nie meer as prokureurs optree nie. Daarbenewens was sy dosentkollegas nie onder die indruk van sy dosentskap nie. Hy was volgens hulle lui, ongekwalifiseer en het nooit vergaderings bygewoon nie. Sy aanstelling was duidelik ‘n politieke tussenstap gewees.

Dit stem grootliks ooreen met die loopbaan van daardie ander groot rewolusionêr Wladimir Lenin. Hy was ook ‘n prokureur wat nooit of nouliks as sodanig gewerk het, en het kontakte onderhou met sy ryk bankiersvriende in Switserland. Sy mede-rewolusionêr Trotski was goeie vriende met die Baron Lionel de Rothschild en hulle het gereeld saam skaak gespeel.

Hillary_RodhamOns kan maar net hoop dat daardie ander skurk, Hillary Clinton, nie sal oorneem nie. Terwyl die hele wêreld oor manlief se eskapades met Monica Lewinsky gepreek het, is die werklikheid dat vroulief ook geen skaamte het om met ander vroue op soortgelyke wyse om te gaan nie. Laat staan nog dat daardie twee die Bonnie en Clyde van Amerikaanse politiek verteenwoordig. Bill die kokaiënsmokkelaar en reeksverkragter en Hillary wat met intimidasie en privaatspeurders sorg dat sy skandes nie openbaar gemaak word nie. Haar prokureursverlede is soortgelyk aan dié van die Obamas en Lenin en sy is deskundig op die gebied van Saul Alinsky se reëls vir radikale linkses. Dit verg nie baie verbeeldingskrag om te dink dat sy ‘n erger president as Obama sal wees nie.

 

Dit wil lyk asof Verwoerd die spyker op die kop geslaan het toe hy gestel het dat sodra Mandela president van Suid-Afrika sou word, sou die hele wêreld voor kommunisme swig.

In daardie geval was efwee se verraad nie beperk tot die Afrikaner nie, maar het dit die hele Westerse wêreld nou oorspoel.

Ek wonder of hy dit besef…?

 

Obama sê geen bewyse teen ISIS na massaslagting

Pres. Barack Obama het Amerikaners gewaarsku dat die terreurbedreiging teen die VSA ‘n gevaarlike “nuwe fase” betree het en het onderneem om die Islamitiese Staat (ISIS) en ander terreurgroepe te vernietig.

Hy het egter bygevoeg dat daar geen bewyse is dat ISIS verantwoordelik was vir die San Bernadino-slagting nie.

Obama het in ‘n toespraak, wat regstreeks vanuit sy kantoor in die Withuis uitgesaai is, aangedui wat beplan word. Hy het onder meer beloof om “terreur-samesweerders te jag” ongeag van waar hulle skuil hou, het Reuters berig.

“Ons moet nie weer betrek word by ‘n lang en duur grondoorlog in Irak of Sirië nie,” het hy gesê.

Die toespraak kom vier dae ná ‘n skietery verlede week in San Bernardino, Kalifornië waarin die Amerikaans gebore Syed Rizwan Farook (28) en sy Pakistani vrou, Tashfeen Malik (29), 14 mense op ‘n Kersfeespartytjie vir staatsamptenare doodgeskiet het.

Nog 17 mense is gewond.

Die paartjie is ure later in ‘n skietery met die polisie dood.

Obama het die aanval as ‘n “terreurdaad ontwerp om onskuldige mense dood te maak” veroordeel.

Volgens hom bewys dit dat die “terreurbedeiging in ‘n nuwe fase ontwikkel het” omdat ISIS die internet gebruik om “die gedagtes (van potensiële aanvallers) te vergiftig”.

Die FBI ondersoek die moontlikheid dat die aanval deur ISIS geïnspireer is, maar volgens Obama is daar geen bewyse dat dit op bevel van ‘n militante groep oorsee of as deel van groter sameswering in die VSA uitgevoer is nie.

“Die bedreiging van terreur is eg, maar ons sal dit oorkom,” het hy gesê.

Obama het opnuut ‘n oproep om strenger wapenbeheer in die VSA gemaak.

“Ons moet dit moeiliker maak vir mense om kragtige aanvalsgewere te koop soos dié wat in San Bernardino gebruik is.
“Wat ons kan doen – en moet doen – is om dit moeiliker vir hulle te maak om te moor.”

Die New Yorker het ‘n illustrasie van twee wittes ivm die San Bernadino-massaslagting op hul voorblad geplaas, terwyl dit twee bruin Moslems was wat die aanval geloods het.

So lyk die aanvallers
So lyk die aanvallers

Die massaslagting word tans as terreurdaad ondersoek, het die FBI bevestig.

“Die vrou het haar ondersteuning aan Isis op Facebook verklaar,” het James Comey, hoof van die FBI, gesê.

Daar is ook aanduidings van inspirasie deur buitelandse terreurorganisasies.

Die owerhede probeer vasstel presies watter bande die twee met militante gehad het. Farook het glo kontak gehad met mense wat deur die FBI dopgehou is weens vermeende terreurbande.

Hy het as ‘n gesondheidsinspekteur vir San Bernardino se gesondheidsdepartement gewerk.

Woedende Poetin veroordeel Turkse ‘rugstekers’

President Wladimir Poetin het Turkye “rugstekers” genoem nadat Turkye ‘n Russiese vegvliegtuig in Sirië neergeskiet het.

‘n Sigbaar woedende Poetin het gesê dit is ook verbasend dat Turkye daarna nie met Rusland wou skakel oor die voorval nie, maar dadelik NAVO genader het oor ‘n “krisis” asof dit Rusland was wat ‘n vegvliegtuig van ‘n vriendelike bondgenoot afgeskiet het.

Turkye is ‘n lid van NAVO. Finland en Australië het egter voorheen na die Turkse president Erdogan as ‘n “diktator” verwys.

Een vlieënier is dood en terroriste het die tweede vlieënier gevange geneem. Die Associated Press het Dinsdag berig dat die een Russiese vlieënier doodgeskiet is voordat hy met ’n valskerm in Sirië geland het.

Die Russiese vlieënier se lyk is deur ‘n opgewonde horde wat daarop toegesak het, afgeneem en die gru-getuienis is dadelik op YouTube geplaas. Die horde om die man se bebloede lyk jil voortdurend “Allah is groot” in die film.

Terroriste wat pres. Bashar al-Assad se bewind wil omverwerp, het glo ook ‘n Russiese hulphelikopter aangeval met ‘n Amerikaanse TOW anti-tenkmissiel, maar die geredigeerde beeldmateriaal kon nie bevestig word as outentiek nie.

Intussen het die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO) ’n noodvergadering belê vir Dinsdagmiddag in Brussel om Turkye se vyandigheid te bespreek.

Turkye gee tans noodsaaklike ondersteuning aan diegene wat verantwoordelik was vir die slagting in Parys.

Daar is dus waarskynlik net een rede waarom Turkye die Russiese vegvliegtuig afgeskiet het: Pure frustrasie met die Russiese ondersteuning vir Assad en die Russe se sukses om ISIS af te takel.

Turkye het ook die eerste geleentheid om die situasie te eskaleer benut, in die hoop dat NAVO gemobiliseer kan word teen Rusland.

Skermgrepe van ‘n video wys die vegvliegtuig in vlamme waar dit in ‘n bergagtige gebied in die noorde van Sirië neergestort het en twee valskerms wat oopmaak.

Die Dogan-nuusagentskap het berig dat die vliegtuig aan die Siriese kant van die grens neergestort het, en dat die twee vlieëniers daarin kon slaag om met valskerms uit te skiet.

Rusland se ministerie van verdediging sê dit is nie duidelik waar presies die twee vlieëniers hulle tans bevind nie. Hulle het geen kontak met die twee nie.

Die Amerikaanse departement van verdediging glo die Russiese Su-24 bomwerper is afgeskiet binne die Siriese lugruim, het Reuters berig.

“Die Verenigde State is van mening dat die Russiese vegvliegtuig wat afgeskiet is deur Turkye Dinsdag, getref is binne die Siriese lugruim na ‘n kort deurvlug deur die Turkse lugruim,” het die amptenaar gesê op voorwaarde van anonimiteit.

Volgens die bron, is die assessering gegrond “op opsporing wat die hittebeeld van die vliegtuig volg”.

Beeldmateriaal wat deur die Anadolu-nuusagentskap uitgereik is, wys hoe die twee vlieëniers met valskerms grond toe daal.

Dit word deur Europese waarnemers as onwaarskynlik beskou dat die Turke sal slaag met hul plan om ‘n NAVO-aanval teen Rusland te bewerkstellig, anders as om karakters soos Senator John McCain, Pole of die Baltiese state, se openlike goedkeuring te kry.

NAVO sukkel om sy bestaan in Europa te regverdig nadat die Warskouverdragslande ontbind het, en probeer voortdurend twis saai.

Die Amerikaanse president, Barack Obama, het intussen “Turkye se reg verdedig om sy lugruim te beskerm” en daarmee sy teenkanting teen internasionale terreur onder verdenking geplaas.

Hy het by ‘n gesamentlike nuuskonferensie met die Franse President, François Hollande, in Washington herhaal dat daar “gematigde” terroriste is wat ‘n burgeroorlog in Sirië dryf met buitelandse steun.

Obama sê Rusland moet mede-verantwoordelikheid vir die voorval aanvaar.

Hy sê die Russe vlieg baie naby aan die Turkse grens en val “opposisiegroepe” aan wat nie net deur Turkye nie, maar ook ander lande gesteun word.

Die VSA probeer steeds voorgee dat daar ander groepe in Sirië is wat gekant is teen Assad, maar dit is reeds bekend dat ISIS die enigste “opposisie” verteenwoordig.

Turkye sorg dat die olie wat ISIS in Sirië steel, op die internasionale mark verkoop word. Met dié inkomste, het ISIS tot ‘n gedugte internasionale terreurorganisasie gevorder wat onlangs ‘n Russiese passasiersvliegtuig afgeskiet het, asook ‘n massaslagting in Parys gereël het.

Poetin het lugfoto’s van die ongehinderde ISIS-oliekonvooie by die pasafgelope G20-beraad vertoon en gesê lede van die G-20 steun internasionale terreur.

Stuur Kubaanse ingenieurs terug sê Saisi

Suid-Afrikaanse ingenieurs het vroeër gevra dat Kubaanse ingenieurs wat deur die ANC ingebring is om glo dienslewering in die Vrystaat te help verbeter, terug huis toe gestuur moet word.

Die Suid-Afrikaanse Instituut vir Siviele Ingenieurswese (Saisi) het sy afgryse en afkeuring uitgespreek oor die Vrystaatse regering se besluit om Kubaanse ingenieurs in te voer.

Saisi se uitvoerende hoof het gesê Kubaanse ingenieurs moet nie toegelaat word om in Suid-Afrika te werk as hulle nie deur die Raad vir Ingenieurswese van SA (ECSA) geregistreer kan word nie.

“Hulle kan ook nie aspirant-geregistreerde nagraadse ingenieurs in Suid-Afrika mentor nie, volgens ‘n wet van die Suid-Afrikaanse regering, die Ingenieursprofessie Wet van 2000,” het Manglin Pillay gesê.

Sowat 40 Kubaanse ingenieurs het vroeër in die land aangekom om in die Vrystaat te werk.

Hulle sal reuse-salarisse ontvang, tesame met byvoordele en reistoelaes wat ongeveer R180 miljoen oor drie jaar sal beloop.

Die Vrystaatse premier Ace Magashule het gesê die Kubane is “hoogs gekwalifiseerd”, maar Kuba, ‘n kommunistiese distopie van armoede en hongersnood, wys ‘n gapende gebrek aan ingenieursvernuf.

Vrystaatse munisipaliteite sal miljoene rande moet stort in die aanstellings, terwyl die meeste reeds nie kop bo water kan hou nie.

Die Nketoana-munisipaliteit het in Mei vanjaar reeds R44 miljoen aan Eskom geskuld. Die provinsie se munisipaliteite skuld hul diensverskaffers meer as R3 miljard.

Die Kubane se velde van kundigheid sluit siviele ingenieurswese, hidrouliese, strukturele en meganiese ingenieurswese sowel as projekbestuur in. Dié gespesialiseerde vaardighede is oral in Suid-Afrika beskikbaar.

Landelike munisipaliteite het ook beperkte behoeftes aan sulke vaardighede.

Kuba se parasitiese verhouding met Rusland het versuur nadat die VSA diplomatieke bande met die eiland herstel het op 11 April 2015. In 2008 reeds het Havana geweier om die wegbreek-republieke van Abkazië en Suid-Ossetië te erken.

Russiese nikkel- en oliebelange op die eiland is intussen deur Raoul Castro aan Kanadese en Meksikane nyweraars oorhandig.

Trevor Noah val vas met Siriese poging

Na Jon Stewart se vertrek uit die propagandaput van The Daily Show, het Comedy Central vroeër aangekondig dat hy deur die 31-jarige bruin Suid-Afrikaanse komediant, Trevor Noah vervang sal word.

Noah is met groot fanfare as die “vars gesig” van die Amerikaanse Demokrate se kommunikasiepoging aangekondig.

Sy aanstelling het egter nog geen beduidende veranderinge aan die anti-Russiese retoriek The Daily Show beteken nie, en dit wil voorkom asof Noah al hoe meer verstengel raak in geopolitieke verwikkelinge waarvan hy geen snars verstaan nie.

Dit is nie bekend of Noah ook direk met president Barack Obama skakel soos die vorige gasheer nie.

Stewart het dikwels privaat met Obama vergader om sy daaglikse propagandalysie op te stel, dus is dit waarskynlik dat Viacom nie sommer sal afsien van hul gewone werkwyse nie.

Die “humor” wat Noah inspan is veral gemik op jong volwassenes om hulle te verwar oor die krisis in Sirië.

Danksy die Daily Show se onvoorwaardelike trou aan die Obama-administrasie, kon Amerikaners tussen die ouderdomme van 18-35 glo dat Demokrate die party van vrede en liefde is.

Die program verkoop sprokies oor “gematigde Siriese rebelle” en die Oekraïne se “gematigde Nazi’s”.

Intussen het Amerikaanse amptenare in die openbaar erken dat daar ongeveer vyf gematigde Siriese rebelle oor is, nadat die res oorgeloop het na ISIS.

Die “gematigde Nazi’s” in die Oekraïne vertoon gereeld Nazi-simbole terwyl hulle geweld pleeg asook aanmoedig.