Etiket: Rusland

Dan Roodt: Finne en Afrikaners: gemaal tussen twee groot klippe

‘n Mexikaanse president uit die negentiende eeu, José de la Cruz Porfirio Díaz Mori, het op ‘n keer die beroemde woorde gespreek: “Arme Meksiko, so ver van God en so naby aan die Verenigde State!” Net so kan ‘n mens seker uitroep: “Die arme Afrikaner, so ver van God en so naby aan die Engelse en die Nguni’s!”

Deur die geskiedenis het al ons probleme óf van Engeland óf van die Nguni’s (Zoeloes en veral Xhosas) gekom. Vandag word ons geregeer deur ‘n vreemde Engelstalige bewind wat hoofsaaklik deur Nguni-kiesers by die stembus ondersteun word. Die idee van “swart meerderheidsregering” in Suid-Afrika was hoofsaaklik ‘n Engelse idee, ten einde die kulturele hegemonie van Engels in die land te (her-)vestig, asook saam met die swartes te plunder aan die publieke en staatsbates wat Afrikaners in die twintigste eeu opgebou het. Dink maar aan Eskom, Transnet, die SAL, munisipaliteite, die SAW, ens.

Daar is ietwat meer Finne (5 miljoen) as Afrikaners; desnieteenstaande word hulle ook as ‘n “klein en onbeduidende volk” gesien. Die groot verskil is natuurlik dat Finland oor ‘n eie staat beskik wat nie minder nie as 338 424 vk. Kilometer (amper so groot soos Duitsland) beslaan. In Europese terme word die Republiek van Finland egter as ‘n “jong staat” beskou aangesien dit eers as ‘n newe-effek van die Russiese revolusie in 1917 onafhanklikheid verkry het. Vir die grootste deel van die geskrewe geskiedenis was Finland óf deel van Swede óf van Rusland. Nadat hy Finland van Swede verower het, het Tsaar Alexaner I van Rusland van die streek ‘n outonome hertogdom gemaak. Vir die eerste keer in ses eeue was Finland dus onafhanklik van Swede, maar steeds ondergeskik aan Rusland.

Finse onafhanklikwording in 1917 het ook nie sonder slag of stoot plaasgevind nie. Daar was groot verdeeldheid onder die bevolking en ‘n burgeroorlog, soortgelyk aan dié in Rusland, het tussen die “Wittes” en die “Rooies” uitgebreek. Weens die steun van Imperiale Duitsland, het die Finse Wittes egter die oorhand verkry. Die verdeeldheid tussen Wittes en Rooies het egter geslagte geduur en tydens die Tweede Wêreldoorlog moes die Finne weereens hul grondgebied verdedig, eers teen die Russe in 1939-40 en daarna teen die terugvallende Duitsers in 1944-45. Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog en die Sowjet-inval in Finland, het die Finne vir die Duitsers kan gekies en saam saam met hulle aan die beleg van Stalingrad deelgeneem. Ongeveer 93 000 Finse soldate het tydens die Tweede Wêreldoorlog gesneuwel, hoofsaaklik om die land se onafhanklikheid teenoor Rusland te handhaaf. Ná die oorlog moes Finland ter wille van vrede met die Russe 10% van hul grondgebied afstaan, waaronder die provinsies Karelia, Salla, en Petsamo, asook die hawestede Vyborg (Viipuri) en die ysvrye Liinakhamari (Liinahamari). Dié hawestede het 20% van die land se nywerheidsvermoë verteenwoordig en 400 000 mense, min of meer die totale bevolking, het uit die gebiede wat onder Russiese beheer verkeer het, gevlug.

Kort ná die ineenstorting van die Berlynse Muur het vele Oos-Europese lande en volkere onafhanklikheid verkry, waaronder die klein Oosseestate, Lithaue, Letland en Estland. Dié landjies is eeue lank, hetsy deur die Pruise of Duitsers, hetsy deur die Russe oorheers.

Vir vele kleiner volkere verteenwoordig vryheid ‘n gelukskoot van die geskiedenis wat deur een of ander eksterne gebeurtenis bewerkstellig word. Ander moet eeue lank teen groter volkere daarvoor veg.

Dikwels was die Finne aan die ontvangkant van oorloë en besettings tussen Swede en Rusland. Die land het ook verskeie groot hongersnode beleef waartydens tot ‘n derde van die bevolking gesterf het. So onlangs as 1866-68, het 270 000 van die honger gesterf weens buitengewone koue, nat weer en die onwilligheid van die regering om geld vir voedsel in die buiteland te leen.

Waarom is dit vir ons ter sake? Feit is dat die Finne tot onlangs tussen twee groot Europese moondhede, Swede en Rusland, vasgevang was wat hulle oorheers en dikwels vir hulle groot ellende veroorsaak het.

Oor die afgelope twee honderd jaar, ly Afrikaners insgelyks onder Engelse en die aggressiewe Bantoestamme wat as die Zoeloes en Xhosas (gesamentlik: Nguni’s) bekendstaan. In die negentiende eeu is daar massamoorde op grensboere en op die Voortrekkers deur die Nguni’s gepleeg, terwyl die Engelse koloniale bewind ons op verskeie maniere verdruk het. Kort ná die Tweede Vryheidsoorlog, het Lord Milner gepoog om genoeg Engelse immigrante na Suid-Afrika te lok sodat ons heeltemal ondergeploeg kan word en as ‘n volk en kultuurgroep kon verdwyn.

In die aanloop tot 1994, het die meer radikale plaaslike Engelse, tesame met hul broers in Brittanje, ‘n nuwe alliansie met die Xhosa-oorheersde ANC gesluit om die destydse Afrikanerregering omver te werp en ‘n Afro-sosialistiese of -kommunistiese staat hier te vestig. Mandela se gebalde vuis het die oorwinning van Anglo-Afro-marxisme in Suid-Afrika gesimboliseer.

Onder Anglo-Afro-marxisme, is die Afrikanervolk tot uitsterwing bestem, soortgelyk aan die Britse konsentrasiekampe van 1900-1902. Daar word van ons gepraat as iets wat tot die verlede behoort en eintlik reeds verdwyn het, soos Afrikaans uit die howe en universiteite.

Soortgelyk aan die toestand by die Finne in 1918, is daar tans by ons ook Rooi en Wit Afrikaners wat baie erg verdeeld is. Die Rooi Afrikaners vereenselwig hulle volkome met die Anglo-Afro-kommunisme en beskou die ANC-bewind as ‘n ideale regering vir die land, of selfs enige land. In hulle geledere is mense soos die mediamagnaat, Koos Bekker, te vinde wat hom vir die postume verering van Bram Fischer beywer het, asook die vele Afrikaners wat in die Engelse joernalistiek bedrywig is. Eintlik is die “Rooi Afrikaner” ‘n soort linkse Engelsman wat bloot nog sy Afrikaanse naam of van behou, soos Adriaan Basson of Max du Preez byvoorbeeld. Dis nou nog afgesien van selfs meer sinistere figure soos Pierre de Vos en Christi van der Westhuizen wat dalk eiehandig die ANC mag oortuig dat oorblywende, patriotiese Wit Afrikaners deur Umkhonto-soldate voor die vuurpeloton gestel en gefussilleer behoort te word.

Rooi Afrikaners wil as enkelinge (of as Engelse, want die meeste verkies Engels as omgangsgtaal) in Suid-Afrika oorleef en sien Wit Afrikaners as ‘n “bedreiging vir die vrede”.

U mag sê dat Cyril Ramaphosa glad geen Nguni is nie. Maar hy is juis daardie rare verskynsel: ‘n soort verkleurmannetjie uit ‘n minderheidstam, soos Josef Stalin wat ‘n Georgiër was en geen rasegte Rus nie. As ontstamde Engelse Bantoe, handhaaf Ramaphosa ‘n balans tussen die ANC se faksies terwyl hy die Rooi Afrikaners en nog Rooier Engelse om hom versamel ten einde die revolusie, waaronder grondgryp en selfs die verdrywing van Afrikaners uit die land, nog veel verder as sy Nguni-kollegas te voer.

Feit is dat, terwyl ons tussen die twee klippe van die Engelse en Nguni’s verkeer, sonder eie soewereiniteit en seggenskap, gaan ons konstant fyngemaal word.

Julle is die oorheersers en júlle die vertrappers
van ons wat sterk is, maar magteloos verneder;
julle maal ons soos koring; julle eet ons soos brood,

het N.P. van Wyk Louw gedig.

Al is dit hoe klein, simbolies en onbenullig, sal ons moet begin weerstand bied. Die Rooi Afrikaner sal dalk die eerste wees om teen ons in die loopgraaf aan te lê, maar die pad na vryheid loop ook deur die skare verraaiers onder ons eie mense.

Lank lewe die Wit Fin, die Wit Afrikaner!

Fransi Phillips: Die tekens van die tyd

As ek terugdink aan die laaste jare voordat ons getref is deur televisie, rekenaars en die internet, wat ook die laaste jare voor die Soweto-onluste was, dink ek terug aan piekniekmandjies by die inryteater, simfonieorkeste in die Pretoriase stadsaal, glaskaste vol aandenkings wat my ouma nog ‘n paar jaar vroeër op bootreise om die wêreld versamel het, vergeelde foto’s van dr. Verwoerd, tikmasjiene, langspeelplate en porseleindiertjies wat mens kon versamel in koffieblikke.

Dit was min of meer die dae waarin ‘n jong Australiër, Julian Assange, die seun van ‘n aktivistiese enkelma wat voortdurend op vlug was voor ‘n lastige man, Australië van hoek tot kant deurkruis het met ‘n byekorf op sy skoot, saam met sy jonger boetie en dié se hoenderhaan. Om die bye binne te hou sou die jong Assange die korwe in koerantpapier toedraai, maar op ‘n dag het die bye wat moeg was van die kar se geskud hulle pad deur die koerante gebeur. Deur die vensters en deure wat oopgemaak is om die woedende swerm bye vry te laat, het die boetie se hoenderhaan ook ontsnap en die veld ingestorm met die bye agter hom aan.

‘n Jaar of tien later kompenseer ‘n steeds jong Assange vir die verlies aan sy byeboerdery deur ‘n rekenaar so groot soos ‘n yskas te bou, met netwerke wat kan herinner aan die byekorf waarvoor hy so lief was en wat, in kombinasie met die sosiale aktivisme wat hy met moedersmelk ingekry het,
dieselfde potensiaal vir rampspoed sou inhou as dié van ‘n woedende swerm bye. Sokrates sou met my saamstem dat die soeke na waarheid nie besonder populêr is nie.

Ek vermoed dat tydsgees beskryf kan word as dít wat ons geleidelik begin verstaan wanneer ons alle politieke, artistieke, kulturele en tegnologiese uitings van ‘n sekere tyd bymekaarbring en saam probeer interpreteer.
Hierdie kollektiewe menslike uitings noem ek vir die duur van hierdie skrywe “Die tekens van die tyd”.

In 2006 het ek die eerste keer gehoor van Wikileaks. Ek het toe nog by die Tsjeggiese Ambassade in Pretoria gewerk, waar ek onder andere elke liewe dag van my lewe vir die ambassadeur ‘n drukstuk gemaak het van ‘n geweeklaag wat die Palestynse staat na elke ambassade ter wêreld gestuur het om te kla oor wat Israel nou weer aan hulle gedoen het. Elke liewe oggend het ek die faks uitgedruk en dit stilswyend op die ambassadeur se tafel gaan sit. Elke liewe oggend het hy dit met een veeg opgefrommel en in die snippermandjie onder sy tafel ingevee. Elke liewe oggend het ek in die stilligheid gelag terwyl ek my oggendkoffie afsluk. Hy het nooit gesê ek kan maar ophou om die donderse ding uit te druk nie, en ek was te diskreet om te vra. Ek was selfs te diskreet om iemand daarvan te vertel.

Ek het gehou van my werk by daardie ambassade, veral van die dele waar ek filmfeeste moes organiseer vir ‘n Europese Unie van wie die onderskeie lidlande mekaar maklik sou vermoor oor iets so gering soos die spasies tussen letters op ‘n plakkaat. Daar was ‘n opvallende verskil tussen die films en ander kunsuitings van Oos-Europese lidlande wat pas aangesluit het, en dié van die Weste. Oos-Europa het ‘n hernieude trots getoon met die herontdekking van sy eie verlede en tradisies aan die einde van ‘n eeu van kommunisme wat hulle kulture tevergeefs probeer uitwis het. Die Tsjegge was trots op hulle ou en nuwe argitektuur, ou en nuwe ontwerp, ou en nuwe films, animasie, en grafiese kuns. Die toeëiening van ou tradisies
in die werk van ‘n grafiese kunstenaar soos Marina Richterova
het ‘n herlewing van ‘n ou kultuur ten doel gehad, terwyl toeëening in die Weste eerder ‘n soort hersirkulering sou wees van beelde waaraan die kultuur oorversadig geraak het, dermate dat kreatiwiteit as oorbodig beskou word.

In die Weste was daar vir solank as wat ek kan onthou toenemende tekens van ‘n selfsatheid en ‘n skaamte oor hulle wit velle. “Europe does not exist,” het die Franse kulturele attaché vir my gesê. “Then what are we doing here?” sou ek vir hom gevra het as ek nie so diskreet was nie. Toe die Franse egter beswaar aanteken omdat die Tsjegge nie ‘n film met Afrika as tema wou wys nie, het ek hom ewe diskreet daarop gewys dat dit eintlik Wes-Europa is wat ‘n koloniale verlede het.

Dit was aan die begin van die millennium. Die Oos-Europeërs het hulle nasionale trots probeer sluk in ooreenstemming met Europese Unie-standaarde, maar nie so diep dat hulle nie in die groot eetkamer vol antieke kaarte net langs my kantoor die sg. Visegrad-groep vir Suid-Afrika
kom stig het nie. Ek onthou mnr Konvalina het ghoelasj in bier gekook
in die kombuis, wat hy opgedien het in mandjies wat hy uit brood gebak het
en wat saam met die ghoelasj geëet moes word. Die lande wat saam geëet het voordat die ambassadepersoneel op die oorskiet getrakteer is, was die Tsjeggiese en Slovaakse Rebublieke, Pole en Hongarye: almal lande wat tans op Merkel se senuwees werk in hulle onwilligheid om hulle kultuur op te offer aan ‘n derde wêreld waaroor hulle met goeie rede nie vreeslik skuldig voel nie.

Die filmfeeste was die eerste oorsaak van ‘n sekere euroskeptisisme in my hart, wat verder versterk is deur ‘n boek wat ek in Afrikaans moes vertaal vir die destydse Tsjeggiese korrelkoppresident Vaclav Klaus wat die Europese projek uit ‘n ekonomiese oogpunt met die grond gelyk gevee het.

Dit was eers met die nuwe ambassadeur, wat besluit het dat kultuur so onbelangrik is dat hy my nodiger het om fone te antwoord, dat my diskresie my op ‘n dag verlaat het en my tong ‘n lewe van haar eie gekry het.
Sy ( my tong ) vra toe vir daardie ambassadeur of ek nie sommer ook sy agterent vir hom moet afvee by al die ander vervelige takies waarvoor hy my misbruik nie. Kort daarna is ek op ‘n vliegtuig Rusland toe.

Maar kom ons keer terug na Wikileaks. Ja, tot op daardie oomblik
toe my diskresie my in die steek gelaat het, het ek geglo Wikileaks,
die beweging wat gestig is deur bg. Julian Assange om by regerings se internetkommunikasiesisteme in te breek en hulle vuil geheime aan die wêreld uit te lek, was uit die bose. Regerings, het ek geglo, bestaan uit goeie mense soos die goeie ambassadeur wat voor die slegte ambassadeur my baas was, en wat geheimhouding nodig het om hulle goeie werk te kan doen. Ek het nooit gewonder hoekom goeie dinge in die geheim moet gebeur nie. Mens bly maar nog lank ‘n maagd na jou eerste seks.

Toe kom ek in Rusland, waar ek die wonder van politieke inkorrektheid ontdek . “Die Weste dink ons wil soos hulle wees,” vertel ‘n veertienjarige my. “Maar ons lag vir die Weste, want ons is vry.” En ek begin wonder
oor boelsjit. Oor almal wat deur die goeie Weste in goeie oorloë
moer toe gebom is om vry te word onder ‘n tirannie van goeie politieke korrektheid. Ek onthou die spinnerakke in Saddam Hoessein se hare
toe hy onder die vloerplanke uitgekrap is om gehang te word oor kernwapens wat tot nou toe nog nie opgespoor is nie. Ek onthou die bebloede lyk van Gaddafi, en Hillary Clinton wat lag: “We came, we saw, he died.” Ek sien ‘n onderhoud op die Russiese televisie van Obama
wat vir Poetin vertel dat die twee van hulle saam vir Sirië gaan binneval om Sirië van Poetin se vriend Assad te bevry en Poetin wat kortweg antwoord: Njet. Ek sien die arrogante konsternasie op Obama se gesig, by die gedagte dat iemand vir hom nee kan sê en boonop nog in so ‘n veragtelike taal soos Russies. En nee, dit kan nie propaganda wees nie, dit was ‘n direkte uitsending.

Kort ná hierdie insident is daar ‘n Westers-gesteunde staatsgreep
in die Oekraïene, en nog ‘n paar maande later begin Islamic state
babas aan flarde kap in Sirië. Alles natuurlik heeltemal toevallig,
en wat nie toevallig is nie, is Poetin se skuld.

Assange begin Wikileaks in 2006 en veroorsaak in 2010 ‘n opskudding
met die publikasie van Chelsea Manning se bekentenisse van invalle in Irak en Afghanistan waarvoor Manning in die tronk gegooi word.
Toevallig word Assange in daardie jaar van verkragting aangekla deur ‘n Sweedse meisie wat die wonder van “me too” ontdek het tydens gewone volwasse seks. Maande later erken sy dat sy eintlik net ontsteld was oor ‘n kondoom wat gebreek het. Dis nou maar van Assange: Hy sukkel blykbaar om dinge binne te hou .

Teen die tyd dat die wêreld uitvind hy is onskuldig, is hy egter reeds weer skuldig bevind omdat hy nie tereg gestaan het vir iets waaraan hy onskuldig was nie. Hy het eerder in die ambassade van Ecuador in Londen gaan wegkruip wetende dat die vals verkragtingsklag sou kon lei tot ‘n reeks uitlewerings en Westerse politieke boelsjit waarvoor hy uiteindelik in die ergste geval die doodstraf vir hoogverraad opgelê sou kon word. Dis hoekom hy nou al vir 6 jaar lank alleen in daardie ambassade sit, en swerms bye in die vorm van gekraakte inligting oor die aardbol uitstuur. Die meeste van hierdie inligting hou verband met Amerika se rojale bevrydingsoorloë waarin hulle mense van olieproduserende lande buiten Saudi-Arabië verlos van hulle eie geloof, kultuur, en tradisies. As mens iets moet sê van die kultuur van ons tyd, sal dit wees dat kultuur in ons tyd die nuwe fascisme geword het.

Die aanslag op kultuur word ook voortgesit in die Europese Unie, waar onderlinge kulturele verskille reeds toe ek nog by die ambassade gewerk het stelselmatig uitgewis is. Die uitwissing word nou verder geneem in die vorm van ‘n oorname deur die mense van lande wat die bevryding van kultuur in hulle eie lande so ondraaglik gevind het dat hulle na Europa moes vlug. Europese leiers soos Victor Orban in Hongarye en Matteo Salvini in Italië wat hulle eie kulture wil beskerm word as fasciste gebrandmerk.

In 2016 veroorsaak Assange nog ‘n storm, toe hy inligting publiseer oor Hillary Clinrton se aandeel in die oorlog in Libië en Sirië en die bewapening van Al-Kaida en die Islamitiese Staat, wat eintlik maar dieselfde is as die vroeëre Moedjahedien en die Taliban, maar elke keer van naam verander as die Amerikaanse ondersteuning van die terroristegroepe te ooglopend raak.

Die nuutste naam is Al Nusra in Sirië. Soos ons almal weet, word Poetin vir die uitlek van hierdie inligting ook verantwoordelik gehou, asof die probleem in die eerste plek by die bekendmaking van die misdade sou lê eerder as by die misdade self. Hoe Poetin verantwoordelik kan wees vir ‘n misdaad waarvoor Assange sit en wegvrot in die Ecuador-ammbassade en die kuberkraker Guccifer tronkstraf uitdien vir die feit dat hy ingebreek het by die private bediener wat Clinton wederregtelik vir staatsake gebruik het, sal net die Amerikaners weet.

Die Amerikaanse snobberkoningin Oprah Winfrey kan gesien word as een van die gesigte van die snotliberale tradisie van multikultiralisme. Daarteenoor staan die Russiese teenvoeter vir multikultiralisme: die filosoof Alexander Doegin. Doegin word in Europa beskryf as die brein agter Poetin.

Hoewel Poetin ‘n brein van sy eie het, is dit tog so dat Doegin gesien kan word as die beliggaming van die hedendaagse Russiese tydsgees, wat volstrek teenoor ‘n multikulturele tydsgees staan. Daar is niks universeels aan die mensheid nie, sê Doegin. Daar bestaan nie so iets soos een gedeelde menslikheid nie, en dan veral nie ‘n mensheid ondergeskik aan ‘n Westerse persepsie van wat menslikheid is nie. Hierdie persepsie word aan almal opgedring. Daar word nie vir die Russe gevra wat hulle persepsie van die werklikheid is nie, of vir die Chinese nie. Die antwoord word eenvoudig opgedring: menseregte, liberale demokrasie en die vrye mark.
In werklikheid is die mensdom egter uit verskillende menshede opgebou,
en uit verskillende beskawings met eie waardesisteme. Die grootste en kleinste volke het almal ‘n eie ervaring van wat reg is, wat verkeerd is, wat die mens is, wat god is.

My boek, Liefde in die tyd van die internet, bemoei hom tot ‘n groot mate
met die kultuur waarvan die Russies-Ortodokse Alexander Doegin deel is:
Katedrale in sneeubedekte donker woude waar die gelui van klokke mense inroep na ‘ n binnekant van kerslig, goud en ikone en waar die koorsang met die klokke harmonieer. Dis ook die kultuur van skrywers soos Tolstoi, Poesjkin, Dostojewski, Toergenjef, Gogol, Brodski, Boelgakof, en van komponiste sos Tsjaikofski, Rachmaninof, Glinka, Balakiref, Rimski-Korsakof, Skrjabin, Sjostakowitsj. Dis die land waar Diaghilef, Nijinski, Barishnikof, Paflowa, en Noerejef vandaan kom. Die land van wit nagte in Sint Petersburg, van polities inkorrekte pelsjasse en Siberiese woude en mere, van die Kremlin en Rooiplein en kommunistiese betongeboue, van baboesjkas en kossakke en kaviaar in boekweitpannekoekies en vodka.
Die Russe gaan nie hulle kultuur vir ‘n ander verruil nie, in die eerste plek omdat jy gaan sukkel om hulle te oortuig dat dit ‘n onverdienstelike kultuur is, en in die tweede plek omdat geen ander kultuur hulle gaan help oorleef in die ysige land waarin hulle bly nie.

Kultuur is nie beperk tot ‘n snobistiese skilderytjie hier of konsertjie daar
of kunsuitstallinkie wat net deur die intellektuele elite bewonder kan word nie. Dit kan veel eerder gedefinieer word as die vorm waarin die mens
sy wêreld ontmoet. ‘‘’n Mensheid wat sy eie kultuur afsterf verloor sy greep op die wêreld, sy vermoë om met ander om te gaan en uiteindelik sy vermoë tot oorlewing. In ons eie land is dit my kultuur wat dit vir my onmoontlik maak om  56 moorde en 79 verkragtings per dag te hanteer
onder ‘n regering wat niks doen om dit te verander nie. Blankes in ons land het nou inderdaad ‘n punt bereik waar die bevryding van eie kultuur wat die rojale Weste in die tagtigs en negentigs vir ons deur sanksies bewerkstellig het, ons fisiese oorlewing bedreig. .

Op een punt in Liefde in die tyd van die internet sê die skrywer van die boek, ‘n sekere Phillips, vir haar hoofkarakter Hanna, tydens ‘n gesprek oor tydsgees: as daar nou al ooit ‘n gefokte tyd was, is dit reg nou.
Wat sou sy alles daarmee bedoel? Ek weet nie altyd presies wat in Phillips se kop aangaan nie, maar as ek kon raai sou ek sê sy het dit oor die gebrek aan en minagting van kultuur. Hierdie minagting begin waar lande wat nie ooreenstem met kultuur soos voorgeskryf die Nuwe Wêreldorde nie
eenvoudig vernietig word, veral daardie lande met olie of oliepyplyne.
Die vernietiging van kultuur hou egter nie daar op nie maar eindig binne in die kulturele hart van ou Europa. Al wat nog nie aangeval is nie, is Hollywood. Die gevolg is die dood van enige outentieke kulturele uitlewing, met ‘n kitsch en onsamehangende gebabbel oor menseregte deur mense wat ander nie eers die lug wat hulle inasem gun nie. Dan wonder ons hoekom daar geen waardering oor is vir outentieke kunsuitings nie, terwyl enige gomgat wat baby baby kan blêr verhef word tot ‘n god.

Wikileaks het verderinligting gepubliseer oor Hillary Clinton se bewondering vir en vriendskap met die kunstenares Marina Abramovich. Abramovich is bekend vir haar performance art-sessies waartydens sy die idiotiese me too-beweging ver vooruitloop deur vir haar toeskouers meslemme en ander martelinstrumente te gee en dan kaal te gaan sit en wag dat hulle iets aan haar moet doe , totdat een of altwee terughardloop in Oprah se arms in waar hulle lekker lank en innig oor hulle eie slegtheid kan gaan sit en tjank.

Nou, dis natuurlik dieper as wat hulleself dink, want terwyl hulle dink
hulle is besig om die arme onskuldige kaal vrou se uitgelewerdheid aan die bose man wat nooit iets anders as uitbuiting, verkragting en onderdrukking op sy brein het nie na vore te bring, is hulle eintlik besig om dít te illustreer wat Camille Paglia lankal gesê het: liberalisme gee altyd aanleiding tot barbarisme, barbarisme gee altyd aanleiding tot sadomasochisme.

Assange het ook kort voor die verkiesing in 2016 die aandag gevestig op die kunsversameling van Clinton se assistent John Podesta en sy broer Tony.
Die uitstalling bestaan uit interessante beelde van die kannibaal Jeffrey Dahmer se slagoffers pas nadat hulle koppe afgesny is, plastiekvrouens wie se mae oopgesny en binnegoed uitgepak kan word, verhongerde seuntjies vasgebind in storte, rye en rye seksslaafdogtertjies met hulle hande agter hulle rûe vasgebind. Jy kan kuns op ‘n serebrale vlak interpreteer vir wat dit probeer sê, of jy kan jou daarin verlustig. Niemand kan bewys op watter van die twee opsies die sjarmante Podestabroers hulle obsessies grond nie,
en ek gaan hulle die voordeel van die twyfel gee ten spyte van die perverse ondertone wat deur die eensydigheid van hulle versamelings beklemtoon word.

Die interessantheid van Hillary Clinton en haar avant garde-bende
hou egter nie op by die Podestabroers nie: Anthony Weiner, die man van Clinton se baie persoonlike persoonlike assistent Huma Abedin, maak ‘n ratse sprong tussen kuns en virtuele werklikheid deur sy Weense worsie op die internet aan minderjarige meisies te vertoon. Daarvan sê die skrywer, Phillips, in my boek Liefde in die tyd van die internet: Die liefde neem soms eienaardige vorms aan in die tyd van die internet. Wat Clinton se getroue eggenoot Bill Clinton betref, merk Phillips ewe spiteful op dat hy volgens sy paspoort ‘n pedofieleiland waar kinders aangehou word, 26 keer besoek het, en volgens homself nie eenkeer seks gehad het met ‘n kind nie.
Jy sal vra wat Clinton op hierdie stadium met enige iets uit te waai het.
Die antwoord is dat die Weste nog steeds tot ‘n groot mate deur die wêreldorde waarvan sy deel is, regeer word, tot so ‘n mate dat daar werklik min speling is vir Trump om teen hierdie tekens van ons tyd te reageer.
Aan die ander kant het Trump sy eie hoere in sy hangkas en sy eie reeks van sotternye waarmee hy elke oggend op Twitter vorendag kom , waarvan die nuutste is dat China besig is om met sy toekomstige tussenverkiesings in te meng. Die gevolg is dat ons met ‘n dubbele stel van idiote te make het, waarvan die twee mekaar net af en toe vir ‘n geseënde windstil oomblik uitkanselleer.

Ek dink nie Julian Assange deel noodwendig my obsessie met kultuur nie:
sy ma was meer soos ‘n hippie wat geglo het in die mooi liberale deugde van menseregte, deursigtigheid en vryheid van spraak, en dit is die deugde waarmee hy grootgeword het. Dit maak sy bemoeienis met die liberaliste van die dag tegelyk meer ironies en meer betekenisvol. Dit gaan vir hom oor die manier waarop daardie selfde menseregte waarvoor kulture opgeoffer moet word, verkrag word nadat die offers gebring is. Die manier waarop die liberalisme van die nuwe wēreldorde op sy eie ideale kannibaliseer.

Volgens google het Assange 5 ure voordat ek hierdie paragraaf begin skryf het, instemmend geknik op ‘n video waar iemand hom gevra het of Set Riche, die Bernie Sanders-ondersteuner wat voor die Amerikaanse verkiesing in 2016 vermoor is, wel ‘n bron van Wikileaks was. Die kopknik is die meeste wat enige iemand uit Assange sal kry, aangesien hy sy bronne ten alle koste beskerm, blykbaar selfs na hulle dood. Die feit dat ‘n bron van wikileaks wat inligting oor Clinton se sameswering teen Sanders bekend gemaak het vermoor is, is ook nou seker weer Poetin se skuld.

Toe Assange in Maart vanjaar te kenne gee dat hy weet wie vir die Salisbury-vergiftigings verantwoordelik is waarvoor Poetin óók geblameer word, word sy internetverbinding in die ambassade kortgeknip. As daar iemand hier is wat my wil probeer oortuig dat dieselfde Poetin wat pas die Islamitiese Staat in Sirië in hulle moere in gebom het, nou skielik te dom is om ‘n omie op ‘n parkbankie behoorlik dood te maak, is jy welkom om te probeer.

Wat betref my nostalgie vir my eie verlede en vir ‘n tyd voordat ons getref is deur Amerika: daardie nostalgie word elke dag sterker. Wat betref my obsessie met kultuur: aan my liefde vir die ou Europese en Russiese kulture
sal niemand iets verander nie. Ek sal liefhê wie ek wil en haat wie ek haat, om my eie redes. Ek sal lag vir wie ek wil. Te hel met die res.

Karel Combrinck: Moord en maskerades

Daar kry die dol hond in die Withuis toe sy dag van glorie om drie vermeende installasies vir “chemiese oorlogvoering” in Sirië aan te val, met Frankryk en Engeland njaf-njaf agterna.

‘n Mens sou kon vra wat is nou eintlik bereik en wat was die doel met die drieledige aanval (VSA 90% , Eng 5%, FR 5%). Die ander twee ook daar net om bek te lek. Was dit om Rusland tot een of ander aksie te provokeer en hulle dan te beskuldig van die aggressor te wees ? Was dit dalk om mede-dolhonde in die tuisgalery in die VSA gelukkig te hou  of verlore openbare steun te herwin? Of was dit bloot ‘n poging van die groot hond om te wys hoe macho hy kan wees?

Interessant is dat die aanval plaasgevind het op dieselfde dag dat die inspeksie van die Agentskap vir die Verbod op Chemiese Wapens sou begin. Herinner sterk aan die situasie in 2003 toe George Bush Irak aangeval het nog voordat mnr Hans Blix se ondersoek voltooi was, maar wat reeds voorlopig bevind het dat daar geen wapens van massavernietging in Irak was nie, soos mettertyd geblyk het ‘n feit te wees: Geen wapens van massavernietiging in Irak.

Ook interessant is dat Amerika telkens hulle propaganda en militêre aanslae teen regerings wat hulle in eie belang wil verwyder (“regime change”), grond op gefabriseerde aanklagte van die vervaardiging, besit en gebruik van chemiese wapens, so asof hierdie towerwoord aan hulle die reg verleen om links en regs missiele af te vuur en bomme te gooi. Natuurlik is die Amerikaanse geheue te kort om te onthou dat hulle die enigste land ter wêreld is wat wapens van massavernietiging op groot skaal gebruik het, tydens die atoombombardement van Hirosjima en Nagasaki, asook die massiewe aanwending van chemiese wapens in Viëtnam.

Ook verskaf die Amerikaners, soos die Engelse en Franse, die afgelope vier jaar reeds massas wapens aan Saoedi-Arabië vir gebruik in ‘n letterlike volksmoord op die mense van die Jemen waarin derduisende volwassenes, vrouens en kinders reeds gedood en vermink is, skole en hospitale en ander infrastruktuur vernietig is, ens. Vreemd genoeg praat die media nie hiervan nie. Dit kan net wees omdat die mense wat die media besit dieselfde is as dié wat geld uit die wapenverkope maak.

Tot dusver was daar nog geen duidelike bewys daarvoor dat Sirië of Rusland in die onlangse verlede chemiese wapens gebruik het nie. Die Amerikaners, tesame met hulle skoothonde het nou die sg.  chemiese aanlegte in Sirië vernietig sodat dit vir die inspeksiespan onmoontlik sal wees om te sertifiseer of dit wel chemiese aanlegte was of nie. Die Amerikaners het bloot die bewys dat hulle lieg, weggeblaas.

Die blote feit dat chemiese wapens iewers gebruik is, is vir die Amerikaners, en hulle Engelse en Franse brakhonde genoeg om die skuld daarvoor op Rusland te pak. Die regering van mev May werk die afgelope weke daaraan om die skuld vir die aanslag teen Sergei Skripal en sy dogter Joelia, op die Russe se rekening te plaas, natuurlik om sodoende die Amerikaners ter wille te wees.

Enkele aspekte stem egter tot nadenke:

Eerstens is die aanval op Skripal en sy dogter gedoen agt jaar nadat hy as spioen in Rusland werksaam was. Voorts is volgens mev May ‘n uiters giftige gas in die aanslag gebruik wat nie alleen die lewens van Skripal en sy dogter bedreig het nie, maar ook ander mense in die omgewing. Tog, as ‘n mens kyk na foto’s wat na die tyd geneem is van die toneel van die sg. moordaanslag, dan sien ‘n mens personeel van die polisie, ens. met swaar maskers en oorpakke terwyl dosyne ander mense onbeskerm in die nabye omgewing rondloop. Die maskers en oorpakke is duidelik ‘n maskerade van mev May se regering. En as die Russe dan agt jaar na die tyd van ‘n spioen ontslae wil raak, sal hulle dit doen deur middel van ‘n gasaanval in die openbaar en  as’t ware hulle handtekening daarop laat soos mev May dit tot vervelens toe beskryf? Is daar dan nie veel meer diskrete maniere om dit te doen nie? Is dit tipies van die Russe om so pateties onbeholpe en amateuragtig te wees ?

Skripal is ‘n Rus  wat, voordat hy hom permanent in Engeland gevestig het, ‘n  spioen in diens van Engeland in Rusland.  Die Russe het hom ontdek, gearresteer en verhoor en tot gevangenisstraf gevonnis. Uit Russiese oogpunt was hy dus skuldig aan hoogverraad waarvoor hulle hom kon hang. Hy is egter kort daarna in ‘n uitruilooreenkoms van spioene toegelaat om na Engeland te verhuis. Sou die Russe dan nou nie gedurende sy aanhouding en gevangenskap ‘n geleentheid kon bedink om hom weg te maak nie? Waarom agt jaar wag om dit in ‘n ander land te gaan doen?

Deskundiges oor chemiese oorlogvoering het ná die voorval beklemtoon dat indien die stof wat in die aanval op Sergei en Joelia Skripal gebruik is, wel Nowitsjok was, soos mev May telkens beweer, die Skripals en ander mense wat na die aanval daarmee in aanraking was, binne enkele ure dood sou wees. Tot dusver was daar nog geen bewyse, ontledings ens., deur mev May aangevoer dat die stof wat gebruik is, wel Nowitsjok was nie.

Veel waarskynliker is dat die Engelse geheimedienste self die aanslag op Skripal en sy dogter beplan en uitgevoer het en na ‘n aanval deur Rusland laat lyk het. Daarom dan ook dat mev May weier om bevindings van ‘n “ondersoek” na die insident bekend te maak, of aan die Russe te verskaf.

Wat die Russe nou gaan doen en of hulle iets gaan doen, sal ons maar moet wag om te sien. Russiese belange is natuurlik nie in die aanval regstreeks getref nie. Dis dus onwaarskynlik dat hulle iets sal doen, maar as hulle wel wraak neem vir die aanval, dan het ons oorlog.

Karel Combrinck: Maddie lui die klokkie

Êrens op Youtube is daar ‘n toneeltjie van ‘n man wat aan sy worshondjie Maddie, opdrag gee om ‘n klokkie te lui vir ‘n lekkertjie of ‘n koekie: Maddie the 10 Week old Dachshund learning to ring a service bell!

Hierdie toneeltjie is ‘n volmaakte simboliese uitbeelding van die verhouding tussen Amerika en Europa vandag. As Duitsland, Frankryk, ens gehoorsaam is, en meesal is hulle, kry hulle dan soms ‘n koekie en soms net ‘n bitterbessie, afhangende van Amerika se bui. Pas weer het American Airlines ‘n bestelling van 47 Europese Airbus-stralers gekanselleer ten gunste van Boeing, duidelik binne die raamwerk van president Trump se beleid van “America first” .Dus ‘n geval van die bitterbessie…

‘n Voorbeeld van die Europese Unie se volslae en patetiese gedienstigheid aan die VSA is dié rondom die gaspypleiding uit Rusland na Wes-Europa waarvan die Europeërs volkome afhanklik is. Soos ons weet, is die Amerikaners reëlreg teen die bestaan van hierdie pypleiding gekant en beywer hulle hul instede daarvan vir ‘n pypleiding vanaf die Midde-Ooste deur Sirië na Wes-Europa, wat onder hulle beheer sal wees. Sirië weier egter om hierdie pypleiding oor hulle grondgebied toe te laat. Verder hoef nie gesoek te word nie vir die knaende Amerikaanse veldtog teen Sirië en Rusland. Dat hulle ‘n stryd voer teen Sirië “ter bevordering van die demokrasie” en weens die Siriese regering se gebruik van “chemiese wapens” is klaarblyklik maar net nog meer van die deursigtige leuens waaraan ons al gewoond is.

Interessant is terloops dat Naarpers met Vuilbaard Scholtz aan die voorpunt deurgaans die pro-Amerikaanse standpunt stel. ‘n Mens kan wonder of Amerika Scholtz se steun nodig het of kry hy dalk ‘n koekie.

Maar nou is dit natuurlik wesenlik wat die Europeërs self dink en sê van die bestaan en gebruik van die Russiese gaspypleiding wat duidelik in hulle belang is, maar wat nie in die Amerikaanse kraam pas nie. Hulle houding is dat hulle liefs nie wil kant kies nie. Hulle sal liewer maar wag en kyk hoe die dispuut homself oplos. Dit sou lagwekkend gewees het as dit nie so jammerlik tragies was nie.

Ten einde die tekort aan te vul wat veroorsaak sou word indien die Europeërs die gastoevoer uit Rusland moes afsny, bied die Amerikaners aan om hulle eie, veel duurder skaliegas aan Europa te verskaf, wat Europa net nog meer afhanklik van Amerika sou maak. Vir die oomblik het die Europeërs nog nie aan hierdie brokkie gebyt nie, maar gee net kans…

Dit sou in die belang van die Europese Unie wees om goeie en noue betrekkinge met Rusland te handhaaf. Rusland is vir hulle ‘n buurland, met ‘n vergelykbare kultuur, met reusebronne van grondstowwe, wat ‘n afsetgebied kon wees vir hulle produkte en wat hulle in staat sou kon stel om in samewerking werklik ‘n rol op die internasionale verhoog te speel. Maar nee, hulle verkies om krampagtig aan die Amerikaanse rokspante vas te klou en vol te hou met ‘n totaal verspotte en teenproduktiewe sanksieveldtog teen Rusland.

Met die skepping van die Europese Unie is aan die Europeërs voorgehou dat die nuwe eenheid Europa in staat sou stel om sy stem op die internasionale terrein dik te maak en veral die hoof te bied teen Amerikaanse politieke en ekonomiese oorheersing. Hiervan het totaal niks gekom nie en Europa is nou meer onderdanig aan Amerika as wat hulle ooit was, ligjare verwyder van die tyd van Generaal De Gaulle toe daar nog geen Europese Unie was nie.

Wat het dan gebeur? Wel, wat gebeur het en wat nooit aan die Europeërs verduidelik is nie, is dat die Europese Unie geheel en al ‘n Amerikaanse skepping is. Die Amerikaners het die Europese Unie tot stand gebring ten einde beter beheer oor hulle te hê, d.w.s . beheer oor hulle verdediging, hulle buitelandse beleid, hulle bankwese, hulle ekonomie, ten einde uiteindelik meer geld uit hulle te kan maak. Europa kan vandag letterlik beskou word as ‘n kolonie van die Amerikaanse empaaier. Die vooruitsig van ‘n sterker, meer onafhanklike Europa was weinig meer as ‘n koekie wat aan hulle belowe was as hulle die klokkie lui.

Karel Combrinck: Ons lieg waarskynlik oor Rusland

Met haar stuitige verhaal oor “waarskynlike” Russiese betrokkenheid by die moordaanslag op die (Russiese? Britse? Russiese?) spioen Sergei Skripal en sy dogter, het mev Theresa May en haar verkeerdeveer-buitelandse minister, Boris Johnson,  die wêreld nog ‘n   tree verder geplaas op die pad na  gewelddadige internasionale konfrontasie. Een van die vreemdste aspekte hiervan is  die lidlande van die Europese Unie wat skaapagtig saamslenter ten spyte daarvan dat Brittanje besig is om die Europese Unie die rug toe te keer.

Maar kom ons bepaal ons eers  by die “waarskynlike” Russiese verantwoordelikheid vir die aanslag. Die argument wat  mev May aanvoer, is dat die gifstof,  of wat oo kal  in die aanval  gebruik is, van Russiese oorsprong is. Of dit wel so is, sal ons nie weet nie, want mev May weier hardnekkig om bewyse hieroor, as bewyse inderdaad  bestaan, aan Rusland te verstrek soos wat die volkereg in sulke omstandighede vereis.

Maar sou die gifstof dan tog in Rusland vervaardig wees, beteken dit dat die Russiese regering noodwendig vir die aanslag  verantwoordelik is? Beteken dit  dat as iemand êrens in die wêreld met ‘n Kalasjnikofgeweer  vermoor word, dit die skuld moet wees van mnr Poetin omdat die geweer in Rusland vervaardig is? Dis tog duidelik absurd. Die situasie herinner sterk aan die belaglike  voorwendsel vir die moord op Saddam Hoesein deur die Britte en Amerikaners, toe ‘n proefbuisie met ‘n foefiemonster van Saddam se “wapen van massavernietiging” deur Colin Powell aan die Algemene Vergadering van die  VN vertoon is. Soos ons weet, was daar geen “wapen van massavernietiging” nie.

Hoe dit ook al sy, wat is die waarskynlikheid daarvan dat Rusland so’n deursigtige moordaanslag op Britse grondgebied sou uitvoer ‘n week voor die Russiese presidentsverkiesing en in die jaar waarin die wêreldsokkertoernooi in Rusland moet plaasvind?   Aan die ander kant, wat is die waarskynlikheid daarvan dat iemand so ‘n aanval sou uitvoer juis om Rusland in die verleentheid te stel, die presidentsverkiesing te ontwrig en die sokkertoernooi in gevaar te stel? Ons laat dit aan die lesers oor  om te oordeel. Feit is dat mev May reeds dreig  om die sokkertoernooi te ontwrig, benewens die 23 Russiese diplomate wat sy uitgeskop het en die sanksies teen Rusland  wat sy reeds voor die moordaanslag ingestel het.

Dit is duidelik dat mev May besig is om te lieg.  Ons weet uit eie dure ondervinding dat die Engelse die manier het om te lieg wanneer hulle ‘n politieke doel wil bereik, maar darem is die deursigtigheid van hierdie pogings pateties en sonder presedent.   Die vraag is waarom  die Amerikaners en die Engelse en die Europese keffers op hulle sleeptou, aanhou lieg en lieg en en skynbaar heeltemal ongeërg is daaroor wanneer  hulle leuens klinkklaar aan die kaak gestel word.  Is dit omdat hulle so magtig voel dat hulle met alles kan wegkom of is dit maar net nog ‘n voorbeeld van die algemene Westerse morele verval?

Waarskynlik albei.

N.s  Sedert ek dié ‘n dag of twee gelede geskryf het, het die Amerikaanse regering nog sestig Russiese diplomate uitgeskop en die konsulaat-generaal in Seattle gesluit. Die kefferbrakke van die Europese Unie het in navolging  onverwyld 110 Russiese diplomate aangesê om hulle lande te verlaat. So die pap word nou by die dag dikker.

Karel Combrinck: Brandoffer nommer 3

Ons is byna aan die einde van die jaar 2017, d.w.s pas ‘n eeu na die beëindiging van een van die mees afskuwekkende menseslagtings in die geskiedenis. Pas ‘n honderd jaar gelede het die mees beskaafde en ontwikkelde volke op aarde mekaar uitgemoor en uitgeroei met alles waartoe hulle hoogs ontwikkelde tegnologiese en nywerheidsvaardighede in staat was, waaronder gasaanvalle wat honderdduisende soldate op die front hulle longe in bloedklonte laat uithoes het.

Nou is die vraag natuurlik wat beskaafde mense kan noop tot sulke uit en uit barbaarse gedrag?

Baie boeke is al oor hierdie onderwerp geskryf, sommige waarvan nader aan die waarheid as ander is soos dit maar gaan. Feit is dat ons nie weet of ooit sal weet wat die werklike verklaring hiervoor is nie. Dit kan tog nie wees dat mense dit nodig kan ag om miljoene lewens op te offer uit weerwraak vir die sluipmoord deur ‘n versteurde student op ‘n Oostenrykse operetteprins nie. Die beste breine kom tot die gevolgtrekking dat die hart van die mens, hoe beskaafd ook al, ten slotte ‘n duister spelonk is waar Satan die septer swaai en hoogty voer.

Een van die redes wat groteske episodes van hierdie aard moontlik maak, is dat die mensdom oortuig is dat gebeure soos dié op ‘n manier te wyte is aan mense wat nie van beter geweet het nie, en dat dit nie nie weer sal of kan gebeur nie. Hulle sien inderwaarheid met arroganie en meerderwaardigheid neer op die volke of lande of gemeenskappe wat tot sulke barbarisme in staat was. En tog het die tweede Armageddon van die twintigste eeu uitgebreek slegs twintig jaar na beëindiging van die eerste. Twintig jaar!

Die mensdomp is by herhaling en skynbaar totin  alle ewigheid tot dergelike onbesonnenhede in staat. Kom ons kyk maar na gebeure in ons tyd. Dit is duidelik vir enigiemand met oë of verstand in sy kop dat die Westerse lande, onder leiding van die VSA, ten alle koste ‘n voorwendsel soek vir ‘n gewapende konfrontasie met Rusland — opbou van aanvals- en afweerstelsels in Oos-Europa, verbod teen Russsiese deelname aan die Olimpiese Spele en lewenslange verbod teen bepaalde Russiese atlete, handels- en ander sanksies teen Rusland, beledigings en beskuldigings teen Rusland van Amerikaanse kongreslede en Britse parlementslede teen Rusland, onder meer beskuldigings van inmenging by die Amerikaanse presidentsverkiesing, en die referemdum voor Brexit, beperkings op die vryheid van die Russiese televisiekanaal RT en nog meer.

Niemand dink in die proses aan die dermiljoene lewens wat in so ‘n konfrontasie opgeoffer gaan word nie. Hulle sing intussen lang treurmares oor oorloë van die verlede, maar is net nie bereid of in staat om te sien dat hulle die weg vir ‘n nuwe bloedlating voorberei nie. Die enigste oorweging van belang is die miljarde dollar wat die Amerikaanse wapennywerheid uit ‘n konflik met Rusland sal kan verhaal.

Oostenryk of Australië? Poetin sê VSA-leiers ken nie die verskil nie

Russiese president Vladimir Poetin het aan verslaggewers gesê ná sy besoek aan die BRICS-beraad wat in China gehou is dat die Amerikaanse leierskap ongekunsteld is. Hoewel hy die aantal Amerikaanse diplomate in Rusland kan beperk, sal hy dit nie doen nie, omdat Amerikaners probleme ondervind om tussen Oostenryk en Australië te onderskei, sê hy.

“Dit is moeilik om ‘n dialoog te hou met diegene wat Oostenryk met Australië verwar. Daar is niks wat hieraan gedoen kan word nie, dit is blykbaar die vlak van politieke kultuur van ‘n sekere deel van die Amerikaanse elite. Die Amerikaanse volk is eintlik ‘n wonderlike nasie as hulle soveel mense met so ‘n lae vlak van politieke kultuur verdra,” het Poetin gesê.

Poetin het verduidelik dat beide Moskou en Washington vroeër ingestem het om ‘n gelyke aantal diplomate in hul onderskeie lande te hê, wat nie die geval was omdat die VSA veel meer diplomate in Rusland het.

“Streng gesproke, as ons praat oor volle pariteit, behoort daar nie 455 Amerikaanse diplomate in Moskou te wees nie, maar minder as 155. Daarom behou ons ons die reg voor om ook ‘n besluit te neem oor die aantal Amerikaanse diplomate, maar ons sal dit nie nou doen nie. Ons sal ‘n oog hou oor hoe die situasie verder ontwikkel,” het die president beklemtoon.

Poetin het gesê Amerika het nie die reg om Russiese diplomatieke personeel so onbeskaafd te behandel nie, al mag hulle doen wat hulle wil. “Maar wat anders hier is, is dat dit op ‘n onbeskaafde wyse gedoen is, en dit stel ons Amerikaanse vennote nie in ‘n goeie lig nie.”

“Met betrekking tot die geboue en fasiliteite [van die Russiese diplomatieke missie in die VSA], is dit regtig ‘n ongekende voorval,” het Poetin gesê. “Die Amerikaanse kant het Rusland van die reg om ons eiendom te gebruik, ontneem. Dit is ‘n duidelike skending van Rusland se eiendomsreg. Daarom vra ek die Russiese ministerie van buitelandse sake om regstappe te neem. Kom ons kyk hoe die veelbeprese Amerikaanse regstelsel werk.”

Rusland se ministerie van buitelandse sake het versoeke gestuur aan kundiges om ‘n regsgeding teen die VSA op te stel oor die onwettige beslaglegging op diplomatieke eiendom, het Sergei Lavrof, minister van buitelandse sake, bevestig.

Amerikaanse lugmag adverteer vir genetiese materiaal van wit Russe

Die Amerikaanse lugmag het amptelik geadverteer vir monsters van ribonukleïensuur (RNA) en sinoviale vloeistof van wit Russe, volgens ‘n amptelike regeringswebwerf. Die rede hiervoor is nog nie gespesifiseer nie, maar die belangstelling in wit Russiese DNA is opmerklik.

Die Lugmag se lugopleidingsbevel het ‘n unieke versoek gerig op die Federale Besigheidsgeleenthede-webwerf, wat minstens 12 RNA-monsters van Russe met ‘n Europese voorouer, sowel as 27 monsters van sinoviale vloeistof, aangevra het.

Die advertensie wat deur die Verenigde State geplaas word, lui soos volg: “Alle normale menslike vriesvrye (VF) Synovial Weefsel en Normale Menslike Ribonukleïensuur (RNA) monsters moet Russies / Kaukasiese oorsprong wees,” lees die tegniese spesifikasies van die kontrak. “Alle VF-sinoviale weefsel- en RNA-monsters moet van normale skenkers kom, wat geen spierbeserings het nie. Dit sal deur patologie bevestig word. Alle VF-sinoviale weefsel moet ‘n gewig hê wat groter is as of op ‘n minimum van 0,25 gram.

“Alle RNA monsters moet gevries word. Synoviale Weefsels en RNA monsters kan ongeëwenaard wees, wat van verskillende donateurs beteken. Alle sinoviale weefsel- en RNA-monsters moet MIV, HBV, HCV en sifilis negatief wees.”

“Daarbenewens moet inligting oor donateurs voorsien word by die monsters, insluitend hul geslag, ouderdom, etnisiteit, rookgeskiedenis, mediese geskiedenis, lengte, gewig en Liggaamsmassa Indeks. Die monsters moet binne 10 dae nadat die kontrakteur die geld ontvang, by die Lackland Air Force Base naby San Antonio, Texas afgelewer word.”

Volgens die webwerf moet alle monsters wat versoek word, “uit Rusland versamel word en moet Kaukasiese wees. Die regering sal nie weefselmonsters van die Oekraïne oorweeg nie,” het die kontrak bygevoeg.

Terwyl die advertensie nie dadelik verklaar waarom die Lugmag die monsters benodig nie, bevat sulke monsters waardevolle genetiese inligting.

Soos professor Konstantin Severinov van die Rutgers Universiteit opgemerk het: “Hoe meer jy weet oor die genetiese diversiteit van mense, hoe meer geleenthede het jy, veral, om siektes te behandel en te diagnoseer.”

‘n Lid van die VN-kommissie vir Biologiese Wapens, Igor Nikulin, het egter gesê dat die RNA-monsters ook gebruik kan word om virusse te ontwikkel. “Nuwe soorte biologiese wapens word ontwikkel. Daar is niks anders wat moontlik die militêre departement kan interesseer nie. Heel waarskynlik, handel dit oor biowapenvirusse.”

“Die VSA probeer verskillende tipes biologiese wapens spesifiek ontwikkel vir spesifieke draers van hierdie geenpoel, en Kaukasoïede is nodig aangesien dit die meerderheid van die bevolking van [Rusland] verteenwoordig.”

Poetin vermy NAVO-lugruim op pad na G20

Die vliegtuig van die Russiese president, Vladimir Poetin, het ‘n lang ompad na die G20-beraad in Hamburg, Duitsland, geneem. Dit het bykans 500 km ekstra gevlieg om te verhoed dat die president oor die oostelike flank van NAVO vlieg.

Poetin se vliegtuig het ‘n roete oor Finland en die Oossee in plaas van Pole en die Oosseestate-lugruim na sy bestemming geneem, het yournewswire.com berig.

Vlugopsporingsdata van FlightRadar24 het onthul hoe die Russiese presidensiële Il-96-300PU van Moskou na Hamburg verlede Donderdag die nie-NAVO-lande Finland en Swede oorgesteek het voordat hulle die Deense en Duitse lugruim binnegekom het.

Presidensiële woordvoerder Dmitri Peskov wou nie kommentaar lewer oor die rede vir die ompad nie. “Ek sal hierdie vraag sonder ‘n antwoord laat, want alle kwessies wat verband hou met die president se bewegings het direk betrekking op sy veiligheid,” het hy gesê.

Die roete na Duitsland het gelei tot die Britse poniepers, die Daily Mail en The Sun, wat gespekuleer het dat Poetin “vrees dat hy afgeskiet sal word”. Verlede maand het ‘n Poolse F-16 gevaarlik naby die Russiese minister van verdediging Sergei Shoigu gevlieg, wat een van die Su-27’s gedwing het om die indringer te waarsku.

Intussen het die media in Warskou wild bespiegel dat Rusland agter die Poolse presidensiële vliegtuigongeluk in Smolensk, Rusland in 2010 was, wat die dood van president Lech Kaczynski tot gevolg gehad het.

Alexander Gramtsjikin, adjunk-direkteur van die Instituut vir Politieke en Militêre Analise in Moskou, het gesê die Poolse lugruim is tans baie gevaarlik: “Die Poolse Lugmag is die enigste lugmag ter wêreld wat toegerus is met beide Amerikaanse en Russiese toerusting. Spesifiek, hulle het 48 F-16’s, ongeveer 30 MiG-29s, en ongeveer 30 Su-22-vegvliegtuie in diens, met nog 20 in die stoor. Na die ineenstorting van die Sowjetunie het die Pole al die voormalige Oos-Duitse en Tsjeggiese MiG-29s gekoop. Hul grondgebaseerde lugverdediging sluit in ‘n battery van Amerikaanse Patriots, sowel as S-200-en Krug-missielverdedigingstelsels,” het die ontleder gesê.

Rusland se vloot van presidensiële Il-96-300PU’s bestaan ​​uit vier vliegtuie, toegerus met gevorderde sekuriteitskenmerke, insluitende ‘n beskermende deklaag om radar te verwar, ‘n stelsel teen MANPADS-missiele en hul eie lugverdedigingstelsel. Maar dit bied nie beskerming teen valsvlagaanvalle nie.

Amerikaanse energie losgelaat: Trump se besoek aan Pole

Die Amerikaanse president Donald Trump hoop om Rusland se verhouding met Europese aardgaskliënte uit te daag, sodat die VSA die oorheersende verskaffer van vloeibare aardgas, oftewel VAG, na die EU kan word. Maar dis baie duurder om Amerikaanse gas te koop.

Reuters het berig dat Trump Donderdag ‘n dosyn lande wat na Rusland kyk vir hul energiebehoeftes, sal probeer oorreed om van vinnig groeiende voorrade van Amerikaanse natuurlike gas gebruik te maak en om dié produk as ‘n politieke instrument in te span.

Amerikaanse Republikeinse wetgewers, waarvan baie anti-Russies is, ondersteun die gebruik van gasuitvoere vir politieke hefboomkrag. Dit is die stryd van pyplyne teenoor VAG-vragskepe.

“Dit ondermyn die strategieë van Poetin en ander sterk manne wat probeer om die ligskakelaar as ‘n element van strategiese krag te gebruik,” het senator Cory Gardner, ‘n Republikein uit Colorado, verduidelik. Gardner sit op die Senaat se Buitelandse Betrekkingskomitee.

Die Kremlin is baie afhanklik van olie- en gasinkomste, dus sal verminderde markaandeel vir die Russiese staats-energie reus Gazprom, Moskou seermaak.

“Die VAG-uitvoere deur die VSA is op baie maniere die mees bedreigende Amerikaanse beleid vir Rusland,” het Michal Baranowski, direkteur van die Amerikaanse dinkskrum in Warskou, die German Marshall Fund gesê.

Amerikaanse energie-gesant Amos Hochstein sê ‘n groter mededinging is nodig met Rusland se Gazprom deur verhoogde VAG-invoer na Europa. “Jy veroordeel Oos- en Sentraal-Europa tot nog 30-50 jaar se afhanklikheid van een verskaffer,” het Hochstein aan EURACTIV Slowakye gesê.

Noorweë verkoop byna twee-derdes van Britse gasinvoere via pypleidings, maar niemand kla dat Noorweë ‘n “politieke” projek verkoop nie. Maar soos Miguel Arias Cañete, Europa se klimaat- en energiekommissaris, daarop gewys het, is Nord Stream 2 ‘n projek wat groot politieke gevolge het.

Die VSA sal na verwagting in 2020 die wêreld se derde grootste uitvoerder van VAG word, net vier jaar nadat die eerste uitvoere begin het. Amerikaanse uitvoerders het die meeste van die gas verkoop in langtermynkontrakte, maar daar is nog steeds volumes wat aangebied word, en meer uitvoerprojekte kom sê hulle. Die jongste BP Statistiese Oorsig dui egter daarop dat stygende hernieubare voorraad die vraag na gas verder kan laat daal.

‘n Energie-ontleder op die Johannesburgse Effektebeurs het aan PRAAG gesê dat VAG-kontrakte vir ‘n vyfjaartermyn aangebied word, met ‘n vragskip wat gratis ingesluit word vir vervoer.

Hierdie jaar het die EU se regsdienste-afdeling besluit dat die EU-energiewette nie op die Russiese Nord Stream 2-pyplyn van toepassing is nie. Duitsland se energienetwerkreguleerder het met die assessering saamgestem en die hoop van diegene wat die projek deur EU-wetgewing wou blokkeer, vernietig.

Vyf Europese energie maatskappye sal elk 950 miljoen euro betaal om ‘n nuwe gaspypleiding van Gazprom te finansier as deel van ‘n finansieringspakket wat ‘n aansienlike hindernis vir sommige EU-lande geword het.

Royal Dutch Shell, Oostenrykse OMV, Engie van Frankryk en Duitsland se Uniper en Wintershall sal elk lenings gee wat 10 persent van die koste van die pyplyn van €9,5 miljard sal dek. Gazprom verskaf die oorblywende 50 persent, berig The Financial Times.

Nord Stream 2 word betwis deur die VSA en Pole, want dit kan Rusland se afhanklikheid van die gebruik van Oos-Europese lande as betaalde deurgange verminder. Maar selfs sonder Nord Stream 2 het Gazprom se eienaarskap van Europese gasmarkte gestyg. Dit het na wat berig word van 31 persent in 2015 gestyg tot 34 persent verlede jaar, volgens Bloomberg.

In ‘n persverklaring op Gazprom se webwerf het die maatskappy opgemerk: “Die noordelike korridor word fundamenteel vir gasvoorsiening regdeur Europese Rusland gelei en integreer die kortste, mees betroubare en doeltreffende nuwe roete vir gasuitvoer na Europa, wat strek van Yamal na Duitsland via die Oossee. Dit is die Nord Stream 2-projek, waarvan die implementering volgens skedule uitgevoer word.”

Die pyplyn is ontwerp om ‘n geskatte 55 miljard kubieke meter Russiese aardgas per jaar na Duitsland via die Oossee te lewer, om die Oekraïne te omseil.

In 2016 het die eerste ministers van Tsjeggië, Estland, Hongarye, Letland, Pole, Slowakye en Litaue ‘n brief gerig aan die president van die Europese Kommissie, Jean-Claude Juncker, wat beswaar maak teen die konstruksie van die Nord Stream 2-pyplyn, aangesien die projek na bewering kan lei tot “geopolitieke destabilisering”, het die Poolse nuusagentskap PAP berig.

Maar Berlyn hou vol dat Nord Stream 2 ‘n eenvoudige kommersiële onderneming is waarby die EU en die VSA nie moet inmeng nie. Die projek sal Duitsland as ‘n nodus op die Europese gasmark vestig, en vervang die dalende gasproduksie van die Nederlandse en Britse sektore van die Noordsee.

“Europa sal die groot mededingende arena tussen Russiese gas en VAG wees,” het Daniel Yergin gesê, ‘n Pulitzer-pryswennende oliehistorikus en vise-voorsitter van die IHS Markit-ontledingsfirma.

Europa sal met gespanne aandag dophou of Trump sy administrasie se posisie oor die nuwe pyplyn by die Trimarium-byeenkoms verduidelik. “Sommige dinge moet die Europeërs self besluit,” het Peter Wittig, die Duitse ambassadeur in die VSA, verlede maand in Washington aan verslaggewers gesê.

Hy het bygevoeg dat die Amerikaners ‘n aantal vrese van ander Europese lande uitbuit. As Trump nie slaag om die wig in te dryf nie, sal NAVO natuurlik volgende sneuwel aangesien die Atlantiese verdragsorganisasie op Europese eenheid staatmaak.

Hoofstroom Amerikaanse media raak al hoe meer onnosel oor die ‘Kremlin’

Die Verenigde State is in groot gevaar om deur die Russies-Ortodokse Kerk oorgeneem te word, volgens die tydskrif Time. Ten minste, dit is wat die beeld van die Withuis wat met die ikoniese katedraal in Moskou verweef is, op die weeklikse voorblad vertel.

Die idee is gesteel uit die satiriese publikasie MAD, het MAD in ‘n aanlynpos verlede Donderdag gesê wat die omslagbeelde langs mekaar wys.

MAD se dekking van 12 Desember 2016 verskyn met die opskrif “Poetin se invloed oor die Trompet groei,” en het die beroemde koepels van St Basil bo-op die Wit Huis as afbeelding gebruik.

Time van 18 Mei 2017, toon die Withuis wat skynbaar in St. Basil’s verander, maar in die artikel word oor die “Kremlin” geteem. Die Christelike kruise bo-op St Basil is ook vreemd genoeg afwesig.

Is die redakteurs van Time so onnosel? Die tydskrif gaan te kere oor president Trump en die federale ondersoek na Rusland se beweerde knoeiery in die presidentsverkiesing van 2016, en noem nooit die kerk nie. Waarom beeld Time dan die kerk uit?

St. Basil’s is in 1923 deur die Sowjet-regering toegemaak en is vandag ‘n museum. In teenstelling met die algemene indrukke van Time-lesers en linkses, is dit nie deel van die Kremlin-kompleks nie.

Liberale Amerikaners in die media het ook gedink dat Time se “Kremlin” oulik is, en hulle het hul onkunde op sosiale media uitgestal. St Basil is dalk naby die Kremlin, maar nie die Kremlin nie.

Die legendariese Oos-Ortodokse struktuur is terloops 456 jaar oud.

Newsweek het met Time meegeding vir oningeligtheid en lae-graad anti-Russiese propaganda. Volgens Newsweek, is “Rusland ‘n dodelike bedreiging”, alhoewel Rusland nog geen land aangeval het in die onlangse geskiedenis nie.

“Amerika se grootste skat – sy demokrasie – word aangeval in wat [senator John] McCain – wat vir baie van die Washington-elite praat – ‘n ‘oorlogsdaad’ genoem het.”

Die Independent het Time se “treffende dekking” van die “Kremlin” ook ten hemele geprys.

Maar CNN se dekking was die mees vertraagde. CNN het eers oor die “Kremlin” gekyf, maar na hulle die fout ontdek het, het hulle skielik van Rusland se “minarette” gepraat, asof die kerk ‘n Moslem-struktuur is.

Boris Johnson waarsku teen ‘Russe wat inmeng’ terwyl sy party stemme verloor

Die Britse minister van buitelandse sake, Boris Johnson hits kiesers aan teen Rusland met bewerings dat Russe waarskynlik sal inmeng in die komende Britse algemene verkiesing.

Hy het vrese uitgespreek dat die Russiese president die vertroue in “demokrasie” sal ondermyn.

In die VSA en Frankryk het kandidate Clinton en Emmanuel Macron ook “Russiese inmenging” gebruik om hul huishoudelike politieke teenstanders swart te smeer, maar kon geen bewyse van sulke inmenging aanbied nie.

Johnson het weliswaar Vladimir Poetin openlik beskuldig dat hy die demokratiese proses verdraai het deur Emmanuel Macron se e-posse te kraak en openbaar te maak, voor Macron as president van Frankryk verkies is.

In ‘n onderhoud met The Telegraph-koerant, wat Saterdag gepubliseer is, het Johnson gesê president Poetin wil graag sien dat Jeremy Corbyn, leier van die Arbeidersparty, die verkiesing op 8 Junie wen.

Die Tory-voorsprong oor die Arbeid-opposisie in die aanloop tot die verkiesing het met nege punte gehaal, van 18 punte een week gelede, het die Sunday Times berig. Dit is veel minder as die 150-sitplek meerderheid wat moontlik was ‘n maand gelede toe die premier May die blitsverkiesing aangekondig het.

Op Vrydag is die Britse gesondheidsorgstelsel, geraak deur ‘n massiewe kuber-aanval wat sedertdien rekenaars in honderde banke, instellings en regeringsliggame in minstens 99 lande wêreldwyd geraak het.

Die aanvallers het ook Rusland geteiken, terwyl rekenaars van die Russiese ministerie van binnelandse sake ook gekraak is.

Die kraak van Macron se En Marche! veldtog deur onbekende partye – Johnson het geen bewyse vir sy aantygings teen Russe nie – voor sy oorwinning, het egter interessante materiaal opgelewer. Een stel lêers het die virtuele diefstal van Frankryk se toonaangewende inligtingstegnologiereus behandel. Dit het openbaar dat sekere individue met die Amerikaanse Sentrale Intelligensieagentskap verbind is.

As inspekteur van die Franse ministerie van ekonomie, is dit verstommend dat Macron nie bewus was van die Franse wette wat oortree is met die Amerikaanse oorname van Gemplus nie.

Die grootste Franse unie, “Confederation generale du travail” (CGT), het gesê die oorname van Gemplus het Frankryk van sy slimkaart-tegnologie-leierskap ontneem. Die maatskappy het ten minste 7000 Franse werkers in diens gehad voor die oorname deur die Amerikaners.

Wêreldwye kuberaanval

Naastenby 100 lande is geraak deur ‘n massiewe kuberaanval
(heel moontlik die grootste nóg). Dit is gedoen met behulp van
programmatuur genaamd “Eternal Blue” wat deur die Amerikaanse Nasionale Sekuriteitsagentskap (NSA) ontwikkel is, maar laas maand uitgelek is deur ‘n groep met die naam “Shadow Brokers”.

Die kuberkrakers het ‘n lospryswurm (ransomware worm) wat self
versprei op die internet losgelaat. Dit veroorsaak enkripsie van
slagoffers se data, en hulle moet dan ‘n losprys van soveel as R8000
betaal om weer toegang daartoe te verkry.

Vrydag is die internasionale verskepingsmaatskappy FedEx en die
Britse gesondheidsstelsel hierdeur ontwrig, in so ‘n mate dat Britse
hospitale en klinieke pasiënte moes wegwys. Antivirusprogrammatuurontwikkelaars het Vrydag berig oor tot 57 000 infeksies in 99 lande. Rusland, die Oekraïne en Taiwan was die topteikens.

Is die VSA ISIS se nuwe lugmag?

Soos Arthur Conan Doyle eenkeer geskryf het: “Wanneer jy die onmoontlike uitskakel, is al wat oorbly, maak nie saak hoe onwaarskynlik nie, die waarheid.” Die beroemde Britse skrywer en geneesheer, is bekend vir sy speurderkarakter Sherlock Holmes.

Maar niemand het Sherlock nodig om die skreiende teenstrydighede in president Donald Trump se beweringe dat Sirië hul eie mense vermoor het in ‘n gifgasaanval raak te sien as bewys van kruipende globalisme nie.

Na al Trump se veldtogbeloftes, het CNN se Fareed Zakaria opgemerk: “Daar is ‘n gevaar dat ons [die VSA] effektief opgetree as ISIS se lugmag. Want enigiets wat Assad verswak in ‘n strategiese sin in Sirië, versterk ISIS. Dit is basies die twee spelers op die grond.”

Hier is ‘n paar juwele van die Trump-twiets wat terugdateer tot 2013 waarin hy baie duidelik waarsku om nie militêr in te gryp in Sirië nie:

The President must get Congressional approval before attacking Syria-big mistake if he does not!

AGAIN, TO OUR VERY FOOLISH LEADER, DO NOT ATTACK SYRIA – IF YOU DO MANY VERY BAD THINGS WILL HAPPEN & FROM THAT FIGHT THE U.S. GETS NOTHING!

We should stay the hell out of Syria, the “rebels” are just as bad as the current regime. WHAT WILL WE GET FOR OUR LIVES AND $ BILLIONS?ZERO

What will we get for bombing Syria besides more debt and a possible long term conflict? Obama needs Congressional approval.

We should stop talking, stay out of Syria and other countries that hate us, rebuild our own country and make it strong and great again-USA!

President Obama, do not attack Syria. There is no upside and tremendous downside. Save your “powder” for another (and more important) day!

Let the Arab League take care of Syria. Why are these rich Arab countries not paying us for the tremendous cost of such an attack?

Only days before last November’s election, Trump told a crowd in Florida that Hillary Clinton “wants to start a shooting war in Syria…that could very well lead to World War III.”

Volgens die TNS Global peiling vir die Sputnik nuusagentskap, meen meerderhede in Duitsland, Frankryk, en die Verenigde Koninkryk, sowel as die helfte van die respondente uit Italië, dat die wêreld minder veilig geword het onder die presidentskap Trump. Sowat 45 persent van Amerikaners voel dieselfde. Duitsers lyk die meeste bekommerd, met 72 persent wat glo dat die wêreld ‘n minder veilige plek onder Trump sal word.

Die gevoel van baie Europese kiesers is die mees optimistiese siening oor wat gebeur in Sirië tans, ná ‘n berig dat Trump se dogter inderdaad haar vader oorreed het om die missiel-aanval te loods.

Trump se seun Eric het bevestig dat sy suster Ivanka Trump, wat onlangs amptelik ‘n onbetaalde Withuis-adviseur geword het, haar pa se besluit beïnvloed het om Sirië aan te val, volgens The Telegraph.

Op Vrydag, 7 April het die VSA 59 kruismissiele op Sirië se Ash Shayrat vliegbasis in die provinsie Homs van skepe in die Middellandse See afgevuur sonder bewyse van wie verantwoordelik was vir die chemiese aanval.

“Dit was aaklig. Hierdie ouens is barbare en ek is bly hy gereageer op die manier waarop hy gereageer het,” het Eric Trump bygevoeg, maar hy kon geen besonderhede gee nie.

Die onderhandelingsposisies van Washington voor gesprekke tussen die minister van buitelandse sake Tex Tillerson en sy Russiese eweknie Sergei Lawrof, is aansienlik verswak deur die aanval.

Dinsdag het ‘n joernalis van CBS gekerm dat Russiese president Poetin gereed moes staan om Tillerson te ontvang, want Rusland neem nou glo die VSA nie ernstig genoeg op nie.

Die ironie van Major Garrett se gekerm was verlore op hom. Vir maande lank het hy en sy koerant, sowel as ander hoofstroomkoerante gekla dat Rusland die VSA se presidentsverkiesing geswaai het omdat hulle “te veel” aandag kry. Nou is dit skielik te min aandag.