Die Britse minister van buitelandse sake, Boris Johnson hits kiesers aan teen Rusland met bewerings dat Russe waarskynlik sal inmeng in die komende Britse algemene verkiesing.
Hy het vrese uitgespreek dat die Russiese president die vertroue in “demokrasie” sal ondermyn.
In die VSA en Frankryk het kandidate Clinton en Emmanuel Macron ook “Russiese inmenging” gebruik om hul huishoudelike politieke teenstanders swart te smeer, maar kon geen bewyse van sulke inmenging aanbied nie.
Johnson het weliswaar Vladimir Poetin openlik beskuldig dat hy die demokratiese proses verdraai het deur Emmanuel Macron se e-posse te kraak en openbaar te maak, voor Macron as president van Frankryk verkies is.
In ‘n onderhoud met The Telegraph-koerant, wat Saterdag gepubliseer is, het Johnson gesê president Poetin wil graag sien dat Jeremy Corbyn, leier van die Arbeidersparty, die verkiesing op 8 Junie wen.
Die Tory-voorsprong oor die Arbeid-opposisie in die aanloop tot die verkiesing het met nege punte gehaal, van 18 punte een week gelede, het die Sunday Times berig. Dit is veel minder as die 150-sitplek meerderheid wat moontlik was ‘n maand gelede toe die premier May die blitsverkiesing aangekondig het.
Op Vrydag is die Britse gesondheidsorgstelsel, geraak deur ‘n massiewe kuber-aanval wat sedertdien rekenaars in honderde banke, instellings en regeringsliggame in minstens 99 lande wêreldwyd geraak het.
Die aanvallers het ook Rusland geteiken, terwyl rekenaars van die Russiese ministerie van binnelandse sake ook gekraak is.
Die kraak van Macron se En Marche! veldtog deur onbekende partye – Johnson het geen bewyse vir sy aantygings teen Russe nie – voor sy oorwinning, het egter interessante materiaal opgelewer. Een stel lêers het die virtuele diefstal van Frankryk se toonaangewende inligtingstegnologiereus behandel. Dit het openbaar dat sekere individue met die Amerikaanse Sentrale Intelligensieagentskap verbind is.
As inspekteur van die Franse ministerie van ekonomie, is dit verstommend dat Macron nie bewus was van die Franse wette wat oortree is met die Amerikaanse oorname van Gemplus nie.
Die grootste Franse unie, “Confederation generale du travail” (CGT), het gesê die oorname van Gemplus het Frankryk van sy slimkaart-tegnologie-leierskap ontneem. Die maatskappy het ten minste 7000 Franse werkers in diens gehad voor die oorname deur die Amerikaners.
Zambiese polisie het 133 mense in hegtenis geneem wat betoog het teen die herverkiesing van pres. Edgar Lungu nadat sy hoofopponent, Hakainde Hichilema (foto bo), gesê het daar met die verkiesingsuitslae gekonkel is.
Reuters berig dat Lungu Maandag ‘n naelskraapse oorwinning in Afrika se tweede grootste koperproduserende land behaal het.
Zambië se ekonomiese beleef ‘n insinking vanweë verlaagde kommoditeitspryse.
Die polisie sê die inhegtenisnemings het gevolg nadat ondersteuners van Hichilema ondersteuners van die regerende party geteiken en hul eiendomme verwoes het.
“Dit wil voorkom asof hierdie optrede vooraf beplan is, en dat hulle net gewag het vir die wenner om aangekondig te word. Kalmte is nou herstel,” het die polisiebevelvoerder van die suidelike provinsie, Godwin Phiri, aan Reuters gesê.
Zambië was tot nou toe een van Afrika se mees stabiele demokrasieë al het geweldpleging tydens die veldtogvoering plaasgevind.
Die Zambiese geldeenheid, die kwacha, het gister met 2,5 persent verstewig, ‘n aanduiding dat beleggers ‘n algehele wenner in die verkiesing verwelkom.
Lungu het 50,35 persent van die stemme teenoor die 47,63 persent van Hichilema verower. Enige kandidaat moes minstens 50 persent van die stemme wen om ‘n tweede rondte verkiesings af te weer.
Hichilema se United Party for National Development (UPND) het aangedui dat hulle die verkiesingsuitslae in die grondwetlike hof sou uitdaag en het verkiesingsbeamptes van bedrog beskuldig tydens die stemtellery wat Donderdag begin het.
“Die PF het ‘n staatsgreep op Zambië se demokratiese proses uitgevoer,” het Hichilema laat Maandag in ‘n verklaring gesê.
“Ons het voor die uitslae bekend gemaak is, bewyse voorgelê wat grootskaalse onreëlmatighede aan die lig bring. Dit is waarom ons nie die uitslae kan aanvaar nie.”
Die regerende party en die verkiesingskommissie het die UPND se beskuldigings verwerp.
Lungu het Dinsdag ‘n oorwinningsvergadering gehou, maar hy kan eers ingehuldig word sewe dae nadat die uitslae bekend gemaak is.
Thailand se inwoners het begin stem in ’n referendum oor ’n nuwe grondwet wat deur die militêre junta opgestel is en die weg sal baan vir ’n algemene verkiesing in 2017, maar ook voorsiening maak vir toekomstige regerings om op die voorwaardes van die weermag te regeer.
Dit is die eerste toets vir die junta onder leiding van die eerste minister, Prayuth Chan-ocha (foto bo links, op besoek aan China), wat politieke aktiwiteit onderdruk het tydens die twee jaar sedert hy ná ’n staatsgreep in 2014 aan bewind gekom het.
Voor die referendum het meningsopnames getoon dat ’n klein meerderheid ten gunste van die nuwe grondwet was, maar die meeste kiesers was besluiteloos.
Prayuth het gesê hy sal nie bedank indien Thailand die grondwet verwerp nie en dat algemene verkiesings volgende jaar sal plaasvind, ongeag die uitslag.
Ongeveer 200 000 polisiebeampes is vir die verkiesing ontplooi. Thailand se grootste politieke party het die nuwe grondwet voor die verkiesing verwerp, maar daar was geen tekens van betogings of onluste nie.
Die junta, voorheen bekend as die Nasionale Raad vir Vrede en Orde, het kritiek van die grondwet verbied en die owerhede het dosyne mense, insluitende politici en studente-aktiviste wat uitsprake teen die grondwet gemaak het, aangehou en aangekla.
Thailand se houding staan bekend as die ‘bamboesdiplomasie” wat na die winde van verandering buig. Die land se toenadering tot Rusland en China het intussen egter gesorg dat hulle uitgesluit is uit die 2014-RIMPAC-militêre see-oefeninge wat deur die VSA gelei is.
Kiesers in die Indiese Oseaan Comore-eilandgroep het Sondag gaan stem vir ’n president, met die huidige visepresident en ’n voormalige staatsgreepleier wat die land vir sewe jaar regeer het as die gunstelinge.
Die tweede ronde presidentsverkiesings kom nadat visepresident Mohamed Ali Soilihi, ook bekend as Mamadou, die eerste ronde in Februarie met 17,88 persent van die stemme gewen het, het AFP berig.
Die twee ander kandidate is die goewerneur van Grande Comore-eiland, Mouigni Baraka, wie 15,62 persent in die eerste ronde gekry het en die 1999-staatsgreepleier, kolonel Azali Assoumani, wie 15,10 persent steun gehad het.
Assoumani word as Mamadou se sterkste teenstander beskou en het die steun van die Juwa-opposisieparty, wat nie ’n kandidaat in die tweede ronde gestel het nie.
Die Juwa-party is verdeel oor die besluit en 15 hooggeplaastes in die party het bedank en Mamadou gesteun.
Assoumani het in 1999 aan bewind gekom nadat hy die waarnemende president, Tadjidine Ben Said Massounde, in ’n staatsgreep omver gewerp het.
Drie jaar later het hy die presidentsverkiesing gewen en uitgetree nadat sy termyn in 2006 ten einde geloop het.
Indien die verkiesing vlot verloop, sal die opvolger van pres. Ikililou Dhoinine na verwagting binne drie dae aangewys word.
Die drie eilande, Anjouan, Grand Comore en Moheli, wat die Comore vorm, het ’n bevolking van net minder as 800 000 mense, van wie byna almal Soenni Moslems is.
Die voltooiing van Dhoinine se vyf jaar ampstermyn word allerweë as ’n teken van toenemende stabiliteit in die verarmde eilandgroep gesien.
Al gaan dié eilande, tussen Madagaskar en Mosambiek, gebuk onder armoede voer die land vanilla, naeltjies en ilang-ilang-parfuumessens uit.
Die Comore is die wêreld se top produsent van ilang-ilang, wat van ’n blom afkomstig is. Die olie is ’n sleutelbestandeel van die Chanel No 5-parfuum en word ook in verskeie ander parfuums gebruik.
Op 1 Maart is David Coltart se boek, The struggle continues: 50 years of tyranny in Zimbabwe (Auckland Park: Jacana, 2016, 647p, R380; Amazon Kindle $20,51) gepubliseer. Ek was verbaas om so ‘n lywige boek oor Rhodesië/Zimbabwe, gepubliseer deur ‘n plaaslike uitgewery, in die boekwinkel te sien. Ek onthou dat Ian Smith (1919-2007, Rhodesiese eerste minister 1965-1979) geen hoofstroom- of Suider-Afrika-uitgewer vir sy outobiografie (The great betrayal: The memoirs of Ian Douglas Smith, London: John Blake Publishing, 1997, 418p; 2de uitgawe in 2001: Bitter harvest: The great betrayal) kon vind nie, al het hy daarin geskryf: “We have in Nelson Mandela a leader with the maturity, wisdom, compassion and courage that derives from great experience” (p 412). Dít was by Smith ‘n voorbeeld van (soos Rhodesiërs graag sê) “leaning too far blackwards”. Uiteindelik het dit niks gehelp nie. In 2012 het die Mugabe-bewind op sy plaas beslag gelê.
Hoekom sou Jacana hierdie boek gepubliseer het? Coltart is ‘n regsgeleerde wat lank ‘n Zimbabwiese parlementslid en selfs ‘n minister in Robert Mugabe se kabinet was. Maar in bv Suid-Afrika is hy minder bekend as Ian Smith. Ek dink politieke korrektheid was dié faktor wat die besluit ten gunste van publikasie deurslaggewend beïnvloed het. Coltart het met verloop van tyd baie van sy aanvanklike gesonde politieke beginsels versaak en aangepas by die brutale werklikheid van Mugabe se swart meerderheidsregering. “I have changed from a teenager who thought that Ian Smith was a hero into an adult who believes his policies were both disastrous and morally wrong” (Kindle 177).
Die halfeeu van tirannie waarna in die boek se newetitel verwys word (1965-2015), begin met Smith se eensydige onafhanklikheidsverklaring. Soos toe die blanke bewind in Suid-Afrika op ‘n einde gekom het, het “die wêreld” grootliks belangstelling in Zimbabwe verloor toe Mugabe se swart bewind in 1980 die politieke mag oorgeneem het. Nuus oor wat in daardie land gebeur, het sedertdien skaars geword. Daarom is dit insiggewend as Coltart se eerstehandse waarnemings krities gelees word.
Coltart is in 1957 in Gwelo gebore met ‘n Skotse pa en ‘n Suid-Afrikaanse ma. In sy ouerhuis was die politieke klimaat links-liberalisties, wat skeptisisme, selfs vryandigheid, teenoor die Smith-bewind ingesluit het. Maar sy ouers se politieke oortuigings was nie bodemloos pro-swart nie. Toe Mugabe in 1980 die staatshoof geword het, het hulle hulle spoedig in Suid-Afrika hervestig.
Coltart het egter in Rhodesië opgegroei, daar skoolgegaan en ook ‘n tyd lank in die veiligheidsmag (polisie) gedien. In sy jeug was hy polities meer konserwatief as sy ouers, onder meer omdat hy eerstehandse ondervinding van die dade van die terreurbendes gehad het. Hy het egter met die goedkeuring van sy ouers spoedig sy militêre plig teenoor sy geboorteland versaak en aan die Universiteit Kaapstad regte studeer. In Suid-Afrika het hy hom van die begin af by anti-apartheidselemente geskaar deur bv gratis regshulp aan swartes te verleen. Dit het as voorbereiding gedien vir sy toenemende politieke verligtheid nadat hy sy regsloopbaan in Bulawayo begin het.
Die boek volg dieselfde patroon as die van sommige ander skrywers. Byvoorbeeld, as RW Johnson, Anthea Jeffery, Peter Godwin of Leopold Scholtz die swartes kritiseer, doen hulle dit eers nadat hulle hulle bona fides probeer bewys het deur apartheid so sleg moontlik te sê. Coltart doen dieselfde. Hy vrek omtrent van politieke korrektheid. Wanneer hy uit ou geskrifte aanhaal, laat hy die hele woord (wat met ‘n k begin) weg sodat baie lesers moontlik nie eens sal weet watter woord gesensor word en waarom nie (256).
‘n Britse spotprent uit 1964 waarin Ian Smith en HF Verwoerd voorgestel word.
Hy het die grootste moontlike waardering vir die ANC se Waarheids- en Versoeningskommissie en voel sterk daaroor dat Zimbabwe ook die gewaande voordele van so iets moet beleef. By Engelssprekende Rhodesiërs, soos Coltart en Godwin, is daar, ten spyte van hulle gewaande verligtheid, die bedenklike neiging om hulle kultureel beter en moreel hoër as Afrikaanssprekende Rhodesiërs – en natuurlik ook Afrikaanssprekende Suid-Afrikaners (as apartheidsapologete) – te ag.
‘n Ander kwaal waaraan Coltart ly en wat dikwels by regsgeleerdes aangetref word, is dat meer oor regskwessies uitgewei word as wat gewone lesers graag verduur. Soos die ANC-bewind in Suid-Afrika is die Mugabe-regering voortdurend in regsgedinge betrokke, wat baie belastinggeld tap. Die koms van ondoeltreffende en korrupte swart regerings in Suidelike Afrika het vir die regsberoep finansieel ‘n bloeityd ingelui. In regsgeledere word hierdie wantoestand uit eiebelang nooit gekritiseer nie, al is dit sekerlik in die openbare belang dat sulke buitensporige duur aktiwiteite besnoei word. Dieselfde kan gesê word van die nuwe Suid-Afrika se onnodige aanvulling van die Appèlhof met die Grondwethof.
In die ou Suid-Afrika was daar ‘n oormaat van kritiek op die regstelsel. Deesdae is daar veel meer rede vir kritiek (bv gebrekkige skeiding van die politieke en regsbedeling, dus ANC-gedienstigheid, en aanstellings en bevorderings op grond van ras en geslag, wat ‘n laer bekwaamheidsvlak tot gevolg het) maar dit gebeur selde dat kritiek hierop in die openbaar uitgespreek word. In Zimbabwe is die regspleging selfs in groter mate sy onafhanklikheid van die politiek kwyt. Die Grondwethof se uitspraak oor Nkandla op 31 Maart sal nie in Mugabe se Zimbabwe gebeur nie.
Soos in die nuwe Suid-Afrika reis Zimbabwiese kabinetslede baie graag in die buiteland. Coltart het hieraan meegedoen, al weet hy die staatskas is leeg. As minister van onderwys het hy donasies vir skole by Westerse lande gewerf. Toe hy sy ministerskantoor betrek, het die gebou nie watertoevoer of werkende hysers gehad nie. Hy moes hierdie sake self regstel omdat sy swart voorganger en sy personeel versuim het om dit te doen, of gewoon nie die vermoë het om so iets te doen nie. Wat wel goed funksioneer, is die voorsiening van luukse motors aan ministers. Tot sy eer het Coltart op sy eerste werksdag as minister geweier om ‘n nuwe, luukse Mercedes-Benz as ampsmotor in ontvangs te neem. Later het hy ‘n Nissan gekry wat meer geskik was vir die besoeke wat hy in onherbergsame gebiede by skole afgelê het.
As ‘n mens ten spyte van katastrofiese politieke veranderings in jou geboorteland aanbly, kan dit positief vertolk word. Die probleem is dan om te besluit in watter opsigte en in hoeverre jy bereid is om aan te pas; dus te verander. By Coltart neem dit myns insiens oordrewe afmetings aan. Hy skaam hom byvoorbeeld omdat hy in die Smith-bewind se veiligheidsmagte gedien het. Hy het die grootste bewondering vir die Nieu-Seelander Garfield Todd (1908-2002, eerste minister van Suid-Rhodesië, 1953-1958) en sy dogter Judith (gebore in 1943), wat albei fanaties teen die blanke bewind gekant was. Albei het die terroriste aktief gesteun (Peter Godwin, When a crocodile eats the sun, Northlands: Picador, 2006, p 195). Coltart poog om die anti-Mugabe-opposisie te verstrek, maar verdeeldheid en verkiesingsbedrog veroorsaak dat opposisiepolitici eerder in die Mugabe-kabinet opgeneem word as wat daar ‘n grondige bewindsverandering is.
Met sommige Mugabe-kornuite kom Coltart beter klaar as met ander. Sulke pro-Coltart-kamerade word in sy boek beter voorgestel as die anti-Coltart-kamerade. Maar onder dié waaroor net gunstig berig word, is daar diegene wat die allerverskriklikste misdade as terroriste gepleeg het, blanke plase daarna gratis ingepalm het en deur en deur korrup is. Coltart se politieke korrektheid, verligtheid en bereidwilligheid om saam te werk, word myns insiens erg oordryf. Ek volstaan met ‘n enkele voorbeeld.
“My own year ended on a high with a visit to Malawi to celebrate my elder son Douglas’s marriage to a Malawian, Chloë McGrath. One of the thoughts I have tried to instil in my children has been to think of Southern Africa rather than Zimbabwe, because its successful future, I believe, is dependent on its integration. It was pleasing for me to see this principle being put into practice through this SADC [Southern African Development Community – 15 countries] marriage. The wedding itself was a celebration of hope in the future – three of my son’s groomsmen were young black Zimbabweans, a scenario almost unthinkable in my generation because of racial segregation” (10711).
Coltart verpolitiseer hierdie troue. As drie van die strooijonkers swart was, hoeveel was daar altesaam? Dit is duidelik dat die troue op ‘n groot en seker duur skaal gedoen is. Deur te verafrika is daar glo hoop, ook vir die blankes. Dit klink darem asof die bruid wit is. Soos by Coltart se ouers is sy seun se pro-swart ingesteldheid dan seker ook nie bodemloos nie.
Soos in Suid-Afrika was die oorgang van politieke mag in Zimbabwe van wit na swart hoogs skandalig. Ook daar kon dese en gene by enige verkiesingslokaal stem omdat geen kieserslys bestaan het nie. Ook daar het intimidasie hoogty gevier. Blykbaar word daar sonder meer aanvaar dat wat in die ANC se Vryheidsmanifes van 1955 staan evangelie is: “South Africa belongs to all who live in it.” Dit is ‘n kommunistiese idee dat daar nie private besit is nie; dat die staat of bevolking alle grondgebied besit en oor alle eiendomsreg beskik. ‘n Land moet nooit aan al die inwoners behoort nie; sekerlik nie aan diegene wat hulle onwettig in die land gevestig het nie.
Desnieteenstaande kon alle onwettige immigrante en ander misdadigers in sowel Zimbabwe as Suid-Afrika stem toe daar van die blanke bewind ontslae geraak is. Blykbaar is dit net wanneer swartes moontlik benadeel kan word dat daar eties gehandel moet word. In die nuwe Suid-Afrika is dit steeds iedere misdadiger se heilige reg om te stem, terwyl stemreg in beskaafde lande tydelik of permanent van misdadigers ontneem kan word. Eerstens gee ek toe dat die nuwe Suid-Afrika in vergelyking met die ou Suid-Afrika kwalik ‘n beskaafde land genoem kan word. Tweedens gee ek toe dat as alle (oud)misdadigers hulle stemreg ontneem word daar mense in leidende posisies in politieke partye sou wees wat geen stemreg sou hê nie. Maar hoort sulke mense in die politiek? Is dit nie in landsbelang dat vereis word dat politici aan hoë morele standaarde moet voldoen nie? Toon dit nie duidelik dat die grondslag waarop die nuwe Suid-Afrika en Zimbabwe staatkundig funksioneer fundamenteel foutief is nie?
Die punt waarby ek wil uitkom, is dat Coltart geen wesenlike beswaar het teen die manier waarop van die blanke bewind in Zimbabwe ontslae geraak is nie. In Suid-Afrika het FW de Klerk die dwaasheid gepleeg om die veiligheidsmagte (polisie en weermag) voor die 1994-verkiesing grootliks te neutraliseer/ontmagtig. Die gevolg was dat opgeleide terroriste in groot getalle die land binne gestroom het en kiesers geïntimideer het om vir die ANC te stem. Die terroriste het terselfdertyd groot hoeveelhede ammunisie ingesmokkel. As die ANC die verkiesing verloor, sou hy sy terrorisme uit strategies beter posisies kon voortsit.
Anthea Jeffery bied in haar boek, People’s War (Johannesburg: Jonathan Ball, 2009, 634p; Amazon Kindle $11,96), ‘n deeglik nagevorste, gesaghebbende relaas hiervan. Sedert ek hierdie boek gelees het, is dit vir my onmoontlik om respek te hê vir hoogs immorele kamerade wat leidende posisies in die ANC beklee het (soos Nelson Mandela) en ander wat steeds sulke posisies beklee (soos Cyril Ramaphosa). Laasgenoemde het blanke sakelui pas verseker dat die ANC sal sorg dat hulle ingevolge swart ekonomiese bemagtiging deur die regering beroof word totdat die ekonomie oorwegend in swart besit is (Netwerk24, 24 Maart). Dit is die tema van Anthea Jeffery se uitstekende boek, BEE: Helping or hurting? (Kaapstad: Tafelberg, 2014, 507p; Amazon Kindle $12,53).
Die uitgangspunt is dat swartes die reg het om blankes van hulle welvaart te ontneem eerder as om self welvaart te skep. Waarop dit neerkom, is: “The race engineers annihilate what’s left of the economy” (Ciaran Ryan, “How SA slept through the BEE revolution,” Moneyweb Today, 7.12.2015). Alle landbougrond sal na verwagting deur die ANC-regering genasionaliseer word, ter bevoordeling van swartes en ter benadeling van blankes en Suid-Afrika (Anthea Jeffery, “Die kruipende nasionalisering van grond bied nie ‘n antwoord vir armoede nie,” Maroela Media, 9.03.2016; ook BizNews.com, 1.03.2016). In die hoofstroommedia word die feite wat Jeffery in haar navorsing opgediep het egter verswyg, seker omdat dit polities inkorrek ongunstig op die ANC reflekteer. Of is die twee Jeffery-boeke vir sulke joernaliste te dik en moeilik om te lees?
Terug na die oorgang van blanke na swart bewind in Rhodesië en Suid-Afrika. Veel vroeër (in 1980) was die situasie in Rhodesië (‘n terrorisbesmette land) soortgelyk aan dié in 1994 in Suid-Afrika. Die De Klerk-regering het geen verskoning vir hierdie ernstige flater (verkiesing in chaotiese omstandighede, een van sy menige flaters) wat in 1990/1994 begaan is nie. Vir ‘n objektiewer beskrywing as Coltart s’n van Zimbabwe se “eerste demokratiese” verkiesing in 1980 verwys ek na George Selby (1937-2006) se boek, From safari suit to camouflage: The memoirs of George Selby (edited by Lillian van Velden, Partridge Publishing, 2015, 276p; Amazon Kindle $4,55). Die Selbys het hulle kort na die Nasionale Party se verkiesingsoorwinning in 1948 in Rhodesië gevestig omdat hulle op soek was na ‘n opset wat meer Brits was. Maar soos Coltart se ouers het George Selby en sy gesin hulle in 1980 in Suid-Afrika hervestig. Anders as Coltart het George Selby egter die hele duur van die stryd teen terrorisme in aktiewe militêre en veiligheidsdiens meegemaak. Anders as Coltart was Selby glad nie ‘n politieke dier nie.
Tydens die drie dae lange 1980-verkiesing in Februarie 1980 het Selby as polisiereservis diens gedoen om te verseker dat die hoofpad van Beitbrug tot Fort Victoria oop en veilig is. “With an estimated 35 000* insurgents flooding into the country to vote, and to cause trouble if the outcome was not to their liking, the security forces certainly had to be on their toes” (Kindle 4498). “It was amazing just how many blacks had already gathered for the next day’s voting, many of them carrying weapons: RPG-7s, machine guns, and rifles” (4557). [* Ek kon nie inligting oor die getal terroriste in Ian Smith se outobiografie of in Peter Godwin se vier boeke opspoor nie. In Suid-Afrika is die getal terroriste wat voor die 1994-verkiesing die land binnegekom het op 13 000 gestel (Jeffery, People’s War, Kindle 8091, 14416). Kan dit wees dat FW de Klerk voor ‘n veel kleiner getal terroriste as Ian Smith geswig het en daarby in ‘n veel groter mate? In die Zimbabwiese parlement van 100 lede het 20 blankes sewe jaar lank gewaarborgde sitting gehad. De Klerk het glad nie daarin geslaag om iets soortgelyks te beding nie.]
Die terroriste waaroor dit hier gaan, verstaan bv AK47-gewere maar daar moet nie van hulle verwag word om doeltreffend boek te hou van enigiets nie. Oor die getal terroriste is daar dus nie eenstemmigheid nie. ‘n Ander polities korrekte Jacana-publikasie, Janet Cherry se boek, Umkhonto weSizwe (Auckland Park: Jacana, 2011, 156p), kan hieroor geraadpleeg word. Cherry erken: “There is … a bias in the framing of the book, stemming from my own involvement as an ANC and an anti-war activist” (p 12).
“By May 1995, some 15 000 of the 35 000 non-statutory [!] forces members (comprising 28 000 MK and 6 000 APLA soldiers) had reported to assembly points. While they are referred to by some analysts as guerrillas, it should be noted that many thousands had not been formally trained nor engaged in guerrilla operations; they included some of those informally trained inside South Africa, including SDU [Self-Defence Units] members” (127-128). Laasgenoemdes verwys na terroriste wat danksy die toegeeflikheid van FW de Klerk in 1990/1994 in Suid-Afrika as terroriste opgelei is, bv in Bantu Holomisa se Transkei. In haar boek verskaf Jeffery heelwat inligting hieroor. Volgens bostaande statistiek is moontlik net soveel terroriste binne as buite Suid-Afrika opgelei, wat op uiters laakbare versuim van die De Klerk-regering dui.
In 1990/1994 is 15 000 mense in die gewapende stryd gedood (Jeffery 14301), veral omdat dit die ANC se verklaarde beleid was om nie terrorisme te staak terwyl grondwetlike onderhandelinge gevoer word nie. Die doel was om voor die verkiesing die invloed van sowel Inkatha as die blankes te neutraliseer. Hoewel Mandela een van die hoofargitekte van hierdie beleid was, het hy op sy grenseloos immorele manier gelieg: Dit was ‘n “universally recognised fact that the ANC has not killed a single person since the peace process began” (Jeffery 7476). En “die wêreld” het hom geglo, want “die wêreld” wou hom glo. Die getal kamerade wat aanspraak op terrorisstatus gemaak het, het heelwat meer geword nadat die ANC-regering besluit het om hulle met staatstoelaes te vergoed vir niksdoen/ledigheid of vir die dood en verwoesting wat hulle gesaai het.
“By June 1995, nearly 12 000 members of the non-statutory forces members had been integrated into the SANDF [South African National Defence Force]. It was expected that in the end around 14 000 MK members would be integrated into the SANDF. If Motumi’s* estimate that there were no more than 10 000 to 12 000 MK members who received formal training outside South Africa is accurate, then most of this number were absorbed into the new army” (Cherry 128). [* Tsepe Motumi, “Umkhonto we Sizwe: structure, training and force levels (1984-1994)”, African Defence Review, 18, 1994.]
Die 13 000 buitelandsopgeleide terroriste waarna Jeffery verwys, stem dus min of meer ooreen met die tot 12 000 waarvan Motumi gewag maak. Dit is hierdie elemente wat die kern van die weermag van die nuwe Suid-Afrika uitmaak. Cherry erken: “In military terms MK has to be judged one of the least effective armies in modern history” (141). Dit maak De Klerk se algehele politieke magsoorgawe des te meer skandalig. Cherry se erkenning wek noodwendig twyfel oor die gehalte van die nuwe Suid-Afrika se weermag. Sy merk ligweg op dat die terroriste in die weermag geïntegreer is. Wat sy verswyg om te noem, is dat dit ten koste van blankes geskied het, terwyl FW de Klerk voor die 1992-referendum plegtig belowe het dat geen blanke sy werk sou verloor nie.
Die populêre opvatting is blykbaar dat toi-toi sommer maar net ‘n onskuldige uitdrukking van swart kultuur is. Die HAT is nader aan die waarheid deur toi-toi te beskryf as ‘n “militêre dans, veral tydens ‘n optog uitgevoer, waardeur die skare opgesweep (kan) raak.” Toi-toi is histories uitdruklik anti-blank en pro-terrorisme. Hier volg ‘n laaste aanhaling uit Cherry se boek: Toi-toi-danse is “simulation of the military training that MK soldiers underwent, which they had in turn learned from ZIPRA [Joshua Nkomo’s Zimbabwe People’s Revolutionary Army] cadres in Zimbabwe” (67). As die ANC-regering werklik versoening begeer, sou hy toi-toiery verbied.
‘n Lid van die Britse vredesmag het voor die 1980-verkiesing in Rhodesië vir Selby (as lid van die Rhodesiese veiligheidsmag) gevra: “Don’t you think your presence here is provocative? With all these freedom fighters and the local population around here, anything could spark off trouble” (4564). Selby skryf: “Much as I have always liked the British, this one definitely annoyed me intensely, and I thought to myself, You stupid arsehole! This is not even your country. You haven’t risked your life fighting for it” (4564). Daardie aand in die kroeg het ‘n Britse polisieman, wat ook deel van die buitelandse vredesmag was, darem ‘n ander deuntjie gesing: “The Bri’ish guv’ment is be’aving like a bluidy ostrich with its ‘ead stuk up its arse!” (4573).
“As more and more insurgents came out of the bush, so did intimidation and beatings of the locals, who had no choice but to vote for whom they were told. Despite the monitors being aware of the problem, they said they were unable to pinpoint anything specific” (4580). “The three days of polling were full of tension as many heavily armed insurgents loitered around the polling station … Once the elections were over, the ballot boxes were flown to Britain to await the outcome of what many believed was a rigged election” (4617).
In die 1994-verkiesing in Suid-Afrika het dit selfs meer chaoties daaraan toe gegaan. Die finale uitslag, soos beskryf deur Jeffery, is deur die politieke partye onderling beding (13962, 13973). Die uitgebragte stemme het bloot as ‘n riglyn gedien. Die voorsitter van die Onafhanklike Verkiesingskommissie, Johann Kriegler, het gesê: “The election is about national reconciliation, not ballot reconciliation” (13880). Hierdie chaoties verkose parlementslede het die Grondwet goedgekeur waarmee ons steeds moet saamleef. De Klerk vra deesdae gereeld dat ons aan hierdie Grondwet moet vasklou, asof dit sy blywendste bydrae of prestasie is. Leon Wessels skryf egter: In 1996 “flankeer FW openlik met die gedagte om teen die Grondwet te stem” (Vereeniging, Kaapstad: Umuzi, 2010, p 279).
Selby skryf: “The war had been lost, and a sense of betrayal hung heavily in the air. It was ironic to see how many Rhodesians eventually went off to live in the very same countries they felt had betrayed them. Zimbabwe’s loss was to be their gain as talented, innovative, and hardworking people left the country in droves” (4656). “We had fought for a good cause” (4699). Dít is die teenoorgestelde van Coltart se gevolgtrekking. Die titel van Ian Smith se outobiografie verwys ook na die verraad wat daar teen Rhodesië en sy blankes gepleeg is. Dit is ‘n historiese feit dat John Vorster se regering ‘n prominente bestanddeel van daardie verraad is. Ian Smith haal in sy outobiografie een van sy bewonderaars soos volg aan: “There is no dishonour in a lost cause – the shame is with those who betrayed you” (p 327) en ook vir Cicero: “A nation can survive its fools and even the ambitious. But it cannot survive treason from within” (320).
Ek onthou hoe Vorster destyds beweer het dat dieselfde lot (swart meerderheidsregering) nie Suid-Afrika sou tref nie, want Suid-Afrika was glo, anders as Rhodesië, “‘n soewerein, onafhanklike land.” Deesdae is dit die Suid-Afrikaanse swart meerderheidsregering se Onafhanklike Verkiesingskommissie wat keer op keer ‘n Mugabe-verkiesingsoorwinning, teen al die feite in wat op die teenoorgestelde dui, “vry en regverdig” verklaar. Ek volstaan met ‘n enkele voorbeeld van wat in Zimbabwiese verkiesings gebeur: “As the candidates were waiting for the ballot counting to begin, they heard the results being announced on the radio” (Peter Godwin, The fear: The last days of Robert Mugabe, London: Picador 2010, p 214).
Verkiesingsbeamptes het begin om die stemme te tel nadat kiesers in die Sentraal-Afrikaanse Republiek in verkiesings wat eers uitgestel is, vir die wetgewende liggaam en die president gestem het.
Die hoop is uitgespreek dat ’n einde aan die ergste sektariese geweld sedert die land se onafhanklikwording in 1960 nou gemaak sal word, het AFP berig.
Die stemmery het onder streng veiligheidsmaatreëls plaasgevind met duisende vredesbewaarders van die Verenigde Nasies wat landwyd ontplooi is. Sover vasgestel kon word, het die verkiesings vreedsaam verloop.
Die eerste amptelike uitslae word nie vir etlike dae verwag nie.
Anicet Georges Dologuele, ’n 58-jarige voormalige bankier van die sentrale bank, wat as “Mnr. Skoon” bekend staan vir sy pogings om deursigtigheid in die deurmekaar openbare finansies teweeg te bring, het in die eerste ronde van die presidentsverkiesing op 30 Desember 23,78 persent van die stemme op hom verenig.
Sy naaste teenstaander, Faustin Archange Touadera, ’n voormalige wiskunde professor, ook 58 jaar oud, wat as ’n onafhanklike kandidaat gestaan het, het vir ’n verrassing gesorg en 19,4 persent van die stemme ingepalm.
Kiesers het ook in ’n herverkiesing vir die wetgewende vergadering gestem nadat die aanvanklike verkiesing, wat ook op 30 Desember gehou is, ongeldig verklaar is ná talle onreëlmatighede aan die lig gekom het.
Altesaam 1 800 kandidate ding mee om 105 setels in die Nasionale Vergadering.
Die Sentraal-Afrikaanse Republiek se mees onlangse bloedvergieting is begin nadat die bewind van die veteraanpresident, Francois Bozize, ’n Christen, in Maart 2013 deur hoofsaaklik Moslem Seleka-rebelle omvergewerp is.
Die staatsgreep het ’n reeks vergeldingsaanvalle deur Christen “anti-balaka” (anti-kapmes) milisies en Moslem-rebelle meegebring. Duisende mense is dood en ongeveer ’n tiende van die land se 4,8 miljoen inwoners, het op die vlug geslaan.
Benin se pres. Thomas Boni Yayi sal die tuig na twee termyne neerlê “uit respek vir die grondwet” wat hom verhinder om hom in 2016 herverkiesbaar te stel.
“Elkeen het sy eie oortuigings. Myne is om my land se grondwet te respekteer,” het hy in ’n onderhoud aan AFP in Parys gesê.
Yayi se besluit onderskei hom van vele ander Afrika-staatshoofde soos die Republiek van Kongo se Denis Sassou Nguesso, Zimbabwe se Robert Mugabe en Uganda se Yoweri Museveni, wat almal reeds vir dekades aan bewind is.
Yayi is deur sy Franse ampsgenoot, Francois Hollande, as ’n voorbeeld van demokrasie in Afrika geloof.
Yayi wou nie ander staatshoofde in Afrika kritiseer nie. “Ek het nie ’n les om enige iemand te leer nie en ek wil niemand kritiseer nie,” het die 63-jarige staatshoof gesê wat in 2006 vir die eerste keer verkies is.
Benin het reeds drie gladde demokratiese regeringsoorgange gehad sedert die land se kommunistiese diktatuur in 1990 tot ’n val gekom het.
Presidentsverkiesings word vir Februarie beplan. Die regerende FCBE-party het nog nie op ’n kandidaat vir die verkiesing besluit nie.
By ‘n geskiedkundige byeenkoms op 30 Oktober 2015 in Wene, Oostenryk, het die wêreld se groot moondhede ooreengekom dat die staatlike integriteit van Sirië behoue sal bly.
Die besluite by die vergadering het die VSA se planne om Sirië te destabiliseer, erg geknou.
China, Egipte, Frankryk, Duitsland, en ander EU-lidlande, Iran, Irak, Jordanië, Libanon, Oman, Qatar, Rusland, Saoedi-Arabië, Turkye, die Verenigde Arabiese Emirate, die Verenigde Koninkryk, die Verenigde Nasies, asook die Verenigde State [“die deelnemers”] het vergader om die ernstige situasie in Sirië te oorweeg.
Die deelnemers het vergader oor hoe om so gou as moontlik ‘n einde aan die geweld te bring dmv ‘n openhartige en konstruktiewe bespreking oor knelpunte.
Terwyl aansienlike verskille steeds onder die deelnemers heers, het hulle ‘n wedersydse begrip oor ‘n aantal kwessies uitgespreek:
Sirië se eenheid, onafhanklikheid, territoriale integriteit en sekulêre karakter fundamenteel is.
Staatsinstellings sal dus ongeskonde bly en die regte van alle Siriërs, ongeag etnisiteit of godsdienstige denominasie, moet beskerm word.
Dit is noodsaaklik om al die diplomatieke pogings om die oorlog te beëindig, te bespoedig.
Humanitêre toegang sal verseker word oor die hele gebied.
ISIS en ander terreurgroepe, soos deur die Veiligheidsraad van die VN aangewys, moet verslaan word.
Ingevolge die 2012 Geneva Communique en VN-resolusie 2118, moet ‘n politieke proses lei tot geloofwaardige, inklusiewe, en nie-sektariese landsbestuur, gevolg deur ‘n nuwe grondwet en verkiesings.
Hierdie verkiesings moet onder VN-toesig plaasvind, maar die Siriese mense sal oor die toekoms van Sirië besluit.
Die Amerikaanse president, Barack Obama het intussen dosyne Spesmagte in Sirië ontplooi om ISIS-terroriste te beskerm teen Russiese lugaanvalle.
Obama het die onderneming gegee dat Amerikaanse soldate nie by gevegte betrokke sal raak nie.
Obama sê die ontplooiiing is net ‘n voortsetting van die hulp wat Amerika reeds aan “gematigde” insurgente, oftewel ISIS, verskaf.
Die Wit Huis het Vrydag aangekondig dat byna 50 lede van die Spesmagte na Sirië gestuur word om opposisiemagte op te lei, raad te gee en by te staan.
Nadat die VSA se betrokkenheid in Sirië met ISIS-terroriste op die lappe gekom het, moet die Pentagon bontstaan om vure dood te slaan.
Vyf van die Ivoorkus se tien presidentskandidate het Woensdag gesê die land is nie gereed om geloofwaardige en deursigtige verkiesings op 15 Oktober te hou nie.
Hulle dreig nou om hulle aan die verkiesings te onttrek.
Opposisiegroepe sê Alassane Ouattara se ouers is nie Ivoorkus-burgers nie, dieselfde beswaar wat voor die dodelike onrus in 2010-2011 geopper is en waarin meer as 3000 dood is.
Die voormalige president Laurent Gbagbo, wat aangekla is deur die Internasionale Strafhof vir misdade teen die mensdom moet in November in Den Haag oor dié onrus verskyn.
Hy het geweier om van sy pos te bedank en erken nie Ouattara se oorwinning by die stembus nie. Ouattara is ‘n Moslem en ekonoom wat voorheen vir die IMF gewerk het.
Die vyf kandidate het die week tydens ‘n byeenkoms van die Nasionale Koalisie vir Verandering (CNC) in die hoofstad, Abidjan, gepraat.
‘n Voormalige speaker, Mamadou Coulibaly, het gesê sommige presidentskandidate is nie gereed om in die huidige omstandighede aan verkiesings deel te neem nie. Hy wil ook hê die nege presidentskandidate wat die huidige president, Alassane Ouattara, teenstaan, moet byeenkom en “gesels”.
Ander opposisieleiers het weer te velde getrek teen die onafhanklike verkiesingskommissie wat volgens hulle ten gunste van Ouattara is.
Ondanks die feit haar party gister tydens die tweede ronde van departementele verkiesings nie daarin kon slaag om een van Frankryk se 96 departemente in te palm nie, meen ‘n invloedryke koerant dat Marine Le Pen wel president kan word. Die redakteur van Le Figaro, Alexis Brézet, skryf vanoggend in ‘n ontleding van gister se verkiesing dat gister se sukses deur die sentrum-regse UMP van Nicolas Sarkozy “te danke is aan die kiesstelsel wat oorspronklik bedink is om die Front National uit hou”.
Hoewel die Front National in vele kiesafdelings die meeste stemme ontvang het en verskeie kantons ingepalm het, kon hy vanweë die stelsel nêrens ‘n departement verower nie. Die Sosialistiese Party van president Francois Hollande, wat reeds sedert die tweede wêreldoorlog die linkse blok in Frankryk aanvoer, het skouspelagtig teruggesak. Die regse partye het voorheen 40 departemente beheer, dog het gister ten minste 67 ingepalm. Die linkses beheer nou slegs 34 departemente, iets wat blykbaar ook die Sosialistiese Party se finansies ‘n erge knou gaan gee aangesien partye ook fondse van die departemente verkry.
Die Kommunistiese Party, wat voorheen twee departemente beheer het, het een verloor en beheer nou slegs die Val-de-Marne-departement, waarvan die vorige charismatiese leier, Georges Marchais, afkomstig is.
50,01 % van Franse het gister buite stemming gebly, aangesien departementele verkiesings gewoonlik nie groot getalle kiesers trek nie. Slegs een departement het van regs na links gekantel, terwyl die sentrum-regse koalisie nie minder nie as 28 van die linkses afgerokkel het, waaronder die Bouches-du-Rhône, ‘n departement wat reeds sedert 1953 as ‘n linkse bastion gereken word.
Die Front National het tussen 43 en 47 kantons verower, wat beteken dat die party nou ook op departementsvlak sterk verteenwoordig is en dat hy verdere verkiesingsfondse van die staat sal ontvang. Voor die verkiesing is voorspel dat Marine Le Pen se party moontlik die departemente van Vaucluse et Aisne kon verower, maar dit het nie geluk nie. Die parlementêre ster van die party en niggie van die leidster, Marion Maréchal-Le Pen is tans die LP vir Vaucluse en sy het gisteraand gesê dat die party slegs enkele honderde stemme kortgekom het om ‘n meerderheid in Vaucluse te behaal.
Le Figaro, wat die sentrum-regse partye ondersteun, se redakteur waarsku egter dat die sukses van die UMP slegs te wyte is aan die “verdeeldheid van die linkses” en geensins aan die gewildheid van die tradisionele sentrum-regse partye toegeskryf kan word nie. Tydens die eerste ronde van die verkiesing ‘n week gelede kon die sentrum-regse partye slegs een derde van die stemme trek, “terwyl kandidate van die Front National, wat dikwels oor geen plaaslike organisasie beskik nie, dikwels die plaaslike ‘hoëlui’ wat al jare lank daar gevestig is, kon ewenaar… Die groei van die FN plaas die UMP in ‘n netelige situasie.”
Ook tydens gister se verkiesing, het sowel die linkse as sentrum-regse partye ‘n “verenigde front” teen Marine Le Pen se party probeer voorhou. In Perpignan het die UMP selfs in ‘n verkiesingstryd tussen ‘n FN- en ‘n Kommunistiese kandidaat, ‘n beroep gedoen om vir die Kommunis te stem. Maar die redakteur van Le Figaro waarsku daarteen om te dink dat die tweede ronde van ‘n presidensiële verkiesing in Frankryk ewe maklik kan afloop en dat die UMP “by verstek” kan wen. Soos in die onlangse roman van Michel Houellebecq, Ondergang, sien Alexis Brézet, ook dat daar dalk nog een keer so ‘n president “by verstek” verkies mag word, alvorens Marine Le Pen die tradisionele partye troef en president mag word.
Die huidige eerste minister, die Sosialis Manuel Valls, het onlangs gewaarsku dat “Links mag uitsterf”. In Griekeland het ‘n Sosialistiese Party ook jare lank geregeer, alvorens hy heeltemal van die toneel verdwyn het.
Frankryk staar verskeie krisisse in die gesig: ná dekades van sosialistiese regering behaal werkloosheid nuwe hoogtes terwyl Moslem-immigrasie ‘n kultuurkonflik in die land veroorsaak het. Voeg daarby die oorheersing van die EU-burokrasie uit Brussel wat volgens die jong strateeg van die Front National, Florian Philippot, “tagtig persent van ons wette maak” en ‘n mens kan sien dat Frankryk se politieke en ekonomiese krisis dringend oplossings verg.
Marine Le Pen het haar party se vertoning in gister se departementele verkiesings as ‘n “manjifieke sukses” beskryf.
Frankryk se Nasionale Front, een van die magtigste regse politieke partye in Europa, het ‘n sterk vertoning teen pres. Francois Hollande se regerende sosialiste in die naweek se streeksverkiesings gelewer.
Die verkiesings word in 101 “departemente” gehou, wat portefeuljes soos skole en welsynsbegrotings beheer.
Sondag se verkiesings het ‘n geleentheid gebied vir die Nasionale Front om stoom op te bou in die aanloop tot die presidentsverkiesings wat in 2017 gehou word.
Sommige ontleders meen die party se leier, me. Marine Le Pen, staan ‘n goeie kans om die ongewilde Hollande uit die kussings te lig.
Namibiërs gaan op 28 November vanjaar stembus toe om vir lede van die Nasionale Vergadering en ’n nuwe president te stem.
Anders as in vorige jare, sal die verkiesings vanjaar net op een dag plaasvind en nie soos in die verlede oor twee dae nie. Die kwessie van twee stemdae was in die verlede ’n steen des aanstoots vir opposisiepartye wat aangevoer het dat dit ’n skuiwergat vir verkiesingskullery geskep het.
Die proklamasie van die verkiesingsdatum sal op 13 Oktober plaasvind wanneer dit deur pres. Hifikepunye Pohamba in die Staatskoerant gepubliseer sal word.
Namibiërs wat hulle in die buiteland bevind, kan op 14 November by Namibië se ambassades en hoë kommissariate stem. Dieselfde datum is geoormerk vir seevarende personeel wat dan op Lüderitz en Walvisbaai hul stemme kan uitbring.
Aanvanklik is voorstelle deur hoofsaaklik die Rally for Democracy and Progress (RDP) gemaak dat die verkiesings eerder in Februarie aanstaande jaar moes plaasvind.
Die RDP voer aan die eerste demokratiese verkiesing wat in Namibië gehou is, het in November 1989 plaasgevind. Dit was voor ’n datum vir onafhanklikwording vasgestel is. Destyds moes ’n grondwet geskryf word, nasionale simbole soos die landsvlag en volkslied aanvaar word en voorbereidings vir onafhanklikwording getref word.
Sedertdien is verkiesings tradisioneel altyd in November gehou, met die nuwe Nasionale Vergadering wat eers op 21 Maart die daaropvolgende jaar diens aanvaar en ingesweer word.
Dit bring volgens die RDP mee dat die land vir byna vier maande lamgelê word omdat ampstermyne voortsleep, maar almal weet nuwe NV-lede en ’n nuwe president is reeds verkies.
Die nominasieproses vir presidentskandidate en die indien van partylyste begin op 13 Oktober en duur tot 29 Oktober.
Op Woensdag 29 Oktober sal die voorsitter van die verkiesingskommissie ’n openbare sitting by die ECN se hoofkantoor in Van Rhijnstraat, Windhoek-Noord, hou waar die nominasies ontvang sal word. Die sitting sal van 09:00 tot 11:00 duur.
Nóg nuus van die verkiesingskommissie is dat tussenverkiesings vir die Endola-kiesafdeling op 7 November sal plaasvind en dié in Windhoek-Wes op 14 November.
Die verkiesingskommissie is ook besig met reëlings vir die akkreditasie van buitelandse en plaaslike verkiesingswaarnemers.
Ná afloop van die bykomende registrasieproses is die voorlopige kiesersregister na al 121 kiesafdelings gestuur waar dit van 1 tot 3 Oktober vir inspeksie en besigtiging beskikbaar sal wees. Die finale kiesersregister sal op 7 November in die Staatskoerant gepubliseer word.
‘n Digte swart rookkolom hang oor Bagdad nadat ten minste 100 mense die lewe gelaat het in ‘n gekoördineerde reeks van vyf motorbomontploffings wat die stad Dinsdag geruk het. Volgens hospitaalpersoneel en polisiebeamptes is honderde beseer.
‘n Reeks van vyf bomontploffings waarvan een ‘n selfmoordbomaanslag was, het die universiteit, ‘n hof, moskee en ‘n mark by die ministerie van binnelandse sake geruk kort na 10 uur die oggend en het 50 minute geduur.
Die jongste terreur vloei waarskynlik voort uit die aankondiging van parlementêre verkiesings wat vir Maart besluit is. Irak se leiers het Sondag ‘n konstitusionele krisis afgeweer danksy druk deur president Obama en sy vise-president Joseph R. Biden.
Amerikaanse helikopters, onbemande tuie en vliegtuie het oor die stad gesirkel ná die aanval en sporadiese geweervuur is gehoor.
Drie polisielede is in Dora, in die suide van Bagdad, gedood deur ‘n motorbom asook studente van ‘n tegniese skool.
Dit is die ergste aanval sedert twee selfmoordbomaanvalle 155 mense in Oktober in Irak laat sterf het. In Augustus is 122 mense dood in soortgelyke aanvalle.
Na verwagting sal die intensiteit van anti-Amerikaanse aanvalle toeneem in aanloop tot die verkiesing.
Wêreldleiers het die Duitse kanselier, Angela Merkel, met haar verkiesingsoorwinnning gelukgewens maar sommige koerante meen vanmôre dat die lae stempersentasie en haar party se swakste vertoning sedert 1949 nie veel is om oor te kraai nie.
Die Amerikaanse president Barack Obama het sy gelukwensinge oorgedra deur te sê dat hy “uitsien na voortgaande noue samewerking met kanselier Merkel om ons gemeenskaplike uitdagings in die jare vorentoe aan te pak,” luidens ‘n verklaring wat deur die Withuis uitgereik is.
“Die Verenigde State en Duitsland is getroue bondgenote en is dwarsdeur die wêreld vennote in die bevordering van vryheid, veiligheid en voorspoed,” het die verklaring verder gelui.
Gordon Brown van Brittanje het gesê hy “sien daarna uit om hul noue werksverhouding voort te sit,” volgens ‘n woordvoerder van Downingstraat.
Die Franse president Nicolas Sarkozy meen die oortuigende oorwinning was ‘n gevolg van die openbare vertroue wat sy oor die laaste vier jaar gevestig het, terwyl die Italiaanse eerste minister Silvio Berlusconi Merkel geskakel het om hul “gemeenskaplike visie en verbintenis tot die bou van ‘n sterk en verenigde Europa te beklemtoon”, volgens die ANSA-nuusagentskap.
Hoewel die hoogs gewilde Merkel haar in Sondag se verkiesingsoorwinning verkneukel het, meen die Duitse dagblad Tagesspiegel dat haar telling van 33,8 persent, die regse party se laagste sedert 1949, ‘n “blou-oog” vir die kanselier verteenwoordig.
Die stempersentasie was ‘n rekordlae 70,8 persent, teenoor 77,7 persent vier jaar gelede.
“Dis geen briljante vertoning nie,” het Die Welt verklaar en bygevoeg dat die uitslag vir Merkel se party “bitter” was, “veral vir die kanselier”.
Die Frankfurter Allgemeine Zeitung meen die konserwatiewe CDU/CSU-blok “het onder Merkel heelwat steun verloor”.
Maar die Londense Times sê Merkel beskik nou oor ‘n duidelike mandaat om die nodige hervormings in haar land aan te bring – soos om die ekonomie ná die resessie te herorganiseer.
“Die uitslag is goed vir Duitsland, goed vir Europa en goed vir ‘n demokrasie wat ‘n duidelike rigting, asook ‘n sterk mandaat, benodig,” meen die koerant.
Die oorwinning sal waarskynlik min verander aan Merkel se teruggehoue styl of haar voorkeur vir regering deur konsensus – maar dit het haar gesag op die wêreldverhoog versterk, veral by haar bondgenote.
“Haar sterk mandaat en “Duitsland se geleidelike herstel vanuit die resessie sal verseker dat haar sienings meer gewig in sowel Parys as Washington, Berlyn se twee sleutelalliansievennote, dra,” het die Times gesê.
“Dit gee vir haar bewegingsruimte en tyd om ongewilde probleme aan te pak, soos Duitsland se ontplooiing in Afghanistan,” het die koerant bygevoeg.
Die Russiese dagblad Rossiiskaia Gazeta het na die “rekordapatie” van die kiesers verwys en het die verkiesingsveldtog as “waarskynlik die verveligste in die geskiedenis van demokratiese Duitsland” bestempel. Vir die afgelope vier jaar is Merkel se party gedwing om aan ‘n liefdelose groot koalisie met die sentrumlinkse Sosiaal-Demokrate (SPD) deel te neem.
Maar sy gaan nou in alle waarskynlikheid saam met die meer konserwatiewe Vrye Demokratiese Party (FDP) regeer. Die twee het tesaam ‘n gemaklike meerderheid van 332 setels uit 622 in die parlement behaal.
“Ons hoofdoelwit is bereik, naamlik om ‘n regeringsverandering teweeg te bring, wat vir my al is wat vanaand tel,” het Merkel Sondag gesê.
Europa se grootste ekonomie is harder as die meeste deur die globale resessie getref en die vraag vir Duitsland se allerbelangrike uitvoere het drasties afgeneem, waardeur die land tans sy ergste resessie sedert die Tweede Wêreldoorlog ervaar.
Werkloosheid, wat deur Merkel as ‘n “hoogste prioriteit” geëien is, staan tans op 8,3 persent maar gaan volgens voorspellings oor die volgende maande verder styg.
Wêreldleiers het die Duitse kanselier, Angela Merkel, met haar verkiesingsoorwinnning gelukgewens maar sommige koerante meen vanmôre dat die lae stempersentasie en haar party se swakste vertoning sedert 1949 nie veel is om oor te kraai nie.
Die stempersentasie was ‘n rekordlae 70,8 persent, teenoor 77,7 persent vier jaar gelede.