Donkerblou golf oor Frankryk: Marine Le Pen behaal 42% in streeksverkiesing

Die woordspel rondom “vlootblou” wat gebruik word om Marine Le Pen, leidster van die Franse Front National aan kiesers te bemark, “Bleu Marine”, is toepaslik, want die blou golf het Sondag oor Frankryk gebreek met haar party wat in die eerste rondte voorloop in ses uit 13 streke. Self het Le Pen ‘n stempersentasie van 41% behaal teenoor haar naaste teenstander Xavier Bertrand van die Republikeine op 24,6%, gevolg deur die uitgaande Sosialis Pierre de Saintignon op 18,2%. Die Front National-leidster se niggie, die 25-jarige Marion Maréchal-Le Pen, het insgelyks uitstekend gevaar en ‘n vorige minister van die Republikeine, Christian Estrosi, met 41,7% teenoor 25,3% geklop.

In totaal het 30,6% van Franse kiesers vir die Front National gestem, teenoor 27% vir die Republikeine en 22,7% vir die regerende Sosialistiese Party van mnr. Francois Hollande. Die party het in ses van die 13 Franse streke die meeste stemme van enige party behaal.

uitslae_1ste_rondte

Binne ‘n halfuur ná die sluiting van die stembusse het Mevrou Le Pen in haar triomfantelike toespraak gesê:

Die Franse volk trots kan wees dat hy nie ingegee het voor feodale politieke en media-intimidasie nie. Ons het vertroue in die helderheid en die volwassenheid van ons burgers om die intimidasieveldtogte te oorkom.”

Marine Le Pen, kort na die aankondiging van die eerste verkiesingsuitslae

In antwoord op oproepe dat sowel die Republikeine as die Sosialiste ‘n verenigde “repubikleinse front” teen haar vorm, het sy gesê:

“Die Front National is die enigste werklik republikeinse front want hy is die enigste wat die nasie en sy soewereiniteit verdedig. Die FN is die enigste wat die verlore gebiede van ons platteland weer in ere kan herstel. Die FN is (ook) die enigste wat ‘n republiek verdedig wat geen ander roeping as die ontwikkeling van Franse indiensneming het nie. Die FN is die enigste wat ‘n republiek verdedig wat geen ander roeping het as om ons lewenswyse te handhaaf nie.”

Tot en met tienuur Suid-Afrikaanse tyd het die regerende Sosialistiese Party nie gereageer nie, hoewel daar verwag word dat die eerste minister, Manuel Valls, een of ander tyd ‘n verklaring sal maak. Volgens Franse joernaliste wat by die party se hoofkantoor in die rue Solférino in Parys op reaksie wag, “stamp hulle mekaar nie uit die pad om eerste te wil praat nie”.

Die uitgaande streeksvoorsitter, die Sosialis Pierre de Saintignon, in die Nord-Pas de Calais-Picardie-streek waar Marine Le Pen staan, lyk asof hy hom aan die stryd wil onttrek om die veld vir sy regse eweknie, Xavier Bertrand, oop te laat. Op Twitter het ‘n joernalis getwiet dat “Cambadélis die onttrekking van Pierre de Saintignon in die Nord-Pas de Calais bevestig”.

Jean-Christophe Cambadélis is die eerste sekretaris van die Franse Sosialistiese party.

Daar word hewig gespekuleer oor samewerkingsooreenkomste tussen die Republikeine en die Sosialiste om Marine Le Pen se opmars te stuit, maar Nicolas Sarkozy, leier van die Republikeine hou voet by stuk dat geen van sy kandidante hulle gaan onttrek nie.

tous_contre_elle[Bywerking Maandagoggend 08:01] Intussen het die Sosialistiese leiers insgelyks hul suidelike leier in die PACA-streek waar Marion Maréchal-Le Pen insgelyks uitstekend gevaar het, gedwing om hom aan die verkiesing se tweede rondte te onttrek. Die linkse Franse koerant Libération berig dat Christophe Castaner “die swaar en moeilike besluit geneem het (om te onttrek), ek dink aan ons linkse volk wat sodoende van hul verteenwoordigers op streeksvlak ontneem word, maar ‘n mens moet ‘n sin vir verantwoordelikheid hê”. Die suidelike koerant Nice-Matin vertoon in reaksie vanoggend ‘n foto van Marion Maréchal-Le Pen op die vooblad met die opskrif: “Tous contre elle” (Almal teen haar).

Indien Regs en Links teen Marine Le Pen saamstaan, gaan dit water op haar meul wees, want sy beskryf die twee partye as die UMPS (die UMP synde die Republikeine se vorige naam), waardeur sy haar eie posisie as “enigste ware opposisie” in die Franse politiek teenoor kiesers bevestig.

Sowel Marine Le Pen as haar kleinniggie Marion Maréchal-Le Pen het egter so ‘n groot voorsprong in die eerste rondte opgebou dat dit moeilik is om te sien hoe hulle in die tweede rondte aanstaande Sondag geklop sal word, selfs al word ‘n verenigde front teen hulle opgestel. Ten minste twee streke sal dus aan die FN behoort, met ‘n sterk kans vir ‘n derde onder Philippot in Elsas-Lotaringe en selfs ‘n vierde onder Louis Aliot in Languedoc-Roussillon. Alle Sosialistiese kiesers sal nie vir die sentrum-regse kandidaat stem nie, met meningsopnames wat voorspel dat tot 75% van alle Franse werkers in Nord-Pas de Calais-Picardie vir Marine Le Pen kan stem. Die Sosialistiese steun kom tradisioneel van Franse blou- en witboordjiewerkers.

Die onderleier van die FN, Florian Philippot, het kiesers gewaarsku dat die twee hoofstroompartye gaan probeer om vrees by kiesers in te boesem:

“Hulle gaan u probeer bang maak in die week wat kom. Moenie na hulle luister nie. Daar is geen apokalips nie.”

Philippot het beklemtoon dat sy party ‘n groot patriotiese liefde vir Frankryk koester en daarom graag na alle Franse wil omsien. In ‘n land wat deur sy vyandigheid teenoor die kleiner streekstale en dialekte gekenmerk word, het hy bygevoeg:

“Ons is baie lief vir ons plaaslike streke en vir die streekstale.”

Die sentrum-regse koerant Le Figaro het ‘n groot foto van Marine Le Pen op sy voorblad vir Maandag se uitgawe met die opskrif “Le choc”, die skok.

lechoc

Die veldtog vir of teen die Front National sal in aanloop tot aanstaande Sondag se tweede en finale rondte ‘n nog groter intensiteit bereik, met die hele Europa wat die drama met belangstelling dophou. Marine Le Pen is ook bekend om haar simpatie vir die bewind van Wladimir Poetin in Rusland, sodat Amerikaanse en Britse meningsvormers haar opgang in Frankryk waarskynlik met skerp kritiek sal beantwoord.

 

Karel Combrinck: Nog plek vir witwees?

Baie van die euwels waarmee ons vandag moet saamleef, kom van die Franse rewolusie en meer spesifiek van die Verklaring van Menseregte (Déclaration des droits de l’homme et du citoyen) van 1789. Hierin is die beginsels van «vryheid, gelykheid en broederskap » vervat wat die Franse leuse gebly het tot vandag.

Eerstens was daar van vryheid, gelykheid en veral broederskap in die skrikwekkende bloedvergieting van die Franse rewolusie wat op hierdie verklaring gevolg het, maar min sprake. Dit lyk asof die « droits de l’homme » alles ingesluit het behalwe die « droit » om te mag lewe. Maar nou ja, wanneer dit by ideologie en rewolusie kom, is slagspreuke altyd goedkoper as die waarheid. In Frankryk is dit ongeveer ‘n nasionale sport om mekaar elke nou en dan op groot skaal uit te roei, net sodat hulle dan later hulle genepoel met die invoer van Afrikane moet probeer versterk.

Die linksliberale media, politici en ander lede van die dekadente gemeenskap is baie lief om hoog op te gee oor hulle « waardes ». As ‘n mens egter ‘n bietjie begin ontleed, dan kom jy gou agter dat die « waardes » nie veel meer om die lyf het nie as bloot net gelykheid en dan spesifiek rassegelykheid.

Maar in watter mate word die groot « waarde » van gelykheid dan nou eerbiedig? ‘n Boom word tog spreekwoordelik geken aan sy vrugte. In die eerste plek sou dit lagwekkend wees om te beweer dat ongelykheid tussen ryk en arm aan die afneem is of dat gelykheid tussen die rykes en die armes hoegenaamd nagestreef word. Soos almal weet is ongelykheid tussen die rykes en armes groter as ooit in die geskiedenis en word dit by die dag net groter. Enige regdenkende mens sou hom kon vereenselwig met groter gelykheid tussen rykes en armes, maar dit is alles behalwe die oogmerk van die linksdekadente media wat trouens alles in hulle vermoë doen om hulle meesters, die rykes, nog ryker te maak.

Dus as ons die « waarde » van ekonomiese en finansiële gelykheid nie kan verwesenlik nie, kom ons val dan maar terug op die ou gunsteling, rassegelykheid.

As hierdie waarde minstens opreg en konsekwent nagevolg was, dan kon ‘n mens miskien nog vrede hê daarmee, maar dis alles behalwe die geval. Hierdie kernwaarde van die fatsoenlikes is trouens deurspek met teenstrydighede en geveinsdheid.

‘n Treffende illustrasie van die raserny waartoe die rasse-obsessie in die Weste in staat is, is die gewolt in Frankryk tans rondom Nadine Morano. Nadine Morano is ‘n senior lid van die MPU-party van Nicolas Sarkozy (die sg. « regses » in die Franse politiek) wat tydens sy bewind minister was. Sy het haar naamlik pas die toorn van die hele politieke klas in Frankryk op die hals gehaal deur te sê Frankryk is ‘n « land van witmense » ! (La France est un pays de blancs). Haar eie party het selfs haar kandidatuur in die komende streeksverkiesings teruggetrek. Vir ‘n verandering het sy nie die normale patroon gevolg deur ‘n dag later verskoning te maak en te sê sy « het dit nie so bedoel nie ».

Want kyk, daar bestaan mos nie iets soos « rasse » nie. Daar bestaan wel iets soos « rassisme », maar nie ras nie. Die logiese onbestaanbaarheid van so ‘n houding gaan by die linksdekadentes net verby. Logika is nie een van hulle sterk punte nie. Hulle sterkste punt is histerie.

Dus is alle rasse volgens die linksdekadentes gelyk. Nie alleen gelyk nie, maar dieselfde. Dit is die ideologiese posisie, maar wat is die praktyk ? In die praktyk is dit moontlik en inderdaad wenslik om tussen rasse te diskrimineer, d.w.s. deur swartes bo wittes te bevoordeel, wat betref arbeidsgeleenthede, opvoedingsgeleenthede, behuising, mediese voordele en wat nog. Dit is ook heeltemal in orde om in films en die ander media klem te lê op die gebiede waar swartes dan « meerderwaardig » sou wees soos bv. sport. Die linksdekadentes het ‘n verbale foefie daarvoor ontwerp: « Transformasie » of « regstellende aksie ». Volgens dié ideologie is dit verkeerd om te diskrimineer, maar wanneer swartes daardeur bevoordeel kan word, bestaan rasse ewe skielik en op wonderbaarlike wyse weer.

Intussen stroom die derdewêreld by hulle honderdduisende Europa binne danksy willose en lamsakkige Europese leiers en dis nog maar net die begin.

Is daar in hierdie haglike situasie nog enige hoop vir die witman? Sekerlik nie veel nie, maar daar is tog. In Amerika bestaan daar nou die vooruitsig dat daar weer ‘n witmens in die Withuis mag wees en nogal ‘n redelik konserwatiewe een daarby. Hoe konserwatief hy is, sal die tyd maar moet leer. En in Frankryk is die Front National van Marine Le Pen nou besig om reusevordering te maak. Moet egter nie die fout maak om te dink dat enigeen van hierdie persone of partye openlik vir die witman in die bres gaan tree nie, maar hulle konserwatiewe benadering tot sake soos nasionale grense, beheer van immigrasie en die selfbeskikking van volkere, mag tog wel ‘n bietjie help.

Oud-Franse staatshoof Sarkozy van korrupsie aangekla

Die vorige president van Frankryk, Nicolas Sarkozy, is vir 15 uur aangehou as deel van ‘n ondersoek na die finansiering van sy vorige verkiesingsveldtog. Intussen het die nuus dat hy formeel van korrupsie aangekla is, via ‘n twiet van Agence France Presse rugbaar geraak.

 

Die klagtes teen Sarkozy behels die verbreking van professionele geheimhouding, aktiewe korrupsie en handel in invloed. Hy word daarvan verdink dat hy toegang tot vertroulike inligting oor ‘n ondersoek teen hom van ‘n aanklaer bekom het. Drie ander mense word insgelyks ondersoek.

Dit is die eerste keer dat ‘n Franse staatshoof aangehou word. Hy is gisteraand vyftien uur lank in die kantore van die eenheid teen korrupsie aangehou tydens die ondersoek.

Die aanklagte teen Sarkozy kan tot tronkstraf van tien jaar lei. Hy verkeer egter nie in geregtelike aanhouding nie. Vroeër gisteraand is drie ander mense ook deur dieselfde aanklaers ondersoek: die advokaat van die voormalige president, meester Thierry Herzog, die regter Gilbert Azibert en ‘n ander staatsadvokaat van die Appèlhof, Patrick Sassoust, wat egter nog nie voor die aanklaers verskyn het nie.

 Die aanklaers poog om vas te stel of die voormalige staatshoof geheime inligting van Gilbert Azibert bekom het oor die ondersoek wat daar teen hom ingestel is, in ruil vir ‘n prestigieuse pos in Monaco.

Dit het plaasgevind tydens die sogenaamde “Bettencourt-affêre” toe die Appèlhof ‘n uitspraak oor die beslaglegging op Sarkozy se dagboeke moes lewer. Sarzkozy se saak is in daardie geval van die rol geskrap, wat hom gepas het.

Meeluistering

Tydens September 2013 is Sarkozy deur die staat afgeluister om vas te stel of hy tydens sy veldtog in 2007 deur Moemmar Kadafi van Libië gefinansier is. Tydens dié operasie is verskeie lede van sy binnekring ook afgeluister: die voormalige ministers Claude Claude Guéant en Brice Hortefeux, maar ook Michel Gaudin, die voormalige hoof van die nasionale polisie en oud-prefek van Parys. Gaudin het van sy kontakte binne die polisie gebruik gemaak om te probeer vasstel hoe die Libiese ondersoek teen Sarkozy vorder.

Sarkozy het van ‘n vals naam, Paul Bismuth, gebruik gemaak om met sy advokaat, meester Herzog, te praat. Daarom het die aanklaers besluit om daardie telefoon te laat afluister. Die gesprekke skep die indruk dat hulle vertroulike inligting van regter Gilbert Azibert wou bekom.

Volgens die regsverteenwoordiger van Herzog, meester Paul-Albert Iweins, “berus hierdie feite slegs op die meeluistering wat ons in twyfel trek en waarvan ons die wettigheid ook sterk beveg. Ons gaan alles teenstaan.”

Die gedoe rondom Sarkozy se veldtogfinansiering vind plaas tydens die groot boete wat die VSA aan die Franse bank BNP Paribas opgelê het. Sarkozy is as sentrum-liberale politikus daarvoor bekend dat hy onder Amerikaanse en Britse invloed verkeer en daarom verteenwoordig die huidige optrede teen hom ‘n vorm van weerwraak deur die linkse, sosialistiese regering van president Francois Hollande.

Franse wetgewing plaas ‘n plafon op die hoeveelheid geld wat ‘n presidensiële kandidaat op sy veldtog mag bestee. Sarkozy word daarvan verdink dat hy die perk oorskry het om as president in 2007 verkies te word.

Franse woedend oor Rwanda se volksmoord-beskuldigings

Franse word by Hoetoe-kamp in Butare verwelkom
Franse word by Hoetoe-kamp in Butare verwelkom, 1994

Die Franse regering het woedend gereageer op beskuldigings deur die Rwandese president oor hul medepligtigheid aan die volkslagting in Rwanda.

Nie eers hul swart minister van Justisie kon die Rwandese oorhaal tot inskiklikheid nie.

Plegtighede met ‘n sterk anti-koloniale karakter word tans in Kigali gehou om die 20ste herdenking van die volksmoord teen die Toetsies te gedenk. Dit is veral teen Frankryk, België maar ook die VN gemik.

Onthullings deur ‘n Franse oud-soldaat Guillaume Ancel, wat aan die miltêre operasie deelgeneem het en Frankryk in die slagting impliseer, het verder vir opslae gesorg.

Frankryk is nie teenwoordig by die plegtighede nie, nadat die swart minister, Chistiane Taubira, haar besoek afgelas het in reaksie op die jongste beskuldigings deur president Paul Kagame.

Kagame beskuldig Franse soldate van aandadigheid aan die bloedbad waarin byna ‘n miljoen mense destyds omgekom het.

Kaptein Ancel, deel van Operation Turquoise, ‘n Franse militêre operasie in Rwanda in 1994 onder ‘n VN-mandaat, het Maandag in ‘n onderhoud met die Franse weekblad Jeune Afrique vertel hy is hy beveel om wapens te laai in burgerlike vragmotors wat bestem was vir die buurland Zaïre [ nou die Demokratiese Republiek van die Kongo ]. Die wapens was bedoel vir die vlugtende Rwandese weermag, aanstigters van die volksmoord.

“Ek was selfs aangeraai om joernaliste weg te hou gedurende hierdie tydperk, om te verhoed dat wat daar gebeur het uitlek,” sê Ancel . “Toe ek my afkeuring wys, het die [Franse] Legioen se bevelvoerder my vertel dat die leër opdrag het omdat besluit is dat die Rwandese weermag nie moet dink ons is hul vyande en teen ons draai nie. Frankryk het selfs die Rwandese soldate se salarisse betaal.”

Die volksmoord het begin op 7 April 1994 toe president Juvenal Habyarimana, ‘n Rwandese Hoetoe, se vliegtuig afgeskiet is naby Kigali Internasionale Lughawe.

Hoetoe-ekstremiste het op begin moor om Habyarimana se moord te wreek.

Die RPF ( Rwandese Patriotiese Front ) onder leiding van Kagame het die voordeel van die sosiale wanorde uitgebuit en daarin geslaag om invloed oor die hele land te verkry.

Teen Julie 1994 het die RPF Kigali met die steun van die VSA oorgeneem.

Vandag is die RPF die krag in Rwanda, soos al vir die afgelope 20 jaar.

Maar die diplomatieke verhoudinge wil steeds nie vlot tussen Rwanda en sy eertydse koloniale meesters nie, ten spyte daarvan dat die Franse president Nicolas Sarkozy in 2010 Franse “foute ” in 1994 erken het.

Kagame se beskuldiging kom kort op die hakke van ‘n Franse hof wat ‘n voormalige Rwandese weermag kaptein Pascal Simbikangwa tot 25 jaar in die tronk gevonnis het vir sy rol in die moord in die eerste verhoor in Frankryk oor die volksmoord.

Kagame se aansien in die internasionale gemeenskap is aan die taan nadat Westerse hulp in 2012 teruggehou is weens ‘n VN-verslag wat Kagame beskuldig dat hy M23 rebelle in die naburige Kongo steun.

Suid-Afrika het Kagame ook beskuldig van inmenging nadat Rwandese burgers hier in sluipmoorde geteiken is.

Die Rwandese president het egter ook in gebreke gebly om die etniese groepe van Rwanda te verenig.

Die VN se sekretaris-generaal, Ban Ki Moon, sê die VN is nog steeds skaam omdat hy nie meer gedoen het om die menseslagting stop te sit nie.

Wêreldleiers wens Merkel geluk

Angela MerkelWêreldleiers het die Duitse kanselier, Angela Merkel, met haar verkiesingsoorwinnning gelukgewens maar sommige koerante meen vanmôre dat die lae stempersentasie en haar party se swakste vertoning sedert 1949 nie veel is om oor te kraai nie.

Die Amerikaanse president Barack Obama het sy gelukwensinge oorgedra deur te sê dat hy “uitsien na voortgaande noue samewerking met kanselier Merkel om ons gemeenskaplike uitdagings in die jare vorentoe aan te pak,” luidens ‘n verklaring wat deur die Withuis uitgereik is.

“Die Verenigde State en Duitsland is getroue bondgenote en is dwarsdeur die wêreld vennote in die bevordering van vryheid, veiligheid en voorspoed,” het die verklaring verder gelui.

Gordon Brown van Brittanje het gesê hy “sien daarna uit om hul noue werksverhouding voort te sit,” volgens ‘n woordvoerder van Downingstraat.

Die Franse president Nicolas Sarkozy meen die oortuigende oorwinning was ‘n gevolg van die openbare vertroue wat sy oor die laaste vier jaar gevestig het, terwyl die Italiaanse eerste minister Silvio Berlusconi Merkel geskakel het om hul “gemeenskaplike visie en verbintenis tot die bou van ‘n sterk en verenigde Europa te beklemtoon”, volgens die ANSA-nuusagentskap.

Hoewel die hoogs gewilde Merkel haar in Sondag se verkiesingsoorwinning verkneukel het, meen die Duitse dagblad Tagesspiegel dat haar telling van 33,8 persent, die regse party se laagste sedert 1949, ‘n “blou-oog” vir die kanselier verteenwoordig.

Duitse verkiesingsgrafiekDie stempersentasie was ‘n rekordlae 70,8 persent, teenoor 77,7 persent vier jaar gelede.

“Dis geen briljante vertoning nie,” het Die Welt verklaar en bygevoeg dat die uitslag vir Merkel se party “bitter” was, “veral vir die kanselier”.

Die Frankfurter Allgemeine Zeitung meen die konserwatiewe CDU/CSU-blok “het onder Merkel heelwat steun verloor”.

Maar die Londense Times sê Merkel beskik nou oor ‘n duidelike mandaat om die nodige hervormings in haar land aan te bring – soos om die ekonomie ná die resessie te herorganiseer.

“Die uitslag is goed vir Duitsland, goed vir Europa en goed vir ‘n demokrasie wat ‘n duidelike rigting, asook ‘n sterk mandaat, benodig,” meen die koerant.

Die oorwinning sal waarskynlik min verander aan Merkel se teruggehoue styl of haar voorkeur vir regering deur konsensus – maar dit het haar gesag op die wêreldverhoog versterk, veral by haar bondgenote.

“Haar sterk mandaat en “Duitsland se geleidelike herstel vanuit die resessie sal verseker dat haar sienings meer gewig in sowel Parys as Washington, Berlyn se twee sleutelalliansievennote, dra,” het die Times gesê.

“Dit gee vir haar bewegingsruimte en tyd om ongewilde probleme aan te pak, soos Duitsland se ontplooiing in Afghanistan,” het die koerant bygevoeg.

Die Russiese dagblad Rossiiskaia Gazeta het na die “rekordapatie” van die kiesers verwys en het die verkiesingsveldtog as “waarskynlik die verveligste in die geskiedenis van demokratiese Duitsland” bestempel. Vir die afgelope vier jaar is Merkel se party gedwing om aan ‘n liefdelose groot koalisie met die sentrumlinkse Sosiaal-Demokrate (SPD) deel te neem.

Maar sy gaan nou in alle waarskynlikheid saam met die meer konserwatiewe Vrye Demokratiese Party (FDP) regeer. Die twee het tesaam ‘n gemaklike meerderheid van 332 setels uit 622 in die parlement behaal.

“Ons hoofdoelwit is bereik, naamlik om ‘n regeringsverandering teweeg te bring, wat vir my al is wat vanaand tel,” het Merkel Sondag gesê.

Europa se grootste ekonomie is harder as die meeste deur die globale resessie getref en die vraag vir Duitsland se allerbelangrike uitvoere het drasties afgeneem, waardeur die land tans sy ergste resessie sedert die Tweede Wêreldoorlog ervaar.

Werkloosheid, wat deur Merkel as ‘n “hoogste prioriteit” geëien is, staan tans op 8,3 persent maar gaan volgens voorspellings oor die volgende maande verder styg.

справка в спортивнуюлобановский политик