Kan die “manna” daartoe lei dat die voormalige Franse premier sy onttrekking uit die huidige wedloop vir die sleutels van die Élysée-paleis aankondig?
In ‘n verklaring tydens die drie-dag-staking deur onderwysers het die Werkersparty in Togo, Wes-Afrika, die president Faure Gnassingbé beskuldig dat hy ‘n tas volgestop met geld aan die voormalige Franse Eerste Minister Manuel Valls gegee het.
Die som van 5 miljard CFA is glo bedoel as ondersteuning vir Valls se kandidatuur in die sosialistiese primêre ronde en presidensiële bod vir 2017.
“Bronne naby aan die regime het inligting onthul – omdat hulle dermate gewalg is deur die ongelooflike sinisme van Faure Gnassingbe teenoor sy eie mense – wat daarop dui dat tydens sy amptelike besoek aan die einde van 2016 aan Togo, het Manuel Valls, terwyl hy nog aan die hoof van die Franse regering was, na bewering ‘n “geskenk” van 5 miljard CFA ontvang vir sy veldtog in Frankryk vir die 2017 presidensiële verkiesing,” volgens ‘n communique deur party.
Volgens Claude Ameganvi, dit is ongetwyfeld ‘n wanbesteding van fondse, want dit was in afwagting van hierdie ondersteuning aan Manuel Valls dat Faure Gnassingbé ‘n stemmery deurgedruk het in die Nasionale Vergadering vir ‘n gesamentlike begroting van 10 miljard CFA, vir die betaling van vyf helikopters as deel van die “Maritieme Veiligheidskonferensie”.
Maar volgens die party is dit onsigbare helikopters omdat hulle “nooit gekoop” is nie.
Verteenwoordigers het tydens ‘n bespreking oor die begroting uitgelap dat lenings bekend as Sukuk vir ‘n totale bedrag van CFA 156 miljard verkry is van sekere Islamitiese banke oor die tydperk 2016-2026 deur openbare bates te verpand.
Volgens die party, is daar geen twyfel dat hierdie lenings, “uitgekontrakteer en buite beheer van die nasionale instellings se regulering van die funksionering van die staat, nie deel is van enige rasionele logika van ontwikkeling soos dié van infrastruktuur en opvoedkundige behoeftes nie”.
Ses mense is die week in Lyon, Frankryk in hegtenis geneem na twee strafekspedisies teen mense wat hulle beskuldig van die “quenelles” op die Internet, het ‘n geregtelike bron gesê.
Twee mense is reeds aangekla het die Lyon-dagblad, Le Progrès, berig.
Die “quenelle” is ‘n oneerbiedige saluut wat deur die Franse skrywer Alain Soral en die komediant Dieudonné gewild gemaak is en in Duitsland strafbaar is.
Die vigilantes, glo van die Joodse gemeenskap, het die twee strafekspedisies verlede naweek in Lyon en Villeurbanne, gelei.
Die “quenelle” word as ‘n anti-Semitiese gebaar beskou deur anti-rassisme verenigings en het gewild geraak nadat dit verskyn het op veldtogplakkate vir Dieudonné wat in 2009 aan die Europese verkiesings deelgeneem het.
Die eerste sogenaamde strafekspedisie het Saterdagaand plaasgevind rondom 23 uur, toe ‘n groep ‘n werknemer van die gewilde Mama Shelter restaurant aangeval het in die sewende arrondissement van Lyon.
Veertig mense, volgens Le Progrès, het deelgeneem aan die aanval, waarna skermutselinge uitgebreek het en traangas gegooi is. Hulle is deur sekuriteitsagente teruggedryf en die werknemer is nie beseer nie.
Die tweede aanval het Sondagaand plaasgevind in Villeurbanne. Hierdie keer het ‘n groep van ses mense ‘n man aangerand en daarna toegesluit in die kattebak van ‘n motor.
Hulle het die “oortreder” glo aanlyn opgespoor. Ses mense word daarvan verdink dat hulle deelgeneem het aan beide aanvalle.
Die aanklaer het ‘n kriminele ondersoek gelas vir “misbruik en skending van die wetgewing op wapens,” “aanhitsing tot ‘n gewapende byeenkoms” en “ernstige vrywillige geweld”, wat strafbare oortredings onder Franse wetgewing is.
Die ses persone het geen kriminele rekord nie.
Dié jongste voorval in die Lyon-area, kom nadat vier kelners wat by ‘n byderwetse kroeg werk, afgedank is omdat hulle die “quenelle” op hul perseel getoon het.
Dit het iets van ‘n nasionale sport in Frankryk geword om Sosialistiese politici in die openbaar vir ‘n fotosessie te benader en die quenelle-saluut te gee.
Uiteindelik het die Front National van mevrou Marine Le Pen geen enkele streek in Frankryk kon inpalm nie: soos meningsopnames op die vooraand van die tweede rondte van die verkiesing voorspel het. Nietemin het die steun vir dié regse party skouspelagtig toegeneem en het hy 6,8 miljoen stemme op hom verenig. Vandaar die hoofopskrif van die koerant Le Parisien vanoggend: “Front National, ‘n verloorder wat swaar weeg”.
‘n Aspek wat ook allerweë in die media verswyg word, is dat die streeksparty wat meer onafhanklikheid vir die eiland Korsika bepleit, die Sosialiste verslaan het om ‘n verrassende oorwinning aan te teken.
Tydens haar toespraak ná die aankondiging van die uitslae en dat sy slegs 45,5% van die stemme gekry het, het Marion Maréchal-Le Pen gesê: “Daar is sommige oorwinnings wat die oorwinnaar in die skande steek.” Die regse en linkse partye wat in PACA en Nord-Pas-de-Calais-Picardie teen die Front saamgestaan het, het gewen maar het die argument van die FN dat hulle die “enigste ware opposisie” teenoor ‘n “verrotte en korrupte politieke klas” is, gestand gedoen.
Die Sosialistiese eerste minister, Manuel Valls, het gisteraand gesê dat “die gevaar van die Front National nog nie verby is nie”. Sy party het ook die belangrike Île-de-France, die streek van 12 miljoen mense rondom Parys wat 30% van die land se BNP verteenwoordig, met slegs 60 000 stemme aan die Republikeine se Valérie Pécresse moes afstaan. Die Sosialistiese kandidaat, Claude Bartolone, het hom hewige kritiek op die hals gehaal toe hy die “rassekaart” gespeel het deur te sê dat sy opponent die ryk voorstede en “die blanke ras” verteenwoordig.
Die Front National het sy aantal verkose streeksverteenwoordigers met drie vermenigvuldig, vanaf 118 tot 358, sedert die vorige verkiesing in 2010, iets waaroor Marine Le Pen gisteraand in haar noppies was. “Niks gaan ons keer nie,” het sy tydens haar toespraak in die dorpie Hénin-Beaumont gesê. “Die verdeling loop voortaan tussen globaliste en patriotte. Die globaliste beywer hulle vir die afwatering van Frankryk en sy volk.”
Die sentrum-regse Republikeine het sewe streke ingepalm, die Sosialiste vyf, terwyl die Korsikaanse nasionaliste dié op hul eiland gewen het.
Vir hierdie verkiesing is die aantal streke van 22 tot 13 verminder. Indien die ou, kleiner streke nog geldig was, sou die Front National onder mnr. Louis Aliot op grond van gister se stemme die streek Languedoc-Roussillon net-net gewen het.
Ondanks die feit haar party gister tydens die tweede ronde van departementele verkiesings nie daarin kon slaag om een van Frankryk se 96 departemente in te palm nie, meen ‘n invloedryke koerant dat Marine Le Pen wel president kan word. Die redakteur van Le Figaro, Alexis Brézet, skryf vanoggend in ‘n ontleding van gister se verkiesing dat gister se sukses deur die sentrum-regse UMP van Nicolas Sarkozy “te danke is aan die kiesstelsel wat oorspronklik bedink is om die Front National uit hou”.
Hoewel die Front National in vele kiesafdelings die meeste stemme ontvang het en verskeie kantons ingepalm het, kon hy vanweë die stelsel nêrens ‘n departement verower nie. Die Sosialistiese Party van president Francois Hollande, wat reeds sedert die tweede wêreldoorlog die linkse blok in Frankryk aanvoer, het skouspelagtig teruggesak. Die regse partye het voorheen 40 departemente beheer, dog het gister ten minste 67 ingepalm. Die linkses beheer nou slegs 34 departemente, iets wat blykbaar ook die Sosialistiese Party se finansies ‘n erge knou gaan gee aangesien partye ook fondse van die departemente verkry.
Die Kommunistiese Party, wat voorheen twee departemente beheer het, het een verloor en beheer nou slegs die Val-de-Marne-departement, waarvan die vorige charismatiese leier, Georges Marchais, afkomstig is.
50,01 % van Franse het gister buite stemming gebly, aangesien departementele verkiesings gewoonlik nie groot getalle kiesers trek nie. Slegs een departement het van regs na links gekantel, terwyl die sentrum-regse koalisie nie minder nie as 28 van die linkses afgerokkel het, waaronder die Bouches-du-Rhône, ‘n departement wat reeds sedert 1953 as ‘n linkse bastion gereken word.
Die Front National het tussen 43 en 47 kantons verower, wat beteken dat die party nou ook op departementsvlak sterk verteenwoordig is en dat hy verdere verkiesingsfondse van die staat sal ontvang. Voor die verkiesing is voorspel dat Marine Le Pen se party moontlik die departemente van Vaucluse et Aisne kon verower, maar dit het nie geluk nie. Die parlementêre ster van die party en niggie van die leidster, Marion Maréchal-Le Pen is tans die LP vir Vaucluse en sy het gisteraand gesê dat die party slegs enkele honderde stemme kortgekom het om ‘n meerderheid in Vaucluse te behaal.
Le Figaro, wat die sentrum-regse partye ondersteun, se redakteur waarsku egter dat die sukses van die UMP slegs te wyte is aan die “verdeeldheid van die linkses” en geensins aan die gewildheid van die tradisionele sentrum-regse partye toegeskryf kan word nie. Tydens die eerste ronde van die verkiesing ‘n week gelede kon die sentrum-regse partye slegs een derde van die stemme trek, “terwyl kandidate van die Front National, wat dikwels oor geen plaaslike organisasie beskik nie, dikwels die plaaslike ‘hoëlui’ wat al jare lank daar gevestig is, kon ewenaar… Die groei van die FN plaas die UMP in ‘n netelige situasie.”
Ook tydens gister se verkiesing, het sowel die linkse as sentrum-regse partye ‘n “verenigde front” teen Marine Le Pen se party probeer voorhou. In Perpignan het die UMP selfs in ‘n verkiesingstryd tussen ‘n FN- en ‘n Kommunistiese kandidaat, ‘n beroep gedoen om vir die Kommunis te stem. Maar die redakteur van Le Figaro waarsku daarteen om te dink dat die tweede ronde van ‘n presidensiële verkiesing in Frankryk ewe maklik kan afloop en dat die UMP “by verstek” kan wen. Soos in die onlangse roman van Michel Houellebecq, Ondergang, sien Alexis Brézet, ook dat daar dalk nog een keer so ‘n president “by verstek” verkies mag word, alvorens Marine Le Pen die tradisionele partye troef en president mag word.
Die huidige eerste minister, die Sosialis Manuel Valls, het onlangs gewaarsku dat “Links mag uitsterf”. In Griekeland het ‘n Sosialistiese Party ook jare lank geregeer, alvorens hy heeltemal van die toneel verdwyn het.
Frankryk staar verskeie krisisse in die gesig: ná dekades van sosialistiese regering behaal werkloosheid nuwe hoogtes terwyl Moslem-immigrasie ‘n kultuurkonflik in die land veroorsaak het. Voeg daarby die oorheersing van die EU-burokrasie uit Brussel wat volgens die jong strateeg van die Front National, Florian Philippot, “tagtig persent van ons wette maak” en ‘n mens kan sien dat Frankryk se politieke en ekonomiese krisis dringend oplossings verg.
Marine Le Pen het haar party se vertoning in gister se departementele verkiesings as ‘n “manjifieke sukses” beskryf.
Die sosialistiese eerste minister van Frankryk, Manuel Valls, het dit vandag betreur dat daar “apartheid” in sy land bestaan. Tydens ‘n toespraak voor die media het hy gesê:
“Oor die afgelope tyd het vele mense die euwels wat aan ons land knaag beklemtoon of die uitdagings wat ons in die gesig staar. Daarby moet gevoeg word die verdeeldheid, die spanning wat al geruime tyd opbou en waarvan min gepraat word… Die buitestedelike uitwerping van sommiges, die ghetto’s, dit waarvan ek reeds in 2005 gepraat het, ‘n territoriale, maatskaplike en etniese apartheid, wat in ons land ontstaan het.”
Hy het verder na die onluste van 2005 verwys toe duisende motors deur swartes en Arabiere aan die buitewyke van Parys verbrand is en gesê:
“Agterna vergeet ons, dis maar hoe dit is… Die onluste van 2005, wie onthou dit vandag nog, en tog… Die letsels is steeds daar.”
In ‘n verdere poging om immigrantestemme te werf, het Valls ook die diskriminasie teen mense van nie-Franse afkoms bekla.
Valls het verwys na die “maatskaplike ellende…. waartoe gevoeg kan word die daaglikse diskriminasie omdat ‘n mens nie die regte (Franse) van het nie, die regte velkleur nie, of selfs ‘n vrou is”.
Volgens die Franse eerste minister “gaan dit geensins daarom om verskonings te vind nie, maar ‘n mens moet ook die werklikheid van ons land raaksien… tesame met die kollektiewe vrees vir grootskaalse werkloosheid, langdurige werkloosheid, veral van jongmense, teenoor die lewenskoste wat te hoog is, met die risiko dat jy agteruitgaan, die angs rondom individuele verarming wat mense in hulself laat keer, asook ouers wat vir die toekoms van hul kinders vrees.”
Ek onthou die opskrif in ons geskiedenisboek toe ek op skool was in die ou Suid-Afrika: “Die Franse omwenteling.”
In daardie dae was Afrikaans suiwer en Germanisties, en is die woord “revolusie” as minder wenslike taalgebruik geag.
Terwyl Suid-Afrika se verkiesingsuitslae verlede week geen verrassings ingehou het nie, broei daar in Frankryk die soort politieke, kulturele en intellektuele omwenteling wat laas wêreldwyd in skoolhandboeke verewig is. In die aanloop tot 1789 sou filosowe, skrywers, ensiklopediste en oproermakers die hele Europa aan die brand steek met die woorde “vryheid, gelykheid, broederskap”.
Deesdae is daar weer ’n groot groep Franse skrywers, filosowe, denkers en sogenaamd “populistiese” politici – soos Marine Le Pen van die Nasionale Front (Front National – FN) – wat reëlreg standpunt inneem teen die magtige Amerika, die Europese Unie, die multikulturele samelewing, die miljardêrs en bankiers, maar ook vorme van moderne kuns, feminisme en wit skuld.
Iewers onthou ek ’n Amerikaanse akademikus wat bewonderend oor Franse intellektuele opgemerk het: “As die trein van die geskiedenis by ons die stasie binnestoom, het hy in Parys lankal reeds vertrek.” Hy het dié uitspraak gemaak met verwysing na die pornografiese letterkunde van Georges Bataille wat “oortreding” – veral van godsdienstige, seksuele en ander taboes – die grondbeginsel van sy oeuvre gemaak het.
Dieselfde Franse obsessie met die avant-garde en om nuut en oorspronklik te dink, het weer eens vir ’n uitbarsting van ikonoklasme en rebellie gesorg wat dreig om die land uitmekaar te skeur en geweldige spanning, maar ook opwinding veroorsaak. Die stryd word gevoer in dik boeke en essays waarin die geskiedenis sedert die Middeleeue sommer herinterpreteer word. Dit woed verder op die internet, op webblaaie, Twitter, YouTube en TV-gespreksprogramme waar jy maar kan vloek en skel en argot (Franse sleng) gebruik, solank jy intelligent klink en iets te sê het.
En natuurlik, in ’n land waar die skoonheidsbedryf van madame Liliane Bettencourt, erfgename van die maatskappy L’Oréal, die rykste vrou ter wêreld gemaak het, verstaan almal hoe bemarking, reklame en media werk. Terwyl aktiviste, filosowe en politici mekaar die stryd op TV aansê, word daar terselfdertyd met die Franse voorliefde vir geleerde terme oor “die media” en hul invloed bespiegel op die trant van ’n Pierre Bourdieu of ’n Jean Baudrillard.
Volgens sommige peilings steun tot 30% van die Franse jeug die regse Nasionale Front en dis in die mode om regs en “patrioties” te wees. Net soos in Duitsland tydens die Weimar-republiek in die 1920’s gebeur het, oortuig kommuniste hulself geredelik van die noodsaak van nasionalisme en selfs kommunistiese en linkse kiesers uit die Franse werkersklas stem deesdae insgelyks vir “Le Front”.
In die aanloop tot die Europese verkiesings wat volgende Sondag plaasvind, staan die Nasionale Front sterk met 24% van moontlike stemme – volgens ’n meningspeiling deur die CSA vir BFMTV en die Nice-Matin-mediagroep wat aan die einde van verlede maand gedoen is.
Die party se liberale teenstander, die UMP (Unie vir ’n Volksbeweging), ontvang in dieselfde meningsopname 22% steun en die Sosialistiese Party 20%.
Onder jong mense en middeljariges is die Nasionale Front los voor. Die CSA-peiling toon tot 30% van kiesers tussen 25 en 34 jaar en 34% van kiesers tussen 35 en 49 jaar steun die party.
’n Mens moet onthou dat vele immigrante van Wes-Afrika en die Midde-Ooste in Frankryk ook stemreg het en gewoonlik Sosialisties stem, wat die steun vir die FN onder “inheemse Franse” nóg hoër sou maak.
Een oud-kommunis wat tans aan die voorpunt van die Franse stryd staan teen wat hy die “globalistiese oligargie” noem, is Alain Soral.
Hoewel hy hom steeds as ’n Marxis beskou, het hy van die Franse Kommunistiese Party reguit na die Nasionale Front oorgeloop en was ook in ’n stadium dagbestuurslid van die party. Tans verkeer sy jongste boek Comprendre l’empire (Om die ryk te verstaan) boaan die Franse blitsverkoperlys van politieke nie-fiksie. Die subtitel daarvan is veelseggend: “Demain la gouvernance globale ou la révolte des Nations?” Overgezet synde: Môre ’n wêreldregering, of die opstand van volkere?
Volgens Soral is dit net nasies of volkere wat oor die vermoë beskik om weerstand teen ’n dreigende globale oligargie van rykes te bied. Hy bedryf ook sy eie organisasie, genaamd “Gelykheid en versoening”, wat onder meer geld insamel vir sy regskoste, want hy is in etlike hofsake gewikkel teen ander groepe of politici wat hom van laster aankla.
Hoe het Soral so bekend (of berug) geraak dat selfs die huidige Franse premier, Manuel Valls, gereeld na hom verwys? Een element is die TV-debatte tussen skrywers, akademici en politici waar deelname van mense met reëlreg teenoorgestelde menings uiteraard vir heftige meningsverskil en hoë kykersgetalle sorg. Soral, wat skerp kritiek op feminisme lewer, is byvoorbeeld “in die spel geplaas” teen die linkse feminis en uitgesproke lesbiër, Caroline Fourest.
Humor en tipies Franse sarkasme kenmerk dié botsings. Die Joodse aktivis en advokaat Arno Klarsfeld het selfs op televisie ’n glas water oor sy debatsteenstander Robert Ménard uitgesmyt.
Verkiesingsplakkate van die Front National: Nee vir Brussel, ja vir Frankryk
Interessant is Soral se bewering dat Vrymesselary ’n groot rol in die Franse Revolusie gespeel het. Ook verklaar Soral die breuk in die 19de-eeuse sosialisme tussen die “wetenskaplike” (en dus wrede) Marx-Engels-sosialisme en die “libertynse” sosialisme van Proudhon en Bakoenin aan die hand van hul afkoms en verbintenis, aldan nie, met die internasionale bankiers.
As ’n mens in een boek na Vrymesselaars, bankiers en Karl Marx sáám verwys, klink dit al klaar na ’n samesweringsteorie, maar Soral se ontleding steun op heelwat feite en verrassende nuwe insigte. Soral sou egter as filosofiese denker, maar ook as aktivis, nie so omstrede gewees het as hy nie ’n noue vriendskap gehandhaaf het met Frankryk se grootste rassis nie.
Voordat die leser nou tot ’n haastige gevolgtrekking kom – onthou hierdie is Frankryk, dinge is nie so voorspelbaar soos by ons nie. Frankryk se “grootste rassis” is, ja wel, ’n swart man en ’n uiters gewilde komediant! ’n Man wat, soos Trevor Noah, agtergekom het dat skerp politieke satire vol sale kan trek. Trouens, Dieudonné M’bala M’bala was eens op ’n tyd aktief in die beweging téén rassisme en het spesifiek teen die Nasionale Front te velde getrek, terwyl hy ook vertonings waarin rassisme gesatiriseer word, aangebied het.
Op 1 Desember 2003 het Dieudonné egter ’n satiriese skets op TV oor die Palestynse kwessie aangebied waarin hy die spot met ’n Joodse setlaar in die besette gebiede dryf en hom as ’n Nazi voorstel. Daarmee het Dieudonné kennelik sy politieke satire te ver gevoer.
Frankryk se invloedryke Joodse gemeenskap van 500 000, wat ook in die media oorverteenwoordig is, het hom as antisemities begin brandmerk. Maar pleks van terug te staan, het Dieudonné die speletjie verder geneem en selfs ’n nuwe satiriese saluut wat hy die “quenelle”noem, in ’n stortvloed vierletterwoorde bekend gestel.
In Afrikaans kan ’n mens seker die quenelle die “af-arm” noem, want een arm hang slap langs die lyf en die ander word oor die bors gekruis. Heel onskuldig, op die oog af. Behalwe in die oë van die Joodse Raad van Frankryk (CRIF) wat toenemend in die af-arm ’n nuwe en “bedekte Nazi-saluut” begin sien het.
Die gevolg is dat die Joodse Raad aan die begin van die jaar as ’t ware die Franse kabinet “byeengeroep” het om Dieudonné se vertonings te verbied.
Manuel Valls, toe nog die minister van binnelandse sake, het persoonlik daarvoor gesorg dat verskeie stede in Januarie Dieudonné se vertonings verbied het. Vir ’n week of tien dae het die Franse media oor niks anders as die quenelle geskryf nie!
Ironies genoeg het die Duitse tydskrif Der Spiegel onlangs die Joods-Franse filosoof Alain Finkielkraut as “regs en konserwatief” bestempel omdat hy insgelyks die reg op ’n eie kulturele en volksidentiteit verdedig. Duitsers wat Jode “regs” noem? Jode wat ’n swart man van “aanhitsing tot rassehaat” (’n misdaad in Frankryk) aankla? Waar is ons nou? wonder ’n mens. Dis amper soos die “draai-arm” op Potchefstroom wat ook ná jare ’n Nazi-saluut geword het.
Feit is egter dat daar die afgelope dekade of drie honderde boeke in Frans verskyn het wat op een of ander manier die idee van ’n nasionale kultuur of identiteit op ’n verskeidenheid maniere besing, iets wat natuurlik teen multikulturalisme en globalisme indruis. Toenemend is die linkses in Frankryk teen die toue en het geen antwoord meer op die intellektuele intensiteit en politieke provokasies van die regses nie.
Marine Le Pen verwerp die huidige Europese Unie – wat volgens haar nasionale soewereiniteite skend – maar is ten gunste van ’n Parys-Berlyn-Moskou-spil wat ’n “Europa van nasies” téén die Amerikaanse “ryk” tot stand bring. Sal ’n oorlogsugtige VSA so iets duld?
Een van madame Le Pen se kwinkslae is: “Frankryk verkeer in ’n krisis en ons het nie eens ’n Korsikaan wat ons kan kom red nie.”
Laasgenoemde is natuurlik ’n verwysing na Napoleon. Maar op die eiland Korsika betoog nasionaliste in hul duisende juis om van Frankryk af te stig!
Soos Alain Soral dit stel: “Globalisering is ’n onvermydelike tegnologiese en ekonomiese proses, maar globalisme verteenwoordig ’n vorm van verdrukking.”
Hierdie rubriek het verlede Sondag ook in Rapport verskyn.
‘n Onbekwame swart minister van justisie, Christiane Taubira, het haar pos in die geskommelde Franse kabinet onder die nuwe eerste minister, Manuel Valls, behou. Die kabinetskommeling ná die uiters swak vertoning deur die regerende Sosialistiese Party tydens die pas afgelope plaaslike verkiesings in die land. Frankryk is besig om al hoe meer na regs te verskuif, met die opkoms van mev. Marine Le Pen se Front Nasionaal, maar ook die tradisionele regs-liberale party, die UMP, wat vele stemme by die sosialiste afgeneem het.
Die Sosialistiese president, Francois Hollande, het daarom verkies om die meer konserwatiewe sosialis, Manuel Valls, as eerste minister, tesame met ‘n nuwe kabinet, aan te stel. Valls is van die gewildste sosialiste aangesien hy ‘n meer “regse” benadering volg as dit by Frankryk se immigrasieprobleme kom. Hy het byvoorbeeld ‘n nasionale opskudding veroorsaak deur ‘n 15-jarige sigeunermeisie, Leonarda Dibrani en haar gesin summier uit die land te sit omdat hulle nie oor wettige verblyfpermitte beskik het nie. Die meisie was reeds etlike jare in Frankryk op skool en het haarself as Frans beskou.
Manuel Valls, die nuwe eerste minister van Frankryk
Die omstrede swart minister, Christiane Taubira, het egter haar pos as minister van justisie behou, omdat Hollande waarskynlik bang was dat hy van “rassisme” beskuldig sou word indien hy haar uit die kabinet weglaat. Volgens ‘n anonieme kommentator wat deur die Paryse koerant, Le Figaro, aangehaal word, wou mnr. Bertrand Delanoë nie die pos aanvaar nie. “Uiteindelik,” volgens hom, sou haar (Taubira se) weglating uit die kabinet deur die nuwe eerste minister gesien gewees het as ‘n diskriminerende en wraaksugtige daad, gegewe die openbare verdeeldheid in die verlede.”
Taubira word deur vele regse Franse as “nie Frans nie” beskou en is ook om haar linkse standpunte omstrede.
‘n Ander minister wat sy pos behou het, is Laurent Fabius, die minister van buitelandse sake.
