Tim, Arrie en die Trump-offensief

As ons die media dophou van die afgelope paar dae, sien ons dat dit nie net Tim du Plessis is met sy skimprede oor die vermoorde Amerikaanse oorlogsveteraan Ashli Babbitt in die Capitolgebou in Washington nie. Ek ontdek toevallig hierdie artikel in die Vrye Weekblad wat deur korrespondent Arrie Rossouw geskryf is in die nasleep van die Trump nederlaag in Washington. Ook hierin word ‘n parallel getrek tussen die vermoorde Amerikaner en die AWB-lede in Bophutatswana.Dit verbaas seker nie, maar sedert die tyd van Max du Preez het die VW nog glad nie die geringste moeite gedoen om hulself op die hoogte te stel oor gebeure in die wêreldpolitiek nie.  Suid-Afrika is totaal vernietig as gevolg van die rampspoedige beleidsrigting wat deur die VW gesteun is, en nou is die Verenigde State aan die beurt.

As ons die Vrye Weekblad van een ondeug sou beskuldig, sou dit seker selektiewe verontwaardiging wees. Toe Black Lives Matter enkele maande gelede daardie land op sy knieë gedwing het, het die wêreld se linkse gekke en dwase hierdie gesien as ’n fantastiese daad van solidariteit. BLM was verantwoordelik gewees vir die hoogste skadevergoeding ooit wat deur die versekeraars uitbetaal moes word in die geskiedenis van Amerika (meer as 9/11 met ander woorde), en almal wat ’n ander menig gehuldig het was skielik hul lewens nie meer seker nie. Selfs die All Lives Matter aanhangers het klappe gekry vanuit die ekstreemlinkse hoek, ondanks die feit dat aansienlik baie Black Lives Matter ondersteuners lelieblank was.

Desnieteenstaande kan ek goed indink hoekom mense gefrustreer wou wees met die verkiesingsuitslae. Daar is meer as genoeg bewys dat die verkiesings nie eerlik verloop het nie. Honderde mense het ’n beëdigde verklaring afgelê waarin hulle onreëmatighede tydens die stemmetellery gekonstateer het. Op videobeeld sien ons hoe in die middel van die nag ’n hele koffer met (Biden) stemme afgegee was by die stemburo’s, terwyl die pro-Republikeinse toesighouers al huistoe gestuur was. Die vensters van ’n stemburo in Michigan was met borde toegedek sodat die publiek nie na binne kon kyk nie, terwyl die wetgewing duidelik stel dat dit nie mag gebeur nie. Almal het die reg om te sien hoe stemme getel word. Die ander toesighouers moes vanaf 10 meter afstand met verkykers die tellery dophou terwyl die wet stel dat toesighouers tussen die tellers moet rondloop. Sommige getuies het melding gemaak hoedat Biden stemme tot 24 keer deur dieselfde telmasjien gevoer was om sy syfers kunsmatig te verhoog. In die middel van die nag het die firma wat die stemme tel besluit om hul sagteware “op te waardeer” wat gelei het dat in twee state tegelyk Biden se steun pylreg opgeskiet het om Trump verby te streef. In ander gevalle het argelose burgers na die stemburo’s gegaan om te gaan stem, om dan te verneem dat “hulle alreeds gestem het”. In ander gevalle was stemme uitgedeel van mense wat in 1900 gebore was, met ander woorde 120 jaar oud is. ’n Vragmotorbestuurder het instruksie gekry om meer as driehonderd duisend stemme van een staat na ’n ander te ry om opnuut getel te word.

Die firma AT&T in Nashville  het op die punt gestaan om ’n forensiese oudit te doen op die stemme, maar op Kersdag het Biden en sy agterban ’n wonderlike geskenk gekry toe hierdie kantoor ewe skielik deur ’n bom opgeblaas was. Voor die bomontploffing het daar selfs ’n publieke noodoproep uitgegaan dat almal onmiddelik die gebied moes verlaat.

Dat daar grootskalige genoeiery was met die stemmetellery, en dat selfs die regters in die hooggeregshof die stemme as legitiem beskou het, bewys hoe grootskalig en indringend die korrupsie in Amerika geword het. Dit laat onmiddelik ’n liggie brand oor die 1994 eerste groot landelike verkiesings in Suid-Afrika waarin die “onafhanklike” verkiesingskommissaris regter Kriegler agteraf aan Jaap Marais toegegee het dat ’n “mens kan nie kuis bly in ’n bordeel nie”.

Andersyds is die geloofwaardigheid van ’n Biden-oorwinning maar baie gering. Selfs met ’n beroemdheid soos Lady Gaga aan sy sy, kon hy nouliks 80 mense na sy kampanjes lok, en nou ewe skielik het hy 81 miljoen stemme gewerf, die hoogste ooit in die geskiedenis van die Verenigde State. Biden het totaal geen charisma nie en is duidelik seniel. Hy kan geen sin klaarmaak sonder om eindeloos te haper en stotter nie, en praat dikwels onsamehangend. In ’n ander situasie het hy te midde van ’n toespraak van die verhoog afgestap. Selfs na die eerste (en enigste) presidensiële debat het Biden agteraf gedink dat hy met George Bush gedebateer het, en die dabatfasiliteerder het Trump verbied om vrae oor Biden se seun te stel.

’n Mens wonder, as Trump so ’n golf van teenstand het, hoekom is ‘n pateet soos Biden die enigste demokratiese kandidaat wat hulle kon kry uit 81 miljoen demokratiese stemmers?

Ondertussen is Biden nog steeds onderhewig aan ’n kriminele ondersoek teen hom vanwee die situasie met sy seun, die crack-rokende pedofiel Hunter Biden. Sonder enige goeie rede sit Hunter op die raad van ’n Oekraïense oliebedryf terwyl hy niks van olie af weet nie, en geen kennis van Oekraïene het nie, maar hy verdien wel dollarbedrae met vyf nulle links van die komma. Laat staan nog dat pappa Biden die Oekraïense outoriteite ’n miljard dollar omkoopgeld betaal het om ’n kriminele ondersoek na sy seun te laat vaar. Toe Trump die Oekraïeners opgebel het om hierdie verhaal te verifieer, wou die demokrate Trump afsit weens magsmisbruik.

Rossouw meen verder in sy skrywe hoe Trump, die narsistiese psigopaat, met misleiding, leuens en samesweringseorieë en roekelose leierskap nie aan Biden kon afstaan nie omdat hy blykbaar nie kan vat dat hy die verkiesing verloor het nie.

Ek wonder of Rossouw homself vergewis het met die skandaal wat ondertussen bekend staan as Obamagate. Met medewete van Biden het Obama destyds vanuit die Withuis willens en wetens Trump se gesprekke in Trump Towers afgeluister in ’n poging om sy kampanje te sink. Obama se aangestelde CIA hoof John Brennan het selfs met ’n vervalste paspoort na Oekraïene gereis om te sien of hy iets teen Trump kon vind om hom te ondermyn. Sulke aksies vorm ’n groter skandaal as Nixon se Watergate, maar word deur die linkse kop-in-een-mus hoofstroommedia onder die mat gevee.

Ondertussen is Trump se prestasies welbekend:

  • Onder sy leierskap het die Dow Jones index met ’n derde in waarde toegeneem binne die eerste halfjaar van sy aanstelling, die vinnigste en hoogste sprong ooit.
  • Die Swart en Hispaniese Amerikaners het die laagste werkloosheidsyfer behaal in die geskiedenis van die VS onder sy presidentskap.
  • Toe Hillary Clinton nog in die wedloop was, het die wêreld op DefCon 3 gestaan. Dit is ’n verhoogde staat van paraatheid ten tye van kernoorlog. Met Trump se oorwinning het die DefCon teruggeskaal na 5, met ander woorde veilig.
  • Hy is die eerste president in meer as 43 jaar wat geen nuwe oorlog begin het nie. Sy voorganger Obama is die mees krygslustige president in die geskiedenis van die VSA, en het teen sewe lande tegelyk oorlog gemaak. Dit is drie lande meer as sy voorganger George W. Bush. Ook het Obama tien keer(!) meer hommentuigaanvalle geloods as Bush.
  • Onder Trump het die aantal geweldsmisdade afgeneem vergeleke met Obama.
  • Ondanks die linkses se ewige geweeklag oor die muur en deportasies van onwettige immigrante, het Trump nog minder onwettiges laat arresteer as Obama. Almal was teen Trump se muur, maar oor die mensonterende hokke waar onwettiges in aangehou was onder Obama, swyg die media soos die graf.

Die Obama/Biden kabinet se prestasies is ook bekend.

  • Die Pigford skandaal: Obama het teen die Hooggeregshof se besluit in ’n opdrag bekragtig om 90 000 swartes ten onregte te kompenseer vir landonteiening, terwyl slegs hooguit 2 000 nasate van swart boere aanspraak hierop gehad het. Dit het die Amerikaanse belastingbetaler vier en ’n half miljard dollar gekos. Obama het letterlik voor swart kerkgemeentes sonder aansien des persoons opgedaag en gesê dat hulle kompensasies mag opeis. Sommiges het tot soveel as vyftig duisend dollar opgestryk.
  • Die Tea Party belastingskandaal: In ’n poging om die konserwatiewe bewegings en stigtings in die VSA dwars te lê het Obama ’n grootskalige belastingoudit geëis van hierdie organisasies, terwyl linkse stigtings skotvry daarvan afgekom het. Agteraf het die outoriteite toegegee dat dit gedoen was om konserwatiewes te fnuik en te treiter.
  • Die Fast and Furiousskandaal: Onder Obama het die ATF-polisiediens Amerikaanse wapenleweransiers opdrag gegee om wapens aan Meksikaanse dwelmkartels te verkoop. Die rede was dat hulle “wou sien waar hierdie wapens heen gaan” sodat hulle die hele kartel kon ontdek en arresteer. Toe hierdie wapens egter in die hande van die kartels beland het, het hulle vervolgens niks gedoen nie, en het hierdie kartels het ’n golf van terreur veroorsaak in Meksikaanse stede.
  • Die Benghazi affêre: Hilllary Clinton het onder Obama ’n hele aantal vertroulike eposse uit laat lek, waarvan onder andere die agenda van hul ambassadeur Stevens in Benghazi, Libië. Vervolgens kon sy afsprake ingesien word deur Jan en alleman en was dit kinderspel gewees om hom te vermoor, wat inderdaad gebeur het. Die moord op Stevens het Obama/Clinton gebruik as casus beli om Libië en Khadaffi te vernietig. Daardie land is tot op hede volledig in chaos en anargie gedompel, en blykbaar het die Clinton Libië se goudreserwes gesteel om die oorlog teen Sirië te finansier.
  • Die bogenoemde Obamagate, waarin hy Trump afgeluister het om sy presidentskap te ondermyn. Dit is niks minder as ’n staatsgreep nie.
  • Sy Obamacare leuen: Ondanks sy beloftes dat vir die gewone versekerde Amerikaner niks sou verander nie, is die waarheid dat in baie gevalle het medies versekerde Amerikaners berig ontvang dat hulle premies nie voldoen aan die Affordable Care Act se kriteria nie. Om hulle mediese verdekering te behou sou hulle dubbel so veel premie betaal. Die fluitjieblaser in hierdie verband is die versekeringsagent Rich Weinstein.
  • Die CIA se oormatige inmenging met die nuusmedia: Volgens die afgedankte verslaggewer Sharyl Attkisson het John Brennan ’n hele netwerk van ondersoek en intimidasie opgerig om Obama se skandale toe te dek. Attkisson self het ook haar werk verloor as gevolg van Brennan. Sy het ’n boek hieroor geskryf genaamd Stonewalled: My Fight For Truth Against the Forces of Obstruction, Intimidation and Harassment in Obama’s Washington.
  • Die bekragtiging van die Monsanto Act: Hierdie omstrede bedryf met hul geneties gemanipuleerde sade en inentings, wat alreeds siektes en kanker veroorsaak het, is nou immuun teen vervolging.

Ondertussen het ekstreemlinks die Verenigde State op sy knieë gedwing die afgelope paar maande, maar CNN het hierdie aksies bestempel as “vurig maar meestal vreedsaam”, terwyl die agtergrond oranje gegloei het van afgebrande geboue. Om maar te swyg oor die Russiese inmenging verhaal om Trump verkose te kry, wat toe uiteindelik ’n stil dood gesterf het nadat geen enkele bewys of ondersoek hierdie gerug kon onderbou nie.

Feit van die saak is dat die Amerikaners vir die eerste keer in ’n lang tyd ’n president gehad het wat resultate gelewer het. Dit is ’n groot verskil met die leë beloftes van die beroepspolitici voor hom. Andersyds vrees Amerika nog verdere tirannie onder Biden. Al daardie ou krygshere het Biden weer binnegehaal en gaan die eindelose konflikte waaronder ISIS, Al Kaïda ensovoorts weer voortgaan. Onder Biden gaan die Amerikaanse middeklas verder verarm, die regering gaan groter word, persoonlike vryhede gaan ingeperk word.

Daar is ‘n dun straaltjie van hoop egter.

Met die bestorming van die Capitol het die betogers ‘n groot aantal skootrekenaars gesteel, waaronder die van die ekstreemlinkse Trumphater Nancy Pelosi. As daar genoeg belastende bewys op hierdie rekenaars gevind kan word, kan ons met ‘n bietjie geluk hoop op grootskalige arrestasies van die Washingtonse binnekringe. Dit is uiteraard die rede waarom die demokrate twee weke voor sy vermeende uittrede alweer ‘n poging waag om Trump af te sit. Ook om te keer dat hy nie in 2024 weer ‘n gooi kan doen na presidentskap nie.

Trump het in die verlede af bewys dat hy op die laaste oomblik telkemale teruggebons het na ‘n nederlaag.

Kom ons hoop dat ons weer ‘n soortgelyke spektakel gaan sien. Daarna hoef ons hopelik ons finaal nie meer te steur aan ‘n Tim du Plessis of Arrie Rossouw nie.

Leon Lemmer: Konserwatisme: ‘n bekoorlike verlore saak

Richard West (1930-2015) was ‘n konserwatiewe Britse joernalis wat in talle lande gewerk het; ook in Suid-Afrika. Hy is onder meer die outeur van boeke soos The white tribes of Africa (1965), The white tribes revisted (1978) en The diamonds and the necklace: A South African journey (1989). Hy het twee seuns gehad wat hulle albei in die joernalistiek begeef het, Patrick (gebore in 1974) en Ed (gebore in 1978). Patrick is die outeur van onder meer The poverty of multiculturalism (2005). Van Ed is daar boeke soos die volgende gepubliseer: The diversity illusion: What we got wrong about immigration and how to set it right (2013, 288p; Amazon Kindle $9,19) en Small men at the wrong side of history: The decline, fall and unlikely return of conservatism (London: Constable, 2020, 432p; Amazon Kindle $11,94). Ek skryf vandag oor laasgenoemde boek. Wat duidelik is, is dat Richard se twee seuns sy konserwatisme voortsit. Die hooftitel van die 2020-boek is ontleen aan Barack Obama se karakterisering van Al Kaïda (Kindle 278). Ed West het ‘n omvattende, gesaghebbende en buitengewoon interessante boek geskryf. Oor sy belesenheid en sy myns insiens meesal gesonde insig behoort daar geen twyfel te wees nie.

Enersyds is daar die linkses (bv liberales, sosialiste, progressiewes, verligtes) en andersyds die regses (bv behoudendes, konserwatiewes, tradisioneles, verkramptes). Die verdeling links/regs kom uit die eerste ná-revolusionêre parlement in Frankryk (1789). “At the National Convention in Paris it became custom that the king’s supporters sat on his right and his opponents on the left, after which the divide between tradition and radicalism would always be defined along those lines” (950). Daar is die wydaanvaarde waarneming dat namate mense ouer word, hulle meer tot konserwatisme neig. Die outeur het desnieteenstaande tot die gevolgtrekking gekom dat daardie era aan die verbygaan is, dat konserwatisme “a charming lost cause” geword het (3571); dat linksheid toenemend verswelgende afmetings aanneem.

“Conservative parties could still win elections, but conservatism was an endangered creed, as much in demographic decline as the Christianity from which it once emerged, and the degree to which it had become hated by anyone born after 1970 was intense and perhaps irreversible” (74). “On almost any non-economic issue most of my friends hitting forty were more progressive than in their early twenties; they might resent paying more tax and even dislike trade unions, but that didn’t make them conservative” (85). Die verwysing na “non-economic issues” is belangrik. In die plaaslike hoofstroom-inligtingsmedia is daar die neiging om die ANC-regime (later uitgesonderd Jacob Zuma) hemelhoog te prys. Daar is egter een area wat nie met dieselfde gemak wanvoorgestel kan word nie: die finansieel-ekonomiese sektor. Rommelstatus is ‘n werklikheid wat nie moeiteloos vir leuens en gunstige polities byderwetse retoriek vatbaar is nie.

West noem dat vroue meer linksgesind as mans geword het (145), onder meer omdat meer vroue as mans deesdae aan oorverligte tersiêre onderrig blootgestel word. Linkses het egter meesal ‘n konserwatiewe leefstyl (196). Daar is geen moontlikheid dat mense soos Willie Esterhuyse en Leon Wessels hulle in ‘n swart woongebied sou vestig nie. Wat ook duidelik geword het, is dat die feministe op die rug van die geweldpleging van die Amerikaanse swart burgerregtebewegings sukses behaal het. Op hulle beurt het die LGBT’s die suksesvolheid van die swartes en feministe misbruik om plek in die son en buite die kas te verwerf. Dit is die regses wat sedertdien al hoe meer in die kas gedruk word (242).

“Since the 1960s the West has gone through the biggest cultural shift in half a millennium” (254). Dit is globaliserende linksheid wat kultureel-geestelike dood en verwoesting saai, bv “supporting the EU means being part of the global community of liberals” (6070). “The Left has also developed a moral monopoly, so that those outside of the faith are under an unspoken obligation to prove their moral worth before their views can be considered” (196), bv “taking in more refugees [is] a quintessential moralised high-status cause” (219). “There is active competition to come up with ever wilder radical ideas, a trend that has sped up with the ‘Great Awokening’ of the 2010s, the acceleration of identity politics brought about by competing victimhood narratives on social media” (208). “Awoke” beteken “awake to social justice issues” (5634). “The Great Awokening almost certainly represented an authoritarian turn by the Left, ‘a spreading social, cultural, and ideological conformism … this relentless drive for conformism, which constantly works to extinguish the illiberal'” (5709). “Identiy politics” verwys dikwels na die belange van minderheidsgroepe, maar ook “European Right-wingers refer to themselves as ‘identitarian’ to suggest they don’t believe their homeland belongs to everyone” (5924).

“Left-liberalism has become the prestige faith with a moral monopoly” (231). “Religion simply becomes replaced by ideology” (3747). “A new faith arose, progressivism as Christianity 2.0, with ‘privilege’ a form of original sin and vulnerable groups the new sacred” (3903). Daar is nog ‘n groot verskuiwing wat in sowel die Britse as die Amerikaanse politiek plaasgevind het: “It is the upper class who are moving Left, and the working-class pushing to the Right” (4299). In Suid-Afrika is dit die armer blankes wat die ANC-regime se rassistiese beleid aan hulle bas voel; nie soseer die welgesteldes nie omdat hulle (in ‘n mate) hulle apartheid kan koop.

Die fiktiewe karakter, Bridget Jones, het van die Britse Arbeidersparty gesê: “Labour stands for sharing, kindness, gays, single mothers and Nelson Mandela” (242). Dit is die eerste verwysing in die boek, maar nie die laaste nie, na Suid-Afrika. Oor sy pa, Richard, skryf Ed: “By the time I was around he was deeply pessimistic and cynical, and seriously out of step with the prevailing mood over South Africa. Although he respected and admired Nelson Mandela, he thought the ANC a venal and extreme organisation that would eventually make the country even worse off than it was under apartheid (which he nonetheless thought morally indefensible)” (300). In die 1980’s “the anti-apartheid movement was ultra-fashionable, topping the charts and filling stadiums” (311).

“Look at the line-up of people who represent liberalism in the modern imagination: Martin Luther King, Nelson Mandela, JFK[ennedy] … Tony Blair and Barack Obama. Contrast with what people picture when they think of the Right: Richard Nixon looking sweaty and suspicious, racist 1970s comedians, South African security forces gripping their salivating Alsatians, semi-literate rednecks shouting at black people … And last but not least Donald Trump, a man who seems to possess the unique gift of having no redeeming human qualities whatsoever. Oh, and Nazis obviously” (430).

West het geen hoë dunk van Trump nie. Hy skryf selfs van “this awful man” (5787). “Trump seemed to be almost a caricature of Left-wing ideas about conservatives, brash, callous, casually racist, abusive towards women and absurdly rich thanks to his background” (5779). Ja, sy pa se geld het Donald aanvanklik gehelp, maar dit was hy wat op ‘n kundige manier sy jeugdige welgesteldheid in buitengewoon groot rykdom omskep het. West borduur voort oor Trump: “A three-times married serial adulterer and sexual predator who had probably broken at least eight commandments regularly” (5801). Nietemin, in konserwatiewe geledere word Trump se politieke oriëntasie waardeer. Hy het aan baie blanke Amerikaners hulle selfrespek teruggegee.

Die Nazi’s en die Twee Wêreldoorloë word dikwels as die slegte nalatenskap van die blankedom voorgestel. “The evocation of the Nazi crimes rubs a collective scar in Western societies” (1512). “The Nazi atrocities were also tied up in the collective imagination with the other great racial dramas, the US civil rights movement and apartheid South Africa … Having listened to my father and read his Spectator articles I obviously digested his pessimism about ANC rule” (1523).

Ek het die werke oor fascisme deur Benito Mussolini en Adolf Hitler gelees en kon daarin geen duidelike ideologie vind nie. West bevestig dit: “Fascism had few real intellectual thoughts behind it … Fascism … had no central texts or ideas” (1622). Mussolini was aanvanklik ‘n sosialis en dus linksgesind. “The Polish-Israeli scholar Zeev Sternhell [born in 1935] argued in The birth of fascist ideology [1989, 348p; Amazon Kindle $45,94] that fascism was a revolutionary movement, emerging from the radical left but ‘which became fused with blood and soil nationalism'” (1633).

Maurice Barrès [1862-1923] “coined the term déraciné, ‘deracinated’ [“ontras(sing)”], to denote someone who had lost contact with their ancestors” (1633) – ‘n verskynsel wat in die nuwe Suid-Afrika wydverspreid onder verloopte Afrikaners voorkom. “[The] state-worship aspect of fascism has given many conservatives the comforting idea that the philosophy was ‘Left-wing’, because true Right-wingers believe in a small state. In his entertaining book Liberal fascism (2008 [492p; Amazon Kindle $16,75]), Jonah Goldberg made a spirited attempt to show the extent to which Italian fascism and German national socialism had some common roots with the Left” (1633).

West skryf: “I could never muster any sympathy for people who committed violence” (2066). Hy verwys ook na “the violence of ANC-run South Africa” (3217). Tog is dit moeilik om die volgende paragraaf met die res van sy boek te versoen. “The Tories made no effort to ensure that history was kind to them, as Churchill put it, by ensuring that they wrote it. The real great figure of the era, the one who captured the public imagination, was not in Downing Street but rotting in a jail cell some 11 000 miles away. And today Nelson Mandela is the one with a statue in Parliament Square, while a similar proposal for one of Margaret Thatcher can’t be built because it would be vandalised” (1401). Dat ‘n terroris uit ‘n ander land met ‘n standbeeld vereer word, wat volgens die populêre siening nie geskend sal word nie, toon hoe verwerplik hedendaagse waardes geword het.

Mandela het in die tronk gefloreer. Hy is jare lank op staatskoste gehuisves, gevoed en geklee. Hy het hom selfs aangematig om ‘n langbroek pleks van ‘n kortbroek te eis. Hy het 95 jaar oud geword. In seker geen tronk elders in Afrika sou hy 27 jaar so geil oorleef het nie. Anders as wat meesal beweer word, was die “apartheidsregime” in baie opsigte (te) mensliewend. Dink ook aan hoe die NP-regering toegelaat het dat sommige kerke en moskees vestings van terrorisme geword het omdat hy nie die (skyn)heiligheid van daardie inrigtings wou aantas nie.

Met verwysing na 1994 toe Tony Blair die leier van die opposisie in die Britse parlement geword het, skryf West op ‘n nogal eienaardige manier: “While Blair shone, we appeared like the brooding, bull-faced Afrikaans [Afrikaner] watching the smiling black people’s dignified walk to the polling booth, cast as baddies in a morality play in which we would obviously end up the losers” (2677). “Blair hugely increased immigration and actively liked the idea of cultural diversity” (2797).

West is op stewiger grond as hy skryf: “I often see people on Facebook posting an inspirational Nelson Mandela quote: ‘Overcoming poverty is not a task of charity, it is an act of justice. Like Slavery and Apartheid, poverty is not natural. It is man-made and it can be overcome and eradicated by the actions of human beings.’ Which is pretty much the stupidest thing ever said by anyone – poverty is the most natural thing in the world, and until the nineteenth century the vast majority of people lived in it” (2968). In die 21ste eeu moet on(der)ontwikkeldes/agtergeblewenes (hulle is nie agtergesteldes nie) dus liewer hulle armoede as selfaangedoen aanvaar as om dit aan slawerny en apartheid, dus blankes, toe te dig. Waarmee Mandela hier besig was, was om skuldgevoelens by blankes te probeer wek ten einde geld ten bate van swartes uit hulle te pers.

“Right-wing … is an irredeemably tarnished identity, which is hardly surprising when two generations of educated people have largely been raised in environments where they have encountered few conservatives … From before their political awakening most middle-class people are given the message by the education system, the broadcast media and the wider political culture that to be Left-wing is to be generous, tolerant and forward-looking, and so to be Right-wing is to be selfish, uncaring and bigoted” (453). “Progressive television and cinema … are the prevailing cultural noises” (475). In die woorde van Thomas Hobbes (1588-1679): Die massa-inligtingsmedia strooi (“sprinkle”) hulle idees uit op die mense (653).

Oor ‘n ander filosoof, Jean-Jacques Rousseau (1712-1778), skryf West: “To conservatives his idea of ‘the noble savage’, primitive man living in peaceful abundance, makes Rousseau the godfather of all bad ideas” (653). Op sy onoorspronklike manier vertel Mandela dieselfde leuen: “The African people lived in relative peace until the coming of the abelungu, the white people” (Long walk to freedom, London: Abacus1995, p 27). Rousseau is ‘n held in linkse geledere. “Rousseau was perhaps the most influential thinker of his and our time, doing more than any other to popularise the idea that people are inherently good. Christian theology holds that we are all born with original sin, tarnished and imperfect from birth. Rousseau’s great idea was to see human behaviour as formed by social conditions, so that our wickedness comes not from within but the society we are raised in” (West 668).

Ooreenkomstig Rousseau se idees is die plaaslike vertolking dat wat ook al sleg by swartes mag wees, aan apartheid toegeskryf kan word. Dit is dus die blankes, veral die Afrikaners, wat sedert 1994 as oorvloediglik sleg voorgestel word terwyl al wat ‘n swarte is skynbaar inherent goed is. “Rousseau was … spectacularly wrong, perhaps the most wrong man who ever lived” (726). Wat ‘n mens is, word bv nie net deur sosiale omstandighede bepaal nie, maar ook geneties, dus deur oorerwing (kyk hier onder). Die armoede onder swartes in Suid-Afrika word deesdae graag maar verkeerdelik aan apartheid toegeskryf. Edmund Burke (1729-1797) was van mening: “Poverty always exists … it is the essential human condition, not a departure from it” (950).

Die leuse van die Franse Revolusie (1789), “vryheid, gelykheid en broederskap,” is in groot mate aan Rousseau ontleen. Al drie daardie begrippe is dermate oordrewe vertolk dat hulle uiters skadelike gevolge gehad het. “Real human freedom is limited by our own moral weaknesses and poor decision-making, and by the cues we pick up from society. We are morally imperfect, and out of ‘the crooked timber of humanity no straight thing could be ever made’, as Immanuel Kant [1724-1804] said” (1195). Geen wonder nie dat Burke baie skepties oor die Franse Revolusie was (Praag 2.05.2020). Die Franse agitator, François-Noël Babeuf (1760-1797), “concluded that ‘perfect equality’ and ‘common happiness’ could only be achieved by suppression of private property” (1051) – ‘n vroeë wegbereider van die ANC se beleid van onteiening sonder vergoeding.

Joseph de Maistre (1753-1821), ‘n ondersteuner van die Franse monargie asook sosiale hiërargie, vind daarenteen aansluiting by Burke met bv die opmerking: “Custom is the mother of legitimacy” (1156), waarmee die wettigheid van die ANC se beleid van onteiening sonder vergoeding teengespreek word. “Custom serve as a check on anarchy and the lust for power” (1169). Neem veral kennis van De Maistre se boek, Considerations on France (1797, 180p; Amazon Kindle $27,60). “He blamed intellectuals for inciting the violence, just as later there was widespread hostility to American liberals in the 1960s as crime and public disorder shot up” (1535).

In Suid-Afrika het skynintellektuele nie net ANC-terroriste in hulle kwaad gesterk nie. Hulle probeer steeds om die ANC-regime so goed moontlik voor te stel. Sulke Afrikaanssprekendes distansieer hulle deesdae van (die geskiedenis van) die Afrikanerdom. Tradisies en gebruike is (dikwels) sinvol omdat hulle die toets van die tyd deurstaan het. Soos ‘n Duise regsgeleerde, Justus Möser (1720-1794), dit gestel het: “After all, our forefathers were no fools either” (1156). Dit is waarom ons nie moet toelaat dat ANC-kamerade en hulle meelopers hedendaagse Afrikaners of ons voorgeslag verguis nie.

Ek vind die oorsprong van die benamings Whigs en Tories interessant. “Both names were originally insults, whiggamore being a (Presbyterian) Scottish cattle rustler and toraidhe a (Catholic) Irish highwayman, and these two groups much later evolved into the Liberal and Conservative parties (although the latter contained the more conservative Whigs, also). They represented cultural divisions, too, Tories being attached to established religion, the monarchy, tradition and a more pessimistic view of human nature. Whigs were more likely to be merchants than landed aristocracy, had the overwhelming support of Dissenters – Protestants too radical for the Church of England – and tended to believe in progress, so that the ‘Whig theory of history’ came to be one in which things slowly but steadily go from bad to good” (867).

“The Tories had first been referred to as the Conservative Party by John Wilson Croker in 1830 and they came to be officially known as such under Robert Peel [prime minister 1834-1835 and 1841-1846], who wished to allow in more moderates, uniting the middle class and old landowners” (1323). Die Konserwatiewe Party of Tories se siening kan soos volg opgesom word: “Humans are flawed, fallible creatures; reason is powerful, but prone to error; and tradition and prejudice are often good guides to social policy” (1119). “Conservatism is parochial, and drawn to attachments that are local and national rather than global” (1681). Die ANC-regime, daarenteen, verkies inklusiwiteit, bv wat betref swart Afrika en (liberaal-sosialistiese) globalisme.

Konserwatisme is nie ortodoks nie. Burke het dit reeds duidelik gestel: “A society without the means of some change is without the means of its conservation” (1119). Maar dit moet nie gaan om verandering ter wille van verandering soos by die ANC-regime nie; eerder om verandering ter onmiskenbare verbetering. Daar moet nie onnodig of oorhaastig gekrap word aan wat doeltreffend funksioneer nie. Soos die Britse filosoof, Roger Scruton (1944-2020), dit gestel het: “Conservatism is the politics of delay” (1169). CS Lewis (1898-1963) het die frase “chronological snobbery” gebruik: “the idea that previous ages were always more backward simply because of the date. Conservatives are more likely to see history in terms of cycles” (3864). In die konteks van Suid-Afrika is die volgende van belang: “Conservatives also see themselves as the conservers of civilisation against barbarism – which is after all the most ‘orthodox’ state of all” (1119).

Die benaming konserwatisme is in 1818 die eerste keer in ‘n Franse tydskrif gebruik. “It stated that it ‘upholds religion, the King, liberty, the Charter and respectable people’ … But from the start the philosophy varied across different countries. Liberalism is by definition universal, since it seeks to guide society under a set of principles, and so it tends to be quite alike around the world, while conservatism varies more from culture to culture, since it seeks to defend specific traditions” (1085). “Right-wing activists tend to stay in their own lanes and not work together, share notes, or reach out to one another’s followers” (3836).

“America, it was said, lacked a ‘conservative’ movement in the European sense, its Right-wing philosophy largely descending from the English Whig tradition, since Toryism was all but dead there and there was no established Church or landed aristocracy to defend … In England conservatism – and the party that came to represent it – was strongly associated with Anglicanism” (1094). “It was once famously said that the Church of England was ‘the Tory party at prayer'” (1106; ook 3616). In die retoriek van die Suid-Afrikaanse politiek is daar skynbaar geen oorspronklikheid nie. Die NG Kerk is male sonder tal daarvan beskuldig dat hy, toe hy apartheid ondersteun het, “die Nasionale Party in gebed” was.

“[There] are things such as ‘good manners, charity, duty and decency’ which are not the concern of the law” (1220). Maar dit beteken nie dat ons verplig moet voel om iedere modestroming na te volg nie, bv. die hedendaagse manie dat vreemdelingehaat/xenofobie uit die bose is. “Haat” is hier in baie gevalle sterk oordrewe. Dit gaan meesal bloot daarom dat inkommers onwelkom is; dat ‘n land sonder hulle beter daaraan toe sou wees. “Humans, conservatives believe, are prone to tribalism and nepotism. We prefer what is familiar to the distant, we favour family members to stangers and, to a lesser extent, compatriots over foreigners. And we are more concerned about friends and relations than ‘humanity’ in the abstract – and there’s nothing wrong with that” (1220).

In sy boek, Liberty, equality and fraternity (1873, 370p; Amazon Kindle $3,44), het ‘n Britse regsgeleerde, James Fitzjames Stephen (1829-1894), bedenkinge oor elkeen van die drie hoofidees van die Franse Revolusie uitgespreek. Hy was veral krities oor John Stuart Mill (1806-1873) se On liberty (1859, 120p; Amazon Kindle $0). “[Stephen] rejected the radical idea of a ‘brotherhood of man’, stating that: ‘It is not love that one wants from the great mass of mankind, but respect and justice … Humanity is only I writ large, and love for Humanity generally means zeal for MY notions as to what men should be and how they should live'” (1220).

In die tweede helfte van die 20ste eeu het die lewensomstandighede, bv veiligheid, van blankes drasties versleg; nie net in Suid-Afrika nie, maar ook in die Weste. “There was the underlying fear of barbarism at the door, an idea that forms a central part of conservative psychology. And yet it was not a totally irrational fear – crime had hugely increased from the 1960s to the 1980s. Britain’s crime rise was nothing like the rapid explosion of violence in America from the 1960s … The British have a sort of psychological awareness of the 1960s America as being the era of civil rights and freedom, yet this social change went hand in hand with an enormous rise in murder in urban America, unprecedented anywhere in modern times” (1451). In Suid-Afrika het ons eie Mandela op 16 Desember 1961 met sy terrorisme begin. Die toename in misdaad en geweld in Suid-Afrika, Brittanje en Amerika hou (onder meer direk) met swart aktivisme verband.

In Brittanje was daar “increased homelessness, and the growth of sink estates [“krotlandgoedere”] … fear tends to push people to the Right” (1462). “The housing lists had been literally that, a queue, in which people waited their turn, with good behaviour and reputation as bonus. It changed to one of ‘need’, which put more needy people such as single mothers or immigrants – as well as people with various pathologies – ahead of locals who had queued, and who often had deep roots in the area … Financial rewards for poor life choices can encourage more people to make them … As far back as the 1770s there were debates about the social sanctions against illegitimacy, with German social theorist Justus Möser arguing they were necessary because there needed to be incentives to marry” (1462).

In Suid-Afrika is daar eintlik nie sprake dat blankes by regeringsbehuising baat nie. Dit gaan om behuising vir swartes, waarvoor die blankes moet help opdok. Geboortebeperking word nie deur politici aangemoedig nie omdat dit glo teen (tradisionele) swart kultuur indruis. Die subsidiëring van ongehude moeders – “welfare queens as Americans called them” (2821) – word ‘n al hoe groter en toenemend onvolhoubare finansiële en maatskaplike las. Die ANC-regime misbruik selfs die huidige grieppandemie om van staatstoelaes ‘n al hoe swaarder meulsteen om die land se nek te maak. Die ANC se jongste skuif is om rassisme te verdoesel deur na die swart bevoordeeldes as die “kwesbares” te verwys.

West skryf: “Central to conservatism is the idea that radical change is almost always bad” (1246). Die Britse filosoof, Michael Oakeshott (1901-1990), “wrote that conservatism was ‘to prefer the familiar to the unkown, to prefer the tried to the untried, fact to mystery, the actual to the possible, the limited to the unbounded, the near to the distant, the suffient to the superabundant, the convenient to the perfect, present laughter to utopian bliss'” (1246, 6142). Volgens West “conservatives also believe in ‘epistemological modesty’, that there are limits to human knowledge, especially in politics, as human society is too complex for any one person or group to understand” (1270).

“Back in 1794 the romantic poet Samuel Taylor Coleridge, along with another wordsmith, Robert Southey, came up with the brilliant idea of an egalitarian community in which all ruled equally. They settled on the name ‘Partisocracy’, from the Greek for ‘equal government for all'” (1562). Die aartsfeminis, Amanda Gouws, wat wens dat bykans die helfte van die mensdom, die bose mans, liewer moet verdwyn, bied ‘n kursus aan die Universiteit Stellenbosch aan wat Susterkunde genoem kan word, met Ousiekunde as subdissipline. Vir Gouws se hartsbegeerte kan die benaming Broekiekrasie (“Pantycracy”) gebruik word. “Egalitarian utopias overlook people’s natural instinct to better themselves, while twentieth-century sexual utopias ignored the failures, disappointments and injustices that characterise human relationships” (1574).

Die goeie ou dae word gekenmerk deur die salige verskynsel dat elkeen sy (tradisionele) plek geken het. “The notion that everyone has their place … can arguably provide a coherent structure that makes the world seem less chaotic” (2001). Pleks van die bestaan van realistiese hiërargieë te erken, word eerder gelykheid en eendersheid gepredik. “With identity politics becoming so dominant some conservatives have accused the Left of being almost proprietorial about minorities, and holding non-whites to lower standards, called ‘the soft bigotry of low expectations'”(2015). Dit is presies wat aan bv die Universiteit Stellenbosch gebeur. Vir toelating tot mediese studie word laer akademiese prestasie van nieblanke as van blanke kandidate verwag. Daar is boonop ‘n kwotastelsel waarvolgens verseker word dat daar op ‘n rassistiese grondslag nog erger teen blanke kandidate gediskrimineer word (kyk op die internet).

Dit is veral die Italiaanse marxis, Antonio Gramsci (1891-1937), se idees wat as “kulturele marxisme” bekend staan (2178). Ná die ontbinding van die Sowjetunie in 1991 het marxiste hulle aktivisme van staatkundige na kulturele ondermyning, met die oog op uiteindelike oorwinning, verskuif. “Cultural Marxism … views history as a question of power and privilege. What people mean by ‘cultural Marxism’ might be simplistically surmised as opposition to tradition and hierarchy; radical gender politics; the Marxist theory of race in which whites are the bourgeoisie and non-whites the proletariat; intolerance towards non-orthodox thinkers; the necessity of changing the language;* and the ideas that criminals are victims of society, marriage is oppressive and exploitative, and nations are artificial, imagined communities. It’s roughly synonymous with progressive politics, then, perhaps just a slightly crankier way of saying ‘progressivism'” (2178). “Progressivism … holds that everyone is essentially good” (2225) – insluitende misdadigers en gewelddenaars soos terroriste. Dit is waarom gevangenes in die nuwe Suid-Afrika stemreg het. “It is forbidden to forbid” (2249). Die resultaat is chaos en anargie, wat revolusie tot gevolg kan hê.

[* Dink aan al die geykte woorde met groot seggingskrag wat nie meer in die nuwe Suid-Afrika gebruik mag word nie. Ter sake is ook die Afrikaanse Taalraad (ATR) en Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging (ATKV) se ywer om Standaardafrikaans te herstandaardiseer en Afrikaans met onnodige Engelse woorde te besoedel deur Kaaps as die toekoms van Afrikaans te propageer.]

Oor politieke byderwetsheid/korrektheid (PC) skryf West: “PC could be called ‘political politeness’, since in the popular imagination it is associated with euphemisms about race, sexuality, disability or other perceived disadvantages, and as a consequence ‘politically incorrect’ has come to mean the same as rudeness. Except that wasn’t really the purpose of political correctness in policing the language. The aim in many cases was not to pressure opponents into being polite, but to stop them expressing their ideas altogether. PC, for want of a better expression, describes a set of acceptable beliefs, outside which it is not permitted to step [ie the Overton window] … Newspapers probably made it easier for PC’s real purpose – of censoring and controlling – to go unchallenged” (2453).

In die praktyk is daar talle voorbeelde van “[PC] gone mad … If you’re conservative it’s mad to start with … like the one about ‘Baa baa black sheep’ being removed for being insuffiently racially sensitive” (2441). Breinspoeling begin in die kleuterskool: “To my surprise they did actually sing ‘Baa baa woolly lamb’ there, rather than ‘Baa baa black sheep’, something I previously assumed was a tabloid myth” (4173). “At our local children’s library the entire front desk area was made up of hagiographies of Barack Obama and Nelson Mandela” (4375). “If you’re a conservative, then once you become a parent, you’re faced with the prospect of raising your children in a culture that is filled with simplistic, untrue messages about the world … Kid’s books and television give an interesting insight into where prevailing beliefs come from, regularly hammering home the message that borders are bad, stereotypes are wrong,* mankind is a menace to the planet and girls ought to be masculine … We are all basically good and others are just like us” (4385). “[They] make lovely neighbours and don’t in any way steal everything … Children’s books are culture war meme processors” (4396); “meme-processing propaganda” (4421). Ek onthou hoe ‘n plaaslike uitgewer ná ons “bevryding” in 1994 hiet en gebied het dat daar in iedere kinderboek minstens een swart karakter móét wees. “And books seem nothing like as obviously indoctrinating as films or TV” (4421).

[* “The … idea of stereotype accuracy, once assumed by the psychology profession to be largely wrong, has in recent years been shown to be resilient and accurate” (6021).]

Dit gaan eintlik om die gewilde standpunt dat ons almal “ideologically correct”, dus polities linksgesind, moet wees (2476). “One interpretation of PC is that it is the ‘paradox of tolerance’, promoting tolerance of historically disadvantaged or persecuted groups to such an extreme that it becomes itself another form of intolerance” (2538). In die HAT word ‘n groot aantal woorde as “rassisties” geëtiketteer, maar die verligte samestellers het dit darem nog nie met die volgende woorde gedoen nie: swartgallig, swartlys, swartmark, swartryp, swartskaap, swartsmeer. “One way a political group can come to dominate the culture is by dominating the language, creating neologisms that imply acceptance of their worldview and making other terms unfashionable or unsayable” (2573).

“Harvard’s Richard Herrnstein was called a racist for arguing, in 1971, that, because intelligence is partly inherited, then the tendency of clever people to marry other clever people will lead to stratification. He wasn’t even talking about race, but he received death threats and his lecture halls were filled with chanting mobs. Herrnstein and another academic, Arthur Jensen, were forced not just to cancel lectures but also to hire guards, because of their IQ research. Then there was EO Wilson, whose Sociobiology (1975 [2nd ed, 720p; Amazon Kindle $45,94]) concluded that some universal human attributes, including our moral sense, may be shaped by natural selection. The aim of the book was to explain human behaviour, such as violence and altruism, through evolution, yet a widely circulated article by a group of academics accused him of promoting theories that ‘led to the establishment of gas chambers in Nazi Germany'” (2512).

“Gramsci’s great theory was that of hegemony, ideological domination that extends beyond politics and into culture, which is far more important” (2166). Daar word dikwels na blanke oorheersing/hegemonie verwys in lande waar die blanke meerderheid in beheer is. In die nuwe Suid-Afrika word daar graag van “demokrasie” gepraat asof dit verkwikkende saligheid oor die land gebring het. In werklikheid het ons te make met swart oorheersing/hegemonie in die ergste graad, maar dit word (feitlik) nooit met hierdie benamings geëtiketteer nie. Die politiek en blanke/Westerse kultuur word op ongekende skaal deur marxisme gerysmier. Dit is bv waarom ‘n nuwe maar valse geskiedenis van Suid-Afrika toenemend ontplooi en Afrikaans so min moontlik ruimte gegun word. “The past … becomes another front in the culture war” (2955).

“Pretty much every aspect of human culture and the variation between us has a large genetic factor that makes equality of outcome impossible … Among the top-ten replicated findings from behavioural genetics are that ‘all psychological traits show significant and substantial genetic influence’ and ‘the heritability of intelligence increases throughout development'” (5974). “Even criminality has a genetic component … [and] all the variation in personality traits is about 50 per cent genetic … Even our political beliefs are to some extent hereditary” (5988). “Right-wing authoritarianism ‘in particular shows high levels of heritability'” (6005).

Linkses hou daarvan om wat ‘n mens (veral geestelik) is aan omgewingsfaktore toe te skryf. Dit baan dan die weg om vir bv apartheid die skuld te gee vir nie-prestasie en die armoede en ellende wat daaruit volg. Gelyke geleenthede sou na bewering na gelyke uitkomste lei. In die praktyk gebeur dit nie omdat genetiese oorerwing buite rekening gelaat is. “The vast area of twin studies has shown the variation in human intelligence to be around 50 per cent heritable, as are the five major personality traits [neuroticism, extraversion, openness to experience, agreeableness, conscientionsness]. As for sex, there are vast amounts of evidence showing that average differences in temperament between men and women across cultures are the product of biology” (2388). Dit is dus ‘n dwaalleer om te beweer dat elkeen die vryheid het om self tussen manwees, vrouwees en bv transwees te kies.

Regerings openbaar dikwels heeltemal skeefgetrekte voorkeure. Die ANC-regime gee blatant voorkeur aan die belange van swartes en vroue in sy “nie-rassige en nie-seksistiese” nuwe Suid-Afrika. In Brittanje word voorkeur aan welsynsdienste gegee. “Britain is not a state so much as a hospital service with a TV station attached” (3359). Robert Conquest (1917-2015) het tereg opgemerk: “Any organisation not explicitly right-wing sooner or later becomes left-wing” (3371) – wie nie vir ons is nie, is teen ons. Dit verduidelik waarom daar feitlik geen regse instansies in Suid-Afrika oorgebly het nie. Amnestie Internasionaal was aanvanklik ‘n instansie wat geweier het om gewelddenaars te ondersteun. “In 1964 they refused to take up the cause of Nelson Mandela” (3419). Sedertdien het daar ‘n radikale verandering ingetree. “Recently the group has campaigned for members of al-Qaida, which is not exactly a non-violent organisation” (3419). “Violence is more likely to be forgiven if it’s done by the right people” (4016), bv deur ANC-kamerade.

Ons lewe in ‘n tyd wat deur dubbele standaarde gekenmerk word. “The inauguration of Barack Obama in 2009 was followed by eight years without a single joke on any BBC comedy show about the president of the United States” (4521). Ons word gereeld vergas op Donald Trump se oranje hare en Boris Johnson se hooimied, maar opmerkings oor Obama se hare was in die praktyk eintlik verbode. Die Amerikaners mag feitlik nie eens hardop gewonder het oor wat van Obama se geboortesertifikaat geword het nie.

By ‘n vorige geleentheid het ek ‘n uitdrukking aan Winston Churchill toegeskryf, terwyl die oorsprong daarvan nie so seker is nie. “If you are a conservative you have no heart and if you are a socialist you have no brain.” Hierdie uitdrukking “has been attributed to Victor Hugo, Bejamin Disraeli, George Bernard Shaw, George Clemenceau, Winston Churchill and Bob Dylan. The truism was probably first written down by nineteenth-century French political theorist Anselme Batbie, but he in turn attributed it to Edmund Burke” (4670).

Dan Roodt: Sondagaktueel 4

In hierdie aflewering van Sondagaktueel poog Dan Roodt om sin te maak van die aanvalle vanuit die media op ryk Afrikaners op Stellenbosch, die sogenaamde “Stellenbosse mafia”, asook die stryd tussen die Openbare Beskermer en die ANC-president, Cyril Ramaphosa. Soos verlede week belowe is, wei Karin Roodt meer uit oor die geostrategiese beginsels agter die huidige spanning tussen die VSA en Europa, met die Iranese kwessie wat vandeesweek ook sterk na vore gekom het. Duitsland word steeds “kultureel verryk” deur Moslem-immigrante en die linkse polisiehoof van Berlyn is bekommerd oor die regse neigings van haar eie amptenare.

Video: Dan Roodt oor grondgryp by Krugerdagberaad

By die beraad wat deur ToekomsVonk op 10 Oktober (Krugerdag) georganiseer is, het dr. Dan Roodt van PRAAG die gehoor daaraan herinner dat daar reeds 200 jaar ‘n konflik in Suid-Afrika woed. ‘n Minderheid radikale Engelssprekendes (“Britse marxiste”) in Johannesburg en Kaapstad voer bykans ‘n etniese uitwissingsoorlog teen Afrikaners, waarvan grondgryp bloot die jongste strategie is. Ondere andere word die grondgrypplan gedryf deur ‘n Britse burger, Ruth Hall, asook prof. Ben Cousins van die Universiteit van Wes-Kaapland wat aan Cyril Ramaphosa en die ANC-bewind voorskryf wat om te doen. Alles is egter nie verlore nie, want in Europa en die VSA is ‘n magtige beweging aan’t opkom wat reeds steun aan Afrikaners belowe het.

Karel Combrinck: Met Jerusalembesluit haal Trump hom argwaan op die hals

So pas het mnr Trump aangekondig dat hy Jerusalem erken as die hoofstad van die staat Israel en die Amerikaanse ambassade daarheen verskuif. Daarmee het hy die gramskap van die grootste deel van die aardbol teen hom verenig. In die jongste stemming van die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies het al die verteenwoordigers, behalwe Amerika, teen die besluit gestem. Amerika staan dus met hierdie besluit alleen. Tog aanvaar hulle die situasie so en bly by hulle besluit. Waarom?

Eestens is daar die Amerikaanse binnelandse politiek. Mnr Trump se presidentskap is nie bo aanvegbaarheid verhewe nie en ‘n baie groot persentasie van die Amerikaanse volk is trouens teen sy presidentskap gekant. Mnr Trump moet dus klou aan die konserwatiewe kant van die spektrum ten einde sy greep op die presidentskap te behou. En hierdie konserwatiewe kant is in sy geval die fundamentalistiese, oftewel Sionistiese Christenfaksie wat van harte glo dat die bestaan van die staat Israel Bybels gegrond is en dus die wil van die Here is. Hierdie onderwerp behandel ek binnekort breedvoeriger in ‘n afsonderlike artikel.

Benewens die Bybelse argument motiveer die “konserwatiewe” Amerikaanse openbare mening, soos ook natuurlik die linkses, die steun aan Israel op grond daarvan dat dit “die enigste demokratiese staat in die gebied” is. Nogal. In watter opsig is die staat van Israel dan nou meer demokraties as wat bv die apartheidstelsel was wat universeel deur die linkses en konserwatiewes van die Amerikaanse, asook wêreldpolitiek verdoem is? En wat nou van die talle ander lande in die Midde-Ooste wat dan noodwendig minder “demokraties” is as Israel, soos bv Saoedi-Arabië met wie die Amerikaners die hartlikste van verhoudings handhaaf? Wanneer is demokrasie dan belangrik en wanneer nie?

Feit van die saak is dat die Christenfundamentaliste, aangespoor deur hulle goedgelowigheid oor Bybelse beloftes en lobbygroepe wat mnr. Trump gemanipuleer het om die posisie van wat die Amerikaners noem, die “fall guy” in te neem. Met ander woorde, wat Israel betref, is hy nou die sondebok wat in die oë van die wêreldmening die skuld dra vir die rampspoedige besluit om Jerusalem die amptelike hoofstad van die staat Israel te maak. Daarmee het mnr. Trump, soos soveel ander voor hom, die status van die bruikbare idioot bekom.

Hou die Pentagon Trump gyselaar oor Afghanistan?

Die Amerikaanse president, Donald Trump, toon ‘n “slaafse onderdanigheid aan die militêre en sake-elite wat nou sy kabinet bestuur,” het The Economist in ‘n onderhoud met die afgedankte Withuis-strateeg Steve Bannon opgemerk. Dit beteken ook meer troepe in Afghanistan.

Maar “wat het die elite gedoen?” het Bannon in reaksie gevra. “Dit is dieselfde ouens wat ons mooi praatjies oor Irak gegee het.”

Die Washington Post is selfs meer bekommerd oor Trump omdat hy sy administrasie met konfliksaaiers gepak het. ‘n Militêre junta is nou in beheer van die Verenigde State, het die koerant gesuggereer.

“Binne-in die Withuis bestuur generaals Trump se uur-tot-uur-interaksies en fluister in sy oor – en dié gefluister, soos met die besluit om die Amerikaanse militêre operasies in Afghanistan uit te brei, word dikwels beleid.

“In die kern van Trump se binnesirkel is ‘n gesoute trio van generaals met ondervinding as slagveldbevelhebbers: die hoof van die Wit Huis, John F. Kelly, Verdedigingsekretaris Jim Mattis en die nasionale veiligheidsadviseur H. McMaster.”

Ongelukkig het Trump se plan om meer troepe na Afghanistan te stuur, geen kans op sukses nie, aangesien dit hoofsaaklik staatmaak op die gebruik van geweld, het die Russiese minister van buitelandse sake, Sergey Lavrov, droogweg opgemerk.

Kelly, Mattis en McMaster is nie die enigste militêre figure wat op hoë vlakke in die Trump-administrasie dien nie. CIA Direkteur Mike Pompeo, Prokureur-generaal Jeff Sessions, Energiesekretaris Rick Perry en Binnelanse Sake se topman Ryan Zinke het elk in takke van die weermag gedien.

Voormalige weermag-generaal Mark S. Inch sal glo eersdaag die Federale Buro vir Gevangenisse lei, terwyl die Nasionale Veiligheidsraad twee ander generaals in hul seniorpersoneel se geledere tel.

Die Pentagon het nou feitlik alle onafhanklike anti-oorlogstemme uit die Wit Huis verwyder, soos blyk uit Trump se aankondiging wat belowe dat Amerikaanse troepe “sal veg om te wen”, ten spyte daarvan dat hy vroeër gesê het hy is van plan om troepe uit Afghanistan te onttrek. Die beëindiging van die 16-jarige militêre betrokkenheid in die land met ‘n “haastige onttrekking” sou “terroriste” aanmoedig, het hy gesê.

Die Washington Post het daarop gewys dat: “Die nuwe stelsel, wat in twee memo’s uitgevaardig is deur outeurs Kelly en Porter, en in die afgelope dae aan kabinetslede en Withuis-personeel versprei is, is ontwerp om te verseker dat die president nie enige eksterne beleidsdokumente, interne beleidsnota’s, agentskapverslae, en selfs nuusberigte wat nie nagegaan is, mag sien nie.”

Die nuwe Amerikaanse strategie in Afghanistan, wat Maandag aangekondig is, was ‘n “flip-flop”, sê Bannon. Hy het die president aangemoedig om van Afghanistan te onttrek en voorgestel dat Trump se “nuwe” rigting eintlik net Barack Obama se ou ongewilde beleid is.

Bannon het aan The Economist gesê dat ‘n stryd tussen Westerse idees van vryheid van spraak, vryheid van godsdiens en selfbestuur, teenoor die “handelaars- en Confusiaanse stelsel” van ‘n opkomende China, onvermydelik is. Maar daar mag meer as ‘n botsing van idees op die spel wees.

Muhammad Maroof (Sarwan), vise-president van die Duniya Construction Company in Afghanistan, wat vir die Amerikaanse weermag gewerk het, het as tolk aan die Russiese joernalis, Andre Vitchek, gesê: “Die grootste mafia hier is direk gekoppel aan beide die VK en die VSA. Die Weste lieg dat hulle handel met dwelms in Afghanistan wil stop; Hulle sal nooit toelaat dat dit stop nie.

“My broer was ‘n skrywer en hy het beelde van die Amerikaanse leër wat waterpompe, gereedskap en ander basiese dinge gee vir die groei van papawers [wat verwerk word tot dwelms]. Die grootste ondersteuner van dwelmproduksie in Afghanistan, en die uitvoer, is die Britse regering. Hulle doen dit regstreeks met die plaaslike inwoners, en gee selfs vir hulle geld. Die VK is ook die belangrikste mark vir die uitvoer.

“Helmand, Kandahar, jy noem dit maar, van daar af, direk, vervoer vliegtuie dit en gaan reguit na Europa, selfs die VSA. Die Westerlinge is die mense wat fisies dwelms in die vliegtuig op ons lughawens laai. My familielid was ‘n tolk vir die Britte. Hy is deur hulle vermoor nadat hy op ‘n vergadering tussen die Britse amptenare en die plaaslike dwelmmafia getuienis en tolkdienste gebied het.”

Die Amerikaanse oorlog in Afghanistan is die langste en een van die duurste militêre operasies in die Verenigde State se geskiedenis, volgens die New York Times. Trump het geweier om aan te kondig hoeveel troepe hy van plan is om na die land te stuur. Dit volg op ‘n tendens om die amptelike getal Amerikaanse troepe in Irak en Sirië geheim te hou.

Amerikaanse verdedigingsamptenare erken egter dat die VSA reeds duisende meer troepe in Afghanistan het as die laaste amptelike Pentagon-syfer.

Amptenare het beraam dat dit iewers nader aan 11 000 of 12 000 troepe moet wees. Terwyl die VSA dikwels amptelik hul ontplooiing in lande waar hulle wedersyds ingestem het om troepgetalle te beperk, onderspeel, is daar nie so ‘n afspraak met Afghanistan nie. Dit maak dit onduidelik waarom hulle misleidende syfers aanbied, het Jason Ditz van AntiWar.com opgemerk.

Trump blameer sy 180 grade ommekeer op sy “instink”, maar sy verklaring het maar onoortuigend geklink. “My oorspronklike instink was om uit te trek – en histories hou ek daarvan om my instink te volg. Maar dis baie anders as jy agter die lessenaar in die Ovaalkantoor sit. Met ander woorde, as jy president van die Verenigde State is.”

Maar Trump se geheue is besonder kort. Voormalige president Obama het selfs Osama bin-Laden se kop op ‘n skinkbord aan Amerikaanse kiesers opgehou, wat die einde moes beteken het van Washington se nuttelose maar ongelooflike vernietigende inval.

Daar was immers geen Afghane by 9/11 betrokke nie. Bin Laden het net in ‘n “nederige grot” in Tora Bora in Afghanistan geskuil, het ‘n Britse joernalis berig. Trump het in 2011, 2012 en 2013 ‘n aantal twiets oor die oorlog in Afghanistan uitgestuur. Hy het gevra dat die VSA sy betrokkenheid moet beëindig in die land.

Dom boek probeer feministe kry om Trump te vermoor

Die Britse Guardian-koerant het ‘n vrot boek deur een van sy joernaliste ten hemele geprys. Die riller handel oor ‘n “sosiopaat” president in die Withuis, wat niks aan die verbeelding oorlaat nie: Om die president te vermoor, oftewel To Kill the President deur “Sam Bourne”, wat deur HarperCollins gepubliseer is, het die boekwinkels hierdie maand getref.

“Sam Bourne” is die skuilnaam van Jonathan Freedland, ‘n senior redakteur by die Guardian, soos Nic Cohen, ‘n ander Guardian-werknemer, onthul het. Die pleidooi om Donald Trump se lewe te beëindig met ‘n sluipmoord, word aangebied as ‘n “fiksie-riller”, maar nie baie oortuigend nie.

Freedland, moreel bankrot

Die weeklikse Guardian-rubriekskrywer en BBC Radio 4 se kontemporêre geskiedenisaanbieder, het in 2014 die Orwell-spesiale prys vir joernalistiek ontvang, en word deur “progressiewes” beskou as ‘n skerp propagandis. Maar Freedland se jongste poging lyk eerder na pure wanhoop.

Sy verhaal wat soos die histeries linkse Guardian-hoofopskrifte oor Trump lees, kom tot die gevolgtrekking dat verteenwoordigers van die Washington se Deep State of skaduregering, besluit het dat die enigste “veilige opsie” sal wees om hul opperbevelhebber te vermoor.

In Freedland se boek, probeer Amerikaanse amptenare om hul president te keer om ‘n kernaanval te loods teen Noord-Korea omdat die land grappe gemaak het oor sy manlikheid. Volgens Cohen is dit ‘n baie “realistiese” beskrywing van die Trump-administrasie aangesien “almal weet dat die Noord-Koreane Seoul in ‘n puinhoop sal verander,” behalwe natuurlik Trump self.

Hy stel voor dat Trump aan “langtermyn geestesongesteldheid ly wat in ‘n donker waansin verander”, volgens Cohen. En omdat “die wêreld se mees magtige man in die grys area tussen die sosiopatiese en die psigopatiese leef”, kan geen gewelddadige linkse fantasie wat Freedland optower, te vergesog wees nie.

‘n Vroulike Withuisassistent ontdek ‘n komplot om die onlangs verkose president te vermoor want, en hoewel Trump se naam nooit genoem word nie, hy het ‘n verkiesing gewen teen ‘n agterbakse vroulike Demokraat. In die eksplisiete feministiese riller, twyfel die feminis Maggie Costello of sy haar anti-feministiese baas, die president, moet red.

Freedland fokus ook op Steve Bannon, wat hy as die groter anti-feministiese “antisemiet” uitbeeld. Bannon is iemand wat “lekker in kwade wil optree” om Jode te “intimideer en te ontstel”.

Freedland se patetiese boek maak dit duidelik om te sien hoekom die genre uitgeput is. Terwyl intelligensie-agentskappe Islamitiese ekstremisme moet baasraak, glo die meerderheid van Hollywood-skrywers dat die enigste aanvaarbare skurk ‘n Russiese een is.

Ook, om kommersiële redes word belaglike storielyne versin. ‘n Arabiese monargie of die Chinese staat sal nooit as die vyand deug vir die buitelandse mark nie. Linkses wil dus eerder fokus op “rassisme” en “anti-Moslem-haatspraak” en nou ook op hul nuwe gunsteling fantasie oor hoe om Trump dood te maak.

Paranoia word aangebied as “realisme” en aangesien Freedland se storie op geweld en moord berus, word Trump en Bannon se ambisies as “diktatoriaal” aangebied. Terwyl die feministiese leser aangemoedig word om te moor, het die skrywer sy morele armoede bankrot verklaar.

Amerikaanse energie losgelaat: Trump se besoek aan Pole

Die Amerikaanse president Donald Trump hoop om Rusland se verhouding met Europese aardgaskliënte uit te daag, sodat die VSA die oorheersende verskaffer van vloeibare aardgas, oftewel VAG, na die EU kan word. Maar dis baie duurder om Amerikaanse gas te koop.

Reuters het berig dat Trump Donderdag ‘n dosyn lande wat na Rusland kyk vir hul energiebehoeftes, sal probeer oorreed om van vinnig groeiende voorrade van Amerikaanse natuurlike gas gebruik te maak en om dié produk as ‘n politieke instrument in te span.

Amerikaanse Republikeinse wetgewers, waarvan baie anti-Russies is, ondersteun die gebruik van gasuitvoere vir politieke hefboomkrag. Dit is die stryd van pyplyne teenoor VAG-vragskepe.

“Dit ondermyn die strategieë van Poetin en ander sterk manne wat probeer om die ligskakelaar as ‘n element van strategiese krag te gebruik,” het senator Cory Gardner, ‘n Republikein uit Colorado, verduidelik. Gardner sit op die Senaat se Buitelandse Betrekkingskomitee.

Die Kremlin is baie afhanklik van olie- en gasinkomste, dus sal verminderde markaandeel vir die Russiese staats-energie reus Gazprom, Moskou seermaak.

“Die VAG-uitvoere deur die VSA is op baie maniere die mees bedreigende Amerikaanse beleid vir Rusland,” het Michal Baranowski, direkteur van die Amerikaanse dinkskrum in Warskou, die German Marshall Fund gesê.

Amerikaanse energie-gesant Amos Hochstein sê ‘n groter mededinging is nodig met Rusland se Gazprom deur verhoogde VAG-invoer na Europa. “Jy veroordeel Oos- en Sentraal-Europa tot nog 30-50 jaar se afhanklikheid van een verskaffer,” het Hochstein aan EURACTIV Slowakye gesê.

Noorweë verkoop byna twee-derdes van Britse gasinvoere via pypleidings, maar niemand kla dat Noorweë ‘n “politieke” projek verkoop nie. Maar soos Miguel Arias Cañete, Europa se klimaat- en energiekommissaris, daarop gewys het, is Nord Stream 2 ‘n projek wat groot politieke gevolge het.

Die VSA sal na verwagting in 2020 die wêreld se derde grootste uitvoerder van VAG word, net vier jaar nadat die eerste uitvoere begin het. Amerikaanse uitvoerders het die meeste van die gas verkoop in langtermynkontrakte, maar daar is nog steeds volumes wat aangebied word, en meer uitvoerprojekte kom sê hulle. Die jongste BP Statistiese Oorsig dui egter daarop dat stygende hernieubare voorraad die vraag na gas verder kan laat daal.

‘n Energie-ontleder op die Johannesburgse Effektebeurs het aan PRAAG gesê dat VAG-kontrakte vir ‘n vyfjaartermyn aangebied word, met ‘n vragskip wat gratis ingesluit word vir vervoer.

Hierdie jaar het die EU se regsdienste-afdeling besluit dat die EU-energiewette nie op die Russiese Nord Stream 2-pyplyn van toepassing is nie. Duitsland se energienetwerkreguleerder het met die assessering saamgestem en die hoop van diegene wat die projek deur EU-wetgewing wou blokkeer, vernietig.

Vyf Europese energie maatskappye sal elk 950 miljoen euro betaal om ‘n nuwe gaspypleiding van Gazprom te finansier as deel van ‘n finansieringspakket wat ‘n aansienlike hindernis vir sommige EU-lande geword het.

Royal Dutch Shell, Oostenrykse OMV, Engie van Frankryk en Duitsland se Uniper en Wintershall sal elk lenings gee wat 10 persent van die koste van die pyplyn van €9,5 miljard sal dek. Gazprom verskaf die oorblywende 50 persent, berig The Financial Times.

Nord Stream 2 word betwis deur die VSA en Pole, want dit kan Rusland se afhanklikheid van die gebruik van Oos-Europese lande as betaalde deurgange verminder. Maar selfs sonder Nord Stream 2 het Gazprom se eienaarskap van Europese gasmarkte gestyg. Dit het na wat berig word van 31 persent in 2015 gestyg tot 34 persent verlede jaar, volgens Bloomberg.

In ‘n persverklaring op Gazprom se webwerf het die maatskappy opgemerk: “Die noordelike korridor word fundamenteel vir gasvoorsiening regdeur Europese Rusland gelei en integreer die kortste, mees betroubare en doeltreffende nuwe roete vir gasuitvoer na Europa, wat strek van Yamal na Duitsland via die Oossee. Dit is die Nord Stream 2-projek, waarvan die implementering volgens skedule uitgevoer word.”

Die pyplyn is ontwerp om ‘n geskatte 55 miljard kubieke meter Russiese aardgas per jaar na Duitsland via die Oossee te lewer, om die Oekraïne te omseil.

In 2016 het die eerste ministers van Tsjeggië, Estland, Hongarye, Letland, Pole, Slowakye en Litaue ‘n brief gerig aan die president van die Europese Kommissie, Jean-Claude Juncker, wat beswaar maak teen die konstruksie van die Nord Stream 2-pyplyn, aangesien die projek na bewering kan lei tot “geopolitieke destabilisering”, het die Poolse nuusagentskap PAP berig.

Maar Berlyn hou vol dat Nord Stream 2 ‘n eenvoudige kommersiële onderneming is waarby die EU en die VSA nie moet inmeng nie. Die projek sal Duitsland as ‘n nodus op die Europese gasmark vestig, en vervang die dalende gasproduksie van die Nederlandse en Britse sektore van die Noordsee.

“Europa sal die groot mededingende arena tussen Russiese gas en VAG wees,” het Daniel Yergin gesê, ‘n Pulitzer-pryswennende oliehistorikus en vise-voorsitter van die IHS Markit-ontledingsfirma.

Europa sal met gespanne aandag dophou of Trump sy administrasie se posisie oor die nuwe pyplyn by die Trimarium-byeenkoms verduidelik. “Sommige dinge moet die Europeërs self besluit,” het Peter Wittig, die Duitse ambassadeur in die VSA, verlede maand in Washington aan verslaggewers gesê.

Hy het bygevoeg dat die Amerikaners ‘n aantal vrese van ander Europese lande uitbuit. As Trump nie slaag om die wig in te dryf nie, sal NAVO natuurlik volgende sneuwel aangesien die Atlantiese verdragsorganisasie op Europese eenheid staatmaak.

Om presidente te onthoof: Chelsea Clinton se grinnik het verdwyn

Hillary Clinton het laggend gekekkel: “Ons het gekom, ons het gesien, hy het gesterf” oor die moord op Muammar Gaddafi van Libië nadat die VSA onder haar toesig sy bewind omver gegooi het. Maar haar dogter Chelsea vir een, waardeer nie sulke grappe oor die dood van presidente nie:

Die voormalige Amerikaanse minister van buitelandse sake Clinton was die argitek van die rampspoedige NAVO-ingryping in Libië en ‘n Amerikaanse regsprofessor Francis Anthony Boyle beskou haar as ‘n oorlogsmisdadiger volgens die internasionale reg.

ISIS-terroriste-indringers regeer Libië sedert president Obama en Clinton saamgesweer het met NAVO om Gaddafi in 2011 te verwyder. Clinton se aanval op Libië is die ernstigste van haar baie oortredings van die wet.

Behalwe dat die Amerikaanse federale wet verbreek is, het haar oorlog in Libië ‘n bloedspoor gelaat wat tot vandag toe bly, met ISIS-onthoofdings van Christene wat die wêreld in skok gelaat het. In Februarie 2015 het ISIS ‘n verslag vrygestel in hul aanlyn-tydskrif Dabiq wat foto’s toon van 21 Egiptiese Koptiese Christen-konstruksiewerkers wat hulle in Sirte, Libië ontvoer en onthoof het. In hul gruwelike, vreeslike video het die gevangenes die “mense van die kruis” genoem.

Die Amerikaanse komediant, Kathy Griffin, het onlangs bekend gemaak dat sy van plan is om in die moeilikheid te kom toe sy ‘n foto van ‘n bloedige afgesnyde kop van president Donald Trump opgehou het.

Dit het dus as geen verrassing gekom toe haar werkgewer CNN, die Amerikaanse publiek en die Eerste Gesin, sowel as die Amerikaanse Geheimediens, dit as ‘n doodsbedreiging teen die president geïnterpreteer het nie.

By ‘n perskonferensie het Griffin haarself probeer verdedig teen die politieke stortvloed van kritiek as gevolg van haar “grap”.

Maar selfs Chelsea Clinton kon niks vind om oor te kekkel nie. Die beeld van Griffin is soortgelyk aan dié van die ware Mohammed Emwazi, die Britse burger wat bekend staan ​​onder die skuilnaam “Jihadi John”, wat in verskeie video’s van die Islamitiese staat, sy Christelike gyselaars onthoof.

Griffin se idee van “grap” oor ISIS-agtige onthoofdings was ook nie baie oorspronklik nie. Die Duitse nuusblad Der Spiegel het in Februarie vanjaar kontroversie veroorsaak met ‘n voorblad wat Amerikaanse president Donald Trump uitbeeld wat die afgesnyde bloedige hoof van die Statue of Liberty in een hand en ‘n bloedige mes in die ander vashou.

“Op ons voorblad hou die Amerikaanse president die simbool wat immigrante en vlugtelinge sedert 1886 tot nou in die Verenigde State verwelkom is, met demokrasie en vryheid,” het Spiegel se hoofredakteur, Klaus Brinkbaeumer, aan die Duitse nuusagentskap DPA verduidelik. Maar sy onverkwiklike siening oor migrasie in wêreldpolitiek, is klaarblyklik besig om hom ook vinning in te haal soos wat mesaanvalle deur Moslems oor Europa spoel.

Trump onttrek uit ‘onbillike’ Parys-klimaatooreenkoms

Amerikaanse senator Rand Paul het die Parys-klimaatooreenkoms Donderdag gekritiseer omdat dit onbillik is nadat president Donald Trump sy belofte om uit die Parys-klimaatooreenkoms te onttrek, nagekom het.

Paul het aan sy CNN-gasheer gesê dat Trump reg is om uit die ooreenkoms te onttrek omdat ander lande nie hul beloftes nakom nie. Die VSA sal eers in November 2019 ten volle onttrek – meer as twee jaar van nou af.

Hy het die idee van die planeet wat vernietig word afgelag. “Regtig?” het Paul gesê. “Dis ‘n belaglike stelling … Ek dink nie ons moet hieroor bekommerd wees nie.”

Maar Paul het beswaar gemaak teen die ooreenkoms op ekonomiese gronde. Hy het gesê die VSA sal meer as ses miljoen werksgeleenthede verloor en het die wetenskaplike voorspellings bevraagteken: “Jy moet seker maak dat jou kykers weet dat die meeste [klimaatwetenskaplikes] se modelle verkeerd was,” het Paul gesê.

“China hoef nie volgens dieselfde reëls te speel nie,” het Paul opgemerk. “Die debat moet wees oor of [die Parys-ooreenkoms] regverdig is. Is dit regverdig vir China om te besoedel en vir ons om koolstof te verminder en China moet niks doen nie? ”

“So as Amerika sy koolstofvoetspoor met 20 persent moet verminder, maar China hoef glad nie te verminder nie, hoe kan dit ooit regverdig wees? Wie by sy volle positiewe sou iets teken wat sê China hoef niks te doen nie?” het Paul uitgevaar.

“Is dit regverdig dat Rusland hul koolstofuitset met 50 persent kan verhoog?” het Paul bygevoeg en die billikheid van die transaksie bevraagteken.

Hy het gesê dat Amerikaners waarskynlik meer belangstel om hul werk te behou as wat hulle oor “alarmistiese” teorieë nadink.

“Sê jy regtig dat die mens nie bydra tot klimaatsverandering nie?” het die CNN-gasheer vir Paul gevra.

Paul het geantwoord: “Dit is die groot argument wat niemand van julle begryp nie. Hoeveel is die natuur en hoeveel is die mens?”

President Donald Trump het gesê die onttrekking is “in Amerika se ekonomiese belang en sal nie veel vir die klimaat saak maak nie.”

“Ek is verkies om die burgers van Pittsburgh, nie Parys nie, te verteenwoordig,” het Trump gesê. “Hierdie ooreenkoms is minder oor die klimaat en meer oor ander lande wat ‘n finansiële voordeel oor die Verenigde State kry,” het hy spesifiek oor China en Indië gesê.

China en Indië het albei by die Paryse-ooreenkoms in 2016 aangesluit, maar het geen planne om kweekhuisgasvrystellings te verminder nie, want hulle moet steenkoolproduksie verhoog om hul groeiende ekonomieë te voed. “Hulle kan doen wat hulle wil vir 13 jaar. Nie ons nie,” het Trump van China gesê.

“Die ooreenkoms skakel nie steenkoolwerkers uit nie, dit verplaas net daardie werke uit Amerika,” het Trump gesê, “en stuur hulle na ander lande.”

Die ooreenkoms bepaal dat die VSA die Groen Klimaatfonds (GCF) befonds, wat geskep is om te betaal vir groen energieprojekte in arm lande, maar Trump het gesê die VSA sal nie meer geld gee nie.

As deel van die ooreenkoms in Parys het ryk lande belowe om teen 2020 100 miljard dollar aan klimaathulp aan arm lande te gee.

President Barack Obama het in 2016 die Paryse-ooreenkoms geteken sonder goedkeuring van die Senaat. Hy het belowe om Amerikaanse kweekhuisgasvrystellings 26 tot 28 persent te verminder onder die vlakke van 2005 teen 2025. Die ooreenkoms was om ten minste $3 miljard in die globale klimaatpoging te stort.

Maar die VSA se mededingingsinstelling, die CEI het Trump versoek om die Paryse-ooreenkoms aan die Senaat voor te lê vir goedkeuring soos vereis deur die Amerikaanse Grondwet.

“Die ooreenkoms stel Amerika se kapasiteit vir selfbestuur in gevaar,” sê hul aanbeveling. “Dit bemagtig een administrasie om wetgewende verpligtinge vir dekades te maak, sonder kongresmagtiging, en ongeag die uitkoms van toekomstige verkiesings.”

Amerikaanse linkses is ‘onvoorspelbaar en op soek na identiteit’

Militêre historikus Victor Davis Hanson het aan die Daily Caller gesê dat daar ‘n “groot leuen” rondom “Russiese samespanning” is wat deur Demokrate en die media bevorder word.

In ‘n eksklusiewe onderhoud met die Daily Caller News Foundation, het hy voorgestel dat president Barack Obama gekonfronteer is met identiteitspolitiek en “die blou muur van die Demokrate het verkrummel,” en werkende mense teen die party gedraai. “Russiese bemoeiing” is toe gebruik om hul verkiesingsverlies te verduidelik.

Hy het Demokratiese leiers “afgeleef” genoem en jonger Demokratiese ondersteuners “onvoorspelbaar en op soek na ‘n identiteit”. Voormalige president Bill Clinton en Hillary Clinton was meer in die Russiese politiek betrokke as die meeste Republikeine, het Hanson gesê.

Toe die “groot leuen” van Russiese samespanning in die afgelope Amerikaanse presidentsverkiesing deur invloedryke Demokrate herhaal is, is twyfel gesaai en gerugte sonder bewyse versprei, maar nuwe verrassende bewyse van Obama se misdadige optrede teen Trump-ondersteuners sal oor die volgende ses maande rugbaar raak, het Hanson voorspel.

Eerder as om oplossings te vind om die kiesers van die werkersklas na die Demokratiese Party te lok, voorspel Hanson dat hulle ras, klas en geslag sal moet gebruik, asook klimaatsverandering en ander foefies wat deur Hollywood en die radikale elite uitgedink word.

Hanson het ook die opspraakwekkende en groeiende onverdraagsaamheid en kinderagtigheid op Amerikaanse kampusse bespreek, waar sprekers met verskillende sienings deurlopend verban en stilgemaak word deur linkses.

Oor aangeleenthede van identiteitspolitiek het Republikeine dikwels probeer om links te probeer lyk, en nie aktief teen rasse-, etniese en geslagsdrukgroepe opgetree nie. Die strategie was om minderhede nie teen te gaan nie in die hoop om ‘n groter deel van hul stemme te trek.

Daarom beweer Hanson dat die instelling van die Republikeinse Party in ‘n eksistensiële paradoks vasgevang bly, want sonder Donald Trump se pro-wit en nasionalistiese 2016-veldtog sou die GOP waarskynlik nie die verkiesing gewen het nie.

Trump glo dat 3 persent BBP-groei in die VSA en geen groot oorlog in die buiteland nie, ‘n ekonomiese nasionalisme kan bevorder om die hoofstroom “vryemark” -republikanisme te vervang.

Maar as die ekonomie traag bly of ‘n konflik ontwikkel in die buiteland, sal Trump sukkel om sy momentum te behou.

Trump se skoonseun steek bande met Soros weg

Jared Kushner, president Trump se skoonseun en senior adviseur, het die eienaarskap van ‘n eiendomsbelang wat verband hou met George Soros, volgens die Wall Street Journal nie bekend gemaak nie.

In sy openbaarmakingsvorm wat vroeër vanjaar geliasseer is, het Kushner Cadre nie as een van sy honderde bates geïdentifiseer nie. Die koerant het sy Cadre-belang geïdentifiseer deur middel van ‘n oorsig van sy bates, asook onderhoude met mense wat bekend was met die maatskappy en Kushner se finansies.

In hul oorsig van Kushner se bates het die WSJ opgemerk dat Kushner se Cadre-betrokkenheid “die senior Withuis-amptenaar tans ‘n sakevennoot van Goldman Sachs en miljardêrs, insluitende George Soros maak.

Kushner het ook nie ‘n aantal lenings bekendgemaak nie “ten bedrae van minstens $1 miljard, van meer as 20 leners,” ook uit die buiteland en Kushner “het ook persoonlike waarborge op meer as $300 miljoen van die skuld verskaf.”

Cadre het ‘n kredietlyn van $250 miljoen gekry van die familiekantoor van George Soros, ‘n top-demokratiese skenker. Soros se familiekantoor is ook ‘n belegger in Cadre. Kushner, wat met Trump se dogter, Ivanka, getroud is, was nie eerlik oor sy sake met Soros nie.

Kushner se prokureur het gesê sy kliënt is tans besig om sy openbaarmakings te hersien, in wat kennelik na ‘n poging lyk om die skelmstreke toe te smeer. Kushner het meer as 200 bates behou. Soos sy skoonpa, het hy geweier om hierdie bates in ‘n blinde trust te plaas, iets wat etiek deskundiges beskou as die beste manier om botsings van belange te vermy.

Christian Lammert, ‘n professor in die politieke wetenskap aan die Universiteit van Berlyn se John F. Kennedy-instituut, het gesê dat nepotisme ernstige politieke gevolge kan hê nadat die Duitse minister van buitelandse sake Sigmar Gabriel opgemerk het dat lede van die Trump-familie wat nog nooit verkies is nie, skielik verskyn “as amptelike staatsverteenwoordigers”.

Ivanka Trump, die Amerikaanse president se dogter het die Amerikaanse regering verteenwoordig tydens die Berlynse beraad “en dit is eintlik baie problematies,” het Lammert aan DW gesê.

Lammert het gesê Trump het sy Withuis met familielede gevul op ‘n manier wat tot korrupsie kan lei. “Familielede word in sleutelposisies sonder dat hulle verkies is, aangestel – posisies wat hulle toelaat om invloed te uit te oefen terwyl dit terselfdertyd implikasies het vir hul private besighede,” het Lammert gesê. Hy het byvoorbeeld daarop gewys dat pres. Trump se belastingplan vir hom en sy gesin ‘n groot voordeel sal wees en dat Ivanka en haar man, Jared Kushner, vergaderings met buitelandse politici hou in lande waar hulle ook sake doen.

Die Kushner-maatskappye het ook bevestig dat hulle ‘n “lang verhouding” gehad het met twee groot Israeliese banke, Bank Hapoalim en Bank Leumi.

Die Trump-administrasie het ‘n ondersoek na die VSA se departement van justisie geërf vir bewerings dat Bank Hapoalim Amerikaanse kliënte gehelp het om belasting te ontduik. Bank Leumi het na bewering gehelp om Amerikaanse belastingpligtige kliënte se geld vanaf 2002-2010 weg te steek en het in 2014 ‘n skikking met die departement van justisie bereik om $400 miljoen in boetes te betaal.

Terwyl Kushner se geskiktheid vir die rol in die Midde-Ooste se diplomasie vrae ontlok, het Trump aangehou om te beklemtoon dat sy skoonseun sal werk om ‘n vredesooreenkoms in die Midde-Ooste te bemiddel. Trump het van sy skoonseun waargeneem: “Ek bedoel, hy ken dit so goed. Hy ken die streek, ken die mense, ken die spelers.” Dit beteken waarskynlik eerder dat Trump minder as niks weet nie en dat hy daarom dink sy skoonseun is geskik.

Israeliese premier Benjamin Netanyahu is so ná aan die Kushners dat hy een keer in Kushner se kinderbedjie geslaap het, volgens ‘n New York Times-profiel van Kushner.

Na nagenoeg drie maande in die regering is die Trump-raadgewer Steve Bannon uitgeskop deur Kushner en het hy nou klaarblyklik ook van Sebastian Gorka in die Nasionale Veiligheidsraad ontslae geraak. Die teenterrorisme-raadgewer Gorka word verdink van sy beweerde bande met “anti-Semitiese groepe” in Hongarye.

Hierdie nuusberig is uniek in Afrikaans. Dit is nagevors vir ons webblad. U sal dit nie elders te lese kry nie. Steun ons asseblief om deurentyd sulke kwaliteitberigte te kan lewer!

Trump se dogter kry onwelkome ontvangs in Duitsland

Ivanka Trump, dogter van die Amerikaanse president, is in Duitsland uitgejou toe sy probeer het om haar pa se verbintenis tot vrouekwessies te verdedig tydens ‘n vrouepaneelvergadering in Berlyn. En dit was tussen haar globalistiese geesgenote, kanselier Merkel en die gewese IMF-hoof Christine Lagarde.

Die geleentheid is geopen met die eerste dogter wat haar gebrek aan visie as adviseur in die Withuis ontbloot.

“Jy is eerste dogter – die Duitse gehoor is nie bekend daarmee nie – wat is jou rol – aan wie moet jy verantwoording doen? Jou pa, die Amerikaanse volk of jou sakebelange?” het Miriam Meckel, redakteur van die Duitse saketydskrif Wirtschaftswoche, gevra.

“Wel, beslis nie laasgenoemde nie, en ek is ook nogal onbekend met hierdie rol, omdat dit vir my baie nuut is,” het die dogter geantwoord. “Dit is nou ‘n bietjie minder as 100 dae, maar dit is net ‘n merkwaardige, ongelooflike reis.”

Maar Ivanka het nog steeds geen idee wat haar rol moet wees nie, selfs na ‘n honderd dae. “So dit is baie vroeg vir my. Ek luister, ek leer, ek definieer die maniere waarop ek dink ek sal ‘n impak hê,” het sy bygevoeg.

Die gehoor het tydens ‘n gesprek oor betaalde verlof begin sis en geboe toe sy haar vader as ‘n verdediger vir vroue begin beskryf het.

In ‘n onderhoud met Today, het die arme siel gesê Siriese vlugtelinge moet in die VSA toegelaat word, in totale teenstelling met haar pa se beleid dat hulle uit die land gehou moet word.

Die eerste dogter het ook Berlyn se Holocaust-gedenkteken besoek tydens haar eerste internasionale reis as ‘n amptelike adviseur vir haar pa, terwyl hy “Holocaust-ontkenners en antisemitisme” veroordeel het, met sy opmerking tydens die jaarlikse Herdenkingsgeleentheid in die VSA. Ivanka het haarself tot die Judaïsme bekeer voor haar 2009-huwelik met Jared Kushner. Haar man is ‘n senior adviseur van die president.

Die waarskuwingstekens dat Kushner die voorhoede van die neo-konserwatiewes was, was altyd teenwoordig. Sy media maatskappy, Observer Media, wat die weeklikse aanlyn New York Observer publiseer, het prominent verskeie neo-konserwatiewe skrywers ruimte gegee om hul onheilige menings te verkondig.

Neocon Paul Wolfowitz is nou terug in die openbare debat, aan die kant van president Trump. Die gruwel van ‘n Wolfowitz het aan die Wall Street Journal gesê Trump moet sy bombardement in Sirië met nog meer aggressie opvolg, en ruil tans privaat e-posse uit met Trump Verdedigingsekretaris Jim Mattis en nasionale veiligheidsadviseur HR McMaster, albei jarelange kontakte sedert Wolfowitz se Bush-dae.

In ‘n onderhoud met die Duitse nuusblad Der Spiegel in 2016, toe hy gevra is of Donald Trump ‘n veiligheidsrisiko is, het Wolfowitz gesê: “Ja hy is … Hy sê dat hy Poetin bewonder, dat Saddam Hussein terroriste vermoor het, dat die Chinese indrukwekkend was omdat hulle op Tienanmenplein opgetree het. Dit is redelik ontstellend.”

Wolfowitz sê hy is nou egter bly dat Trump ‘n Amerikaanse strategie van meer betrokkenheid in die Midde-Ooste sal volg. Die oorlogsargitek van die totale ellende wat Irak vandag is, het enkele weke gelede het nog steeds openlik Trump en sy familie as onbevoeg verklaar vir die presidensie.

Demokratiese globalis bepaal nou Trump-beleid

Gary Cohn, ‘n demokratiese en disleksiese voormalige Goldman Sachs bankier, is tans die Withuis se nuwe liefling. President Trump, berig Reuters, noem Cohn sy nuwe gunsteling persoon, en “een van my genieë,” volgens ‘n bron naby aan Cohn.

Cohn is die direkteur van die Nasionale Ekonomiese Raad (NEC), en luidens ‘n berig in The Rolling Stone van 2011, eintlik ‘n krimineel wat aangekla behoort te word omdat hy wetgewing wil ongedaan maak, die sogenaamde “Fiduciary Rule” van die Dodd-Frank-wet, om finansiële instellings verantwoordelik te hou vir besluite rakend hul kliënte se fondse.

Luidens Reuters is Cohn een van die magtigste globaliste in die VSA wat tans ekonomiese beleid bepaal, ten spyte daarvan dat hy nooit vir die Republikeine gestem het nie en ook nie deel was van die Republikeinse veldtog vir Trump nie. Bronne sê dat nadat Cohn by Trump aangesluit het, is al sy konserwatiewe Republikeinse adviseurs, insluitend Steve Bannon, afgedank.

Adam Brandon, president van die konserwatiewe groep FreedomWorks, sê die deurslaggewende ekonomiese herstelplan wat Trump tydens sy veldtog voorgestel het vir die heffing van belastings op ondernemings en ryk individue is nou heeltemal van die baan. Die plan was die breinkind van konserwatiewe ekonomiese beleidsdeskundige Stephen Moore, ‘n lid van die gesiene Heritage Foundation.

Die Amerikaanse president verlede week getwiet: “Ons weermag groei en is vinnig besig om sterker as ooit tevore te word. Om eerlik te wees, ons het nie ‘n keuse nie!” Maar voor sy verkiesing het Trump kiesers wysgemaak dat konflikte elders nie gewens is nie. In Maart egter, het Trump gevra dat Amerikaanse wetgewers die begroting van die Pentagon verhoog met $54 miljard.

Brasilië, Rusland, Indië, China en Suid-Afrika het sedertdien ‘n gesamentlike BRICS-verklaring uitgereik wat Amerikaanse militêre optrede in Sirië wat nie deur die Verenigde Nasies gemagtig is nie, veroordeel. Die verklaring veroordeel ook die VSA se skendings van internasionale reg, en doen ‘n beroep op die reg op territoriale integriteit en soewereiniteit.

Intussen het Thomas L. Friedman, ‘n New York Times-rubriekskrywer, openlik aangevoer dat Trump die internasionale terreurgroep ISIS moet ondersteun in Sirië: “Maak dat hulle [Rusland en bondgenote] ‘n twee-front oorlog veg – die matige rebelle aan die een kant en ISIS op die ander. As ons territoriale ISIS in Sirië nou verslaan, sal ons net die druk op Assad, Iran, Rusland en Hezbollah verminder en hulle in staat stel om al hul hulpbronne te wy om die laaste matige rebelle in Idlib te verslaan.”

Trump, onmring deur sy nuwe raadgewers

Bronne sê Friedman is ‘n bondgenoot van Cohn. Friedman het vermoedelik nog nie ingesien wat kennelik ‘n groot hupstoot vir internasionale terreurveldtogte sal wees nie.

Op CNN het die voormalige CBS-aanbieder Dan Rather opgemerk dat Trump tans soos ‘n padda “op ‘n warm plaat rondspring” wat betref sy beleidsbesluite.

“In terme van beleid, insluitende buitelandse beleid, spring President Trump rond soos ‘n padda op ‘n warm plaat. Hy het reeds homself oor ‘n aantal dinge weerspreek. Hy bevraagteken eers NAVO en nou is hy ten gunste van NAVO. Hy het gesê die Amerikaanse weermag is ‘n ramp tydens die veldtog en nou is hy vir die weermag. Hy bevraagteken die Federale Reserweraad, nou oorweeg hy die heraanstelling van die hoof van die Federale Reserweraad. Daar is ‘n lang lys van hierdie dinge. Chinese geldeenheid, eers het hy gesê China is ‘n valutamanipuleerder. Nou sê hy hulle is nie valutamanipuleerders nie. Daar is baie wat aangaan agter die skerms. Hierdie besigheid van rondspring van plek tot plek: Om onvoorspelbaar te wees, is soms nuttig vir ‘n leier. Maar, as jy hierdie vlak van onvoorspelbaarheid bereik, neem jy die risiko om ‘n disfunksionele presidentskap te skep. Dit is waarmee Donald Trump sukkel op die oomblik.”

Op Fox News Sunday, het gasheer Chris Wallace Trump beskuldig dat hy “deursigtigheid onderskat”. Tydens die paneelbespreking oor die nuus dat die Withuis nie meer ‘n besoekerslys sal vrystel nie en dat president Donald Trump nie sy belastingopgawes gaan vrystel nie, was Wallace vol kritiek oor die nuwe wending om alles geheim te wil hou.

“Daar was nog ‘n verandering hierdie week deur die president, nie ‘n verandering in sy beleid nie, maar van vorige presidente,” sê Wallace. “Hy [Trump] sê nou dat hierdie Withuis nie meer gereeld besoekerlyste gaan vrystel wat wys wie kom na die Withuis nie, wie hulle ontmoet nie, soos president Obama het nie. En nog ‘n interessante ontwikkeling hierdie naweek, was massiewe optogte regoor die land, mense wat protes aanteken. Hierdie word belastingoptogte genoem. Mense eis dat president Trump sy belastingopgawes vrystel soos wat presidente gereeld sedert Jimmy Carter gedoen het. En dit was die onderwerp van ‘n twiet vanoggend van ons leier Trump. Kom ons sit dit op die skerm. Die president glo nie aan optogte nie. Hy sê: ‘Ek het gedoen wat ‘n byna onmoontlik ding was om te doen vir ‘n Republikein, maklik gewen in die kieserskolleges. Nou moet belastingopgawes weer opgehaal word?’ Dit is ‘n president wat blykbaar dink deursigtigheid word oorskat.”

Die Amerikaanse Kantoor vir Regeringsetiek, geskep in 1978 in reaksie op skandale binne die administrasie van president Nixon, het uitgevaar teen die besluit dat Trump sy globale sakeondernemings behou terwyl hy in die amp dien. Geen ander Amerikaanse president het dit nog gedoen nie.