Die Amerikaanse president, Donald Trump, toon ‘n “slaafse onderdanigheid aan die militêre en sake-elite wat nou sy kabinet bestuur,” het The Economist in ‘n onderhoud met die afgedankte Withuis-strateeg Steve Bannon opgemerk. Dit beteken ook meer troepe in Afghanistan.
Maar “wat het die elite gedoen?” het Bannon in reaksie gevra. “Dit is dieselfde ouens wat ons mooi praatjies oor Irak gegee het.”
Die Washington Post is selfs meer bekommerd oor Trump omdat hy sy administrasie met konfliksaaiers gepak het. ‘n Militêre junta is nou in beheer van die Verenigde State, het die koerant gesuggereer.
“Binne-in die Withuis bestuur generaals Trump se uur-tot-uur-interaksies en fluister in sy oor – en dié gefluister, soos met die besluit om die Amerikaanse militêre operasies in Afghanistan uit te brei, word dikwels beleid.
“In die kern van Trump se binnesirkel is ‘n gesoute trio van generaals met ondervinding as slagveldbevelhebbers: die hoof van die Wit Huis, John F. Kelly, Verdedigingsekretaris Jim Mattis en die nasionale veiligheidsadviseur H. McMaster.”
Ongelukkig het Trump se plan om meer troepe na Afghanistan te stuur, geen kans op sukses nie, aangesien dit hoofsaaklik staatmaak op die gebruik van geweld, het die Russiese minister van buitelandse sake, Sergey Lavrov, droogweg opgemerk.
Kelly, Mattis en McMaster is nie die enigste militêre figure wat op hoë vlakke in die Trump-administrasie dien nie. CIA Direkteur Mike Pompeo, Prokureur-generaal Jeff Sessions, Energiesekretaris Rick Perry en Binnelanse Sake se topman Ryan Zinke het elk in takke van die weermag gedien.
Voormalige weermag-generaal Mark S. Inch sal glo eersdaag die Federale Buro vir Gevangenisse lei, terwyl die Nasionale Veiligheidsraad twee ander generaals in hul seniorpersoneel se geledere tel.
Die Pentagon het nou feitlik alle onafhanklike anti-oorlogstemme uit die Wit Huis verwyder, soos blyk uit Trump se aankondiging wat belowe dat Amerikaanse troepe “sal veg om te wen”, ten spyte daarvan dat hy vroeër gesê het hy is van plan om troepe uit Afghanistan te onttrek. Die beëindiging van die 16-jarige militêre betrokkenheid in die land met ‘n “haastige onttrekking” sou “terroriste” aanmoedig, het hy gesê.
Die Washington Post het daarop gewys dat: “Die nuwe stelsel, wat in twee memo’s uitgevaardig is deur outeurs Kelly en Porter, en in die afgelope dae aan kabinetslede en Withuis-personeel versprei is, is ontwerp om te verseker dat die president nie enige eksterne beleidsdokumente, interne beleidsnota’s, agentskapverslae, en selfs nuusberigte wat nie nagegaan is, mag sien nie.”
Die nuwe Amerikaanse strategie in Afghanistan, wat Maandag aangekondig is, was ‘n “flip-flop”, sê Bannon. Hy het die president aangemoedig om van Afghanistan te onttrek en voorgestel dat Trump se “nuwe” rigting eintlik net Barack Obama se ou ongewilde beleid is.
Bannon het aan The Economist gesê dat ‘n stryd tussen Westerse idees van vryheid van spraak, vryheid van godsdiens en selfbestuur, teenoor die “handelaars- en Confusiaanse stelsel” van ‘n opkomende China, onvermydelik is. Maar daar mag meer as ‘n botsing van idees op die spel wees.
Muhammad Maroof (Sarwan), vise-president van die Duniya Construction Company in Afghanistan, wat vir die Amerikaanse weermag gewerk het, het as tolk aan die Russiese joernalis, Andre Vitchek, gesê: “Die grootste mafia hier is direk gekoppel aan beide die VK en die VSA. Die Weste lieg dat hulle handel met dwelms in Afghanistan wil stop; Hulle sal nooit toelaat dat dit stop nie.
“My broer was ‘n skrywer en hy het beelde van die Amerikaanse leër wat waterpompe, gereedskap en ander basiese dinge gee vir die groei van papawers [wat verwerk word tot dwelms]. Die grootste ondersteuner van dwelmproduksie in Afghanistan, en die uitvoer, is die Britse regering. Hulle doen dit regstreeks met die plaaslike inwoners, en gee selfs vir hulle geld. Die VK is ook die belangrikste mark vir die uitvoer.
“Helmand, Kandahar, jy noem dit maar, van daar af, direk, vervoer vliegtuie dit en gaan reguit na Europa, selfs die VSA. Die Westerlinge is die mense wat fisies dwelms in die vliegtuig op ons lughawens laai. My familielid was ‘n tolk vir die Britte. Hy is deur hulle vermoor nadat hy op ‘n vergadering tussen die Britse amptenare en die plaaslike dwelmmafia getuienis en tolkdienste gebied het.”
Die Amerikaanse oorlog in Afghanistan is die langste en een van die duurste militêre operasies in die Verenigde State se geskiedenis, volgens die New York Times. Trump het geweier om aan te kondig hoeveel troepe hy van plan is om na die land te stuur. Dit volg op ‘n tendens om die amptelike getal Amerikaanse troepe in Irak en Sirië geheim te hou.
Amerikaanse verdedigingsamptenare erken egter dat die VSA reeds duisende meer troepe in Afghanistan het as die laaste amptelike Pentagon-syfer.
Amptenare het beraam dat dit iewers nader aan 11 000 of 12 000 troepe moet wees. Terwyl die VSA dikwels amptelik hul ontplooiing in lande waar hulle wedersyds ingestem het om troepgetalle te beperk, onderspeel, is daar nie so ‘n afspraak met Afghanistan nie. Dit maak dit onduidelik waarom hulle misleidende syfers aanbied, het Jason Ditz van AntiWar.com opgemerk.
Trump blameer sy 180 grade ommekeer op sy “instink”, maar sy verklaring het maar onoortuigend geklink. “My oorspronklike instink was om uit te trek – en histories hou ek daarvan om my instink te volg. Maar dis baie anders as jy agter die lessenaar in die Ovaalkantoor sit. Met ander woorde, as jy president van die Verenigde State is.”
Maar Trump se geheue is besonder kort. Voormalige president Obama het selfs Osama bin-Laden se kop op ‘n skinkbord aan Amerikaanse kiesers opgehou, wat die einde moes beteken het van Washington se nuttelose maar ongelooflike vernietigende inval.
Daar was immers geen Afghane by 9/11 betrokke nie. Bin Laden het net in ‘n “nederige grot” in Tora Bora in Afghanistan geskuil, het ‘n Britse joernalis berig. Trump het in 2011, 2012 en 2013 ‘n aantal twiets oor die oorlog in Afghanistan uitgestuur. Hy het gevra dat die VSA sy betrokkenheid moet beëindig in die land.
Afghanistan is a total disaster. We don’t know what we are doing. They are, in addition to everything else, robbing us blind.
’n Gewapende man het gister 14 mense by ’n heiligdom in Kaboel, Afganistan doodgeskiet.
Volgens ’n ooggetuie was die aanvaller in ’n polisie-uniform geklee.
Die aanvaller is op die toneel doodgeskiet het Reuters berig.
’n Woedende skare het die oorskot van die vermeende aanvaller omring en sy lyk geskop totdat die polisie tussenbeide getree het.
Die aanval het by een van Kaboel se grootste heiligdomme plaasgevind, waar Sjiïtiese Moslems byeengekom het om die Ashoera heilige dag te herdenk. Volgens Moslem-oorlewering is dit die dag in die sewende eeu waarop die kleinseun van die profeet Mohammed dood is.
Niemand het nog aanspreeklikheid vir die voorval aanvaar nie.
Afganistan het grootliks wydverspreide sektariese geweldpleging tussen Soeni- en Sjiïtiese Moslems vrygespring, maar die Sjiïtiese minderheid kla oor diskriminasie en toenemende bedreigings.
Meer as 20 mense het reeds die week in afsonderlike bomaanvalle in Afganistan omgekom.
Veertien veiligheidskontrakteurs van Nepal is dood toe die minibus waarin hulle gery het, deur ’n selfmoordbomaanvaller in die Afgaanse hoofstad, Kaboel, aangeval is. Hulle is onder die meer as 20 slagoffers van afsonderlike bomaanvalle gister in die land.
Ure ná die aanval in Kaboel het ’n bom, wat in ’n motorfiets versteek was, die lewens van minstens agt burgerlikes geëis en die lewens van 18 mense in ’n volgepakte mark in die noordelike provinsie, Badakhshan, geneem. Provinsiale woordvoerders het gesê die dodetal kan styg.
Die aanvalle is die jongste in ’n vlaag geweldpleging wat die kollig plaas op die uitdagings wat deur die Afgaanse regering in die gesig gestaar word, terwyl hul Westerse ondersteuners voortgaan om troepe aan die land te onttrek.
Kaboel se polisiehoof, Abdul Rahman Rahimi, sê die selfmoordbomaanvaller in Kaboel het naby ’n kompleks gewag waar veiligheidskontrakteurs tuisgaan en toegeslaan toe hul voertuig deur die vroegoggend spitsverkeer beweeg het.
Die Taliban het op Twitter aanspreeklikheid vir die aanval in Kaboel aanvaar. Daar was egter nie dadelik aanduidings wie vir die aanval in Badakshan verantwoordelik was nie.
Die Taliban in Afganistan het gister sy nuwe leier aangewys nadat die vorige leier, Moellah Akhtar Mansoer, Saterdag in ’n Amerikaanse lugaanval dood is.
Haibatoellah Akhoenzada, wat adjunkleier was, is as die nuwe leier aangewys, het Reuters berig.
Hy is ook die voormalige hoof van die Talibanse regbank. Pres. Barack Obama het Maandag bevestig Mansour is in ’n Amerikaanse lugaanval dood.
Obama het toestemming gegee vir die aanval met onbemande vliegtuie Saterdag in ’n afgeleë gebied van Pakistan, net binne die grens met Afganistan.
Pres. Barack Obama het tydens sy reis na Viëtnam gesê die aanval is geoorloof, maar ontleders sê die stap sal niks doen om die insurgensie te laat ophou nie.
Die Taliban het binne drie dae ‘n nuwe leier aangewys.
Die VSA het klaarblyklik die vir Mansoer in Pakistan om die lewe gebring en nie in Afghanistan waar hulle ontplooi is nie.
Sy besoek aan Viëtnam het origens in ’n gees van welwillendheid tussen die twee voormalige vyande verloop.
Dit het aan die lig gekom dat sommige leiers verbied is om ’n vergadering by te woon wat Obama met gemeenskapsleiers gehad het.
Die hulpagentskap, Dokters Sonder Grense, MSF, het ‘n ondersoek deur ‘n onafhanklike instansie gevra oor die Amerikaanse bomaanval op sy hospitaal in die Afghaanse stad, Koendoez.
Die MSF sê hy vertrou nie die interne Amerikaanse militêre ondersoeke na die bomaanval waartydens 22 mense dood is nieen sê dit verteenwoordig ‘n oorlogsmisdaad.
Amerika het vroeër gesê die bomaanval was ‘n fout te midde van pogings om ‘n Taliban-oorname van die stad te verhoed.
Die hoof van MSF, Joanne Liu, sê die bomaanval was juis ‘n aanval op die konvensies wat ten doel het om die optrede van diegene wat by die oorlog betrokke is, te beheer.
Volgens Dokters Sonder Grense, moet so ‘n ondersoek bewyse van die VSA, NAVO en Afghanistan, asook getuienisse van die hospitaalpersoneel en pasiënte insluit.
Dié bevindings sal bepaal of MSF sal voortgaan met eise teen die betrokke partye. “As ons dit laat gaan, asof dit niks was nie, skryf ons basies ‘n blanko tjek aan enige land wat in oorlog gewikkel is,” het Liu op ‘n nuuskonferensie gesê.
“As ons nie die mediese ruimte beskerm vir ons om ons aktiwiteite te doen nie, dan is dit onmoontlik om te werk in ander kontekste soos Sirië, Suid-Soedan, soos Jemen,” het sy bygevoeg, terwyl sy aangedaan die gruwels van die hospitaalbombardement beskryf het.
“In Koendoez is ons pasiënte in hul beddens verbrand. MSF dokters, verpleegsters en ander personeel is dood terwyl hulle gewerk het. Ons kollegas moes op mekaar opereer. Een van ons dokters is dood op ‘n geïmproviseerde operasietafel – ‘n kantoorlessenaar – terwyl sy kollegas probeer het om sy lewe te red,” het dr Liu gesê.
Intussen het Edward Snowden getwiet dat die vrystelling van opnames van die Amerikaanse vegvliegtuie wat betrokke was in die aanval asook die beheerinstansie, gou-gou enige kwessies oor wie verantwoordelik was, sal opklaar.
President Obama het Woensdag om “diep” om verskoning gevra vir die aanval op die hospitaal, maar geen besonderhede gegee nie.
Amerika het lugaanvalle in die noordelike Afgaanse provinsie Kunduz van stapel gestuur, ’n dag nadat die provinsiale hoofstad deur die Taliban ingeneem is.
Die grootste deel van die suidelik Helmand-provinsie is tans onder Taliban-beheer.
Die val van die stad het paniekbevange inwoners sowel as Afghaanse veiligheidsmagte op die vlug laat slaan.
Dit word as ’n reuseslag vir Afganistan se NAVO-opgeleide veiligheidsmagte beskou.
Afgaanse veiligheidsmagte wat na die nabygeleë lughawe onttrek het nadat die stad geval het, het met ’n teenoffensief begin.
Dit is die eerste keer in 14 jaar dat die Taliban daarin slaag om ’n belangrike stedelike sentrum in te neem.
Kunduz, ‘n groot vervoerpunt, was Maandag die eerste stedelike gebied om te val teen die Taliban sedert 2001.
Intussen kan Amerikaanse en NAVO-troepe nie onttrek uit die land nie.
Sowat 130.000 Amerikaanse troepe is steeds in Afghanistan en alhoewel president Obama verklaar het dat hulle teen 2016 sal onttrek, is dit duidelik dat hulle vasgevang is in die jongste geweld.
Beide Ash Carter, die sekretaris van verdediging, sowel as John Kerry sê die Taliban word deur ISIS oorgeneem, wat sal beteken dat Amerikaanse magte sal moet aanbly.
Minstens nege mense is dood en nog vyftig beseer in ’n selfmoordbomaanval Sondag by ’n krieketwedstryd in Afganistan.
Die aanval was in die suidoostelike Paktika-provinsie, teen die grens met Pakistan, het Reuters berig.
Volgens die beamptes het die selfmoordbomaanvaller heel moontlik die plaaslike regeringsbeamptes wat die wedstryd bygewoon het, geteiken.
Die Taliban het ontken dat hy vir die aanval verantwoordelik was. Die militante van die Islamitiese Staat aanvaar selde verantwoordelikheid vir aanvalle waarin baie burgerlikes sterf of beseer word.
Sedert die internasionale magte hulle verlede jaar aan Afganistan onttrek het, veg die Afgaanse veiligheidsmagte met min steun teen die Taliban.
Die Taliban het hulself van vredesamesprekings met die Afgaanse regering gedistansieer, maar nie ’n woord gerep oor berigte dat hul leier, Mullah Omar, dood is nie.
Afganistan het Woensdag gesê Omar is twee jaar gelede in Pakistan dood.
Mullah Omar is nie in die openbaar gesien sedert die Amerikaans-geleide inval in Afganistan in 2001 begin het en uiteindelik die Taliban bewind in Kaboel omvergewerp het nie.
’n Woordvoerder van die Afgaanse nasionale direktoraat van veiligheid het gesê Omar is “onder raaiselagtige omstandighede” in ’n hospitaal in pakistan dood.
Gerugte van die geheimsinnige vegter se dood het in die verlede gereeld die rondte gedoen, het AFP berig.
Die moord op die Suid-Afrikaners in Kaboel, Afghanistan, kom enkele dae voor ‘n NAVO-skenkersbyeenkoms in London.
Die nuwe president van die land, Asjraf Ghani, is pas aangewys in die plek van president Karzai en sal vandag na Brussel en Londen reis om samesprekinge met NAVO-amptenare te voer oor skenkings.
Afghanistan is ‘n dwelmuitvoerland. Dwelmuitvoere het dramaties gestyg sedert die VSA die land mbv NAVO aangeval het.
Bronne beweer dat Ghani omgekoop is deur die VSA is nadat hy intussen talle beperkings op NAVO-bedrywighede afgeskaf het.
Die New York Times het verlede week onthul dat Obama ‘n geheime bevel onderteken het om aanvalstroepe in Afghanistan te vermeerder in 2015.
Alhoewel daar beweer word dat die moorde ‘n geteikende selfmoord-bomaanval was, het die Kaboelse polisiehoof sy bedanking direk na die aanval ingedien.
Die 46-jarige Werner Groenewald, sy 17-jarige seun Jean-Pierre en 15-jarige dogter Rodé is Saterdag in die aanval dood.
Groenewald was deel van die Amerikaanse nie-regeringsorganisasie, Partnership in Academics and Development. Sy vrou, ‘n mediese dokter, het die aanval vrygespring.
Hannelie Groenewald het enkele jare gelede in ’n onderhoud met Beeld gesê hulle is die enigste voltallige Suid-Afrikaanse gesin in Kaboel.
Die aanval was ’n dag nadat Hannelie op haar Facebook-blad ’n liedjie aangehaal het: “Life as we know it is going to change soon.”
Die NG gemeente Moreletapark in Pretoria het in Sondag se erediens die familielede sterkte toegebid.
Volgens bronne het die drie ‘n grumoord gesterf gedurende die aanval wat drie uur geduur het. Die slagoffers het glo versmoor terwyl hulle doodgebloei het, het Media24 berig.
Amerikaanse nuusbronne het nie die nasionaliteit van die Groenewalds bekendgemaak nie.
Daar was vroeër vanjaar rekordgetalle betogers vergader teen die jaarlikse sekuriteitskonferensie in München, Duitsland, en dit was nie per toeval nie.
Duitse deelnemers aan die konferensie het vir ‘n meer gespierde (lees: aggressiewe) buitelandse beleid gevra, en daar het stemme opgeklink ten gunste van die uitbreiding van die rol van die Bundeswehr in NAVO wat in die naam “vredessendings in die buiteland” diens doen.
Byna 5000 Duitse militêre personeel neem tans deel in nege internasionale konflikteaters, insluitend meer as 3135 in Afghanistan en 784 in Kosovo.
Die dag voor die konferensie afgeskop het, het Angela Merkel in ‘n gesprek met die Verenigde Nasies se Sekretaris-generaal, Ban Ki-moon, die noodsaaklikheid beklemtoon om Duitsland se bydrae in krisisbestuur te verhoog.
Terwyl die kanselier die hele reeks aktiwiteite geskets het, het Duitsland se federale president Joachim Gauck net die militêre aspekte benadruk.
Die voormalige Protestantse predikant het ‘n langasempreek afgesteek vir uitgebreide militêre betrokkenheid, en te velde getrek teen… pasifiste.
Volgens Gauck gebruik pasifiste die historiese skuld van die Duitsers om teen deelname in buitelandse konfliksituasies te protesteer. Hy bedoel natuurlik diegene wat artikel 26 van die Duitse Grondwet te letterlik opneem. Luidens artikel 26 mag die land geen militêre bedreiging inhou nie.
Duitsers is vandag demokrate met ‘n skoon gewete en ‘n vlekkelose geskiedenis as mens na Gauck luister. Maar die voormalige kommuniste het nie dieselfde voorreg nie. Hulle moet die verlede onthou, selfs al is hulle vandag demokraties.
Joachim Gauck was een van die eerstes wat inderhaas die Praag-verklaring oor Europese Gewete en Kommunisme (2008) en die Verklaring oor Misdade van die Kommunisme (2010 ) onderteken het.
Daarvolgens moet kommunisme voor ‘n spesiale internasionale tribunaal soos die Nuremberg-verhoor van 1945 gedaag word, asof die Oos-Duitsers nie lustig saamgewerk het daarmee nie. Hy verdoem ten minste ‘n groot deel van sy eie landgenote.
Selfs die geskiedkundiges wat kommunisme en fascisme vergelyk, kritiseer Gauck se geheueverlies oor sy eie tragiese biografie: Sy pa was self in ‘n Britse tronk.
Die president van Duitsland dink sy eenogige verwysing na die geskiedenis is ‘n verskoning wat toelaat dat die Duitsers vandag gemaklik agter die rug van heldhaftige bondgenote kan wegkruip.
Hy meen dit is niks anders as morele verdorwenheid dat die Verenigde State van Amerika alleen “vrede” moet handhaaf nie. Gauck glo dat Duitsland en sy bondgenote meer verantwoordelikheid moet neem.
Kenners weet egter goed waar die huidige idee van Duitsland se verantwoordelikheid vandaan kom. In September 2013 het die Duitse Instituut vir Internasionale en Sekuriteitsaangeleenthede van die Stiftung Wissenschaft und Politik (SWP) en die Duitse Marshall Fonds van die Verenigde State ‘n verslag getiteld New Power, New Responsibility, elements of a German Foreign and Security Policy for a Changing World, die lig laat sien.
Die belangrikste gevolgtrekking van die studie is dat Duitsland se invloed in Europa behoort te groei saam met sy verantwoordelikheid teenoor die Verenigde State van Amerika. President Joachim Gauck is duidelik besig om die eenduidige rigting daarvan aan te dui.
Hy is van mening dat die beginsels van staatsoewereiniteit en nie-inmenging nie van toepassing is op regimes wat geweld gebruik nie. Dit is net nog ‘n poging om die beginsel van nie-inmenging te vervang soos in die Verenigde Nasies se Handves vervat.
Duitsers is veral geïnteresseerd in die wetlike aspek want hulle is bekend daarvoor dat hulle groot respek het vir alles wat op skrif gestel word. Horst Köhler, die voorloper van Gauck, het al in sy tyd al probeer toesien dat die beginsel van nie-inmenging hersien word.
Voor die studente van die Universiteit van Tübingen in 2004, het hy die Konstitutiewe Wet van die Afrika-Unie as … ‘n voorbeeld van ‘n dokument gebruik wat beskerming bied aan demokratiese waardes. Trouens, die Wet beoog die reg van ingryping in ‘n lidstaat in die geval van oorlogsmisdade, volksmoord, misdade teen die mensdom ( artikel 2 , item h)
Die Duitsers glo dus dat hulle ook moet ingryp in Afrika, behalwe natuurlik as dit oor plaasmoorde gaan waar wittes doodgemaak word. As dit by die plundery in die DRK kom, is hulle al te gewillig om teenwoordig te wees, want daar hoef hulle nie wittes te ondersteun nie.
Ander Europeërs het ook intussen besmet geraak deur die militaristiese ingrypingsvirus. Oostenryk en die Tsjeggiese Republiek het blykbaar besluit om die resultate van 1938 se München-konferensie te hersien en te erken dat Hitler eintlik deur demokratiese idees aangevuur is ter beskerming van die Duitse bevolking teen etniese diskriminasie.
In die jaar 2024 vind die Olimpiese Spele in Parys plaas. Dié stad het presies ‘n eeu gelede, in 1924, die Spele aangebied en daarom het die Olimpiese Komitee gevoel dat die Franse hoofstad verdien om weer as gasheer vir die Somerspele op te tree.
In die Stade de France ten noorde van Parys word daar oor die luidsprekers in die volgepakte stadion op Frans afgekondig: “Dames en here, verwelkom asseblief die atlete vir die Olimpiese Spele van 2024 in Parys!” Die skare juig asof op bevel en stadig begin een span na die ander die stadion binnestap. Soos die tradisie bepaal, neem die span van Griekeland die voortou, met hul blou en wit vlag wat onder die spreiligte wapper. “La Grèce!” kondig die omroeper hulle aan.
Daarna verskyn een land ná die ander alfabeties in die stadion. Ná Griekeland kom Afghanistan met hul swart, rooi en groen vlag verbygeloop. Daar is uiteindelik vrede in die land, ná jare van konflik en hul mans en vroue glimlag oënskynlik gelukkig vir die kameras.
Aan die suidekant van die stadion sit ‘n opgeskote Franse seun langs sy vader wat ‘n ingenieur by France Télécom, een van die plaaslike telekommunikasiemaatskappye is. Soos dit die Franse se geneigdheid is, is albei netjies aangetrek. Die seun dra ‘n kakiekleurige katoenlangbroek en ‘n wit langmouhemp waarop die groen krokodilltjie van Lacoste, die nasionale obsessie, pryk Gendaglik dra die vader nie ook Lacoste nie, maar ‘n vlootblou Italiaanse linnepak, met daaronder insgelyks ‘n wit linnehemp.
“Kyk pa, wie is daardie land, net agter Afghanistan?” Terwyl die skare en die aankondiger nog hul aandag by Afghanistan bepaal en Algerië reeds agter die onbekende groep atlete sigbaar is, spekuleer pa en seun enkele oomblikke lank oor wie dit kan wees.
“Dis ligte mense, waarskynlik Skandinawiërs. Miskien Denemarke,” sê die pa aan sy seun met daardie soort alwysheid wat eie aan ‘n Parysenaar en ‘n ingenieur daarby, is. Skielik val dit die vader by dat die letter D eers ietwat later in die alfabet volg en glad nie tussen Afghanistan en Algerië inpas nie.
“Maar kyk hoe hoe bruingebrand is hulle! Dit lyk nie asof hulle van ‘n koue land af kom nie?” sê-vra die seun ietwat snipperig aan sy pa.
“Ons sal seker binne enkele oomblikke hoor,” meen die pa, ietwat verleë ná sy skoot in die donker.
Die skare lawaai en dan kom die eerste eggogeluide uit die luidsprekerstelsel. Die aankondiger sê: “En al die pad vanuit…”
* * *
Elf jaar tevore in Suid-Afrika, in die jaar 2013 om presies te wees, gaan dit baie ver van Parys en die Stade de France, nie goed nie. Daar word wel rugbywedstryde in die verskeie ewe beroemde stadions van die land gespeel, maar sport is geen plesier meer nie. Rassekwotas is onlangs strenger gemaak en die toeskouers van Loftus Versfeld dreig om hul geliefde Blou Bul-span te boikot omdat die Blou-Bul-bestuursmaatskappy sonder om te blik of te bloos die rassekwotas instel en eerbiedig.
Die meeste blanke Afrikaners voer ‘n bittere stryd om oorlewing. Hulle is reeds stelselmatig uit die staatsdiens, die banke en die groot maatskappye geweer. Baie werk nou vryskut en deeltyds, boer hier en daar, of maak ‘n bestaan as knutselaars, klein vervoerkontrakteurs of eienaars van vulstasies. So pas het die politieke party waarvoor die meeste stem, egter tesame met die ANC ‘n selfs strenger swartbemagtigingswet in die parlement aanvaar wat alle maatskappye dwing om tot 40% swart aandeelhouding te hê. Diegene wat die wet oortree, sal tronkstraf op die hals haal.
Daagliks bereik die nuus van plaasmoorde en ander vorme van sadistiese geweld die moedelose volk wat in hul verslete klein motortjies op die snelweë rondry terwyl hulle ‘n groot deel van hul besteebare inkomste in die vorm van peperduur petrol letterlik verbrand. Rondom hulle jaag swartmans en -vroue in luukse Duitse sedans en viertrekvoertuie verby, met ‘n argeloosheid wat spreek van mag en die weelde wat dit moontlik maak. Af en toe kom een so ‘n voortuig met blou ligte verbygejaag en moet al die verslete klein motortjies padgee as ‘n BBP in die regering of die munisipaliteite, tesame met sy voertuie vol lyfwagte en handlangers, die ander voertuie so te sê van die pad afdruk.
Rooi Oktober, die 10de, 2013
Op Krugerdag 10 Oktober 2013 vind die Rooi Oktober-optog na die Uniegebou plaas. Slegs 600 Afrikaners neem daaraan deel, maar vir elkeen wat op ‘n Donderdagoggend opdaag, sou ‘n duisend graag daar wou wees. Via sosiale media versprei foto’s en kommentaar oor die gebeurtenis soos ‘n veldbrand. Benewens ‘n negatiewe hoofartikel in Beeld, ignoreer dié koerant, asook die Sondagkoerant Rapport, die betoging geheel en al, hoewel dit gaan om geweld teen hul eie lesers.
Dit verteenwoordig min of meer ‘n keerpunt. In die daaropvolgende maande neem ontevredenheid oor sadistiese geweld, regstellende aksie, korrupsie en wanbesteding van openbare fondse drasties toe. ‘n Proses van verandering in die openbare mening wat voorheen jare of selfs dekades sou geneem het, geskied binne enkele maande, danksy Facebook, Twitter, Disqus en ander sosiale media. Afrikaners verdeel in twee groepe: die meer fatsoenlikes wat praat van “keelvol” en die ander wat sommer prontuit vir almal wat wil hoor, vertel: “Ons is gatvol.”
Tussen Krugerdag en Geloftedag van 2013 vind ‘n stille revolusie plaas waaroor die HSM (hoofstroommedia) nie eens berig nie. Soos alle revolusies begin dit klein: in kafees, in huise, komiteekamers, vergadersale waar geen joernalis of TV-kamera ooit kom nie; daar word intens gepraat, met mekaar koppe gestamp, planne beraam en strategieë bedink.
Op die duur besef almal wat hulle te doen staan. Onder die voorwendsel van demokrasie, is die land deur plunderaars oorgeneem. Die wetteloosheid en korrupsie strek hulle ten goede, want almal is omkoopbaar en die staatskas waar al die geld versamel, is die plek waar elke misdadiger en oneerlike sakeman kan kom “skep”. Selfs buitelandse rampokkers is welkom, net nie Afrikaners nie. Dit geld ook die munisipaliteite waar bedrog en korrupsie aan die orde van die dag is.
Jare lank voer mnr. Jaap Kelder van die Nasionale Belastingbetalersunie reeds hofsake in ‘n poging om munisipaliteite te dwing om hul wanbesteding te staak en behoorlike dienste aan dorpe en stede te verskaf. Hy versprei vergeelde boeke van Leon Louw en Frances Kendall van die Vryemarkstigting waarin ‘n kantonstelsel vir Suid-Afrika in die vooruitsig gestel word.
Tydens ‘n vergadering van aktiviste iewers in Pretoria, staan iemand op en sê: “Hierdie korrupte Afrikastaat en sy groep plunderaars sal vanself in duie stort. Om te oorleef, kort ons twee goed: kapitaal en veiligheid.”
Daar word aan die werk gespring. Landwyd word honderde koöperatiewe spaarverenigings gevestig en binne enkele maande vloei miljarde rande uit die banke daarheen. Agterna word dit in produktiewe toerusting, geboue, goud en buitelandse valuta omgesit. By die Reserwebank van Suid-Afrika, wat deur ‘n Litause goewerneur, me. Gill Marcus, beheer word, word daar kop gekrap oor waarom die land se geldvoorraad skielik met twintig persent gedaal het. Die groot vier banke sukkel om genoeg deposito’s te in en die sentrale bank weet nie of hy rentekoerse moet laat styg of daal nie.
“Hierdie is ‘n oorlog, ‘n lae-intensiteitskonflik,” sê nog iemand in ‘n kafee in Randburg. “Daar is die semantiese oorlog, die daaglikse propagandakanon met woorde soos ‘apartheid’ en ‘rassisme’ wat oopgetrek word, maar dan ook die terreur in die vorm van plaas- en huisaanvalle wat voortwoed. Ons is besig om die semantiese oorlog op die internet en op sosiale media te wen, maar die fisieke oorlog teister ons steeds. Die gruweldade en uitwissing vind deurlopend plaas.”
“Wel, ons is goed op pad om ‘n nuwe finansiële stelsel vir Afrikaners te vestig,” antwoord sy gespreksgenoot. Hy is effens bles, met ‘n welige goudbruin snor. “Ons het reeds meer as 100 miljard rand se deposito’s en met al die geld wat nou in Afrikaner-mikrobedrywe belê is, begin ons ‘n tekort aan mannekrag ondervind en ons wil nie volksvreemdes begin aanstel nie. Dit laat ons met ‘n probleem, ook wat veiligheid betref. Wie gaan ons oppas? Ons kan nóg op die polisie, nóg op privaatveiligheidsmaatskappye vertrou. Ons moet so gou moontlik gemeenskapsveiligheidsdienste vestig, saamwerk met buurt- en plaaswagte. Die resep is reeds daar: dit moet net uitgebrei word.”
Via die internet, sms’e en ander alternatiewe media word ‘n reuseveldtog geloods. Met behulp van amptelike demografiese statistiek oor taal en ras, word min of meer bepaal waar Afrikaners in die land woon en só word sektore afgebaken en die veiligheidsbehoeftes bepaal. In rustige landelike gebiede sonder veel volksvreemdes is slegs monitoring en nooddienste nodig. Maar in stedelike gebiede met groot plakkerskampe, asook landbougebiede waar plaasmoordenaars deur radikale akademici en buitelandse NRO’s aangehits word, is privaatreaksie-eenhede met wapens, voertuie en kommunikasietoerusting nodig. Dit kos ‘n paar honderd miljoen rand.
Geloftedag op 16 Desember 2013 is die eerste keer in die geskiedenis dat Afrikaners nie net toesprake maak en koffie drink nie, maar ook – soos Jode by sinagoges – onder mekaar aandele in veiligheidsmaatskappye en -koöperasies verkoop. Teen Maart 2014 is groot dele van die land reeds baie veiliger. Die ANC-minister van veiligheid en sekuriteit verskyn op TV om aan te kondig dat die misdaadkoers gedaal het, “vanweë die volgehoue harde werk van my amptenare”. Die meeste Afrikaners hoor dit egter nie, want hulle kyk nie meer SAUK nie en lees ook nie die Nasperskoerante wat reeds jare lank ‘n semantiese oorlog teen hul eie lesers voer nie.
Gedurende 2014, 2015 en 2016 ontwikkel daar geleidelik ‘n nuwe kultuur onder Afrikaners. Teenoor die selfvernietigende individualisme en spreekwoordelike broedertwis van die verlede, ontstaan nou ‘n gees van saamstaan en “kom ons word sáám sterk en vry”. Die groot statussimbool is nie meer dié van die Bantoe, “kyk hoe duur is my motor” nie, maar “kyk hoeveel doen ek vir my volk”. ‘n Soort Spartaanse gees van oefening en paraatheid, dog ook trots op Afrikaans-wees, neem oor by die ou, leë materialisme en masochisme waarmee hulle só lank deur die hoofstroommedia en die korporatiewe adverteerders gebreinspoel is.
In dié jare verrys nuwe supermarkte en kafees, maar ook hoëtegnologiebedrywe. By Kleinfontein, oos van Pretoria, word een wolkekrabber ná die ander gebou wat kantore huisves van waar ‘n horde jong Afrikaanse programmeerders IT-dienste aan veral Duitsland verskaf. Afgetrede Duitse onderwysers word opgekommandeer om verkoopsmense taalvaardig te maak. Maar in Duitsland self word kantore in al die vernaamste stede geopen waar die toegewydheid, die hardwerkendheid en professionaliteit van die Afrikaner-Silicon-vallei besig word. Boonop daal die rand aanmekaar en is die Afrikaners se tariewe uiters mededingend as dit in euro omgereken word.
Insgelyks op Kleinfontein, word ‘n hospitaal en opleidingsentrum vir verpleegpersoneel gebou wat nie net mediese sorg aan Afrikaners verskaf nie, maar operasies teen mededingende tariewe aan Britte verskaf. Oral in Brittanje verskyn geteikende internetadvertensies: “Need an op? Come to Kleinfontein, your medical paradise.”
Iewers bestuur ‘n finansiële komitee die toevloei van buitelandse valuta en kapitaal na die Afrikanerekonomie. Heelwat daarvan word op allerlei vindingryke maniere geneutraliseer sodat die res van Suid-Afrika op sy gewone trant voortsukkel, met ‘n swak rand, stagflasie, vervallende infrastruktuur en staatskuld wat hand oor hand toeneem.
Tekens van voorspoed en welvaart begin onder Afrikaners sigbaar raak. Maar hulle ry steeds verslete klein motortjies en bakkies, met ‘n horde volkseie werktuigkundiges wat hul voertuie onderhou. Rondom Orania in die Noord-Kaap verrys ‘n tweede tegnopool waar veral laboratoria opgerig word, wat globale navorsingsdienste aan maatskappye in die Noordelike halfrond verskaf. Daar word ook hotelle, vakansie-oorde en konferensiesentrums opgerig wat toeriste van oor die aardbol aanlok, met goeie diens en volmaakte veiligheid.
Teen 2020 is Suid-Afrika se staatskas so byna-byna leeggesteel. DIe begrotingstekort beloop 30% en die staatskuld trek by 120% van BNP. Tyd om van die staat se bates te begin aankoop. Van die vervalle staatshospitale word vir ‘n appel en ‘n ei aan Afrikaners verkoop, met natuurlik ‘n bietjie omkoopgeld wat die transaksie olie, soos dit maar gewoonlik die geval met ‘n Suid-Afrikaanse staatsamptenaar is. Desperate ANC-amptenare verkoop selfs van hul tolpaaie om inkomste te verkry.
Vanaf 2015 begin Afrikanerkantonne een ná die ander onafhanklikheid van die sentrale regering verklaar, kragtens artikel 235 van die Suid-Afrikaanse grondwet wat luil:
Die Suid-Afrikaanse bevolking as geheel se reg op selfbeskikking soos in hierdie Grondwet vergestalt, belet nie, binne die raamwerk van dié reg, die erkenning van die konsep van die reg van enige gemeenskap wat ʼn gemeenskaplike kultuur- en taalerfenis deel, op selfbeskikking binne ʼn territoriale entiteit in die Republiek of op enige ander wyse, soos deur nasionale wetgewing bepaal.
In wese is dit ou blanke munisipaliteite, tesame met omliggende plase, wat afstig. Die sentrale regering staan magteloos om die proses van afstigting te keer, want sowel die grondwet as die internasionale reg maak daarvoor voorsiening. Een van die eerste dorpe wat tot dié stap oorgaan, is Heidelberg, hoofsaaklik om die Hoër Volkskool van ondergang te red. Toe die Heidelbergkanton tot stand kom, is dit asof ‘n sluis oopgetrek word en oral in die land vind vergaderings plaas waar selfbeskikking uitgeroep word. In plaaslike en internasionale howe woed allerlei hofsake, maar intussen steur gemeenskappe hulle nie meer aan die ANC-munisipaliteite, die staat of, les bes, die Ontvanger van Inkomste nie. Groot verwarring heers in die Suid-Afrikaanse howe, wat geen saak van die Ontvanger teen ‘n oud-Suid-Afrikaanse belastingbetaler kan aanhoor alvorens daar uitsluitsel kom oor watter hof in die nuwe kantonne oor jurisdiksie beskik nie.
Die Kantonale Bank van Heidelberg doen fluks sake en begin selfs sy eie geldeenheid uitreik wat so min of meer aan die euro gekoppel is. Die eerste wolkekrabber is reeds in Heidelberg in aanbou om in die vraag na kantoorruimte en verblyf te voldoen.
Binne die eerste paar jaar van die nuwe Afrikanerbeweging, ontstaan ‘n groot mannekragtekort. Pensioenarisse word heropgelei, van skootrekenaars voorsien en selfs tieners op skool begin op ‘n vroeë ouderdom deeltyds werk omdat die ontluikende Afrikanerekonomie voortdurend nuwe werknemers benodig. Volgens beskikbare syfers, behaal die groeikoers in sommige jare ‘n ongehoorde 20 persent! Soos wat Afrikaners loskom van die parasitiese, korrupte stelsel van Suid-Afrika, is hulle soos atlete wat met gewigte aan geoefen het en nou skielik vry kan hardloop.
Vliegtuie uit Australië, Nieu-Seeland en Kanada is skielik volgepak met terugkerende Afrikaners wat onmiddellik in die netwerk van kantonne opgeneem word. Hul kinders word weer aan Afrikaans blootgestel met dubbelmediumonderrig in Afrikaans en Engels, met ‘n geleidelike oorskakeling na Afrikaans.
Met die staatskas wat leeg bloei, verklaar die ANC-bewind hom bereid om van sekere kampusse ook ontslae te begin raak. Pretoria, Potch en Bloemfontein word sommer gelyk aan ‘n Afrikanerkonsortium verkoop. Die bestaande kleurlingrektore en blanke apparatsjieks wat dié instellings oor die jare probeer verengels en venietig het, word voor die voet afgedank. Hulle word nie eens toegelaat om hul lessenaars leeg te maak nie, maar word deur veiligheidspersoneel van die perseel verwyder. Die akademiese personeel word insgelyks gesuiwer van marxiste, feministe en ander geestelik versteurdes wat met ‘n pakkie valium huis toe gestuur word.
Teen 2020 doen Der Spiegel die eerste groot artikel oor “Das Afrikanerwirschaftswunder” en ‘n horde internasionale TV-joernaliste sak op die Afrikanerkantonne toe om ondersoek in te stel na die geheim van hul verbysterende sukses. Hulle kom agter die spaarkoers is omtrent dertig persent en daar bestaan ‘n stelsel van permanente opleiding waaraan almal deelneem, van kleuters tot bejaardes in hul sewentiger- of tagtigerjare – alles in Afrikaans. Meesal loop mense in kortbroeke, tweekleurhemde en vellies rond en stel meer in hul finansiële beleggings as in verbruik belang. Kort-kort skenk ‘n ryk Afrikaner ‘n vleuel aan ‘n hospitaal, skool of universiteit wat aangebou word en waar nog werk vir sy volksgenote geskep word.
Selfs met die diaspora-Afrikaners terug in die vaderland, raak die arbeidstekort egter nypend. Soos in Japan, is daar oral outomate wat koffie, tee en koeldranke bedien. Selfbedieningsrestaurante wat deur een of twee mense bedryf word en wat slegs van weggooibare borde en eetgerei gebruik maak, is die norm.
Daarom word ‘n nuwe immigrasieplan soos laas in die vyftigerjare van stapel gestuur. Lande en gebiede in Europa word geïdentifiseer waar armoede en werkloosheid heers en werwingskantore word geopen om jong immigrante na die Afrikanerkantonne te lok. Tot ‘n honderdduisend Europese immigrante word jaarliks met skepe na Suid-Afrika gebring, met Afrikaanse lesse en ‘n inburgergeringskursus wat reeds op die skip begin, nes in die vyftigerjare. Die nuwe immigrante word deur die Afrikanerekonomie geabsorbeer en van die vervalle stedelike gebiede in Pretoria, Roodepoort en Randburg word herwin om hulle te kan huisves. Die Gilde van Afrikaanse argitekte hou jaarliks ‘n groot kongres waar nuwe boustyle en tegnologie wat die minimum arbeid vereis, bespreek word. Dit gaan egter ook daaroor om ‘n nuwe Afrikaanse omgewing te skep, wat tegelyk modern en inheems Afrikaans is. In die kafees waar jy self jou koffie by ‘n masjien moet gaan tap en jou koeksister uit ‘n outomaat val, argumenteer filosowe, kunstenaars en teoretici oor presies wat suiwer Afrikaanse argitektuur of kuns sou wees en wat nie.
Intussen ploeter Suid-Afrika op sy ingeslane weg voort. Die utopie van gelykheid, kollektiwisme, nie-rassigheid, regstellende aksie, diversiteit, bemagtiging en die eerwaarde Jesse Jackson se “reënboognasie” word gaandeweg verwesenlik. Dit lyk min of meer soos Zimbabwe met werkloosheid in die orde van tagtig tot negentig persent. Trouens, vele Zimbabwiese immigrante begin noordwaarts emigreer omdat omstandighede daar beter as in Suid-Afrika is.
Omdat die ekonomiese koek – of eerder ‘n kolwyntjie – al hoe kleiner word, is daar ook meer politieke konflik tussen die lede van die regerende elite. Sluipmoorde tussen leiers van partye, maar ook binne partye neem toe. Mevrou Zille word tussen die oë deur ‘n Zoeloe-sluipskutter uit Nkandla gepot en die gemiddelde standaard van politieke dans op die verhoog styg ‘n paar kerwe.
NAVSFED se embleem, wat reeds vir internasionale byeenkomste gebruik is
Die Afrikanerkantonne het hul eie probleme en word ietwat multikultureel, want al hoe meer Pools, Frans, Duits en Nederlands word op straat gehoor soos wat nuwe immigrante aankom.
Teen 2022 word die netwerk van Afrikanerkantonne die grootste ekonomie in Afrika en steek dié van Suid-Afrika verby. Groot dele van wat steeds Suid-Afrikaanse grondgebied is, word deur Afrikanerboere en -entrepreneurs opgekoop met die oog op herwinning en uitbreiding.
Om lid van die Olimpiese Komitee te word, het mens nie ‘n onafhanklike staat nodig nie. Daarom is die eerste stappe om ‘n Afrikaner- Olimpiese Komitee te vestig reeds in 2012 deur organisasies wat met volkseie sport gemoeid was, soos die Nasionale Afrikaner Volkseie Sportfederasie (NAVSFED) geneem om ‘n aansoek om lidmaatskap in te dien.
In 2014 is die aansoek ingedien en reeds vanaf 2016 neem ‘n Afrikanerspan aan die Olimpiese Spele deel.
* * *
“En al die pad vanuit Suider-Afrika (op Frans praat die aankondiger van Afrique australe wat so min of meer die hele streek beteken, dus van geen spesifieke land nie, want daar is atlete vanuit Namibië ook in die span), die Afrikaners!”
Skielik word die hele Stade de France stil, ademloos. Die skare staar hulle aan, asook die anderhalf miljard televisiekykers wat op daardie oomblik na die openingseremonie van die 2024-spele kyk. Met ligte tred, gemaklik, stap ‘n sestigtal vreemde wesens uit die verre Suide die stadion binne. Hulle dra gemaklike klere: wit linnebroeke, groen kleurbaadjies met ‘n Springbokembleem op, maar – knipogie na ‘n oorlog lank gelede – vilthoedens met die een rand opgeslaan. Die vroue-atlete dra ‘n soort postmoderne kappie, met lang wit linnerokke wat by die mans se broeke pas. Hulle sweef soos Walkurebruide die stadion binne.
Dan haal die mans hul hoedens van hul koppe af en wuif vir die skare, om ‘n verskeidenheid blonde en donker haardosse, met selfs ‘n rooikop onder hulle, te ontbloot.
Die applous is oorverdowend. Nie net is die verwagtinge groot vir die span uit die Suide van Afrika nie, maar met hul ligte dog sonbruin velle, straal hulle iets besonders, amper goddeliks, uit. Voor stap ‘n jong meisie in haar lang rok en stylvolle kappie. Aan ‘n stok dra sy die eeue oue oranje-blanje-blou, waarvan die kleure skokkend helder onder die flitsende kameras vertoon.
In die span is daar ‘n Pool of twee wat inderhaas kantonale burgerskap moes verkry en Afrikaans nog bietjie krom en skeef praat, maar soos wat eers Albanië en dan Algerië agter die Afrikanerspan inval, bestaan daar min twyfel oor wie in dié geledere die ware A-span is.
Op die pawiljoen sê die Franse seunskind aan sy pa: “Natuurlik, dis die Afrikaners!”
“Mais oui, dis hulle,” antwoord die vader, ietwat verleë. “Hoe kon ek hulle met Skandinawiërs verwar? Aan die ander kant, vir Afrikane lyk hulle só… wit. Ek wens die Franse span kon só gelyk het.”
In 2003, toe die Bush-administrasie besluit het om Irak binne te val, het die Pentagon reeds planne opgestel gehad om sogenaamde “enduring camps” in die land op te rig, die mooi naam vir ‘n reeks permanente militêre megabasisse.
Toe dit teen 2005 begin duidelik raak dat Sadam se teenwoordigheid nie meer ‘n opsie is nie, was daar reeds 106 sulke basisse in Irak. Met honderde mikrobasisse wat bygevoeg is, het die aantal uiteindelik op 300 te staan gekom.
Teen 2005 het Washington ook besluit om een van Sadam se paleise te ruil vir 104 akker langs die Tigrisrivier om die grootste en duurste ambassade op die planeet daar op te rig.
Ten spyte van die Amerikaanse besluit om uit Irak te “onttrek”, gaan die driekwartbiljoenrand gebou se personeel van ‘n duisend, binnekort verdubbel word.
Heel duidelik het die VSA met die gedagte om permanent in die Midde-Ooste in te grawe, so ‘n ontsaglike imperiale projek soos die oprigting van die ambassade onderneem.
Die wonders van Mesopotamië is nou vervang met bekende kitskosname, miniatuurgholf en lugverkoelde speletjiesarkades.
Die Amerikaanse imperiale basisse in Irak alleen moes waarskynlik ‘n hele paar miljard dollar van belastingbetalers opgeslurp het. Maar dit blyk nie ‘n eenmalige argitektoniese onderneming te wees noudat planne in Afghanistan rugbaar raak nie.
In 2008 is die bouery daar opgeskerp, en in 2009 het die gewerskaf behoorlik vlam gevat. Benewens die koorsagtige basiskonstruksie in Afghanistan, gaan ‘n monster van ‘n ambassade in Pakistan se hoofstad Islamabad nog ‘n amper-miljard dollar kos.
Die yslike ambassade in die Afghaanse hoofstad Kaboel gaan ook glo verder uitgebrei word teen ‘n bedrag van $200 miljoen.
En dit sluit natuurlik nie die bestaande basisse van die Persiese Golf, Asië en Diego Garcia rondom Irak en Afghanistan in nie.
Sien enige iemand ‘n patroon hier raak? Amerika moet die grootste besettingsmag in die geskiedenis van die wêreld wees.
Volgens berigte is daar in Irak alleen 1,5 miljoen stukke militêre toerusting wat die VSA uit sal moet neem saam met hulle soldate as hulle vertrek.
In Afghanistan is daar 700 basisse wat sal bly as die VSA teen 2011 onttrek. Bagram is ‘n byenes van aktiwiteite waar $200 miljoen se bouprojekte woel.
Tans is daar meer as $3 miljard se bouwerk aan die gang in Afghanistan. Tussen 2002 en 2008 is slegs $4,5 miljard aan basisoprigting afgestaan.
Dit is natuurlik van die basisse wat op die amptelike inventaris verskyn. Talle plekke waar die Pentagon in oorsese eiendom belê het, word nie amptelik gelys nie.
Een so ‘n basis wat skitter in sy afwesigheid is die miljard dollar Al-Udeid-lugbasis in Katar wat die VSA vir sy onbemande vliegtuie gebruik.
Dus sal “aanvalstroepe” se getalle afneem in die beloofde Amerikaanse onttrekkings uit beide Irak en Afghanistan. Die VSA, egter, sal beslis bly.
Soos dit duidelik geraak het in Japan en Duitsland, het sulke basisse ‘n geneigdheid tot permanensie, lank nadat vyandighede gesluit is.
Die bevelvoerder van Amerikaanse en NAVO-troepe in Afghanistan het nuwe reëls bekendgemaak nadat spesmagte in ‘n reeks mislukte operasies die lewens van talle burgerlikes geëis het.
Twee verwagtende vroue en ‘n tienermeisie is onlangs in ‘n nagaanval gedood deur Amerikaanse spesiale magte.
Generaal Stanley McChrystal het toegegee dat troepe wat aan verskillende bevelstukture onderworpe is, soms in mekaar se pad kom.
Hy het aan The New York Times gesê almal probeer hul bes, maar dikwels is die uitkoms nie die gewensde een nie.
Die meeste spesiale troepe sal voortaan onder dieselfde beheer staan. Hy sal ook die verantwoordelikheid aanvaar vir missies wat tot burgerlike sterftes lei.
NAVO meen Generaal McChrystal se inisiatief sal tot beter koördinasie lei.
Generaal David Petraeus was tot op hede die bevelvoerder van die spesmagte wat hulle skuldig gemaak het aan die ergste vergrype.
Die nuwe reëls sal slegs op militêre personeel van toepassing wees.
Die CIA sal, soos voorheen, direk aan Langley in Virginia, die VSA-hoofkantoor van die organisasie, rapporteer.
In 2003, toe die Bush-administrasie besluit het om Irak binne te val, het die Pentagon reeds planne opgestel gehad om sogenaamde “enduring camps” in die land op te rig, die mooi naam vir ‘n reeks permanente militêre megabasisse.