Kosovo – praag.co.za

Daar was vroeër vanjaar rekordgetalle betogers vergader teen die jaarlikse sekuriteitskonferensie in München, Duitsland, en dit was nie per toeval nie.

Duitse deelnemers aan die konferensie het vir ‘n meer gespierde (lees: aggressiewe) buitelandse beleid gevra, en daar het stemme opgeklink ten gunste van die uitbreiding van die rol van die Bundeswehr in NAVO wat in die naam “vredessendings in die buiteland” diens doen.

Byna 5000 Duitse militêre personeel neem tans deel in nege internasionale konflikteaters, insluitend meer as 3135 in Afghanistan en 784 in Kosovo.

Die dag voor die konferensie afgeskop het, het Angela Merkel in ‘n gesprek met die Verenigde Nasies se Sekretaris-generaal, Ban Ki-moon, die noodsaaklikheid beklemtoon om Duitsland se bydrae in krisisbestuur te verhoog.

Terwyl die kanselier die hele reeks aktiwiteite geskets het, het Duitsland se federale president Joachim Gauck net die militêre aspekte benadruk.

Die voormalige Protestantse predikant het ‘n langasempreek afgesteek vir uitgebreide militêre betrokkenheid, en te velde getrek teen… pasifiste.

Volgens Gauck gebruik pasifiste die historiese skuld van die Duitsers om teen deelname in buitelandse konfliksituasies te protesteer. Hy bedoel natuurlik diegene wat artikel 26 van die Duitse Grondwet te letterlik opneem. Luidens artikel 26 mag die land geen militêre bedreiging inhou nie.

Duitsers is vandag demokrate met ‘n skoon gewete en ‘n vlekkelose geskiedenis as mens na Gauck luister. Maar die voormalige kommuniste het nie dieselfde voorreg nie. Hulle moet die verlede onthou, selfs al is hulle vandag demokraties.

Joachim Gauck was een van die eerstes wat inderhaas die Praag-verklaring oor Europese Gewete en Kommunisme (2008) en die Verklaring oor Misdade van die Kommunisme (2010 ) onderteken het.

Daarvolgens moet kommunisme voor ‘n spesiale internasionale tribunaal soos die Nuremberg-verhoor van 1945 gedaag word, asof die Oos-Duitsers nie lustig saamgewerk het daarmee nie. Hy verdoem ten minste ‘n groot deel van sy eie landgenote.

Selfs die geskiedkundiges wat kommunisme en fascisme vergelyk, kritiseer Gauck se geheueverlies oor sy eie tragiese biografie: Sy pa was self in ‘n Britse tronk.

Die president van Duitsland dink sy eenogige verwysing na die geskiedenis is ‘n verskoning wat toelaat dat die Duitsers vandag gemaklik agter die rug van heldhaftige bondgenote kan wegkruip.

Hy meen dit is niks anders as morele verdorwenheid dat die Verenigde State van Amerika alleen “vrede” moet handhaaf nie. Gauck glo dat Duitsland en sy bondgenote meer verantwoordelikheid moet neem.

Kenners weet egter goed waar die huidige idee van Duitsland se verantwoordelikheid vandaan kom. In September 2013 het die Duitse Instituut vir Internasionale en Sekuriteitsaangeleenthede van die Stiftung Wissenschaft und Politik (SWP) en die Duitse Marshall Fonds van die Verenigde State ‘n verslag getiteld New Power, New Responsibility, elements of a German Foreign and Security Policy for a Changing World, die lig laat sien.

Die belangrikste gevolgtrekking van die studie is dat Duitsland se invloed in Europa behoort te groei saam met sy verantwoordelikheid teenoor die Verenigde State van Amerika. President Joachim Gauck is duidelik besig om die eenduidige rigting daarvan aan te dui.

Hy is van mening dat die beginsels van staatsoewereiniteit en nie-inmenging nie van toepassing is op regimes wat geweld gebruik nie. Dit is net nog ‘n poging om die beginsel van nie-inmenging te vervang soos in die Verenigde Nasies se Handves vervat.

Duitsers is veral geïnteresseerd in die wetlike aspek want hulle is bekend daarvoor dat hulle groot respek het vir alles wat op skrif gestel word. Horst Köhler, die voorloper van Gauck, het al in sy tyd al probeer toesien dat die beginsel van nie-inmenging hersien word.

Voor die studente van die Universiteit van Tübingen in 2004, het hy die Konstitutiewe Wet van die Afrika-Unie as … ‘n voorbeeld van ‘n dokument gebruik wat beskerming bied aan demokratiese waardes. Trouens, die Wet beoog die reg van ingryping in ‘n lidstaat in die geval van oorlogsmisdade, volksmoord, misdade teen die mensdom ( artikel 2 , item h)

Die Duitsers glo dus dat hulle ook moet ingryp in Afrika, behalwe natuurlik as dit oor plaasmoorde gaan waar wittes doodgemaak word. As dit by die plundery in die DRK kom, is hulle al te gewillig om teenwoordig te wees, want daar hoef hulle nie wittes te ondersteun nie.

Ander Europeërs het ook intussen besmet geraak deur die militaristiese ingrypingsvirus. Oostenryk en die Tsjeggiese Republiek het blykbaar besluit om die resultate van 1938 se München-konferensie te hersien en te erken dat Hitler eintlik deur demokratiese idees aangevuur is ter beskerming van die Duitse bevolking teen etniese diskriminasie.

Deur Christo Landman

Die onlangse “bitsige” korrespondensie van sekere rolspelers in sake die belang van selfbeskikking in die internasionale reg en betekenis daarvan vir Afrikaner selfbeskikking, noop my om die pen op te neem.

Die beledigings wat my toegesnou is, het my weer onder die indruk gebring dat ons (die Afrikaners) nie ons selfbeskikking moet probeer regverdig op oppervlakkige (lees: onwetenskaplike) interpretasies van die internasionale regsposisie nie.

Die reaksie deur een of twee mense was verbasend venynig en onbroederlik.

My standpunt was dat die “people’s”-begrip nie as kultuurgemeenskappe vertaal moet word nie, maar eerder as nasies (die polities-staatkundige begrip).

Intussen het ek met drie staatsregsgeleerdes gesprek gevoer. Die drie stem saam, maar omdat ek skriftelike terugvoer van prof. Marinus Wiechers gekry het, gee ek graag sy standpunt weer.

Intussen het Paul Kruger in rustige korrespondensie daarop gewys dat raadgewende uitspraak van die Internasionale Hof betreffende Kosovo wel ‘n president geskep het, wat die selfbeskikkingsbegrip breër sanksie gee.

Hier was my argument dat ons onself mislei deur die “people’s”-begrip as volk/kultuurgemeenskap in die Afrikaans oor te sit en dat nasie (die staatkundige begrip) korrek is.

Verder was my argument dat selfbeskikking in die internasionale regsdokumente verwys na die reg van nasies om uit koloniale kontekste uit te tree en hulle soewereiniteit te vestig.

Hieroor skryf Wiechers soos volg:

“Selfbeskikking in die internasionale reg moet — soos Landman tereg aanwys — teen die dekolonisasie tendense en ontwikkeling beoordeel word. Hierdie aandrang op selfbeskikking van ‘peoples’ het impetus na die Eerste Wêreldoorlog verkry en word daar stukrag agter die dekolonisasie van voorheen afhanklike gebiede gegee.”

Internasionale selfbeskikkingsreg afgeweeg teen nasionale grondwette

Hieroor het ek beweer dat die SA-grondwet territoriale selfbeskikking bemoeilik. Daar is tans beterweters wat argumenteer dat “’n volk se reg op selfbeskikking nie onderhewig is aan die RSA of enige ander staat se Grondwet nie”.

Hieroor skryf Wiechers soos volg:

“Die internasionale reg sanksioneer ‘n grondwet van die hele land, algemene burgerskap en selfbeskikking van die bevolking as geheel. Hierdie sterk beginsel is ‘n direkte uitvloeisel van die opkoms van die nasionale staat en vorm trouens die grondslag van state-erkenning in die internasionale reg.”

In die geval van die RSA-grondwet lees die grondleggende beginsel van die grondwet in die Aanhef dat die RSA aan al sy inwoners behoort. In artikel 2 word die RSA as een grondgebied getipeer en op ‘n ander plek as ‘n land met een burgerskap vir almal. In a.235 word die reg op selfbeskiiking van ‘n taal-, godsdiens-, en kultuurgemeenskap onderhewig gemaak aan die reg van die RSA-bevolking in die geheel.

Kosovo as presedent?

In ‘n netjiese brief het Paul Kruger tot die gesprek toegetreë met die argument dat die raadgewende uitspraak betreffende Kosovo van die Internasionale Hof alles verander het en ‘n presedent vir sesessie skep. Alhoewel ‘n raadgewende uitspraak van die Internasionale Hof nie ‘n beslissende uitspraak [legal case adjudicate] is nie, is die VN daardeur nogtans van advies bedien oor die grondwetlikheid van die Kosovo-sesessie. Die Internasionale Hof word in hoofstuk VI van die statute met gesag bekleë om regsadvies aan die VN of sy organisasies te gee.

Hieroor skryf Wiechers dat dit onseker is of die Kosovo-advies ‘n presedent skep. Die US State Department het op 19 Februarie 2008 verklaar dat “every territorial conflict unique” is en dat die Kosovo-advies nie deur ander separatistiese groepe gevolg kan word nie. Die VN se sekretaris-generaal Ban Ki-Moon het verklaar dat die Kosovo-geval “highly distinctive” is.

Aan die anderkant van die munt het separatistiese bewegings, soos die Parti Quebecois van Kanada, onder meer voorbeelde, onmiddelik Kosovo aangegryp as sou dit sesessie kondoneer.

Die vraag is nou wat Kosovo uniek maak: Kosovo was vroeër ‘n deelstaat van Jugoslawië met sy eie wetgewer, administrasie, regsinstellinge en selfs met ‘n vetoreg in die Federale Parlement van Jugoslawië. Die Serbiër, Milosevic, het gepoog om met die interne soewereiniteit van deelstate soos Kosovo, Kroasië, Slovenië, Bosnia en Herzegovina weg te doen. Dit het ‘n oorlog ontketen en vandag is hierdie eens Jugoslawiese deelstate vry en onafhanklik.

In kort: om die Kosovo-uitspraak nolens volens op die selfbeskikkingsreg van Afrikaners van toepassing te maak, is juridies gewaagd. Alvorens die Afrikaners nie ‘n deelstaat beset met ‘n eie administrasie en wetgewer nie, kan ons nie op die Kosovo-uitspraak steun nie.

Ek wil dit daarom duidelik stel dat ek ten gunste van ‘n Volkstaat en selfbeskikking is, maar waarsku dat regsargumente wat op valse gronde gebaseer is, tot mislukkig gedoem is.

Etiket: Kosovo

Duitse president Gauck ‘n voorstander van eensydige ingryping

Selfbeskikking en die Internasionale reg