Leon Lemmer: Die onmin tussen Indië en Pakistan

Namate ‘n mens ouer en jou oorblywende dae min word, is daar onder meer twee dinge wat jou bybly. Die een is ‘n al hoe groter waardering vir dinge wat lewe, hetsy plante of diere. Dit geld nie alle lewende dinge nie omdat party van hulle ongewens is, bv peste. Toe hy hulle stemme wou werf, het Nelson Mandela beweer dat Suid-Afrika se mense die land se grootste bate is. Ek, daarenteen, dink dat ons dit buitengewoon ongelukkig getref het; dat daar heeltemal te veel mense is wat hulle aan anti-sosiale gedrag skuldig maak maar nogtans nie (permanent) uit die samelewing verwyder word nie. Plaaslik is daar waarskynlik ook meer mense wat op die staat parasiteer as wat werk, waarvan sommige sonder teenprestasie (gewelddadig en dikwels suksesvol) eis wat hulle ook al wil hê. Dit is ‘n onfeilbare resep vir ‘n chaotiese, mislukte staat.

‘n Ander gewaarwording van bejaardes is dat hulle dit al hoe moeiliker vind om by die vinnig veranderende werklikheid aan te pas. Daar is die onverkwiklike dwaasheid van 1990/94, wat plaaslik toenemend katastrofiese gevolge het. “The price for peace is at times higher than the price of conflict” (Asad Durrani, bron hier onder, Kindle 1305). Daar is te veel aan buitelandse druk toegegee. “When we invite outsiders to mediate our disputes, the settlement would be in their favour and on their terms” (3864). Ek kan as ‘n ongetransformeerde organisme geëtiketteer word omdat ek geen heil nie, of bitter min, in die huidige staatkundige opset sien. “If people start believing there is a bridge, then even if there’s no bridge it’ll serve the purpose” (AS Dulat, dieselfde bron, 1345). ‘n Ander faktor wat baie bejaardes vervreem, is tegnologie-gedrewe verandering. Almal kan die voordele ervaar wat bv rekenaars en selfone gebring, maar baie bejaardes vind dit moeilik om die vaardighede te ontwikkel sodat hulle self sulke tegnologiese hulpmiddels met gemak en ten volle kan benut.

Die wonder van bv elektroniese publikasie en vinnige wêreldwye telekommunikasie is onlangs weer by my tuisgebring. Op 29 Mei is in ‘n RSG-nuusbulletin genoem dat ‘n nuwe boek opslae in Pakistan maak, soortgelyk aan die invloed wat Jacques Pauw se The president’s keepers plaaslik gehad het (Praag 11.11.2017). Ek het die volgende e-boek by Amazon bestel en dit binne ‘n minuut of twee op die skerm van my Kindle gehad: AS Dulat, Aditya Sinha en Asad Durrani, The spy chronicles: RAW, ISI and the illusion of peace (Noida: HarperCollins, 21.05.2018, 344p; Amazon Kindle $6,89). Voor die nuusbulletin verby was, kon ek begin lees. Dink aan hoe dit voorheen was: As ek in die vorige eeu ‘n boek by ‘n bekende boekhandelaar bestel het, moes ek vooraf dubbel die uitgewersprys betaal* en daarna die boek na verloop van meer as ‘n maand, nadat ek ‘n kennisgewing ontvang het, by die boekwinkel gaan haal. [* Ek verwys na die tyd toe daar pariteit tussen die rand en die Amerikaanse dollar was.]

Dulat (gebore in 1940) was die hoof van die Research and Analysis Wing (RAW) van Indië se Intelligence Bureau (IB). Durrani (gebore in 1941) was die hoof van Inter-Services Intelligence (ISI), die Pakistanse geheimediens. Sinha is ‘n Indiese joernalis wat hierdie twee bejaardes ondervra het. Die teks word aangebied as ‘n dialoog tussen hierdie drie met Dulat en Durrani as die primêre sprekers. Dit blyk dat al drie baie goed oor sowel Indiese as Pakistanse sake ingelig is. Die gesprekke is op ‘n buitengewoon hoë vlak deur drie intelligente mense gevoer. Daar is diegene wat kan neig om hierdie intellektuele verfyndheid toe te skryf aan die Ariërs wat van 1500 tot 1200 vC vanuit die noorde die Indiese subkontinent binnegekom het en hierdie gebied die bakermat van onder meer die Indo-Germaanse tale (bv Afrikaans) gemaak het. Sinha het die twee oud-veiligheidshoofde ongetwyfeld vooraf ingelig oor die onderwerpe waaroor hulle gaan praat, want dit is (bykans) onmoontlik om uit die vuis so sistematies en in besonderhede oor gebeure, soms van jare gelede, te praat. Dit is ook hoogs waarskynlik dat die teks voor publikasie aangevul en ook in ander opsigte verander is. Sinha verwys bv na “the second thoughts of each participant at different points” (93).

Wat opval, is dat die gespreksgenote ‘n onwikkelde aanvoeling vir die betekenis en gevoelswaarde van woorde het; die soort bedrewenheid wat die studie van die linguistiese wysbegeerte by ‘n mens kan tuisbring. Durrani sê: “India … will continue to manage [Kashmir] on most occasions, it can contain whatever happens, it can suppress Kashmiris, appease them, accommodate them” (1372). Ook: “Kashmir is a major problem without calling it [a] ‘core issue'” (1453). Oor Kasjmir vra Dulat later: “Why do you want to use this word dispute?” (2577). Hy verkies die woord “issue” (2577). Ook: “Why do you use the word ‘compromise’ when we are talking of cooperation?” (3041), ens.

Ek het die teks baie interessant gevind, deels omdat ek min van die politiek op die Indiese subkontinent weet. Vir Westerse lesers is die boek nie sonder uitdagings nie. Eerstens is daar die waarskynlike vreemdheid van die onderwerp. Die eindnotas verskaf gelukkig waardevolle oriënterende inligting. Tweedens is daar die oorvloedige gebruik van letterwoorde; woorde wat dalk op die Indiese subkontinent bekend is, maar nie in die Weste nie. Derdens is daar woorde en sinsnedes in plaaslike taal, soos Poenjabi of Kasjmiri, wat in baie gevalle onvertaald gelaat word. Durrani word dikwels as “General Saheb” (‘n Arabiese woord vir “vriend”) aangespreek.

Die Indiese subkontinent het vanaf 1651 (Jan van Riebeeck se tyd) stelselmatig in die besit van die Britse Oos-Indiese Maatskappy gekom en was ‘n Britse kolonie (“the Raj”) vanaf 1858. In 1947 is die land in twee verdeel (“the Great Divide” – 179): Indië met ‘n hoofsaaklik Hindoe en Pakistan met ‘n hoofsaaklik Moslem bevolking. In daardie stadium is daar dus nog amptelik erkenning aan verskille in kultuur/lewenswyse gegee. Dulat sê: “Partition has … left wounds” (1945). Die onafhanklikheidverklaring van hierdie twee lande het met grootskaalse bloedvergieting en bevolkingsverhuising gepaard gegaan. Dit is die grondslag van die wedywering en bitterheid wat daar steeds tussen Indiërs en Pakistani’s bestaan.

Kasjmir is as ‘n deel van Indië verklaar terwyl die bevolking hoofsaaklik Moslems is. Anders as in Suid-Afrika is Kasjmir in Indië en Pakistan die K-woord (1431). In 1965 en in 1971 het Kasjmir tot oorlog tussen Indië en Pakistan gelei. Daar was ook ander gewapende konflikte (bv in 1990 en 1999). Dulat het die volgende boek oor hierdie onderwerp geskryf: Kashmir: The Vajpayee years (Noida: HarperCollins, 2017, 376p; Amazon Kindle $4,57). Atal Bihari Vajpayee was die eerste minister van Indië van 1998 tot 2004. Tans beset Pakistan 37%, Indië 43% en China 20% van Kasjmir se grondgebied. Die meerderheid van Kasjmir se bevolking wil van Indiese beheer ontslae raak deur óf inlywing by Pakistan óf onafhanklikheid. Durrani sê: “Kashmiris’ heart is with us, so an independent Kashmir should gravitate towards us. I have no problem with independence” (1596). Hoe kan die huidige onbevredigende opset verander word? Durrani stel voor: “Instead of saying we want a divided or jointly administered Kashmir … I suggest an indirect and incremental approach, starting with little steps” (1856).

‘n Ander gevolg van die 1971-oorlog was dat Indië gehelp het om Oos-Pakistan as Bangladesj (die bevolking is hoofsaaklik Moslem) onafhanklik van Wes-Pakistan (voortaan Pakistan) te laat verklaar. ‘n Verdeelde Pakistan hou uiteraard ‘n mindere bedreiging vir Indië in. Hierdie drieledige verdeling het veroorsaak dat die Poenjab in Noord-Poenjab (Pakistan) en Suid-Poenjab (Indië) en Bengale (waar die Britte in 1651 met hulle besetting begin het) in Wes-Bengale (Indië) en Oos-Bengale (Bangladesj) verdeel is. “Punjab … is three-fourths of Pakistan” (2722).

Indië word sedert 1947 gekenmerk deur ‘n demokratiese staatsbestel en Pakistan en Bangladesj deur militêre beheer en diktature. Durrani erken: “We are not fond of the democratic ways of doing things” (924). ‘n Ander belangrike faktor is dat Indië en Pakistan sedert 1998 kernmoondhede is. Hulle kan kwaklik waag om in ‘n (kern)oorlog betrokke te raak. Dit word die “nuclear overhang” of “Cold Start doctrine” genoem (3233), asook “a stable stalemate” (4075). Durrani sê: “The nuclear assets are primarily political and psychological weapons” (3388), dus nie gebruiksartikels nie. “That’s why they [generals] preach: be so prepared that the other side thinks many times before they take you on. Plans are based on deterrence, avoidance of war, minimum use of force” (3420). ‘n Ander faktor is: Weens die Russiese besetting van Afganistan in 1979 het miljoene vlugtelinge hulle in Pakistan gevestig. “Karachi has been the world’s largest Pushtun city for many years and is now the second largest ‘Afghan’ city with maybe 2.5 million Pushtuns” (3563). Om hierdie en ander redes wil Pakistan hê dat Amerika, wat ná 1989 Rusland se plek ingeneem het, sy troepe aan Afganistan onttrek (3602).

Dat ons in ‘n (neo)multikulturele era lewe, blyk uit die boek. Sinha se ouers het in Engeland gewoon (14) en sy dogter het aan New York University studeer (63). Durrani het opleiding in Duitsland ondergaan (204). Sy seun woon in Duitsland en is aldaar die medestigter van ‘n maatskappy (441).

Voorheen, toe dit ‘n enkele land was, het baie mense ‘n tyd lank in Indië en daarna in Pakistan gewoon, of andersom, of familie en vriende in die ander land gehad. Op hierdie tradisionele vriendskapsbande wou hierdie gesprekke en dus die gepubliseerde boek voortbou. Dulat en Durrani het voorheen saam twee artikels gepubliseer (264). Die amptelike betrekkinge tussen Indië en Pakistan is egter so delikaat dat hierdie gesprekke in ander lande gevoer is: Istanboel (Turkye) in 2016, Bangkok (Thailand) in 2017 en Kathmandoe (Nepal) in 2017. Dulat sê: “The basic problem between India and Pakistan … is distrust” (1929). “It has grown over the years because Partition happened and Pakistan was not happy with Kashmir going to India, the invasion of Kashmir, and its bifurcation. We had … the war of ’65, then the ’71 war” (1945). “Militancy hasn’t ended in Kashmir. Terrorism has become a part of Kashmir’s landscape” (3080). Soos ons in Suid-Afrika ervaar, vewys diegene wat hou van die opstandelinge in Kasjmir na “freedom fighters, not terrorists” (3090). Vorige “freedom fighters became terrorists” vir die Amerikaners ná 9/11 (3859). Dulat sê: “Radicalism is growing” (3112).

Sinha skryf oor die Dulat/Durrani-dialoog: “Their conversation goes to the heart of the India-Pakistan relationship” (82). Dulat sê: “We have tried to stay as close to the truth as we believe it to be” (162). Durrani sê: “One can give perspective on some matters. If one would say one’s piece as frankly and honestly as possible, without being defensive or offensive, then this was a project worth pursuing” (264). Ek het die indruk dat die gespreksgenote grootliks eerlik met mekaar was en gepoog het om nuut oor die verhouding Indië-Pakistan te besin ten einde die dooiepunt te probeer oplos. Oor al drie se lojaliteit teenoor hulle land behoort daar nie twyfel te wees nie.

In Pakistan het die publikasie van die boek dadelik ‘n beroering veroorsaak. Durrani is verbied om Pakistan te verlaat en gelas om sy uitlatings aan die owerheid te verduidelik. Sy uitgangspunt tydens die gesprekke was dat “we were prepared to concede our faults” (218). Duranni het sekerlik nie hierdie reaksie van die Pakistanse owerheid verwag nie. “Whatever I said and wrote, never once was I cautioned … After being liberated from service constraints, I have written joint papers with a former RAW chief [Dulat] and given my assessment on the killing of Osama bin Laden, not quite in line with official versions. No one has ever accused me of indiscretion” (1078).

Daar is veralgemenende uitsprake van Durrani wat in Pakistanse regeringsgeledere aanstoot kon gee, bv: “We hardly see any cooperation between our agencies” (871). “In Pakistan, cooperation between government departments, civil-military, and generally is far from desirable” (877). “The weakness is it’s the military holding Pakistan together” (914). “Institutionally, the military in Pakistan is not anti-India” (2020). “Our gang does not know how to make use of developments in Kashmir, or for that matter, any development” (2031), wat Sinha laat opmerk het: “You seem to be cynical about your political leadership” (2031). Durrani reageer soos volg: “I don’t like politicians at all, they may come up with something at the last moment that has no chance, just to save face” (2042), wat Sinha laat vra: “Are politicians less keen about the national interest and more about image management?” (2052). Durrani antwoord: “In the long run the national interest can be served … But in the short term, or for their political tenure or for their image management, these people did well for themselves. For themselves” (2057). Oor Pakistan: “It’s an illusion that the State is everywhere; we are not a terribly efficient State. Our apparatus does not reach even those against us, leave aside others” (3070).

Vir die Pakistanse regering is die sensitiefste aangeleentheid waarskynlik die dood van Osama bin Laden in 2011, toe hy in sy skuilplek in Pakistan opgespoor is. Durrani sê: “At some stage the ISI probably learnt about it and he was handed over to the US according to a mutually agreed process. Perhaps we are the ones who told the Americans … [but] we are going to feign ignorance. If we denied any role, it may have been to avoid political fallout. Cooperating with the US to eliminate a person regarded by many in Pakistan as a ‘hero’ could have embarrassed the government” (520). Soos in Suid-Afrika kan terroriste dus in Pakistan as helde of ikone beskou word omdat hulle valslik as moreel meerderwaardig voorgestel word. Later sê Durrani: “Pakistan offered to take out Osama bin Laden, given time, so that the US wouldn’t have to come and attack. But that would not have satisfied the Americans” (3399).

Durrani herhaal: “I think Pakistan has cooperated. Without cooperation the operation would have been risky” (3462). “It will not go down well in Pakistan that we cooperated with the US to eliminate someone many Pakistanis considered a hero” (3467). Dulat sê: “Our assessment is the same. That he was handed over by Pakistan” (525). Daar word baie gespekuleer oor wat werklik tydens bv 9/11 en die dood van Bin Laden gebeur het. Die amptelik-vrygestelde CIA- [die Amerikaanse Central Intelligence Agency] inligting word nie sonder meer geglo nie. Durrani sê: “The 9/11 report has 28 pages missing because of sensitive information, or because of American inefficiency, or because of possible complicity; some persons had been released as they had business connections or links to the Bush family. It helps the US avoid unpleasant action” (2847). “The USA’s great success is its ability to control the narrative” (3112). Later: “The US control of this narrative and the media was marvellous” (3472).

Durrani sê ook: “We never know what [the] USA was up to in this region” (1988). In die konteks van bv Afganistan verwys hy na “the people who have done so much wrong and damage to Pakistan: the US” (2857). Daar is reeds verskeie boeke oor 9/11 en Osama bin Laden gepubliseer. Ek wil nog die volgende boek lees, van outeurs wat reeds ‘n boek oor Kasjmir gepubliseer het: Cathy Scott-Clark and Adrian Levy, The exile: The flight of Osama bin Laden (London: Bloomsbury, 2017, 640p; Amazon Kindle $24,15). Volgens Durrani het dr Afridi, ‘n geneesheer, hom voorgedoen as iemand wat ‘n opname oor polio by kinders maak. Hy het Osama bin Laden se skuilplek ontdek (3509). “I have no doubt that a retired Pakistani officer who was in intelligence walked in and told the Americans. I won’t take his name because I can’t prove it and also I don’t want to give him any publicity. How much of the 50 million dollars he got, who knows. But he is missing from Pakistan” (3515). Dr Afridi, daarenteen, is in ‘n tronk in Pakistan (3509, 3521).

Dulat en Durrani het eerstehandse kennis van ander lande se intelligensiedienste. Durrani “said his opinion of the CIA was that it is a great organisation but it is a third-rate intelligence agency” (833; ook 964). Hy sê verder: “The CIA, State Department [Foreign Affairs], Pentagon [Department of Defence], and the military-industrial complex make political leadership helpless” (515). Amerika se voorspoed is in substansiële mate van die ontwikkeling, vervaardiging en verkoop van wapens afhanklik. Durrani sê: “What does America sell, more than anything else? Weapons” (3370). “Many intelligence agencies have been called the Deep State … It’s a term denoting an establishment which runs the affairs of state behind the scenes” (511). “Deep State … is … making life miserable for President Donald Trump, preventing him from improving relations with Russia or fulfilling his election promises to disengage from foreign military ventures” (520). Sowel Dulat as Durrani verkies Trump bo Hillary Clinton. Durrani sê: “I considered Hillary Clinton a known disaster” (3754).

Durrani sê: “The Americans and the British do this the best: Manufacturing facts, creating an environment for when you go to war, these people do it with the help of the media” (964) – dink aan Bosnië en Kosovo (Praag 12.05.2018). “I never rated CIA assessments highly. Never. They don’t believe they have to carry out good assessments. Because in any case they are going to set the place on fire. Bomb it. Essentially they rely so much on technology. It’s only a fascilitator, ultimately the assessment is made by human beings” (978). “I don’t hold them high when it comes to human intelligence (humint) or analysis … they got it wrong for both the Gulf wars [Kuwait (1991), Iraq (2003)]. They were just providing an excuse for the US military action” (986).

Dulat dink “the Brits are pretty good. They talk least, do their job quietly” (1030). “The chiefs of MI6 and MI5 have access to their prime minister whenever they want” (1037). Hy stem saam met Durrani: “CIA assessments have not always proven correct. There’s a lot of wishful thinking” (992). Durrani sê: “It is the president who picks the CIA chief” (1066), vandaar die vermoede dat die CIA die sittende president help in sy herverkiesing of sy party se nominasie vir die presidentskap.

“The KGB [Russian secret service] is tougher [than the CIA], but they have their crudeness. They’re not the most sophisticated. KGB people have gotten into trouble in various countries. People say Mossad [Israel’s secret service] is the most professional, but I don’t know. It is so tight and they’re only concerned with their own agendas. It’s difficult to say. But there have been some great Mossad chiefs” (997). Van die KGB sê Durrani: “It’s … a system where dissent is not appreciated” (1008). Dulat sê: “KGB’s problem was that it was elitist” (1014). Durrani dink “the German BND works methodically, seriously … But their product is sometimes not up to the mark. BND is a victim of their own desire to be perfect” (1014).

Durrani se evaluering van die RAW is: “At least as good as we [the ISI] are” (725). “Generally we regard the Indian system as more effective [than the CIA]” (833). Dulat sê: “The best intelligence organisation because of its influence is the ISI” (1140). Verder: “Moles are easier to have than defectors” (755), maar blykbaar kon nóg die RAW nóg ISI daarin slaag om iemand te werf om die ander geheimediens te infiltreer en ondermyn. ‘n Mens kan jou afvra hoe die Suid-Afrikaanse geheimediens van weleer met ander vergelyk. Ek het die twee boeke van Niël Barnard gelees: Geheime revolusie (2015) en Vreedsame revolusie (2017). Die indruk wat hierdie boeke by my gewek het, is dat die amptename hulle doeltreffendheid sonder afdoende rede baie hoog aangeslaan het en dat hulle hulle allerhande luukses veroorloof het. Die huidige geheimediens is deur Jacques Pauw in The president’s keepers aan die kaak gestel.

Pakistan het in onguns by Amerika verval omdat hy goeie betrekkinge met Iran (2975, 2981) en China nastreef. In hierdie verband troos Durrani hom met ‘n waarheid wat Henry Kissinger in ‘n oomblik van helderheid kwytgeraak het: “Being enemies with the US is dangerous, being friends is fatal” (3869). Daar is ‘n plan om ‘n gaspyplyn van Iran na Pakistan aan te lê (3009, 4320). Durrani sê: “Jumdallah is a Sunni group that was targeting Shias in Balochistan [part of Pakistan and Iran]. It was supported by the US to carry out sabotage and subversion in the Iranian province of Siestan” (2998). “If Balochistan remains unsettled they [the Americans] can rationalise their military presence in the region a bit better” (3003). Amerika “bribe and arm people, whether it was Afghanistan even after the Soviets were kicked out, or Balochistan, or lately the Middle East. It is by no means a benign power” (3014). “There are so many instances of unfulfilled commitments. It’s in their DNA” (3486).

Daar is die TTP: “Tehrik-i-Taliban, Paktistan: a pro-Taliban umbrella [“of 40 different groups – 3128)] group of anti-State terrorists operating along the Afghanistan border” (4659). Durrani sê: “The Afghan Taliban told us to keep the ‘Punjabi Taliban’ away from them” (3118). Die TTP “sided with the US against their fellow tribesmen, some for a variety of other reasons” (3128). Daar is klaarblyklik heelwat tweespalt. “The label that Pakistan gets is of ‘terrorism’ but it is in fact due to our inadequate policies, our Faustian dealings with the US, and indeed our relationship with India” (3133). Faust is die legendaries towenaar wat sy siel aan die duiwel verkoop het. Indië het die guns van Amerika ten koste van Pakistan probeer wen. Hierop volg (feitlik) noodwendig: “Examine how Russia, which was once India’s best friend, is now cosying up to Pakistan” (3448).

Durrani sê: “India made that famous offer [to America], Pakistan is part of the problem, we’d be a better ally in Afghanistan” (3293). Hy noem NAVO “a war organisation … After the Warsaw Pact dissolved, NATO was expected to follow suit, but it kept inventing new missions to rationalise its perpetuation. Initially it was to keep peace among the Europeans, but after its failure during the Bosnian crises, as well as with the ‘Partnership for peace’ by some of the states of the former Soviet Union, NATO is now breathing easy because it found employment in the unending wars in Afghanistan and elsewhere” (3355). Amerika wil sy teenwoordigheid in Afganistan behou omdat hy daar militêre basisse het waarmee hy gebeure in die hele omgewing kan beheer (3673). Dulat sê: “The Talibs are prepared to take everyone on board provided the goras [white people] get the hell out” (3719).

Reeds in 1963 is die Trans-Karakoram-ooreenkoms tussen Pakistan en China gesluit waarvolgens ‘n deel van Kasjmir aan China oorgedra is. Dit het die weg geopen vir die huidige “China-Pakistan Economic Corridor (CPEC)” – histories die “Wakhan corridor” wat sedert die antieke tyd China en Afganistan verbind (828). Durrani sê: “One could see a new axis emerging: Pakistan, Iran, Russia and China … I could see these countries closing ranks on coordinating policy on Afghanistan” (3619; ook 3946). Dulat se reaksie is: “The obvious thing is the Indian side cosying up to Trump to countervail against this Gang of Four” (3624).

Dulat sê: “The old Soviet Union went out of its way to support India, like in the ’71 war” (3883). “We’re not too good when it comes to a relationship … You’ve screwed up your relationship with the Russians, there is none with the Chinese, and there’s no great relationship with any neighbour … what the Americans have in mind is that India will provide a counterbalance to China” (3790). Naas die genoemde “Gang of Four” is daar “the Shanghai Five … created in April 1996 comprising China, Russia, Kazakhstan, Kyrgyzstan and Tajikistan. In June 2001 it became the Shanghai Cooperation Organisation, of which India and Pakistan became full members in June 2017” (4698).

Daar is sprake dat Pakistan kan opbreek (1403, 3166), bv Baloetsjistan het min met Poenjap gemeen. ‘n Samevoeging van Afganistan en Baloetsjistan as Pastoenistan is ook moontlik. “There are twice the number of Pastuns in Pakistan than in Afghanistan” (4386). Durrani sê: “I’ve always believed there were more chances of an Af-Pak confederation than an Indo-Pak one” (4386). Seker vandaar die pogings van Indië en Amerika om die Afgane wys te maak dat Pakistan Afganistan as hulle vyfde provinsie wil inpalm (3646).

Daar is ook sprake dat Indië kan opbreek (1410, 3172). Voor onafhanklikheid in 1947 is “maximum autonomy for the regions with a Muslim majority” voorgestel (4315). Die Indiese Kongresparty (soos die ANC in Suid-Afrika) wou egter beheer oor die hele Indiese subkontinent uitoefen. Dit het hewige onluste en bloedvergieting tot gevolg gehad. “Partition [1947], or trifurcation [1971], led to many problems” (4315). Die Indiese subkontinent kan in die vorm van ‘n konfederasie herenig (1416); ‘n losser samevoeging van state as ‘n federasie, dus die behoud van ‘n groter mate van selfbeskikking vir elke staat. Selfs ‘n konfederasie van Suid-Asia is moontlik (4336), bv van Iran tot by Indonesië (4363).

Les bes is daar hierdie insigvolle waarneming van Sinha: “China has ambitious plans for the future. Putin is merely trying to recapture past glory” (3974).

Zuma betuig medelye aan Pakistanse selfmoordbomslagoffers

President Jacob Zuma het sy medelye aan Pakistan betuig ná ‘n dodelike terreuraanval op ‘n hospitaal in die stad Quetta.

Minstens 70 mense is dood en meer as 100 is beseer nadat ‘n bom gister by die ingang na die noodeenheid van die hospitaal ontplof het.

Tientalle regslui was uit protes by die hospitaal byeen nadat die lyk van ‘n kollega, wat vroeër doodgeskiet is, daarheen geneem is.

Die aanval was blykbaar ‘n selfmoord-bomaanval. Die meeste mense wat gedood is, is regslui.

Zuma het die daad ten skerpste veroordeel en gesê Suid-Afrika sal voortgaan om terreur te help beveg.

Die aanval dui op faksiegevegte in die land. Na Irak en Afghanistan, is Pakistan derde op die lys van lande waar selfmoordbomaanvalle die meeste voorkom.

Die aanval is glo uitgevoer deur ‘n mededinger van ISIS, die Jamaat-oer-Ahrar.

Die groep het minstens 70 mense in April gedood in ‘n soortgelyke aanval in Lahore toe Christene tydens Paasfees geteiken is.

Pakistanse regsgeleerdes het begin staak nadat dosyne van hul kollegas Maandag omgekom het.

Volgens mediese personeel was ongeveer 60 van die oorledenes regsgeleerdes, wat by die hospitaal vergader het om oor die sluipmoord van die president van die Baloetsjistan balie, Bilal Anwar Kasi, Maandagoggend te rou.

Dit was die jongste en dodelikste van ‘n reeks aanvalle teen regsgeleerdes in Pakistan. Militante beskou hulle as ‘n verlenging van die regering en gevolglik geregverdigde teikens.

“Hoe swak en pateties is hierdie mense wat hospitale teiken, waarheen vrouens en kinders gaan om behandeling te kry?” het Ashtar Ausaf Ali, Pakistan se prokureur-generaal by ‘n betoging buite die hooggeregshof in die hoofstad Islamabad gesê.

Die president van die hooggeregs­hof-balie, Ali Zafar, het ‘n beroep op die regering gedoen om meer beskerming aan regsgeleerdes te verleen.

Bomaanvalle eis lewens van minstens 24 in Afganistan

Meer as 20 mense het reeds die week in afsonderlike bomaanvalle in Afganistan omgekom.

Veertien veiligheidskontrakteurs van Nepal is dood toe die minibus waarin hulle gery het, deur ’n selfmoordbomaanvaller in die Afgaanse hoofstad, Kaboel, aangeval is. Hulle is onder die meer as 20 slagoffers van afsonderlike bomaanvalle gister in die land.

Ure ná die aanval in Kaboel het ’n bom, wat in ’n motorfiets versteek was, die lewens van minstens agt burgerlikes geëis en die lewens van 18 mense in ’n volgepakte mark in die noordelike provinsie, Badakhshan, geneem. Provinsiale woordvoerders het gesê die dodetal kan styg.

Die aanvalle is die jongste in ’n vlaag geweldpleging wat die kollig plaas op die uitdagings wat deur die Afgaanse regering in die gesig gestaar word, terwyl hul Westerse ondersteuners voortgaan om troepe aan die land te onttrek.

Kaboel se polisiehoof, Abdul Rahman Rahimi, sê die selfmoordbomaanvaller in Kaboel het naby ’n kompleks gewag waar veiligheidskontrakteurs tuisgaan en toegeslaan toe hul voertuig deur die vroegoggend spitsverkeer beweeg het.

Die Taliban het op Twitter aanspreeklikheid vir die aanval in Kaboel aanvaar. Daar was egter nie dadelik aanduidings wie vir die aanval in Badakshan verantwoordelik was nie.

Taliban kies nuwe leier ná VSA-aanval

Die Taliban in Afganistan het gister sy nuwe leier aangewys nadat die vorige leier, Moellah Akhtar Mansoer, Saterdag in ’n Amerikaanse lugaanval dood is.

Haibatoellah Akhoenzada, wat adjunkleier was, is as die nuwe leier aangewys, het Reuters berig.

Hy is ook die voormalige hoof van die Talibanse regbank. Pres. Barack Obama het Maandag bevestig Mansour is in ’n Amerikaanse lugaanval dood.

Obama het toestemming gegee vir die aanval met onbemande vliegtuie Saterdag in ’n afgeleë gebied van Pakistan, net binne die grens met Afganistan.

Pres. Barack Obama het tydens sy reis na Viëtnam gesê die aanval is geoorloof, maar ontleders sê die stap sal niks doen om die insurgensie te laat ophou nie.

Die Taliban het binne drie dae ‘n nuwe leier aangewys.

Die VSA het klaarblyklik die vir Mansoer in Pakistan om die lewe gebring en nie in Afghanistan waar hulle ontplooi is nie.

Sy besoek aan ­Viëtnam het origens in ’n gees van welwillendheid tussen die twee voormalige vyande verloop.

Dit het aan die lig gekom dat sommige leiers verbied is om ’n ­vergadering by te woon wat Obama met gemeenskapsleiers gehad het.

Indië ontplooi elitetroepe by Paksitanse grens

Indië het elite veiligheidsmagte in die westelike deelstaat, Gujarat ontplooi ná ‘n intelligensieverslag aangedui het dat tien militante moontlik die grens vanaf Pakistan oorgesteek het.

Veiligheidsmaatreëls by sleutelinstansies is eweneens opgeskerp, het AFP berig.

Gujarat is die tuisstaat van die Indiese eerste minister, Narendra Modi. Die deelstaat is in 2008 deur ’n reeks bomontploffings geskud waarin minstens 45 mense dood is.

Veiligheidspersoneel het besoekers buite hotelle, rolprentteaters en winkelsentrums deursoek. Die ondersoeke is gebeeldsend.

Senior polisiebeamptes is in kennis gestel dat hulle verlof opgeskort is en dat hulle vir diens moet aanmeld. Hulle is aangesê om verdagte optrede te rapporteer.

Die vrees bestaan dat lede van die verbanne militante organisasie, Lashkar-e-Taiba, die land deur die Koesj-distrik kon binnegekom het.

Indië beskuldig Lashkar-e-Taiba (LeT) van die 2008 Mumbai-aanvalle waarin 166 mense dood is. Pakistan se regering het ook ’n verbod op LeT geplaas, maar ’n aantal van die organisasie se leiers is nog op vrye voet.

In 2002 is die deelstaat deur godsdiensgeweld geteister waarin meer as ’n duisend mense dood is. Die slagoffers was meestal van die Moslem-minderheid.

Dodetal styg na jihadistiese aanval op universiteit in Pakistan

Die dodetal in die aanval op die Bacha Khan-universiteit in Charsadda, ongeveer 50 kilometer van die stad Peshawar, Pakistan, het vinnig gestyg toe gewapende mans die kompleks in die militante-streek bestorm het.

Polisie, soldate en spesiale magte het vinnig gevolg en van die grond en uit die lug aangeval om ‘n einde aan die aanslag te maak, het AFP berig.

“Die dodetal in die terroriste-aanval het tot 21 gestyg”, het die streek se polisiebevelvoerder, Saeed Wazir, gesê.
Hy sê die operasie is beëindig en veiligheidsmagte het die gebied opgeruim. Die meeste slagoffers was manstudente in ‘n hostel op die kampus.

Meer as 30 ander, insluitende studente, personeel en veiligheidswagte is gewond, het hy gesê.

‘n Militêre woordvoerder, genl.maj. Asim Bajwa, het op Twitter gesê vier aanvallers is ook in die voorval dood.

Studente het een dosent as ‘n held uitgesonder. Syed Hamid Hussain het volgens berigte teruggeveg en op die aanvallers geskiet in ‘n poging om sy studente te beskerm. Hy is deur die aanvallers raakgeskiet. Pakistan se pres. Mamnoon Hoessein het later bevestig dat die dosent gesterf het.

Van die studente het vertel dat die aanvallers “Allah is groot” tydens die aanval geskree het.

Niemand het onmiddellik verantwoordelikheid vir die aanval aanvaar nie. Die aanval het die eienskappe getoon van ‘n Taliban-aanval op ‘n militêre skool in Peshawar in Desember 2014 waarin 150 mense, van wie die meeste kinders was, omgekom het.

Die 2014 Taliban-aanval het die regering genoop om ‘n volskaalse aanslag op ekstremiste van stapel te stuur.

Pakistan se Jinnah Instituut sê in ‘n verslag wat Dinsdag bekend gestel is, dat die nasionale aksieplan gehelp het om ekstremistiese geweld verlede jaar hok te slaan, al het geteikende aanvalle teen godsdienstige minderhede in die Moslem-land van ongeveer 200 miljoen mense toegeneem.

Volgens die verslag was die verbetering veral op die gebied van vervolging weens haatspraak en die inhegtenisneming van terroriste van sektariese organisasies wat godsdienstige geweld aanhits.

Dinsdag het ‘n selfmoordbomaanval in ‘n mark aan die buitewyke van Peshawar die lewens van tien mense benewens dié van die bomaanvaller geëis.

Gebou stort ineen in Pakistan

Reddingswerkers in Pakistan het gister 99 mense lewend onder die puin uitgehaal nadat ’n fabriek in die stad Lahore ineengestort het, het AFP berig.

Talle ander fabriekswerkers is vermoedelik steeds onder die puin vasgekeer, met ten minste 18 mense wat gesterf en wie se liggame al verwyder is.

Die gebou het Woensdagaand in duie gestort, waarna die reddingswerkers met die hulp van soldate versigting deur die staal moes sny en hyskrane moes gebruik om die rommel te verwyder sodat hulle by die beseerdes kon kom.

Een van die vasgekeerde werkers het aan SAAMA TV gesê hy lê steeds onder ’n swaar ysterstaaf vasgepen en is baie dors.

Dit is nog nie ­duidelik hoeveel mense in die gebou was toe dit ineengetuimel het nie, maar reddingswerkers meen dit kan tot soveel as 200 wees.

’n 22-jarige fabriekswerker, Mohammad Navid, het aan AFP gesê die gebou het met ’n harde slag ineengestort en hy het bewusteloos op die grond geval. Toe hy ’n rukkie later sy bewussyn herwin, het hy gehoor hoe mense om hulp roep en skree.

Volgens Navid het kinders van so jonk as 12 jaar in die fabriek gewerk.

Die eens vier verdieping poliëster-fabriek, Rajput Polyester, is in die Sundar-nywerheidsheidsgebied aan die buitewyke van Lahore geleë.

Die vermoede is dat die gebou strukturele skade opgedoen het in die aardbewing op 26 Oktober waarin nagenoeg 400 mense in Pakistan en Afganistan omgekom het.

Taliban swyg oor vermeende leier se dood

Die Taliban het hulself van vredesamesprekings met die Afgaanse regering gedistansieer, maar nie ’n woord gerep oor berigte dat hul leier, Mullah Omar, dood is nie.

Afganistan het Woensdag gesê Omar is twee jaar gelede in Pakistan dood.

Mullah Omar is nie in die openbaar gesien sedert die Amerikaans-geleide inval in Afganistan in 2001 begin het en uiteindelik die Taliban bewind in Kaboel omvergewerp het nie.

’n Woordvoerder van die Afgaanse nasionale direktoraat van veiligheid het gesê Omar is “onder raaiselagtige omstandighede” in ’n hospitaal in pakistan dood.

Gerugte van die geheimsinnige vegter se dood het in die verlede gereeld die rondte gedoen, het AFP berig.

Indië veroordeel terreuraanval in Pakistan

Indië se premier Narendra Modi, sê die land treur oor die slagoffers van ‘n dodelike terroriste-aanval op ‘n skool in Peshawar, Pakistan, waarin meer as 140 mense, insluitend kinders, gedood is.

Modi, sê die land rou oor die dood van 132 kinders en nege volwassenes, wat deur Taliban-militante Dinsdag vermoor is.

“In die nasleep van duistere aanval in Pakistan, ek doen ‘n beroep op skole in Indië om 2 min stilte môre te hou as ‘n gebaar van solidariteit,” het Modi getwiet.

Modi het sy medelye oorgedra aan Pakistanise  premier Nawaz Sharif in ‘n telefoongesprek. “Indië staan stewig by Pakistan in die stryd teen terreur,” het Modi getwiet, en bygevoeg dat sy land enige hulp soos nodig sal voorsien. Hy het verwys na die skoolslagting as “‘n sinnelose daad van onuitspreeklike wreedheid.”

Hy het ook die terroriste-aanval in Sydney, Australië veroordeel.

Die Pakistanse Taliban poog om ‘n kalifaat in die gebied te vestig onder hul beheer in die noordweste van Pakistan.

Drie dae van rou het begin in Pakistan. Sommige van die slagoffers van die aanval, wat wêreldwyd veroordeel is, is Dinsdag begrawe. Die res sal na verwagting Woensdag ter aarde bestel word, volgens AFP.

Intussen het die Suid-Afrikaanse regering die Taliban-aanval as onmenslik en barbaars bestempel.

Die woordvoerder van die departement van internasionale betrekkinge, Clayson Monyela het die aanval skerp veroordeel. Hy sê doelbewuste aanvalle op skole kom neer op misdade teen die mensdom.

Monyela sê Suid-Afrika sal voortgaan om pogings te ondersteun om terrorisme te voorkom. Al ses aanvallers is deur Pakistaanse veiligheidsmagte doodgeskiet.

Die Afgaanse Taliban het intussen die aanval deur die Pakistaanse Taliban veroordeel. Die groep sê die doelbewuste moord op onskuldige mense, kinders en vroue druis in teen die beginsel van Islam wat deur elke Islamitiese party of regering toegepas moet word.

Pakistan op ‘n mespunt

Die gewilde voormalige krieketspeler en nou politikus Imran Khan het vir wydverspreide burgerlike ongehoorsaamheid in Pakistan gevra.

Hy het ondersteuners aangemoedig om op te hou om belasting en dienste te betaal in ‘n poging om die regering van die Eerste Minister Nawaz Sharif omver te werp.
 
Die populistiese politikus is vasberade om sy uitdaging aan die magshebbers deur te voer. In ‘n toespraak na ‘n derde dag van protes in Islamabad, het hy gewaarsku dat hy binnekort nie langer in staat sal wees om sy ondersteuners te keer om die premier se huis te bestorm nie.
 
“Ons moet besluit wat om te doen met Nawaz Sharif, omdat hy al die wette ontduik, en hy die verkiesing gekook het,” het Khan aan ‘n skare van honderdeduisende gesê. “Ons kan nie toelaat dat hierdie onregverdige regime voortgaan nie.”
 
Die protes het die broosheid van Pakistan se demokrasie beklemtoon, en vrese van ingryping deur die land se weermag opnuut laat posvat. Volgens berigte het 300.000 betogers gehoor gegee aan Kahn se oproep.
 
In ‘n toespraak wat hy beskryf as die belangrikste toespraak van sy lewe, het Khan gesê geen belasting, insluitend BTW, en geen elektrisiteitsrekening moet aan ‘n “bedrieglike” regering betaal word nie.

Khan, wat voorheen ‘n veldtog gevoer het oor die “oppergesag van die reg”, het by vorige geleenthede die betaling van belasting aangemoedig.

Pakistan se lae belastinginsamelingskoers en ‘n onvermoë om verbruikers te kry om te betaal vir hul elektrisiteit is een van die land se mees dringende ekonomiese probleme.
 
Khan het ook gesê binnekort sal die “Rooi Sone” – ‘n gebied waar die Eerste Minister se huis en kantoor, die Parlement, ministeries, howe, ambassades, en veral die Amerikaanse ambassade is – nie meer veilig wees nie.
 
Die skare het by die vooruitsig van die afbreek van versperrings, die hardste gejuig. Sommiges het reeds hul gasmaskers aangehad, en sê hulle is gereed vir traangas.

Die Pakistanse regering moes Saterdag 30,000 veiligheidsmagte ontplooi teen die optog om Islamabad se sensitiewe gebiede te beskerm, in een van die grootste vredestydbetogings tot nog toe in Pakistan.

Intussen het Kahn ook die die CIA se stasiehoof ontmasker. Dit is die tweede CIA-hooggeplaasde wat deur Kahn uitgewys word.

In 2010 het hy Jonathan Banks ontmasker en onlangs vir Craig Peters Osth. Banks moes sy pos ontruim. Dié ongelukkigheid kom weens die VSA se aanhoudende aanvalle op burgerlikes mbv onbemande tuie in Pakistan.

Die Muishond gaan oproerige skares met pepersproei takel

‘n Suid-Afrikaanse maatskappy het ‘n onbemande tuig ontwerp om pepersproei op oproerige skares te spuit.

‘n Internasionale mynmaatskappy het reeds bestellings geplaas vir die tuig.

Desert Wolf sê hulle wil graag help in “die voorkoming van nog ‘n Marikana”.

Die “Muishondskarebeheerkopter”  [Skunk Riot Control Copter] word deur arbeidsaktiviste veroordeel as “absoluut verregaande”.

Dié tuig word vergelyk met die dodelike Amerikaanse militêre tuie in Pakistan wat burgerlikes bombardeer en honderde onskuldige mense se dood reeds veroorsaak het.

Desert Wolf se Muishond kos R500 000,  en is egter “ontwerp om oproerige skares te beheer sonder die gevaar van lewensverlies vir betogers of die veiligheidspersoneel”.

Die kontrêpsie weeg 45kg, en dra 4 000 peperspuitverfballetjies, plastiekballe of ander nie-dodelike ammunisie.

Die toestel is toegerus met vier houers wat tot 20 balle per sekonde elk kan afvuur, wat gelyk is aan 80 peperballe per sekonde .

Kennelik hou die buitelandse sowel as binnelandse aanstigters van geweld in die mynsektor en elders nie veel van die Muishond nie wat “enige skare in sy spore sal stuit”.

Hulle het waarskynlik reeds hul politieke kapitaal sien verdamp as hulle nie oproerige skares tot geweld kan oorhaal soos by Marikana nie.

Hennie Kieser, besturende direkteur van Desert Wolf, sê hy was by Marikana-slagting bedrywig met ‘n toesigoperasie deur ‘n onbemande tuig.

“Enigiemand wat by Marikana was sal eerder hierdie tegnologie gebruik as lewendige ammunisie,” sê hy.

“Mense wat sê dit is onmenslik teenoor 9mm koeëls is idioties.”

Huidige lugvaartreëls in Suid-Afrika verhoed dat die tuie ontplooi word, maar hy hoop die wetgewing sal verander.

James Nichol, ‘n Britse prokureur wat die families van die Amcu-stakers by Marikanaverteenwoordig, het gesê: “Dit is absoluut verregaande. Die gebruik van pepersproei-agtige ammunisie om die skare te bespuit. Mense is geregtig op ‘n staking.”

Dit is nie duidelik of Nichol ook die kannibalisme, moorde, moordbeplanning en moetierituele insluit by stakers se “regte” nie.

Volgens die jongste getuienis voor die Farlam-kommissie was dit deel van die stakingsgeweld teen die NUM-lede.

Nichol het ewe dramaties na Amerikaanse aanvalle deur onbemande tuie in Pakistan verwys, asof massamoord en skarebeheer deur pepersproei dieselfde kwessie is.

“Een van die lesse van Marikana is dat die staat moet uitbly uit industriële geskille.” Hy het nie kommentaar gelewer op Liv Shange, Julius Malema en die EFF se aandeel in die aanhitsing tot geweld of die mensvleisrituele by Marikana nie.

 

Vreemdelinghaat lei tot plunderwaansin

Swartes plunder buitelandse winkel in Mthatha vroeër vanjaar
Swartes plunder buitelandse winkel in Mthatha vroeër vanjaar

In die jongste voorval van vreemdelinghaat wat weer opgevlam het, het inwoners van die Refilwe-lokasie, in Cullinan, oos van Pretoria, winkeleienaars van Pakistan en Ethiopië uitgedryf.

Die plundertog was teen die “moordenaars”, sê inwoners.

Dinsdagaand het die gemeenskap se woede tot ‘n waansin van plundering en vernietiging gelei, waarin ten minste ses buitelandse winkels beskadig is en een in ligte laaie gelaat is.

Swart inwoners het drie voertuie van winkeleienaars aan die brand gesteek terwyl die polisie gesukkel het om die buitelanders veilig uit die lokasie te kry.

“Ons wil dié mense uit ons lewens hê. Hulle misbruik ons gasvryheid,” sê inwoners.

Die jongste geweld kom nadat John Tau, 42, na bewering Dinsdag vermoor is deur ‘n Pakistani-winkeleienaar met ‘n gholfstok. Inwoners het gesê Tau het tussenbeide getree vir winkeldiewe.

Soos die nuus van Tau se dood versprei het, het die gemeenskap toegesak op buitelanders.

‘n Woordvoerder van die polisie Marissa van der Merwe kon nie Tau se dood bevestig nie.

Sy het gesê die geweld in Refilwe is aangevuur deur die dood van ‘n nege-jarige seun verlede week wat na bewering deur ‘n Pakistani-winkeleienaar vermoor is vir die steel van lekkers

Van der Merwe het gesê ‘n Pakistani is Woensdag in hegtenis geneem vir poging tot moord nadat hy na bewering op inwoners geskiet het Dinsdag.

“Een-en-dertig mensde is in hegtenis geneem vir openbare geweld en die besit van gesteelde eiendom.”

ANC-voorsitter in Pakistan ontvoer

Lahore-lughawe
Lahore-lughawe

‘n Suid-Afrikaanse sakeman is in Pakistan ontvoer.

Arshard Ali, wat ook die ANC-voorsitter in Meyerton is, was Dinsdag by die Lahore-lughawe op pad om ‘n vliegtuig terug na Suid-Afrika te haal, toe vier mans hom gedwing het om in ‘n dubbelkajuit-bakkie te klim, het Eyewitness News berig.

Ali se familie het die departement van internasionale betrekkinge om hulp genader.

“Hulle [die ontvoerders] het nie gesê wat hulle wil hê nie,” het sy vrou, Emel Ali gesê.

“Hulle het hom net gegryp. Kan enige iemand in Suid-Afrika my help om soheentoe te gaan om my man op te spoor?”

Die departement van internasionale betrekkinge kon nie vir kommentaar bereik word nie. – Sapa

Missielaanval eis ses in Pakistan

Intelligensie amptenare in Pakistan het gesê dat ‘n vermeende Amerikaanse missielaanval die lewens van minstens ses mense in noordwes Pakistan geëis het.

Volgens amptenare is ‘n onbekende hoeveelheid mense ook in Dinsdag se aanval in die noordelike deel van die Waziristanprovinsie beseer.

Die CIA het millitêre dele in Pakistan herhaaldelik sedert Desember geteiken nadat ‘n selfmoordbomaanvaller sewe CIA-lede in Afganistan vermoor het.

Die amptenare het op voorwaarde van anonimiteit gepraat, aangesien hulle nie toegelaat word om met die media te praat nie.

игрушка интернет магазинtopcargo кидалы