Finland – praag.co.za

Karel Combrinck: Die reg van volke

Daar is dikwels bespiegeling oor die vraag of die internasionale reg of, soos dit in Afrikaans heet, die volkereg, ‘n toevlug kan bied vir ons as Afrikaners. Moontlik mag dit dus van nut wees om vlugtig ‘n paar gedagtes oor hierdie onderwerp te wissel.

Ons as Afrikaners het nie ‘n alte gelukkige ervaring van die volkereg nie. Eintlik gaan dit nie om die volkereg as sodanig nie, maar om die haatdraende houding jeens Suid-Afrika voor 1994 van die hooforgane van die moderne volkereg, naamlik die Veiligheidsraad en veral die Algemene Vergadering van die VVO, deesdae meer as die “VN” bekend. Oor die jare was die hantering van Suid-Afrikaanse aangeleenthede ‘n politieke gekonkel van die VN eerder as toepassing van die volkereg en daarmee het die organisasie ‘n betreurenswaardige bydrae gelewer, nie net ten opsigte van Suid-Afrika nie, maar ook wat betref die volkereg self. Enige regstelsel kan net gesond funksioneer as dit nougeset volgens regsbeginsels geskied. Sodra daar vir politieke oorwegings en eie belang met die beginsels gepeuter word, is die stelsel ook daarmee heen. Tog bestaan daar ‘n algemene behoefte onder volke en lande aan iets soos ‘n internasionale regsorde en die beginsels waarvolgens die Volkereg fungeer, wanneer dit korrek toegepas word, is wel regsbeginsels.

Die grondslae van die volkereg is gelê deur die groot Nederlandse juris van die sewentiende eeu, Hugo de Groot, soos uiteengesit in sy twee monumentale werke, De Jure Belli ac Pacis (Aangaande die reg van oorlog en vrede) en Mare Liberum (Die reg van die seevaart).

Die hoofdoel van die volkereg, (in teorie in elk geval), is om wêreldvrede te bevorder, geskille tussen lande te besleg, die swakkeres teen die magtiges te beskerm, asook die internasionale handelsverkeer te vergemaklik. Soos met alle menslike ondernemings is die volkereg ook onvolmaak en die toepassing daarvan, veral deur die VN, soms heeltemal verwronge. Daarby is die volkereg sg. “swak reg” in die sin dat daar nie ‘n opperste gesag is wat dit kan afdwing nie. Dikwels is dit die magtige state wat hulle wil deurvoer, of ‘n gesamentlike poging van ‘n groep lande met ‘n gemeenskaplike ideologiese oogmerk.

Die volkereg behels dus betrekkinge tussen soewereine state en die hoofbron daarvan is internasionale verdrae. Die VVO is trouens self deur ‘n verdrag in die lewe geroep, nl. die “United Nations Charter”, oftewel VN-handves. Verdrae speel in die volkereg die rol van kontrakte in die privaatreg en beide berus op konsensus. Net soos met kontrakte het die partye tot verdrae meesal die bedoeling om deur hulle ooreenkoms gebonde te wees en so verloop verdrae dan ook meesal redelik ongestoord. Verdragspartye, soos ook kontraktuele partye, kom ooreen op ‘n bepaalde gedragspatroon en hou daarby. Dis slegs wanneer sake skeefloop dat hofgedinge ter sprake kom. Die verskil is weer dat kontrakte in die nasionale reg afdwingbaar is, terwyl verdrae moeilik afgedwing kan word. Verdragspartye kan ooreenkom om hulle in probleemsituasies te wend tot bv. onafhanklike arbitrasie of strafmaatreëls, boetes ens., soos in die verdrag bepaal, maar in die finale instansie kan ‘n staat in beginsel nie gedwing word om sy verdragsverpligtinge na te kom nie.

Hoewel verdrae nie afgedwing kan word nie, is die wêreldmening gekant teen die verbreking van verdrae. ‘n Eensydige verbreking van ‘n verdrag kan ook ‘n land se internasionale aansien en geloofwaardigheid ernstig skaad. ‘n Beroemde geval van verdragbreuk was toe Hitler in 1942 Rusland binnegeval het ten spyte van ‘n nie-aanvalsverdrag wat op 23 Augustus 1939 in die Kremlin deur verteenwoordigers van die twee lande onderteken is. Hiervoor het Duitsland ‘n verskrikike prys betaal naamlik dat hy die oorlog verloor het.

Nog ‘n bron van die volkereg is die opinies en beslissings van die hoofregsorgaan van die VVO nl. die Wêreldhof, met setel in Den Haag. Die primêre funksie van die Wêreldhof is om internasionale dispute tussen soeweine state te skik en om adviserende menings te verskaf oor regsvrae wat deur die VN aan hom voorgelê word. Sommige lesers onthou miskien nog die groot gedinge van die vyftiger- en sestigerjare waarin die Wêreldhof versoek is om ‘n opinie rakende Suid-Afrika se administrasie van Suidwes-Afrka te verstrek. ‘n Sleutelelement, ooreenkomstig die beginsels van die volkereg, in die Suidwesgeskil was dat dit van ‘n internasionale aard moes wees, d.w.s. dat minstens twee soewereine state in die geding betrokke moes wees, in hierdie geval dus Suid-Afrika en Suidwes-Afrika. Suidwes-Afrika was egter geen soewereine staat nie, maar was volkeregtelik ingevolge ‘n mandaat van die Volkerebond onder Suid-Afrikaanse beheer. Oor hierdie punt is eindeloos geredekawel. Daarbenewens is die geding nie deur enigeen van die hoofpartye aanhangig gemaak nie, maar deur Ethiopië en Liberië.

Die beslissing van die hof was tereg dat die partye wat die geding aanhangig gemaak het, nie ‘n direkte belang by die aangeleentheid gehad het nie en het hulle aansoek verwerp. Die Hof het dus die vraag of Suid-Afrika se administrasie van Suidwes regmatig was, gesystap en so die deur oopgelaat vir die VN om voort te gaan met sy program van strafmaatreëls en sanksies teen Suid-Afrika. Hier was dus ‘n duidelike geval van gebrekkige regstoepassng en die reg moes uiteindelik swig voor politiekery, die Achilleshiel van die internasionale reg.

Die inmenging van die VVO in die huishoudelike sake van ‘n soewereine staat, Suid-Afrika, was sekerlik anti-volkeregtelik. Maar daar is ander voorbeelde : Die inval in Irak deur die VSA was een van die blatantste gevalle en insgelyks die moord op Moeammar Ghaddafi. Ook die verklaring deur Amerika van Israeliese “soewereiniteit” oor die Golanhoogland, wat deel is van die soewereine staat, Sirië en die eensydige uittrede van die VSA uit die multilaterale internasionale kernsperverdrag met Iran. Die VSA se onttrekking aan die internasionale verdrag oor klimaatsverandering wat in 2016 in Parys onderteken is deur so te sê alle lande van die wêreld onde rmeer die VSA, was tegnies wel regmatig (‘n klousule in die verdrag het hiervoor voorsiening gemaak), maar die onttrekking word wêreldwyd as strydig met die gees van die verdrag ervaar.

Om verskeie redes is dit hoogs te betwyfel of die jongste aanval deur die VSA teen Iranese militêre teikens in Irak ooreenkomstig die volkereg geskied het. In reaksie daarop het Iran onmiddellik aangekondig dat hy sy kernwapenprogram in hoogste rat hervat en het die Irakese regering Amerika versoek om sy militêre personeel uit Irak te onttrek, iets wat die VSA weier om te doen. Enkele dae ná die aanval op hulle generaal skiet die Iranese weermag ‘n burgerlike vliegtuig neer met 176 passasiers aan boord. Dis hoe dit gaan wanneer die reg van die oerwoud in internasionale betrekkinge oorneem.

‘n Betreklik onlangse verwikkeling in die Volkereg is die erkenning deur die VN van volksmoord (genocide) as ‘n misdaad . Hierdie vertakking het sy oorsprong in die vervolging van Jode gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Volksmoord is streng gesproke nie ‘n volkeregtelike aangeleentheid nie, want konflik tussen soewereine state is selde ter sprake. Nietemin, word volksmoord soos bv die uitroeiïng van Armeniërs deur die Turke, of die massamoord teen die Kambodjaanse bevolking deur die monsteragtige Pol Pot of die volksmoord teen die Toetsi’s deur die Hoetoes in Rwanda of die massamoorde deur die Sowjetunie en Mao Tsetoeng se Rooi Sjina algemeen deur die beskaafde wêreld veroordeel. Of die VN wel bereid of in staat is om iets omtrent sulke gevalle te doen, is ‘n ander vraag, maar ervaring tot dusver dui eerder op die teendeel.

In die jongste tyd was daar ook vervolgings deur die Wêreldhof teen bewindhebbers, staatshoofde ens. op aanklagte van “misdade teen die mensdom” en “oorlogsmisdade” in hul eie lande. Die geval van die voormalige Serwiese president, Slobodan Milosevic in 2006 is ‘n voorbeeld hiervan.

Is dergelike vervolgings egter van volkeregtelike aard ? Waarskynlik nie.

Van watter betekenis is dit alles vir ons as Afrikaners? Soos beklemtoon, is die volkereg in beginsel gemoeid met betrekkinge, vriendelik of vyandig, tussen soewereine state. Die volkereg bemoei hom in beginsel nie met die lotgevalle van indiwidue nie, behalwe waar dit gaan om politiekery en die enkele situasies wat hier bo geskets is. Weliswaar is daar in die jongste tye tekens van volkeregtelike erkenning van indiwidue, “vryheidsbewegings” ens., maar of die VN enige beskerming van hierdie aard aan blanke Afrikaanssprekende Suid-Afrikaners sal verleen, kan elkeen maar vir homself uitmaak. Dr Roodt maak in sy artikel oor die Finne melding van talle klein volke wat oor eeue vir hulle vryheid en onafhanklikheid moes veg. Die sleutelwoord is veg, m.a.w. stry. En verder hulle hoop vestig op die gelukskoot. ‘n Interessante geval van ‘n gelukskoot is dié van Skotland wat die Brexit-verwikkeling gaan aangryp om onafhanklik van die “Verenigde” Koninkryk te raak.

Onder dié wat moes stry vir hulle vryheid was ons miskien die uitsondering wat sy vryheid sonder stamp of stoot prysgegee het. Die groot Franse dramaturg van die sewentiende eeu, Corneille, praat van die skande van te sterwe sonder om te veg. Maar hierdie is ‘n onaangename waarheid waarvan ons seker maar moet probeer vergeet.

Ten spyte van alles kry ‘n mens steeds die gevoel dat dit in die internasionale verkeer ten slotte tog maar die magtiges is wie se wil deurslaggewend is. Gedurende al die jare waarin die Sowjetunie tientalle kleiner volke oorheers, onderdruk en uitgemergel het, het die Verenigde Nasies weinig of niks uitgevoer om hulle lot te verlig nie. Ook in hierdie geval was dit maar net weer ‘n gelukskoot wat hierdie volke van die kommunistiese juk bevry het in die vorm van die byna onverwagse ineenstorting van die Sowjetgedrog.

Ten einde ‘n subjek van die volkereg te kan wees, m.a.w die houer van volkeregtelike regte en verpligtinge, sal ons op die een of ander manier aanspraak moet kan maak op ‘n vorm van soewereiniteit, dit wil sê ‘n gemeenskap van mense met ‘n eie identiteit wat homself regeer of minstens die potensiaal moet hê om dit te kan doen, op ‘n bepaalde grondgebied en met die vermoë om internasionale betrekkinge te kan aanknoop en onderhou. Is dit op die oomblik die geval? Dit sal ons volgehoue strewe moet wees en ook sal ons hierdie oogmerk daadwerklik moet bereik voordat daar enigsins ‘n kans sal wees op volkeregtelike erkenning. Vir ons voortbestaan as ‘n volk is hierdie die hoogste prioriteit.

Dan Roodt: Finne en Afrikaners: gemaal tussen twee groot klippe

‘n Mexikaanse president uit die negentiende eeu, José de la Cruz Porfirio Díaz Mori, het op ‘n keer die beroemde woorde gespreek: “Arme Meksiko, so ver van God en so naby aan die Verenigde State!” Net so kan ‘n mens seker uitroep: “Die arme Afrikaner, so ver van God en so naby aan die Engelse en die Nguni’s!”

Deur die geskiedenis het al ons probleme óf van Engeland óf van die Nguni’s (Zoeloes en veral Xhosas) gekom. Vandag word ons geregeer deur ‘n vreemde Engelstalige bewind wat hoofsaaklik deur Nguni-kiesers by die stembus ondersteun word. Die idee van “swart meerderheidsregering” in Suid-Afrika was hoofsaaklik ‘n Engelse idee, ten einde die kulturele hegemonie van Engels in die land te (her-)vestig, asook saam met die swartes te plunder aan die publieke en staatsbates wat Afrikaners in die twintigste eeu opgebou het. Dink maar aan Eskom, Transnet, die SAL, munisipaliteite, die SAW, ens.

Daar is ietwat meer Finne (5 miljoen) as Afrikaners; desnieteenstaande word hulle ook as ‘n “klein en onbeduidende volk” gesien. Die groot verskil is natuurlik dat Finland oor ‘n eie staat beskik wat nie minder nie as 338 424 vk. Kilometer (amper so groot soos Duitsland) beslaan. In Europese terme word die Republiek van Finland egter as ‘n “jong staat” beskou aangesien dit eers as ‘n newe-effek van die Russiese revolusie in 1917 onafhanklikheid verkry het. Vir die grootste deel van die geskrewe geskiedenis was Finland óf deel van Swede óf van Rusland. Nadat hy Finland van Swede verower het, het Tsaar Alexaner I van Rusland van die streek ‘n outonome hertogdom gemaak. Vir die eerste keer in ses eeue was Finland dus onafhanklik van Swede, maar steeds ondergeskik aan Rusland.

Finse onafhanklikwording in 1917 het ook nie sonder slag of stoot plaasgevind nie. Daar was groot verdeeldheid onder die bevolking en ‘n burgeroorlog, soortgelyk aan dié in Rusland, het tussen die “Wittes” en die “Rooies” uitgebreek. Weens die steun van Imperiale Duitsland, het die Finse Wittes egter die oorhand verkry. Die verdeeldheid tussen Wittes en Rooies het egter geslagte geduur en tydens die Tweede Wêreldoorlog moes die Finne weereens hul grondgebied verdedig, eers teen die Russe in 1939-40 en daarna teen die terugvallende Duitsers in 1944-45. Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog en die Sowjet-inval in Finland, het die Finne vir die Duitsers kan gekies en saam saam met hulle aan die beleg van Stalingrad deelgeneem. Ongeveer 93 000 Finse soldate het tydens die Tweede Wêreldoorlog gesneuwel, hoofsaaklik om die land se onafhanklikheid teenoor Rusland te handhaaf. Ná die oorlog moes Finland ter wille van vrede met die Russe 10% van hul grondgebied afstaan, waaronder die provinsies Karelia, Salla, en Petsamo, asook die hawestede Vyborg (Viipuri) en die ysvrye Liinakhamari (Liinahamari). Dié hawestede het 20% van die land se nywerheidsvermoë verteenwoordig en 400 000 mense, min of meer die totale bevolking, het uit die gebiede wat onder Russiese beheer verkeer het, gevlug.

Kort ná die ineenstorting van die Berlynse Muur het vele Oos-Europese lande en volkere onafhanklikheid verkry, waaronder die klein Oosseestate, Lithaue, Letland en Estland. Dié landjies is eeue lank, hetsy deur die Pruise of Duitsers, hetsy deur die Russe oorheers.

Vir vele kleiner volkere verteenwoordig vryheid ‘n gelukskoot van die geskiedenis wat deur een of ander eksterne gebeurtenis bewerkstellig word. Ander moet eeue lank teen groter volkere daarvoor veg.

Dikwels was die Finne aan die ontvangkant van oorloë en besettings tussen Swede en Rusland. Die land het ook verskeie groot hongersnode beleef waartydens tot ‘n derde van die bevolking gesterf het. So onlangs as 1866-68, het 270 000 van die honger gesterf weens buitengewone koue, nat weer en die onwilligheid van die regering om geld vir voedsel in die buiteland te leen.

Waarom is dit vir ons ter sake? Feit is dat die Finne tot onlangs tussen twee groot Europese moondhede, Swede en Rusland, vasgevang was wat hulle oorheers en dikwels vir hulle groot ellende veroorsaak het.

Oor die afgelope twee honderd jaar, ly Afrikaners insgelyks onder Engelse en die aggressiewe Bantoestamme wat as die Zoeloes en Xhosas (gesamentlik: Nguni’s) bekendstaan. In die negentiende eeu is daar massamoorde op grensboere en op die Voortrekkers deur die Nguni’s gepleeg, terwyl die Engelse koloniale bewind ons op verskeie maniere verdruk het. Kort ná die Tweede Vryheidsoorlog, het Lord Milner gepoog om genoeg Engelse immigrante na Suid-Afrika te lok sodat ons heeltemal ondergeploeg kan word en as ‘n volk en kultuurgroep kon verdwyn.

In die aanloop tot 1994, het die meer radikale plaaslike Engelse, tesame met hul broers in Brittanje, ‘n nuwe alliansie met die Xhosa-oorheersde ANC gesluit om die destydse Afrikanerregering omver te werp en ‘n Afro-sosialistiese of -kommunistiese staat hier te vestig. Mandela se gebalde vuis het die oorwinning van Anglo-Afro-marxisme in Suid-Afrika gesimboliseer.

Onder Anglo-Afro-marxisme, is die Afrikanervolk tot uitsterwing bestem, soortgelyk aan die Britse konsentrasiekampe van 1900-1902. Daar word van ons gepraat as iets wat tot die verlede behoort en eintlik reeds verdwyn het, soos Afrikaans uit die howe en universiteite.

Soortgelyk aan die toestand by die Finne in 1918, is daar tans by ons ook Rooi en Wit Afrikaners wat baie erg verdeeld is. Die Rooi Afrikaners vereenselwig hulle volkome met die Anglo-Afro-kommunisme en beskou die ANC-bewind as ‘n ideale regering vir die land, of selfs enige land. In hulle geledere is mense soos die mediamagnaat, Koos Bekker, te vinde wat hom vir die postume verering van Bram Fischer beywer het, asook die vele Afrikaners wat in die Engelse joernalistiek bedrywig is. Eintlik is die “Rooi Afrikaner” ‘n soort linkse Engelsman wat bloot nog sy Afrikaanse naam of van behou, soos Adriaan Basson of Max du Preez byvoorbeeld. Dis nou nog afgesien van selfs meer sinistere figure soos Pierre de Vos en Christi van der Westhuizen wat dalk eiehandig die ANC mag oortuig dat oorblywende, patriotiese Wit Afrikaners deur Umkhonto-soldate voor die vuurpeloton gestel en gefussilleer behoort te word.

Rooi Afrikaners wil as enkelinge (of as Engelse, want die meeste verkies Engels as omgangsgtaal) in Suid-Afrika oorleef en sien Wit Afrikaners as ‘n “bedreiging vir die vrede”.

U mag sê dat Cyril Ramaphosa glad geen Nguni is nie. Maar hy is juis daardie rare verskynsel: ‘n soort verkleurmannetjie uit ‘n minderheidstam, soos Josef Stalin wat ‘n Georgiër was en geen rasegte Rus nie. As ontstamde Engelse Bantoe, handhaaf Ramaphosa ‘n balans tussen die ANC se faksies terwyl hy die Rooi Afrikaners en nog Rooier Engelse om hom versamel ten einde die revolusie, waaronder grondgryp en selfs die verdrywing van Afrikaners uit die land, nog veel verder as sy Nguni-kollegas te voer.

Feit is dat, terwyl ons tussen die twee klippe van die Engelse en Nguni’s verkeer, sonder eie soewereiniteit en seggenskap, gaan ons konstant fyngemaal word.

Julle is die oorheersers en júlle die vertrappers
van ons wat sterk is, maar magteloos verneder;
julle maal ons soos koring; julle eet ons soos brood,

het N.P. van Wyk Louw gedig.

Al is dit hoe klein, simbolies en onbenullig, sal ons moet begin weerstand bied. Die Rooi Afrikaner sal dalk die eerste wees om teen ons in die loopgraaf aan te lê, maar die pad na vryheid loop ook deur die skare verraaiers onder ons eie mense.

Lank lewe die Wit Fin, die Wit Afrikaner!

Leon Lemmer: Inkommers uit die Derde Wêreld in Finland

Koloniale moondhede het reeds lank gelede ‘n besef ontwikkel van die kulturele gaping wat daar tussen (blanke) Westerlinge en mense uit die Derde Wêreld bestaan. Sedert die Tweede Wêreldoorlog het talle eens gekoloniseerdes hulle as immigrante in bv Brittanje en Frankryk gevestig. Kulturele verskille is aanvanklik sover moontlik misgekyk en oorgesien. Assimilasie en integrasie was toe die wagwoorde. Mettertyd het die probleme wat hierdie weerslag van kolonialisme veroorsaak het, egter al hoe groter geword. Daar is onder meer tot die besef gekom dat assimilasie en integrasie in sekere gevalle, veral by Moslems, onmoontlik blyk te wees.

Amptelik is alles moontlik gedoen om die destruktiewe gevolge van Derde Wêreldse inkommers te kamoefleer. Die polisiediens en hoofstroom-inligtingsmedia het aktief hieraan meegehelp. Soos in die nuwe Suid-Afrika word Westerse blankes wat hulle teen Derde Wêreldse immigrante en “vlugtelinge” uitspreek sonder meer van vreemdelingehaat/xenofobie, rassisme en selfs naziisme beskuldig. Enoch Powell (1912-1998) staan in Brittanje bekend as een van die eerste patriotte wat hom teen hierdie Britse skynheiligheid uitgespreek het (Praag 30.04.2016). ‘n Halfeeu later is sy positiewe bydrae in ‘n boek gehuldig: Raheem Kassam se Enoch was right: ‘Rivers of Blood’ 50 years on (2018, 252p; Amazon Kindle $5,74).

Die Skandinawiese lande was in baie beperkter mate as bv Brittanje by kolonialisme betrokke of glad nie. Weens ‘n gebrek aan eerstehandse ondervinding was Skandinawiërs dus grootliks onbewus van hoe radikaal hulle kultuur van dié van die Derde Wêreld verskil. Daar is gedink: Ons almal is mos maar net mense. Die begrip “Skandinawië” kan soos volg beskryf word: “Peninsula in northwestern Europe, comprising Norway and Sweden; politically and culturally it also includes Denmark, Iceland, the Faroe Islands, and Finland” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 817). In hierdie rubriek gaan dit by uitstek om kultuur, oftewel leefwyse, dus hoe en wat mense dink en doen.

Swede, as die polities verligste Skandinawiese land, het in die vroeë jare sewentig op ‘n naïewe manier begin om Derde Wêreldse immigrante nie net toe te laat nie, maar sodanige immigrasie selfs aktief aan te moedig. Denemarke en Noorweë het spoedig die Sweedse voorbeeld nagevolg omdat veronderstel is dat Skandinawië die gewete en morele kompas van die wêreld is. Die resultaat was dat hierdie drie lande binne enkele dekades ‘n maatskaplike revolusie ondergaan het: van kulturele homogeniteit tot multikulturaliteit. Vir hierdie dwaasheid word nou daagliks ‘n groot prys betaal; nie net finansieel nie, maar ook/veral kultureel. Die daaglikse leefwyse in hierdie drie lande het radikaal verander en moontlik onherstelbare skade gely.

Oor hedendaagse immigrasie in Europa het ek reeds dikwels geskryf. Wat Europa oor die algemeen betref is daar bv Arthur Kemp se boek (Praag 4.04.2015), Douglas Murray se boek (Praag 3.02.2018) en dié van Ricardo Duchesne (Praag 24.02.2018). Oor Brittanje, spesifiek Engeland, het ek naas besinning oor Enoch Powell twee boeke van Melanie Phillips bespreek (Praag 15.05.2016 en 18.08.2018). Maar in hierdie rubriek gaan dit om Skandinawië.

Daniel Friberg het oor immigrasie in Swede geskryf (Praag 10.04.2016) en Bruce Bawer en Julian Langness oor Noorweë (Praag 17.04.2016 en 25.09.2018). In hierdie konteks is daar ook die omvattende werk van Michael Booth oor die Skandinawiese lande, The almost nearly perfect people: Behind the myth of the Scandinavian utopia (London: Jonathan Cape, 2014, 418p; Amazon Kindle $16,20 – Praag 25.04.2015). Hy toon aan dat Swede nie net die grootste en welvarendste Skandinawiese land is nie, maar ook die een met die meeste immigrante; sowat ‘n derde van die bevolking. In Denemarke is daar die tweede meeste immigrante.

By die Swede was daar ná die Tweede Wêreldoorlog ‘n gebrek aan volksgevoel asook belemmerde selfrespek omdat die land in die oorlog amptelik neutraal was maar in die praktyk hartlik met die Nazi-bewind saamgewerk het. Om hierdie rede word die Swede erg deur die ander Skandinawiese lande verkwalik. Die skuldgevoelens hieroor kon aanleiding tot die oorkompensasie met immigrante en vlugtelinge gegee het: “The Swedes’ ostentatious political correctness, in particular with regard to their openness to immigration and multiculturalism, was a manifestation of this repressed guilt” (Booth, Kindle 5226). Die aanwesigheid van ‘n oormaat vreemdelinge is egter besig om by die Swede ‘n heropwekking van hulle tradisionele volksgevoel en selfrespek te bewerkstellig. Die tragedie is dat die Skandinawiese lande die sterkste voorstanders van die ANC se terrorisme was omdat hulle geen eerstehandse ervaring van groot kultuurverskille gehad het nie. Hulle politieke inkeer, wat deesdae al hoe duideliker word, het te laat gekom om die plaaslike blanke bewind teen ondergang te help vrywaar.

Booth beskou Swede, Noorweë en Denemarke as die eintlike Skandinawiese lande. Wanneer Finland, Ysland en die Faroër-eilande ingesluit word, behoort daar eerder van Nordiese lande gepraat te word. Booth roem op sy politieke byderwetsheid, maar hy erken: “Immigrants are more than four times as likely as Swedes to commit a murder, and more than five times as likely to commit a rape” (4865). “In recent years Sweden has seen the highest number of reported rapes per capita in Europe” (5655).

Finland is die eintlike onderwerp van hierdie rubriek, maar ek het tot dusver min inligting oor hierdie land verstrek. Swede het tot 1809 oor Finland geheers en daarna Rusland tot 1917. Let op hoe ordentlik Sweedse Finne in Finland in vergelyking met Afrikaners in die nuwe Suid-Afrika behandel word: “Swedish Finns have their own national assembly, the Folketinget; their own political party, the Swedish People’s Party, which usually has a minister in the government … they even have their own flag, a yellow cross on a red background. Swedish remains an official language in Finland and is compulsory in schools. If a region has more than 8 per cent Swedish speakers, it must operate on a bilingual basis. Though only 6 per cent of Finland’s population are Swedish Finns, there are still some places on the coast in southern and western Finland where they make up the majority, notably the self-governing, Swedish-speaking – but technically Finnish – Aland Islands … By law, in these Swedish-speaking parts of the country even the street signs have to be in Swedish first and Finnish second” (3832). En dan is daar steeds mense wat ontken dat FW de Klerk en sy groepie meelopers die blankes, spesifiek die Afrikaners, uitverkoop het. In Suid-Afrika is daar geen minderheidsregte nie, behalwe vir homoseksuele. Punt. Die punt is: FW de Klerk behoort na ‘n plek heelwat verder as Robbeneiland verban te word.

Daar word dikwels genoem dat Finland die beste onderwysstelsel en die hoogste geletterdheidskoers het. Een van die redes hiervoor is die “comparative lack of immigration” (4067). In Booth se 2014-boek word die getal immigrante op 2.5 persent van die bevolking gestel, maar die situasie het sedertdien versleg. Daar is deesdae die vinnig groeiende Egte Finse Party (“True Finn Party” – deesdae The Finn Party) wat sterk anti-kommunisties en teen Derde Wêreldse inkommers gekant is, die groot Russiese en Sweedse invloed in Finland teenstaan en die land van die Europese Unie wil losmaak.

The silent rape epidemic

Met die voorafgaande as agtergrond kan ek nou oorgaan tot die bespreking van Edward Dutton (gebore in 1980) se boek, The silent rape epidemic: How the Finns were groomed to love their abusers (Thomas Edward Press, 2019, 144p; Amazon Kindle $9,08). Reeds uit die boektitel blyk Dutton se verontwaardiging oor enersyds die gedrag van veral Moslem immigrante en andersyds die amptelike, apatiese Finse houding. Anders as by Michael Booth is daar by Dutton geen sprake van politieke byderwetsheid nie. Hy noem homself “a race realist” (Kindle 1311).

In April het Dutton ook ‘n boek by Arktos gepubliseer, Race differences in ethnocentrism (2019, 276p; Amazon Kindle $12,64) en verlede jaar ‘n boek met die titel, How to judge people by what they look like (2018, 87p; Amazon Kindle $7,23) – ‘n (feitlik) verbode onderwerp in die nuwe Suid-Afrika. Ek bepaal my aandag by The silent rape epidemic. Dutton “aims not to shy away from contentious scientific areas” (121). In Finland is Dutton as “a researcher of controversial issues” bekend (1354). Hy verwys na “American geneticist James Watson (b 1928), and American physicist William Shockley (1910-1989) … infamous for raising issues similar to the ones raised in this book” (1465).

Dutton huiwer nie om bv verskille in intellektuele vermoë by groepe uit te wys nie; iets waarvoor verskoning aan bv die Universiteit Kaapstad en Stellenbosch gevra sal moet word. “The 15-point difference between white and black IQ [intelligence quotient] scores in the USA is evident by the age of three. The earlier a difference becomes evident … the more likely it is to be genetic” (615). Sodanige wetenskaplike bevindings word as bv gevaarlik of aanstootlik in sommige kringe beskou. “That it may be dangerous or offensive is irrelevant to whether or not it is true” (629). Byvoorbeeld, Dutton beskou die volgende standpunt as die waarheid: “IQ is the strongest predictor of wealth … wealth is not arbitrarily distributed” (877). Hier dink hy aan lande en individue wat rykdom eerlik bekom het; dus nie aan misdadige individue wat weens bv korrupsie welvarend geword het nie. “Criminality is a function of low IQ … criminals will tend to underestimate the chances of getting caught, often because their low IQ makes them impulsive and also because low IQ predicts high self-esteem. Accordingly, they will be over-confident in their ability to get away with stealing … they will fail to compute all of the possible means through which they might get caught” (963).

Booth is ‘n Brit wat met ‘n Deen getrou het en in Denemarke woon. Dutton is ook Brits maar hy is met ‘n Fin getroud en woon in Finland saam met hulle twee kinders, ‘n dogter en ‘n seun. Hy slaag daarin om die Finne op ‘n afstand waar te neem en terseldertyd op eerstehandse kennis staat te maak. Dutton is sedert 2003 ‘n navorser aan die Universiteit Oulu aan die Golf van Bothnië in die noordweste van Finland. “A ‘Docent’ is a bit like a ‘Reader’ in the UK … It makes you a ‘Senior Researcher'” (1311). Dutton kombineer religie, kulturele antropologie en evolusionêre sielkunde in sy belangstellings en navorsing (121). Deeltyds doen hy ook joernalistieke werk vir die plaaslike Engelse koerant (1970).

Oulu is ‘n belangrike hawe en nywerheidstad, waar bv Nokia se produksiefasiliteite deels gesetel is (254). Dit kan koud word daar, bv “It was -36ºC and, with the wind, it must have felt a lot colder” (816). Blootstelling aan die koue kan dodelik wees. Ten einde die koue buite te hou, is die vensters van woonplekke “not double but triple-glazed” (824).

In 2003 was die stad Oulu “calm, quiet and very ‘Finnish'” (5). Toe is hierdie drogredenasie verkondig: “Oulu should ‘internationalise’ and become more ‘multicultural’. This was regarded as good for the economy, a good in itself, and also as a way of turning Finland into a proper, ‘modern’ Western European country, just like the multicultural ‘big boys’, such as Sweden and the UK” (1891). Twee jaar later, in 2005, het Dutton getrou en hom in Oulu gevestig. Teen daardie tyd “Muslims had come … and unthinkable things had happened. This was, in fact, the first time that gangs of foreign marauders had come to Oulu and interfered with its young girls” (223); “the systematic grooming and rape of Oulu underage girls by the Muslim men who had come among them as refugees. And the authorities were ensuring that nobody knew anything about it” (245).

“In 2006, a number of girls were gang-raped by Muslims in parks in the centre of the city. More girls were gang-raped by bringers of diversity in Oulu parks in 2007” (261). Dit is duidelik dat Dutton hierdie vlaag verkragtings uiters weersinwekkend vind. Hy noem die verkragters hoogs sinies nie net “bringers of diversity” nie, maar ook “enrichers” (304, 361) en die verskynsel “Oulu’s multicultural enrichment” (304; ook 470, 1156, 1860). “For many Finns, by 2015, the initial buzz of being enriched had died off and the reality had hit. Both the Centre Party and, of course, True Finns stood on a promise to reduce immigration” (1956).

Daar is tot die volgende voor die hand liggende gevolgtrekking gekom: “The more ethnically diverse a society is, the higher is the degree of ethnic conflict” (2142). “As the population of Finland becomes more ethnically diverse, many Finns will probably develop their sense of Finnishness and become more nationalistic, while the foreigners will be decreasingly likely to integrate and will feel decreasingly Finnish. This is a recipe for a spiral into increasingly intense ethnic conflict; into low-level civil war” (2142). Deesdae is die situasie: “It is extremely stressful to live in a conflict-ridden, highly unequal society in which there are very low levels of trust” (2191).

Dutton is bekend daarmee dat soortgelyke gebeure deesdae in Engeland plaasvind. Byvoorbeeld, “in Rotherham, a post-industrial town in northern England, Muslim grooming gangs had come to light in 2011, after a decade of their activities being ignored by politically correct police, civil servants, and social workers. A group of men, all of them Pakistani Muslims, had been grooming and sexually exploiting white working class girls, aged between 11 and 16, for years, passing them around like sexualised sweeties, taking full advantage of their impoverished and chaotic backgrounds. Britain’s ‘far right’ had been warning about them for a very long time, but had been dismissed as paranoid ‘racists’ – that silencing, indefinite, manipulative term, akin to ‘witch’ – and even prosecuted, unsuccessfully due to England’s jury system” (304).

Sarah Wilson toon in haar boek, Violated: A shocking and harrowing survival story from the notorious Rotherham abuse scandal (Harper, 2015, 370p; Amazon Kindle $6,89) die omvang aan wat hierdie misdade in Rotherham aangeneem het: binne ‘n dekade minstens 1 400 (blanke) slagoffers van hoofsaaklik Pakistani Moslems. Met Rotherdam as uitgangspunt, maar ook in wyer verband, is daar Peter McLoughlin se gesaghebbende boek, Easy meat: Inside Britain’s grooming gang scandal (New English Review Press, 2016, 328p; Amazon Kindle $11,49).

“When [a] national tabloid … ran an article on Oulu rapes in 2008, it conveniently omitted the fact that all of these sexual assaults had been carried out by Middle Eastern men … In general, Finland’s mainstream media would report that these horrific crimes were conducted … by men of ‘foreign background’, as if Oulu girls had to be worried about being sexually assaulted by Canadian computer programmers or Japanese research scientists at the city’s university. Long before December 2018, however, everyone in Finland generally inferred that ‘foreign background’ meant ‘Muslim’, especially if the crime in question was rape. And they were right to do so, as data from 2016 found that 93% of all rapes in Finland committed by refugees were committed by those from Islamic countries” (Dutton 269).

“For over a decade, [the local] newspaper – in tacit collusion with the police and the political class – had been suppressing what was happening” (254). “On 13th January [2019], the British media personality Katie Hopkins (Praag 25.05.2019) came to Oulu to look into what was going on. The police and the mayor refused to talk to her and [they] … got themselves kicked out of the city’s refugee reception centre” (425). In Maart 2019 was Tommy Robinson, “the British political activist, founder of a street activism group called the English Defence League,” om dieselfde rede in Finland. “He was fascinated by the way in which ‘citizen journalism’ had uncovered Islamic grooming in Finland just as his citizen journalism had in the UK” (443). Robinson is veral bekend as die outeur van die boek, Enemy of the state (Press News, 2015, 326p; Amazon Kindle $11,49).

Die kern van Dutton se boek kan soos volg opgesom word: “By December 2018, the whole country was convulsed by Oulu’s Muslim Child Grooming Scandal. A gang of Arab ‘refugees’ were up in court for the sexual assault and rape of under age Oulu girls and it transpired that Finland’s politicians and mainstream media had done everything possible – guided by the divine light of multiculturalism – to cover it up. How could a country like Finland – stereotyped as nationalistic and culturally conservative – have embraced the multicultural suicide cult so rapidly? In The silent rape epidemic, Dutton argues that the explanation lies in Finns’ evolutionary past. Adapted to extreme cold and predictability, they are fiercely intelligent, extraordinary cooperative, highly rule following, silent, and socially anxious. This makes them naively trusting, conformist and prone to imitating others. Perfectly adapted to their environment, these traits are combined with a miniscule gene pool, meaning very few intelligence or personality outliers who might dare to challenge the Spirit of the Age. The intense selection to which they’ve been subjected, and their late industrialization, has delayed the rise of nihilism, which arises when nations industrialize and selection pressures are weakened. But the nature of Finnishness means that multiculturalism has now overwhelmed Finland with astonishing speed” (5).

Dus, “just 15 years after my first trip to the city, Oulu was little different from any other industrial town in Western Europe in terms of its problem with gangs of Muslim men and their horrifying activities … How could Oulu have changed from ‘Finland’ to Oulu-stan?” (231). Soos ons ook in die geval van die nuwe Suid-Afrika gesien het, kan verandering/transformasie verbasend vinnig in ‘n samelewing plaasvind en ‘n land (heeltemal) opdonder. Uit die samevatting in die vorige paragraaf blyk ook dat die boek eintlik oor iets anders handel as wat die titel te kenne gee. Daar word betreklik min perspektief op die Moslems gegee. Dutton se eintlike onderwerp is die Finne, wat hy poog om sielkundig te ontleed.

Soos dikwels gebeur, het ek ‘n probleem met sielkundige ontledings. Enersyds word vanselfsprekendhede uitgewys. Andersyds word gerasionaliseer op ‘n manier wat nie altyd oortuigend is nie. Die eindresultaat is ‘n boek wat saai en herhalend aandoen maar verdienstelik in die konteks van die outeur se uitgangspunt is. Hy probeer immers om hierdie belangrike vraag te beantwoord: Hoe kan ‘n nasionalistiese, konserwatiewe, monokulturele land soos Finland grootliks vrywillig toelaat dat hy tot in sy diepste wese deur elemente van buite, dus vreemdelinge, kultureel en andersins opgedonder word? Die Finne het immers geweet in hulle buurland Swede het immigrasie uit die Derde Wêreld tot “crime, conflict, lack of trust” (196), insluitende berugte reeksverkragtings, gelei.

Om onder meer ander redes kan ‘n mens hartwringend vra: Waarom is toegelaat dat Suid-Afrika radikaal (en onherroeplik) verander pleks van verbeter? In sowel Finland (en die ander Skandinawiese lande) as Suid-Afrika het onkunde en onnoselheid myns insiens ‘n groot rol gespeel. Soos Dutton dit stel, die Finne “have allowed [multiculturalism] to be done to themselves” (484). Soos die Finse politici was die Suid-Afrikaanse grondwetlike “onderhandelaars” veronderstel om te weet wat in hulle buurlande gebeur, naamlik onderskeidelik die skade wat Moslem immigrante en ‘n swart politieke bestel aanrig.

Oor die omkering van die opset in Suid-Afrika is ek uiters pessimisties, maar Dutton is hoopvol dat Finland reggeruk kan word; seker omdat Finne steeds die oorgrote meerderheid van die bevolking is. “I will argue their evolved predisposition towards ethnocentrism combined with their strong conformism means as multiculturalism leads to societal collapse, Finns are likely to return to nationalism and begin the process of reviving themselves, more quickly than other Western European nations” (477). “They are, ironically, uniquely well-adapted to reverse their country’s destruction” (18). Wat die verkragting van nie-Moslems betref, is daar egter ‘n groot probleem wat oorkom moet word: “Islamic scriptures can be interpreted to justify it” (2123). “In other words, you can do what you like with female infidels, with the womenfolk in the country which you have invaded” (2100).

Ons word deesdae gewaarsku om geen groep te stereotipeer nie. Dit lyk asof net die blankes, veral die Afrikaners, negatief gestereotipeer mag word. Wat bowenal deur die kulturele marxiste verlang word, is dat die nieblankes deurgaans positief uitgebeeld moet word. Sodanige positiewe stereotipering is dus heeltemal toelaatbaar. Wat in hierdie konteks van belang is, is dat stereotipering op grond van redes geskied. Byvoorbeeld, as ‘n groep tot prestasie, bv vindingrykheid, geneig is, sal die lede mettertyd daarmee geassosieer en as sodanig gestereotipeer word. Insgelyks, as ‘n groep tot bv misdaad geneig is, sal die lede mettertyd daarmee geassosieer en as sodanig gestereotipeer word. In iedere gestereotipeerde groep sal daar in meerdere of mindere mate uitsonderings aangetref word. Oor stereotiperingsnavorsing skryf Dutton: “75% of racial stereotypes have been found to be at least partly accurate and 50% completely accurate … stereotypes develop because they are broadly true” (587).

Finne en asielsoekers pak mekaar in bloedige botsing

‘n Bloedige geveg tussen Finse burgers en immigrante het in die dorp van Forssa, geleë in suidelike deel van die land, plaasgevind.

Sowat 100 mense gewapen met stokke en pype was betrokke by die skermutseling voor ‘n plaaslike asielsentrum.

Finne het glo die migrante eerste Dinsdagaand aangeval, volgens berigte in die hoofstroommedia.

Maar in aanlynberigte het twee immigrante (foto bo) ‘n 15-jarige Finse seun eerste aangeval en ernstig beseer. In reaksie hierop het die inwoners glo voor die asielsentrum byeengekom om die twee skuldiges wat daar geskuil het, uit te roep.

Getuies beskryf ‘n groot groep mans van die plaaslike bevolking wat voor die asielsentrum byeengekom het. Gevegte het daarna tussen hulle en die immigrante uitgebreek, het die Finse uitsaaidiens YLE berig.

Die jongste botsings kom te midde van ‘n groeiende aantal botsings tussen die plaaslike bevolking en immigrante oor ‘n nuwe asielsentrum wat gebou word in Forssa.

Beide groepe het wapens soos soos stokke en pype gebruik, het die polisie gesê. Vyf mense is na bewering beseer en twee van die deelnemers is in hegtenis geneem, volgens YLE.

Die polisie het meer mense wat betrokke was by die geveg aangemoedig om na vore te kom.

Volgens die beamptes, was sowat 100 mense betrokke by die botsing. Maar die presiese getal is onduidelik, aangesien albei groepe skoongemaak het voordat die polisie opgedaag het.

“Ek hoop dat almal wat ‘n besering opgedoen het, die polisie in kennis sal stel,” het Tomi Repo van Forssa se polisiestasie gesê. “Die polisie is net bewus van ‘n baie klein aantal beserings, maar ek glo dat daar nog baie meer is.”

Die plaaslike munisipaliteit is besig om ‘n komitee saam te stel wat sal probeer om die onlangse vlaag van geweld in die dorp aan te spreek.

“Ek hoop mense verstaan geweld en hierdie soort aanvalle is altyd verkeerd, aan beide kante, en niemand sluit by hulle aan nie,” sê Kaisa Lepola, voorsitter van die dorpsraad.

Intussen het inwoners ‘n protesoptog vir Donderdag gereël waar hulle van plan is om teen die verwelkoming van meer migrante te velde te trek.

Irakse man is in Julie in hegtenis geneem in Finland op die vermoede van ‘n terroriste-verwante moord en oorlogsmisdade. Die man het vermoedelik as ‘n asielsoeker in Finland aangeland.

Die 24-jarige man is deur die Finse Nasionale Buro van Ondersoek in samewerking met die plaaslike polisie-afdeling vasgevat.

Jari Raty, hoofinspekteur by die Departement Sentrale Kriminele Polisie, het gesê die man was na bewering betrokke by die Kamp Speicher-slagting deur ISIS in 2014. Sowat 1000 tot 1700 ongewapende kadette is dood in die voorval.

In Desember verlede jaar, is twee 23-jarige Irakse tweelingbroers wat ook met die Kamp Speicher-slagting verbind word, gevang deur die Finse polisie in Forssa.

Finland: Kinderen en vrouwen worden aangerand door asielzoekers

De politie in Helsinki waarschuwt nu dat bendes volwassen asielzoekende mannen uit het midden-oosten zich door de stad begeven en systematisch Finse vrouwen en meisjes aan seksuele intimidatie blootstellen.

“Jonge vrouwen en meisjes worden benaderd, achtervolgd, en op verschillende manieren aangerand. Meestal zijn het kinderen jonger dan 15 jaar die het slachtoffer worden”, zegt politiechef Ilkka Koskimäki tegen het Finse dagblad Ilta-Sanomat.

Hij waarschuwt dat de nieuwe trend “grootschalig en ernstig” is.

“We moeten het feit erkennen dat hier sprake is van een soort trend. We willen niet dat deze trend nog groter wordt.”

Koskimäki vertelt dat de politie elke week meerdere aangiftes ontvangt over seksuele intimidaties en aanranding door asielzoekers, maar dat het werkelijke aantal misdaden waarschijnlijk een stuk hoger is omdat niet alle slachtoffer naar de politie gaan.

De nieuwe trend vindt voornamelijk plaats in het centrum van Helsinki in de buurt van restaurants en clubs, meldt de Ilta-Sanomat.

Net zoals in Keulen verzamelde zich tijdens nieuwjaarsnacht een duizendtal Arabische mannen bij het centraal station in Helsinki. De politie is later met een persbericht naar buiten gekomen dat tijdens deze bijeenkomst op grote schaal aanrandingen hebben plaatsgevonden.

Kort voor nieuwjaar zijn zes Irakezen gearresteerd in het asielcentrum Aavaranta in Kyrkslätt op verdenking van “het publiekelijk aanzetten tot criminaliteit” tijdens de eindejaarsfeesten in Helsinki. De Finse politie vermoedt dat ze van plan waren om soortgelijke seksaanvallen te organiseren zoals die uitgevoerd werden in Keulen en in veel andere Europese steden tijdens nieuwjaarsnacht.

Verleden jaar zijn in Finland meer dan 30 000 asielzoekers gearriveerd, waarvan de meeste uit Irak. Dat is ongeveer tien keer zoveel als het land in 2014 ontving.

Bron: Friatider

Rekenaaringenieur se lyk in Finland gevind

Die Suid-Afrikaanse rekenaaringenieur en werknemer van Metso in Johannesburg wat in Finland verdwyn het, se lyk is op die Tammerkoskis-strand in Finland gevind.

Volgens die Sweedse nuusportaal in Finland, www.hbl.fi, het Herc Croese na bewering op die rotse by die Tammerkoskis-strand gestaan om die golwe te bewonder toe hy in die water beland en verdrink het.

Croeser het ‘n week gelede in Tempere verdwyn, nadat hy byna twee weke gelede na Helsinki in Finland gereis om ‘n konferensie by te woon.

Hy het saam met vriende iets by die Aussie Bar genuttig. Hy het Donderdag vertel hoe lekker dit sou wees om huis toe te vlieg Vrydag.

Hy het in die hotel Ilves tuisgegaan.

“Nadat die man die kroeg verlaat het, het ons geen spoor van hom gekry nie. Sy bedoeling was waarskynlik terug na die hotel te gaan, maar hy het nooit opgedaag nie,” het Kommissaris Pasi Mettälä gesê.

Kort na Croeser die kroeg verlaat het, het hy sy selfoon vir die laaste keer gebruik, het die polisie gesê. Die gesin aan die ander kant, sê dat die operateur in Suid-Afrika het ‘n selfoonoproep byna ‘n dag later geregistreer, op Vrydagmiddag, maar die polisie kon dit nie bevestig nie.

Croeser sou verlede Saterdag by die OR Tambo- internasionale lughawe aankom, maar het nooit opgedaag nie.

Sy gesin in Boksburg het reeds onraad vermoed toe hulle hom verlede Vrydag nie kon kontak nie.

Hy het die Donderdagaand sy hotelkamer verlaat en by die kroeg sowat 800 m weg van sy hotel gaan kuier. Die polisie het Croeser se paspoort, geld en ander besittings in sy kamer gevind.

Franse slaan vure dood oor nuwe reaktor

Frankryk probeer vure doodslaan nadat drie lande kommer uitgespreek het oor die beheer- en veiligheidstelsels van hulle nuwe ontwerp kernreaktor.

Franse amptenare sal na verwagting owerhede in die Verenigde Arabiese Emirate kontak in ‘n poging om Golfstate te oorreed om hulle tender te oorweeg. Dit is die grootste tender vir kernkrag tot nog toe.

Die Franse maatskappy Areva, mede-ontwerper van die EKR-reaktor, Total en GDF Suez is onder die drie maatskappye wat tender om ten minste vier, en moontlik ses reaktors te bou in die VAE.

Die EKR is ‘n Evolusionêre kragreaktor. Dit werk met water onder druk en is aanvanklik die Europese waterdrukreaktor genoem. Die ontwerp is deur Framatome (nou Areva NP), Electricité de France (EDF) en Siemens AG in Duitsland onderneem.

Die EKR is die wêreld se derde generasie reaktor en Frankryk se fokus in die atoomenergiesektor.

Die kommer wat hierdie week uitgespreek is, het Frankryk se kanse bederf. Die mededingers, Suid-Korea en die VSA, moes ook kritiek verduur, maar nie soveel soos die Franse nie.

Die nadeel vir die Franse is dat hulle die EKR-reaktor van meet af aan as ‘n veiliger opsie aangebied het.

Finland en Frankryk bou tans aan twee sulke reaktors.

Die Franse sê die besware oor veiligheid is vanweë hulle deursigtige veiligheidsmaatreëls.

Kernkragowerhede in Finland, Brittanje en Frankryk wat hulle kommer uitgespreek het oor die onafhanklikheid van die EKR se veiligheidstelsels van operasionele beheer, het voorheen al gekla oor die konstruksie van die reaktors.

Die EDF en Areva het onder skoot gekom die afgelope paar maande, veral in Finland waar die bou van die reaktor al met drie maande vertraag is en etlike miljarde euro oor die begroting is.

Areva het belowe om die beheerstelsel te verbeter teen die einde van die jaar.

Die Franse regering sê die kwessie het buite beheer geraak omdat die Franse kernowerheid, ‘n onafhanklike liggaam, ‘n deursigtige beleid voorstaan en alle korrespondensie op die internet publiseer.

прокурор Фильчаков