Karel Combrinck: Die reg van volke

Daar is dikwels bespiegeling oor die vraag of die internasionale reg of, soos dit in Afrikaans heet, die volkereg, ‘n toevlug kan bied vir ons as Afrikaners. Moontlik mag dit dus van nut wees om vlugtig ‘n paar gedagtes oor hierdie onderwerp te wissel.

Ons as Afrikaners het nie ‘n alte gelukkige ervaring van die volkereg nie. Eintlik gaan dit nie om die volkereg as sodanig nie, maar om die haatdraende houding jeens Suid-Afrika voor 1994 van die hooforgane van die moderne volkereg, naamlik die Veiligheidsraad en veral die Algemene Vergadering van die VVO, deesdae meer as die “VN” bekend. Oor die jare was die hantering van Suid-Afrikaanse aangeleenthede ‘n politieke gekonkel van die VN eerder as toepassing van die volkereg en daarmee het die organisasie ‘n betreurenswaardige bydrae gelewer, nie net ten opsigte van Suid-Afrika nie, maar ook wat betref die volkereg self. Enige regstelsel kan net gesond funksioneer as dit nougeset volgens regsbeginsels geskied. Sodra daar vir politieke oorwegings en eie belang met die beginsels gepeuter word, is die stelsel ook daarmee heen. Tog bestaan daar ‘n algemene behoefte onder volke en lande aan iets soos ‘n internasionale regsorde en die beginsels waarvolgens die Volkereg fungeer, wanneer dit korrek toegepas word, is wel regsbeginsels.

Die grondslae van die volkereg is gelê deur die groot Nederlandse juris van die sewentiende eeu, Hugo de Groot, soos uiteengesit in sy twee monumentale werke, De Jure Belli ac Pacis (Aangaande die reg van oorlog en vrede) en Mare Liberum (Die reg van die seevaart).

Die hoofdoel van die volkereg, (in teorie in elk geval), is om wêreldvrede te bevorder, geskille tussen lande te besleg, die swakkeres teen die magtiges te beskerm, asook die internasionale handelsverkeer te vergemaklik. Soos met alle menslike ondernemings is die volkereg ook onvolmaak en die toepassing daarvan, veral deur die VN, soms heeltemal verwronge. Daarby is die volkereg sg. “swak  reg” in die sin dat daar nie ‘n opperste gesag is wat dit kan afdwing nie. Dikwels is dit die magtige state wat hulle wil deurvoer, of ‘n gesamentlike poging van ‘n groep lande met ‘n gemeenskaplike ideologiese oogmerk.

Die volkereg behels dus betrekkinge tussen soewereine state en die hoofbron daarvan is internasionale verdrae. Die VVO is trouens self deur ‘n verdrag in die lewe geroep, nl. die “United Nations Charter”, oftewel VN-handves. Verdrae speel in die volkereg die rol van kontrakte in die privaatreg en beide berus op konsensus. Net soos met kontrakte het die partye tot verdrae meesal die bedoeling om deur hulle ooreenkoms gebonde te wees en so verloop verdrae dan ook meesal redelik ongestoord. Verdragspartye, soos ook kontraktuele partye, kom ooreen op ‘n bepaalde gedragspatroon en hou daarby. Dis slegs wanneer sake skeefloop dat hofgedinge ter sprake kom. Die verskil is weer dat kontrakte in die nasionale reg afdwingbaar is, terwyl verdrae moeilik afgedwing kan word. Verdragspartye kan ooreenkom om hulle in probleemsituasies te wend tot bv. onafhanklike arbitrasie of strafmaatreëls, boetes ens., soos in die verdrag bepaal, maar in die finale instansie kan ‘n staat in beginsel nie gedwing word om sy verdragsverpligtinge na te kom nie.

Hoewel verdrae nie afgedwing kan word nie, is die wêreldmening gekant teen die verbreking van verdrae. ‘n Eensydige verbreking van ‘n verdrag kan ook ‘n land se internasionale aansien en geloofwaardigheid ernstig skaad. ‘n Beroemde geval van verdragbreuk was toe Hitler in 1942 Rusland binnegeval het ten spyte van ‘n nie-aanvalsverdrag wat op 23 Augustus 1939 in die Kremlin deur verteenwoordigers van die twee lande onderteken is. Hiervoor het Duitsland ‘n verskrikike prys betaal naamlik dat hy die oorlog verloor het.

Nog ‘n bron van die volkereg is die opinies en beslissings van die hoofregsorgaan van die VVO nl. die Wêreldhof, met setel in Den Haag. Die primêre funksie van die Wêreldhof is om internasionale dispute tussen soeweine state te skik en om adviserende menings te verskaf oor regsvrae wat deur die VN aan hom voorgelê word. Sommige lesers onthou miskien nog die groot gedinge van die vyftiger- en sestigerjare waarin die Wêreldhof versoek is om ‘n opinie rakende Suid-Afrika se administrasie van Suidwes-Afrka te verstrek. ‘n Sleutelelement, ooreenkomstig die beginsels van die volkereg, in die Suidwesgeskil was dat dit van ‘n internasionale aard moes wees, d.w.s. dat minstens twee soewereine state in die geding betrokke moes wees, in hierdie geval dus Suid-Afrika en Suidwes-Afrika. Suidwes-Afrika was egter geen soewereine staat nie, maar was volkeregtelik ingevolge ‘n mandaat van die Volkerebond onder Suid-Afrikaanse beheer. Oor hierdie punt is eindeloos geredekawel. Daarbenewens is die geding nie deur enigeen van die hoofpartye aanhangig gemaak nie, maar deur Ethiopië en Liberië.

Die beslissing van die hof was tereg dat die partye wat die geding aanhangig gemaak het, nie ‘n direkte belang by die aangeleentheid gehad het nie en het hulle aansoek verwerp. Die Hof het dus die vraag of Suid-Afrika se administrasie van Suidwes regmatig was, gesystap en so die deur oopgelaat vir die VN om voort te gaan met sy program van strafmaatreëls en sanksies teen Suid-Afrika. Hier was dus ‘n duidelike geval van gebrekkige regstoepassng en die reg moes uiteindelik swig voor politiekery, die Achilleshiel van die internasionale reg.

Die inmenging van die VVO in die huishoudelike sake van ‘n soewereine staat, Suid-Afrika, was sekerlik anti-volkeregtelik. Maar daar is ander voorbeelde : Die inval in Irak deur die VSA was een van die blatantste gevalle en insgelyks die moord op Moeammar Ghaddafi. Ook die verklaring deur Amerika van Israeliese “soewereiniteit”  oor die Golanhoogland, wat deel is van die soewereine staat, Sirië en die eensydige uittrede van die VSA uit die multilaterale internasionale kernsperverdrag met Iran. Die VSA se onttrekking aan die internasionale verdrag oor klimaatsverandering wat in 2016 in Parys onderteken is deur so te sê alle lande van die wêreld onde rmeer die VSA, was tegnies wel regmatig (‘n klousule in die verdrag het hiervoor voorsiening gemaak), maar die onttrekking word wêreldwyd as strydig met die gees van die verdrag ervaar.

Om verskeie redes is dit hoogs te betwyfel of die jongste aanval deur die VSA teen Iranese militêre teikens in Irak ooreenkomstig die volkereg geskied het. In reaksie daarop het Iran onmiddellik aangekondig dat hy sy kernwapenprogram in hoogste rat hervat en het die Irakese regering Amerika versoek om sy militêre personeel uit Irak te onttrek, iets wat die VSA weier om te doen. Enkele dae ná die aanval op hulle generaal skiet die Iranese weermag ‘n burgerlike vliegtuig neer met 176 passasiers aan boord. Dis hoe dit gaan wanneer die reg van die oerwoud in internasionale betrekkinge oorneem.

‘n Betreklik onlangse verwikkeling in die Volkereg is die erkenning deur die VN van volksmoord (genocide) as ‘n misdaad . Hierdie vertakking het sy oorsprong in die vervolging van Jode gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Volksmoord is streng gesproke nie ‘n volkeregtelike aangeleentheid nie, want konflik tussen soewereine state is selde ter sprake. Nietemin, word volksmoord soos bv die uitroeiïng van Armeniërs deur die Turke, of die massamoord teen die Kambodjaanse bevolking deur die monsteragtige Pol Pot of die volksmoord teen die Toetsi’s deur die Hoetoes in Rwanda of die massamoorde deur die Sowjetunie en Mao Tsetoeng se Rooi Sjina algemeen deur die beskaafde wêreld veroordeel. Of die VN wel bereid of in staat is om iets omtrent sulke gevalle te doen, is ‘n ander vraag, maar ervaring tot dusver dui eerder op die teendeel.

In die jongste tyd was daar ook vervolgings deur die Wêreldhof teen bewindhebbers, staatshoofde ens. op aanklagte van “misdade teen die mensdom” en “oorlogsmisdade” in hul eie lande. Die geval van die voormalige Serwiese president, Slobodan Milosevic in 2006 is ‘n voorbeeld hiervan.

Is dergelike vervolgings egter van volkeregtelike aard ? Waarskynlik nie.

Van watter betekenis is dit alles vir ons as Afrikaners? Soos beklemtoon, is die volkereg in beginsel gemoeid met betrekkinge, vriendelik of vyandig, tussen soewereine state. Die volkereg bemoei hom in beginsel nie met die lotgevalle van indiwidue nie, behalwe waar dit gaan om politiekery en die enkele situasies wat hier bo geskets is. Weliswaar is daar in die jongste tye tekens van volkeregtelike erkenning van indiwidue, “vryheidsbewegings” ens., maar of die VN enige beskerming van hierdie aard aan blanke Afrikaanssprekende Suid-Afrikaners sal verleen, kan elkeen maar vir homself uitmaak. Dr Roodt maak in sy artikel oor die Finne melding van talle klein volke wat oor eeue vir hulle vryheid en onafhanklikheid moes veg. Die sleutelwoord is veg, m.a.w. stry. En verder hulle hoop vestig op die gelukskoot. ‘n Interessante geval van ‘n gelukskoot is dié van Skotland wat die Brexit-verwikkeling gaan aangryp om onafhanklik van die  “Verenigde” Koninkryk te raak.

Onder dié wat moes stry vir hulle vryheid was ons miskien die uitsondering wat sy vryheid sonder stamp of stoot prysgegee het. Die groot Franse dramaturg van die sewentiende eeu, Corneille, praat van die skande van te sterwe sonder om te veg. Maar hierdie is ‘n onaangename waarheid waarvan ons seker maar moet probeer vergeet.

Ten spyte van alles kry ‘n mens steeds die gevoel dat dit in die internasionale verkeer ten slotte tog maar die magtiges is wie se wil deurslaggewend is. Gedurende al die jare waarin die Sowjetunie tientalle kleiner volke oorheers, onderdruk en uitgemergel het, het die Verenigde Nasies weinig of niks uitgevoer om hulle lot te verlig nie. Ook in hierdie geval was dit maar net weer ‘n gelukskoot wat hierdie volke van die kommunistiese juk bevry het in die vorm van die byna onverwagse ineenstorting van die Sowjetgedrog.

Ten einde ‘n subjek van die volkereg te kan wees, m.a.w die houer van volkeregtelike regte en verpligtinge, sal ons op die een of ander manier aanspraak moet kan maak op ‘n vorm van soewereiniteit, dit wil sê ‘n gemeenskap van mense met ‘n eie identiteit wat homself regeer of minstens die potensiaal moet hê om dit te kan doen, op ‘n bepaalde grondgebied en met die vermoë om internasionale betrekkinge te kan aanknoop en onderhou. Is dit op die oomblik die geval? Dit sal ons volgehoue strewe moet wees en ook sal ons hierdie oogmerk daadwerklik moet bereik voordat daar enigsins ‘n kans sal wees op volkeregtelike erkenning. Vir ons voortbestaan as ‘n volk is hierdie die hoogste prioriteit.

 

Leon Lemmer: Manlio Graziano besin oor landsgrense

Soos in die geval van mure kan grense van ‘n fisiese of geestelike aard wees. In Obadja, vers 7, staan: “Al jou eie bondgenote sal jou oor jou grense jaag en jou in die steek laat. Jou eie vriende sal jou oorrompel, mense vir wie jy kos gegee het, sal vir jou strikke stel waar jy dit nie verwag nie.” Obadja het hierdie woorde na aanleiding van ‘n oorlogsituasie geskryf. ‘n Mens kan dit op die terreur toepas waarmee die plaaslike blankes te make gehad het. Werk, kos en kolossale goedheid het geweld en vernietiging as reaksie ontlok. Die destruksie hou nie daar op nie. Binne die blanke- en Afrikanerdom is verdeeldheid gesaai, grense opgerig. Sommige blankes, insluitende Afrikaanssprekendes, doen deesdae alles in hulle vermoë om die blankedom, Afrikanerdom en Afrikaans te vernietig. Hulle funksioneer as nuttige idiote vir die ANC.

By ‘n vorige geleentheid het ek, met verwysing na Tim Marshall se boek, oor mure geskryf (Praag 29.12.2018). Hierdie keer skryf ek oor grense; ‘n verwante onderwerp. ‘n Muur kan immers terselfdertyd ‘n grens wees. Ek skryf vandag na aanleiding van Manlio Graziano (gebore in 1958) se boek, What is a border? (Stanford University Press, 2018, 110p; Amazon Kindle $9.19). Die oorspronklike werk is in 2017 in Italiaans gepubliseer. Die outeur het ‘n wye verwysingsveld en bied die inligting op ‘n interessante manier aan. Landsgrense is bekende voorbeelde van grense, maar binne lande is daar ook steeks- en ander gebiedsgrense, bv van stede en dorpe. Individue grens hulle eiendomme af en het soms honde wat sorg dat daardie grense eerbiedig word.

“[Borders] separate and bring individuals together … They are … zones in which conflict and contact alternate perpetually” (Kindle 36). “It is in their political and geopolitical guise that their intrinsic, ontological, and multifold character is expressed to the fullest extent” (43). By landsgrense gaan dit om “the control and regulation of the flow of goods and people” (195). Dink aan Donald Trump wat nie net bekommerd is oor die “vlugtelinge” wat oor die suidelike Amerikaanse grens wil insypel nie, maar ook bv dwelms. Vanweë hulle aktuele belang skryf ek veral oor landsgrense. Daar is egter ook bv sosiale, religieuse, kulturele en taalgrense (513). Van die inligting in Graziano se boek kom ooreen met dié in Marshall se boek. Daaroor het ek reeds geskryf, gevolglik word dit nie hier herhaal nie.

Die gewildheid van grense wissel afhangend van die mate waarin enersyds nasiestate en andersyds globalisme gekoester word. “Some borders are virtually ignored, while others are the subject of sharp-eyed surveillance; still others are outfitted with new and higher walls, new and deeper ditches, and new and sharper barbed wire. Some are drawn from scratch. While until recently, the general trend was that they were dwindling and being absorbed into larger regional units, we are now seeing a reversal of this trend. Borders are being reevaluated; they are increasing in number and function, and they are even being reintroduced in areas where they had been virtually abolished” (43). Soos Marshall met mure doen, vestig Graziano die aandag op die hedendaagse toenemende gewildheid van grense. Die nuwe Suid-Afrika het in 1994 ‘n bloeityd vir die oprigting van mure en allerhande ander soorte grense binne die land ingelui, asook die eksponensiële groei in sekuriteitsdienste. Suid-Afrikaners, veral die blankes, voel onveilig en gevolglik verplig om hulle teen die gevaarlike en hoogs misdadige werklikheid te verskans.

Landsgrense is produkte van die geskiedenis. Aan die einde van die Dertigjarige Oorlog is die Vrede van Wesfalië (1648) gesluit. Dit het die erkenning van die onafhanklikheid van die eerste nasiestate in Europa ingesluit. “[It] established a new political and territorial order based on the principle of cuius regio eius religio, which recognized the prince’s right to impose his religion on his subjects, that is, the right to exercise his supreme and exclusive authority (political, fiscal, judicial, and military) within a given geographical area, without the interference of other states. From a geographical point of view, the first corollary of the principle of sovereignty was an urgent need to establish clear dividing lines among princely territories, which set off a race for borders aiming at extending them* and, at the same time, homogenizing the peoples within them. The subjects of the same prince had to be able to recognize each other, understand each other, and obey the same distinctive characteristics and the same laws, In short, they had to become – even if the word only appeared much later – a nation” (223). “The principle of nationality – that is the separation of peoples – is still promoted as a unique recipe for peacekeeping” (339). Dit behoort duidelik te wees dat die inwoners van Suid-Afrika nie naasteby ‘n nasie is nie en die land dus ook nie ‘n nasiestaat is nie. Die ideaal van afsonderlike ontwikkeling was dat Suid-Afrika met ras en etnisiteit as grondslag ‘n konstellasie van nasiestate moet word.

[* Oor die koloniale en imperiale era kan gesê word: “a border marks a neighboring area to be integrated” (877). In normale omstandighede is daar egter “the inhibitory power of borders” (1253).]

Binne nasiestate word kulturele eendersmaking nagestreef. “How it [a border] shapes identity and people’s lives, remains largely unexplored” (127). “Ernest Gellner [1925-1996] defined the process of cultural homogenization as ‘the replacement of diversified, locality-tied low cultures by standardized, formalized and codified, literacy-carried high cultures'” (272). In Suid-Afrika beteken dit klaarblyklik dat die blanke kultuur as norm dien, maar slegs wanneer dit die swart meerderheid pas. Dit blyk bv uit die aanvaarding van Engels as prakties die enigste amptelike taal. In Frankryk “the ‘standardized, formalized, literacy-carried’ culture – that of Paris – was gradually imposed, thus eradicating the ‘diversified, locality-tied low cultures’. In 1539, Francis I adopted the Francien (the dialect of Paris) as the official language of France, replacing Latin” (272). Dwarsoor die wêreld is dit die ontwikkeldes wat die aard van die standaardtaal bepaal. Die standaardisering van Afrikaans is in hierdie opsig geen uitsondering nie. In werklikheid is daar in hierdie opsig geen onreg teen bruin Afrikaanssprekendes gepleeg soos deesdae dikwels valslik beweer word nie.

“Territorial unification and its cultural homogenization represents the condition for the creation and development of a domestic capitalist market. Because capitalism demands constant growth in order to survive, the need to expand the market beyond national borders soon collided with the symmetrical need to defend the national market’s borders. This irresolvable contradiction brought every continental state … to ‘regret not being an island, which does not have indisputable territorial limits that guarantee a theoretical absolute protection'” (230). Baie lande het die see of riviere as grense, maar die ironie is dat dit juis oor die Middellandse See is wat “vlugtelinge” deesdae veral Griekeland, Italië en Spanje in groot getalle binnedring.

In 1648 “the conceptual and legal foundations of statehood were laid” (195). “But even in the late nineteenth century, borders were more often mere lines drawn on maps than real barriers erected on the ground. They were a profound aspiration of nation-states, which at the height of their glory carved constitutions in stone proclaiming them ‘sacred and inviolable’. In these same years, however, they started to erode slowly but inexorably, the result of the ‘first wave of globalization’ (1870-1913) and the emergence of ‘international law’, a slow-release poison inoculated into the veins of the sovereignty principle. This erosion was sharply accelerated by the ‘second wave of globalization’, which began in the late 1970s and has led to the crisis of the political form of the nation-state and its institutions, including borders” (50).

As Italianer skryf Graziano teen die agtergrond van Italië en ander Europese lande se opheffing van sowel hulle grense as hulle onafhanklikheid as lidlande van die Europese Unie, wat vernietigende kulturele gevolge het, onder meer weens die instroming van “vlugtelinge” uit die Derde Wêreld. As polities byderwetse globalis verknies Graziano hom egter nie hieroor nie – kyk hier onder. “Borders are both obsolete and actual: they are obsolete because market integrations, migrations, intercontinental weapons, international law, and digital information have undermined the principle of sovereignty that borders used to guarantee; they are actual, because their weakening has coincided with a rupture of social equilibrium, with transformations in balance of power and a reshuffling of territories and identities” (77). “The idea that building a wall can ward off alarming realities is a powerful tanquilizer” (766). “As Michel Foucher has written, ‘restoring the visibility of borders calms (a sometimes imagined) cultural anxiety in the face of the clamor and fury of the world'” (90). Graziano noem hierdie proses “the rehabilitation of borders” (105).”

Histories is landsgrense veronderstel om die gebiedsintegriteit en politieke onafhanklikheid van ‘n land te verseker (134). “[Borders] are measured, drawn on a map, marked on the ground, and have a legal significance generally recognized by all parties involved” (195). Die voorstanders van inheemsheid veronderstel: “humans instinctively mark, isolate, and defend their territory, just like certain other animal species” (147). As daar geen grense is nie, word dit volgens Lewis Morgan “communism in living” (161) en word die betekenis van die begrip burgerskap (236) verwater. Volgens Friedrich Ratzel (1844-1904), die vader van geopolitiek, “the state is a living species, which therefore requires its own living space (Lebensraum)” (236). Voldoende eie lewensruimte is presies wat die nuwe Suid-Afrika nie aan Afrikaners bied nie. Selfs voortgesette lewe is nie vanselfsprekend ‘n gegewe in hierdie droewe land nie.

Tydens kolonialisme is nuwe landsgrense geskep, wat mettertyd tot dispute oor die eienaarskap van grond binne daardie koloniale gebiede gelei het. Die ANC en ander voorstanders van swart mag beweer dat al die grond in Suid-Afrika aan die swartes behoort en deur die blankes gesteel is. Graziano kom met belangrike inligting vorendag. Ek wonder hoeveel regsgeleerdes bewus van die volgende is, wat histories deel van die internasionale reg is en ook aansluiting by die Romeins-Hollandse reg vind omdat Hugo de Groot (1583-1645) De Vattel beïnvloed het. “Law shortly came to the rescue of the civilized in their battle against the savages; Swiss jurist Emer de Vattel (1714-1767) suggested that any land not cultivated by indigenous peoples be considered terra nullius, no-man’s-land, and therefore available for appropriation by those who would put it to good use. The English were the first to take advantage of this legal instrument when they began to settle in Australia, beginning in 1788. As late as 1971, the first judge of the Supreme Court of the Northern Territory rejected the very idea of the right of the dispossessed Aboriginals to be compensated by the colonizers … claiming that at the time, the land in Australia was ‘desert and uncultivated’ because it was populated by ‘uncilivilized inhabitants in a primitive state of society'” (258). Hiervolgens is die blankes op die grond van swartes geregtig en hoef daar nie vergoeding daarvoor betaal te word nie. Die ANC probeer om ons presies die teenoorgestelde wys te maak. “Short-term enrichment resulting from the confiscation of the possessions of the harassed populations is outweighed by the medium-term impoverishment that results from the loss of irreplaceable skills” (360). Wat boerdery betref kan die konfiskering van plase rampspoedige kort-, medium- en langtermyn gevolge hê.

Graziano het myns insiens te veel simpatie met die ideologie van globalisme waarvolgens die onafhanklikheid van lande ondergeskik aan internasionale instansies (bv AU, EU, VN, Wêreldhof) gemaak word. “The irony is that the nationality principle remains the undisputed legal and ideological horizon of world politics, and at a historical time that is seeing the decline of the nation-state and the spread of globalist doctrines on the ‘flattening’ of the world* (the alleged leveling of social, economic, and cultural gaps among different states and especially different nations), which claim that borders have become an unnecessary thing of the past” (360). Binne Suid-Afrika, asook Suid-Afrika in vergelyking met bv Westerse lande, is daar bitter min wat op sosiale, ekonomiese en kulturele gelykheid/eendersheid dui. Daar behoort dus geen sprake van die afskaffing van landsgrense te wees nie, maar dit is presies die gevaarlik dwase beleid wat deur die ANC gevolg word.

[* “The ‘flat world’ proposed by Thomas Friedman in 2005, according to which the process of globalization tended to render historical , geographical, and cultural borders between states more and more irrelevant” (409).]

“The law of uneven development … shatters the cosmopolitan dream: the flattening process, if it exists, precariously concerns only some privileged areas, while the rest of the world, to quote Harm de Blij, is a ‘rough landscape’. The market tends to transcend national borders, but at the same time, it must defend itself from the intrusion of other markets. Some borders thus get flattened, while others get erected” (417).

Kosmopolitisme (of globalisme) word in die Encyclopaedia Britannica gedefinieer as: “A political-moral philosophy that posits people as citizens of the world rather than of a particular nation-state” (366). Dit is wat deur iemand soos Wim de Villiers aan die Universiteit Stellenbosch verkondig word. Die studente moet glo wêreldburgers word deur hulle van veral die Afrikanerdom en Afrikaans te distansieer deur onder meer Engels as voertaal te aanvaar. Wat die ANC wil hê, is dat Suid-Afrikaners eerstens burgers van swart Afrika en tweedens van die wêreld moet wees, dus dat Afrikaners hulle eie kultuur moet laat vaar. Dit is iets wat sekerlik makliker aanvaarbaar is vir diegene wat nie kultuurtrots het nie. Vir Afrikaners is Afrika- en wêreldburgerskap uit beginsel onaanvaarbaar. Burgerskap van ‘n soewereine etniese staat is veel eerder die Afrikaner-ideaal.

“‘Globalisation has gone out of fashion,’ said the Financial Times in April 2016, two months before the Brexit vote. ‘It has lost political legitimacy. And not only in the US: European populists of left and right share the Trumpian disposition to throw up the barricades’. The idea seems simple: if the opening of borders has brought us to where we are, the solution is to close them” (489). Die voortbestaan van die Europese Unie is in die weegskaal en dit is onder meer (selfs grootliks) meegebring deur die vloedgolf “vlugtelinge” wat hulle daar wil vestig. Die staatkundige opset in Europa is egter baie ingewikkelder as wat algemeen besef word.

“Three salient features of European geography – the dense network of mountains and valleys, the Mediterranean and Atlantic coasts, and the North Great Plain – give geopolitical meaning to the conflict between internal and external borders that is specific to the unification process in general and to the Schengen agreements (the progressive dismantling of internal borders and simultaneous mutual strengthening [of] external ones [since 1985]) in particular. Yet the Schengen Area,* despite being a pillar of the European Union, does not map onto the Union’s borders: it includes only twenty-two European Union countries, and four of the Schengen members (Switzerland, Norway, Iceland and Liechtenstein) are not in the European Union. In other words, the Schengen borders, amended seven times since 1995, differ from those of the European Union, which in turn differ from those of the Eurozone,*** which do not correspond to those of the forty-seven countries of the European Council,**** not to mention the different borders of the European countries belonging to NATO [North Atlantic Treaty Organization]” (899). NATO is sedert 1949 ‘n interstaatlike militêre alliansie; deesdae van 29 veral Europese lande maar insluitende Amerika, Kanada, Groenland (‘n outonome gebied van die Koninkryk van Denemarke) en Turkye. Amerika is die hoofdryfkrag van NATO. Robert Kaplan noem Amerika “the political cockpit of the world” (1183).

[* “22 of the 28 EU member states participate in the Schengen Area. Of the six EU members that are not part of the Schengen Area, four – Bulgaria, Croatia, Cyprus, and Romania – are legally obliged to join the area, while the other two – Ireland and the United Kingdom – maintain opt-outs.** The four European Free Trade Association (EFTA) member states, Iceland, Liechtenstein, Norway, and Switzerland, are not members of the EU, but have signed agreements in association with the Schengen Area. Three European microstates – Monaco, San Marino, and the Vatican City – are de facto part of the Schengen Area” (Wikipedia).

** “Currently, four states have such opt-outs: United Kingdom (four opt-outs), Denmark (three opt-outs), Republic of Ireland (two opt-outs) and Poland (one opt-out), [namely]: Schengen Agreement – Ireland and the United Kingdom; Economic and Monetary Union – Denmark and the United Kingdom; Defence – Denmark; Charter of Fundamental Rights of the European Union – Poland and the United Kingdom; Area of freedom, security and justice – Denmark, Ireland and the United Kingdom” (Wikipedia).

*** “The eurozone, officially called the euro area, is a monetary union of 19 of the 28 European Union (EU) member states which have adopted the euro (€) as their common currency and sole legal tender” (Wikipedia).

**** “The European Council is a collective body that defines the European Union’s overall political direction and priorities. It comprises the heads of state or government of the EU member states, along with the President of the European Council and the President of the European Commission”***** (Wikipedia).

***** “The European Commission (EC) is an institution of the European Union, responsible for proposing legislation, implementing decisions, upholding the EU treaties and managing the day-to-day business of the EU” (Wikipedia).]

Oor Afrika word interessante inligting verstrek. “Between 2015 and the first six months of 2016, six of the fourteen ongoing wars in the world that have caused more than 1 000 victims each were carried out in Africa; 88 percent of victims of all conflicts in the world between 1990 and 2007 are concentrated in Africa; and between 1960 and 2004, in sub-Saharan Africa, alone there were 227 coups, both attempted and successful (in the same period in Latin America, another continent notorious for coups, there were ‘only’ 42). These data, although fragmentary, reveal the term ‘stability’ to be inadequate to describe the political situation of the African continent” (983).

By die eerste byeenkoms in 1963 van die Organisasie vir Afrika-Eenheid (sedert 1999 die Afrika-Unie) is besluit om die koloniale grense te behou en eerbiedig, “for obvious reasons: over two thousand ethnic groups and a large number of potential claims … could have triggered a war of all against all on a continental scale. The Center for Global Development study integrates this explanation with the theory of ‘letterbox sovereignty’,* conferred on whichever capital and whichever leader the letters of the UN, the International Monetary Fund, and the World Bank were addressed to, and more generally, the letters of the ‘international system’ (primarily the former colonial powers), on whose generosity the existence of ‘new’ countries depended. ‘The new rulers had no incentive to change a system of which they were the main beneficiaries, and the Organization of African Unity adopted a convention in the 1960’s to treat colonial boundaries as sacrosanct'” (1014).

[* Ook “flag independence” genoem; dus skynbare en amptelike politieke onafhanklikheid maar glad nie ekonomiese, veral finansiële, onafhanklikheid nie.]

“The only two borders that have been modified with the consensus of the ‘international community’, both in Africa itself, have given rise to new states – Eritrea and South Sudan – … hold two unenviable records: the first is the country that, proportional to its population, has produced the highest number of political refugees in the world; the second has produced the greatest number of victims of a civil war” (1364). Adam Gaye, wat beskryf word as “one of the most celebrated African journalists”, skryf: “African leaders represent ‘a leader-dealer class, plundering public assests, and accomplices of an eagerly accepted re-colonization’. This complicity is in the nature of things: the lack of common national interest multiplies openings to outside influences. African and Middle Eastern ‘autocrats’ all look alike because they are the final and inevitable product of the same ‘original sin'” (1030).

Die landsgrens wat tans die meeste in die nuus is, is dié tussen Amerika en Mexiko. “In 2006, the [George W] Bush administration began construction of a physical barrier, which was suspended in 2010 after 640 miles had been completed, on grounds of excessive costs ($2.8 million per mile). That same year, a national survey revealed that 68 percent of Americans were in favor of building a barrier along the border with Mexico, a figure that certainly stirred the electoral appetite of Donald Trump. But facts have once again followed a different course from ideology: the number of rejected foreigners went from about 1.2 million in 2005 to 724 000 in 2008 and 463 000 in 2010, the lowest level since 1972. The comparison of immigration data between the two countries reveals that between 2009 and 2014, 1 million Mexicans left the United States and 870 000 entered, with a negative balance of 130 000 people. Due as well to the massive deportations under the Obama administration (from 360 000 in 2008 to 438 000 in 2013), the flow has been reversed” (1229).

Wat Graziano hier gee, is ‘n ander perspektief as die gewone. Maar dit lyk asof sy uiteensetting op amptelike syfers gegrond is terwyl die eintlike probleem in Amerika die waarskynlik groot getal ongedokumenteerde, onwettige immigrante/”vlugtelinge” is. Graziano is eerder ‘n progressiewe as konserwatiewe mens. Daarom skryf hy soos volg oor wat in die voorafgaande paragraaf staan: “Their disconnection from the facts does not prevent obsessions and ideologies from increasing, and becoming reality at times. Those the New York Times calls ‘borderline lunatics’ are more and more numerous, and they are riding the crest of the wave. Their compulsive rage for borders places them at the vanguard of a growing and widespread movement that demands isolation, protectionism, and autarchy [autocracy] at a time when isolation, protectionism, and autarchy are no longer possible – and not only in the United States” (1236).

Graziano hou nie van die verset teen inkommers wat in sommige Europese lande aan die opbou is nie. “In 2015, Poland had welcomed 100 times fewer refugees than could be found in Lebanon at the time. And yet Poland, whose GNP [gross domestic product] was nine times that of Lebanon and whose population was eight and a half times greater, was one of the countries that in 2015 had taken the lead of the anti-refugee front against the European quota system, despite the fact that its fertility rate was one of the lowest in the world (1.3 children per woman, 192nd out of the 200 countries taken into consideration by the World Bank)” (1308). Graziano ignoreer die kulturele kloof tussen Pole en Moslems, wat nie tussen baie van die Libanese (63% Moslem) en inkommer-Moslems bestaan nie. Dit is ook ‘n mite dat inkommers uit die Derde Wêreld die aangewese manier is om die ouer wordende Europese bevolkings met jongmense aan te vul. Die inkommers is dikwels werksku, misdaadgeneig en wil eerder op die inheemse bevolking parasiteer. Vir Europa is die afskaling van geboortebeperking en aborsies ‘n veel beter opsie. Ek het voorheen geskryf oor die destruktiewe gevolge wat Derde Wêreld-inkommers in Brittanje en Skandinawiese lande (Denemarke, Noorweë en Swede) het. Ek hoop om eersdaags in hierdie verband oor Finland te skryf.

Graziano sluit sy boek soos volg af: “In sum, borders are politically voluble and capricious things. They must be handled with care and wisdom so as not to become permanent threats hanging over humanity’s heads like the sword of Damocles” (1371).

Die gebrek aan doeltreffende beheer oor die landsgrense is een van Suid-Afrika se ernstigste probleme. Die land word deur inkommers verswelg. Polities byderwets is dit byna nooit tydens die afgelope algemene verkiesing deur politici geopper nie. Aan die volgende gebeurtenis is feitlik geen publisiteit gegee nie: “In March 2018 South Africa signed the African Continental Free Trade Agreement, which calls for the free movement of goods, capital and labour throughout the continent, a clear attempt to emulate the formula that has made the EU a success.* No one can doubt that freer trade and investment across borders would be beneficial, but for South Africa any agreement to a free movement of labour would constitute an almost suicidal triumph of ideology over common sense … if one does nothing, immigration control will be forced in the end through the explosion of xenophobic violence” (RW Johnson, Fighting for the dream, Johannesburg: Jonathan Ball, 2019, p 166-167 – Praag 11.05.2019). Dit is een van vele opsigte waarin die ANC fluks besig is om Suid-Afrika onherroeplik op te donder. Graziano het tereg die volgende geskryf: “The life of borders depends on the life of the state the way skin depends on the life of an entire organism: when an organism [government/state] deteriorates, so does its skin [borders]” (1247).

[* Behoort die EU ongekwalifiseerd ‘n sukses genoem te word?]