praag.co.za

Tag: volkstaat

  • Leon Lemmer: Cor Ehlers oor Afrikaner-selfbeskikking

    Leon Lemmer: Cor Ehlers oor Afrikaner-selfbeskikking

    Cor Ehlers (gebore in 1958) is geen onbekende op Praag nie. Op 11 Julie 2017 het hy Christi van der Westerhuizen in besonderhede geantwoord oor haar kommentaar op Helen Zille se uitlatings oor kolonialisme. 16 lesers het daarop gereageer. Op 13 Mei 2014 het Johann Wingard verwys na wat Ehlers, in antwoord op Christo Landman se standpunt, oor regsaspekte van selfbeskikking geskryf het. Daar was 128 reaksies. Op 13 Oktober 2013 is Ehlers deur Manfred Delport gekritiseer omdat hy eerder kultuur as velkleur as eie aan Afrikaners beskou. Hierdie keer was daar 240 reaksies. Wanneer ek skryf, is daar baie minder reaksies. Is dit omdat my uitlatings bv minder omstrede of interessant is, of omdat daar minder lesers is, of omdat daar minder belangstelling is? Twee dinge is duidelik: Ehlers besin reeds geruime tyd oor Afrikaner-selfbeskikking en daar word nie sonder meer (oor alles) met hom saamgestem nie.

    Ehlers woon in die omgewing van Bethal en is ‘n sakeman en boer. Sedert 2011 is hy in ‘n leidende hoedanigheid by die drukgroep OASE (Onafhanklike Afrikaner-selfbeskikkingsekspedisie) betrokke. Sy dogter is ‘n regsgeleerde en ondersteun hom in sy studie van die Suid-Afrikaanse reg (bv die Grondwet) en internasionale reg. Op 2 Oktober 2011 het Dan Roodt ‘n raak karakterisering van OASE en ander Afrikaner-instansies op Praag verskaf. Daar was geen leserreaksie nie terwyl die uitstekende teks ‘n herlees waardig is. Ehlers het onlangs die volgende boek gepubliseer: ‘n Heimat vir Afrikaners: Die tiende provinsie (2019, 301p; Amazon Kindle $9,20). Die teks is ook gratis op die internet beskikbaar. Die Kindle-weergawe is nie sonder gebreke nie. Die voorwoord is gedateer “16 Desember 2018 – Geloftedag” (312), maar daar is ook inligting wat later bygewerk is, bv die “Maart 2019”-aanhaling (1425). Daar is baie inligting in die boek wat aan ingeligte lesers bekend is, maar dit is goed om nogeens kennis te neem van bv die agteruitgang wat sedert die dwase 1994-magsoorgawe plaasgevind het. Verval in die dorp Bethal word met foto’s geïllustreer. Dit behoort vir iedere nie-verloopte Afrikaner ontstellend te wees.

    Wat ons hier mee te make het, is ‘n Afrikaner wat ‘n dekade lank ernstig oor Afrikaner-selfbeskikking besin het. Nieteenstaande ‘n ernstige hartaanval in 2016 (316), het Ehlers hom die moeite getroos om die teks, wat oor jare ontstaan het, af te rond en as ‘n boek te publiseer. “Die boek poog om ‘n volhoubare oplossing voor te stel en bied ‘n padkaart vir Afrikaners se voortbestaan as ‘n Westerse volk” (1). Ten spyte van al die bravade by my en Ehlers, het sy boek by my tuisgebring hoe klein die Afrikanerdom getalsgewys is. Dieselfde is ook (in ‘n bietjie mindere mate) waar van die blankedom in Suid-Afrika. Verswelging is ons voorland tensy ons in ‘n tuisland laer trek. Daarom is Afrikaner-eenheid van deurslaggewende belang terwyl ons ongelukkig juis daarvoor bekend is dat ons nie eensgesind is nie. Ek aanvaar Ehlers se bona fides. Maar dit onthef my nie van die verpligting nie om aan te toon, nie net waaroor ek met Ehlers staamstem nie, maar ook waaroor ek met hom verskil.

    In baie gevalle toon Ehlers goeie insig. “Die Afrikaner Broederbond het as dinkskrum van die NP al in 1986 besluit dat Suid-Afrika ‘n multikulturele eenheidstaat sou word met ‘n swart staatspresident” (1035). Die vraag wat aan die blanke kiesers in die 1992-referendum gestel is, word deur Ehlers dalk te sagkens “misleidend” genoem (247). Daar is verraderlik gehandel. “Op ‘n vraag destyds aan De Klerk oor waar die NP se onderhandelaars staan ten opsigte van selfbeskikking vir wittes en meer spesifiek vir Afrikaners, het hy soos volg geantwoord: ‘Ons doen alles in ons vermoë om enige blanke vrese te besweer. U het niks te vrese van die Nuwe Suid-Afrika nie. Ons te onderhandele wigte en teenwigte staan steeds vas soos die Rots van Gibraltar.’ En nou, 25 jaar later, weet ons dat daar maar min tereggekom het van De Klerk se ‘wigte en teenwigte’” (1046). “Die referendum van 1992 was duidelik net nog ‘n voorbeeld van politieke vuilspel” (1058). “Ons volk se politieke vryheid … [is] in 1994 op ‘n skinkbord weggegee … aan ‘n spul plunderaars en kommuniste” (321). “Afrikaners sit vandag opgeskeep met die gebakte pere van De Klerk en sy onderhandelingspan se manewales” (403). “Dit is Afrikaners se politieke onmag wat veroorsaak dat hulle sedert 1994 nie in beheer is van hul eie mense se veiligheid nie” (1130). John Kane-Berman skryf: “The police are better at implementing their employment equity targets than in combating crime” (1194).

    “Demokratiese verkiesings in Suid-Afrika is bloot ‘n rasgebaseerde sensusopname” (1130). “Die ANC geniet die steun van nagenoeg tweederdes van stemgeregtigdes in Suid-Afrika en meer as 96% hiervan is swartes. Dit bring mee dat wit mense, veral Afrikaners wat minder as 6% van die land se bevolking uitmaak, haas geen politieke invloed in die land kan uitoefen nie” (1135). “Afrikaners is polities ontmagtig omdat grondgebied nêrens in Suid-Afrika só afgebaken is dat hulle die meerderheid in ‘n spesifieke deel van die land vorm waar hulle ten minste tot op provinsiale vlak groepsoutonomie geniet nie. Die implikasie hiervan is dat Afrikaners hul aanspraak op selfbeskikking ontsê word terwyl die swart meerderheidsregering skuil agter demokratiese geregtigheid” (1587). “Beperkte vorms van groepsoutonomie [sal] weinig verbetering bring aan Afrikaners se lot onder ‘n swart meerderheidsregering” (1847).

    “Wittes probeer om binne die DA met die steun van bruin mense se getalle nog ‘n mate van politieke beheer oor die Wes-Kaap uit te oefen, maar dit is nie volhoubaar nie” (1146). Op die lange duur sal die getalsoorwig van swartes, dus verswelging, oral in die eenheidstaat Suid-Afrika in alle verkiesings deurslaggewend wees. Desnieteenstaande is daar blankes “wat valse hoop koester dat die nuwe president, Cyril Ramaphosa, die land sal red van die rand van die huidige afgrond waarvoor dit tans staan” (1547). “Navorsing bewys dat waar ‘n minderheid deur ‘n meerderheid onderdruk word, lede van die minderheid verkies om in ontkenning te leef wat betref die werklikheid, omdat dit hulle beter laat ‘cope’ [opgewasse wees] in hulle daaglikse lewe” (1714).

    “Ten spyte van die feit dat apartheid in 1994 finaal afgeskaf is, word die land se burgers steeds amptelik volgens ras geklassifiseer deur die regering, naamlik: Swartes, Wittes, Kleurlinge en mense van Asiatiese afkoms” (1058). “Diskriminerende wetgewing soos Regstellende Aksie, Swart Ekonomiese Bemagtiging en die regering se voorgenome onteiening van wit boere se plase sonder enige vergoeding lei daartoe dat die Afrikaner-minderheid stelselmatig verarm” (961). Daar gaan “al hoe meer swart stemme op vir Marxisme en staatsbeheer oor alles, waar privaat besit geen bestaansreg het nie. Swartes was vir eeue lank die grootste slagoffers van rassediskriminasie in Suid-Afrika, maar sedert 1994 word hulle op wetlike gronde bevoordeel as gevolg van hul velkleur. Hulle is die grootste groep bevoorregtes wat betref wetgewing, wat op niks anders neerkom as rassediskriminasie nie” (967).

    “Nêrens elders in die wêreld word ‘n meerderheid in ‘n land so op die wetboek bevoordeel ten koste van ‘n minderheid nie. Die ANC sorg daarvoor dat daar meer as 100 wette is wat sedert 1994 deur die parlement gepromulgeer is en wat teen wit mense in Suid-Afrika diskrimineer op grond van hul velkleur” (1597). Afrikaners het “sedert 1994 die slagoffers geword van ‘n vyandige regering en van ander lede van die samelewing wat daartoe lei dat Afrikaners niks anders is as tweederangse burgers van die land nie” (1581). Hoewel die ANC-regime roem op bv nie-rassisme en nie-seksisme en die gelykheid van alle inwoners, weet die blankes dat dit nie die geval is nie.

    “Daar is ‘n goed georkestreerde poging in Suid-Afrika aan die gang wat Afrikaner-identiteit ondermyn en aftakel. Die gevolg hiervan is dat sommige Afrikaners hulleself vandag eerder sien as Suid-Afrikaners. Die ironie is dat Afrikaners wat taal, kultuur, waardes en norme betref totaal verskil van die meeste ander Suid-Afrikaners” (420). “Vandag se Afrikaners handhaaf ‘n duidelik herkenbare Westerse kulturele identiteit” (841). “Dit is nie net die ANC en hul bondgenote wat poog om Afrikaner-identiteit te vernietig nie. Selfs Afrikaanse dagblaaie, tydskrifte en KykNet dien dikwels as mediakanale waarmee Afrikaners onbewustelik vervreem word van hul volksidentiteit. Sommige tersiêre instellings werk ook saam aan hierdie proses van kulturele aftakeling” (425). “Die stelselmatige en voortdurende sosiale marginalisering, kulturele aftakeling en ekonomiese ontmagtiging wat Afrikaners sedert 1994 in Suid-Afrika ondergaan, is niks anders as menseregtevergrype nie” (430). Dit is inderdaad verontmensliking, soos die ANC en sy meelopers so graag oor apartheid beweer.

    Hierbo het ek verwys na ‘n “tuisland”. Ek gebruik dit as ‘n sinoniem vir ‘n “volkstaat”, dus ‘n plek waar die Afrikanervolk tuis sal voel. Ehlers skryf egter: “Die konsep van ‘n volkstaat, soos in die verlede voorgehou aan Afrikaners, is lankal uitgedien” (508). Waarteen Ehlers dit het, is dat die indruk gewek kan word “dat OASE ‘n regse organisasie is wat uitgediende konsepte propageer” (508). Dit blyk dat Ehlers, met die oog op internasionale erkenning, wil wegkom van ras en kleur en slegs kultuur/lewenswyse as dié onderskeidende kenmerk van Afrikaners wil erken. “Afrikaners wat glo dat hulle ‘n ‘volkstaat’ op grond van hul ras, dws as ‘blankes’, tot stand kan bring, leef in ‘n droomwêreld. So iets druis in teen Suid-Afrika se grondwet en teen internasionale regsbeginsels” (991). “Dit is juis Afrikaners se kulturele identiteit as volk wat vir hulle aanspraak bied op selfbeskikking en nie die feit dat hulle as wit geklassifiseer word nie” (986).

    Ehlers se beswaar teen die term “volkstaat” en sy onderbeklemtoning van velkleur kan as taktiese skuiwe beskou word. Maar hy verwys telkens na Afrikaners as ‘n “volk”. As daar ‘n spesiale gebied vir hulle geskep word, kan dit dus ‘n “volkstaat” genoem word. As dit ‘n plek is waar Afrikaners tuis voel, kan dit ‘n “tuisland” genoem word. Ehlers se voorkeurfrase is egter “tiende provinsie”. Een van die redes hiervoor, soos hier onder blyk, is dat hierdie voorgestelde provinsie steeds met ‘n potpourri van rasse en etnisiteite gaan sit, al hoop hy op ‘n (uiteindelike, dalk kortstondige) Afrikaner meerderheid. Daar is ‘n vraag wat hom bly voordoen: Gaan al die moeite die moeite werd wees?

    “Tensy Afrikaners territoriale selfbeskikking geniet, sal hul Westerse sosiale, kulturele en ekonomiese strewes altyd onder ernstige druk wees in ‘n multikulturele demokrasie waar die oorgrote meerderheid van die bevolking Afrikakultuur en -waardestelsels aankleef” (1146). “Die transformasie wat Suid-Afrika se samelewing onder ANC-bewind ondergaan, het duidelik tot gevolg dat die wil van die swart meerderheid afgedwing word op almal in die land – ook wat betref die howe en grondwetlike sake” (1815). Gedwonge rasse-integrasie is oral in die nuwe Suid-Afrika aan die orde van die dag. In die United Nations Declaration on the Rights of Indigenous Peoples staan: “States shall provide effective mechanisms for prevention of, and redress for (2035) … any form of forced assimilation or integration” (2039). Waarom word toegelaat dat die ANC-regime hiermee wegkom? “Daar is eenvoudig geen ander uitweg as territoriale selfbeskikking nie” (1570).

    Afrikaners word daaraan gekenmerk dat hulle, naas ‘n eie kultuur, aan die blanke ras behoort. Dit beteken dat Afrikaners deel is van ‘n groep wat al eeue lank uitmuntend presteer. Volgens Ehlers is daar nie ‘n wit nasie in Suid-Afrika nie. Alle Suid-Afrikaners vorm die nasie (984), ‘n uitspraak wat meer optimisties is as die ANC-regime, wat nog bou aan die nasie, dus na groter eensgesindheid en eendersheid streef. Afrikaners en Engelssprekende blankes vorm nie ‘n eenheid wat sodanig is dat hulle ‘n blanke nasie of volk genoem kan word nie. Myns insiens is ras ‘n baie belangrike saambindende faktor, by uitstek in die nuwe Suid-Afrika waar alle blankes die slagoffers van blatante rassediskriminasie is. Maar Ehlers se standpunt is dat ras nie ‘n norm is op grond waarvan mense internasionale goedkeuring vir selfbeskikking kan kry nie (991). Hy meen ook dat ras/kleur aanvanklik nie ‘n (groot) rol aan die Kaap gespeel het nie: “Die eerste gedokumenteerde voorvalle van rassisme [aan die Kaap] kom eers in die 1780’s voor. Eers van die 1790’s kom die term blanke in gebruik en dan is dit besoekende Europese amptenare wat die voortou neem” (819).

    Ek vind dit bedroewend dat Ehlers, wat reeds op Praag (soos hierbo aangedui) gepubliseer het, nêrens erkenning aan hierdie instansie gee nie terwyl dit duidelik is dat sy mening, bv oor Wannie Carstens, deur skrywes op Praag beïnvloed is, bv “dat die boek waarop Carstens hom so roem [Die storie van Afrikaans] vol slordighede en feitefoute is” (866). Hennie van Coller se resensie, wat tot soortgelyke gevolgtrekkings kom (LitNet 8.01.2020), is lank ná die verskyning van Ehlers se boek gepubliseer. “Die politiek korrekte houding van sommige Afrikaner-akademici soos prof Wannie Carstens, afgetrede hoof [voorsitter] van die Afrikaanse Taalraad, doen taalwetenskap ‘n onreg aan. Sy benadering getuig van oordrewe politieke korrektheid waar die kind saam met die badwater uitgegooi word” (846). Ehlers het ‘n meer korrekte siening van Afrikaans as Carstens, bv dat “Afrikaans uit 17de-eeuse Nederlands [Hollands] ontwikkel [het]. Onder Afrikaners se politieke beheer het Afrikaans ontwikkel tot ‘n internasionaal erkende taal tot op die hoogste akademiese vlak” (933). Hy noem ook dat “daar baie bruines is wat verkies om Engels te praat” (933). “Dat Afrikaans as taal onder ‘n vyandiggesinde ANC-regering verontregting ondergaan, is nie te betwyfel nie” (1736).

    Ehlers distansieer hom openlik van die regse politiek, skynbaar veral in die hoop dat dit sy voorgestelde Afrikaner-tuisland internasionaal aanvaarbaar sal maak. “Deur telkens te versplinter in klein regse en verregse partye en groepies word die Afrikanerstem net verder verdeel en versterk dit die hande van Afrikaners se vyande” (3331). “Dit is net die ANC, hul kommunistiese bondgenote en ‘n klompie ultraregse wittes wat nog vasklou aan apartheid. Die ANC se beleid van transformasie, wat op niks anders neerkom as afrikanisering (‘indigenisation’) van die samelewing nie, veroorsaak dat Afrikaners sosiaal gemarginaliseer, kultureel afgetakel en ekonomies ontmagtig word; dit is veral as gevolg van die feit dat Afrikaners as ‘Wittes’ geklassifiseer word” (1078). Sou die ANC minder vyandig gesind wees as Afrikaners hulle kultuur (bv Afrikaanssprekendheid) pleks van blankheid as hulle onderskeidende kenmerk voorstoot? Ek dink nie so nie. Internasionaal dalk wel, maar in die praktyk ook onwaarskynlik.

    Hy is krities oor AfriForum omdat daardie instansie bv aanvoer “dat Afrikaners nie reg is vir selfbeskikking nie. Dit is verbasend om te sien hoedat sekere Afrikaner-belangegroepe bly vasklou aan die reënboogmentaliteit wat deur De Klerk en sy span op Afrikaners afgedwing is” (518). “Daar is mense wat aanvoer dat Solidariteit Beweging en sy vertakkinge, soos AfriForum, grootliks as besighede met ‘n winsmotief bedryf word en dat die belange van Afrikaners nie die organisasie se hoofdoel is nie. Dit verklaar moontlik die organisasie se anti-selfbeskikkingshouding, behalwe dan wat betref die Orania-inisiatief waar senior bestuur van Solidariteit Beweging na bewering geld belê het” (1810). Later noem hy Solidariteit ‘n multikulturele organisasie “wat nie spesifiek vir Afrikaners selfbeskikking bepleit nie” (2854).

    Oor die Vryheidsfront Plus, wat hom deesdae as pleitsbesorger vir alle minderheidsgroepe voordoen, is Ehlers meer positief omdat hierdie party selfbeskikking vir al die plaaslike minderheidsgroepe voorstaan (523). Die VF Plus word beskryf as “Afrikaners se amptelike verteenwoordiger by die internasionale liggaam, Unrepresented Nations and Peoples Organisation (UNPO)” (532). “OASE handhaaf sedert 2014 ‘n mondelinge samewerkingsooreenkoms met die VF Plus waarvolgens die twee organisasies mekaar nie in die openbaar ondermyn nie” (539). “Totdat daar … ‘n politieke party of vryheidsbeweging na vore tree wat openlik selfbeskikking vir Afrikaners bepleit, met bewese steun wat groter is as dié van VF Plus … sal OASE voortgaan om VF Plus te steun en om samewerking met die party te bevorder” (550).

    “Voorts het VF Plus se voorganger, die Vryheidsfront, onder leierskap van generaal [Constand] Viljoen, in aanloop tot die demokratiese verkiesing van [23 April] 1994 ‘n regsgeldige akkoord met die ANC gesluit vir ‘n outonome gebied vir Afrikaners” (539). Hieraan moet myns insiens liefs geen waarde geheg word nie. Dit was ‘n duidelike poging van die ANC om Afrikanergemoedere vóór die 1994-verkiesing te sus. Ehlers erken: “Oor die moontlike instelling van territoriale selfbeskikking vir Afrikaners is daar egter in die finale Grondwet van 1996 niks te vinde nie” (1889). Verskeie akkoorde is gedurende 1990/94 deur die NP met die ANC aangegaan, bv dat geweld opgeskort sou word. In werklikheid het die ANC die gewapende stryd met groter oorgawe voortgesit. Geen waarde behoort aan ANC-beloftes geheg te word nie.

    Volgens die Menseregtekommissie is 21 000 mense van 1948 tot 1994, dus tydens apartheid, in politieke geweld in Suid-Afrika dood, “waarvan 14 000 dood is tydens die oorgangstydperk tussen 1990 en 1994 … Van alle sterfgevalle is die oorgrote meerderheid (92%) voorvalle waar swart mense ander swart mense doodgemaak het, soos byvoorbeeld tydens faksiegevegte” (1108); dus nie ter bestryding van apartheid nie, maar veel eerder om te probeer verseker dat die ANC die 1994-verkiesing wen. Dít laat geen twyfel oor die fundamentele boosheid van die ANC nie. Sedert 1994 is “Afrikaners as etniese groep, per kapita van die bevolking die grootste slagoffers … van moorde onder wittes in Suid-Afrika” (1118). “Dr Stanton van Genocide Watch is van mening dat sulke aanvalle en moorde op wittes minstens haatgedrewe, indien nie rasgedrewe nie, is” (1640).

    “David Ben-Goerion [1886-1973], die oprigter van die staat Israel, het gesê selfbeskikking sonder ‘n territoriale basis is sinloos” (1847). Hierop volg dan die vraag waarmee seker iedere voorstander van ‘n Afrikaner-tuisland gekonfronteer word: Waar gaan daardie tuisland wees? Ehlers voorsien dat sy tuisland nie in die buiteland nie maar plaaslik gaan wees. Die plasing daarvan berus op veral twee grondslae, te wete histories en demografies. “Afrikaners as volk het in die verlede territoriale selfbeskikking geniet in die vorm van twee onafhanklike Boererepublieke, naamlik die ZAR [Transvaal] en Oranje-Vrijstaat” (1854). Met die uitsondering van Boererepublieke wat, in wat tans Natal genoem word, bestaan het en by die ZAR ingelyf is, het Afrikaners nooit territoriale selfbeskikking in die res van Suid-Afrika geniet nie. Wat Ehlers betref is ‘n Afrikaner-tuisland in die drie Kaapprovinsies dus uit (2536). Teen 2031 sal daar na verwagting net 370 294 Afrikaners in hierdie provinsies woon (2594).

    Wat demografie betref bly 70% van Afrikaners tans noord van die Oranjerivier. Ehlers plaas sy Afrikaner-tuisland waar daar reeds ‘n groot konsentrasie Afrikaners is omdat die minimum ontwrigting moet plaasvind (3246). Die oppervlakte van sy voorgestelde tuisland is ongeveer so groot soos Oostenryk (2541). Die gebied sluit die volgende in: Gauteng: Pretoria, Oos-Rand, Meyerton, Heidelberg, Krugersdorp; Noord-Wes: Potchefstroom, Rustenburg, Klerksdorp; Mpumalanga: Ermelo, Secunda, Middelburg; Vrystaat: Bloemfontein, Bethlehem, Welkom; Kwazulu-Natal: Richardsbaai (2551). Teen 2031 sal daar na verwagting 1 275 011 Afrikaners in hierdie voorgestelde tuisland woon (2573).

    Maar die voorgestelde opset word ingewikkeld omdat net sekere dele van die genoemde stede en dorpe by die tuisland ingesluit sal word, naamlik daardie dele waar daar baie Afrikaners woon. Hy noem sommige hiervan “grensdorpe en -stede” (2629). “Begrensing van die afgebakende gebied bring mee dat dele van dorpe en stede wat tradisioneel Afrikaner-woonbuurte is, afgeskei word van omliggende woonbuurte waar Afrikaners nie eintlik voorkom nie” (2613). Dit sal bv logistieke probleme veroorsaak, om dit sag te stel.

    Oor die grense sal met die (ANC-)regering onderhandel moet word (2623, 2833). Die resultate van die 1990/94-onderhandelings is sodanig dat dit heelwat moed sal verg om selfs maar net weer met so iets te begin. Ehlers wil “gesoute onderhandelaars” gebruik. “Afrikaners kan nie bekostig om weer ‘n reserwespan aan te wend om politieke vryheid te bekom nie” (2942). Vooraf sal ‘n referendum gehou moet word, wat verskillende vorme kan aanneem (2957). Internasionale steun is ook nodig (2966).

    Die hoop word gekoester dat Afrikaners die meerderheid inwoners in die tuisland sal wees of word. Op die oomblik is Afrikaners die helfte van die inwoners (2675). “Sonder ‘n getalsoorwig in ‘n duidelik afgebakende territorium sal Afrikaners nooit weer politieke vryheid geniet nie” (2822). Dit is ‘n (feitlik) onoorkomelike probleem. Die (natuurlike) bevolkingsgroei van blankes is laer as dié van ander groepe en daar is geen sekerheid oor die mate waarin Afrikaners uit ander gebiede hulle in hierdie tuisland sal vestig nie.

    Daar is “geen rede om bruines wat in OASE se afgebakende gebied gevestig is, uit te sluit op grond van ras of velkleur nie” (2599). Nie-Afrikaanssprekende blankes hoef ook nie uitgesluit te word nie (2680). “Groot getalle wit Engelssprekendes sal tuis voel in ‘n Afrikanerbeheerde [tiende] provinsie, aangesien hulle tans ook die slagoffers is van rassediskriminasie in Suid-Afrika” (3360). Die ironie is dat Ehlers die hele tyd [moet] wegstuur van rassediskriminasie, maar dit word daagliks met oorgawe deur die ANC-regime gepleeg. Dit kom neer op dubbele standaarde. Blankes mag nie teen nie-blankes diskrimineer nie, maar andersom kan dit maar gedoen word.

    Onwettige swart immigrate sal uitgesit word, maar wat van swart Suid-Afrikaners? “Dit maak nie saak hoe of waar Afrikaners hul politieke vryheid opeis nie – dit kan nie volhoubaar wees solank as wat daar aan nie-Afrikaners ‘n trekpleister gebied word om permanent in hul midde te verkeer nie” (2773). Dit is ‘n kernprobleem. Enersyds sal daar nie maklik ontslae geraak word van swartes wat tans in die voorgestelde tuisland woon nie. Andersyds sal dit ‘n nog groter probleem wees om swartes buite te hou as die tuisland suksesvol, bv welvarend, blyk te wees.

    Ehlers diskrediteer instromingsbeheer: “Die inperking van swart burgers se bewegingsvryheid in die ou Suid-Afrika was een van die grootste euwels van apartheid” (3114). Aandklokreëlings in Ehlers se gedeelde stede en dorpe sal sekerlik ook taboe wees. Is die veiligheid wat blankes/Afrikaners eens in hulle vaderland geniet het dan enigsins haalbaar?

    “Arbeid uit eie geledere [is] die sleutel tot volhoubare Afrikaner-selfbeskikking” (2783). In Orania verg dit groot inspanning om te verseker dat slegs van volkseie arbeid gebruik gemaak word. In die Ehlers-tuisland met sy bonte mengelmoes mense sal dit myns insiens ‘n onbegonne taak wees om so iets af te dwing. Maar Ehlers is optimisties: “Dit is wel moontlik om lede van ander bevolkingsgroepe te ontmoedig om te gaan woon in die voorgestelde gebied waar Afrikaners nou reeds gekonsentreerd woon deur bloot die motivering vir diesulkes om daar te wees weg te neem, sodat hulle rede het om liewer elders te gaan woon waar daar wel vir hulle werksgeleenthede is” (2783).

    Die voorgestelde tuisland bly onderhewig aan die onverkwiklikhede van die nuwe Suid-Afrika: “Selfs al sou Afrikaners territoriale selfbeskikking in ‘n tiende provinsie of in die vorm van ‘n deelstaat binne ‘n federasie kry, sal alle burgers van Suid-Afrika steeds die reg hê om in die Afrikanerbeheerde territorium te gaan werk en hulle daar te gaan vestig. Afrikaners sal ook nie beheer kan uitoefen oor Suid-Afrika se eksterne immigrasiebeleid nie” (3119). “Die kanse dat Afrikaners onder bogenoemde omstandighede op die lang duur hul getalsmeerderheid sal kan handhaaf in ‘n gebied waar hulle territoriale selfbeskikking geniet, is nie baie goed nie” (3124). Dit lyk asof Ehlers realisties genoeg is om te besef dat sy eie Afrikaner-utopie onprakties kan wees. Pleks van al die moeite te doen vir so ‘n tuisland lyk dit vir my verkieslik om maar voort te gaan waar ek tans is, met as alternatief om weg te vlieg en weg te bly.

    Dit is om grondwetlike redes dat Ehlers voorstel dat sy Afrikaner-tuisland ‘n tiende provinsie moet wees. Daarvoor is slegs ‘n parlementêre meerderheid nodig (1909). ‘n Deelstaat of kanton sou ‘n tweederde meerderheid verg (1869). Ander vereistes wat hy stel, is dat dit nie ‘n versnipperde gebied moet wees nie, maar aaneengeslote, sodat dit bv makliker geadministreer en beveilig kan word (456, 2536).

    “Waar volke blootgestel is aan ernstige en voortdurende menseregteskendings, ontstaan die reg op regstellende afskeiding (‘remedial secession’)” (1975, 3145). Byvoorbeeld, volgens internasionale reg: “In no case may a people be deprived of its own means of subsistence” (1986). Maar dit is presies wat by grondonteiening sonder vergoeding en in sommige gevalle weens ander regstellende aksies gebeur. In die African Charter on Human and Peoples’ Rights staan: “All peoples shall have the right to existence” (2005). Om lewend te wees is immers die voorvereiste vir die benutting van alle ander regte. Maar dit kan bevraagteken word of die veiligheidsituasie in die nuwe Suid-Afrika sodanig is dat aan hierdie basiese vereiste voldoen word. In dieselfde handves staan: “All peoples shall freely dispose of their wealth and natural resources … In no case shall a people be deprived of it” (2013). “In case of spoliation the dispossed people shall have the right to lawful recovery of its property as well as to an adequate compensation” (2017). Onteiening en veral onteiening sonder vergoeding druis hierteen in, asook die mate waarin blankes oorbelas word sodat ellende onder ander bevolkingsgroepe bestry kan word en daar geld in die staatskas is waarmee korrupsie gepleeg kan word.

    Hoewel die plaaslike blankes, veral die Afrikaners, in ‘n benarde situasie verkeer, verkies Ehlers om so vreedsaam moontlik te werk te gaan, al noem hy ‘n enkele keer die moontlikheid van “verdedigende geweld” (3345). In die laaste hoofstuk skryf hy: “Dit is nie die bedoeling om … eksterne selfbeskikking te bepleit en daardeur sesessie van grondgebied te propageer met die oog op soewereiniteit nie” (3086). Maar “Afrikaners as ‘n klein minderheidsvolk met hul Westerse kultuur en waardestelsel [staar] werklik ‘n bedreiging in die gesig tussen miljoene mense in Suid-Afrika wat Afrikakulture en -waardestelsels aankleef. Gaan kyk ‘n mens na die ernstige gevolge wat die demokratisering van Suid-Afrika vir Afrikaners meegebring het, sal hulle op die lange duur moeilik oorleef as ‘n Westerse volk waar hulle nie politieke beheer uitoefen oor alle regeringsfunksies nie” (3103).

    “Dit is sinloos om selfbeskikking na te streef wat nie uit die staanspoor gemik is op volle onafhanklikheid met internasionale erkenning nie” (3150). Dit beteken dat die tuisland deur afskeiding van Suid-Afrika of van ‘n ander land verkry moet word. Hiervoor sal Afrikaners onder meer uitgelewer wees aan die internasionale reg en ten minste in ‘n mate aan die goedkeuring van die internasionale gemeenskap, wat berug is vir bv opportunisme en dubbele standaarde. Maar ook hierdie paadjie word eintlik deur Ehlers grootliks toegemaak: “Volke in ‘n eenheidstaat verkry normaalweg nie die reg op eksterne selfbeskikking oftewel die reg van afskeiding (sesessie) nie. Volke het wel die reg op interne selfbeskikking” (3184), waarmee ons terug by die (onpraktiese) OASE-tuisland is.

    Enersyds is dit nodig om te oorweeg watter voordele daar vir Afrikaners gaan wees elke keer as ‘n Afrikaner-tuisland voorgestel word. Party voorstelle is meer aanvaarbaar en prakties uitvoerbaar as ander. Andersyds moet daar uit die oogpunt van die ANC-regime na die saak gekyk word, as dit ‘n poging is om die tuisland plaaslik te vestig. Sedert die dwase magsoorgawe in 1994 is die verderflike ANC ‘n faktor waarmee rekening gehou moet word. Die ANC-regime is mags- en geldhonger. In OASE se voorgestelde tiende provinsie is daar niks wat dit ‘n aantreklike moontlikheid vir die kamerade maak nie. Selfs vir Afrikaners hou so ‘n tuisland myns insiens nie voldoende voordele in nie. Soos in die geval van kommunistiese regerings streef die ANC-regime na oordrewe gesentraliseerde beheer. Daar is geen moontlikheid dat die kamerade die ideaal van volle onafhanklikheid (soos genoem in die vorige paragraaf) aan Afrikaners sal gun nie. Soos Abraham Lincoln in Amerika sal die terroristiese ANC eerder oorlog voer as om die eenheidstaat te laat verbrokkel. Dit is nie dat die ANC ‘n gedugte weermag tot sy beskikking het nie, maar dit kan tog lastigheidswaarde hê.

    Hoe verder? “Het dit nie nou weer tyd geword dat Afrikaners in Suid-Afrika laer trek ter wille van hul oorlewing nie?” (3315). Dus, probeer hou wat jy het. “Totdat Afrikaners nie in beduidende getalle die wíl toon om oor hul eie mense te regeer nie [eerder: deur hulle eie mense regeer te word nie], sal hulle weer vry wees van onderdrukking deur ‘n swart meerderheidsregering in Suid-Afrika nie” (3326). Apatie weens die onwilligheid om die huidige en die langtermyn situasie in oënskou te neem, is ‘n fundamentele probleem wat tans alle pogings om ‘n Afrikaner-tuisland tot stand te bring, saboteer.

  • Dan Roodt: ‘n 1652-makwerekwere-bondgenootskap?

    Dan Roodt: ‘n 1652-makwerekwere-bondgenootskap?

    Iets om te oorweeg: Linkse Engelse en die SA swart elite het ‘n alliansie teen Afrikaners gesluit & ons oorwin, alles geplunder, wil grondgryp, ens. En as ons ‘n alliansie aangaan met buitelandse swartes in SA & hul lande van herkoms teen die Anglo-Bantoe-alliansie?

    Noem dit ‘n 1652-makwerekwere-alliansie.

    Hoe ek dit sien gebeur: Ons hou ‘n groot betoging in die Johannesburgse middestad teen die rassisme en xenofobie van die ANC-bewind. Baniere kan in Afrikaans, Frans en Engels wees (daar is baie Kongolese en Wes-Afrikane ook). Ons eis stemreg vir buitelanders in die munisipale verkiesings, asook dat hulle moet kwalifiseer vir regeringsposte en BEE. Uiteraard wil ons hê BEE moet afgeskaf word, maar in ‘n eerste fase moet al die buitelanders óók daarvoor kwalifiseer.

    Hier in Johannesburg is daar ‘n ontsettende gevoel tussen die plaaslikes en die vreemdes. Die vreemdes is beter werkers, minder arrogant en word regtig sleg behandel deur die polisie, administrasie, ens.

    Dis ‘n skuif wat niemand van ons verwag nie. Solank ons ‘n klein groepie “regse wit Afrikaners” bly, kan hulle ons maklik hanteer, want by die stembus tel ons handjie vol stemme niks en verder moet ons maar net magteloos toekyk hoe hulle een wet na die ander maak om ons bates te plunder, ons kinders landuit te verdryf met rassewette, asook bedek en onbedek geweld en plaasmoorde teen ons aan te hits.

    Dink uit die kassie uit. Ons situasie raak by die dag desperater, want ons verloor ons beste mense oorsee, word ouer, swakker en minder. Op ‘n dag gaan dit soos Zimbabwe wees: hulle sal net by jou huis opdaag en dit vat.

    Trouens, hier in Johannesburg is daar van die deftige swartes met korporatiewe werke wat van sulke goed praat en mal is oor Malema. Hulle droom daarvan om die groot, weelderige huise in Sandhurst, Hydepark, Saxonwold en ander ryk buurte “sommer net te vat” as Malema aan bewind kom en “onteiening sonder vergoeding” plaasvind.

    Jou vyand se vyand is jou vriend. Die klein groepie linkse Engelse in Johannesburg het dit goed besef en ná Republiekwording die swart massas teen ons begin monster met “anti-apartheid”. Hulle het hulle intussen onder die ANC ryk gesteel en die geld is Switserland toe. Gavin Watson en Bosasa is maar net die top van die ysberg.

    Maar ons kan dieselfde doen! Ons kan die ANC skaakmat stel met sy immigranteprobleem. Elke makwerekwere is ‘n potensiële bondgenoot.

    Ons moet ook nie te veel vooropgestelde idees oor die uitkoms hê nie. Miskien val die land uitmekaar soos Joego-Slawië en ons kry ‘n volkstaat, miskien smeek die EU en die VSA ons Afrikaners om weer te regeer en die orde te herstel. Hoe dit ook al sy, ons sal keuses hê.

    Tans beskik ons oor géén keuses nie. Dis óf verdere afgang, óf emigrasie. Die VF Plus het nie ‘n kat se kans om ooit te regeer nie. Selfs nie eens die DA nie, wat in elk geval ideëloos is en die ANC bloot na-aap.

    Ek ken Jhb soos die palm van my hand, het dit voor my oë gesien verval. Met ‘n bietjie hulp is ek seker ons kan by al die buitelanders se etniese netwerke uitkom en daardie groot betoging in die middestad reël. Daar sal nie ‘n tweede Shell House wees nie, want die Zoeloes moes van Natal af opruk teen die ANC. Die makwerekwere is reeds híér – in groot getalle!

  • Dan Roodt: Skep ‘n nuwe Afrikaanse groeipunt aan die kus

    Dan Roodt: Skep ‘n nuwe Afrikaanse groeipunt aan die kus

    Die probleem waarmee ons sit, is al oor en oor ontleed. Wat is die oplossing? “Wat is julle plan?” het die Nederlanders, Vlaminge en Duitsers vir my onlangs in Europa gevra. Daar is mos die grappie van ‘n Boer maak ‘n plan, ‘n Indiër hét ‘n plan en ‘n swarte stéél een. Dis op ‘n keer deur ‘n swartman aan my vertel, en hy het meer kleurryke taal gebruik, dus waag ek dit om so iets hier te herhaal.

    Vele mense het al dié plan genoem: Skep ‘n Afrikaanse groeipunt aan die kus. Ek noem dit hier ‘n groeipunt, want ek dink dis een van die swakplekke van Orania — by al die empatie en bewondering wat ek vir dié Noord-Kaapse dorpie koester — dat dit van die begin af as ‘n grootse politieke oplossing vir die Afrikaner aangebied is: ‘n volkstaat, ‘n nuwe Jerusalem. Dis ‘n bietjie soos om die kar voor die perde te span. Alvorens jy ‘n nuwe republiek kan uitroep, moet jy oor genoeg grondgebied, ‘n bevolking en ‘n ekonomie beskik. Jy moet die plek beset.

    Vandaar dus my idee van ‘n “groeipunt”. Nie dat die politieke sy daarvan te diep weggesteek hoef te word nie, maar dit moet in die eerste plaas ‘n praktiese, ekonomiese oplossing bied wat ons in staat sal stel om te ontsnap uit die antiblanke rassisme, geweld en korrupsie van die Nuwe Suid-Afrika.

    Terloops, die politiek in Suid-Afrika en in die wêreld beweeg nou blitssnel; verby is die jare van wag dat iets moet gebeur! Tien dae gelede was ek nog in Europa en daar is mense begeesterd besig om te debatteer, te organiseer en weerstand te bied teen die verswelging van hul kontinent deur mense uit Afrika en die Midde-Ooste, spesifiek natuurlik Moslems.

    Ek het dit al voorheen gesê en herhaal dit hier: Ons probleem en die Europeërs s’n is presies dieselfde, en die meeste mense begin dit ook so insien: ons kwyn demografies, terwyl die vyand se getalle konstant vermeerder. Ons is oud en dekadent, teenoor hulle wat jonk en fanaties is.

    Aan die ander kant het Europeërs nie verniet oor die afgelope 500 jaar die wêreld verower nie… Ons kán as ons wil! Afrikaners is vandag in Suid-Afrika teenwoordig omdat ‘n klein landjie soos Nederland met ‘n grondgebied so groot soos die Krugerwildtuin in die sewentiende eeu besluit het om die oseane op hul seilskepies aan te durf. Jan van Riebeeck het ‘n halfwegstasie aan die Kaap gevestig, daarom is ons hier. Net gister het ek die kopstuk van my Facebook en Twitter verander na bogaande, ‘n tyd toe die Kaap nog spreekwoordelik Hollands was.

    Waar? is natuurlik die groot vraag. Eintlik is daar net twee keuses: die Suid-Kaap of die Weskus. En op ‘n manier is die keuse reeds gemaak, want meer mense het al Suid-Kaap toe getrek as Weskus toe. Die Suid-Kaap beskik ook oor ‘n bestaande hawe: Mosselbaai. Goed, goed, daar is insgelyks Saldanha van waar ystererts uitgevoer word, maar blykbaar woon daar nie eens 4 000 blankes in dié hawedorp nie.

    Wat ek aangaande die Suid-Kaap interessant vind, is dat daar reeds ‘n natuurlike migrasie van Afrikaners daarheen plaasvind. Baie welaf Afrikaners in Gauteng besit ook reeds vakansiehuise daar; dis reeds ‘n goeie begin.

    Terwyl ek in Amsterdam intense politieke gesprekke gevoer het, tot laat in die nag, het ek skielik die woord “Mosselbaai” genoem. Onmiddellik is daar na selfone gegryp om dit op te kyk en, ja, die naam Mosselbaai is in 1601 deur die Nederlandse seevaarder Paulus van Caerden gemunt. Die ander weergawe is dat ‘n ander, beroemde Hollandse seekaptein, Cornelis de Houtman, dit in 1595 benoem het. Dis belangrik, want die kapitaal vir enige groot ontwikkelingsprojek aan die kus sal van Europa en spesifiek van Nederland en Vlaandere af moet kom. Afrikaners is oor die afgelope twintig jaar so verarm en vanuit die ekonomie uitgesluit dat ons kwalik nog oorleef, daarom gaan ons nie die hele projek “uit ons eie sak” kan finansier nie.

    Dan is daar nog die euro: Al word daar, veral vanuit regse Europese kringe, smalende kritiek op die euro uitgespreek, hou ek van die geldeenheid. Ons moet dit ook meer en meer begin gebruik. Die rand is op pad om ‘n tweede Zimdollar te word; van hier af aan kan die proses eintlik net versnel. Kom ons hou ons likiede bates in euro, en finansier ons ook in euro teen baie lae rentekoerse… Eintlik is die euro maar ‘n ou Duitse mark en Nederlandse gulde wat as “universele Europese geldeenheid” vermom is. Oor die afgelope twee dekades het dit ook konstant teen die dollar, die pond en die meeste ander geldeenhede versterk, selfs teen die superharde Switserse frank.

    Pleks van te emigreer uit Suid-Afrika na Engelse lande soos Nieu-Seeland en Australië toe, moet ons delokaliseer, eenvoudig vanuit die Suid-Afrikaans ekonomie en stelsel uitklim en — soos dit heet — “ons eie ding begin doen”. En daarvoor is die Suid-Kaap myns insiens ‘n baie geskikte gebied.

    Toegegee, niemand hou van trek nie en ons het almal wortels op allerlei plekke dwarsoor die hele land. My familie is al geslagte lank in die Tranvaal; ons het so half die geneigdheid om oral waar ons kom perskebome of nartjiebome te wil plant! My moeder is op Swartruggens gebore. Ons het die Groot Trek en die Vryheidsoorloë meegemaak. Die Kaap verteenwoordig vir my ‘n ander land. Ek het eers Parys, Frankryk, besoek alvorens ek in Kaapstad gekom het. Kaapstad is vir my amper vreemder as Stockholm. Dis ook baie Engels, London-on-sea. Dit pruil so half van snobisme, op ‘n agterlike, domastrante, provinsialistiese, Engels-koloniale manier… Die Suid-Kaap is egter iets anders: dis vriendelik, Afrikaans, landelik, effens boers soos ons daarvan hou.

    Ongelukkig kon ek aanlyn net dié Engelstalige kaart van die Suid-Kaap vind. As iemand oor ‘n beter en Afrikaanse weergawe beskik, laat weet my asb. – DR

    Sommige Afrikaners wil egter “veg vir die hele land” en stel daarom nie belang om te delokaliseer nie. Histories voel ek net so sterk oor ons hele land en dat dit ons toekom! My en jou voorouers het vir die Vrystaat en Transvaal geveg, en ons sal dié gebiede weer terugkry, kom wat wil. Selfs Suidwes; waarom op aarde is dit ooit aan Swapo oorhandig?

    Maar mense, kom ons wees redelik (en realisties): dit gaan nou oor oorlewing. As ons aanhou soos tans, gaan daar oor twintig jaar niks van die eens trotse Afrikanervolk oor wees nie. Ons gaan deur die drie V’s vernietig wees: verengels, verarm en verbaster. Kyk om jou: die proses is reeds aan die gang. Afrikaans het reeds “geval” by Tukkies, Kovsies en selfs op Stellenbosch, met Potch wat nie ver agter is nie. Die Afrikaanse skole is volgende in die visier. As jou kind eers deur ‘n Engelse skool gebreinspoel is, is daar eintlik geen salf meer aan hom te smeer nie. Hy het dan reeds geakkultureer by die antiblanke, anti-Afrikaanse waardes van die NSA. Sy morele en intellektuele standaarde is dan op die vlak van ‘n Hillbrow-prostituut s’n. Ekskuus, “sekswerker”. Dis mos deesdae ‘n eerbare beroep in Suid-Afrika. Toegegee, dis seker meer eerbaar as dié van ‘n NSA-politikus.

    Dus, sien dit as ‘n noodmaatreël, soos om te emigreer. Ons moet iewers heen waar ons nie meer doodgemaak word nie en waar ons steeds ons taal kan praat en met mekaar sake kan doen sonder dat ons deur die Afro-marxistiese staat en groot maatskappye versmoor word.

    ‘n Groot deel van die PWV (of dan die Gautengprovinsie, eintlik hou ek niks van dié woord nie) se ekonomie sal suidwaarts moet verskuif. Vir ‘n begin kan mense bloot vakansiehuise en -woonstelle daar koop, en solank hul gesinne daar vestig, buite die gevaarsones van Gauteng en die Kaapstad-omgewing. Die moordkoerse in Johannesburg, Pretoria en Kaapstad is hoër as dié in vele oorlogsgebiede, juis daarom emigreer soveel mense. Ons kan heen en weer pendel tussen die George-lughawe en die res van die land, maar ook oorsee, want ons sal ons goedere en dienste buite Suid-Afrika moet verkoop, daar waar daar nie regstellende aksie en antiblanke diskriminasie bestaan nie.

    Daar is baie te leer uit Orania se ervaring met volkseie arbeid. Vanuit die staanspoor sal ons sover moontlik moet meganiseer, en van volkseie arbeid gebruik moet maak. Uiteraard bestaan daar ‘n redelike kleurlingbevolking ook in die Suid-Kaap en hulle moet deel van die groeipunt wees. Die groeipunt moenie “slegs vir blankes” wees nie, ‘n gedagte wat steeds in vandag se wêreld so gestigmatiseer is dat NAVO, Rusland en China ons dalk sáám met vliegtuie sal kom bombardeer as ons dit probeer. Maar ons moet binne die eerste paar jaar ‘n volstrekte meerderheid behaal, met die mikpunt om ‘n Afrikanermeerderheid van tot tagtig of negentig persent in die gebied op te bou. In elk geval: as net die helfte van Gauteng se anderhalf miljoen Afrikaners soontoe trek, sal ons by verre in die meerderheid wees.

    Afrikaans moet die voertaal én die openbare taal wees. Dit is ononderhandelbaar. Geen Engels nie. Alvorens ons enige ander grense trek, moet ons soos in Vlaandere (en Orania) ‘n taalgrens trek. Dit moet ‘n Afrikaanse Republiek in wording wees. Ek verafsku die manier waarop die Naspersmedia die woord “Afrikaanse” as ‘n (polities korrekte) selfstandige naamwoord gebruik, maar laat dit maar “Afrikaans” in daardie “inklusiewe” sin (nou moet ek eers na die lugsakkie gryp) óók wees. Onthou: dit gaan om ons oorlewing. Hier en daar kan ons maar kompromieë aangaan, solank ons daarvan bewus is dat die einddoel volkome vryheid en selfregering moet wees. Selfbeskikking, soos hulle sê, maar selfs dié woord het al ‘n bietjie van ‘n utopiese klankie in Afrikaans verkry, iets soos die hemel waarvan jy in die Bybel lees maar net gaan ervaar as jy die dag doodgaan. Ons moet vryheid in die hier en nou verkry.

    Alle Afrikaanse groepe moet saamwerk. Dis seker veel gevra en die ou en die nuwe Afrikanerelite of Broederbond sal dit seker afskiet as iets wat nie deur ‘n aantal komitees en geheime vergaderings van die FW de Klerk-stigting goedgekeur is nie. Maar raai wat? Ons gee nie om nie. Soos die Oos-Duitse betogers wat die Berlynse Muur laat val het in 1989, en toe weer in 2014 teen immigrasie, geskree het: Wir sind das Volk! Ons is die volk. Ons sal self besluit, en laat FW de Klerk en sy handlangers in hul moer vlieg!

    Vanuit Europa en vanuit die VSA sal daar geweldige steun vir so ‘n projek wees. Mense sal graag in so iets wou belê: ‘n kusstad of -streek met die potensiaal om die Singapoer van Afrika te word. Ons keer ons rug op Afrika en sy probleme, en raak deel van die groter wêreld daarbuite, die ontwikkelde, eerste wêreld. Ons sal ook Europese immigrante kan lok. Ons beskik oor aangename weer, vriendelike mense, goedkoop eiendom en ruimte. As dit veilig, Westers en Afrikaans is, sal honderde duisende Europeërs daarheen stroom. Solank die internetspoed goed is, sal hulle sommer daar kan werk ook. Ons sal nie vir hulle werk hoef te skep nie; hulle het klaar werk. Die hele Noord-Europa, Skandinawië, Nederland-Vlaandere, Duitsland, Oostenryk, beskik so te sê oor volle indiensneming. Ons hoef net by hulle ekonomie “in te prop”, daaraan deel te neem, op ‘n gedelokaliseerde manier, en dan sal ons ‘n bloeityd beleef!

    Europeërs kan by ons kom aftree, hul euro’s hier kom uitgee. Ons kan versorgingsentrums bou, tesame met goeie en bekostigbare hospitale (soos wat ons eens gehad het) wat oor die hele wêreld bekend sal raak.

    Die groot uitdaging gaan natuurlik wees om, nes in Europa, ons van migrante te vrywaar: derdewêreldparasiete wat op ons welvaart wil kom teer, wil kom plak, om aalmoese wil smeek en, les bes, wil kom roof en moor soos wat dit tans op ons plase en in ons stede die geval is. Daar moet egter ‘n ongeskrewe reël wees dat ons geen Xhosas in diens sal neem nie. Die munisipale regulasies en bywette moet eenvoudig toegepas word: geen plakkershut of kaja mag ooit opgerig word nie. Niemand mag onder ‘n brug of ‘n stuk plastiek slaap nie. Hy moet terug Transkei toe, waar hy vandaan kom. Hy kan daar vir die ANC gaan stem, of die EFF of wie ook al. Indien nie sy lewende leiers op ons TV-skerms nie, sal die spook van Nelson Mandela na hom omsien. Ons moet nooit weer die swartman, en veral die Xhosa, ons probleem maak nie.

    As ons na ons geskiedenis kyk, onlangs en verder terug, sien ons dat die Nguni-volkere lank reeds die Afrikaner as hul vyand beskou. Ons moet dit só aanvaar. Slegs voortdurende paraatheid en strategiese denke gaan ons teen die vyand se aanvalle en teistering vrywaar. Daarmee saam is daar natuurlik die Uitlanderbevolkings van Johannesburg en Kaapstad wat van Suid-Afrika ‘n soort linkse Britse kolonie wou maak. Hulle is ‘n ander vyand, wat dikwels met die Nguni’s saamspan, maar hulle voel gewoonlik nie gemaklik in Afrikaanse omgewings nie, dus sal hulle voorlopig aanhou om ons in hul media en vanuit hul stedelike vestings in Johannesburg en Kaapstad te hoon.

    ‘n Privaat Afrikaanse universiteit kan in die Suid-Kaap gestig word; dit op sigself sal reeds enorm baie ekonomiese aktiwiteit skep, asook jongmense daarheen lok. Laat die res van die universiteite volledig “transformeer” met studente wat gratis studeer en ewe gratis betoog en die plekke afbrand, terwyl die linkse akademici hulle lustig aanpor. Die linkses en multikulturaliste sal mekaar besig hou, terwyl ons rustig aan ons nuwe tuiste bou.

    Die Afrikaner kort ‘n heimat, dis só eenvoudig.

    Sien dit as ‘n Eurokaanse projek: Europees-Afrikaans. Van die begin af was dit tog wat ons wou doen: om ‘n stukkie Europa hier in Afrika te kom skep.

    Dan sal die (Suid-)Kaap weer Hollands wees!

  • Brief: Ons volkstaat se naam is Suid-Afrika

    Brief: Ons volkstaat se naam is Suid-Afrika

    Daar is drie henne op die werf. Twee lê al eiers. Daar is geen haan, dus lê hul onbevrugte eiers.

    Een is broeis. Ek kry haar weer vanoggend op die plek waar hulle eiers lê en ek verwilder haar waar sy op daardie enkele eier gaan lê tot hy vrot is: Want dis ‘n onbevrugte eier. En al is daar tien eiers wat sy wil uitbroei, dit gaan nie help nie. Want dis onbevrugte eiers.

    So is dit met ons volk.

    Verskoon maar die terme waarvolgens ek leierskap bespreek en dat ek aanvoer leierskap het ‘n bevrugtende taak. Maar dis nou maar eenmaal so: ‘n Leier of leierskap het ‘n bevrugtende taak wat die volk betref. Is daar nie ‘n leier en leierskap nie, sit die Afrikanervolk sonder bevrugte politiek. Klaar. Oor. Uit. Aanskou die les van meer as twintig vermorste jare.

    Daar is die oulikste eiers gelê en die volk en sy hoofsaaklik alternatiewe nuusmedia het al wat ideologie en dwaling en godsdienstige rigting is verken. Of die volk nie sy aard, sy godsdiens, sy politieke toegeneenthede, ken nie maar tog het die volk die moeite gedoen en al die uiteenlopende filosofieë besnuif en befrons om te kyk waar hy die waarheid dalk misgelees of misgehoor het.

    Ja, die volk het ‘n mooi klompie eiers in die nes onder hom gekry. En gebroei. En sommer later vir hom broeimasjiene gekry om te help om die eiers uit te broei. Maar niks broei uit nie, genugtig.

    Een van die broeimasjiene is vir ‘n volkstaat. Wat hulle nou nog soek. Gaan lees die twak wat sekere webwerwe verkoop, hulle soek nog ‘n volkstaat en al daardie eienaardige vorme van “selfbeskikking”: Ons het ons volkstaat en sy naam is Suid-Afrika.

    Hulle wil volkstate omlyn en kaarte trek. So al of hulle Vasco da Gama en Bartlomias Dias is wat nog ‘n seeweg na Indië soek. Of kaptein James Cook wat met ‘n paar skepe — ja, ook kaarttekenaars en navigators het hulle genoeg — presies wil gaan uitvind waar Van Diemensland is en as Van Diemensland daar is, gaan kyk of die vestiging van nog ‘n Britse kolonie moontlik is.

    Die Afrikanervolk weet waar is sy land, hy sal net weer en klaarblyklik ná harde en dadelike stryd harde grense moet trek.

    Maar sonder die bevrugtende en bevestigende rol van ‘n leier en leierskap sal die Afrikanervolk nie gedoen kry wat hy moet nie.

    — Hansard de Wet

  • Gustav Venter: Dan Roodt — Sestig!

    Gustav Venter: Dan Roodt — Sestig!

    As ek vir jou sê dat Dan Roodt op 26 Mei 1957 gebore is – en hy is – en jy tel op wat opgetel moet word en trek af wat afgetrek moet word, sal jy by een uitslag uitkom: Die man word vandag, 26 Mei 2017, sestig jaar oud. Dit is goed. Dit is ʼn goeie ding. Ons almal, veral die Afrikaners, ook dié wat dit nie besef of dit nie wil glo nie, het vir Dan Roodt op 60 nodig. Die Groot Vyfdosyn is ʼn goeie ouderdom vir Dan. Dit is ʼn ouderdom van die kragtige samevloeiing van ervaring, kennis, bedrewenheid, idees en die uitvoering van planne se stappe. Die man se nuuskierigheid is so ongebreideld soos altyd, sy vermoë om patrone in verskuiwings en formasies te sien nog net so betroubaar en sy intellektuele energie nog net so onblusbaar soos altyd.

    Nou nie dat almal hom vandag gaan bederf, soos Karin sekerlik gaan maak, of so hartlik gelukwens soos sy kinders Octavia, Tristan en Alexander, of sterkte toewens soos sy stewige vriendekring, of ondersteuning aanbied soos sy groeiende falanks volgelinge nie. Daar is ʼn lang sleepsel mense wat in ʼn ry staan om hom al die ellende van die hel toe te wens, en dit is ook ʼn goeie teken, want een skaal waarin ʼn man se waarde geweeg word is die aard van die vyande wat hy gemaak het en daagliks byvoeg. So tree aan, lib en linksis en Marxis en volkshater en Empaaierpierewaaier en globalis en integriteitslose joernalis… Die man is sestig en hy is op dreef.

    Nou hoekom word hy so deeglik en luidkeels verpes? Want die selfgewaande intellektueel kan sy intellektuele meerdere vergewe, die grapjas kan die meer spitsvondige aanvaar en die satirikus kan wegkwyn voor die skerper skalpel en dan weer uitdy, maar ai, in ʼn wêreld waar soveel mense so gereeld en so vreeslik verkeerd is, sal die een wat konsekwent reg is, nie vergewe word nie.

    En dis die ding met Dan Roodt — hy is altyd reg, en hy is gemiddeld so vyftien jaar voor enige iemand anders reg. (As jy wil weet wat Max du Preez in 2032 sou skryf, lees Dan se rubriek van verlede week.) Dan was reg oor die verval van die Nasionale Party. Dan was reg oor die eers-kruipende en toe skielike oorname van die Kommuniste in Suid-Afrika. Dan was reg oor die aanslag op Afrikaans. Dan was reg oor die kultuuroorlog. Dan was reg oor die verval van Suid-Afrika tot Derdewêreldland. Dan was reg oor die onaanpasbaarheid van rasse. Dan was reg.

    Ek lag dan nou as ek mense sien dinkskrum oor die ligging en aard van ʼn Volkstaat. As jy Dan Roodt al die jare gelees het, is dit nou vir jou so, so… 2002. Toé het hy skriftelik gedagte-eksperimente daaroor gehad: Koop ʼn eiland langs die kus van Australië; bekom ʼn stuk van Botswana; gaan die dorre hinterland in… As jy wil weet wat nie gaan werk nie en hoekom nie, lees Dan Roodt. Maar as jy dan nou weer wil weet wát gaan werk, moenie ophou lees nie.

    Dan Roodt op sestig — ons moet dit merk! En ons gaan. Ek is reeds besig om boonstelaaiskrywers, almal vriende, of ten minste krytgenote, van Dan, te werf om elkeen ʼn opstel oor hom te skryf. Ons sal dit gereeld op Praag plaas so met die verloop van die volgende paar maande. So teen September dan, is die plan, om hierdie stukke in ʼn bondel te boekstaaf onder die voorlopige titel van “Roodt in swart op wit.”

    So — laat klap die vonkelwynproppe, bring ʼn gloeikool teen die sigaar se punt, druk die partjiepunthoed reg: Veels geluk Dan! Ons sien uit na wat volg, doodseker dat jy reg is om aan te hou reg wees.

  • Leon Lemmer: Samuel Francis oor ‘n tuisland vir blankes

    Leon Lemmer: Samuel Francis oor ‘n tuisland vir blankes

    My vorige rubriek (Praag 18 September) handel oor Samuel Francis (1947-2005) se boek, Essential writings on race (New Century Foundation, 2007, 119p; Amazon Kindle $5,64). Ek het egter sy omvattende derde hoofstuk oor die kwessie van ‘n tuisland vir Amerikaanse blankes agterweë gelaat. Dit is die tema van hierdie rubriek. Francis se beredenering vind in die konteks van blankes se “prospects for racial and cultural survival” plaas (Kindle 327). Sy teks is oorspronklik in Maart 1995 gepubliseer. Jared Taylor beskryf dit as “perhaps his most forceful exposition of the practical steps whites must take if the United States is to remain part of the West” (334).

    Mayer Schiller se mening is: “As our population becomes increasingly non-white … European civilization can be preserved on this continent only if whites withdraw into an enclave. He conceded that territorial division was not likely in the near term but argued that no other solution could guarantee the survival of a distinctly Western society and culture” (327). Richard McCulloch het Schiller se standpunt ondersteun. Hierdie rubriek word gewy aan Samuel Francis se antwoord op Schiller en McCulloch se menings. Hou asseblief deurgaans moontlike implikasies vir ‘n tuisland vir Suid-Afrikaanse blankes of Afrikaners in gedagte.

    Francis begin deur te skryf: “I do not question the arguments for the desirability of separation … I am willing to grant at least a pragmatic right of every self-conscious people to govern itself and to create and live within its own institutions” (341). Wat ‘n mens begeer is egter nie altyd haalbaar nie. “Racial separation means the relocation of the different races (let us limit the discussion here to the two main races in America, whites and blacks) either to areas of the country that would become politically independent and self-governing or to other countries” (348). Francis wil aantoon “racial separation involves problems that today are virtually insurmountable … until those problems are solved neither separation nor any other enduring solution to the racial crisis is possible” (341).

    Die een moontlikheid is dus die verdeling van die land in “‘racial zones’ – in a word, the political breakup of the United States” (348). Die ander moontlikheid is “through relocation of one race by its removal (voluntary or not) to some other territory outside the present United States. In either case, there are three problems: (a) Where is each or either race actually going to go; (b) How is separation going to be implemented; and (c) How are the separated races going to be induced to stay where they are once they get there?” (348).

    “Breaking up the United States” sal nie geredelik deur blankes aanvaar word nie “since it involves surrendering large parts of their own country to non-whites. Most white Americans retain too much sense of nationality and too much allegiance to their country and their own communities to accept the proposal of giving up large parts of the United States to others” (355). “Whites should not embrace this proposal because at the present time [1995] and for a long time to come, there is no need to … Europeans are still a large majority of the American population and still retain far more wealth, political power, and even cultural dominance than non-whites. If whites wanted to do so, they could dictate a solution to the racial problem tomorrow – by curtailing immigration and sealing the border, by imposing adequate fertility controls on non-whites and encouraging a higher white birth rate, by refusing to be bullied into enduring ‘multi-culturalism,’ affirmative action, civil rights laws and policies, and by refusing to submit to cultural dissolution, inter-racial violence and insults, and the guilt that multi-racialists inculcate. Ending all of these threats to the white European character of the United States … would involve an uncompromising assertion of white will and identity” (368).

    Om ‘n ander land vir die hervestiging van miljoene blanke Amerikaners te vind, is problematies. Watter land sou bereid wees om dit te doen? Verder: “However much they may deplore their accelerating dispossession, most whites might not want to jump ship from the nation they created, and live in countries where they have no roots” (381). Vir groepe kleiner as miljoene kan dit myns insiens ‘n aanvaarbare alternatief bied. “If emigration to Europe [and Argentina or Australia?] is not practical for whites, emigration to Africa or other black majority regions is not practical for American blacks either. It is highly unlikely that very many black African countries would welcome large numbers of American black émigrés and even more unlikely that very many American blacks would want to go” (388). Dink bv aan die lotgevalle van Amerikaanse swartes wat hulle sedert die 1820’s in Liberië gevestig het. “Today, with independent and sovereign (however dilapidated and repressive) nation-states in Africa, mass migration there is not possible unless the African states were simply forced to accept it” (388).

    Nog ‘n probleem is:

    “How the separated races would be induced to remain separate … there will … remain immense pressures for the breakdown of this separation … Whites will want cheap labour, and many non-whites will want to supply it. If the black zone in any way resembles most of the black majority nation-states or American cities … it will be unable to support itself, to control crime and social disorder, to supply elementary administrative services, or even to avoid the most brutal political repression … Just as there would be immense pull pressure from the white zone for cheap labor, so there would be immense push pressure from within the black zone for emigration to the white zone” (395).

    “The separation would gradually (perhaps quickly) dissolve. The fact is that the non-white world almost invariably beats a path to the white door, and the whites behind the door almost invariably open it … This is why, at the height of apartheid in South Africa, there were some 100 000 illegal black immigrants every year. Because whites are almost always more economically successful than non-whites, non-whites almost always want to come in, and because the whites (aside from generosity and ideology) often seek cheap labor, they often let them come or even subsidize their coming. This, after all, is why there was an African slave trade” (408).

    Selfs die Suidelike Amerikaanse State wou nie eksklusief wit wees nie. Die Suiderling Hinton Rowan Helper (1829-1909), wat teen slawerny gekant was, was ‘n uitsondering (428).

    Volgens Francis is ras as sodanig nie afdoende motivering vir radikale gebiedskeiding nie. “Only as it [race] takes on cultural and political flesh, as race becomes tied up with community, kinship, nationality, territory, language, literature, art, religion, moral codes and manners, social class, and political aspirations. It is precisely such accretions that convert the biological abstraction [or characteristic] of ‘race’ into the concrete category of a ‘people’” (435). Dus, Afrikaners as groep het meer as bloot ras gemeen. “Whites did not descend to their present pitiable condition because their racial purity was somehow diluted but because they conceptually surrendered their will and identity – which they did well before they began to surrender their heritage politically and materially … The conceptual surrender is leading to a situation where the biological survival of the race is threatened, and if that occurs, then – because race is necessary, because no other race or people seems able to replicate or adopt the concepts on which white civilization is based – the conceptual surrender will not be remedied, and white civilization, the whole conceptual corpus, will die with the race” (442).

    “Who would be counted as part of a race and why?” (2251). Wie sou in bv ‘n Afrikanerstaat toegelaat word? Die Kodesa-hensoppers? Max du Preez, Willie Esterhuyse, Wim de Villiers, Pierre de Vos, Piet Croucamp? “If there were several white racial states, would one or more ally with non-white states against the white states? … It is idle talk about racial separatism without (a) a widely shared and well-defined concept of race to which virtually all whites would rigorously adhere and (b) equally widely shared and well-defined concepts of other criteria in addition to race that would prevent replication of the same errors and flaws that caused the problems in the first place” (455).

    “Despite a good deal of racial mixture in 300 years,* there is no prospect of the extinction of either the black or white races on this continent because of mixture. The threat of white extinction is due to non-white immigration and high fertility coupled with low white fertility” (469). Verder: “The advances in transportation technology tend to render geographical isolation almost impossible, and certainly they have immensely facilitated immigration into Europe and North America” (475). [* “Whites continue to marry outside their own race less than any other race, and they do so in negligible numbers. The 2000 Census reports that only 3,5 percent of whites marry non-whites” (2325).]

    “The most racially conscious white states (the early American Republic, the Confederacy, South Africa) used or planned to use the labor of subjugated races, and eventually (if the regimes lasted long enough), those races overcame their masters, at least indirectly … this urge to expand and conquer seems to be biologically rooted in whites … The passivity and timidity of today’s whites are clearly temporary though suicidal aberrations, due to historical causes” (495). “My bet is that no sooner should a white separatist state establish itself than it would begin to import non-whites for labor and other forms of exploitation [usefulness], and the whole history would begin to repeat itself. Moreover, my bet is that non-whites would eagerly lend themselves to this, as they have in the past, since the standard of living and political conditions in the white areas would be so much more attractive than in the non-white areas” (501).

    “To summarize, it [racial separatism] fails to identify any physical area for the relocation of either race; it fails to anticipate the likely pressures for recombination of the races; it relies almost entirely on a suppositious white racial consciousness that has no historical precedent and would be inadequate by itself, even if it existed, to sustain a real society, culture, or government; and it involves the deliberate surrender of a part of a territory, political order, and civilization that were created by whites and remain theirs. Until the advocates of separatism can provide answers for these objections, I cannot see that what they advocate is anything more than a desperate and fantastic effort to avoid grappling with the real roots of our racial and cultural decline” (508).

    “If white separatism is not the answer, what is? The answer is, quite simply, the reconquest of the United States. This reconquest does not involve any restoration of white supremacy in the political and legal sense that obtained under slavery or segregation, and there is no reason why non-whites who reside in the United States could not enjoy equality of legal rights. But a white reconquest of the United States would mean the supremacy of whites in a cultural sense, or in the sense of what is nowadays called ‘Eurocentrism.’ There are essentially three things that whites must do in order to carry out this reconquest of the nation and culture they have almost lost” (514):

    “(1) Whites must formulate a white racial consciousness that identifies racial and biological endowments as important and relevant to social behavior, and their own racial endowments as essential to the continuing existence of Euro-American civilization … It means merely that we recognize racial realities, that we recognize that racial-biological endowments are necessary to certain kinds of human behavior (eg the political and civic behavior appropriate to stable self-government, the work habits and lifestyles appropriate to a dynamic economy; the intellectual behavior that is necessary for science and scholarship, etc) and that because these endowments are largely unique to whites, the behavior they make possible cannot be replicated by most non-whites” (521).

    “The formation of white racial consciousness does mean that whites would recognize themselves as a race and their racially based behavior as legitimate, and hence it would mean the end of tolerance for non-white assaults on white people and the norms of white civilization. Whites would simply no longer countenance non-white aggression and insults or the idolization of non-white heroes, icons, and culture; white children* would be raised in accordance with what is proper to being white, and norms openly recognized as appropriate to whites would be the legitimizing and dominant norms of American society as they were prior to the 1960s. Racial guilt and truckling would end” (534).

    [* “Non-white and non-Western holidays (Ramadan, Kwanzaa, Cinco de Mayo) are now observed in schools” (2284). Aan die Universiteit Stellenbosch word die nuwe Suid-Afrika se openbare vakansiedae met ‘n “bevrydingsgeurtjie” (Menseregtedag, Vryheidsdag, Werkersdag, Jeugdag, Vrouedag, Versoeningsdag), asook Mandela-dag en Afrika-dag, met oorgawe gevier, maar nie Van Riebeeck- of Beskawingsdag (6 April) en Afrikaansdag (14 Augustus) nie. Anders as in die geval van Nelson Mandela, wat bitter min ooit met die universiteit te make gehad het, word geen poging aangewend om jaarliks erkenning aan die stigter van die universiteit, Jan Marais, te gee nie.]

    “(2) On the basis of this racial consciousness, whites must counter the demographic threat they face from immigration and non-white fertility and whites’ own infertility. This means (a) an absolute halt to all future legal [non-white] immigration into the United States, deployment of the armed forces on the appropriate borders to cut off illegal immigration, and deportation of all illegal immigrants (and perhaps many recent legal immigrants); (b) the end of subsidies for the non-white birth rate through welfare programs, obligatory use of contraception by welfare recipients, and encouragement of its use among non-whites, and (c) encouragement of increases in white fertility” (540).

    “(3) Whites must correct the political and legal order to end the political power of non-white minorities and their white anti-white allies. This political effort would involve a radical dismantling of all affirmative action and civil rights legislation as well as a good part of the federal governmental superstructure that entrenches minority power. It also would require recovering an understanding of constitutional law that permits local and state governments to govern and private institutions to function independently of government” (540).

    “Equality before the law, does not mean political equality, the right to vote, or the right to hold political office, let alone social and economic equality, nor the ‘right’ to attend the same schools, to serve on juries, to marry across racial lines, to serve in the armed forces, to eat at lunch counters, to ride on buses, to buy a house or rent a room or hold a job, to receive welfare, to be admitted to colleges and universities, to take academic degrees or to be promoted” (553).

    “All these are phony ‘rights’ that have been fabricated through the corruption of our constitutional law and our understanding of it, and no citizen of any race is entitled to them. Under a proper understanding of constitutional law, states and localities could differ as to whether they recognized such ‘rights’ or not, but the federal government would not, and the only legal rights that either the United States or state governments would be required to recognize and enforce equally would be those Blackstonean rights of personal security, personal liberty, and property … Those citizens of either race who found these rights insufficient for the satisfaction of their ambitions would be free to depart” (553).

    “In order to achieve these goals and the reconquest of the United States they involve, there must be an immense amount of cultural and intellectual reconquest beforehand, a long march through the dominant institutions and apparatus of power by which the incumbent elites exercise control over the state, the economy, and the culture of the United States … Recent political developments encourage me to believe that such a movement remains possible and is indeed beginning … it remains a strategy that is far more likely to succeed than the strategy of surrender that racial separatism involves. What white Americans must do is get on with ensuring that it does succeed before they lose their country, their heritage, and their posterity forever” (560).

    Wat vir Amerika geld, kan nie sonder meer op Suid-Afrika toepaslik gemaak word nie. Maar daar is fundamentele ooreenkomste, soos hierdie netelige kwessies: Waar die een of meer tuislande gaan wees, hoe hierdie proses suksesvol uitgevoer kan word en hoe die voortbestaan van rasgebaseerde tuislande oor die langer termyn verseker kan word. Arbeidsbeleid is in laasgenoemde geval van deurslaggewende belang. Blankes sal bereid moet wees om nie van “volksvreemde arbeid” gebruik te maak nie, maar uitsluitlik van “volkseie arbeid”, soos Carel Boshoff dit gestel het.

    ‘n Groot verskil tussen Amerika en Suid-Afrika is dat die Amerikaanse blankes nog tyd het om sake reg te trek voordat hulle omstreeks 2050 ‘n etniese minderheid word wat aan die genade van ‘n nie-wit meerderheid oorgelaat sal wees. Maar soos Francis aantoon is dit mede-blankes wat die pogings van blankes om Amerika kultureel terug te wen, ondermyn. In Suid-Afrika is daar baie minder blankes as in Amerika en ‘n verswelgende swart meerderheid wat reeds in 1994 politieke beheer oorgeneem het. Anders as in die geval van Noord-Amerika is die Afrika-kontinent oorweldigend swart. Die “groter prentjie” is dat die tyd vir die afdwing van politieke Afrikanerideale dalk verby is. ‘n Eurosentristiese herowering, soos wat Francis in Amerika in die vooruitsig stel, kan kwalik in Suid-Afrika werklikheid word. Dit sou nie só gewees het as misleide blankes nie mede-blankes se regmatige regte veral sedert 1990 gesaboteer het nie.

    ‘n Opsig waarin Suid-Afrikaanse blankes en seker veral Afrikaners in ‘n sterker posisie as Amerikaanse blankes is, is dat hulle vaderland binne twee dekades feitlik onherkenbaar verander en verval het sodat hulle nie meer so sentimenteel soos vroeër daaroor voel nie, dat hulle eertydse lojaliteit verwater het, dat hulle liewer nie die brutale plaaslike werklikheid daagliks wil aanskou nie, dat dit ‘n salige verlossing kan wees om liewer elders ‘n heenkome te vind. In die praktyk is daardie hervestiging egter individueel of gesinsgewys en nie in die vorm van ‘n buitelandse tuisland nie.

    ‘n Positiewe element in Francis se redenasie is sy voorstel dat Amerikaanse blankes nie na ‘n ander land moet verkas om hulle probleme te probeer oplos nie; dat hulle eerder hulle eie vaderland moet hervorm. Dit is soortgelyk aan my redensasie dat ons nie ‘n nuwe private Afrikaanse universiteit moet skep nie maar eerder moet poog om die eens Afrikaanse universiteite terug te wen; te meer omdat Afrikaners daardie universiteite geskep en uitgebou het en blankes vanweë belasting steeds tot hulle voortbestaan bydra.

    Tot dusver het ek gepraat van ‘n “tuisland”, dus ‘n plek waar blankes hulle eie ding na goeddunke kan doen, insluitende ‘n mate van plaaslike selfregering. Die eintlike ideaal is egter ‘n onafhanklike volk- of nasiestaat. Die Jode het dit teen die verwagting in in 1948 met die totstandkoming van die staat Israel reggekry. Maar die resultaat is onvolmaak, onder meer omdat meer as ‘n vyfde van die bevolking nie-Jode is, onwettige inkommers groot probleme skep en die inwoners se veiligheid deurlopend bedreig word. Alles in ag genome lyk dit asof Suid-Afrikaanse blankes of Afrikaners kwalik iets soortgelyks in Suid-Afrika of elders tot stand sal kan bring.

    Berusting in die status quo is nie vir egte Afrikaners aanvaar- of leefbaar nie. Gaan ons sê: Waar daar ‘n wil is, is daar ‘n weg; oftewel: ‘n Boer maak ‘n plan? Die tragedie is dat die beste huidige alternatief blykbaar die stigting van mini- of posseël- (soos Ferdie Hartzenberg gesê het) enklaves soos Orania is. Dit is dalk die naaste wat daar deesdae aan Afrikanerselfbeskikking gekom kan word; ‘n “gereduseerde bestaan,” soos Carel Boshoff dit gestel het. Die Afrikaner het ‘n “randverskynsel”* geword. Die idee is dat Orania die eerste groeipunt vir ‘n Afrikanervolkstaat moet wees en dat dit deur ander soortgelyke groeipunte in die omgewing gevolg sal word, ‘n “pêrelstring van dorpe” (kyk: “Carel Boshoff: apart sonder apartheid,” Praag 19.12.2015). [* Wanneer die blankedom voorheen in tekste genoem is, is veral na Europa, Noord-Amerika, Suid-Afrika, Australië en Nieu-Seeland verwys. Dit is opvallend dat Suid-Afrika deesdae uit hierdie lysie gelaat word.]

    As Francis gelyk gegee word dat ‘n blanke tuisland, volk- of nasiestaat in die hedendaagse wêreld ‘n verlore saak is en ons toegee dat dit ook vir ‘n Afrikanertuisland geld, besef ‘n mens die enormiteit van die onnoselheid asook die gemeenheid van die mandaadlose politieke magsoorgawe in 1990/94. ‘n Klein groepie blankes, waaronder Afrikaanssprekendes wat die leiding geneem het, het hulle mede-blankes grootliks sonder bedingingsmag gelaat. Sedertdien is daar by Afrikaners ‘n grootliks geïnternaliseerde rouproses aanwesig. Tot my laaste dag sal ek oor die verlies van die Afrikaner se politieke mag rou, des te meer omdat dit ook tot die einde van die blankedom in Suider-Afrika kan lei. Ek rou en dit is nie berustend nie maar wrokkig.

  • Brief: Is daar nog hoop vir ʼn volkstaat vir Afrikaners?

    Brief: Is daar nog hoop vir ʼn volkstaat vir Afrikaners?

    Die volkstaatgedagte vir Afrikaners bly sluimerend en ontlok die spesifieke vraag of Afrikaners nog enigsins in onafhanklikheid belangstel. Daar is weliswaar ʼn “klein” groepie Afrikaners wat dink en glo sesessie is die enigste oplossing vir oorlewing en bewaring van volksidentiteit. Die saamwerk- en saamboumentaliteit is oorheersend by Afrikaners ten koste van selfregering. Statisties is daar sedert 1994 ʼn deurlopende afname in steun vir ʼn volkstaat.

    Volksbelang is tans gesetel in so ʼn klein groepering dat dit vir alle praktiese doeleindes geen bedreiging inhou vir die huidige regime nie. Internasionaal is daar geen minimumgetallebasis vir ʼn onafhanklike staat nie, maar noemenswaardige ondersteuning moet gedemonstreer kan word om genoegsame druk nasionaal en internasionaal uit te oefen om ernstig opgeneem te word.

    Met rassisme meer in die kollig, word daar onverpoos gewerk om blankes as die bron van alle kwaad te etiketteer. Dit is ʼn wêreldwye neiging met die verskil dat anti-blanke aktiviste sterker teenstand kry in Europa en die VSA. Rassisme neem die vorm aan van die denkskool (of afwesigheid van denke) wat dit formuleer. Sommige beweer dit is ʼn sosiale konstruk? As jy pro-wit is, is jy ʼn rassis. As jy jou eie mense in diens neem, is jy ʼn rassis. Die reaksies op sogenaamde rassisme in Suid Afrika is ligsinnig, oppervlakkig en skoorsoekend.

    Ras dui op biogenetiese verskille. Kulturele verskille is sekerlik ook ʼn onderskeidende aspek. Ras manifesteer hoofsaaklik in fisiese fenotipes soos velkleur, vorm van die oë, haartekstuur, beenstruktuur en beklemtoon ook gedragsverskille wat deur kultuur en tradisie begrond word. Daar kan selfs onderskeid getref word by aspekte soos intelligensie of voorkoms van misdadigheid. Om allerhande teorieë oor die nie-bestaan van rasse te formuleer en dit as ʼn sosiale konstruk voor te hou, is onsinnig. Goeie grense maak goeie bure, of dit nou spreekwoordelik of letterlik is, dit is die oplossing vir die rassehisterie. Om pro-eie-ras te wees, is natuurlik en behoort deur rasgenote bevorder te word.

    Die antitese van segregasie is integrasie. Met segregasie behou ʼn spesifieke bevolkingsgroep sy homogeniteit en kan sy kultuur, tradisies en waardesisteme uitleef. Met gedwonge integrasie word ʼn spesifieke volk sy waardesisteme ontneem en word lede van daardie groep onderwerp aan vreemde simbole, leefwyses, aanneem van die waardes van ʼn nasiekultuur, ens. Met ander woorde, gedwonge integrasie is volksmoord.

    ‘Daar is inderdaad ʼn slagting aan die gebeur juis as gevolg van die prysgawe van soewereiniteit’

    Enkele artikels is geskryf oor selfbeskikking se onhaalbaarheid in die huidige tydsgreep. Sterk argumente word aangevoer wat soms irriterend korrek is binne die konteks van die internasionale reg en uitgangspunte van die VN oor selfbeskikking. Mens moet sekerlik die volkereg en deklarasies van die Verenigde Nasies respekteer, maar die vryheid van ʼn volk word nie gemeet aan reëls nie. Vryheid gaan eerstens oor die volkswil om vry en selfregerend te wees. Daar is geen instansie, nasionaal of internasionaal waar mens aansoek doen vir selfbeskikking nie. Goedkeuring word van die volk verkry, nie van state of geregshowe nie.

    Hoe lank wil Afrikaners nog hoop op herstel en help bou aan die reeds verrotte Suid-Afrika en lojale onderdane van die regering wees? Hoe lank gaan wittes nog wetteloosheid ondersteun deur hul apatie en ywerig bou aan die reënboognasie terwyl daar verskillende vorme van volksmoord plaasvind? Daar heers ʼn kultuur en klimaat van willoosheid om standpunte te stel en te veel aanvaar die daaglikse gruwels op Afrikaners asof dit onaanvegbaar is. Om die verantwoordelikhede en werksaamhede van mislukte owerheidsinstellings oor te neem, is nutteloos vir Afrikaners.

    Die enigste werkbare of eerder oorleefbare opsie vir Afrikaners is eksterne selfbeskikking. Dit is die enigste ware vorm van selfbeskikking en word beskryf deur primêre en remediërende regsteorieë. Die enigste probleme waarmee die Afrikaner te make het, is geïdentifiseerde grondgebied en die wil om onafhanklik te wees. Dit is ‘n kwessie van ‘n besluit te neem. Sonder besluite gaan niks gebeur nie en sal die huidige volksmoord, marginalisering, uitsluiting en gedwonge integrasie vernietigend wees.  In dié opsig is die Afrikaner sy eie vyand deur apaties te wees.

    Buiten teorieë wat selfbeskikking en regverdiging vir eksterne selfbeskikking definieer en omskryf, is daar ook doktrines soos erga omnes en jus cogens wat regverdiging bied vir aansprake op selfbeskikking binne die konteks van volksmoord. Sou die Afrikaners in Suid-Afrika wel aanspraak maak op eksterne selfbeskikking of selfs grondgebied beset en eensydig onafhanklikheid verklaar sal die uti possidetis-beginsel die grootste regstruikelblok wees om te oorkom. Die handhawing van staatsoewereiniteit en integriteit van nasionale grense is ʼn universele norm. Dit gee uiteraard ook die regering van die dag die reg om enige opstand wat sy soewereiniteit bedreig met geweld te onderdruk.

    Afrikaners het hul staatsoewereiniteit prysgegee met die inklusiewe verkiesing van 1994. Voormalige president De Klerk het die prysgawe van soewereiniteit verdedig met die aanvoering dat die aanslag op Suid-Afrika tot ʼn slagting van die Afrikaners sou lei. Daar is inderdaad ʼn slagting aan die gebeur juis as gevolg van die prysgawe van soewereiniteit. Afrikaners is uitgelewer aan verskeie vorme van volksmoord as gevolg van die NP-regering se kapitulasie. Afrikaners ervaar toenemende marginalisering en degradering onder die nuwe demokratiese bestel. Demokrasie in Suid-Afrika het reeds ontaard in ʼn tirannie vanweë die regerende party se oorweldigende steun.

    Die vraag is wat vorentoe? Gaan die klein aantal Afrikaners wat voorstanders van ʼn volkstaat is die projek gestruktureerd en eendragtig aanpak? Gegewe die demografiese realiteite en bevolkingsaanwassyfers, sal Afrikaners nooit weer binne die demokratiese bestel enige noemenswaardige verteenwoordiging geniet nie. Hierdie klein minderheid het net twee opsies om te oorleef: Volkstaat of emigrasie. Totale verswelging/integrasie is ophande.

    – Johan Wiggill

  • ‘Wes-Kaap moet onafhanklike federale Bruin staat word’

    Peter Marais, voormalige Wes-Kaapse premier en oud-burgemeester van Kaapstad, het by die Maynardville-jeugfees in Wynberg, Kaapstad, gesê bruines wil ’n onafhanklike federale Wes-Kaap hê.

    Die onderleier van die Bruin Be­lange Beweging (BBB) het aan Media24 gesê die opkoms van bruin nasionalisme is te danke aan die verslag van die Verenigde Nasies se gesant oor inheemse volke in Suid-Afrika.

    Bruines het in 2005 Eerste Nasie-status gekry.

    “Nou is die bruin man besig om aanspraak te maak op ’n eie grondgebied in die land, op die basis van ’n outonome federale staat soos aangedui in artikel 235 in die Grondwet.

    ​“Konsolideer jou getalle, streef om mag te bekom en dra jou Afrika-herkoms op jou voorkop, is die nuwe kreet op die Kaapse Vlakte.

    “Dis ons paspoort na rykdom en mag en dit word daar orals vertel.”

    Volgens Marais sal federalisme die getalle-oorwig beperk tot provinsiale grense en aan minderhede groter politieke en ekonomiese mag verleen binne ’n grondgebied, iets wat glo nie deur ‘n onafhanklike volkstaat gegrond op velkleur sal gebeur nie.

    Die Wes-Kaap is meer as 51% bruin en 80% Afrikaans.

    Marais sê Afrikaans as taal van kommunikasie en vakkeuse by skole en universiteite sal sodoende opbloei.

    Hy sê Suid-Afrika is reeds in ’n mate ’n federale staat, maar die sentrale parlement beskik nog oor te veel mag.

    “As die ANC bereid is om geringe grondwetlike aanpassings te maak en om die aspirasies van minderhede te akkommodeer, kan ons ’n vrye, semi-onafhanklike Kaapprovinsie hê.

    “Ons provinsies is grondwetlik te swak. Ons is afhanklik van die sentrale parlement vir 95% van ons begroting. Daarby subsidieer die Wes-Kaap ander provinsies. Ons provinsiale begrotingstoekenning is ’n klein deel van ons bydrae tot die land se BBP.”

    Heindrich Wyngaard, kommentator oor bruin kwessies, bestempel Marais se sienings as interessant.

    “Dit spreek van ’n versugting by ’n groot deel van die bruin mense oor erkenning.”

  • Vryheidsfront het volkstaatidee laat verongeluk

    deur Koos Reyneke, Wapadrand, Pretoria

    Middel ’93 het generaal Viljoen my versoek om die hele Volkstaatkwessie of eie grondgebied vir Afrikaners, Boere of Boere-Afrikaners, te verkort tot slegs twee beginsels wat hy tydens ‘n beplande eerste en geheime vergadering met meneer Mandela wou gaan bespreek ten einde te probeer om die droogmakery van Afrikanerberoepspolitici in NP-, KP- en Volksfrontkringe te probeer omseil ten einde ‘n beginselskikking te bereik.

    My voorstel was: Een: dat ras nie as norm gebruik sou word nie, en twee: dat geen mense verskuif sou word nie.

    Generaal Viljoen het saamgestem nadat ek bevestig het dat dit wel moontlik sou wees om ‘n baie klein deel van Suid Afrika, ongeveer 17%, af te baken met ‘n duidelike Afrikanermeerderheid.

    Meneer Mandela was baie redelik en het ingestem en gesê hy keur dit in beginsel goed en dat die detail met die ANC se National Executive uitgewerk moes word, waarna verskeie geheime vergaderings met hulle, insluitende Thabo Mbeki, Jakob Zuma, Penuel Maduna, Joe Modise, Joe Nthlandla en nog een of twee gevoer is.

    Vir die doel moes ek Suid-Afrika se eerste nie-rassige sensus opstel wat uit twaalf volumes bestaan het en slegs taal (28 tale) as norm sou gebruik.

    Dit het ook gelei tot die tweede Grondbeginsel wat die Tussentydse Grondwet tydens KODESA voorafgegaan het.

    Beroepspolitici, veral in die VF, het egter ander agendas gehad en die ooreenkoms waarvoor byna 700 000 mense gestem het, verongeluk.

  • Krimvolkstaat: onwettig maar legitiem…

    Krimvolkstaat: onwettig maar legitiem…

    wingard_johanndeur Johann Wingard

    Hierdie week het ons weer gesien hoe die internasionale reg of volkereg deur lande geplooi word om hul eie geopolitieke belange te dien.

    Ons het ook waargeneem hoe vinnig Oos-Europa se grense verander het.

    Die Krimvolkstaat het sonder slag of stoot tot stand gekom toe Wladimir Poetin gister die ooreenkoms onderteken het wat die totstandkoming van die Krimvolkstaat as outonome Republiek erken het. Die Krimvolkstaat is nou deel van die Russiese Federasie.

    Die Krimskiereiland was eers deel van Rusland, maar is tydens die totstandkoming van Oekraïne in 1954 deur Nikita Kroestjof as deel van die Oekraïne ingelyf. Die nuwe staat was mos deel van die Sowjetunie. Maar met die verbrokkeling van die Sowjetunie het die skiereiland deel van die Oekraïne gebly.

    Vir meer as 200 jaar was die Krimskiereiland Rusland se Swartsee-vlootbasis en meer as 80% van die inwoners is steeds etniese Russe.

    Met die hulp en aanmoediging vanaf die Weste het nasionalistiese Oekraïners die mag in Kiëf met “terreur en bloedvergieting” op ondemokratiese en onwettige wyse oorgeneem. Hulle het dit kwansuis as ‘n rewolusie bestempel om van ‘n korrupte regering ontslae te raak.

    Die propagandaveldtog van die Weste wat daarop gevolg het, beklemtoon dat die nuwe tussentydse regering die legitieme verteenwoordigers van die mense van die Oekraïne is en dat die nuwe selfaangestelde regeerders volgens die internasionale reg erken word.

    Die Konstitusie (2010) van die Oekraïne lees egter soos volg:

    “Article 37
    The establishment and activity of political parties and public associations are prohibited if their program goals or actions are aimed at the liquidation of the independence of Ukraine, the change of the constitutional order by violent means, the violation of the sovereignty and territorial indivisibility of the State, the undermining of its security, the unlawful seizure of state power, the propaganda of war and of violence, the incitement of inter-ethnic, racial, or religious enmity, and the encroachment on human rights and freedoms and the health of the population.”

    Maar volgens die 2010-grondwet, asook vorige weergawes daarvan, moet die demokraties verkose President en minstens 45 parlementslede die grondwetlikheid van enige stap, wat die status van die Republiek mag aantas, goedkeur.

    Die Krim
    Die Krim

    W. Janoekowitsj was die laaste verkose President en is dus volgens die grondwet die enigste wettige staatshoof wat mag optree t.o.v. die Krimvolkstaat.

    Maar nou paradeer die nuwe selfaangestelde regeerders as legitiem en die Weste val oormekaar om hulle as sodanig te erken en maak selfs beloftes van groot geld aan hierdie regime.

    Dit is presies hier waar die siniese en dubbelslagtige plooïng van die internasionale regspraak voorkom:

    Volgens hul optrede blyk dit dat dit heeltemal wettig sou wees om met geweld en bloedvergieting die regering van die dag omver te werp en bonop strydig met hul eie land se grondwet op te tree deur te verklaar dat die Oekraïense taal die amptelike voertaal sal wees en dat Russies voortaan ‘n ondergeskikte status sal geniet.

    Volgens die Westerse regerings se optrede is die oorname van die mag deur geweld derhalwe nie strydig met die volkereg nie. Die politieke rede is egter dat hulle die Oekraïne as ‘n NAVO-bondgenoot wil sien en dat die Krimskiereiland na die Weste sal oorgaan.

    Maar o wee, wanneer die ganse bevolking van die Krimskierreiland, op ‘n bloedlose en vreedsame rewolusie sy selfbeskikking opeis, soos Kosovo ‘n paar jaar gelede, en wat deur die Weste bewerkstellig is, dan is dit onwettig en strydig met die land se grondwet en wil hulle dit nie erken nie.

    Gelukkig is Poetin sterk genoeg om hom nie aan hierdie klug te steur nie. Tydens die ondertekening van die verdrae gister het hy verklaar: “Ek kan net nie vat kry aan die gedagte dat wanneer ek ons vlootbasis gaan besoek, ek deur NAVO-vlootsoldate verwelkom gaan word nie.”

    Maar nou is die Krimvolkstaat, volgens Russiese wetgewing, ‘n deelstaat van die Russiese Federasie. Obama en sy handlangers sal maar daaraan gewoond moet raak, want daar is niks wat hulle kan doen om die situasie weer om te keer nie.

  • Volkstaat op die Hoëveld – maar is dit nog haalbaar?

    Volkstaat op die Hoëveld – maar is dit nog haalbaar?

    Hier is ‘n interessante volstaatkaart wat in 1990 deur die Oranjewerkers gepubliseer is. Die groep van mnr. Cor Ehlers, OASE se voorstelle sedertdien is grootliks op dié kaart gegrond. Die vraag is egter of dit nog hoegenaamd haalbaar is, gegewe die grootskaalse instroming van vreemde swartmense uit die res van Afrika sedert 1994?

    Feit is egter dat hierdie maklik ‘n tiende provinsie in 1994 kon gewees het, maar FW de Klerk en sy Britse meesters wou seker maak die Afrikaner gaan magteloos die nuwe bedeling in.

    Volkstaatkaart Oranjewerkers

  • Roodt-onderhoud met ‘De Pers’

    Roodt-onderhoud met ‘De Pers’

    Die onderhoud wat dr. Dan Roodt van PRAAG met die gratis koerant De Pers in Nederland gevoer het, is gister onder die opskrif “Nu zijn de blanken zielig” gepubliseer. De Pers beskik oor ongeveer ‘n miljoen lesers in Nederland en word as ‘n “gehaltekoerant” beskryf. Hier volg die onderhoud in die oorspronklike Nederlands.

    In Zuid-Afrika is de blanke bevolking het slachtoffer van genocide, zegt de Zuid-Afrikaanse activist Dan Roodt. De enige oplossing? Een eigen staat voor de blanken.

    Remco Tomesen
    AMSTERDAM …

    Hij wordt gehaat door veel donkere Zuid-Afrikaners. Zwarte radiostations riepen op hem te vermoorden. Maar ook een deel van de blanke Zuid-Afrikaanse bevolking vindt dathij veel te ver gaat. Schrijver en activist Dan Roodt (53) is in eigen land op z’n zachtst gezegd nogal controversieel. Een intellectuele, wat minder extreme variant van de dit  voorjaar vermoorde extreemrechtse Eugene Terre‘Blanche zou je hem kunnen noemen.

    Even was hij in Europa, om met wat (rechtse) politici te praten over de onderdrukking van de blanke bevolking in zijn land. Hij wil dat de internationale gemeenschap beseft dat er een genocide plaatsvindt in Zuid-Afrika tegen de blanke bevolking, aangewakkerd door het ANC.

    Roodt, die literatuur studeerde, gedichten en boeken publiceerde en in zijn jonge jaren een tijdje in Parijs woonde, zegt te strijden voor de Afrikaans sprekende blanken. Hun aan het Nederlandse verwante taal en hun cultuur worden door regeringspartij ANC kapot gemaakt, vindt hij.

    Vermoord

    Hij mag dan veel tegenstanders hebben in eigen land, bij een aanzienlijk deel van de blanke Zuid-Afrikaanse bevolking vallen de ideeën van Roodt goed: vooral bij de wat conservatievere, Afrikaans sprekende Zuid-Afrikanen. Hij verschijnt in Zuid-Afrika veel op televisie en radio. En zijn vereniging, PRAAG (Pro Afrikaner Aktie Groep), heeft een flinke achterban.

    Sinds het einde van de apartheid zijn meer dan 3000 blanke boeren vermoord  in het land. Roodt: ‘Dat is genocide’. Of hij beseft dat die term erg gevoelig ligt in Europa? ‘Ja, dat weet ik. Misschien is het volgens de officiële definitie nog geen genocide. Maar we zitten wel op het randje. Het dreigt uit de hand te lopen, zeker na de moord op Terre’Blanche’.

    Er is veel racisme tegen blanken in Zuid-Afrika, vindt Roodt. ‘Vroeger vocht het ANC door terrorisme, nu vechten ze tegen ons door wetgeving’. Daardoor heeft de donkere bevolking volgens hem nu voorrang op universiteiten, scholen, bij banen. En wordt het Afrikaans verdrukt door het Engels.

    ‘Wij hebben de infrastructuur opgebouwd, de meeste dorpen neergezet’

    De enige oplossing is een Volksstaat, zegt de rechtse activist: een blanke staat die ongeveer een derde van het grondgebied van het huidige Zuid-Afrika beslaat, van Pretoria in het noorden, tot aan de Indische Oceaan in het zuiden. De ultieme apartheid dus. Roodt staat hierin niet alleen. In de grootste Afrikaanstalige krant van het land (oplage 100.000), Beeld, is afgelopen jaar bijvoorbeeld veel over zo’n staat geschreven; het debat tussen voor- en tegenstanders is heftig. Uit een poll op de site van de krant (voor zover die representatief is), met iets meer dan 6.000 deelnemers, kwam naar voren dat 56 procent van de lezers voor zo’n volksstaat is.

    Europese landen moeten volgens Roodt inzien dat het ANC een koloniale macht is die de blanke bevolking onderdrukt. ‘Wij zitten er al vierhonderd jaar. Wij hebben de infrastructuur opgebouwd, de meeste dorpen neergezet’. Roodt: ‘Het zou de eerste keer in de geschiedenis zijn dat een zwarte regering een blank volk onafhankelijkheid geeft’.

    машинки на радиоуправленииДанильченео

  • Twee meningspeilings, op Beeld en PRAAG

    Die belang van internetmeningspeilings by die vorming van die openbare mening word waarskynlik nog nie na waarde geskat nie. Vandag is daar twee meningspeilings, een op Beeld en een op PRAAG waaraan mense behoort deel te neem.

    Op Beeld word gevra: “Ag jy jouself in die eerste plek ‘n Suid-Afrikaner, Afrikaner of Afrikaanse?” Tot dusver stem 57% van mense dat hulle “Suid-Afrikaners” is, met 32% wat meen dat hulle “Afrikaners” is.

    Die PRAAG-peiling vra die vraag: “Wie is die Afrikaner se grootste vyand?” met twee moontlike antwoorde: “Die ANC en SAKP” of “Afrikanerverraaiers” (onder regs op die hoofblad).

    Aan die begin van 2010, op 8 Januarie, het ‘n soortgelyke meningspeiling op Beeld verrassende steun vir die idee van ‘n volkstaat onder Beeld-lesers getoon, met 75% wat voorwaardelik of onvoorwaardelik in ‘n volkstaat sou wou bly.

    машинкаДанильченко Юрий отзывы

  • Volkstaat en die impak van infrastruktuur

    Suid-Afrika stuur op ‘n waterkrisis af weens ‘n te klein begroting om voorsiening vir die dag van môre te maak. Dié vooruitsigte kom kort op die kragkrisis wat deur Eskom se swak beplanning te weeg gebring is.

    Met vermoedelik reeds miljoene onwettige immigrante in Suid-Afrika en programme om watergedrewe riolering aan alle Suid-Afrikaners beskikbaar te stel, is ‘n waterprobleem te wagte in ‘n waterskaars land met ‘n  gemiddelde reënval van 464 mm per jaar  teenoor meer as 800 mm wêreldwyd.

    Vandag word kommentators wat meen die volkstaatgedagte is tot ‘n baie klein gemarginaliseerde groepie beperk, as politieke naïewelinge beskou. Dat meer en meer mense moeg raak om ingesleep te word by die gevolge van swak beplanning, prioriteitsbepaling en uitvoering waar tenderpreneurskap boonop hoogty vier, het ook in ‘n blitsopname in Beeld geblyk toe ‘n oorgrote meerderheid deelnemers aangedui het dat hulle in ‘n volkstaat sou wou woon.

    Sedertdien het die Malema-fiasko, die regering se hantering daarvan en die moord op mnr. Eugene Terre’Blanche die gedagte verdere stukrag gegee.

    Oral op webwerwe, blogs, woernale en selfs in briewekolomme word ‘n dringendheid nou bemerk om van Suid-Afrika los te kom, wat ruim studiemateriaal vir ‘n doktorale verhandeling sou verskaf.

    Twee aspekte kristalliseer hieruit: ‘n Wegstaan van die gedagte van korporatiewe selfbeskikking selfs as ‘n tussenmaatreël ten gunste van ‘n geografiese volkstaat nóú, en ‘n ingesteldheid dat enige vorm van naelstring met die huidige Suid-Afrika energievermorsing is.

    Dié emosionele ingesteldheid is nie iets wat weggewens kan word nie. Emosies bepaal dikwels eerder die politiek as ekonomiese, demografiese of ander werklikhede.

    Argumente dat dit onprakties is, het in hierdie klimaat ook dieselfde lewensverwagting as stukke nat biltong wat in ‘n hok vol honger boerboele gegooi word. Dit vat nooit eens grond nie.

    Wanneer gebiede outonoom, selfregerend of onafhanklik word, vloei daar ‘n magdom ooreenkomste en verdrae voort. Eritrea se onafhanklikheid het Ethiopië sonder regstreekse toegang tot seehawens gelaat, maar Ethiopië se kragopwekkingspotensiaal is weer in Ethiopië se berglande opgesluit. Met die ontstaan van die Belgiese etniese federasie, het die ekonomiese swaartepunt reeds ‘n geruime tyd na die Vlaamse noorde verskuif, en subsidieer Vlaandere die Franstalige Wallonië nou jaarliks met miljarde euro’s.

    ‘n Volkstaat sal in alle waarskynlikheid vind dat sy waterbehoeftes van buite sy grense voorsien moet word, en dat die kragopwekking, voorlopig altans, ook grootliks buite sy gebied sal geskied.

    Die skepping van ‘n volkstaat, ‘n lewensvatbare volkstaat wat uiteindelik ekonomies heeltemal onafhanklik sal kan wees, is ‘n komplekse proses wat reeds deur verskeie instansies soos die Volkstaatsraad deeglik ontleed en beplan is.

    Die enigste plek vir die emosies wat nou losgelaat word, is dat dit motiveringsbrandstof voorsien. Dis belangrik vir die volkstaatideaal, maar kan ook ‘n wilde perd word wat onmoontlik raak om te ry. Die potensiaal hiervan blyk daaruit dat ‘n deel van hierdie uitgesproke sentimente behels dat die volkstaat elke vierkante sentimenter van die huidige Suid-Afrika moet insluit. 

    Die internasionale reg stel ook ‘n magdom vereistes, en ‘n volkstaat wat buite hierdie riglyne sy outonomie of onafhanklikheid verwerf, sal ook bereid moet wees om soos ‘n geïsoleerde eiland in die wêreld te bestaan.

    Globalisering en ‘n baie oper wêreldekonomie as in die tagtigerjare maak die ekonomiese isolering van ‘n Afrikanervolkstaat vandag egter bykans onmoontlik. Die internasionale gemeenskap, hoeveel simpatie die ANC ook al steeds geniet, sal ook die Afrikaner se vryheidsdrang as ‘n onuitwisbare werklikheid moet verreken.

    хорватияОлександр Фільчаков прокурор