praag.co.za

Tag: Leon Lemmer

  • Stellenbosch: Afrikaanse Dept. se ‘Ope brief aan Wim de Villiers’

    Stellenbosch: Afrikaanse Dept. se ‘Ope brief aan Wim de Villiers’

    Hier op Praag, veral in die rubrieke en opstelle van Leon Lemmer, volg ons reeds geruime tyd die veldtog teen Afrikaans op die kampus van die Universiteit Stellenbosch. Onlangs het die US se Departement van Afrikaans en Nederlands vir die eerste keer in baie jare standpunt ingeneem ten gunste van Afrikaans, maar ook, die niksseggende begrip ‘veeltaligheid’ wat in die SA konteks meermale die betekenis van ‘tussenstasie op pad na Engels-eentaligheid’ verwerf het.

    Gaan Stellenbosch sonder slag of stoot verengels onder die jongste anglofiele rektor, Wim de Villiers, wat so gedienstig in die voetspore van sy ewe Engelsgesinde voorgangers, Chris Brink en Russel Botman, volg? Ter wille van die debat, plaas ons hier onder die volledige ope brief van die Dept. Afrikaans en Nederlands, wat aanvanklik nie toestemming wou verleen dat hul skrywe hier gepubliseer word nie. Maar, soos prof. Ilse Feinauer ons verseker het, bevind hul ope brief hom reeds ‘in die openbare domein’ en mag publikasie dus voortgaan.

    Afrikaans aan die Universiteit Stellenbosch

    Geagte prof. De Villiers,

    Ons departement bestaan nie uit taalaktiviste of taalstryders nie. Ons is ’n akademiese departement wat vakkundig omgaan met die vakgebied Afrikaans en Nederlands, die tale Afrikaans en Nederlands in die besonder, asook die veeltalige taalpraktyk.

    Tot dusver het ons nie openbaar toegetree tot die diskoers betreffende Afrikaans aan die Universiteit Stellenbosch (US) nie. Dit is egter vanuit ons vakkundige posisie dat ons nie verder ons stilte kan handhaaf oor die universiteit se hantering van veeltaligheid en Afrikaans nie.

    Ons word toenemend gevra of daar werklik nog ’n rede is om studente vir ’n veeltalige omgewing op te lei, teen die agtergrond van ons eie instelling se hantering van veeltaligheid. Daar word ook deurlopend van ons departement verwag om die universiteit se besluite rakende taal in die algemeen en Afrikaans in die besonder te verdedig of te verduidelik aan die gemeenskap daar buite, terwyl ons uiteraard lojaal aan die universiteit wil bly.

    Wanneer “Afrikaans” en “Stellenbosch” weer eens in die nuus is, dra ons swaar aan ’n unieke las. Ons is in die oë van die publiek aanspreeklik vir wat met Afrikaans aan ons instelling gebeur, nieteenstaande die feit dat geen lid van ons departement betrokke was by die samestelling van die huidige taalbeleid of die hersiene konsepweergawe nie.

    ‘Inheemse taal’

    Die eerste spesifieke saak om in dié brief te belig, is die uiters problematiese hantering van die begrip “inheemse taal” in die nuwe konseptaalbeleid. Die betrokke woordverklaring is uit die departement van hoër onderwys en opleiding se nuutste taalbeleidsraamwerk gelig. Die mees ideologies gelade gedeelte van dié woordverklaring is nie in ons konsepbeleid gekopieer nie: “An indigenous language is a language that is native to a re­gion or country and spoken by indigenous people.”

    Die uitsluiting van Afrikaans uit hierdie groep tale is eerstens wetenskaplik foutief en tweedens ideologies gekleur. Die verklaring is dalk dat hierdie bewoording gewoon oorgeneem is om met die oorhoofse beleidsdokument te strook, maar dan moet hierdie feit eksplisiet gestel en gekontekstualiseer word deur ook ondubbelsinnig te sê dat die universiteit beslis die taal Afrikaans as die inheemse taal beskou wat dit is. Dit is immers ook hoe taalkenners dit beskou.

    Kundiges uit verskeie vakgebiede maak dit oor dekades duidelik dat om ’n persoon se taal te negeer, hulle menswees negeer, en om selfs net implisiet te maak asof Afrikaans, en dus Afrikaanssprekendes, nie eintlik hier hoort nie, is derhalwe skokkend. Aangesien die konsepbeleid stel dat dit bygewerk kan word met relevante terminologie, versoek ons dat hierdie growwe mistasting reggestel word.

    ‘Afrikaans verklein’

    Ander tersaaklike punte in die konseptaalbeleid word kortliks hieronder genoem:

    • Die definisie van “vertaling” lees, ironies, soos ’n swak vertaling. Woorde soos “gehalte”, “kwaliteit” of “gehalteversekering” kom nêrens voor nie. Daar word genoem dat professionele vertalings “goed afgeronde” produkte “moet” wees, maar sonder enige verwysing na hoe die gehalte verseker sal word. Dit blyk gereeld uit informele terugvoer dat studente wat opvoedkundig van Afrikaans gebruik wil maak, swak vertaalde materiaal kry wat hulle noop om die Engelse materiaal te benut, met die gepaardgaande potensiële pedagogiese benadeling – dit is as daar wel iets beskikbaar gemaak word. Dit is ’n enorme tekortkoming in die beleid as daar geen proses vir gehalteversekering geëkspliseer word nie en ook geen kanaal vir klagtes oor gebrekkige toepassing van daardie versekering nie. Hierdeur word veeltaligheid en Afrikaans ondermyn.
    • Die kontekstuele faktore ter sprake by die gebruik van Afrikaans, Engels en isiXhosa, noem glad nie die beduidende akademiese, professionele en internasionale waarde van Afrikaans nie, maar wel Engels s’n. Ons vertrou dat hierdie fout reggestel sal word sodat dit nie lyk asof die waarde van Afrikaans verklein of verswyg word nie.
    • Die begrip “pedagogies verantwoordbaar” word verklaar, maar die verwante term “redelikerwys uitvoerbaar” staan nie daar nie. Hierdie vae en poten­sieel problematiese term moet duideliker gesistematiseer word deur minstens iets soos ’n metingsinstrument of verbandhoudende oorwegings eksplisiet te stel, anders lyk dit asof die US ’n agterdeur oophou vir enige afwyking van die beleid om ex post facto goedgemaak te word.
    • Daar is geen aanduiding van wie die medewerkers aan die beleid was nie.
    • In meegaande korrespondensie word gewag gemaak van die feit dat die huidige taalbeleid “grondwetlik geregverdig” is en dat die “proses om die beleid te aanvaar” aan bepaalde maatstawwe voldoen het. Die gereelde herhaling van hierdie gegewens kan gelees word as implikasie dat die taalbeleid eintlik bo kritiek verhewe is. Dit moet liefs eksplisiet genoem word dat nie een van hierdie twee stellings werklik ’n empiries of vakkundig gefundeerde uitspraak maak oor (a) die gehalte van die huidige taalbeleid of (b) die sukses en gevolge van die implementering daarvan nie.
    • Hier is reeds ’n nuwe konsepbeleid saamgestel waarop kommentaar gevra word voordat daar duidelik terugvoer gegee is oor die effekte van die implementering van die huidige weergawe. Beleidshersiening moenie as ’n administratiewe oefening gedoen word bloot omdat dit nou tyd is daarvoor nie. Dit moet gedoen word binne ’n duidelik geformuleerde vakkundige raamwerk wat werklike beleidseffekte en -uitkomste stel en in ag neem. Daar is immers geen rede om ’n beleid te hersien anders as om daarop te verbeter nie.

    Vervolgens ontstaan etlike vrae:

    • In hoe ’n mate het die huidige taalbeleid aan die gestelde doelwitte voldoen?
    • Wat het sedert 2015 met die Afrikaanse aanbod aan die universiteit gebeur?
    • Watter gevolge het die taalbeleid gehad?
    • Is data hieroor ingesamel, verwerk en openbaar gepubliseer? Indien wel, waar is dit verkrygbaar? Indien nie, waarom nie, en op grond waarvan word hierdie hersiening dan onderneem?

    Stilbly ook ’n antwoord

    Die vroeër vermelde indruk dat diegene wat Afrikaanssprekend is nie in gelyke mate op ons kampusse (be)hoort as hul Engelssprekende eweknieë nie, word versterk in die tweede aspek wat in hierdie brief aan bod kom, naamlik die openbare diskoers vanuit die universiteit waar dit Afrikaans betref, en die universiteit se omgang met Afrikaans in die algemeen.

    ’n Onlangse illustrasie is die debakel oor beweerde gevalle van die afdwing van Engels in sekere omgewings tydens die verwelkomingstyd.

    Die universiteit het hierna in die media gesê dat die afdwing van Engels “nie beleid” is nie. Daar is egter nie duidelike tekens, minstens wat ons kon opspoor, van ’n formele ondersoek en planne vir ’n hoëvlak-regstelling, indien dit uiteindelik nodig blyk, nie.

    Diegene wat reeds vyandig gestem is teenoor ons instelling kry sodoende skietgoed om verdere reputasieskade te berokken, en gemoedere loop hoog op grond van ongetoetste bewerings.

    Die media gons oor hierdie saak en studente vertel in informele kontekste van hul eie soortgelyke ervarings, maar die universiteit se topstrukture bly in die oë van die publiek net stil. Wat maklik hieruit afgelei kan word sonder die nodige regstelling, is dat die inhoud van die bewerings óf implisiet goedgekeur word, óf nie as ernstig geag word nie.

    Dit is tyd dat ’n senior lid van die universiteitsbestuur ’n duidelike standpunt daaroor inneem en versekering gee dat daar ’n deursigtige ondersoek sal wees om die bewerings as waar of onwaar te bewys, en dat daar konkrete optrede sal wees as hier wel eentaligheid afgedwing is of ’n atmosfeer geskep is waarin eentaligheid implisiet of eksplisiet die enigste aanvaarbare opsie is. Stilbly is ook ’n antwoord, soos die spreekwoord lui.

    Afjakke

    Ons ervaar in ons eie departement wel toenemend dat studente verbaas is dat hulle in Afrikaans met hulle dosente mag kommunikeer. Studenteleierskapstrukture (en selfs ander formele universiteitsomgewings en -strukture) moet gereeld daaraan herinner word om hulle materiaal tog in Afrikaans ook beskikbaar te stel. Versoeke vir die gebruik van Afrikaans word boonop in baie gevalle doodgewoon geïgnoreer of selfs afgejak.

    Dit raak ook al hoe meer algemeen dat bepaalde stukke amptelike korrespondensie eers net in Engels versprei word met ’n belofte dat die Afrikaanse weergawe daarvan op een of ander latere stadium of ander plek sal verskyn. Dit is moontlik nog regverdigbaar wanneer dit werklik oor besonder dringende sake gaan, maar nie andersins nie.

    Hierdie stand van sake gaan vir ’n betekenisvolle deel van die studentegemeenskap gepaard met persoonlike spanning en hoogs waarskynlik ook met opvoedkundige benadeling.

    Dit sal goed wees as die universiteit wys dat daar erns is oor veeltaligheid deur hierdie soort skadelike praktyk doodgewoon stop te sit. Dit plaas Afrikaans by verstek in ’n sekondêre posisie en dwing diegene wat Afrikaans gemakliker lees om maar die Engelse weergawe te lees as hulle ewe op hoogte as hulle Engelse kollegas of medestudente wil wees.

    Daar bestaan ook skynbaar die wanpersepsie dat personeellede wat Engels verstaan, hoewel dit nie hul eerste taal is nie, outomaties ook gemaklik hul hoëvlak- akademiese werk in Engels kan doen.

    Die implikasies van ’n verlies aan byvoorbeeld kommunikatiewe nuanse wanneer daar slegs in ’n dosent en studente se tweede taal gekommunikeer word, is so ver ons kan vasstel nie grondig ondersoek as deel van die opstel van ’n beleid wat duidelik toenemend in daardie rigting mik nie. So ook nie die verlies aan diepte en rykheid van die opvoedkundige ervaring vir byvoorbeeld die Engelssprekende student wat nou geen blootstelling aan ’n tweede akademiese taal kry nie.

    Mikroaggressie

    Die soort handelinge hierbo genoem, wat ’n seleksie voorbeelde is en geen omvattende opgawe nie, staan in die kader van die sosiale geregtigheid bekend as mikroaggressies – doelbewuste óf onbedoelde opmerkings, praktyke of handelinge wat vooroordeel teenoor ’n bepaalde groep of persoon, gewoonlik ’n minderheid, uitdruk.

    Dit kan iets so klein wees soos om ’n student met ’n Afrikaansklinkende naam en van te komplimenteer oor hulle “goeie Engels”, of so grof soos om enige versoek dat die universiteit deursigtig en verantwoordbaar met Afrikaans omgaan, af te maak as ’n politiese of etniese stryd.

    Dit is tipies nie die groot amptelike gebare wat hierdie soort aggressie(s) versinnebeeld nie, maar eerder ’n verskeidenheid kleiner opmerkings of optredes wat elkeen op sigself onbenullig kan lyk, maklik as onskuldig afgemaak word en nie noodwendig doelbewus kwetsend is nie, maar saam bydra tot ’n vyandige omgewing en atmosfeer.

    Die universiteit moet kennis neem daarvan dat Afrikaanssprekende studente gereeld die slagoffers is van hierdie soort mikroaggressie op grond van hulle moedertaal; iets wat die universiteit onderneem om te respekteer, te benut en beskikbaar te maak wanneer hulle dit nodig het. En die universiteit moet erns maak daarvan om te verseker dit word wel gedoen.

    Ons noodsaaklike transformasie kan nie plaasvind deur die lewensruimte van sekere studente in te perk omdat hulle taal nog in enkele persone se oë ’n uitgediende negatiewe politieke konnotasie het nie.

    In die tagtigs beskryf Ruiz drie oriëntasies teenoor taal en veeltaligheid wat vandag as paradigmas beskou word: Ons kan dit sien as ’n probleem, as ’n reg, of as ’n hulpbron.

    Ons hoop die universiteit kan die dringend noodsaaklike kopskuif maak dat werklike veeltaligheid eerder as slegs Engels, en daarmee saam die benutting van die enorme hulpbron wat Afrikaans is, nie net die mees wetenskaplik verantwoordbare pad vorentoe is nie, maar in ons land ook die mees etiese een.

    Met besorgdheid,

    Die Departement Afrikaans en Nederlands

  • Leon Lemmer: Die stryd om die behoud van Westerse beskawing

    Leon Lemmer: Die stryd om die behoud van Westerse beskawing

    In Brittanje en veral Amerika het dit by skool- en universitêre onderrig mode geword om die eie kultuur af te kraak, die eie geskiedenis te verwaarloos en hulle met multikulturaliteit en wêreldgeskiedenis te vervang. Donald Trump gooi wal hierteen en tref maatreëls om die instroming te keer van vreemdelinge wat kultureel radikaal van tradisionele Amerikaners verskil. Soos Trump stel Boris Johnson Britse belange eerste en wakker hy nasionalisme aan, hoewel hy nie sterk standpunt teen immigrasie inneem nie.

    Volgens die Handwoordeboek van die Afrikaanse Taal (HAT, 2015) is kultuur “die manier van leef, gewoontes, geloof, ens, van ‘n bepaalde groep mense of gemeenskap; geesteslewe.” Beskawing is “geestelike ontwikkeling; verfyning.” In die Collins World Encyclopedia (2003) word culture beskryf as “the way of life of a particular society or group of people, including patterns of thought, beliefs, behaviour, customs, traditions, rituals, dress, and language, as well as art, music, and literature.” Civilization is ‘n “highly developed human society.” Kultuur verwys dus na mense se leefwyse, hulle manier van dink en gevolglik van doen, terwyl beskawing verfynde of ontwikkelde kultuur is. Alle mense beskik dus oor kultuur maar net sommige mense het hulle denke en gedrag dermate verbeter dat daardie verhoogde vlak as beskawing gekarakteriseer word.

    Veralgemenend kan groepe mense, bv gemeenskappe, samelewings en nasies, as beskaaf beskou word terwyl dit nie van ander groepe, hetsy histories of hedendaags, gesê behoort te word nie. Die verskil tussen beskaafde en onbeskaafde kultuur is dus hiërargies. Sodanige hiërargieë kan oor tyd verander. Die skeidslyn tussen beskaaf en onbeskaaf kan nie altyd duidelik getrek word nie omdat daar ‘n verskil kan wees in die waardes wat tydens beoordeling gebruik word. In die praktyk is dit egter dikwels moontlik om tussen onbetwisbaar beskaafde en onmiskenbaar onbeskaafde gedrag te onderskei. Tydens kolonialisme was dit (meesal/dikwels) die geval dat die koloniste van die veronderstelling uitgegaan het dat hulle, in vergelyking met die inheemse bevolking, beskaaf was. Die koloniste was gevolglik geneig om op die kultuur van die gekoloniseerdes neer te sien.

    Aan die Kaap was die vroegste blanke inwoners nie uit die Europese elite afkomstig nie, hoewel gesofistikeerde kultuur plaaslik ‘n hupstoot met die koms van die Hugenote teen die einde van die 17de eeu (1688-1700) gekry het. In vergelyking met die inheemse bevolking, die Khoi-San, was hierdie vroeë blankes meer beskaaf. Hulle kon bv huise bou en akkerbou bedryf; nie net veeteelt nie. Toe die Britte hier aankom (1795, 1806), het hulle hulleself as meerderwaardig, as meer beskaaf, as die plaaslike Hollanders beskou. Tydens kolonialisme was die algemeen aanvaarde standpunt dat die Europese koloniale moondhede beskawing na die kolonies gebring het. Dit is ‘n geldige siening maar een wat weens politieke byderwetsheid deesdae selde geopper word.

    In Amerika is daar die National Association of Scholars (NAS), met as missie “to sustain the tradition of reasoned scholarship and civil debate in American colleges and universities” (Stanley Kurtz, bron hier onder, Kindle 11), wat insluit ‘n verbintenis met “academic freedom and excellence” (25). Die polities linkse Wikipedia beskryf die NAS as “an American non-profit politically conservative advocacy group, with a particular interest in education. It opposes a perceived [!] political correctness on college campuses and supports a return to mid-20th century curricular and scholarship norms, and an increase in conservative representation in faculty.” Die NAS gooi wal teen die buitensporig linkse aard van Amerikaanse tersiêre onderrig, wat voortspruit uit die radikaal linkse politiek van die oorgrote meerderheid dosente, veral in die humaniora en sosiale wetenskappe.

    Van ‘n senior NAS-genoot, Stanley Kurtz, is die volgende boek gepubliseer: The lost history of Western civilization (New York: NAS, 2020, 176p; Amazon Kindle $6,89). Die onderwerp van die boek is die kultuuroorlog wat by uitstek op Amerikaanse universiteitskampusse woed. Hierdie oorlog het in 1987, die jaar waarin die NAS gestig is, by Stanford University begin (36). Stanford, Jonathan Jansen se alma mater, ding met die University of California, Berkekey, mee om die ekstreem linkste Amerikaanse universiteit te wees. Waartoe Stanford gesink het, blyk uit die volgende: “Close to forty percent of Stanford’s undergraduate student body consisted of minority students” (1863). Minderheidstatus, pleks van akademiese prestasie, dikteer studente-toelating. “Most minorities on campus are there primarily because of preferences” (2317). “The more victim classes you belong to, the higher you rank” (1640). “If black students perform poorly, it is merely because they’ve been forced to imitate white culture and conform to its standards” (2445). Plaaslik is selfs al beweer dat standaarde en meriete verwerplike Westerse uitvindings is.

    Die kultuuroorlog is ‘n stryd tussen “the new multicultural way and the traditional American conceptions of history and citizenship” (40). Kurtz redeneer: “The Western tradition is the source of America’s founding principles and constitutional system” (51). Wat die vyande van tradisionele Amerikaanse waardes doen, is om die Amerikaanse geskiedenis te dekonstueer en te herskryf, “a version of history that aims to debunk and overthrow the foundational narratives of America and the wider West” (142). Die ANC-regime is besig om met die hartlike samewerking van sommige historici ons geskiedenis volgens die wense van die ANC te herskryf. Die doel is om die aansien van die blankes, veral die Afrikaners, te ondermyn. “A civilization attains the ability to judge and guide itself by means of its history” (148). Daarom vind die ANC-regime dit noodsaaklik om Afrikanergeskiedenis te verwring tot iets wat verguis moet word.

    Die aanleiding tot die 1987-gebeure was die historikus, Gilbert Allardyce, se valse bewering in 1982 “that the very idea of Western civilization is a modern invention devised during World War I as a way of hoodwinking young American soldiers into fighting and dying in the trenches of Europe” (56). In werklikheid “American colleges and universities have been teaching Western Civilization since before the Revolution” (War of American Independence, 1775-1783). Harvard, gestig in 1636, is die oudste Amerikaanse universiteit. “Required study of Western Civilization extends back to the colonial period, antedating the invention of the word ‘civilization’” (1105).

    “In the decades since the Stanford dustup, the Allardyce thesis has been invoked to justify the replacement of college [undergraduate university] and K-12 [primary and secondary school] Western Civilization courses with World History, or with heavily globalized versions of European and American history” (62). Stanford se verpligte kursus in Western Culture is as gevolg van Allardyce se bewering in 1988 afgeskaf (67, 1006). Onlangs is pogings aanwend om die plek wat ‘n kursus in Westerse beskawing eens ingeneem het met ‘n verpligte kursus in “civic education and global citizenship” te vervang (83). “Civic education is the anodyne camouflage behind which modern universities often introduce coursework in progressive political activism” (94).

    Aan Stellenbosch University (SU) is Wim de Villiers, met sy Amerikaanse akademiese agtergrond maar beperkte ideologiese insig, ‘n voorstander van Afrika- en wêreldburgerskap. Hy is myns insiens nie gebore in staat om die volgende vraag sinvol-beredeneerd te beantwoord nie: “Can there be a transnational national culture?” (1578). Kurtz se antwoord is: “A transnational national culture means the end of nation and culture as we know them and the start of a clash based on race instead” (2698). “The global level is simply a back-door way of undermining national narratives” (1722). De Villiers se uitgesproke diversiteitsmanie is pro-multikulturaliteit, dus “whatever works to the benefit of its advocates” (1608).

    Die hoogste goed, die grootste prestasie, waartoe SU tans in staat is, is die brutale vernietiging van ‘n eens akademies voortreflike Afrikaans- en Afrikaneruniversiteit. Die Universiteit Stellenbosch het twee rektore gehad wat al die ander in die skadu stel. Die De Villiers-SU kon dit nie verduur dat die name van hierdie twee voortreflike Afrikaners op die kampus voortleef nie. Die HB Thom-teater is reeds na Adam Small hernoem. Tans word voorstelle ingewag vir die verandering van die naam van die RW Wilcocks-gebou. Die vernoeming van ‘n universiteitskoshuis na Russel Botman, ‘n ANC-aktivis, is egter in orde. Onder De Villiers se leiding het SU die era betree waarin (ten minste vergelykenderwys) eerder mikro- en nanogeeste verheerlik word. Verdere onverkwiklike nuus is dat Johannesburg University, voorheen die Randse Afrikaanse Universiteit, ná vanjaar selfs nie meer ‘n Afrikaansdepartement gaan hê nie.

    Die voorbeeld wat Stanford gestel het, word by talle ander universiteite nagevolg. Dit is deel van die kultuuroorlog wat woed. “American politics today has become Stanford’s culture war writ large” (1387). “Through the 1950s, Western Civ was the most popular course at Stanford. By 1963-66 … Stanford’s senior faculty had lost faith in the very idea of general education” (1392), bv verpligte kernleerplanne. Vryheid van vakkeuse is sedertdien aan die orde van die dag (1398). In die plek van Westerse beskawing is kursusse in multikulturalisme ingestel. Multikulturalisme se jongste inkarnasie word “intersectionality” genoem (72). “The intersectional alliance … downplay[s] culture and accentuate race. Race becomes the sign of shared oppression and essentially replaces culture at the core of modern intersectional identity” (2273).

    Maar dit gaan om meer as net ras. Interseksionaliteit omvat al die polities byderwetse idees oor ras, klas, geslag, seksuele oriëntasie, ens, terwyl tradisionele opvattings hieroor as diskriminasie en bevoorregting veroordeel word. Die grondslag hiervan is onmiskenbaar nieu-marxisties. Die nuwe marxisme verskil van die klassieke marxisme van bv Karel Marx en Friedrich Engels deurdat dit nie meer gaan om die politieke of staatkundige verowering van die hele wêreld nie, maar die ondermyning van veral Westerse kultuur en beskawing. Soms vind hierdie motiewe skuiling onder “the secular political religion of modernity” (108) of “post-modernity” – skynbaar voorbeeldige maar vae terme vir verskynsels wat misbruik word om (alles) wat tradisioneel en behoudend is, af te breek.

    “Multiculturalism has ushered in a radically new sort of culture in which perpetually expanding accusations of racism, bigotry and genocide stand as quasi-religious ends in themselves … The American experiment cannot survive without checking or reversing these trends” (83). Onderliggend aan multikulturalisme is daar die sug na globalisme (119). Hier moet ‘n belangrike onderskeid gemaak word. Globalisering is ‘n (positiewe) hedendaagse verskynsel, bv die gemak waarmee wêreldwyd gereis, handel gedryf en inligting uitgeruil word. Globalisme, daarenteen, is ‘n ideologie waarmee gepoog word om ras- en kultuurverskille op te hef, nasionalisme en nasiestate te vernietig en alle mense (sover moontlik) identiteitloos eenderse wêreldburgers te maak. Kurtz verwys na “the allure for academics of ideas like ‘invented traditions’ and ‘imagined communities’, conceptual tools designed to subvert and dissolve the apparent reality of nations, cultures and civilizations” (125).

    Die destydse Stanford-kursus in Westerse beskawing het die bestudering van grootse Westerse literêre werke ingesluit (119); daardie klassieke boeke wat deesdae in byderwetse politiek as die werk van dooie, blanke mans afgemaak word. “Advocates for dropping the requirement argued that the very idea of Western culture – and perhaps by implication Western Civilization itself – was largely an illusion” (137). Dit geld glo ook vir kultureel eiesoortige nasies (142). Sedert 1994 word op ‘n soortgelyke manier plaaslik dikwels voorgegee dat die Afrikanerdom en selfs Afrikaans – as ‘n eiesoortige taal wat duidelik van Engels onderskeibaar is – nie bestaan of behoort te bestaan nie. Afrikanernasionalisme word sonder meer as ongewens verdoem terwyl dit in werklikheid verseker het dat Afrikaners en Afrikaans voortreflike hoogtes kon bereik.

    “To reclaim the lost history of America’s Western Civilization courses is to recover an understanding of who we are and what we have become” (148). Kursusse in Westerse en Amerikaanse geskiedenis het die nuttige doel gedien om die blanke immigrante wat voor die Tweede Wêreldoorlog hulle opwagting gemaak het, te assimileer (1423). Sedertdien het dit in die era van massa-immigrasie van nie-Westerse elemente ontaard, wat nie (maklik) geassimileer kan of wil word nie en wat weerstand bied teen onderrig in ‘n kultuur en beskawing wat vir hulle vreemd is (1441). Aan Stanford was daar “growing attacks on the requirement by black, female, Hispanic and Asian students” (1434).

    Wat met multikulturalisme en globalisme beoog word, “is to undermine the public’s sense of national or civilizational identity” (153) terwyl daar terselfdertyd nie daarin geslaag kon word om groter belangstelling in die studie van die humaniora te wek nie (1447). “For deconstructionist historians, the only sound and fully legitimate identity is a global identity” (164). “We used to believe that individual liberty, religious freedom, liberal democracy, free markets, constitutionalism, scientific rationality, and the rule of law were significant enough to justify a focus on the traditions that created them” (170). “The very idea of American exceptionalism makes no sense without the complementary idea of Western civilization” (213). Amerikaanse eiesoortigheid sluit dus nie verwantskap met Europese beskawing uit nie. Inteendeel, dit is ‘n verlenging en verdere ontwikkeling daarvan. Verder: “How could modern Europe have recognized itself as a particular civilization in comparison to others had there not been something distinctive about it … – manners, customs, and institutions slowly shaped by the classical and Christian heritage of previous centuries?” (255).

    “If anyone could be said to have ‘invented’ not Europe itself, but the emerging modern conception of European civilization, it was Charles Louis de Secondat, baron de la Brède et de Montesquieu [1689-1755], who did it 170 years before the First World War,” naamlik in 1748 (260). Hy het Europa met Asië gekontrasteer en bevind “Europe [is] a cultural and political entity with a history of its own” (267). Anders as ander kontinente vorm Europa en Asië ‘n aaneengeslote landmassa, maar die kulturele onderskeid tussen die twee gebiede word tot op hede algemeen erken. Dit geld bv vir vryheid. “While [Montesquieu] saw the West as far from immune to despotism, it was the locale in which liberty had made its foremost appearance” (284). Dit het bygedra tot die volgende latere standpunt: “The history of Europe is a history of liberty – the continent’s unique civilizational marker” (367).

    Dit is vir my altyd interessant om veral in die Amerikaanse literatuur op te let hoe die woorde liberty en freedom gebruik word; liberty meesal in staatkundige verband. “Liberty” is vir die Amerikaners ‘n waardige, gekoesterde soort vryheid; nie die padversper-, klipgooi-tipe vryheid nie. “Liberty entails the responsible use of freedom under the rule of law without depriving anyone else of their freedom. Freedom is more broad in that it represents a total lack of restraint or the unrestrained ability to fulfil one’s desires” (Internet).

    “England for Montesquieu played the ‘exceptional’ role that America (or the Anglo-American tradition) took on in later narratives of Western Civilization” (273). “Although Montesquieu was the first thinker to systematically characterize ‘Europe’, the word ‘civilization’ hadn’t yet been coined in 1748. ‘Spirit’ came close, since Montesquieu used it to summarize the totality of factors that shaped the laws of a given world-region. Montesquieu may be indirectly responsible for ‘civilization’, though; it was a French disciple of his [Victor de Riqueti, 1715-1789] who first coined the term in 1757, after which it swiftly became popular” (284). As vrugte van beskawing word “safety, abundance, liberty, and democracy” genoem (297). Naas vryheid word die christelike religie as die onderskeidende kenmerk van die Weste beskou (486). Gesamentlik het hulle bygedra tot die idee dat die Westerse beskawing meerderwaardig is (511). Daar word gemeen “that America had developed and perfected the career of liberty to an unprecedented degree” (630).

    Adam Ferguson se 1767-boek, Essay on the history of civil society, is “the first known English-language publication to use the word ‘civilization’” (315). “Ferguson saw every human society passing through stages from ‘savage’ to ‘barbarous’ to ‘polished’” (321). Eersgenoemde twee beskik oor kultuur maar slegs laasgenoemde kan op beskaafdheid aanspraak maak. In 1769 het William Roberson ‘n biografie oor Karel V (1500-1558), die keiser van die Heilige Romeinse Ryk, gepubliseer. “It was Robertson’s lengthy introduction to that work that gained fame as the first great narrative account of the development of European civilization” (335). “Robertson persistently ranked the pursuit of liberty and the desire for justice as independent historical forces. For Robertson, the quest for ‘the unalienable rights of humanity’ was both an ethical choice and a driver of Europe’s story” (373). “The idea of civilization implies restraint in war, and lays down a standard of justice by which conflicts can be judged and condemned” (807). In bv die Anglo-Boereoorlog het die Britte hierdie beskawingstoets skouspelagtig gedruip.

    “For Robertson, the moral choice most essential to the survival of a free and civilized Europe was the decision to foreswear the pursuit of universal empire. Robertson’s History of the reign of the emperor Charles V taught the dangers of the quest for continental hegemony” (379). “The essence of civilized Europe, for Robertson, was its balance of power” (385). “Europe had become a kind of informal confederacy of nations – a civilization bound by a shared system of manners … Only the pursuit of total continental (and world) domination could disrupt the system” (391).

    “The [American] colonists absorbed these histories on the understanding that America was the last great outpost of British freedom and virtue at a time when the mother country itself was beset by luxury and corruption. America came to see themselves as torchbearers of British liberty, perhaps even capable of inspiring a renewal of freedom and virtue in Britain itself. Once again, American exceptionalism took shape against the background of a shared European civilization story” (348). “Robertson, Montesquieu, and Ferguson, the key early accounts of Western Civilization, all held an important place in Harvard’s late-18th century curriculum” (397).

    Oor ‘n invloedryke Harvard-dosent, Charles Eliot Norton (1827-1908), is (oordrewe – 772) beweer: “[He] effectively ‘invented’ the idea of Western civilization in the 1890s” (767). Hy het egter bloot op ‘n voorbeeldige manier historiese oorsigte van Westerse kunsgeskiedenis, insluitende die bestudering van die “Great Books” (767), in leerplanne neerslag laat vind (772). Die oorsprong van die tradisionele en soms luidrugtige Amerikaanse teenkanting teen kolonialisme kan, afgesien van sy eie onafhanklikheidsoorlog (1775-1783), sekerlik ook na Robertson se boek teruggevoer word. Maar daar is heelwat valsheid en skynheiligheid in die agtereenvolgende hedendaagse Amerikaanse regerings se bewerings dat hulle anti-kolonialisties is. Verwys bv na die uitstekende boek van Daniel Immerwahr, How to hide an empire: A history of the greater United States (2019, Kindle $14,94).

    Aansluitend by Allardyce is verwys na “the dangers of a resurgent barbarism in Europe of which the savagery of the First World War was taken as a prime example” (948). “[But] World War I may indeed have helped stimulate renewed interest in the survival of Western civilization. And that broader preoccupation with the fate of the West between the two world wars may have helped promote the idea of a required general education course in Western history” (954). “Broadly speaking, whether we call it ‘Western civilization’, ‘European civilization’, or even, as often in the 18th and 19th centuries, merely ‘civilization’ (under the assumption that European society was at the leading edge of general human progess), the basic cultural and historical referent for purposes of college teaching and otherwise was essentially the same” (972).

    “The new globalist history has degenerated into a one-sided game whose implicit goal is to debunk the notion that Western culture exists at all. Every European borrowing of a new foodstuff, each trans-Atlantic disease transmission, or any artistic inspiration drawn from another continent is taken as proof of a culturally borderless world” (1052). Westerse kultuur en beskawing word ingevolge nieu-marxistiese gelyk- en eendersverklaring dood- en weggewens, des te meer omdat geen kultuur of beskawing glo beter (bv meer gevorderd, meer welvarend) as ‘n ander mag wees of as sodanig voorgestel word nie. Dit is nie-presteerders wat ‘n afkeer van hiërargieë het. Die voorstanders van Westerse beskawing, daarenteen, “rightly believed that they were describing a continuous tradition to which they and their students were deeply indebted” (1487).

    Michel Foucault (1926-1984) het geredeneer dat kennis en subjektiwiteit deur sosiale instellings en gebruike beïnvloed word en met verloop van tyd verander. Hy het gepoog om konvensionele opvattings sover moontlik te ondermyn. In die konteks van Kurtz se onderwerp is Foucault se idees op ‘n bepaalde manier vertolk. “There is only talk about ‘civilization’ that serves as a tool for suppressing the purportedly less civilized. From this perspective, history itself is the continuous invention of ‘knowledge’ in the service of dominant groups” (1470). “Everything is bent toward resisting the current ‘regime of truth’ on behalf of groups disadvantaged by the dominant powers” (1476). In die Weste gaan dit dus om die diskreditering en ondergrawing van blanke heerskappy. “If it’s ancient or admirable, it must be a myth; if it challenges hallowed traditions, it must be true” (1550).

    Die bestudering van die grootse literêre werke wat die Westerse beskawing opgelewer het, “the Great Books,” het tradisioneel ‘n belangrike rol in Amerikaanse tersiêre onderrig gespeel. “To introduce these students collectively to the great books of the West is a way of making them powerful: of allowing them to know who they are, so that they may more effectively choose who to be” (1509), “[ie] permitting them to recognize their kinship with, and indebtedness to, predecessors who made them what they are” (1514). Maar aan Stanford was daar bv iemand soos Herbert Lindenberger wat daarop uit was “to desacralize the course [in Western Civilization]” (1531). “We should think of history as ‘the process by which we “construct” whatever pasts we deem serviceable’” (1537) – soos die ANC-regime tans met sy herskrywing van die Suid-Afrikaanse geskiedenis doen.

    In die laaste afdeling in sy boek vestig Kurtz die aandag op die buitensporige uiterstes waartoe die teenstanders van Westerse beskawing en ‘n eie Amerikaanse kultuur hulle wend. “The very act of naming and defining a common American culture is racist, insofar as it tramples on ‘multis’ who resist assimilation and demand identities of their own. Lauding an allegedly common American culture as ‘great’ compounds the offense, especially in light of slavery and other abuses of the past” (1836). “Almost anything is potential fodder for a racism claim” (2014). “The upshot appears to be that the West is evil; and besides, it doesn’t exist” (1847). Plaaslik is ons situasie soortgelyk: Die blankes, veral die Afrikanerdom, word sonder meer as boos getakseer. By bevoordeling handel die ANC-regime asof blankes nie bestaan nie. Die bestaan van blankes kom slegs in die prentjie as ‘n sondebok vir die ANC-regime se onbekwaamheid gesoek word en as besittings vir hertoedeling aan swartes gevind moet word.

    Plaaslik is amptelike sensuur en in Amerika en Suid-Afrika selfsensuur aan die orde van die dag. “Pointing to problems in other people’s cultures (or subcultures) is impermissible. Now the corollary was drawn: it is forbidden even to laud one’s own culture, lest that imply derogation of others” (1918). ‘n Oorverligte dosent aan die Universiteit Kaapstad mag nie die resultate van ‘n eerlike ondersoek publiseer oor waarom swart studente nie vir biologiestudie registreer nie. Een van die redes is dat daar ander beroepe is wat meer lonend is. In die geval van swartes mag dit nie gesê word nie, want dit reflekteer minder gunstig op hulle; dit impliseer dat swartes materialisties is. Moet daar eerder uitgaan word van die veronderstelling dat swartes oorloop van ubuntu, van mededeelsaamheid, en dat dit duidelik blyk uit die feit dat Suid-Afrika sedert 1994 dié toonbeeld van ‘n korrupsievrye samelewing geword het?

    “[The] reasoning [above] short-circuits America’s ability to recognize, affirm, and transmit its core values. Culture itself becomes impossible. The very idea of a commonly held tradition is stigmatized as ‘racist’” (1924). “It can fairly be said that generating charges of systematic, unconscious, and implicit racism (and associated other isms and phobias) is today a central preoccupation of America’s universities and increasingly a cultural dividing line in society at large” (1976). “Accusations of racism are becoming the new American culture” (2687). “Mere talk of different cultures – and certainly, of ‘civilizations’ – is in itself evidence of guilty ‘Othering’” (1987). “Charging non-minorities with complicity in that historical oppression is the new key to power. In a sense, it is the basis of a new kind of American culture” (2009).

    Dink aan die Protea-krieketspelers en -beamptes wat onlangs gekniel en met die Mandela-saluut vuis in die lug hulle ondersteuning aan Black Lives Matter (BLM) betuig het. Dit was in reaksie op die dood van ‘n swart misdadiger en die gevolglike verdere aftakeling van wet en orde in Amerika. Hou in gedagte dat hierdie Suid-Afrikaners eerder iets van krieket as van ideologie, propaganda en politiek verstaan. Die blanke krieketspelers en -beamptes het hulle sodanig gedra om hulle solidariteit met hulle swart kollegas te betuig omdat die swartes, daarenteen, nie van hulle BLM-dogmatisme sou afsien nie. Dit is soortgelyk aan die druk waaraan die blanke politici in 1990/94 tydens die grondwetlike onderhandelinge toegegee het. Daar word geredeneer: Gee liewer toe anders is daar tot in die oneindige ‘n chaotiese gemors. Maar iedere toegewing aan blanke kant lei tot hernude eise en in elk geval tot voortgesette chaos.

  • Dan Roodt: Kan ons ook trots op apartheid voel?

    Dan Roodt: Kan ons ook trots op apartheid voel?

    Racial segregation has appeared in all parts of the world where there are multiracial communities, except where racial amalgamation occurred on a large scale as in Hawaii and Brazil. — Encyclopaedia Britannica

    In my roman Moltrein, wat in die tagtigerjare in Parys afspeel, beskryf ek iewers die woord “apartheid” wat “die aardbol soos ‘n reusagtige graffito ontsier”. Vanweë die miljoene dollar vanuit Skandinawië, Nederland en Kanada wat aan propaganda teen die ou regering bestee is, het dit een van die wêreld se waardevolste handelsmerke geword. Elke moontlike domeinuitgang soos apartheid.com of apartheid.org is reeds geregistreer en daar word jaloers oor dié stukkie kubereiendom gewaak.

    Jare gelede al was ek reeds siek vir die aanhoudende gesanik oor apartheid. Die gedagte dat apartheid ‘n “misdaad teen die mensdom” was, is eenvoudig so lagwekkend dat geen mens met ‘n normale IK dit ernstig sou kon opneem nie. Nietemin gier dit daagliks in die ANC-beheerde media daaroor — wat omtrent die totaliteit van hoofstroommedia in Suid-Afrika verteenwoordig. Dít nou veral na aanleiding van die FW de Klerk-stigting se onlangse verwerping van “apartheid as misaand teen die mensdom” wat as ‘n “Sowjet-agitpropprojek “beskryf is.

    “Die gedagte dat apartheid ‘n ‘misdaad teen die mensdom was, was en bly, ‘n ‘agitprop’-projek wat deur die Sowjetunie en hul ANC/SAKP-bondgenote geloods is om blanke Suid-Afrikaners te stigmatiseer deur hulle met werklike misdade teen die mensdom te assosieer – wat oor die algemeen totalitêre verdrukking en menseslagtings van miljoene mense ingesluit het.” (uit: FW de Klerkstigting se verklaring)

    [The idea that apartheid was ‘a crime against humanity’ was, and remains, an ‘agitprop’ project initiated by the Soviets and their ANC/SACP allies to stigmatise white South Africans by associating them with genuine crimes against humanity – which have generally included totalitarian repression and the slaughter of millions of people.]

    Ek sou dit nie self beter kon stel nie. Vir enkele sekondes het ek selfs ‘n greintjie agting vir FW de Klerk begin ontwikkel. Maar hy is nie verniet FW nie, want toe die linkse propagandamasjien binne ure in rat kom en hul “skok en afgryse” uitspreek, het hy binne ‘n dag of twee weer voor hulle gekoutou en sy uitmuntende verklaring teruggetrek.

    Koutou; FW de Klerk is links voor

    FW de Klerk is so dom dat ‘n term soos “agitprop” nie binne sy woordeskat bestaan nie. Vermoedelik het hy nie self die goed bewoorde verklaring uitgereik nie, maar een van sy werknemers soos Dave Steward of Dayne Morkel.

    Wat as ‘n onderonsie tussen die EFF en De Klerk in die parlement begin het, het ‘n stortvloed reaksies oor apartheid en die Stigting se verklaring veroorsaak. ‘n Professor van UNISA, Jo-Ansie van Wyk, het selfs op Netwerk24 vir mense verduidelik wat “agitprop” beteken; ek hoop die idioot van ‘n FW het dit gelees. ‘n Mens is nooit te oud om te leer nie, lui die gesegde mos. Onder andere verskaf sy die volgende definisie:

    Die woord ‘agitprop’ is ‘n portmanteau, of samevoeging, van twee Russiese woorde, ‘agitatsiya’ en ‘propaganda’ (agitasie en propaganda). Dit verwys na die politieke kommunikasiestrategieë en instrumente van die Sowjet-era se departement van agitasie en propaganda, wat deel was van sentrale en streekkomitees van die Kommunistiese Party van die Sowetunie.

    Agitprop verwys dus na die mobilisering of opstokery van burgers om die regime te ondersteun, dikwels deur kuns, literatuur, drama en kommunikasie. (My beklemtoning.)

    Suid-Afrika het ná 1994 ‘n totalitêre samelewing geword met ‘n eenpartyregering wat toenemend alle fasette van die maatskappy probeer beheer, maar veral hoe mense dink en hul uitdruk. Vandaar ook die “haatspraak”-wetgewing wat binnekort ontplooi gaan word om enigeen wat van die heersende ideologie afwyk, swaar te beboet of tronk toe te stuur. Wat ek tans hier skryf, mag dalk oor ‘n paar jaar onwettig wees, want daar geen reeds stemme op wat eis dat elkeen wat die ANC se agitpropbegrip van “apartheid as misdaad teen die mensdom” bevraagteken, soos Joodsevolksmoordontkenners in Duitsland behandel moet word en summier in die gevangenis gesmyt behoort te word.

    Apartheid, ‘n postmoderne woord

    Onlangs het ek die volgende op Engels getwiet:

    Weens die herhaling daarvan binne die Sowjetagtige agitpropprojek van die ANC, SAKP en die voormalige, sogenaamde anti-apartheidsbeweging, het die woord “apartheid” eintlik semanties leeg of sinneloos geraak. Die graffito wat die aardbol ontsier, maar eintlik niks meer beteken nie.

    Die Nasionale Partyregering het gepoog om van die pejoratiewe betekenis weg te kom wat die term in die plaaslike Engelse media, asook internasionaal, verkry het deur nuwe terme uit te dink, soos “afsonderlike ontwikkeling” en selfs “plurale demokrasie” (toe Piet Koornhof nog minister van samewerking en ontwikkeling was, vanaf 1978 tot 1984).

    Selfs toe sosiale rasseskeiding onder PW Botha afgeskaf is en daar gemengde kroeë, vervoer en universiteite was, het die ANC en die buiteland volgehou deur “apartheid” as hul gunstelingterm en -belediging vir die Afrikanerbewind te gebruik. Daarom word die tydvak 1948-1994 klakkeloos op Engels as “the apartheid era” bestempel, sonder inagname van die belangrike beleidsverskuiwings en selfs skeurings wat daar in die Nasionale Party tydens die onderhawige periode plaasgevind het.

    Ek het al verskeie kere genoem dat die term “apartheid” vir die meer radikale plaaslike Engelse ‘n metoniem vir “Afrikaner” is. Daarom word Afrikaans die “apartheidstaal” genoem, die Afrikaanse letterkunde is “apartheidsliteratuur”, “Die Stem” is die “apartheid anthem”, en dergelike meer. Jy kan seker boerewors en pap die “apartheidsdis” noem. Daar bestaan slegs twee periodes in die Suid-Afrikaanse geskiedenis toe Afrikaners sterk inspraak in die regering geniet het, en dit was tydens die Boererepublieke in die Noorde van die land, asook tussen 1948 en 1989, totdat FW de Klerk finaal boedel oorgegee en Afrikaners in die hand van die radikale afro-anglo-marxistiese terreurorganisasies gegee het. Toevallig was die tydperke van Afrikanerregering in Suid-Afrika ook die jare toe die land die meeste vooruitgegaan het, “goue tye” as’t ware.

    Hier onder bespreek ek nou enkele fasette van die term “apartheid” en toon ook aan waarom selfs die rasseskeiding of segregasie wat onder apartheid beoefen is, kwalik verkeerd en allermins ‘n “misdaad teen die mensdom” was.

    Apartheid as Suid-Afrika se Goue Tyd

    Die voormalige Rand Daily Mail (die mees linkse koerant van destyds) het twee weke voor die sluipmoord op dr. Verwoerd in 1966 die volgende geskryf:

    “Dr Verwoerd has reached the peak of a remarkable career … The nation is suffering from a surfeit of prosperity.”

    Laasgenoemde aanhaling geskied in Hermann Geliomee se artikel, Remembering Verwoerd. In dieselfde paragraaf kwoteer hy insgelyks nog ‘n liberale, Engelse publikasie, die Financial Mail wat in 1967 die periode tussen 1961 en 1966 die “Fabelagtige Jare” (Fabulous Years) genoem het.

    Hoe het die Engelse mening in dié land gevorder vanaf die “Fabelagtige Jare” van “Verwoerdiaanse apartheid” toe die land ‘n “oorversadiging aan voorspoed” beleef het, tot nou waar hierdie vooruitgang en ekonomiese groei as ‘n “misdaad teen die mensdom” getipeer word?

    Leon Lemmer skryf in sy mees onlangse rubriek:

    Wat ek verwerplik vind, is dat historici nie genoegsaam aandag vestig op die mate waarin die Boere (en selfs die 1820-Britse setlaars en hulle nageslag) aan hulle lot oorgelaat is nie. Die destydse toestande aan die Kaap en in bv Algerië word nie vergelyk nie. In Algerië, anders as aan die Kaap, kon die blankes op uitstekende militêre beskerming staatmaak (Praag 16.11.2019). Hoekom word hierdie verskil nie uitgewys nie? Seker omdat dit die destydse plaaslike blankes in ‘n beter lig sou stel. Om dieselfde rede word die uitmuntende prestasie van blankes oor eeue, ver van Europa in Suidelike Afrika, nie genoeg beklemtoon nie. Om in so ‘n eens moeilik bereikbare geografiese gebied – en daarby in Afrika – Westerse beskawing/kultuur/waardes te vestig, was en is ‘n ongelooflike prestasie.

    As ons vyande dus praat van “400 jaar van apartheid”, kan ons dit soos Leon Lemmer verwoord as ‘n “ongelooflike prestasie” wat sonder die hulp of bystand van enige “moederland” geskied het. Maar veral die periode ná 1948, die “fabelagtige jare” waarvan die Financial Mail gepraat het, moet as ons Goue Tyd beskryf word, toe Suid-Afrika geïndustrialiseer het en ‘n opbloei op alle gebiede, ekonomies, kultureel, sportief, militêr, beleef het.

    So iets het nog nooit op die vasteland van Afrika plaasgevind nie… in elkeen van ons middestede kan ons die vervalle reste daarvan, die wolkekrabbers en monumente, die snelweë en ingenieursprestasies, gadeslaan. Eskom, SAL en Transnet het nog gewerk. Noem dit die “argeologie van apartheid”, die geboue van tientalle verdiepings, die boomryke, netjiese voorstede, selfs die lokasies wat soveel beter daar kon uitgesien het as die inwoners maar net vir dienste en elektrisiteit betaal het en hul bevolkingsaanwas kon temper deur middel van die gratis geboortebeperking wat aan hulle beskikbaar gestel is!

    Apartheid as afsonderlike ontwikkeling

    Nou onlangs was ek by Sun City naby Rustenburg met vakansie vir ‘n paar dae. Veral die guitige “Palace of the Lost City” met sy ruie kunsmatige tuine verteenwoordig iets tussen ‘n Walt Disney-fantasie en Rider Haggard se boeke (wat ek nog nooit gelees het nie, bygesê).

    Die gedagte tref my toe skielik: Is die hele Sun City-kompleks nie insgelyks ‘n voorbeeld van apartheid-in-werking nie? Immers is dit uitsluitlik binne ‘n vorige tuisland, die Republiek van Bophutatswana, gebou en het werk aan duisende ongeskoolde werkers verskaf, met toeriste van regoor die wêreld wat steeds daarheen stroom.

    Op die pad na Sun City kom mens heelwat netjiese baksteenhuise teë wat aantoon dat daar koopkrag in die gebied bestaan wat sowel deur Sun City as die vele platinamyne in die gebied verseker word.

    Terwyl ek soggens in die soort kunsmatige woud wandel wat landskapsargitekte by Sun City aangelê het, of langs die Gary Player-gholfbaan, dink ek stilletjies: “Dis dan hoe ‘n misdaad teen die mensdom lyk.” Vir die gemiddelde linkse kommentator wat die afgelope twee weke gal gebraak het oor apartheid, lyk die Duitse konsentrasiekampe van die tweede wêreldoorlog of die Sowjetunie se goelags seker beter as die vakansieoord by Sun City. Maar as jou werklikheidsin so aangetas is en jy so fanaties vassteek in jou haat vir alles wat in die Goue Tyd van Afrikanerregering tot stand gekom het, sal jy seker volhard in jou absurde aantygings van “volksmoord en misdaad teen die mensdom”.

    Só lyk ‘n “apartheidskonsentrasiekamp” in die tuisland Bophutatswana

    Boonop weet ons dat die geskiedenis van postkoloniale Afrika deur allerlei burgeroorloë en etniese stryde gekenmerk is. Het apartheid, wat ten minste aan elke Bantoestam ‘n eie gebied toegeken het, ons nie gevrywaar van verwoestende burgeroorloë en selfs volksmoorde soos in die res van Afrika nie?

    Dan was daar nog al die tuislandontwikkelingskorporasies, die duisende swart skole en hospitale wat die ou regering gebou het, sonder korrupsie… (so anders as die ANC-terroristebewind!)

    Apartheid as rasseskeiding

    Terwyl daar in die verlede van “groot” en “klein apartheid” gepraat is, het ek nog altyd ‘n ongemak ervaar oor “klein apartheid”. Jare gelede toe ek nog ‘n nagraadse student was, het ek ‘n fotograaf van Rapport my laat afneem by sulke “apartheidsbordjies” by die stasie op Doornfontein, naby waar die koerant se kantore destyds geleë was, as ‘n soort ironiese kommentaar op “klein apartheid”. Die foto’s is destyds in Rapport gepubliseer.

    Sekerlik hoef niemand skuldig te voel oor “groot apartheid” oftewel die afsonderlike ontwikkeling van die verskillende swart etniese groepe in die land nie. Dit verskil nie veel van wat al die Westerse lande, asook die Verenigde Nasies, in Afrika ná die onafhanklikwording van die voormalige kolonies, probeer uitrig het nie. Apartheid was niks meer of minder as “ontwikkelingshulp” wat deur die ontwikkelde Westerse minderheid aan die onontwikkelde swart meerderheid toegestaan is nie.

    Indien ontwikkelingshulp dus ‘n “misdaad teen die mensdom” is, dan moet Swede met sy SIDA (Swedish International Development Aid), asook die ander Skandinawiese lande, Nederland, Frankryk, Duitsland, die VK, die VSA en elke ander Westerse land wat al fondse vir Afrika uitgedeel het óók skuldig wees aan “misdade teen die mensdom”. Nie dat Swede en ander onskuldig is nie, want hulle het immers die werklike misdaad teen die mensdom in ons land — die ANC se terreurveldtog teen onskuldige burgerlikes — gefinansier. Dit is egter ‘n ander verhaal waarby ons binnekort sal stilstaan.

    Maar wat van daardie aparte strande, bankies in parke, ingange by poskantore, treinwaens, busse, en someer? Deesdae twiet vele mense, veral swartes, maar ook blanke linkses aanmekaar sulke foto’s uit die verlede om ons dit voor die kop te gooi. Tot onlangs het dit my ook met ‘n gevoel van ongemak gelaat. Moontlik was dit vernederend vir swartes of kleurlinge om nie op dieselfde bus te ry nie of by ‘n ander toonbank in die poskantoor gehelp te word nie. Bygesê: vandag het die “geïntegreerde” poskantoor merendeels opgehou werk en ontvang ek nie meer pos in my posbus nie.

    Maar sodanige “klein apartheid” het natuurlik in vele ander lande, asook ander Afrikakolonies soos dié van die Britte, Belge, Portugese en Franse, bestaan. In die VSA, veral die suidelike state, was dit vry algemeen. Is al daardie lande dan ook skuldig aan ‘n “misdaad teen die mensdom”? Kennelik nie. Slegs Suid-Afrika is.

    Rasseskeiding in die VSA: aparte waterkrane vir blank en swart.

    Waarom dan dié dubbele standaarde? wonder ‘n mens.

    Apartheid is vandag ‘n internasionale term. Daar word van Israel as ‘n “apartheidstaat” gepraat vanweë dié land se behandeling van die Palestynse bevolking. Trouens, vandeesmaand (Maart) word “Israeli-apartheidsweek” in Suid-Afrika gehou.

    In die VSA is daar ‘n boek gepubliseer met die titel, American Apartheid, deur Douglas S. Massey en Nancy A. Denton. Volgens die uitgewer, Harvard University Press, ontleed die boek die hedendaagse segregasie wat daar steeds in die VSA bestaan, ondanks dekades van gedwonge integrasie. Die teks word só opgesom:

    This powerful and disturbing book clearly links persistent poverty among blacks in the United States to the unparalleled degree of deliberate segregation they experience in American cities.

    American Apartheid shows how the black ghetto was created by whites during the first half of the twentieth century in order to isolate growing urban black populations. It goes on to show that, despite the Fair Housing Act of 1968, segregation is perpetuated today through an interlocking set of individual actions, institutional practices, and governmental policies. In some urban areas the degree of black segregation is so intense and occurs in so many dimensions simultaneously that it amounts to “hypersegregation.”

    Is die grote Amerika dan ook skuldig aan ‘n “misdaad teen die mensdom” as dit by sy swart bevolking kom en wat volgens die skrywers aan “Amerikaanse apartheid” onderwerp word?

    My apartheid, jou apartheid… almal se apartheid. In feitlik alle ontwikkelde en selfs onontwikkelde lande bestaan daar etniese enklawes of gebiede wat grotendeels deur spesifieke groepe soos swartes, Chinese of Moslems beset word.

    Hoe ontstaan rasseskeiding? As ‘n mens die linkse sluipskrywers kan glo, was Suid-Afrika vóór 1948 ‘n multikulturele of veelrassige utopie waarin almal “gelukkig saam en deurmekaar” gewoon het. Die misdaadhool Sophiatown word gewoonlik as ‘n voorbeeld van dié paradyslike toestand van “veelrassigheid” voorgehou. Niks kan natuurlik verder van die waarheid wees nie. Die rasse en groepe in Suid-Afrika het lank voor formele apartheid reeds afsonderlik van mekaar gewoon en geassosieer. Kyk maar na Mahatma Gandhi se “rassistiese” opmerkings oor swartes.

    In ‘n ope brief aan die Natalse Parlement in 1893, het Gandhi geskryf:

    “I venture to point out that both the English and the Indians spring from a common stock, called the Indo-Aryan. … A general belief seems to prevail in the Colony that the Indians are little better, if at all, than savages or the Natives of Africa. Even the children are taught to believe in that manner, with the result that the Indian is being dragged down to the position of a raw Kaffir.”

    ‘n Lig het egter vir my opgegaan toe ek via Google op die Engelse Wikipediabladsy oor “racial segregation” afgekom het. Dit lyk asof die blote bestaan van rasseverskeidenheid spontaan tot rasseskeiding lei. Na aanleiding van ‘n soortgelyke formulering deur die Encyclopaedia Britannica lees ons op Wikipedia:

    Wherever there have been multiracial communities, there has been racial segregation. Only areas with extensive miscegenation, or mixing, such as Hawaii and Brazil, despite some social stratification, seem to be exempt.

    Met ander woorde, rasseverskeidenheid oftewel “veelrassigheid” veroorsaak apartheid, en nie andersom nie.

    Blykbaar het die Chinese apartheid oftewel rasseskeiding in 779 uitgevind:

    Several laws enforcing racial segregation of foreigners from Chinese were passed by the Han Chinese during the Tang dynasty. In 779 the Tang dynasty issued an edict which forced Uighurs to wear their ethnic dress, stopped them from marrying Chinese females, and banned them from pretending to be Chinese. Chinese disliked Uighurs because they practiced usury. The magistrate who issued the orders may have wanted to protect “purity” in Chinese custom. In 836, when Lu Chun was appointed as governor of Canton, he was disgusted to find Chinese living with foreigners and intermarriage between Chinese and foreigners. Lu enforced separation, banning interracial marriages, and made it illegal for foreigners to own property. Lu Chun believed his principles were just and upright. The 836 law specifically banned Chinese from forming relationships with “Dark peoples” or “People of colour”, which was used to describe foreigners, such as “Iranians, Sogdians, Arabs, Indians, Malays, Sumatrans”, among others.

    De facto apartheid of rasseskeiding bestaan oral, selfs in die huidige ANC-oorheersde Suid-Afrika. Dis nóg verkeerd nóg iets om oor skuldig te voel.

    Apartheid as afsonderlike ontwikkeling in Kanada en Frankryk (Nieu-Kaledonië)

    Min mense weet dit, maar tot op hede word die goeie vorm van apartheid (teenoor bose ANC-apartheid, sien hier onder) wat Afrikaners beoefen het, steeds deur twee Westerse demokrasieë, te wete Kanada en Frankryk, toegepas.

    In Kanada geld ‘n stelsel van tuislande wat vir die inheemse Indiaanbevolking opsy gesit is. Verskeie Indiaanstamme, waaronder die Mohawks, handhaaf ook rassewette om hul getalle en identiteit te beskerm. Volgens die Wikipediablad oor “Racial Segregation” geld die volgende tans in Kanada:

    The Mohawk tribe of Kahnawake has been criticized for evicting non-Mohawks from the Mohawk reserve. Mohawks who marry outside of their tribal nation lose their right to live in their homelands. The Mohawk government claims that its policy of nationally exclusive membership is for the preservation of its identity, but there is no exemption for those who adopt Mohawk language or culture. The policy is based on a 1981 moratorium which was made law in 1984. All interracial couples are sent eviction notices regardless of how long they have lived on the reserve. The only exemption is for mixed national couples married before the 1981 moratorium.

    Although some concerned Mohawk citizens contested the nationally exclusive membership policy, the Canadian Human Rights Tribunal ruled that the Mohawk government may adopt policies it deems necessary to ensure the survival of its people.

    Let op die frase onmiddellik hier bo: …the Canadian Human Rights Tribunal ruled that the Mohawk government may adopt policies it deems necessary to ensure the survival of its people. 

    Die onmiddellike vraag wat by my opkom, is: Was Afrikaners nie ook, as kleine blanke minderheid op hierdie grote swart vasteland wat as Afrika bekendstaan, daarop geregtig “om beleid aan te neem wat ons as nodig ag om die voortbestaan van ons volk te verseker” nie, waaronder selfs die Wet op gemengde huwelike, die Ontugwet en dergelike meer? Of is ons dan minder werd as die Mohawks van Kanada?

    In die meer onlangse verlede het ‘n Franse Sosialistiese regering ‘n soortgelyke apartheidsbestel op die eiland Nieu-Kaledonië in die Stille Oseaan ingestel.

    Nieu-Kaledonië (Frans: Nouvelle-Calédonie vir Nieu-Skotland) is ‘n oorsese gebied van Frankryk in die Stille Oseaan en lê in Melanesië. Nieu-Kaledonië bestaan uit drie provinsies met ‘n oppervlakte van 18 576 km² en het ‘n bevolking van 256 000 in 2012 gehad. (Afrikaanse Wikipedia.)

    Die probleem is insgelyks dat die bevolking van Nieu-Kaledonië veelrassig en veelvolkig is, bestaande uit blanke Franse en die inheemse Kanakke wat op ‘n stadium onluste gepleeg en selfs ‘n onafhanklikheidsbeweging met terreuraktiwiteite geloods het.

    Frankryk het ‘n bladsy uit dr. Verwoerd se boek geneem en die eiland verdeel in ‘n aantal provinsies oftewel tuislande waarin elke etniese groep homself kon regeer. Die totale bevolking, waaronder die Kanakke, het so baie van apartheid gehou dat hulle in ‘n onafhanklikheidsreferendum op 4 November 2018 teen onafhanklikheid van Frankryk gestem het.

    Nes onder die goeie Afrikanerapartheid in Suid-Afrika van weleer, geniet die Kanakke ook stamregering en ander maatreëls om hul kultuur, identiteit en gebruike te behou. Soos die Engelse Wikipedia dit stel:

    Kanak society has several layers of customary authority, from the 4,000–5,000 family-based clans to the eight customary areas (aires coutumières) that make up the territory. Clans are led by clan chiefs and constitute 341 tribes, each headed by a tribal chief. The tribes are further grouped into 57 customary chiefdoms (chefferies), each headed by a head chief, and forming the administrative subdivisions of the customary areas.

    The Customary Senate is the assembly of the various traditional councils of the Kanaks, and has jurisdiction over the law proposals concerning the Kanak identity. The Customary Senate is composed of 16 members appointed by each traditional council, with two representatives per each customary area. In its advisory role, the Customary Senate must be consulted on law proposals “concerning the Kanak identity” as defined in the Nouméa Accord. It also has a deliberative role on law proposals that would affect identity, the civil customary statute, and the land system. A new president is appointed each year in August or September, and the presidency rotates between the eight customary areas.

    Kanak people have recourse to customary authorities regarding civil matters such as marriage, adoption, inheritance, and some land issues. The French administration typically respects decisions made in the customary system. However, their jurisdiction is sharply limited in penal matters, as some matters relating to the customary justice system, including the use of corporal punishment, are seen as clashing with the human rights obligations of France.

    Klink dit dalk bekend?

    Apartheid as misdaad teen die mensdom

    Kommunisme het 100 miljoen mense gedood, maar is nie deur die VN getipeer as ‘n “misdaad teen die mensdom” nie. In Suid-Afrika het die veiligheidsmagte oor 40 jaar van Afrikanerregering, volgens die Waarheids- en Versoeningskommissie se syfers, ‘n raps meer as 500 mense in onluste en ander situasies gedood. Nietemin het ‘n klomp kommunistiese en Afrika-state met veel swakker menseregterekords as Suid-Afrika op 30 November 1973 tydens ‘n sitting van die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies verklaar dat “apartheid ‘n misdaad teen die mensdom is”.

    Was dit nie ‘n klug nie? Oftewel Sowjet-agitprop soos die FW de Klerkstigting dit so mooi gestel het nie?

    Feit is dat niemand, waaronder die duisende lewende amptenare, politici en regeringslui wat deel van die stelsel van vóór 1994 was, nog ooit van die “apartheidsmisdaad” aangekla is nie. Ek daag elkeen wat in die hoofstroommedia teen apartheid as “volksmoord” en “misdaad teen die mensdom” uitvaar, om ‘n klag by die naaste polisiestasie, hier of oorsee, aanhangig te maak en te kyk hoe ver die saak gaan. Geen hof, behalwe miskien in Julius Malema se toekomstige Rooi Suid-Afrika, sal so ‘n klag aanhoor nie.

    Net so kan Kanada of Frankryk seker insgelyks van ‘n “misdaad teen die mensdom” aangekla word, want hulle beoefen mos apartheid sover dit die Mohawks en die Kanakke aanbetref? Vertel dit vir Justin Trudeau of Emmanuel Macron. Trouens, ek daag enigeen van die Netwerk24- en ander linkse sluipskrywers soos Ma(r)x du Preez, Antjie Krog, Anton van Niekerk, Leopold Scholtz, Willemien Brummer, Elmien du Plessis, Lindie Koorts, Christi van der Westhuizen en wie nog uit om dadelik vir Trudeau en Macron voor die Internasionale Geregshof te bring sodat hulle kragtens die Roomse Statuut en die Internasionale Konvensie oor die Onderdrukking en Bestraffing van die Apartheidsmisdaad verhoor kan word!

    Kom nou, here en dames, ekskuus, “vroue” want hulle is nie dames nie, hardloop Den Haag toe voordat die paadjie vol duwweltjies word.

    Tot dan sal die narrery rondom apartheid, die “groot misdaad teen die mensdom”, dag vir dag, week na week, en jaar na jaar, in die media voortduur.

    ANC-terrorisme as misdaad teen die mensdom

    Op ‘n ernstiger noot: Niemand is nog ooit van apartheid aangekla nie, wat nog te sê skuldig bevind. Maar die soort terrorisme wat die ANC en sy buitelandse finansiers soos Swede, Noorweë, Denemarke, Denemarke, Kanada en ander lande teen onskuldige burgerlikes in Suid-Afrika gepleeg het, is wel internasionale misdade, verdragsmisdade en selfs ‘n misdaad teen die mensdom.

    Suid-Afrika se probleem is nie die sogenaamde “nalatenskap van apartheid” waarmee daar tot vervelens toe gesmous word nie. Soos ek reeds hier bo aangedui het, is dit allerweë erken dat Suid-Afrika in die sestigerjare ‘n paradys vir almal was, ‘n Goue Tydvak in ons geskiedenis.

    Die nalatenskap van ANC-terrorisme en buitelandse inmenging in ons land is egter ‘n perd van ‘n ander kleur. Dit het die kultuur van geweld, wanorde, misdadigheid en rassehaat waarmee ons tans te kampe het, geskep. Die land is gedestabiliseer as deel van die Sweedse beleid van “regimeverandering vir Suid-Afrika”.

    Oor ‘n week gaan die Sweedse eerste minister, Stefan Löfven, ons land besoek. Ek beplan om binne dae ‘n ope brief aan hom te rig wat sowel hier as in Swede in Sweeds gepubliseer sal word en waarin ek hom konfronteer met die funeste gevolge van Sweedse finansiële steun aan die ekstremistiese Afro-marxistiese terreurbeweging wat as die ANC bekendstaan.

    Terrorisme, veral waar dit herhaaldelik en sistematies aangewend word om vrees by ‘n hele bevolking in te boesem soos die ANC gemaak het, is volgens verskeie internasionale kenners wel ‘n misdaad teen die mensdom. Afrikaners behoort hierop te fokus. Hoe kan ons die spul korrupte terro’s en oorlogsmisdadigers wat ons tans regeer, aan die pen laat ry? Hoe kry ons hulle voor die Internasionale Geregshof in Den Haag of in ‘n ander nasionale hof buite Suid-Afrika waar hulle vir hul gruweldade soos die Kerkstraatbom, die Amanzimtotibom en die Magookroegbom verhoor en gestraf kan word? Is Tutu se kwytskeldings van die ANC-terroriste by die WVK enigsins geldig, want was hy nie ook ‘n ANC-lid en daarom self ‘n terroris nie?

    Pleks van die Sowjetagitprop van die ANC en sy meelopers in die media te verduur, behoort ons ons eie veldtog te loods om geregtigheid vir die ANC se gruweldade uit die verlede te verkry.

    Ten slotte: ANC-apartheid

    Eintlik moet die woord “apartheid” uit die Roomse Statuut van 2002 verwyder word, want dit is sinneloos om dit steeds daar te hou. Tensy dit na die “ANC-apartheid” van ná 1994 verwys. Die term “ANC-apartheid” is gemunt deur die Nederlandse parlementariër, Martin Bosma, en as ‘n mens so verwys na die stelsel van diskriminasie wat tans geld en wat beslis daarop gemik is om die blanke rassegroep leed aan te doen en selfs uit te wis, pas dit veel beter by die definisies van die sogenaamde “International Convention on the Suppression and Punishment of the Crime of Apartheid” van 1973 as enige beleid van die NP vanaf 1948 tot 1994:

    1. Denial to a member or members of a racial group or groups of the right to life and liberty of person

      1. By murder of members of a racial group or groups;
      2. By the infliction upon the members of a racial group or groups of serious bodily or mental harm, by the infringement of their freedom or dignity, or by subjecting them to torture or to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment;
      3. By arbitrary arrest and illegal imprisonment of the members of a racial group or groups;

    2. Deliberate imposition on a racial group or groups of living conditions calculated to cause its or their physical destruction in whole or in part;

    3. Any legislative measures and other measures calculated to prevent a racial group or groups from participation in the political, social, economic and cultural life of the country and the deliberate creation of conditions preventing the full development of such a group or groups, in particular by denying to members of a racial group or groups basic human rights and freedoms, including the right to work, the right to form recognised trade unions, the right to education, the right to leave and to return to their country, the right to a nationality, the right to freedom of movement and residence, the right to freedom of opinion and expression, and the right to freedom of peaceful assembly and association…

    Verskeie van dié artikels is van toepassing op die ANC-apartheid wat tans teen ons geld, en Afrikanerjuriste behoort dit te ondersoek en ‘n internasionale hofsaak teen die ANC-terroristebewind aan die gang te kry.

    Geen steen behoort onaangeroer te bly in ons pogings om die ANC-terroriste aan die pen te laat ry nie.

    Die misdade teen die mensdom wat hulle pleeg, duur elke dag voort. Dit kan nie langer so aangaan nie.

    En laat diegene wat poog om ons spraakvryheid te beperk deur ons te wil straf omdat ons hulle onbekookte leuens, beswaddering en stigmatisering oor die verlede durf kritiseer, besef dat húlle insgelyks artikel 3 van die Konvensie teen apartheid oortree, “…by denying to members of a racial group or groups… the right to freedom of opinion and expression”.

    Elkeen wat ons wil vervolg omdat ons ons mening oor apartheid uitspreek, sowel die goeie Afrikanerapartheid van die verlede as die bose ANC-apartheid van tans, oortree dus self die Konvensie teen apartheid.

    Elke ANC-werfbobbejaan wat ek hier bo genoem het (Ma(r)x du Preez, Antjie Krog, Anton van Niekerk, Leopold Scholtz, Willemien Brummer, Elmien du Plessis, Lindie Koorts, Christi van der Westhuizen) en ek vra om verskoning vir die hele horde wat ek uitgelaat het, is self skuldig aan ‘n misdaad teen die mensdom omdat hulle ons nie net aktief namens hul base, die korrupte ANC-oorlogsmisdadigers, vervolg en belaster nie, maar ook omdat hulle ons ons spraakvryheid wil belet deur middel van hulle afskuwelike, Sowjetagtige sensuur en irrasionele, kranksinnige Afrikanerhaat.

     

  • Suidpunt: Wat broei daar in die ou NP-skoolhandboeke?

    Suidpunt: Wat broei daar in die ou NP-skoolhandboeke?

    Die Afrikaner het in die 1970’s in ‘n groot penarie beland: aan die een kant moes hy getrou Christelik-Nasionaal en in sy volksaard bly (dit is van hom verwag), aan die ander kant het mens die toenemende verstedeliking en globalisering en ekonomiese en filosofiese stelsels daarbuite gevind wat met sy eie lewensuitkyk verskil. Die 1968-protesjaar in Europa en Amerika is pas verby, en die Afrikaanse dosente, leerkragte en predikante, die meeste van hulle behoudend en NP-stemmers, sit nou ook met hierdie vraagstukke. Jou deursnit Afrikaner was klaar reeds ‘n stedeling omring deur opkomende nywerhede, maar in hul skoolhandboeke was die Afrikanerkinders duidelik almal op landbouskool en Suid-Afrika ‘n landbouland. In hierdie rubriek bekyk ons Africana Afrikaner: Meestersimbole in Suid-Afrikaanse Skoolhandboeke (1983) deur J.M. du Preez van naby. Ek wys ook die raakpunte uit wat ek in my eie skoolboeke van die 2000’s vind, want sekere dinge verander blykbaar nooit nie.

    Maar eers moet ek net gou vinnig ‘n sakie afhandel.

    Agtergrond

    Van die lesers sal inderdaad wonder of ‘n 29-jarige bevoeg is om hierdie handboeke van die 1970’s te beoordeel. Ek belowe jou, ek was self deur ‘n rampsalige, nivellerende skoolkurrikulum, soos maar alte goed voorspel is in my Sub A-jaar (1997) deur dr. Ferdi Hartzenberg, soos opgeneem in Claus Nordbruch se Reguit (pp. 132-133):

    Maar die proses [mobilisering van blankes] sal weer opbou. Hoe ons die mense bymekaar kan kry? Volgende jaar moet die ANC begin om te ‘deliver’, hulle moet nou vir hulle ondersteuners wys. Maar hulle kan nie werk verskaf nie, nie die huise bou nie. So wat gaan hulle doen? Hulle gaan die Afrikaner probeer vernietig d.m.v. sy onderwys, sy taal, sy kultuur. Die Afrikaner moet ‘n melkkoei wees; hy moet betaal vir hierdie goed. Hulle sal nie heeltemal daarmee slaag nie, maar die eerste groot stap neem. Hulle gaan by elke skool en dwing dat daar van die eerste graad af integrasie moet plaasvind, en die enkelmedium word afgeskaf totdat die hele stelsel vervang is. Dan sal ons mense skrik. Almal sal dit of op die een of ander manier ervaar, maak nie saak of jy in die verlede vir die goed gestem het of teen nie, of jy aan magsdeling geglo het of nie. Jou kind sal aan ‘n onderwys onderwerp word waarvan die standaard sal daal. Hy sal nie meer met die res van die wêreld kompeteer soos ons dit in die verlede gedoen het nie. Ons kinders kon eksamens skryf saam met enige ander land in die wêreld. Nou kom ons een en veertigste uit een en veertig lande. Die standaard is weg. Die enigste manier om daardie standaard weer op te kry is, jy moet volkseie onderwys gee.

    Die feit dat die ANC Afrikaans vertrap in die SAUK, in die staatsdiens, orals – dit is ‘n vernedering. Dit gaan op ‘n reaksie uitloop. Daar het sedert 1974 derduisende polisiemanne geloop. Hulle is vervang met onervare comrades en politieke kommissarisse. Dis hoekom wet en orde lyk soos hy lyk. Die gevolg daarvan is dat daar geen effektiewe bestryding teen misdaad in Suid-Afrika is nie. En dit sal ‘n probleem vir almal word. Daardie oneffektiwiteit sluit nie net die veiligheidsdienste en die regstelsel in nie. Dit sluit elke staatsdepartement in. Hoekom het die eksamens nou geloop soos hulle verloop het? Omdat die administrasie is nie daar nie. Dit geld ook vir jou poskantoor, by die spoorweë, by Telekom ens.

    Daar sal min mense wees wat volgende jaar Kersfees vier wat nie met die een of ander vorm van misdaad kennis gemaak het. Met ander woorde, elkeen sal wakker word.

    Vox clamantis in deserto.

    Ek wag nou nog op die reaksie. In stede daarvan dat vir my en my geslag reuse-aanvullende handboeke, van 600 bladsye stuk, deur besorgde Afrikanerouers en akademici saamgestel is om daardie hoë standaarde van weleer te handhaaf, het juis die teendeel gebeur.

    Zero, zip, zilch, nada, nothing, niks.

    Daardie skuldgevoel soek ek nie op my gewete nie. Daarom is ek juis doenig by die Afrikaanse Wikipedia, want ek was ‘n slagoffer van die bovermelde onderwysstelsel. Ek weet wat ek nie weet nie.

    Verlede week het mnr. Leon Lemmer op ‘n uiters gepaste tyd gepraat oor seksonderrig vir Standerd 2/Graad 4-leerlinge, as manier om die hoë standaarde af te bring tot rioolvlak. Laat ek asseblief die leser inlig hoe my eerstehandse ervaring van seksopvoeding op skool was. Ter wille van ons ouer lesers vervang ek “Graad” met “Standerd”.

    Ek beskou my nie as iemand uitsonderlik intelligent nie. Ek het eers op 8-jarige ouderdom uitgevind wat seks is. Dit was buite skoolverband. My rooikop-neef het dit reeds op 3-jarige ouderdom self uitgeredeneer. Ek onthou nog die ryklik geïllustreerde Waar kom babas vandaan?, en toe die werklikheid my eers op bl. 10(?) tref, presies hoe die vurk in die hef steek, was my eerste antwoord: “oe, gross!” Want waarom sou Pappa dit aan Mamma wou doen? Jy moet onthou, op daardie ouderdom sing mens nog “Boom! Boom! Boom! I want you in my room, we’ll spend the night together, from now until forever” van die Hollandse Vengaboys heelhartig saam sonder om die geskokte uitdrukkings van die Puriteinse volwassenes op te merk. Ag, as hulle maar weet hoe lyk die musiekvideo! Wetenswaardig: ons dierbare Sweedse ABBA-skrywers was óók betrokke by die lirieke (Van Diepen, Van der Driesschen, Björn Ulvaeus, Benny Andersson)! Dit was immers 1998/1999. Wat weet ‘n agtjarige nou van middernagtelike geluide en tonguithang-opwinding?

    En so land ‘n veelkleurige reënboogboekie op my skoolbank in Standerd 4, 2002, met ‘n onskuldige prentjie van ‘n blanke seun en ‘n bruin dogter wat saam boomklim (die Freudiaanse betekenis van masturbasie ontgaan my nie). So ‘onskuldig’ die buiteblad, so skuldig die binneblad. Die skoolhoof was egter slim: ons kon die boeke huis toe neem en self besluit of ons die inhoud wil voltooi of nie. Die antwoorde is nooit gemerk of nagesien nie. Die inhoud was Standerd 9-vlak: ‘n dwarssnit van die andrologiese en ginekologiese anatomie is met blanko byskrifte oopgelaat: hier vul jy in die Vas deferens, die prostaatklier, die skrotum, blaas en Vesicula seminalis (seminale sakkie). Die dwarssnit van die voorvel het soos kreefknypers gelyk. (Dit was nog saggies voorgestel, jy moet sien hoe lyk die volkleur Das Grosse Duden Schüler-Lexikon, s.v. “Geschlechtkunde”, bl. 217 tot 221, en dit vir 1979!).

    Lewensoriëntering in Standerd 5 beteken hoofsaaklik jy luister na die skoolhoof se seminaar oor die “jong volwassenes” (?) se liefdes-, werkers- en grootwordprobleme (veral leierskap), en mens onthou veral die een episode toe ‘n dokter gevra is om al ons vrae te beantwoord (die seuns en dogters geskei in afsonderlike lokale). Ek was die dag nie in die klas nie, maar blykbaar het een seun, voor almal, vir die dokter gevra wat “skommel” beteken. Die voorstel dat Standerd 5’s masturbasie behandel is eintlik onnodig – dit kom sommer vanself. Ek onthou trouens ‘n 12-jarige wat vir my as 13-jarige gevra het wat ek dink van “selfbevlekking”, is dit sonde? O, ja – en jou eerste vigsprojek skop daardie jaar in 2003 af, wat soos ‘n afkopspook jou sal volg tot einde matriek: want jaar op jaar bly dit presies dieselfde inhoud. Jy sal mettertyd ook kop verloor.

    Jy word deeglik daaraan herinner dat slegs ‘n derde van jou klasmaats voor 30 sal oorbly, die res sal almal sterf aan MIV/vigs. En met daardie swaard bokant sy kop moet die jongeling hom in sy jeug verbly en sy hart vrolik maak in die dae van sy jonkheid. Baie kan nog gebeur, maar toe ek laas op Facebook gekyk het, leef die meeste wonderbaarlik nog; die meeste van my klasmaats se doodsoorsake is motorongelukke en nie-vigs-verwante siektes, maar toemaar…

    Jy kry ter afwisseling in Standerd 7 ook elke geslagsiekte om na te spoor: gonorree, sifilis, luise, herpes en ander AAI ES TIES (IST’s). Later word die hele skool na die paviljoen geroep (slegs seuns, van die melkbaard-pikkies in Standerd 6 tot die hardebaard-grootooms in Matriek) en dan sal ‘n maatskaplike werkster met gans te veel glinster-grimering (ja, glitter) vir ons nou kom touwys maak hoe om ‘n kondoom aan te sit aan ‘n foppenis (in hierdie geval van hout). ‘n Vrywilliger uit die gehoor word dan sommer gevra. Foto’s word gewys van verwaarloosde geslagsiektes by die man. Die een met die geel druip spook nou nog by my.

    Die leerplan kon nie ‘n beter selibate priester gekweek het wat lewenslank ‘n stryd teen die nivellerende Kultuurmarxisme sou voer nie.

    Die leerplan het meesterlik geslaag in sy doel: lewenslange leer (lifelong learning). Want sodra jy klaarmaak met skool, gaan jy gewis die lewenslange agterstand moet inhaal. Dit is 12 jaar wat jy van voor af moet inhaal, wat eintlik verdubbel as jou “skooldag” met jou “werkdag” begin inmeng. En maak jy met “skool” klaar, begin jou “universiteit”, en gaan delf jy rond in ou Afrikaanse sintaktiese en semantiekhandboeke waaruit geen dosent meer kan of wil put nie. Om te weet wat in die hede gebeur is nie goed genoeg nie – jy moet ook die sameloop van omstandighede ken wat die afgelope 350 jaar gebeur het, in élke vakgebied, wat daartoe aanleiding gegee het. Jy besef oornag hoe min jy weet, en hoe min die universiteit wil hê jy moet weet. Vir die res van jou lewe sal jy ou skoolboeke, universiteitsboeke en handboeke aankoop en aflaai en deurlees en bestudeer weens daardie oer-minderwaardigheidsgevoel teenoor jou meerderes wat jou voorafgegaan het.

    Die leerplan het my ook geleer om selfstandig te werk: want jy leer op natuurlike wyse groepwerk haat. Jy wil klaarmaak, die ander sit en slaap, gesels of weet nie wat eintlik om te doen nie… en so moet jy maar die vrag dra. Soos dit op skool geld, so sal dit eendag geld in die werkplek. Want sien, daar is nie soos in Noord-Korea ‘n bevelvoerder wat met ‘n skokstok rondparadeer en kyk wie om te martel wat nie heelhartig saamwerk nie. Jy skryf die mondelinge, jy neem die inisiatief, jy neem die groepwerk (wat in die klas moet geskied) huis toe, jy werk twee dae vooruit (net sodat die wispelturige onderwyser weer van plan kan verander).

    Die leerplan het vir my geleer dat papier heilig is. Nie alleen oor die vragte onnodige vorms en rompslomp wat ons elke jaar moes invul nie. Maar as die leerplan vereis dat jy self die inligting moet gaan versamel, as jou ouers slegs inskakelinternet (dial-up) het en weier om dit gereeld vir jou aan te skakel, en jou oer-Nokia slegs CSD (superstadige dialup) het, en biblioteke en skole geen toeganklike internet vir leerlinge beskikbaar wil stel nie, en internetkafees peperduur is; dan is jy maar aangewese op ou gedrukte inligting. Soos my pa se groen Kinderensiklopedies uit 1950, wat hy nog as kind gebruik het.

    Die leerplan het my geleer wat mededeelsaamheid beteken (wat seker later aanleiding sou gee tot my betrokkenheid by die Afrikaanse Wikipedia), want gewoonlik was my huiswerk vroegtydig klaar, partykeer het ek oefeninge uit die handboek sommer twee weke vooruit geloop, en dan staan ander (sodra ek met die motor om 07:00 op die skoolgrond afgelaai word) tou om by my af te skryf. ‘n Mens maak glad nie so lewenslange vriende nie. Niemand is ooit vervolg nie. Die dank wat ek daarvoor gekry het was kritiek oor my ‘doktershandskrif’ wat so afgryslik lelik is. Ek skryf toevallig met die linkerhand. Deur jou mededeelsaamheid pluk jy natuurlik vir jou ‘n lekker lang lat, want kom die eksamens, gaan klop dieselfde mense nie by die onderwyser aan om hulp nie – maar by jou. Nou ja, soos Cicero gesê het, “ons leer deur ander te leer”, dus, goeie hersiening vir my. Gelukkig word dieselfde persone eendag iemand anders se probleem, voordat hulle self deur die samelewing deur hul luiheid en onbeholpenheid uitgewerp word. Wat ‘n wrede mens is ek nie?

    Die leerplan het my geleer om vooruit te dink: want al die geesteswetenskaplike skoolvakke was net gerig op 2010, 2010, 2010, 2010. Die Sokkerwêreldbeker, hier te lande in Suid-Afrika, is met die Wederkoms vergelyk. Ek het gematrikuleer in 2008, die Sokkerwêreldbeker het soos ‘n frontale stelsel oorgetrek, sonder om eens ‘n paar druppels uit te sak, daar is aangevoer “dit was ‘n reusesukses!”, Suid-Afrika het met ‘n berg skuld gesit (korreksie, sit nog steeds daarmee), die gastehuise het een na die ander weer mooitjies toegemaak, en die hele gedoe is soos ‘n nagmerrie heeltemal vergete. Kinders nou op skool sal nie eens weet wie Zakumi was nie.

    Die leerplan het my geleer wat nut is. Want elke jaar is ons portefeuljes en projekte tog maar in die vullisbak gesmyt sonder dat enigiemand dit kon benut. Dieselfde geld by onderwysers wat ou vraestelle en antwoordstelle in die drom gesmyt het (en ons wat dit weer gaan uitvis het). Met elke dik vorige sillabus wat weggedoen word, gaan bedel, smeek, soebat jy vir daardie einste handboeke om by jou privaatboekery te voeg.

    Die leerplan het my geleer om ‘n gesonde wantroue in die staat te kweek. Soos die ouer handboeke (maklik 500g+) by die deur uitgegooi is, het ons almal in die klas beswaar begin maak –die onderwysers moes bontstaan om vir hierdie papierdun nuwe kurrikulum te skerm. Dis hul werk, dit moes hulle eenvoudig doen. As hulle maar net gesê het, soos so baie akademiese handboeke: “vir meer inligting, lees hierdie en hierdie en daardie bron”, dan kon mens die hele stelsel vergewe het. Maar nou is daar net mooi niks nie.

    Elke departement moet goed op papier lyk, en ‘n skoolhoof kan veral druk op onderwysers uitoefen sodat hý kan goed lyk. Al moet hulle saamsweer en/of sekere vakke laat afskaf waarin min leerlinge uitblink (byvoorbeeld ‘n Derde Taal, soos Frans, Duits en Latyn). In Nederland werk dit net mooi andersom: daar word gepoog om te kyk hoe regverdig/streng ‘n punt is. As jou mondeling ‘n 3 uit 10 werd is, is dit ‘n 3 uit 10 werd. Dit help nie jy vul ‘n 8 in nie. As al jou leerlinge moet druip, nie omdat die leermetodes noodwendig swak is nie, maar omdat jy met idiote voor jou sit, dan moet hulle almal druip. Spaar hul gevoelens nie. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Want sien, wat gebeur: eendag gaan iemand met jou skool se naam in sy CV aansoek doen vir werk. En as die werkgewer sien watter onbeholpe produk uit daardie skool kom, sleep dit die skool se naam deur die modder. “Hoërskool X, hou wyd!” “Universiteit Y, nee wat – daar kan niks goeds uit kom nie!” Die individu is ook in eie reg aanspreeklik, ja – maar wie is die Alma Mater wat hierdie swakkelinge aan die samelewing uitlewer? Dit is soos gif wat jy in ‘n oeroue gesonde boom bietjies-bietjies inspuit om ‘n pynlike dood te vrek.

    Ja, liewe leser, ek was ook ‘n slagoffer. ‘n Slagoffer van Kurrikulum 2005 en Uitkomsgebaseerde Onderwys. Ek het daarvoor nie ‘n enkele goeie woord nie. Ek glo ek het sedertdien genoeg ervaring opgedoen om ‘n leerplan te beoordeel.

    Die onderwysstelsel tydens Apartheid was goed, soos dr. Hartzenberg sê. Maar ook nie perfek nie. Sou iemand hierdie leerplan as model weer wil gebruik, moet mens op die foute let wat wel gemaak is.

    Wat is dan die perfekte leerplan?

    Z.B. du Toit skryf in die Die Nuwe Toekoms (1999: 363-364):

    In die laaste instansie hang Afrikaners se voortbestaan egter in vele opsigte af van hoe hy hom gaan omskryf, self vertolk en na buite projekteer. Dit sal bepaal hoe hy gaan antwoord op die vraag wat Frederik van Zyl Slabbert tydens 1998 se Aardklop-kunstefees op Potchefstroom in sy midde gelê het:

    “Die uitdaging vir diegene wat Afrikaners wil wees, is om ‘n nuwe gemeenskaplike interne identifisering van waardes te bewerkstellig wat kan bydra tot ‘n nuwe eksterne toeskrywing van Afrikanerwees. Die samelewing moet uiteindelik kan sê: “’n Afrikaner is iemand wat in hierdie of daardie waardes glo.” Wat is hulle? Daar lê die vraag.”

    Hierop kan daar net een antwoord wees: Die nuwe Afrikaner, gedra deur ‘n nuwe Afrikaner-nasionalisme, is die produk van sy volledige Europese geskiedenis. Dit behels sy erfenis van die klassieke beskawings, onder meer die Romeinse reg, die Griekse filosofie en rasionalisme, Latyn en die Christendom en die Renaissance. Die Hervorming is uiteraard ‘n verdere baken in die Westerse geskiedenis en ‘n gebeurtenis wat terdeë deur Afrikaners gedeel word. Ook die Weste se onderskeid tussen God en Caesar, kerk en staat, en beginsels soos die oppergesag van die reg, verteenwoordigende wetgewende liggame en die beginsel van sosiale pluralisme is deel van hierdie erfenis.

    Voeg hierby die Afrikaner se hartstogtelike liefde vir Afrika as Euro-Afrikaan en vir sy eie geskiedenis, taal en kultuur en dit rus hom toe om ‘n veel sinvoller rol in Afrika te speel as veral oor die afgelope aantal jare.

    Juis die Afrikaner se breuk, hoewel betreklik beperk, met bepaalde Westerse opvattings oor ‘n tydperk van ongeveer ‘n halfeeu behoort hom opnuut toegewyd te maak aan sy geestelike, kulturele en intellektuele wortels. Vir denkende Afrikaners sal dit hoogs opwindend wees om nóú aansluiting te soek by die jongste intellektuele strominge in die Weste en dit prakties aan te pas vir Suid-Afrika. Niemand is beter geplaas as hulle nie. Dit kan Afrikaners des te beter in staat stel om ‘n beduidende bydrae tot ware demokratisering in Suid-Afrika te lewer.

    Gaaf, ek sien ek het baie werk vir die Afrikaanse Wikipedia, maar hoe maak mens met ‘n skoolhandboek?

    ‘n Skoolboek is nooit vry van ideologie nie, want jy sonder sekere inligting uit, en laat ander weg. Die nasionale leerplan is gegrond op wat die land se regering wil hê sy kinders, die volwassenes en leiers en ambagsmanne van môre, moet kan doen. Dit was onder die NP-bewind so, dit is vandag met die ANC-bewind so.

    Is dit om deel te wees van ‘n welsynstaat, dan sal die leerplan daarvolgens aanpas. Apartheid het destyds gesê: nee! En dit is waarom (ek lig sekere kernstandpunte uit):

    Die idee van die Welsynstaat het onlangs onder skerp kritiek gekom deur die Minister van Finansies, dr. Dönges. Hy het in feite gesê dat dit vaarwel beteken aan die moreel van ‘n volk, sy onafhanklikheid en sy ondernemingslus – en op grond daarvan het hy dit die “vaarwelstaat” genoem.

    Swede is die mees gevorderde van alle welsynstate, en dit gee ons dalk enigsins ‘n idee van wat die Minister in gedagte gehad het, as ons ‘n blik werp op wat daar op welsyngebied tot stand gekom het.

    Swede verkeer in ‘n gunstige posisie. Al meer as 150 jaar lank het die land vrede geken. Sy klein bevolking van 7 ½ miljoen siele, ken geen rasseprobleme nie, spreek dieselfde taal en het dieselfde godsdiens. Swede het laat begin industrialiseer en kon daarom die foute wat ander gemaak het, vermy.

    Die omsetting van hierdie gelukkige maatskappy in ‘n welsynstaat het ‘n generasie of so gelede begin. Die land se welvaart is selfs nog gelykmatiger oor die bevolking versprei. Die einddoel van sekerheid vir almal van die wieg tot die graf is bereik. In Swede is daar geen werkloosheid nie. Een uit vier mense beskik oor ‘n motorkar en beeldradiostel. Baie gesinne het hul eie somerhuisie en op groot skaal word buitelandse reise onderneem. ‘n Metaalarbeider verdien R450 per maand. Die armoede en ook die noodsaak vir ‘n stryd om te bestaan, is uitgeskakel.

    Dit klink soos Utopia. En tog ervaar Swede vandag ‘n steeds hoër stygende golf van misdaad, jeugmisdadigers, alkoholisme, verslaafdheid aan verdowingsmiddels, selfmoord en onsedelikheid. Volgens statistieke wat onlangs gepubliseer is, het die misdaadsyfer gestyg van 172,000 in 1950 tot 373,000 verlede jaar. Die inbraaksyfer het in dié tydperk viervoudig toegeneem en motordiefstalle agtvoudig toegeneem. Rowery het alleen al in 1965 met 40 persent gestyg.

    Met die golf van misdaad gaan ‘n toename met alkoholisme gepaard. Die aantal hospitaalpasiënte met geestessiektes wat aan oormatige drankverbruik toegeskryf word, word al hoe groter – veral onder vroue. Twintig jaar gelede was daar een vroulike alkoholis teenoor 50 mans. Nou is die verhouding 1 teenoor 10.

    Volgens die Stockholmse kommentator Alfred Zanker is jong mense ook in groot mate verantwoordelik vir die skade wat in die Sweedse maatskappy aangerig word, en meer as twee-derdes van alle oortreders is vandag minderjarig. Baie van die jongmense wyt hulle gedrag aan die verveligheid van die gesinslewe, die geredelike beskikbaarheid van motors en drank. Bowendien is daar die godsdienstige onverskilligheid en die sedelike nihilisme van die jong intellektuele wat nou in die openbare bespreking in Swede aan die orde van die dag is.

    Die hoof van die Instituut vir Misdaadwetenskappe in Stockholm, sien die grondoorsaak vir die toenemende losheid van sede in die steeds losser wordende gesinsbande en die verlies van die ouerlike gesag. Die algemene welvaart, het hy onlangs in ‘n vraaggesprek gesê, dra daartoe by om die geleentheid én verleiding om te steel, te laat toeneem. Maar dit was nie te wyte aan armoede nie.

    Inderwaarheid het hy gesê, sien Swede hom gestel teenoor ‘n nuwe soort sosiale probleem, wat met die hoër lewenstandaard en sekerheid al hoe verder om hom heen gryp. Hy het dit “welsynmisdadigheid” genoem.

    Ironies genoeg is die uiteindelike leegheid van die welsynstaat reeds 20 jaar gelede voorsien deur een van moderne Swede se groot staatbouers, Per Albin Hansson.

    “Ons het so baie oorwinnings behaal”, het hy in 1946 verklaar, “dat ons ons in ‘n moeilike posisie bevind. ‘n Volk met politieke vryheid, volle werkgeleentheid en sosiale sekerheid het sy drome verloor.”

    Die verlore drome word vandag herskep in ‘n sosiale nagmerrie.

    Swede se ervaring is geen rede vir ander tot selfgelukwensing nie. Dit word maar net aangehaal om aan te toon dat sekerheid en die uitbanning van die stryd om te bestaan geen formule vir ‘n gesonde en lewenspragtige (sic) maatskappy in (sic) nie.

    Hierdie berig het nie in 1990, 1980 of 1970 verskyn nie, maar in die SAUK-SABC Bulletin van 7 Maart 1966 op bladsy 8, opskrif: “Swede, die Welsynstaat”. Dr. Verwoerd het dus nog gelewe.

    Nou wat sou dus die perfekte leerplan wees?

    Ons moet waak teen “fabrilisme” (waar die universiteit net daar is vir opleiding/afrigting/’dressering’ soos vir ‘n hond, maar geen opvoeding nie), maar ook nou nie so ‘n ivoortoring raak wat niks met die werklikheid te make het nie.

    Ongelukkig kan jy nie almal tevrede stel nie.

    Dit gaan afhang van watter beroep jy wil volg. Is dit rekenaarwetenskap, dan moet die leerling die rekenaartaal wat in die toekoms bruikbaar sal wees reeds op skool baasraak om ‘n voorsprong te geniet (en verkieslik twee ander ook). Dit is ‘n probleem, want terwyl Borland Turbo Pascal en Delphi in die vere verlede voorgeskryf is, is Java in my tyd op skool geleer (ek praat nou van 2006 en verder). Java is vandag nog die gewildste, gevolg deur C, Python, C++, C#, ens. Delphi/Object Pascal beklee vandag die onnoemenswaardige 14de plek. Benewens die programmatuur, is basiese herstelwerk vir die apparatuur ook nodig (hoewel die nanotegnologie deur die vervaardigers dit deesdae bykans onmoontlik maak).

    Ander sou weer ‘n tegniese skool (soos my pa), of handelskool (soos my ma) wil bywoon.

    Vir myself sou ek bittergraag die leerplan van die Nederlandse Elite wou hê, soos vasgestel volgens die Wet van die Hoger Onderwijs van 1876 wat tot 1968 sou voortduur. Vir my bly dit die Goudstandaard. Vir diegene wat die “gymnasium-α” wou volg (met die oog op teologie, regte en die lettere aan die universiteit te studeer) val Wiskunde, Natuurkunde en Skeikunde van “gymnasium-β” (vir die medisyne en natuurwetenskaplike rigting) hééltemal weg, en dus benewens Geskiedenis, word aansienlik meer Grieks en Latyn ingevoer (wat jy saam met jou Frans, Engels, Duits en Nederlands en Aardrykskunde en ander vakke moes leer). ] Onthou, terwyl jou huidige akademikus niks verder kan vorder as 1950 of miskien die 1880’s met sy Engels nie, is die jongmens verplig om tot diep in die Middeleeue en vroeër te gaan grawe as dit moet. Onthou ook, Duits en Frans was ook dié wetenskapstale van die 1800’s, en veral Frans in die 1700’s. Daarna moet jy oorskakel na Latyn. Ek het wel gevra waarom Italiaans (die eintlike taal van die Renaissance) nie ‘n keusevak was nie, waarop geantwoord is: dit was nie ‘n taal van ‘n buurland nie.

    Tog wel, as jy in ‘n wetenskaplike rigting wou ingaan, kon jy nie Grieks en Latyn vryspring nie, soos ek verneem by Elly van die Nederlandse Wikipedia:

    Ik kan bevestigen dat je ook op het gymnasium-β examen moest doen in beide klassieke talen, naast Frans, Duits, Engels en Nederlands. Op de school waar ik zat kon je ook nog facultatief Spaans en Russisch volgen, maar dat waren geen examenvakken. Het was ook wel genoeg, samen met biologie, scheikunde, natuurkunde, wiskunde (algebra, goniometrie, stereometrie apart), aardrijkskunde en geschiedenis (daar viel er eentje vanaf in het examenjaar). […]Volgens mij waren er verschillen tussen scholen. De examens waren niet landelijk dichtgetimmerd als nu. Zo was er op mijn school een experiment met het mondeling examen Latijn en Grieks voor de “beta’s”. Wij hoefden geen nieuwe tekst te vertalen, maar kregen een al eerder gelezen tekst ter vertaling. Met een goed geheugen kwam je een heel eind. Wel moesten we meer weten over de dingen eromheen. Zo moest ik bij Grieks hexameters declameren uit Homerus, en vroeg de gecommiteerde bij Latijn of ik wist welke tekst er op het Pantheon stond in Rome. Dat was voor mij een waar moment van glorie, waardoor ik voor Latijn toch een beter cijfer kreeg dan mijn docent had verwacht. Na zo een examen ligt de wereld voor je open, je kon elke studie kiezen, behalve de klassieke talen zelf, daar had je echt alpha voor nodig.

    Die algehele indruk wat ek kry is dat die Holland tot en met die 1960’s onafhanklike denkers probeer kweek het onder die gimnasiaste. Absoluut ‘n klassieke liberale opvoeding: jy kry al die boublokke, bou nou jou eie kasteel na hartelus daarmee. Hulle is opgelei in soveel verskillende tale moontlik, om hulself te help, om inligting te verwerk, om te redeneer. Hulle is wêreldwyd hiervoor geloof. Die Hollandse leerlinge moes mondelings en skriftelik hul eksamens aflê (goed te verstane, want jy moet jou in die openbaar kan verdedig, die punte uit jou kop ken). Dit is presies wat ek vir myself sou wou hê.

    Vergelyk nou hiermee my Matriekjaar van 2008. Die Besigheidstudies wat ek op skool gehad het in Matriek was net ‘n politieke gemors van begin tot einde: jy het slegs oor Swart Ekonomiese Bemagtiging en ander polities-korrekte wetgewing en ‘n klomp “makro/mikro-ekonomiese bedreigings” geleer.

    Helpmekaar.co.za sê die volgende:

    Besigheidstudies is beslis nie die Bedryfsekonomie van ouds nie. Hoewel Besigheidstudies die vak Bedryfsekonomie vervang het as skoolvak, is daar in werklikheid nie meer as 5% van die werk en benadering tot die inhoud wat oorvleuel nie. Die nuwe vak  weerspieël die dinamiek van die besigheidswêreld en hoewel daar steeds heelwat feitelike inhoud is wat bemeester moet word, val die klem ook op die interpretasie van feite en die toepassing daarvan op scenario’s om werklike besigheidsprobleme op te los.

    Dit is noodsaaklik dat die leerlinge op die hoogte moet wees van die jongste nuus en aktuele gebeure en hulle sal dus moet koerante lees en nuus kyk.

    […]

    Besigheidstudies is ‘n dinamiese vak wat poog om kennis, vaardig…

    Hokaai, stop net daar! ‘Dinamies’ is newspeak vir rondneuk, rondboender, rondstoot, rondfoeter, ronddonder, rondf…. . Met ander woorde: wat jy gister nog geleer het, is nie meer relevant twee dae later nie. Wat beteken jou handboek is verouderd nog voordat hy die drukpers haal. Hoe jammer ek het dit nie op hoërskool geweet nie. Nee dankie, gee my maar eerder Frans. O, hoe jammer, my skool bied nie Frans aan nie.

    Die inhoud van die vak is so tipies van iemand wat in Menslike Hulpbronne net heeldag bolletjies gaan rol en foutvind met alles, terwyl hy nie die vaagste benul het waaroor die wetenskaplikes in Kamer 9 oor kibbel nie, daarom uitgesluit voel, daaroor sy bek opblaas en uit wraak ‘n volgende spanbousessiedag reël wat die hele onderneming vir ‘n dag lank tot stilstand sal ruk. Natuurlik is die Matriekteks hoogs eensydig geskryf. Soos jou Korporatiewe Sosiale Investering /maatskaplike verantwoordelikheid.

    Ek haal aan: “Terreine waarop sakeondernemings konsentreer sluit in: Bemagtiging van vroue; MIV/vigs-bewustheid; armoedeverligting; ontwikkeling op die platteland; pensioentrekkers; minderbevoorregte kinders of weeskinders; onderwys en opleiding – skole en tersiêre instellings; kuns en kultuur; omgewing, byvoorbeeld natuurbewaring; sport, byvoorbeeld borgskappe en sportontwikkeling; jeugbemagtiging.”

    En ek dag Besigheidstudies gaan maar net oor hoe om jou worsrolletjiestalletjie doeltreffender te bedryf. Let op hoe jy subtiel geleer word om soos ‘n Marxis te dink, deur skuldgevoel (ek lig die belangrikste dele uit):

    Maatskaplike verantwoordelikheid beteken om ‘n maatskaplike gewete te hê, en dat mens dié wat minder bevoorreg is as ons probeer help. Jou gewete herinner jou aan wat reg en verkeerd is. Die regering kan nie self al die probleme oplos wat ons hierbo genoem het nie – sakeondernemings en individue help waar hulle kan. Dit is waarom maatskaplike verantwoordelikheid so belangrik is.

    Die meeste sakeonderneming het die een of ander program vir maatskaplike verantwoordelikheid waarvolgens liefdadigheidswerk gedoen word sonder om wins te maak. Die sakeondernemings kan byvoorbeeld tyd en goedere of dienste aan behoeftiges in die gemeenskap skenk. Die personeel van ‘n klein sakeonderneming kan tehuise vir bejaardes of kinderhuise besoek, en goedere skenk of dienste lewer soos regs- en finansiële dienste, aan mense wat dit nie kan bekostig nie. ‘n Klein sakeonderneming kan ‘n plaaslike sportspan borg deur klere, toerusting en/of vervoer te voorsien.

    ‘n Groot sakeonderneming het soms ‘n spesiale afdeling wat die program vir maatskaplike verantwoordelikheid behartig. In die algemeen lê groot maatskappye met hul pogings klem op ‘n bepaalde saak of terrein waar daar ‘n behoefte bestaan.

    […]

    Almal wil graag iets goed doen, en sakeondernemings is geen uitsondering nie. Vir ‘n sakeonderneming lê die grootste voordeel daarin dat iets aan die gemeenskap teruggegee word. Die gemeenskap voorsien die arbeid aan die sakeonderneming, en lewer ook sy klante en verskaffers. Die gemeenskap help die sakeonderneming om wins te maak, en dit is reg dat hulle iets aan die gemeenskap teruggee, hetsy dit tyd, produkte of dienste is.

    Sakeondernemings kan die regering met dié probleme help, want die probleme raak die hele land se ekonomie. Jy het gesien dat sakeondernemings net in ‘n groeiende ekonomie floreer en groei.

    ‘n Program vir maatskaplike verantwoordelikheid verbeter ‘n sakeonderneming se beeld in die gemeenskap, sodat mense trots voel om daarmee verbind te word. Sodanige maatskappye geniet plaaslik en wêreldwye erkenning en lok hoogs gekwalifiseerde en opgeleide werkers. Dit help ook om regstreekse buitelandse belegging waarby die hele land baat te lok.

    Die programme is ook ‘n soort bemarking vir die maatskappy, en bemarking lok meer klante. Meer klante beteken groter wins. Selfs ‘n klein sakeonderneming wat ‘n sokkerspan borg, kan byvoorbeeld ‘n reklamebord by die sokkerveld oprig of sy naam en logo op die span se truie laat aanbring. ‘n Groot maatskappy wat byvoorbeeld ‘n tehuis vir MIV/vigs-slagoffers borg, kan byvoorbeeld vra dat die tehuis na hom genoem word.

    Maatskappye met programme vir maatskaplike verantwoordelikheid kry radio- en TV-dekking, en koerante en tydskrifte kan dalk artikels oor hulle plaas.

    Die regering het ‘n sogenaamde generiese telkaart wat punte toeken aan sakeondernemings met ‘n program vir sosiale verantwoordelikheid. Hoe meer punte ‘n sakeondermening het, hoe makliker word dit om sake met die regering, verskaffers en ander sakeondernemings te doen.

    En dit dan die reklameveldtog-formaliteite.

    Ek gaan aanneem dat hierdie skenkings nié belastingaftrekbaar is nie (as dit wel was, waarom dit nie hierbo in die teks openlik noem nie?).

    Benewens hul belasting (Ontvanger van Inkomste) moet sakeondernemings dus hulself leegmelk vir die aangewese groepe, ‘n bodemlose put, bloot omdat die staatskaste leeggesteel is. Kyk self: die woord “belasting” en “SASSA-geld” duik nêrens hierbo op nie (nou ja, Suidpunt, dit was immers 2008). Vergeet ook nie, ondernemings moet erfbelasting, water, elektrisiteit, riolering, vullisverwydering en ‘n handelslisensie vir die munisipaliteit betaal (met wie weet hoeveel ander verordenings nog), nog voordat hul personeel se afsonderlike byvoordele en wetlik verpligtende papierwerk voltooi word. Onthou ook: jy moet jou eie winkel beveilig met sekuriteitsmaatskappye, bloot omdat die staat jou nie kan beskerm nie. Ook hierdie beveiliging is nie goedkoop nie. Dit is gelukkig belastingaftrekbaar, maar weereens mense – daardie belastinggeld kon vir iets anders gebruik geword het. Dit werk dus soos ‘n tweesnydende swaard. Daar behoort myns insiens in die eerste plek géén misdaad en dus géén sekuriteitsmaatskappye te wees nie. Dieselfde kan jy kyk na vervoer: as die staat ordentlike, veilige, goedkoop en vinnige openbare vervoer verskaf het (wat klokslag aankom en vertrek), dan sou nog minder mense geld van die staat moes terugeis op private vervoer. Tolpaaie sou nie bestaan het nie. Ons praat immers van honderde pendelaars. Dis nog meer geld wat verlore gaan, geld wat met rente op rente opgepot kon word; en die maatskappye die moeite sou spaar om gat te loop kruip by die gemeenskap.  Dink aan privaathospitale wat daar in die eerste plek nie moes wees nie. Onthou ook van versekering. Ons praat van telekommunikasie met supersnel internet. Ons praat van beurtkrag (reeds in 2007, dink diesel, dink olie, dink battery, dink onnodige kragopwekkers met onnodige onderdele), ons praat van watertekorte (met watertenks en spesiale kontrepsies wat aangekoop moet word), ons praat van die onbetroubare poskantoor (en peperduur koerierdienste) – as jy al hierdie klein jakkalsies saamvat, is dit onnodige geld wat die sakebedryf ten eerste op moet bestee, en ten tweedens geld waarvan héélwat onnodig op teruggeëis word omdat jou Staatsdiens ‘n mislukking is. Die ou in die beskuldigdebank is dus nie jou Privaatsektor nie, maar die Staat. En die Staat alléén!

    Dis absoluut belaglik! Dit kom eintlik neer op vyf- of ses- of sewevoudige belasting wat die Suid-Afrikaanse sakeonderneming moet betaal (let op die taalgebruik – “en dit is reg dat hulle iets aan die gemeenskap teruggee” m.a.w. ‘hulle skuld ons iets’). Dit word ook sonder meer aanvaar as jy aan jou maatskaplike verantwoordelikheid voldoen, beleggers outomaties uit oorsee oor hul voete sal val om by jou te kom belê. Dis wensdenkery, anders sou ek ‘n Europese winkel of filiaal om elke hoek en draai hier op die platteland gesien het – hier is immers genoeg nood in Suid-Afrika, waarom nie sommer ‘n Europese winkelsentrum so groot soos in Dubai hier kom oopmaak nie? So onbaatsugtig is die wêreld seker nie, nè?

    “Die gemeenskap voorsien die arbeid aan die sakeonderneming, en lewer ook sy klante en verskaffers” [en dus moet die onderneming iets terugploeg in die gemeenskap]. My magtig, word hierdie mense dan nie betaal nie? En kan die verskaffers nie vra wat hulle wil nie? As ‘n sakeonderneming nou besluit hy boikot die plaaslike verskaffers, hoef hy dan niks “terug te gee aan die gemeenskap” nie? Want dis presies waarop dit neerkom! As ek as werknemer vir ‘n winkel werk, het ons ooreengekom oor ‘n bedrag – ek steel nie van die winkel se ure nie, en hulle betaal my vir my werksure (want ek kon enige ander plek gewees het waar ek wou). As jy nie wil werk nie, wat soek jy dan daar in die eerste plek?

    Met die minimumloonvereistes beteken dit wel ek gaan nou twee tot vyf mense se werk moet doen (al sou ek ook vir minder deeltyds kon werk), maar dankie meneer/mevrou, ek is een van miljoene wat darem ‘n salaris kry. Ek kon op enige ander plek in die wêreld reggekom het, maar ek is verleë, so daarom sal ek alles tot die beste van my vermoë doen vir ‘n goeie CV, sodat ek miskien elders ‘n beter betrekking eendag kan kry (want ek het langtermynplanne). Nee, ek belowe, ek sal nie staak nie, ek bedank liewer. O, maar sien, die baas was verplig om plaaslike mense aan te stel, anders sou hulle betoog en sy bakkery afbrand. (Jy kan net nie wen nie, nè?) Miskien sou dit beter wees as daar geen bakkery was nie, want dan was daar niks om oor verbitterd te wees nie, niks om oor kwaad te wees nie, en geen winkel wat afgebrand sou word nie. Presies herhalend van die Matriekteks!

    Onthou, groot maatskappye begin altyd baie klein. As jy klein ondernemings doodsmoor, kan daar nooit groot winkels kom nie. Met ander woorde – bly die geld nie maar in elk geval in die hande van ‘n paar skatrykes nie? Sonder kompetisie is die land hulle s’n. Hoekom anders maak die hele wêreld, insluitend die Matriekteks, dit so moeilik vir die kleinsakeondernemings om te groei? Huh?

    Die algehele boodskap wat ek uit bogenoemde Matriekteks kry is: dit is beter dat daar liewers nie ‘n enkele winkel op die dorp is nie (sodat geen geld en tyd uit die gemeenskap ‘gestéél’ word nie), as wat daar wel ís (werksgeleenthede, ‘n diens wat gelewer word wat tyd en geld spaar, of aanleiding kan gee tot uitbreiding, dat nog winkels gestig word, nog meer werksgeleenthede geskep word). Is algehele werkloosheid dan régtig die beste oplossing? Dat niemand niks het nie?

    Kom ons kyk na ‘n gevallestudie: aanlynboekwinkels wat tweedehandse boeke verkoop. Kom ons maak dit ‘n eenmansaak wat sommer uit jou kelder bedryf word. Die boeke word van dwarsoor die land geskenk (of aangekoop), die boeke word op die internet geadverteer, mense uit die land en oorsee koop hierdie boeke aan. Wie is dan jou “gemeenskap” van wie jy stéél? Duidelik nie die armstes van die armes nie, want hulle het nie internettoegang nie. Dit raak al hoe moeiliker om ‘n grens te trek. Jou klantebasis is duidelik nie plaaslik nie, jy gebruik jouself as arbeid, die middele wat jy gebruik is die posdiens, ‘n staatsinstelling, of koerierdienste… ???

    En hoe kan jy van die gemeenskap “steel” as hulle vrywillig van jou dienste gebruik maak? Niks keer jou om jou eie bloubessie-pasteie te bak nie. Dit is ook duidelik dat die Matriekteks hoegenaamd niks weet van “smaak”/”vraag” en “aanbod” nie – jy kan hoeveel tehuise borg, soveel jy wil, net om daardie perdemis verkoop te kry: as jou produk mense nie geval nie, kan jy allerhande soorte truuks uithaal, dit gaan nie jou wins opstoot nie en jou grootste konkurrent is die Staat wat genoeg van sy eie “bullshit” aan die publiek verkoop. En dit help ook nie om nou jou perdedrolle vir sitroene te probeer verkoop nie.

    In die huidige klimaat en vroeër wantrou die buitelandse beleggers vernaamlik die STAAT en die staat se onvermoë om misdaad te bekamp en om duidelike ekonomiese beleid ter tafel te lê wat almal baat. Dis die staat wat die probleem is, nie die ondernemers of ondernemings nie. So, hou op om die worsrolletjieverkoper skuldig te laat voel.

    “Jy het gesien dat sakeondernemings net in ‘n groeiende ekonomie floreer en groei.” Die publiek kry benewens hul salarisse, die geld op vyf wyses (waarvan ek weet): of deur die bank (skuld), of uit beleggings (op welke wyse dan ook) of deur toelaes, of deur erfgeld of deur diefstal. As die bank sy beursie toemaak, en jou neseier toe heeltyd ‘n windeier was, en/of die buitelanders sê “nee dankie, ons belê nie by julle nie, julle regering suck” – sit jy in die knars. Die Matriekteks het eenvoudig nie sover gedink nie. Die SASSA-geld (dus, uitgekeerde belastinggeld) dryf die inflasie teen die mure uit, maar gee dit enigsins aanleiding tot nuwe besighede wat geskep word? Ek kyk na my eie dorp en ek sien dit nie.

    As ek byvoorbeeld kyk hoe die Afrikaanse musiekbedryf in duie gestort het na die hoogbloei tussen 2008 en 2011 (omdat daar ‘n ooraanbod was en die aanvraag oorskry het, wat vir jou sê die hoeveelheid geld waarmee die mense bereid was om musiek te koop het sy plafon bereik), die banke wat skielik versigtiger geld uitleen na die ineenstorting van Lehman Brothers oorsee, al hierdie faktore sê vir my die Suid-Afrikaners het nie geld om hul alies mee te krap nie. En juis hierdie geld gaan hul koopgedrag op ‘n manier beïnvloed; jy kan adverteer soveel jy wil – as jou plaaslike mark nie bo hul vermoëns kan koop nie, kan jy nie bloed uit ‘n klip tap nie (weereens Suidpunt, kalmeer, ons praat van 2008).

    As die samelewing voel hulle word deur ‘n maatskappy uitgebuit of uitgesluit, staan dit die publiek heeltemal vry om hom te boikot. Gedenk Spur. Hy het die pak van sy lewe gekry – ‘n vriendelike waarskuwing vir ander sakeondernemings wat dit nog sou oorweeg! Spur het dus geen verantwoordelikheid teenoor my nie, my géld sal bepaal hoe hy moet optree. Verder het jy as klant ook die vryheid van keuse: Jy hoef regtig nie vir ‘n wafel met ‘n ertjiegrootte roomysklontjie aan te sit, as jy ‘n hele bak 2ℓ-roomys (of selfs twéé) teen dieselfde bedrag by die supermark kon koop om jou middernag-hongerkrampe te stil nie; gebruik tog jou gesonde verstand.

    Kon daardie geld vir liefdadigheid-reklame nie gebruik geword het om juis goedkoper, vinniger en béter dienste te lewer nie – innovering kos tog geld? Of wat van opleiding/merietebonus van jou werknemers, of beurse aan knap (vak)leerlinge? Of boekwinkels wat geskenkbewyse of boekpryse skenk aan topleerlinge. Dit is anders. Ons praat hier ten minste van verdienstelikheid! Dit spoor mense aan om slimmer en met ywer te werk.

    Dink jy vir een oomblik Mark Shuttleworth sou sy geld van thawte.com sommer so gekry het sonder VeriSign se belangstelling? Was daar enigsins sprake van “maatskaplike verantwoordelikheid” voor die aankope daarvan in 1999? Was dit die lokmiddel? Natuurlik nie (en hy sit nou gerieflik oorsee, gelukkige hy), eers daarná het die Mark Shuttleworth Stigting ontstaan. ‘n Onderneming moet eers kan kruip voor hy loop.

    As jou bedryf skaars op die been is, hoe wil jy nou Moeder Theresa probeer speel? Die lewe is wreed: Buitelandse maatskappye soek kwaliteit, as hulle liefdadigheidsorganisasies soek – daar is meer as genoeg oorsee. Dan weer, soos ek voorheen geskryf het – as die Europeërs en Amerikaners so dik van die pitte is – ‘n enkele Euro kos meer as R16,00. Laat hulle skenk soveel hulle wil, waarom moet ek sestien keer harder werk? Dit word tog nie waardeer nie, want van buite lyk dit tog of jy mense se ellende uitbuit vir jou eie beeldpoetsery. Dis soos stemwerwery by die plaaslike verkiesings deur R500 aan iedereen uit te deel (waar was jy dan die res van die afgelope 5 jaar?). Dis absoluut vals en ek wil niks met so ‘n organisasie te doen hê nie. As jy dit nié aan die groot klok hang nie, dan is dit anders.

    Geldskenkings en borge kom altyd met voorwaardes: ons het gesien hoe Afrikaanse kunstenaars na die pype van groot magnate moes dans. Wat het gebeur? Die Afrikaanse kunstenaars het gesê die maatskappye kan hul geld in hul reet gaan opdruk, hulle laat hul deur niemand voorskryf nie. En, toe dit daarop aankom, het die kunstenaars bankvas agter Steve Hofmeyr gestaan. Wie is nou die varke in die verhaal – die maatskappye, wie anders? Dit is tog hulle wat met hul geld vryheid van spraak probeer muilband.

    Dink nou mooi: jy lei die arbeidsmag van môre in die skoolbanke op hoe om… te staak? Hipersensitief oor teistering te wees en hoeveel ure jy oortyd moet werk? Amper ‘n skuldgevoel te hê om te werk, om ‘n wins te maak? Wanneer de donder gaan jy die leerlinge leer werk? Innoverend leer dink? Mense, ons sit nie in ‘n Eerstewêreldland waar ons oor sulke luukshede kan kibbel nie: ons moet nog die vlak van Suid-Korea bereik, en as jy in die geskiedenis gaan kyk hoe hulle dit bereik het, het moeders en vaders soos slawe onder die son vir die staat gewerk voordat die eerste staalaanleg gebou is. ‘n Minimumloon het nie bestaan nie, miskien ‘n bakkie rys: alleen hul kinders se toekoms is al waaraan hulle gedink het. Waardeer die moderne K-Pop-aanbidders enigiets wat hul moeders onder die geweefde riethoedens in die vogtige klimaat, steekvlieë en verblindende son vermag het? Seker nie. Die Wirtschaftwunder in Duitsland post-oorlog presies dieselfde: vaders het twee werke gedoen, vyf pakkies sigarette per dag gerook, nie gesug om oortyd te werk nie. Hulle het ‘n fisiese doel voor oë gehad. En hul lakse kindertjies van die 1968-opstande het alles ongedaan gemaak.

    As ek nou daaroor nadink het hierdie Besigheidstudies my absoluut niks gebaat nie. So – weg met hierdie twakvak ook.

    Enige nugter handboek sou hierdie kritiek lys wat ek hierbo genoem het. Ek het al bogenoemde sommer in die verbygang uitgedink – ‘n ekonoom sal veel meer logiese kritiek as ek kon lewer. Dieselfde ervaar ek met Toerisme: eers op universiteit, en meer in die besonder jou twéédejaarsmodule as onderafdeling van Aardrykskunde, word ‘n paar swakhede daarvan uitgelig; op skool word toerisme amper aangebied as die Groot Heilsuitweg. Weereens, uiters eensydig. Ek moet erken, jou Aardrykskundeboek in Standerd 9 was wel effens krities teenoor ekotoerisme, maar ook net in ‘n vinnige paragrafie. Dit was toevallig ook dieselfde handboek wat ons leerlinge bekend gestel het aan die kwarternêre sektor, as ‘n feit, byna ‘n volle 10 jaar voor RSG en gaste sedert 2016 op hol geraak het oor “die vierde nywerheidsrewolusie”. Die woord “lokasie” is ook sonder probleme in die terminologieomskrywing van die boek opgeneem, én boonop goedgekeur deur die Wes-Kaapse Departement van Onderwys; sommer twéé middelvingers vir die WAT én die Pharos Verklarende Afrikaanse Woordeboek! Hierdie handboek is Verken Aardrykskunde Graad 11 (ISBN13 978-0-636-06745-5).

    Wat sal gebeur as ek ‘n Wikipedia-artikel oor “Maatskaplike verantwoordelikheid” sou begin en al hierdie kritiek lys? Die leerlinge sal uiters verward wees (onthou hierdie standpunt, ek kom later daarnatoe terug). Die kinders sal vrae vra en die ouers sal vrae vra en die onderwysers en skoolhoofde sal almal vrae hê. Ons kan elke liewe onderwerp tot in die fynste besonderhede doodanaliseer totdat die Staat nie meer sal weet watter Marxistiese twak hy nog alles kan versin nie. En die Departement sal ontmasker en soos weeluise wegskarrel soos die klippe en petrolbomme deur hul vensters bars. Die Staatsdepartement sal vure moet doodslaan terwyl die een vuurhoutjie na die volgende getrek word. En ek was my hande in onskuld, ek het maar net die waarheid gepraat. Of hoe sê ou Greta:

    I shouldn’t be up here. I should be back in school on the other side of the ocean. Yet you all come to us young people for hope. How dare you. You have stolen my dreams and my childhood with your empty words.

    Nou ja, toe. So voel ek ook teenoor die Departement van Onderwys. O, u sê skoolkinders mag nie van Wikipedia gebruik maak nie? Hmmm… wie gaan hulle keer? Hoe sal u weet? Die klippe sal dit uitroep, as dit moet!

    Kan u nou insien waarom ek geld op myself uitgee – ek koop my eie boeke aan, ek maak self seker die Afrikaanse gemeenskap baat daarby. Ek weet waarheen my geld gaan, maar weet ú?

    Hoe lyk die leerplan van ‘n voorgestelde Volkstaat?

    Die Volkstaat as Afrikanerbestemming (1989, SABRA, xviii) waarsku teen die volgende:

    Die vraag is tydens en na die Tweede Wêreldoorlog gevra waarom die trotse Franse volk voor die Duitse inval verkrummel het. Die ooglopende antwoord skyn te wees dat ‘n sug na stoflike welvaart die drang na vryheid verdring het. ‘n Samelewing wat op rykdom en gerief ingestel is, kweek selfsug; eiebelang word dan bo volksbelang gestel; volksontrou, bedrog en verraad gedy in so ‘n samelewing. Hierdie omstandighede was in Frankryk aan die orde van die dag toe die oorlog uitgebreek het, in die sakewêreld, die weermag, staatsdiens en die politiek. (Maugham, WS. 1942. Strictly Personal. Londen, bls. 142-154)

    Die oorsaak hiervan, so word aangevoer, is alleen die liberalisme, wat uit die staanspoor anti-tradisie is. Op bl. 4-5:

    Op staatkundige gebied verteenwoordig die liberalisme die leringe van die Franse Rewolusie: Alle mense is byvoorbeeld gelyk; almal het as enkelinge aanspraak op regte, vryhede en “gehalte van lewe” in ‘n demokratiese staat; die owerheid se taak is om vir enkelinge die hoogste mate van vryheid en hoogste bereikbare “gehalte van lewe” te waarborg; alle enkelinge binne die landsgrense stig die staat, deel gelykop in burgerregte en in aanstelling van die owerheid; groepe wat vrywillig, volgens die beginsel van vrye assosiasie tot stand kom, is aanvaarbaar, maar die wetlike omskrywing en beskerming van groepe is onaanvaarbaar.

    […]

    Die huidige owerheid van die RSA het hierdie beginsels, denkbeelde en slagkrete heelhuids aanvaar en pas dit toe. ‘n Volslae liberalistiese slagkreet soos “gehalte van lewe”, is selfs tot oorhoofse nasionale doel verhef, uit hoofde waarvan ‘n reeks vreemde slagkrete en doelwitte in die staat beslag gekry het, byvoorbeeld gelyke onderwys, gelyke lone, eweredige verspreiding van welvaart en die beweeglikheid van arbeid en kapitaal.

    […]

    Die liberalisme het verbrokkelend op Afrikanerdenke ingewerk, met die gevolg dat van sy kenmerkendste eienskappe, byvoorbeeld beginselvastheid en volkstrou, aangetas is. Die hedendaagse geslagte van Afrikaners is nie meer een van sin nie; eerbiedig nie meer hulle geskiedenis en tradisie eendragtiglik nie; baie dring ook, soos volbloedliberaliste, op hulle reg aan om afwykend te dink en te handel[…]

    Die individu bestaan dus, die volke en etniese groepe bestaan nie. En dit is presies waar jy nivellering sien inkom. Dit is waaroor mnr. Leon Lemmer nou die dag geskryf het. Dit is waaroor dr. Hartzenberg gewaarsku het. Die liberalis sal voor sy oë staan en toekyk hoe die algehele standaard voor hom tot in die grond in vertrap word, solank dit hom as individu nie raak nie, en almal in beginsel gelyk is (wat hom dus noodwendig moet uitsluit/buite rekening laat sodat dit hóm nie raak nie), in die naam van gelykheid, kan diegene wat sy taal praat of selfs bloedfamilie is in hulle maai gaan. Natuurlik is hy maar alte bly oor landsgrense en is onder diegene wat die hardste skree teen ‘n eenwêreldregering en die globaliste, want nou kan hy aan oorsese universiteite gaan studeer waar die standaard hoër is as in sy geboorteland – dit plaas hom in ‘n véél hoër en gunstiger posisie met sy terugkeer na sy vaderland as sy volksgenote (wat probeer red wat daar nog te redde is) wat maar tevrede moet wees met die krummels van die tafel tuis. Wat ook al tuis gebeur, pla hom nie in die minste nie. Hy kan egter rondvlug soveel hy luskry, maar soos Omsingel die laer van die heiliges deur Jean Raspail ons reeds in 1973 gewaarsku het, is geen, maar geen land gevrywaar om kort voor lank dieselfde paadjie te volg nie. Die liberalis se eie moeder moes hom liewers by geboorte op Gumtree verkoop het, want dis presies wat hy met haar en haar kleinkinders sal doen. Uitverkoop.

    Op bl. 80:

    Indien die RSA as een geheel betrag word, met een onverdeelbare grondgebied, een bevolking en een burgerskap onder een owerheid, dan maak dit ‘n Derde Wêreldstaat uit, van dieselfde orde as die Latyns-Amerikaanse state. Die huidige grondwetlike bedeling bevestig en vererger hierdie toestand in plaas van dit op te hef, soos by die begin belowe is.

    Eerstens het die beleid van gelykstelling op alle lewensgebiede nie met ‘n opwaartse gelykstelling van arbeidsdoeltreffendheid gepaard gegaan nie. Die teendeel het eerder gebeur. Die klein Afrikanerbevolking verarm gevolglik terwyl die groot, vinniggroeiende Derde Wêreldbevolking nie genoegsaam by die afwenteling van rykdom en inkomste baat om tot op Eerste Wêreldvlak te vorder nie. Wanneer swartoorheersing intree en die sosialistiese gelykmakingsdrang nog sterker word as wat dit tans is, sal die neerdrukkende uitwerking daarvan ook toeneem, soortgelyk aan dié wat deur gesagstate, soos Mosambiek en Ethiopië, ondervind is.

    Tweedens is oproer, onveiligheid en onbestendigheid in die land ook nie deur die grondwetlike veranderinge besweer nie en dit lewer ‘n verdere bydrae tot die afwaartse gelykmaking van ekonomiese maatstawwe en vooruitsigte. Die toegewings aan politieke eise wat aan die orde van die dag is, het nie hieraan verander nie. Oproer het saam met die toegewings verhewig, tot die punt van ‘n noodtoestand. Van omkeer na bestendigheid en vooruitstrewendheid wat tot Eerste Wêreldrang kan lei, bestaan daar geen teken nie.

    Die oorhoofse beheptheid met stoflike welvaart word as die middelpunt beskou van verbrokkeling van ‘n volk (bl. 43 tot 44):

    ‘n Begeerde kindertal waarmee die volk gehandhaaf sal kan word, verg ‘n Protestante opvoeding en onderwys wat ander waardes kweek as dié van die liberalisme; wat stofverafgoding teenwerk; die waarde van hegte gesins-, familie- en gemeenskapslewe by die jeug inskerp; en verantwoordelikheidsin, selfbeheersing en volksliefde bevorder. Gesindheide word in dié verband in ouerhuise gekweek en deur die opvoeding en onderwys, kerklike en ander kragte in die samelewing uitgebou en onderskraag.

    Protestant? Jammer, maar as ek kyk na Suid-Amerika is daar ‘n veel doeltreffender wapen. Sover ek weet verbied die Katolisisme voorbehoedmiddels, die huwelik het alleen die doel om kinders voort te bring (want waarom anders trou jy?), en die egpaar mag eintlik nie skei nie.

    “Maar dit is arm lande!” Nou maar? Ek dag jy sê jy soek getalle? En stoflike welvaart is die vyand? Of bedoel jy: “Moenie ‘n vloot Porsches koop nie, laat bou ‘n enorme biblioteek met jou naam op?” Ek weet darem nie, toe ek onlangs vanaf ‘n boekwinkel terug huis toe loop, was dit die saamtrek van Lamborghini’s op Waenhuiskrans, en hulle moes deur ons dorp ry. Dit was nie afguns nie, en ek het nie soos die Hollanders in die 1980’s ‘n klip opgetel om hoogmoed tot ‘n val te bring nie. Dit was ‘n breë glimlag wat onwillekeurig al hoe breër op my gesig geword het – want o, liewe, hemel, dit bly ‘n donderse mooi kar! Nou wat dink jy sal gebeur as iemand in ‘n Boererepubliek met so ‘n kar opdaag? Selfbeheersing ken ook maar sy perke!

    Benewens die Christelik-nasionale opvoeding en onderwys wat weer voorgestel word (wat nog altyd die keerwal was teen die Marxisme, soos toe die Afrikaner hom heeltemal van NUSAS (gestig 1924) weggebreek het om hom finaal op 9 September 1933 bankvas agter die Afrikaanse Studentebond te skaar) word slegs ‘n uiters vae beeld geskep wat die Afrikaner nog alles moet doen, onder “Westerse stempel” (p. 38):

    Die Afrikaner is ook ‘n Westerse, Eerste Wêreldvolk. Hy stam uit volke van voor die sewentiende eeu en is sedert daardie tyd ononderbroke deur Westerse geskiedenis beïnvloed. Hierdie kultuurerfenis het in Afrika wortel geskiet en tot ‘n onderskeibare Westerse kultuur gegroei. Sy Afrika-omgewing en omstandighede beïnvloed sy bestaan en kultuur uiteraard, maar verander hom nie van ‘n Westerse tot ‘n Afrika-, Derde Wêreldvolk nie.

    Om hulleself as Westerse volk in Afrika te kan handhaaf, sal Afrikaners hulle ras en taal moet handhaaf; hulle sal ook hulle kennis van die Germaanse en Romaanse tale en die outydse geskiedenis moet bewaar. Die hedendaagse neiging om Geskiedenis, Duits en Frans byvoorbeeld onregstreeks of regstreeks in leergange te verdring, kan toekomstige geslagte se Westerse begronding aantas. Die oorbeklemtoning van Afrika-geskiedenis en tale bestaan reeds en kan onder die huidige grondwetlike bedeling, veral die onderwysbedeling, net erger word.

    Geestelike heropbou vereis vandag ook verset teen die gelykmaking van almal se onderwys in een gemengde samelewing. Gelyke besteding en maatstawwe en enerse leergange maak nie van swartvolke Westerse Eerste Wêreldvolke nie, maar maak die Afrikaner met die Derde Wêreld gelyk. Sy jeug sal swak voorberei wees vir universiteite wat in hoë tegnologiese opleiding uitblink; hulle sal vakke moet kies wat nêrens in aanvraag is nie en hulle strewe om tot die oplossing van dringende Afrikavraagstukke by te dra, sal van die voorskoolse vlak af deurentyd ondergrawe word. Indien die Afrikaner dié gelykmaking aanvaar, sal hy sy reg op voortbestaan verbeur en sal die doel van sy bestaan as hoog ontwikkelde volk in Afrika verydel word.

    En dan op bl. 82-83:

    Die ondervinding het geleer dat ‘n volk homself deur eie inspanning ophef, soos veral uit die onlangse voorbeelde van Japan, Taiwan, en Suid-Korea blyk. Voorbeelde van volke wat deur ryk volke opgehef is, is nie bekend nie. Der miljoene rand is byvoorbeeld in Afrika aan ontwikkelingshulp bestee sonder dat opheffing tot Eerste Wêreldrang sigbaar gevorder het. Die neigings in die tagtigerjare dui eerder op agteruitgang: Bevolkingstoename oorskry die toename in voedselvoortbrenging; die waarde van uitvoer neem af; en skuld hoop op. Sonder die wil en die arbeid van die volk self, stort hulpverleners hulle geld in ‘n bodemlose put.

    Daar bestaan geen rede om aan te neem dat dit in Suid-Afrika anders gesteld sal wees nie.

    […]

    Eerste Wêreldrang moet egter op ‘n eerbare wyse behou word. Om dit te wil behou deur die RSA-samelewing onbepaald te oorheers en sodanig in te rig dat die Afrikaner sy voorsprong en mag as klein minderheid kan handhaaf, is nie ‘n eerbare, sedelik verantwoorde weg om te volg nie; ook nie die weg om mag sogenaamd te deel, maar dit nogtans met grondwetlike truuks te probeer behou nie; en ook nie om mag eenvoudig prys te gee, Gods water oor Gods akker te laat loop en in die swartmenigte te verdwyn nie. Hierdie uitweë gaan die Afrikaner as volk vernietig sonder dat daardeur iets bygedra word tot die volgehoue ekonomiese ontwikkeling van ander volke.

    Onthou asseblief net weer dat jou huidige dosente aan die universiteite nie glo in iets soos “volk” of “volke” nie, maar alleen die regsbeginsel van “individue wat saamgroepeer”.

    Met hierdie kommer van nivellering, uitlewering, uitverkoop, ‘stofverafgoding’ en identiteitsverlies voor oë, kyk ons nou na Africana Afrikaner.

    Africana Afrikaner

    Francis Grim spreek in 1974 die kommer uit in Gepoogde verkragting van Suid-Afrika oor UNESCO se planne om nasionalisme uit alle leerstof te haal, ten einde wêreldburgerskap onder die jeug te kweek (p. 42):

    Onder die vroegste aanhangers van hierdie sosialistiese beweging (die Fabiane) was John Dewey , wat die invloedrykste man in die Amerikaanse onderwys geword het. Sy filosofie en leringe ontken die bestaan van God, verwerp bestaande morele wette en het die Marxistiese leer verkondig dat die mens nòg ‘n vrye wil het, nòg ‘n siel. Hy het die primêre doel van die opvoeding gesien as die vernietiging van die kind se individualistiese eienskappe. Kollektivisme of groepering van mense was van groter belang vir Dewey se beklemtoning as die ontwikkeling van indiwiduele talent en inisiatief. Hierdie begrip van groepering van mense is verwant aan Sensitiwiteitsopleiding wat elders in hierdie boek behandel word. Aan die einde van Dewey se loopbaan in 1950 het hy ere-voorsitter geword van die “League of Industrial Democracy”, wat die Amerikaanse ewebeeld van die “British Fabian Society” is.

    Die begrippe en onderrig wat Dewey ingebring en benadruk het beïnvloed nou die onderwys in Amerika van die kindertuin af tot by die universiteit. Sy hedendaagse volgelinge beoog om die nasionalisme en patriotisme in die kind te vernietig, want hierdie eienskappe wat hulle van die ouerhuis af bring is in direkte stryd met die kollektiewe, eenwêreld/een-regering begrip.

    Magtige invloede word uit onverwagte oorde op die kind toegepas. Die volgende word aangehaal van bladsye 58 en 60 van volume 6 van UNESCO se “Op pad na Wêreldbegrip”-reeks (1948) – wat heet: “Die Invloed van Huis en Gemeenskap”.

    “So lank as wat die kind die gif van nasionalisme inasem, kan die opvoeding in hierdie ‘wêreldbegrip’ slegs onsekere resultate voortbring. Soos ons reeds aangetoon het, is dit herhaaldelik die gesin wat die kind nadelig beïnvloed met oordrewe nasionalisme. Die skool hoort dus gesinshoudinge wat jingoïsme voorstaan, te beveg… die bedrywigheid van die skool kan nie die verlangde resultate voortbring en elke vorm van nasionalisme verwerp nie, tensy die beleid van die nasie self een is van internasionale begrip en samewerking.”

    En dan ontdek ons ‘n baie interessante brokkie nuus in Africana Afrikaner (1983), wat aanleiding sou gee tot die verhandeling van me. Du Preez:

    Handboekontleding – Internasionale studies

    Die vraag ontstaan wat gedoen word omtrent die reeds gemelde goggas wat in handboeke voorkom? Die antwoord is: Met die toenemende belangstelling in tussenvolkere verhoudinge het die soeklig reeds op handboeke geval.

    Gedurende 1972 is handboekontledings onderneem deur die vooroordeel van 49 lees-, letterkunde- en sosiale studiehandboeke – gedurende 1958-1967 gepubliseer – na te gaan.

    Heelwat studies het hierop gevolg en die volgende is bevind:

    –          handboeke is hoofsaaklik op blanke middelklasstandaarde gerig;

    –          handboeke bevat rassistiese stereotipes;

    –          handboeke bevat geslagtelike stereotipes;

    –          daar is gebrek aan materiaal wat positiewe selfbeelde by die kinders van minderheidsgroepe kweek.

    Die afgelope dekade reeds wy verskeie organisasies hulle aan die verwydering van nasionale vooroordeel uit handboeke. UNESCO, die Raad van Europa, die Internasionale Federasie van Onderwysverenigings, die Wêreldfederasie van Onderwysunies en verskeie onderwysverenigings in Europese lande hou hulle met die probleem besig en heelwat besluite in die verband is reeds geneem.

    Die doel met wedersydse pogings tot skoolhandboekhersienings (waar twee lande besluit om mekaar se skoolhandboeke deur te gaan en stereotipering uit te wys), was om die skrywers en hul uitgewers te motiveer om woorde en sentimente noukeurig te ondersoek en sodoende onbewuste vooroordele te elimineer.

    Vooroordeel in handboeke word tans op ‘n deurlopende basis bewustelik ondersoek. Geskiedenis- en Aardrykskundeboeke word op ‘n permanente basis by die Internationales Schulbuch Institut te Brunswyk van nader bekyk.

    UNESCO het reeds die gevolgtrekkings gepubliseer wat uit al hierdie ondersoeke voortgevloei het. Verskeie multilaterale en bilaterale ooreenkomste is gevolglik gesluit en veel kan uit hierdie suksesse geleer word.

    Die volgende belangrike gebeurtenisse het plaasgevind:

    a)      ‘n Internasionale seminaar is in Brussel gehou (1950) met die doel om handboeke as hulpmiddel tot internasionale begrip te verbeter.

    b)      Kanada en die VSA het ‘n wedersydse studie van hulle handboeke onderneem.

    c)       UNESCO het studies geborg om

    –          die behandeling van die Weste in Suid-en Oos-Asiatiese handboeke, en

    –           die behandeling van Asië in Westerse handboeke na te gaan.

    d)      Die Skandinawiese lande het wedersyds hersienings van hulle handboeke onderneem.

    e)      Die Internationales Schulbuch Institut in Brunswyk, sowel as ‘n soortgelyke instelling in Delhi in 1955, is gestig.

    Die uitwerking van die toenemende besef van die invloed van skoolhandboeke kan bv. in die VSA, Nederland en Duitsland nagespeur word. Ou boeke is hersien en die Nasionale Geskiedenis word teen die agtergrond van die Algemene Geskiedenis gesien.

    Nasionale Geskiedenis mag nie verontagsaam word nie – dit vorm ‘n belangrike basis vir die simboliese verwysingsraamwerk (of te wel individuele en gemeenskaplike lewens- en wêreldbeskouing) in ‘n samelewing.

    Nasionalisme is egter teruggebring tot meer beskeie afmetings en perspektiewe. Die gees waarin daar geskryf word, het ook verander. Bitterheid het plek gemaak vir wedersydse begrip.

    Ook in Suid-Afrika is daar die afgelope jare ‘n toenemende bewuswording ten opsigte van die bestaan van vooroordeel in die vertolking van Suid-Afrikaanse Geskiedenis in skoolhandboeke. Kritiek in opvoedkundige tydskrifte en die pers op hierdie boeke het uiteenlopende reaksies onder onderwysers tot gevolg gehad.

    “Geluk skat, jy suip heerlik soos die purperbeklede Hoer van Babilon aan die vergulde beker van die eenwêreldregering en rý die sewekoppige dier bloots wat volke en nasies sal verslaaf, vertrap en vernietig tot die Wederkoms,” dag ek nog op bl. 16 en 17.

    Toe nie – Du Preez ontpop skielik in ‘n kampvegter vir nasionalisme (p. 22-23):

    Navorsingsresultate wat nasionalistiese vooroordeel in handboeke aan die kaak gestel het, het weer op hulle beurt die gevaar laat ontstaan dat internasionalisme te ver gedryf word. Die nasionale aspek van Geskiedenis word dan onderskat en verwaarloos. In na-oorlogse Wes-Duitsland bv. het die jeug onverskillig ten opsigte van ‘n eie identiteit geword. Waar daar in die voor-oorlogse jare hiper-nasionaliste gekweek is, word daar nou wêreldburgers gevorm wat geen spesifieke verbondenheid met hul land of volk voel nie. Die Vaderlandse Geskiedenis is in so ‘n mate ondergeskik aan die Algemene Geskiedenis gemaak dat dit feitlik daarin opgelos het.

    Nasionalisme gee in ‘n sekere mate sin aan die lewe en die voorbeeld hiervan blyk duidelik wanneer die jeug van demokratiese lande met dié in diktature vergelyk word. In demokratiese lande het nasionalisme begin afwater, terwyl dit in die diktature weer sterk beklemtoon word. Die verskil lê daarin dat die jeug in die diktature ‘n sterk roepingsbewustheid het en ‘toegelaat’ word om ‘n sterk positiewe rol in die lewe en strewe van die gemeenskap te speel. Dit vervul die menslike drang om nuttig te wees en kweek op sy beurt lojaliteit, gehoorsaamheid en offervaardigheid.

    Skole in demokratiese samelewings beklemtoon nie hierdie eienskappe nie, maar is meer op die individu ingestel. In hierdie lande vorm die jeug nie deel van die lewe van die volwasse gemeenskap nie. Geen werklike geesdrif word hier, soos by die jeug in die diktature, vir gemeenskapsake gevind nie. Die demokratiese volkere beroep hulle op motiewe wat klein en ondergeskik vergelyk met die begeerte om liggaam en siel te offer vir die bevordering van ‘n groot volksaak.

    Dit blyk dus dat internasionalisme, en die gepaardgaande aftakeling van nasionalisme ook sy nadele het. Daar ontstaan ‘n mate van ankerloosheid, onverskilligheid en lewensmoedigheid (sic) wat die gebrek aan grootste (sic) ideale meebring.

    Nasionale sentiment op sigself is nie verwerplik nie. Dit kan soms ‘n groep, soos die Nederlandse groep in Suid-Afrika, help om hulle identiteit te behou en voorkom dat hulle verswelg word deur ‘n dominanter Engelse groep na 1815. ‘n Gesonde nasionalisme kom tot uiting in die waardering van die tradisies, sentimente en belange van die eie groep. Dit moet egter nie ten koste van ander groepe geskied nie.

    As die klem te sterk op Vaderlandse Geskiedenis val, kan meestersimbole met nadelige effekte ontstaan. Die geloof kan bv. posvat dat dié land die middelpunt van die wêreld is, en dat die volksgroep waaraan dié individu behoort beter as ander is.

    En hierdie laasgenoemde mite (“dat dié land die middelpunt van die wêreld is”) het veral in die Afrikaanse koerante sommer nog tot onlangs mee te koop geloop. Ek was sedert ek my voete onder die skoolbank ingeskuif het onder die indruk Suid-Afrika se aansien ewenaar dié van ‘n Europese land, dat ons ‘n soort “ekonomiese reus” is, ‘n “supermoondheid”. Tot ek op ‘n dag, dit was 9 Junie 2015, afkom op The Observatory of Economic Complexity, soos ek destyds geskryf het op Wikipedia.

    Ek hoop u hou die vlugsout naby:

    Wat die persentasie afsetgebied van die ingevoerde Suid-Afrikaanse goedere en dienste betref, is hierdie land se wêreldwye aanvraag en ekonomiese impak maar uiters gering.

    In Europa maak Suid-Afrikaanse goedere en dienste byvoorbeeld slegs 1,36% ($8,3 miljard) van die Verenigde Koninkryk (2012) se totale invoere uit. Meer as die helfte van die Britse invoere uit Suid-Afrika bestaan uit diamante, goud en platinum. So volg in dieselfde jaar ook Duitsland met slegs 0,52% ($5,7 miljard), België-Luxemburg 0,87% ($3,6 miljard), Nederland 0,49% ($2,6 miljard), Italië 0,53% ($2,5 miljard), Switserland 0,99% ($2,5 miljard), Spanje 0,42% ($1,4 miljard) en Frankryk 0,19% ($1,2 miljard).

    In die Ooste maak Suid-Afrikaanse goedere en dienste ook ‘n klein persentasie van die totale invoere uit (2012): In China 0,69% ($9,7 miljard), Indië 2,03% ($9,1 miljard), Japan 0,8% ($6,33 miljard), Hongkong 1,23% ($5,84 miljard), Suid-Korea 0,43% ($2,11 miljard) en Thailand 0,99% ($1,9 miljard).

    Suid-Afrikaanse goedere en dienste maak ook slegs 0,52% (VS$9,36 miljard) van die totale invoere van die Verenigde State van Amerika (2012) uit.

    Wat ‘n ontnugtering. Suid-Afrika kon netsowel nie bestaan het nie. Die “reusebedrae” van “soveel miljard Rand” vir SAA en “soveel miljard Rand” vir ESKOM wat in die parlement afgerammel word is kleingeld in die internasionale sakewêreld daarbuite. Met jou paar sent in die bank voel jy soos vlooibollie in die grote uitspansel. Die ergste van alles is: as ons in die ekonomiese geskiedenis terugkyk, lyk dit ook nie veel beter nie. Gaan kyk gerus op die webwerf en besluit self ( https://oec.world/ ), Suid-Afrika se ekonomie gaan tot 1962 terug. Dit is goed te verstane dat ons baie lank na onsself as ‘n “reus van Afrika” verwys het – kyk steeds maar na die invoere by Zimbabwe en Mosambiek.

    Jy kan jou indink hoe woedend ek was oor ek my so lank aan die neus laat rondlei het. Onthou hierdie woede, ek kom later daarnatoe terug.

    In elk geval, Du Preez het 53 boeke ontleed in die Geskiedenis, Aardrykskunde, Afrikaanse Letterkunde en Engelse Letterkunde vanaf Standerd 6 tot 10. In die publikasie is die titels doelbewus weggelaat, wat my met ‘n suur gesig laat. In die inleiding word slegs gesê hierdie 53 boeke word dwarsoor die Republiek van Suid-Afrika gebruik in 1980/1981, in sowel Blanke as Swart Hoërskole. Wat was die Du Preez-bevinding (p. 73-74)?

    Twaalf Suid-Afrikaanse skoolhandboekmeestersimbole

    Nadat al die geïdentifiseerde meestersimbole wat meer as een maal in die verskillende institusionele ordes voorkom, of wat variante van mekaar is, saamgevoeg is, is daar uiteindelik twaalf blootgelê wat herhaaldelik in skoolhandboeke voorkom.

    Hulle is die volgende:

    a)      Wettige gesag word nie bevraagteken nie.

    b)      Blankes is meerderwaardig; Swartes is minderwaardig.

    c)       Die Afrikaner het ‘n spesiale verhouding met God.

    d)      Suid-Afrika behoort regmatig aan die Afrikaner.

    e)      Suid-Afrika is ‘n landbouland, die Afrikaner is ‘n boerevolk.

    f)       Suid-Afrika is ‘n strawwe land.

    g)      Suid-Afrika en die Afrikaner is geïsoleer.

    h)      Die Afrikaner is militêr vernuftig en sterk.

    i)        Die Afrikaner word bedreig.

    j)        Die buitewêreld se opinie jeens Suid-Afrika is belangrik.

    k)      Suid-Afrika is die leier in Afrika.

    l)        Die Afrikaner het ‘n Godgegewe taak in Afrika.

    Teensimbole is die volgende:

    Die regering is nie verhewe bo die kritiek nie en maak soms foute. (a)

    Swartes word veronreg. (b)

    Swart nasionalisme is ‘n voldonge feit. (d)

    Suid-Afrika is ‘n nywerheidsland. (e)

    Suid-Afrika is ‘n voorspoedige land. (f)

    Die Afrikaner beveg isolasie. (g)

    Die Blanke is ‘n indringer in Suid-Afrika. (d)

    Die twaalf geïdentifiseerde meestersimbole kom konsekwent in Geskiedenis, Aardrykskunde en Afrikaanse Letterkunde voor. Die Engelse Letterkunde en in ‘n mate Engelse handboeke, lewer die meeste teensimbole op en wel d.m.v. kritiek en negatiewe verwysings na die huidige regering, die uitwys van onreg teen ander bevolkingsgroepe en die siening dat die Blanke eintlik ‘n indringer in Suid-Afrika is.

    Die teensimbole wat spesifiek in die simboolsisteem van die Afrikaanssprekende Afrikaner gevind is, is die volgende:

    Swart nasionalisme is ‘n voldonge feit.

    Suid-Afrika is ‘n nywerheidsland.

    Suid-Afrika is ‘n voorspoedige land.

    Die Afrikaner beveg isolasie.

    En volgens Du Preez kan ‘n teensimbool dikwels gebruik word om ‘n meestersimbool deur argumentering en teenargumentering te versterk. Ek gaan slegs drie uitlig.

    1. a)      Wettige gesag word nie bevraagteken nie.
    Ons vroeëre aristokrasie hiërargieë het ‘n simboliese rangorde gehad. Die rangorde is deur die koning bepaal en range deur hom toegeken. Die koning se gesag en reg daartoe het gesetel in God. Die simboliese rangorde het dus direk verband gehou met die mens se verhouding tot God en die hoër kosmiese orde.

    Suid-Afrikaanse staatspresidente en regerings is ook deur God geroepe en hulle versinnebeeld die volk se verhouding met God en daardeur met die heelal.

    Die Opperwese is vir die Afrikaner die heel belangrikste simbool en deur die Godgegewe leier te eer word God geëer. Die leier is dus die middelaar tussen die lede van sy groep en die hoër orde.

    Deur die leier as verteenwoordiger van die groep te eer, word die groep self vereer. Blindelingse gehoorsaamheid en onvoorwaardelike navolging is ‘n vanselfsprekende vereiste. Kritiek op die leier of die regering is dus gelykstaande aan verraad teenoor die groep.

    In die skoolhandboeke word leerlinge aangemoedig om ‘n onbevraagtekende lojaliteit teenoor die staat aan te kweek.

    Dié absolute lojaliteit versterk die status quo en het die stabiele politieke patroon van die afgelope 35 jaar tot gevolg gehad, maar is in direkte teenstelling met demokratiese beginsels. In ‘n demokratiese gemeenskap word gesag verkry deurdat verskille erken, openbaar gemaak en daarna uitgestryk word. Wanneer verskille doelbewus vermy word en die uitdrukkingsmoontlikhede om te verskil beperk word, dan is demokrasie die lydende party. Wanneer ander menings ‘verraad’ of kettery word, kan demokrasie nie meer bestaan nie. Ironies genoeg verbind die simboolsisteem in die handboeke hom eksplisiet en onvoorwaardelik met die demokrasie.

    Die onvoorwaardelike aanvaarding van wettige gesag soos dit deur hierdie meestersimbole in die handboeke gepropageer word, kan uit ‘n innerlike onsekerheid spruit en stagnasie en die belemmering van groei en ontwikkeling tot gevolg hê. Die teksmateriaal lewer dus ‘n skamele bydrae tot die bevordering van ‘n kritiese instelling by die skoolgaande jeug. – bl. 74-75.

    Dit is regtig nie die eerste keer dat ek dit hoor nie.

    Tönsing skryf die volgende oor sy Duitse klas by die Universiteit van Potchefstroom (bl. 7). Die Suid-Afrikaanse student is wel in die 1970’s ontvankliker vir die letterkunde wat skoonheid en waarheid betref as die Europese eweknie wat norme verwerp, anti-outoritêr is, “entoesiasme as kinderagtig verag en sinies of blasé herkoms en tradisie, die geskiedenis en sy verpligting verwerp en uit vrees vir ‘n derde wereldoorlog in ‘n geestelike vakuum ontvlugting soek”. Aan die ander kant was die Suid-Afrikaanse student hoofsaaklik kritieklose, oordeellose napraters en aanvaarders van elke outoriteit, wat in skrille teenstelling was met die anti-outoritêre opleiding oorsee wat dikwels rewolusie bloot ter wille van rewolusie aangehang het.

    Voordat ek die volgende punt behandel, eers die gesprek wat ek en Dr. Dan Roodt op Disqus gevoer het onderaan mnr. Leon Lemmer se rubriek :

    Suidpunt:

    “Een van die redes waarom ek, in vergelyking met nie-fiksie, min fiksie lees, is omdat romanskrywers se verbeeldingskrag dikwels, selfs meesal, baie beperk skyn te wees. Dit wil voorkom asof fiksie se geslaagdheid in baie gevalle daarvan afhang of dit lewensgetrou is. Daar is al beweer dat ‘n jong romanskrywer nie geslaagde werk kan lewer nie omdat hy nog nie genoeg van die lewe en wêreld ervaar het en genoegsame insig daarin het nie.” [Leon Lemmer]

    Ek het hierdie week op Goodreads met ‘n vriendin gepraat. Sy het gesien ek het Kraak drie sterre gegee en vir my ‘n opduimpie gegee. Ek het egter geen resensie gelewer nie en vir haar presies gesê wat fout is met die boek – onder die hofie “Kraak het ‘n kraak weg”:

    as jy my eerlike opinie wil hê… dis uit hoflikheid dat ek 3 sterre gegee het en die kommentaar weerhou het [wat die verkoopsyfer andersins sou laat inplof het]. Ek moet seker nie soos Leon van Nierop ‘n Afrikaanse produk met sagte handjies oor die koppie vryf nie – maar…

    My grootste probleem met hierdie postapokaliptiese boek is die algehele gebrek aan filosofie. Daar word baie aandag geskenk aan die woordryke omskrywing van die omgewing, mense wat transkontinentaal rondhol… maar ek het my boeke aan die dorpsbiblioteek geskenk. As jy die boek met sy opvolg moet opsom gaan jy maklik 3 sinne gebruik. As jy op ‘n afstand die spulletjie betrag, is dit vir my moeilik om met die karakters te identifiseer. Ek het daarom ook sommer belangstelling in ‘Stof’ verloor, want ek dink ek weet wat kom.

    Daar is ‘n rede hoekom ek gistermiddag nog ‘n Wikipedia-artikel geskryf en ‘n onderhoud met Jako Malan van reWritten gevoer het. Dis jou keuse wat jy daarvan dink, maar ‘n roman moet ‘n filosofiese onderbou hê. Ek kan my veel makliker met ‘n jakkals, Makwassie van Elsburg, identifiseer, as met enigeen van hierdie mensekarakters.

    […]

    ( https://af.wikipedia.org/wiki/ReWritten )

    Jammer dat my PRAAG-artikel nog lank vat met Dr. H.J. Terblanche, maar gister het ek Africana Afrikaner: Meestersimbole in Suid-Afrikaanse skoolhandboeke deur J.M. du Preez (1983) gekry vir R5,00 en dié moes ek nou vanoggend eers deurlees. Dit is ‘n verwerkte verhandeling wat sy met lof geslaag het. Plek-plek is dit nogal lagwekkend: die Afrikaanse kind se handboeke is nog in die 1970-1980’s geskryf asof die Afrikanerkind nog ‘n boer is, terwyl slegs 10-12% hierdie beroep beoefen het teen die vroeë 1980’s. Die handboeke was glad nie aangepas by die meeste wat teen daardie tyd verstedelik was nie. Die stad word in ‘n geweldige negatiewe lig beskou, asook al sy probleme wat daarmee gepaard gaan. Sy beskou dit as bewyse van ‘n nuwe ideologie: dat die Afrikaner gemoderniseer het, uit sy plattelandse bestaan stads geword het – hy het sy deel oorwin; dus, iets positiefs, te midde van die moeilikheid (uit ‘n Calvinistiese oogpunt: slegs deur lyding en arbeid sal jy swoeg – die Afrikaner is dus op die regte pad.). Persoonlik dink ek die staat het die platteland probeer aantreklik maak, juis om die Afrikaner te verlandelik, juis omdat die ontvolking van die platteland soveel probleme veroorsaak, en verstedeliking ‘n probleem is. En dan moet ons ook onthou – die stad het die neiging om die Afrikaner, wat dikwels sosiale opgang wil maak, te laat verengels of te ontwortel.

    Sy haal egter een of ander ou uit 1975 (Hendrik Willem van der Merwe, Identiteit en verandering; Looking at the Afrikaner today, almal by Tafelberguitgewers uitgegee, hoewel Sentrum vir Intergroepstudies vir my BESONDER verdag klink) aan wat sê die Afrikaner verkeer onder geen druk meer om te verengels nie, omdat die Republikeinse ideaal in 1961 bereik is. Ek weet egter van Serfontein (1970, Die verkrampte aanslag), P.J. Nienaber (1967) en vanselfsprekend J.C. Steyn (1980) en weer K.P. Prinsloo (1984) wat almal gesê het Afrikaans word verwaarloos en selfs geminag. En natuurlik H.J. Terblanche se outobiografie (1977). Verdomp, het die vrou ooit koerant gelees?! Nee, hoegenaamd nie! In haar verhandeling het sy slegs vaktydskrifartikels en boeke gebruik – sy het wel Duitse boeke ook gebruik, moet ek toegee. Om boonop te dink sy het haar M.graad deur Unisa gekry – ek bedoel, was daar dan géén koerantstelsel daardie tyd nie? Wat dit erger maak: dinge het post-1976 drasties verander, en sy haal ‘n bron aan uit 1975?!

    Baie van die ou simbole het ondertussen wel teruggekeer wat sy toe nog onnodig ag (bv. met roer in die hand, want daar is mos polisie; broodknie en selfstandig – want daar is mos die kafee?) – jy is vandag nog op jouself aangewese, met die stygende voedselpryse plant jy maar jou eie groentes waar dit kan… maar op een plek het sy vandag heeltemal mis: Die Afrikaner, uitgebeeld in die eietydse massamedia, is die simboolsfeer van die skoolhandboeke ver vooruit (98). Wel, ek sien karakters op TV met doktorsgrade, maar met die emosionele intelligensie van sesjariges… Die programme is ook so geskryf dat die karakters geen toekomsvisie het nie. Ek sien suiplappe wat feesvier. Die meeste programme is steeds op die landbou geskoei waarin blankes hoofsaaklik uitgesaai word – terwyl die meeste blanke Afrikaanssprekendes (dus, Afrikaners?) juis in Gauteng bly, luidens die Sensus 2011. Oor die algemeen: ‘n gebrek aan filosofie. Hedonisme is nie ‘n filosofie nie – dit is ‘n siekte.

    Dr. Dan  Roodt:

    Baie interessant wat jy hier sê oor oor “gebrek aan filosofie” rondom verstedeliking. Dit strook met my siening dat die NP-Broederbond met hul reusemiddele (sterkste weermag in Afrika, ambassades in Westerse hoofstede, die SA staat, Eskom, Yskor, Sasol, ens.) INTELLEKTUEEL MISLUK het. Hulle kon eenvoudig nie sin maak van dít alles nie en het dit soos hoërskoolonderwysers benader. PW Botha het ten minste besef dat die “aanslag… totaal” was .

    Sunnyside in Pretoria – tans Nigeries – was eens ‘n Afrikaner-Manhattan. Só ook eintlik Braamfontein in Johannesburg waar die drie susterkerke elkeen ‘n groot gemeente gehad het. Die Dopperkerk in Braamfontein was ‘n modernistiese kunswerk in brutalistiese beton waar die orrelis hom op die splinternuwe Duitse orrel met Bach te buite gegaan het. In die sewentigerjare is die munisipaliteit van sowel Johannesburg as Randburg deur die NP oorheers. Steeds as ek hier rondry, verstom ek my aan die pragtige Afrikaanse straatname in die nuwe voorstede van Johannesburg, Randburg en selfs Midrand.

    As die Afrikaner ‘n positiewe, amper sê ek “progressiewe” maar ek bedoel meer vooruitstrewende, moderne, uitkyk op die stad gehad het, sou ons dalk ‘n soort wetenskapfiksie-utopie beleef het, iets so half uit die Italiaanse konstruktivisme met al sy nasionalistiese ondertone.

    Intussen het die swartes die stede hul eie gemaak en het Afrikaners uitgewyk na die voorstede en kleinhoewes waar hulle ‘n soort ersatz “plaaslewe”, kompleet met grasdak-“lapas” herkonstrueer. Saam met hul stedelike oorheersing is die swartes ook besig om die hoofkantore van die banke, versekeringsmaatskappye en hoofkantore van nywerheidsmaatskappye oor te neem: van die stroois na die wolkekrabber binne ‘n enkele geslag!

    Volledigheidshalwe haal ek die hele stuk uit die boek nou aan (p. 80-81):

    1. e)      Suid-Afrika is ‘n landbouland, die Afrikaner is ‘n boerevolk.
    Ten spyte van die feit dat slegs 10-12% van alle Afrikaners boer, hang die Afrikaners nog steeds ‘n landelike simboolsisteem aan. Dit verklaar die Afrikaner-stedeling se ewige hunkering na die plaaslewe. (Vergelyk Volkskas se embleem van die ploeg, met sy leuse: Arbeidsaamheid.)

    Die skoolhandboeke maak hulle by uitstek skuldig aan hierdie verheerliking van die landbou/boerweessimbole. In die Geskiedenis- en Aardrykskundeboeke is daar veelvuldige verwysings na die belang van landbou. Die milieu van die verhale in die voorgeskrewe Letterkundeboeke is hoofsaaklik die plaas of platteland.

    Na die lewe in die stad word vlugtig verwys; dit word nie eintlik opwindend voorgestel nie. Die see- en kusgebiede word ook weinig as agtergrond gebruik. Die Letterkunde se simboolsisteem is besonder parogiaal: die wêreld eindig by die landsgrense. Daar is weinig reisverhale of verwysings na buurstate en ander lande. Betreffende die meestersimbool: Suid-Afrika is ‘n landbouland, bestaan daar net een wêreld, en dit is die Suid-Afrikaanse platteland.

    Blanke plaasmense speel die hoofrolle in die verhale. Die Swartes is òf vyande, òf werkers en die Engelse en uitlanders word as antagoniste, met wie ‘n mens nie meng nie, voorgestel.

    As gevolg van die grootskaalse verstedeliking van die Blanke bevolking in Suid-Afrika moet die jeug nou sy toekoms in ‘n stedelike omgewing skep. Skoolhandboeke konfronteer die jeug egter steeds met ‘n oordosis van landelike pioniersgeskiedenis wat buite hulle ervaringsfeer lê.

    Die stad word as ‘n bedreiging, ‘n plek war die Afrikaner hom nie tuisvoel nie, maar net tydelik moet vertoef totdat hy weer plas toe kan gaan, voorgestel.

    Dit is vreemd dat die Afrikaner, wat hom so goed by die strawwe land en die pionierslewe kon aanpas, dit so moeilik vind om met die stadslewe te vereenselwig. By die stadskind word die indruk geskep dat hy in ‘n misplaaste wêreld lewe, dat die eintlike opwinding en avontuur slegs op die plase te vinde is. Die plaaslewe-idille kan ‘n psigologiese onrus by die leerlinge veroorsaak. Vir die oorgrote meerderheid stedelinge is die stad hulle permanente tuiste. Die beperkende simboolsfeer in die handboeke, wat die stadslewe steeds as ‘n tydelike beproewing sien, kan nie vir die algemene aanpassing en lewensgeluk van die Afrikaner bevorderlik wees nie.

    Dit gaan nie net daaroor nie. As jy ‘n landbouland wil bly, soos hierbo aangevoer word, moet jy jou nou nie kom staan en vergaap hoe Suid-Korea, Japan, Singapoer ongekende vooruitgang geniet met hul tegnologiese wonders (wat hulle teen watter prys kan vra wat hulle wil) nie. Goed, dit was eers in die 1980’s. Vra dan eerder: hoe het na-oorlogse Wes-Europa uit sak en as opgestaan? Dit alles ontbreek in die boeke. Verklaar vir my die Wirtschaftwunder van Duitsland in die 1950’s, van Italië in die 1960’s?

    Om die eenvoudige rede: vervaardigde produkte verdien meer as rustof.

    ‘n Enkele Mercedes E-klas kos nou meer as R1 miljoen, splinternuut met sy sopnat verf. Jou sakkie appels haal iets soos R20 op die mark, wat nie te sê is jy sal kry nie, want die winkelier moet ook sy wins maak. Kom ons gestel daar is tien appels in ‘n sakkie, wat beteken jy sal 500 000 appels moet verkoop om ‘n enkele Mercedes Benz se prys te ewenaar. As ‘n mens inreken dat jy ‘n hele paar vroegryp en vrot appels in jou boord(e) sal  kry, plaasarbeiders foute maak, haelskade, siektes, ens. ens. verdubbel dit jou spasie, kunsmis, arbeid (ens.) wat jy in beslag moet neem, maar dit krimp jou winsmarge in. Dit is ook glad nie te sê mense het altyd lus om jou appels te koop nie. Nie alleen kompeteer jy met ander boere en ander lande wat ook appels verbou nie, jy kompeteer ook met ander vrugte. Starking appels is vir my te melerig, ek kry soms trek vir ‘n Granny Smith, maar veral vir Golden Delicious. Maar aarbeie met room is vir my soeter en lekkerder. Veral daardie bloubessies en swartbessies en my eie nastergal (Solanum nigrum) en appelliefies (Physalis peruviana) in die agtertuin. Aha – iedereen kan dit verbou.

    Maar iets soos ‘n stralerenjin is ‘n dringende noodsaaklikheid – mense moet vlieg, dit is die vinnigste manier van vervoer op die oomblik. En nie elkeen kan hom bou nie. Lugrederye en vliegtuigmaatskappye sal nie omgee wat om te betaal nie, solank hul vliegtuie net in die lug kan kom. Het jy enige idee hoeveel vliegtuie daar tans in die lug is? Volgens die Koninkljike Luchtvaartmaatschappij (2017): “Grof gezegd, kost een motor tussen de 10 en 30 miljoen euro.” En niemand sug om te betaal nie. Jy kan dus vir jouself indink hoe landboulande net al hoe dieper en dieper in die skuld beland, want hulle kan nie genoeg geld maak om hierdie duur masjiene te koop nie. Maak nie saak hoe idealisties jy van die masjienwêreld probeer ontvlug nie, soos die plaasroman van die 1930’s sou jy vinnig agterkom hierdie genre se tyd is verby. My snare het finaal gebreek met Oupa Landman se Viool.

    Let wel: ek kritiseer nie ons boere nie. Hulle lewer ‘n diens en produk waarvoor baie van ons nie meer kans sien nie. Dit is ons plig om hulle te ondersteun. Maar dink jou gou vir een oomblik in as die hele Johannesburg nou wil begin boer!

    My kritiek is téén die regering (van vandag) wat nie wil aanbeweeg na die sekondêre (nywerheid), tersiêre (dienslewering) en kwarternêre (navorsing en inligtingversameling en -verspreiding) sektor toe soos die res van die ontwikkelde wêreld reeds gedoen het nie. Hulle bly met opset vassteek by die primêre sektor: landbou, bosbou, mynbou, vissery, jag – rustof. Ons grootste uitvoerprodukte is steeds, soos opgeteken sedert 1962, rustowwe. Ons haal $108 miljard in 2017 (en onthou, ons is maklik meer as 60 miljoen mense). ‘n Land soos Singapoer se vernaamste uitvoerproduk is mikrovlokkies en stroombane en kry meer geld deur sy uitvoere ($320 miljard in 2017) vanuit daardie piepklein moeraslandjie, as die ganse Swede ($144 miljard in 2017). Wat is daar om te vergelyk?

    Ook die landbou kan weens meganisasie en ander elemente daarbuite net X-aantal mense vat, voordat dit versadig is. Dit is waarom daar in die 1800’s ‘n nywerheidsomwenteling plaasgevind… my donder, dis elementêre geskiedenis! En die staat (die huidige een) wil teen sy beterwete wragtig terugneuk na die 1700’s toe? How progressive… ‘n Mens kon sweer die lot het in die eksamen afgekyk by ‘n Apartheidhandboek en dit net so lettertjie vir lettertjie nagevolg. Dit is só onoorspronklik, Azanië is letterlik ‘n ersatz-Apartheid!

    Die belangrikste bevind Du Preez, is die ouer garde wat met heimwee terugverlang na die platteland, wat dit net so tot uiting bring in hul boeke (p. 89):

    Die Afrikaner wat op die platteland grootgeword het, en daar gevorm is, bly meestal ‘n plattelander, ondanks sy vestiging in die stad.

    Aanpassings by die fisiese vereistes wat ‘n pionierslewe stel, was blykbaar nie te moeilik nie; aanpassings by die psigologiese eise van ‘n ekonomiese-georiënteerde stad moes besonder moeilik gewees het. Derhalwe is daar ‘n groot aantal mense wat nie ten volle aangepas is by die stedelike gemeenskap nie, steeds hunkerend om na ‘n landelike omgewing terug te keer.

    Hierdie plattelandse oriëntasie word nog in groot mate gevind by die eerste geslag wat in die stad opgroei as gevolg van sosialisering deur ouerhuis, kerk en skool. Met die koms van die volgende gesalg word die invloed van die onmiddellike omgewing sterker as dié van die platteland. Kulturele verstedeliking tree eers werklik by die derde en vierde geslag in.

    Daar is ‘n progressie te bespeur by verstedelikte Afrikaners wat as volg opgesom kan word:

    –          Die ontstaan, groei en bloei van ‘n radikale politieke sienswyse.

    –          Die opkoms van die Afrikaner in die industrie en ‘n toetrede tot die kapitalisme.

    –          Die inburgering van die Afrikaner en die ontstaan van ‘n middelklas binne die stedelike en voorstedelike woongebiede.

    Hierdie progressie word nie in die simboolsfeer van die skoolhandboek-teksmateriaal betrokke by hierdie ondersoek gedek nie.

    Vervolgens ‘n aanhaling uit Van der Merwe (1975): “Toe Kestell in 1938 by Bloukrans gepraat het oor ‘my nasie in nood’ en om ‘n ekonomiese reddingsdaad gepleit het, kon hy onmoontlik vooruitsien dat die Afrikaner-ekonomie binne ‘n dekade die beproefde selfreddende pad van die moderne industriële kapitalisme met merkwaardige ywer, talent en vindingrykheid sou volg.”

    Dit is vreemd dat Suid-Afrika se ‘Wirtschaftwunder’ geen aanklank in die simboolsfeer van die skoolhandboeke vind nie. (my beklemtoning)

    Plek-plek gaan sy vir my te ver. Sy gebruik Ortega Y Gasset se indeling van die geslagte:

    1)      Die kind aanvaar hoofsaaklik sy ouers se simboolsfeer en vertolk weinig self.

    2)      Die jeug ontwikkel ‘n selfbewustheid en begin self vertolk.

    3)      Die generasie van inisiasie het al grotendeels sy eie lewenstyl deur eie vertolking bepaal en kom in opstand teen die lewenstyl van die generasie van dominansie.

    4)      Die generasie van dominansie se lede beklee die belangrikste posisies in die samelewing.

    5)      Die ou mense werk nie meer aktief aan ‘n lewenstyl nie en het hul posisies in die samelewing aan die generasie van dominansie afgestaan. Ortega noem hulle getuies van die verlede.

    Volgens Du Preez se vertolking is die ou mense, die getuies die skrywers van hierdie boeke en het lankal hul raktyd oorskry. Die generasies van inisiasie, die jeug en die dominante kultuurvormers word saamgesmelt; hul seggingskrag, selfstandigheid en vertolking word ontneem en as groep word hulle “soos ‘n kind behandel”. Wat sy eintlik sê is: die Afrikaner sit hier met ‘n gerontokrasie.

    Verskoon my, maar dit grens darem aan growwe “ageism” en “stale pale male”. Mnr. Leon Lemmer is in die 80 en steeds lewer hy weekliks vir ons goeie resensies wat vir my ook bruikbaar is. Die internet is van so ‘n aard dat ouderdom regtig nie meer ‘n faktor is nie. Slegs die wil, die ondervinding en die kennis. Daar is ‘n rede hoekom die mense in die parlement en hof hierdie lawwe wit poeierpruike gedra het, en dit was om mense te herinner dat ouderdom nie tel nie, maar die opinies en die rede wel. Dit maak nie saak of jy ‘n infantiele kommunis met ‘n rateltjie of ‘n helder, ingeligte, oopkop bejaarde met ‘n loopraam is nie, die geldigheid van die argumente spreek vanself.

    1. i)        Die Afrikaner word bedreig

    Die volgende twee paragrawe (p. 85):

    Verstedeliking: Die Afrikaners, wat hulleself as ‘n landbouvolk beskou, het migrasie na die stad net as ‘n laaste uitweg oorweeg. Slegs omdat hulle voortbestaan bedreig was, het hulle die plase verlaat. Die tyd wat hulle dan noodgedwonge in die stede moes deurbring, was ‘n beproewing en gekenmerk deur hulle ewige hunkering na die plaas.

    Die stad word as ‘n vyandige omgewing gesien, waaruit ‘n mens liefs so gou moontlik moes wegkom voordat dit te laat is. Die bekende uitdrukking Sodom en Gomorra is aan die stede toegedig en is ‘n uitstekende beskrywing van wat die plaasmense se indrukke van ‘n stad was. Mense ‘af die plaas’ was daarenteen puriteinse, naïewe persone wat nie opgewasse was vir die eise van die stad nie.

    Kom ons stel Du Preez se teorie op die proef aan die hand van ‘n steekproef (‘n eksemplaar) uit hierdie era. Ek het ‘n ander teorie. Maar voordat ons beskuldigings rondgooi, laat ons net eers doodseker maak of die Staat vooraf geweet het wat die Afrikaner se beroepsposisie in die stad is.

    “Die Afrikaner in die beroepslewe van die stad” (1968)

    Sowaar, hulle het geweet. Die proefskrif van dr. S. van Wyk sluit af met die volgende slotsom (pp. 237-239):

    Die slotsom waartoe geraak word na aanleiding van die onderhawige studie is die volgende:

    a)      Die Afrikaner het inderdaad teen 1960 nog ‘n baie groot agterstand in die beroepswêreld deurdat hy in ‘n veel groter mate as die nie-Afrikaner in die minder aantreklike en minder lonende beroepe gestaan het. Hy begeef hom veral in die kollektivistiese en owerheidsektor.

    b)      Die nie-Afrikaner vergelyk oor die algemeen baie gunstig met die Afrikaner omdat hy na verhouding veel meer as die Afrikaner die aantreklikste en die hoogs besoldigde professionele, uitvoerende, besturende en verkoopsberoepe beoefen. Die Engelstalige se sosiaal-ekonomiese voorsprong blyk ook daaruit dat hy veel meer as die Afrikaner ‘n ondernemer en werkgewer is.

    c)       Die agterstand van die Afrikaner staan regstreeks in verband met sy landelike agtergrond, sy gebrek aan ‘n stedelik-industriële tradisie, die feit dat die stadsontwikkeling skielik gekom het, die feit dat die verstedelikingsproses wat gevolg het na aanleiding van die ontdekking van diamante en goud en die daaropvolgende handels- en industriële ontwikkeling snel verloop het en die feit dat die ondernemers en kapitaalkragtiges in die vir die Afrikaner nuwe ekonomiese stelsel uitheemse nie-Afrikaners was.

    Die Afrikaner is deur allerlei faktore van die platteland na die stedelike omgewing weggedryf – faktore in die natuuromgewing geleë (droogtes, plae, veesiektes); die plattelandse verarming, veral ook na aanleiding van die Tweede Vryheidsoorlog, ensovoorts. Die Engelstalige daarteenoor het weer ‘n groot voorsprong in die beroepslewe van die stad, omdat hy hierheen gekom het as ‘n stedeling met ‘n stedelik-industriële tradisie, met ondervinding en opleiding, en ook as gevolg van die feit dat hy gerugsteun is deur die Brits-imperiale verband. Hy was ook van die begin af die ondernemer en die kapitaalkragtige. Vandag nog is een van die grootste vraagstukke vir die Afrikaner in die ekonomiese lewe van die land daarenteen juis die vraagstuk van kapitaalvorming.

    d)      Daar is ‘n besonder noue verband tussen die beroepslewe en die sosiaal-kulturele en sosiaal-ekonomiese lewe van die gemeenskap. Die agterstand wat die Afrikaner in die beroepslewe ondervind, moet noodwendig sy sosiaal-ekonomiese en sosiaal-kulturele ontwikkeling oor die algemeen benadeel, terwyl dit die Engelstalige natuurlik kragtens sy voorsprong bevoordeel. Solank die Afrikaner ‘n agterstand in die beroepslewe het, sal hy ook ‘n agterstand in alle fasette van sy maatskaplike lewe ondervind en solank die Afrikaner op sosiaal-ekonomiese gebied ‘n agterstand ondervind, sal hy ook ‘n agterstand in die beroepslewe hier te lande openbaar.

    e)      Kragtens die sosiale dinamika waardeur iedere gemeenskap gekenmerk word, moet mens te wagte wees dat die Afrikaanse gemeenskap ook in sy beroeps-, maatskaplike en kulturele struktuur mobiliteit sal ondervind. Hierdie beweeglikheid in die maatskaplike struktuur kan òf die vorm van geleidelike agteruitgang, òf die vorm van vooruitgang aanneem, maar juis omdat die Afrikaner so besonder bewus is van sy sosiaal-kulturele en sy sosiaal-ekonomiese agterstand, sal hy na alle waarskynlikheid vordering toon.

    […]

    Die vordering van die Afrikaner hang in ‘n baie groot mate van homself af – van die mate waarin hy die bestaande geleenthede benut, hulle voortdurend aanvul en uitbou en die mate waarin hy hom dit daadwerklik ten doel stel om sy posisie te verbeter. In elk geval kan hy sy beroepsagterstand alleenlik uitwis deur bewustelik daarna te streef, deur die optimale benutting van onderwysgeleenthede en deur die ontwikkeling van elke greintjie latente vermoë. Ten dien einde sal die Afrikaner se besonder gunstige posisie in die onderwysprofessie hom in die toekoms as onskatbaar vername hulpmiddel te stade kom.

    Ons sien dus Van Wyk se stelling is ‘n effense draadsittery: ja, hy wil die Afrikaner in die onderwysberoep sien, maar nee, hy moenie die staatsdiens te lank beklee nie maar eerder in die privaatsektor vir homself werk vind en skep. Ek vermoed hy sou wou hê jy moet die geld van die staat as middel oppot (hoe karig ook al) totdat jy jou eie onderneming of professie (soos die geneeskunde, veeartsenykunde, tandheelkunde, ens.) kan begin. Of, die geld sal vir jou kinders gebruik word, sodat hulle hierdie beroepe kan beklee.

    Van Wyk skryf ‘n paar bladsye tevore (bl. 231-232) vir ons hoe die Engelssprekende nog vernaamlik “konserwatiewe” skoolvakkeuses gemaak het:

    Vergelykende statistiek van die Departement van Onderwys, Kuns en Wetenskap bring aan die lig dat die Afrikaanse hoërskoolleerling ‘n verontrustende agterstand in vergelyking met sy Engelstalige eweknie het. In die Transvaal het byvoorbeeld slegs 53 persent van die Afrikaanse matrikulante in 1962 wiskunde geneem teenoor 82 persent van die Engelstalige matriekleerlinge. In die Kaapprovinsie was die verhouding 44 persent teenoor 65 persent, in Natal 66 persent teenoor 87 persent en in die Oranje-Vrystaat 47 teenoor 64 persent onderskeidelik. Ook wat Latyn betref, was die bevinding dat die Engelstalige die vak baie meer neem as Afrikaanstalige leerlinge. Dit was onder andere aan die verkeerde vakkeuse van Afrikaanse kinders te wyte dat daar ‘n wanverhouding in die getalle Afrikaans- en Engelstalige geneeshere, ingenieurs, regsgeleerdes en verwante professionele werkers bestaan het wat deur die universiteite gelewer is. So was van die studente wat by die mediese fakulteite van al die universiteite in 1963 ingeskryf was, slegs 27 persent Afrikaanssprekend. Van die ingenieurstudente was slegs 34 persent Afrikaanssprekend en in die regsfakulteite, waar kennis van Latyn ‘n voorvereiste was, was slegs ongeveer 42 persent Afrikaanssprekend.

    […]

    Die bedenklike verskynsel dat kinders aan die Afrikaanse hoërskole so dikwels toegelaat word om allerlei maklike vakke vir Matriek te neem, lei dus daartoe dat die Afrikaanse kind outomaties van sekere beroepe uitgesluit word.

    […]

    “’n Mens kry ongelukkig die indruk dat dit in sommige Afrikaanse skole die vernaamste doel geword het om die kind in Matriek te laat slaag sonder dat daar gevra word of daar by hom ‘n grondslag gelê is waarop hy in die verde lewe kan voortbou.”

    Ek is pleit skuldig – ek het die ‘maklike’ vakke gekies (wat soos ‘n ‘stigma’ aan ‘dom’ kinders gekleef het – wat soek ek dus in hierdie klas?), wat onbewustelik my algehele gemiddelde ‘kunsmatig’ opgestoot het bo die res. Baie leerlinge wat gebars het in die tegniese en wetenskaplike vakke (Biologie, Skeinat, Rekeningkunde, Wiskunde, Rekenaarstudie) sal my dus, seker goed te verstane, nie juis eendag onthou as ‘n geliefde mens nie… As daar maar beter geesteswetenskaplike vakke of tale was om van te kies, wie weet?

    Nou goed, tyd om die skoolhandboek aan te pak.

    ‘Geskiedenis vir St. 10’ (1974-1984) onder die soeklig

    Die bovermelde handboek, uitgegee deur Perskor, is geskryf deur C.J. Joubert, en sy ISBN-nommer is 0628009313 as jy self wil gaan naslaan. In die voorwoord van die tweede uitgawe word gesê “weinig wenke” is ontvang wat verwerk kon word.  Wat?! Het absoluut niemand beswaar gemaak nie?

    Wat jou heel eerste opval in hierdie boek is die afdeling oor die ekonomiese indringing, of eerder, inwurming, van Sjina in Afrika, en watter gevaar dit vir die Blankedom aan die Suidpunt inhou. Maar vir hierdie artikel moet ek my nou gaan toespits op die verstedelikingskwessie.

    Interessant, op bl. 226 staan duidelik: “…in 1970 was 86,7% van die 3 774 000 Blankes verstedelik”. ‘n Mens sou dus meer wil sien oor die rol van Blankes in die stad/dorpe.

    En soos Du Preez tereg sê, ‘n mens sou meer oor die Wirtschaftwunder in Suid-Afrika wil weet, maar amper vier bladsye agtereenvolgend (elders nog meer) word afgestaan aan die Armblankevraagstuk. Oor sy opgang in die stede (p. 228)? Daar word meer gekyk na sy kulturele en maatskaplike toestande as die ekonomiese dryfveer.

    Deur hierdie faktore beïnvloed, was ‘n groot deel van die verstedelikte Afrikaner nie net besig om geestelik en kultureel agteruit te gaan nie, maar ook om sy identiteit te verloor. Dit het ‘n proses van denasionalisering aan die gang gesit. Denasionalisering sou ‘n groter tol geëis het as dit nie was dat kultuur- en kerkleiers stappe gedoen het om die proses te stuit nie. In 1929 is die FAK (Federasie van Afrikaanse Kultuurverenigings) gestig. Die FAK en die ATKV (Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging), sowel as kerklike organisasies, het die Afrikaner gehelp om sy identiteit te behou. In die dertigerjare het die Afrikaner ‘n sterk kultuurmens geword. Die verheffing van Afrikaans tot amptelike taal in 1925, die opkoms van die Afrikaanse letterkunde, die ingebruikneming van die Afrikaanse Bybel in 1933 en die Eeufeesviering van 1938 het ‘n nuwe trots by die Afrikaner laat ontwikkel.

    Die Afrikaner het mettertyd sy probleme wat hy as stadsmens ondervind het, oorkom. Steeds stygende getalle, beter akademiese agtergrond, beter ekonomiese posisie en sterk kultuurbewustheid het teen die jare veertig ook ‘n invloed op die politieke toestande in Suid-Afrika gehad. Al meer van die stedelike kiesafdeling is deur die Nasionale Party gewen. Dit was veral van 1948 af merkbaar.

    Hierdie boek sê hy “trek” die geskiedenis “deur” tot 1970, dus, vier tot ses jaar voor die skrywe. Uit die vorige blad (p. 227) word net geskryf in 1939 het die Afrikaner slegs 8% van die handel beheer en in 1963 was dit reeds op 28%. In die volgende paragraaf word net gesê in 1961 was 71% van alles staatsdiensamptenare Afrikaanssprekendes, terwyl dit in die polisiemag nog veel hoër is, met 87%, en dat ‘n toenemende getal Afrikaners die onderwys sedert die 1930’s hul beroep gemaak het. Weereens, die staatsdiens.

    Wat die ekonomiese vooruitgang betref, presies soos in my Aardrykskundehandboek van 2006, word daar meer gekyk na die Staat se eie inisiatiewe en ontwikkelingsprojekte as die privaatsektor s’n. Wat my betref het die privaatsektor ‘n dubbele rol: hy verskaf die geld waarmee die regering moet dobbel, en hy moet nog op sy eie bene staan, op sy voete dink en die inisiatief neem wat dikwels die staatsektor ligjare vooruit is. Vir die hoeveelheid geld wat die privaatsektor bydra, is ‘n paar paragrawe in die handboeke seker nie te veel gevra nie, of hoe?

    So, ons moet nou aanneem dat die Afrikaner sy opgang gekry het as kripvreters en dat die privaatsektor glad nie bestaan nie of ‘n weinige rol speel. Of: die staat (of die skrywer) wil eintlik hê die Afrikaner moet nog in die staatsdiens bly/oorheersend wees.

    ‘n Veel groter hoeveelheid bladsye word aan die “Verstedeliking van die Bantoe” afgestaan en al die euwels wat daarmee gepaardgaan.

    Dit is baie duidelik dat die boek desentralisasie voorstaan, en met goeie rede (p. 225):

    Meer as 80% van die Republiek se fabrieksgoedere word in die vier hoofnywerheidsgebiede geproduseer. Dit is die Pretoria-Johannesburg-Vereeniging-gebied, die Durban-Pinetown-gebied, die Port Elizabeth-Uitenhage-gebied en die gebied om Kaapstad. Dit bring mee dat Suid-Afrika se industrieë meer gekonsentreerd is as dié van die meeste ander nywerheidslande. Om verskeie redes is so ‘n toestand nie wenslik nie.

    –          Dit dra in ‘n groot mate by tot die ontvolking van die platteland.

    –          Terwyl ontwikkeling slegs in enkele gebiede plaasvind, raak die res van die land agter wat industriële vooruitgang betref.

    –          Die plattelandse bevolking deel nie in gelyke mate in die toenemende welvaart van die land soos die stedelike bevolking nie.

    –          Konsentrasie van bevolking in die stede bring mee dat lewenskoste styg. Hoe meer mense op een plek saamgetrek word, hoe hoër styg die lewenskoste per persoon.

    Die regering het derhalwe besluit om ‘n program van desentralisasie van stapel te stuur. Deur desentralisasie kon daar ook nywerhede op die grense van die Bantoetuislande gevestig word waar daar nie genoeg ondernemings is om in die aanbod van arbeid te voorsien nie. Agt gebiede is vir grensnywerhede opsygesit. Ten einde nyweraars aan te moedig om ondernemings in dié streke op te rig, is spesiale toegewings aan hulle gemaak.

    […]

    Groeipunte in grensgebiede wat hoofsaaklik op die Bantoe toegespits is, is Brits, Rustenburg, Potgietersrus, Pietersburg, Phalaborwa, Richardsbaai, Ladysmith, Newcastle, Oos-Londen, Berlin, en King Williamstown. In die Bantoetuislande is die groeipunte Babalegi, Isithebe, Umtata en Butterworth.

    Waarom al die jakkalsdraaie loop? Hoekom spel jy dit dan nie uit nie: “ons soek jou op die platteland, hond!” Want gesien die 2011-sensus het die Afrikaner die subteks duidelik nie gesnap nie, of soos ‘n rooi robot saans in Hillbrow geïgnoreer.

    Die skrywer het wragtig vergeet om toe te voeg: “waar meer mense van oraloor saamdrom is daar ook meer ongeskoolde arbeid, meer werkloosheid, meer misdaad, daarvan hou ons nie.”

    Ag, ons almal weet die skrywer was diep in sy hart net bang dat die Afrikaner in die stad verder sal verengels en sy kultuur kwytraak. Nou stuur hy hom terug na die kibboetse op die platteland waar die Afrikaner nog die hef in die hand het.

    Of was dit die hele “terug na die natuur”-beweging in Europa wat uiteindelik oorgespoel het hierheen? Ek weet van piekniekfoto’s van ABBA op die idilliese Sweedse platteland, die hare ongekunsteld mooi gladgestryk, te mooi … Die ‘sorgelose’ 60’s en 70’s. In Amerika is suburbia ook nie meer so lekker nie, en ‘n naweekboshut iewers in die ongerepte wildernis word as die nuwe ideaal voorgestel. Sous un ciel d’étoiles.

    “Luna, dies et nox et noctis signa severa” uit Lucretius, of soos T.J. Haarhoff vertaal in sy boek Briewe aan Reinhard van Johannes (1942:39): “Die maan, die dag en die nag, en die streng sterre van die nag”.

    Waarom nie sommer op die platteland bly nie? Met jou blokhakskoene, Sweedse ferweel en lunettes de soleil rondes noires. Iewers lees ek nog in Buidel hoe Jan Rabie en Marjorie Wallace op die idilliese Onrus gaan bly het (ek kan net nie onthou of Uys Krige hom voorgespring het nie), en dit het die lêplek van al wat kunstenaar en skrywer geword wat hom tydig en ontydig kom “verras” het – tot sy ergernis. Net soos die ongevraagde voëls wat in sy koolkoppe (of was dit nou blaarslaai?) kom nesmaak het. Nou moet jy ook verstaan: Jan en Marjorie het heerlik getoer deur die ‘ou Griekeland’ en die ware “Westerse plattelandse dorpsheid” opgesoek wat in die stad en moderne Afrikaanse dorpe en deur die modernisme verlore gegaan het.

    Maar gesien teen die inhoud van die Geskiedenishandboek, ontstaan daar onder die stedeling, wat geen behoefte aan ‘n Onrus het nie, meer vrae as antwoorde. Selfs ek wat op die platteland bly kan dit met ‘n stok aanvoel.

    My liewe mens, om na die platteland uit te wyk, beteken mos nou nie jy hoef ‘n afkeer in die stad te kweek nie! Daar is meer as genoeg stoot- en trekfaktore wat daarnatoe sal lei.

    Wanneer ‘n leerling/student/afgestudeerde eers agterkom dat die staat hom in ‘n blik wil druk, inligting van hom verswyg het of blatant vir hom gelieg het, gaan hy in opstand kom, die hele stelsel verwerp, of ‘n ander heil soek wat na die regte pad lyk. Dit gaan beslis gepaard met verwarring en woede.

    Verwarring, woede en verwerping onder die jeug

    Probleem nommer 1: die ontnugterde buitestaander vs. “‘n nasie iewers êrens heen”.

    Ek wou eers The Story of an Afrikaner: die rewolusie van die kinders (1980) deur Natie Ferreira in die hande kry, maar het daarteen besluit, aangesien ek nie kon uitvind presies wanneer die persoon die Afrikanernasionalisme verwerp het nie, en ek spesifiek na jeugdige voorbeelde gesoek het.

    In Abraham de Vries se resensie sien ons egter duidelik ‘n Afrikanerman wat heeltemal ‘n ontsaglike probleem het met sy eie individualiteit wat doodgesmoor word deur Nasionalisme, tot so ‘n mate dat hy voortaan in Engels skryf (wat ek nou oorskryf uit Judith Lütge Coullie se “Rejecting the Mother Tongue: Afrikaner on the Margins” ):

    I should really be writing in Afrikaans. But as you know it is impossible to do so at this stage. It irritates and saddens me but at least I know that time is on my side.

    The point is: our politicians, newspaper editors and Afrikaans publishers will allow us to write (and think, and say) only certain things – those things that fit the grand schemes and narrow thoughts of a powerful cabal. I know because I’ve tried. I pleaded with them, argued and fought. Nothing helped.

    So I will write in English but always with the hope that one day my people will know that they are not free.

    Volgens hom: “the individual has no lebensraum except in submission.” En diegene wat nie konformeer nie, kry die volgende behandeling van die koerante (soos weergegee in De Vries):

    “ … Afrikaans newspapers and the SABC start in on what they call a ‘knife job’. This simply means that the culprit is discredited, smeared, written off and buried” or in a “subtler version”: the doodswyg-metode, the kill-by-silence method” (p.4.)

    Bravo! Ongeag die politieke bordjies wat verhang is – het hul strategie en metodes sedertdien verander? Plaas van weerlegging wat ‘n sinvolle gesprek is, spreek die media eerder van hul onkunde deur slagspreuke en eensydige beriggewing. ‘n Intelligente mens dink uit verskeie invalshoeke.

    Ferreira is ook nie die eerste een nie: ek weet van Reisigers na nêrens (1953) deur Willem P. van den Berg, wat die hele mensdom amper verkwalik omdat die hoofkarakter se eie individualiteit, drome en selfverwesenliking verpletter is deur die sieldodende tradisie wat gestroop is van betekenis (soos hý dit ervaar). Van der Berg skilder ‘n kuddedier voor ons (p. 108-109):

    Met ‘n gevoel van bitterheid in sy hart bekyk hy hierdie mense. Hoe dankbaar is hulle nie vir elke geleentheid tot ontvlugting nie, al die perverse, enge, bekrompe kreature! Wat gee hulle om of hierdie aand Kersaand of watter aand ook al is, solank hulle in uitspattigheid en uitbundigheid hulself en hul klein en verskroeide lewentjies kan vergeet! En dit is Gods hoogste skepping, die mens, sy medemens, in wie hy altyd so vas en seker geglo het, vir wie se geluk hy bereid was om te stry, omdat hy geglo het in mooi-klinkende terme soos ‘n gelyke bestaansreg, vryheid, die geleentheid tot selfverwesenliking, die ontwikkeling van die persoonlikheid. Maar kyk na hulle! Waar is die selfverwesenliking, waar ‘n persoonlikheid? Hy beskou hulle aandagtig, soos hulle verbykom, een vir een. Skaars ‘n enkele gesonde, selfs maar liggaamlik gesproke. Die een ‘n vet jong man, ‘n verbleekte ou vroutjie, ‘n teringlyer, ‘n mank bedelaar, twee jong meisies, welgevorm maar met alle natuurlikheid verberg onder poeier en verf en kunsmatig gekrulde hare, hulle gesigte leweloos en onverskillig – ‘n stroom van mislukkings, gebroke nature, verydelde geeste.

    En dit is soos hulle hierdie dag vier. Wat ‘n teenstelling tussen hierdie aand en daardie! Die stilte op die vlaktes voor Betlehem, die gesprek van die eenvoudige herders wat huiswaarts keer, die enkele gloeiende ster in die uitspansel, die sang van engele! En hier, dreunende motors met hulle skerp ligte, straatligte, advertensieligte, motorbusse, verligte vensters, sigarette; ‘n skreeuende tierende mensemassa op jag na vermaak, plesier, net iets opwindends; in die kafees en deur die vensters by die danssale, wilde, luide, sensuele musiek. In die nagklubs word gedans, in die kroeë word gedrink – want Kersmis moet gevier word – so!

    En kort voor lank kom die verwagte aanval op Afrkanernasionalisme ook in die boek voor.

    Maar die teenpool sal ons wel in Raiders of the Lost Empire vind: dr. Dan Roodt bevind mense wat geheel en al onverskillig en ontwortel is van hul eie volk, hul eie taal, hul eie identiteit, dus, in ‘n staat van kultuurloosheid verkeer, is vatbaar vir verdowingsmiddels of enige ander vorm van ontvlugting, wat nie in die minste die werklikheid verander nie:

    There is a kind of snobbery around drugs and the English look down upon others who do not use narcotics. I strongly suspect that a lot of opinions that we encounter in English newspapers or in the media in South Africa, were also concocted while on some form of stupefying substance. The French word for drugs, stupéfiants, expresses it very succinctly, for in the act of drugging oneself one also succumbs to stupor or becomes stupid. South Africa has plumbed such levels of stupidity over the last few years that we are regressing back to primitive, early Stone Age, or even hominid levels. Very soon South African English, which is already considerably creolised and ugly, will consist of screeches and grunts. Like the vuvuzela, a monotonous plastic instrument habitually blown at soccer matches, all communication will eventually descend to a very basic level.

    There is something tragic about English consciousness, which is fundamentally unhappy, hence the need to be drugged, inebriated or numbed. Perhaps this has some connection with the global multicultural project, which aspires to the destruction of all identity, including personal identity. Only when we achieve an undifferentiated herd consciousness, an atavistic “we”, are we to become “fully human” or whatever cliché it may be called. In South Africa’s business schools, they even teach courses in “ubuntu” as an ethical principle which translates “I am a person through others”, another way of expressing the longing for a collective hive consciousness.

    Today in South Africa, it is part of the English creed that we should in no way be “divided”. This is almost a world-wide Anglo-Saxon principle. All progress towards becoming an undifferentiated human mass, a bit like the science-fiction concept of “the Borg” in the American Star Trek series, is applauded. Anyone relinquishing his language and culture in favour of English is seen as having taken a step towards becoming part of the “greater mass” which may even be seen as a global or planetary mass.

    Met ander woorde – skat, dit maak nie saak hoe jy jou probeer lostorring van die gewaande “kuddediere” nie, jy word slegs deel van ‘n veel erger vorm van identiteitlose, staatlose kuddedierskap. Van nasionale na ‘n globale skaal.

    Maar toe kom ek op ‘n veel beter bron af.

    Probleem nommer 2: die groot kultuurbom bars een of ander tyd.

    Ek was besig op delpher.nl toe ek op hierdie stukkie juweel afkom: Boekhandelaar provoceert censuur in Zuid-Afrika, De Volkskrant, bl. 17, Vrydag, 29 Januarie 1982, geskryf deur Ena Jansen.

    Dames en here, wie het veel beter kennis van die omvang en die agtergrond van die hele probleem, as ons eie stigters-egpaar, dr. Dan en Karin Roodt?

    In die berig pryk ‘n foto van Marcus de Jong, die Hollandse boekhandelaar en uitgewer van Taaldoos. Met die destydse sensuurraad op die loer, stel De Jong eintlik voor jy moenie in Afrikaans publiseer nie, maar in Nederlands, want omdat die lesertal so min is, sal niemand eers daaraan dink om jou boeke ooit te vervolg nie:

    Omdat in Zuid-Afrika Nederlandse boeken een veel kleiner lezerspubliek hebben dan Engelse boeken, is de kans dat een Nederlands boek of Nederlandse vertaling van enig buitenlands boek door de mazen van de censuur glipt juist groter. The Godfather van Mario Puzo werd bij voorbeeld destijds verboden, terwijl de Nederlandse vertaling gewoon verkrijgbaar is. Iedere titel moet namelijk individueel worden aangeklaagd om als “onwenselijk” en dus tot verboden literatuur te worden verklaard.

    Maar wat my toe eintlik interesseer is die volgende. Ons vind die term “toeristisch” waarvan dr. Roodt die konsep tot vandag toe nog met ‘n passie haat (ek is seker ek het dit iewers in sy boek Raiders of the Lost Empire ook raakgelees):

    “Ik heb in dit verband Dan Roodt de term toeristisch denken in de mond gelegd. Als je bijvoorbeeld vanuit Amerika naar Nederland komt, verwacht je klompen en tulpen en sekswinkels aan te treffen. Zo wordt iedere werklijkheid buiten je eigen werkelijkheid geëtiketteerd. Het Zuidafrikaanse etiket is uiteraard de apartheid en binnen de Zuidafrikaanse werkelijkheid krijgt iedere groep ook weer een etiket opgeplakt, de Zoeloe is eerlijk, krijgshaftig maar dom, de Afrikaner is een herriebek, en de Engelsman is een usurpator maar liberaal. Daardoor wordt met woorden de hele complexe werkelijkheid vereenvoudigd, op een journalistieke wijze aannemelijk gemaakt voor mense die niet kunnen denken.

    Als je een kijk op de werkelijkheid wilt veranderen, dan is de meest voor de hand liggende manier om andere begrippen te gebruiken dan de geijkte “toeristische”. Als je een ongestructureerde beschouwing hebt die helemaal tegen de gangbare mening ingaat, krijg je een soort magisch-realistische kijk die je niet hoeft te verantwoorde tegenover mensen die in Oxford, Amsterdam of New York zitten. En zeker niet tegenover Pretoria.”

    En, dan hierdie baie belangrike stukkie.

    Dan Roodt wil geen nieuw denksysteem met vaste waarden of vaste maatstaven. Hij heeft dan ook lak aan normen van kwaliteit. Het heel begrip kwaliteit is in Zuid-Afrika toch al een gepolitiseerd begrip geworden. Alleen rechtse mense denken in termen van kwaliteit. Linkse mensen denken in termen van authenticiteit. Dan Roodt heeft dus een hekel aan Brink en Gordimer. Het kan zijn dat jaloezie daarbij een rol speelt, maar hij is vooral tegen deze auteurs gekant omdat zij opereren met begrippen als literaire kwaliteit. Ze brengen weliswaar verslag uit van de Zuidafrikaanse werkelijkheid, maar verpakken dit volgens hem overeenkomstig de normen van de westerse romantraditie. De censor heeft gezegd: “Boeken die ‘n zekere kwaliteit hebben, worden niet verboden.” De baas in Pretoria heeft zich vereenzelvigd met de westerse kwaliteitscultuur en hiertegen verzetten de Taaldoos-mensen zich. Zij willen niet schrijven volgens de normen die door de ambtelijke cultuur worden voorgeschreven. Zij geloven ook niet in het woord als wapen. Dat vinden zij een burgerlijke opvatting.”

    Dan Roodt en de zijnen gaan zeer grof tegen de censuur in en dat bereiken ze vooral door tot nog toe oncombineerbare zaken met elkaar in verband te brengen. In “Patria Matria & Poep & Sê Hosanna” worden de Zuidafrikaanse volkshelden, de Springbok-rugbyspelers afgeschilderd als een stelletje oververhitte flikkers* die tijdens de wedstrijd er alleen maar aan denken hoe ze elkaar te pakken kunnen krijgen. [*’flikkers’, Nederlands vir ‘moffies’]

    Dit klink nogal radikaal en revolusionêr! En dit sê vir my een ding: ‘n seun en ‘n dogter kom rou uit die skool, word op Wits gebombardeer deur kultuurmarxisme waarop hulle geheel en al nie voorbereid was nie (danksy jou wonderlike skoolkurrikulum), álles wat hulle tot Matriek en in die ouerhuis geleer het is verkeerd en verwerplik – so waarom nie die hele stelsel op sy kop keer nie? Hierdie berig is geskryf toe dr. Dan Roodt 24 jaar oud was.

    Nee, hy en sy vrou hoef nie vandag om verskoning te vra nie, hulle was ook maar net slagoffers van die stelsel: die skool het hulle nie voorberei op Wits se indoktrinasie nie, en hul koppe het uitgehaak. Oorsaak en gevolg. Die Staat het soos Pilatus sy hande in onskuld gewas. Waar was jou Veiligheidspolisie toe? As studente, veral Afrikaners wat voorheen Afrikaanse skole bygewoon het, almal by ‘n sekere fakulteit begin snaaks optree, moet jy mos ondersoek instel? Die Christelik-Nasionale Staat het sy seuns en dogters willens en wetens vir die honger Sowjetwolwe gevoer en hul skoongepikte beendere veras en in die wind verstrooi as dankoffer in die Ganges. In antwoord op Stefanie Nieuwoudt se vrae in 2004 (Filistynse luiheid pla: Engels nie ál venster op buiteland, sê Dan Roodt. Die Burger, 15 Junie, bl. 14):

    Dit was aanvanklik vir my ‘n skok om agter te kom hoe naïef ek was met die stelletjie links-liberale idees wat by Wits by my ingedril is. Terwyl ek in Suid-Afrika destyds baie krities was oor die ou regering, het ek nou toenemend die valsheid van die apartheid-stereotipe in die buiteland begin raaksien en gaandeweg daarteen in opstand gekom. Moltrein verteenwoordig in ‘n sekere sin my weerwraak op apartheid, op die woord self, maar ook op al die gemeenplase, halwe waarhede en opvattinge wat sowel plaaslik as internasionaal daaronder versprei is.

    Veral in Frankryk was die anti-apartheidsbeweging ‘n blote afdeling van die Franse Kommunistiese Party, en dit het my laat besef dat hulle ‘n eie agenda gehad het om Afrikaners te beswadder in reaksie op hul eie morele probleme as gevolg van die kritiek op die kommunisme en die uiteindelike heengaan van die stelsel in Oos-Europa.

    Maar wag nou, Suidpunt! Het jy nie tydens jou relaas oor jou Besigheidstudies gesê die Staat moet liefs nie hul politiek in die werk afdwing nie?

    Ag, my liewe leser – die Apartheidstaat van destyds het, sover ek weet, nié die Handves van Menseregte onderskryf nie, so hulle kon die media eintlik pasmaak en reguleer soos hulle wou. Ek sê “kon”. Onder so ‘n staat kan jy sensuur toepas soos jy luskry. As die staat sou verkies om iemand voor die vuurpeloton te stel wat die leier ‘n aap noem (ek sal liewer nie Koos Prinsloo hier herhaal nie), dan kon die Staat dit doen. Maar hy het nie. As hy die gevaar van Rooi-Sjina wil uitlig, dan kon hy dit doen; hy stry immers teen die Kommunisme en maak sy leerlinge attent op wêreldgebeure.

    As die Staat vir Suid-Afrika ‘n landbouland wou maak met alle stedelinge wat moet dink hulle is landbouers, dan kon hy dit seker ook so beskrywe in sy handboeke. Maar dit sou oneties teenoor sy Afrikanervolk of Suid-Afrikaanse nasie wees. So in hierdie geval sou ek nie so straf wees teenoor die Apartheidsregering op ‘n regsbeginsel nie, want hy beweeg net binne sy eie vrye raamwerk. Dat hy wel dwaas opgetree het deur die Afrikaner van sy omgewing d.m.v. sy skoolhandboeke te vervreem, daaroor kan ek kritiek lewer. Asook hul versuim om strenger antikommunisties op te tree.

    As die Apartheidsregering onderneem het om die volk en sy kinders en jongmense teen Kommunisme te beskerm, help dit egter nie jy maak of dit glad nie in jou land bestaan nie. Dis so goed jy ignoreer die inbreker in jou huis. Want hoe gaan die kind weet of hy deur ‘n frontorganisasie ingetrek word? Wat my dus dronkslaan: daar was wetgewing teen Kommunisme, maar tog lyk dit my het (verbloemde) Kultuurmarxisme in Academia floreer. Jou student gaan met hierdie linkse professore te doen kry, en hulle gaan nie weet hoe om kritiek te lewer nie. Daar dink ek kon die Staat reeds ‘n grondige Antikommunisme-Bybel, verkieslik opgestel deur ‘n vlugteling-Pool of –Rus, onder die jeug versprei het om die werktuig van die duiwel te ontkrag.

    Maar in Suidpunt se geval, in sy hoërskooljare, het die postapartheidstaat reeds die Handves van Menseregte aanvaar en onderskryf, met ander woorde, die Staat is moreel verplig om vir my al die verskillende uitgangspunte , oplossings en probleme te stip wat op geen wyse eensydig is teenoor sy landsburgers as individue nie. Jy streef mos na gelykheid, gelykheid van menings? Maar ons weet dit gebeur nie. Ek het dit pas hierbo bewys.

    Wat moes dus gedoen word?

    Nommer 1

    Die Afrikanerprofessore was duidelik bewus van die 1968-beweging wat oorsee gewoed het. Hulle moenie vir my kom sê hulle het nie geweet nie. Dieselfde geld vir die kerke. Die boek met die ironiese titel, Jy kan die kommuniste vertrou, deur die Australiër Fred Schwarz, is reeds in die vroeë 1960’s vertaal en verkoop. Die omslag is oortrek met resensies uit Afrikanerkoerante. En ek laat my nie vertel die Onderwysdepartemente was salig onbewus daarvan nie.

    Ek sit hier met Gaudeamus Igitur (1974) deur Deon Hugo reg voor my. Dit was vir eerstejaars bedoel.  Op bl. 34 word die maatskappykritiek van Marcuse net so aangehaal en al die besware wat ‘n student kan hê ten opsigte van die leerplanne. Al wat Hugo in ‘n neutedop hierop sê: festina lente (haas u langsaam). Moet jou nie warm loop en dink jy gaan die wêreld oornag in ‘n sewende hemel omskep nie (p. 38):

    ·         Wanneer jy bv. irritasie smaak omdat jy sien dat die volwasse-wêreld nie ag slaan op die erns waarmee jy probleme bejeën nie, sorg dan dat jy genoegsaam konsiderasie het vir hulle erns.

    ·         Voordat jy ‘n sogenaamd uitgediende sisteem vernietigend sloop omdat dit na jou mening nie probleme kan verhoed nie, konstrueer eers ‘n sisteem wat wel onfeilbaar is – enigeen kan ‘n Utopia beloof sonder om ‘n program voor te lê.

    ·         Indien jy ‘n kortpad gaan vat – het iemand gesê – vergewis jou eers van al die feite waarom jou voorgangers die ompad gebou het.

    ·         Dit is ook maklik om te sê dat die volwassenes gefaal het in hantering van verantwoordelikhede – want jy kan rondom jou talle samelewings-mislukkings uitwys. Korrek. Maar, is jy bereid om die blaam te dra van al die probleme wat sal bestaan as jy twintig jaar ouer is?

    ·         Soms wil jy rewolusionêr probeer om lewe te blaas in slakkegang-beweging van die volwasse wêreld. Onthou dan net dat die Christelike beskawing die resultaat is van eeue se denke, pyn, ontbering en harde werk – dis nie ‘n kits-skepping tydens teepouse nie.

    Hiermee saam kan jy ook maar onthou:

    ·         Welsprekendheid moet nie met wysheid verwar word nie

    ·         Bewerings is nie feite nie

    ·         Woede is nie ‘n plaasvervanger vir kennis nie

    ·         Slagspreuke is nie oplossings nie

    ·         Idealisme vereis weinig verstand

    ·         Gebrek aan agting maak jou self uiteindelik veragtelik.

    “Elke oplossing skep onmiddellik ook sy eie probleme,” kon hy met liefde bygevoeg het.

    Ten spyte van hierdie baie mooi wyse woorde, het jy steeds met redelose studente te make. Ek dink dit sou ewe goed wees om ‘n boek saam te stel waarin alle Marxistiese stellings weerlê is. Dit was immers in Nasionale Belang! In Afrikaans, vir die Afrikanerkind. Hy moet dit op hom dra soos sy tweede Sakbybeltjie, of soos die Joodse seuns die tefillien shel rosh op hul voorkop. Iewers sou die jong Afrikanerkind hom in die middel van ‘n debat bevind in ‘n gebied waarvan hy absoluut niks weet nie. Hy ken nie die oorsprong daarvan nie, hy weet nie wat logika, redeneerkuns en sirkelredenasies is nie. Hy sit met leë hande, of op die kantlyn, want hy kan nie deelneem nie.

     Nommer 2

    Vir elke voorstel wat jy in jou handboek aan die hand doen, lig onmiddellik ook die kritiek of verbeteringspunte uit. Indien ‘n ou norm vervang is, lig uit waarom dit verander is. Sê daarmee: “Die oplossing van die probleem is vir ons belangrik, maar ons het ook gekyk watter uitwerkings die verskeie oplossings gaan hê. Ons is meer ingesteld op die korrekte oplossing as watter keuse per se voorgestel of gekies moet word of die gewildste is.” Tot op datum misluk die skoolkurrikula en semestermodules in die geesteswetenskappe hierin cum laude. Ons almal het dit eerstehands beleef.

    Nommer 3

    Die feit dat die meeste Afrikaners in Gauteng woonagtig was in 2011, beteken jy pas jou aan volgens hulle behoeftes, sonder om die plattelanders uit die oog te verloor. Wat dit juis erger maak: destyds in die 1970’s was daar nie ‘n algehele nasionale leerplan nie, maar volgens provinsies, en daar is byna elke vyf jaar ‘n sensus gehou en die navorsingsrade talryk. Die provinsies behoort juis van beter te weet hoe die bevolkingsverspreiding en behoeftes sou lyk.

    Nommer 4

    ‘n Stedelike nedersetting word beskou as enige plek met meer as 500 mense (volgens S. van Wyk, Die Afrikaner in die beroepslewe van die stad, 1968).

    Die hele stadsfilosofie waarvan ek en Dr. Roodt praat vir die ‘stedelinge’ is eintlik ‘n soort denkwyse wat ons van die “ideale Europeërs” het. Ons is alte bewus van die kultuurinsinking oorsee, maar ons wil graag die goeie behou. Hoe lyk dit? Jy is nie meer “boer” nie, maar “nyweraar”. Die spreekwoordelike kaal bolyf, hark en breërandhoed maak plek vir ‘n deftige onderbaadjie en sakhorlosie. Dis geen snobisme nie, ons probeer van die stedelinge bloot egte stedelinge maak. Soos ek uit Dr. Roodt se stelling kan aflei praat ons, benewens die estetika (vorm en funksie), benewens “straatslim” te wees, ook van Europese tale (in die internasionale publiek) en die grondige filosofiese onderbou daarvan (of watter vakgebied ook al jou keuse is) kennis te dra.  Baie mense kom stad toe en wei op die oppervlak van die beskawing en raak so ontwortel. En verward.

    Die eintlike doel is nié om van die Afrikanerkind ‘n rat in die stadsmasjinerie of enige organisasie te maak nie (wat uitgelewer word aan die geldwolwe wat minderwaardige kultuurprodukte smous) nie, maar ‘n rasionele, onafhanklike wese wat wêreldwyd in die hoogste kringe kan beweeg en saampraat. Ons wil hom juis so beweeglik moontlik maak. Die Hollanders was nie bang dat hul seuns met hul kennis van Frans, Duits en Engels die land sal verlaat nie, al het hulle al die middele gehad om dit te doen. Hulle is wel na buitelandse universiteite toe om ondervinding daar op te doen, maar die meeste het huiswaarts gekeer. Waarom? Want hulle het gewéét waar daar ‘n leemte was, kon hulle dit vul.

    As jy my môre in Rotterdam, of Frankfurt, of Lyon of watter plek ook sal aflaai, sal ek die skaars bronne wat daar is (wat ek nie op archive.org kan kry nie) gebruik om artikels te skryf vir die Afrikaanse Wikipedia. Want ons het dit nie. Daar is ‘n vaste doel, ‘n vaste mikpunt, ‘n vaste wil. As ek dit mag saambring Suid-Afrika toe, sal ek maar te bly wees.

    Iewers in Du Preez se verhandeling vermeld sy onder “Gebrekkige en ontoepaslike selfmodelle” die volgende (bl. 93):

    ‘n Strewe na geleerdheid word met suspisie bejeën: (‘…of hy met al sy slimmigheid darem nog Afrikaner gebly het’ kom uit een van die voorgeskrewe boeke.)

    Om ‘n kind van die wêreld te isoleer deur hom nuttige vakke en inligting te ontneem, doen jy hom en die ganse samelewing ‘n groot onreg aan.

    Die stad/dorp was in die 1980’s nie meer die grys triestige gedrog met snorkende stoomneus-treine met monsteroë uit die 1800’s nie, maar die welkome kultuurhart van ‘n volk in die 1980’s. Daar vind jy jou museums, jou biblioteke, jou kerke. Dit bly steeds die ideaal.

    Die Afrikaner skrik nie as ‘n stad/dorp of wêreld rondom hom (ten goede) moet verander nie, want hy weet dit is nodig en dikwels onafwendbaar. Daar was in Parys in die verlede groot ongelukkigheid oor die Haussmann-geboue wat die ou stadskern verdring het. Dit was egter om sindelikheidsredes nodig (sien hier). Party Paryse skrywers het in die 1860’s lang trane gehuil oor hul geskiedenis, die ou Middeleeuse Parys, wat van hulle onafwendbaar ontneem word, soos Charles Baudelaire in sy gedig Le cygne:

    Le vieux Paris n’est plus (la forme d’une ville

    Change plus vite, hélas! que le coeur d’un mortel)

    Die ou Parys is nie meer nie (die vorm van ‘n stad

    verander vinniger, helaas! as ‘n sterfling se hart)

    Maar skaars ‘n paar geslagte later kom die Suid-Afrikaanse Ambassade onder skoot omdat dit ‘n “filistinisme” was om die verskriklike Haussmann-gebou te sloop en ‘n hipermoderne gebou in sy plek op te rig (vergelyk Moltrein, bl. 231). Die Haussmann-argitektuur, óns identiteit, is in gevaar! Dit wys jou net.

    Nommer 5

    Gepaardgaande met verandering moet die kind ook geleer word, omrede alles verganklik is, moet daar deeglike dokumentering plaasvind. Want mense gaan dit aanvra. Dit is ‘n legkaartstuk. Soos met kamerawerk. En omdat jy ‘n stedeling is, behoort jy ‘n goeie lees- en skryfkultuur te ontwikkel. En gepaardgaande met ‘n skryfkultuur het jy ‘n goeie waarneming en goeie woordeskat nodig.  ‘n Kamera vang lig teen ‘n enkele hoek vas, woorde sê hoe die mense voel en dink.

    Ander kere, kort jy bloot pen en papier. Dink maar aan die Afrikaanse Kersliedere wat die afgelope dekades gekom en gegaan het. Elke jaar hoor ons presies dieselfde Engelse liedjies oor die radiostasies, terwyl die FAK-bundels, die Afrikaanse Gesangeboek, die Jeugsangbundels I en II, en natuurlik ons popsterre (ek dink aan Lianie May (Johan Vorster) se oulike ‘Sneeuman’, Nicholis Louw se ‘Jesus gaan verjaar’… ) heeltemal vergeet word. Maar as jy dit eers neergepen het, stel jy eintlik ‘n inventaris beskikbaar waaruit toekomstige geslagte self kan besluit wat hulle daarmee wil maak. Ek het nog nie eens die helfte, of kwart, van al ons Kersliedere opgespoor nie – tot my spyt is ek geen musikus of musikant of danige plateversamelaar nie. Dit is geplaas op 2 deser, die dag van die rugbyeindstryd. My suster het op daardie dag en datum die Sionsgesange (1947) langs ‘n vullisdrom in die hoofstraat van ‘n Overbergse dorp met minder as 35 000 mense in omtrek opgetel en saamgebring, terwyl ek onwetend die hele week besig was met die artikel (wat is die waarskynlikheid?!); natuurlik beskou ek dit as ‘n teken van Bo – ek doen Godswerk onder die heidene! ‘n Mens wonder dan net hoekom niemand nog vroeër aan so ‘n lys gedink het nie. Miskien is dit ‘n probleem wat C.M. van den Heever al lank gelede opgemerk het in Die Afrikaanse Gedagte (1935:65-66):

    Die volk wat geen visie, geen verstand het nie – so leer die Bybelwoord ons – sal ondergaan. Die volk wat wel oë besit, maar niks sien nie, is innerlik dood – so ook die mens wat horende doof en siende blind is. U sal sê dat dit onmoontlik is. ‘n Mens besit immers ‘n paar oë, deeglike besigheidsoë, hoe sou hy dan nie kan sien nie? Nee, hy sien goed, maar net ‘n klein kantjie van die lewe. Hy het sy hele visie vertregter op een aspek van die lewe: hy sien die moontlikhede om besigheid te doen, hy sien die swakhede en gebreke van sy medemens, waaroor hy diepsinnig kan skinder, maar die lewe as geheel, met sy hoogtes en dieptes, met sy breë menslike ervaring, die lewe as geheel kan hy nie sien en aanvoel nie. Waarom? Hy het nooit geleer om met en deur sy siel te kyk nie! Hy het grootgeword in ‘n omgewing, in ‘n onderwys waarin die lewe versplinter lê tot klein flenters, waarin die groot-menslike nie meer in die oog spring nie, die lewe net sy praktiese alledaagse gelaat toon en die wonder van die oneindige wat straal agter alle uiterlike verskynsels, nie meer gesien en ervaar word nie. Ons gevierde beeldhoukunstenaar Anton van Wouw het eenmaal aan my gesê dat dit so treurig is om op te merk dat die meeste mense niks sien nie. En inderdaad moet dit vir ‘n kunstenaar soos van Wouw, met daardie fyn-skerpe waarneming van die uiterlike vorm en lyn van die dinge, afskuwelik wees om te sien hoe die meeste mense deur die lewe gaan en nouliks besonderhede van hul omgewing opmerk. Dit is ‘n kuns om te kan sien, en dit is nog ‘n groter kuns om die mooie en waardevolle wat ons opgemerk het, te assimileer tot geestesbesit en om te kan onderskei tussen die essensiële en die nie-essensiële in die lewe wat ons omring. Mens moet van jongsaf leer om ‘n gesonde waarnemingsvermoë te ontwikkel en om die bonte, veelkleurige wêreld wat ons sien, te verinnig tot sielsbesit deur dit suiwer te laat afspieël op ‘n mooi gevormde innerlike. Ons het al almal mense ontmoet wat ‘n hele lang reis gemaak het en jou niks kan vertel as hulle terugkom nie; of as hulle dan nog vertel, dan is dit ‘n aanmekaargeratel van oninteressante dinge, en wie oninteressant gesels of skrywe, het geen fyne sin van verhouding nie, kan nie onderskei tussen wat boeiend en vervelend is nie. Sy hele gees is gemeenplasig. Daar is baie mense wat nog nooit opgemerk het hoe die randjie naby sy huis lyk nie, wat die werklike kleur van die veld, pad of straat in sy omgewing is nie. Alles is min-of-meer, nooit ‘n drang na die haarfyne en korrekte nie. En hoeveel van ons lê ons toe op ‘n sorgvuldige, indringende studie van ons medemens se siel. Baie van ons het wel ‘n hele boel te vertel oor hul swakhede, maar die mens as geheel, met sy swakhede en deugde, sy vreugde en leed, al sy menslikheid ken ons nie, en daarom kan ons ook geen kuns waardeer nie, want om waardering te hê vir kuns, beteken om menslik te wees, om die groot ruim veld van die lewe onbevooroordeeld in te gaan en met al die sintuie en die hele gees op te neem alles wat van waarde is en om dan so ‘n volledige persoonlikheid op te bou wat gedrenk is in ervaring en verruim is deur begrip en menseliefde.

    Soos Van den Heever pleit op ‘n gewaarwording wat gekweek moet word vir die uitken en waardering van die skone rondom ons, pleit ek vir die uitken en waardering van die nuttige bronne wat rondom ons is, byna soos ‘n bestekopname.

    Nommer 6

    Dit is vir my moeilik om te bepaal wat die langtermynoogmerk van die onderskeie handboeke was. Die Hollandse Gimnasium-kurrikulum voor 1968, soos ek reeds gesê het, was eenvoudig: hier is jou boublokke, bou ‘n kasteel daarmee. Dè! Gaan! Verken die wêreld. De wereld ligt voor je open.

    Wat die boek deur C.J. Joubert (1974) betref sien mens tussen die reëls dat die Afrikaner weerstand moet bied op militêre en politieke gebied, dat sy hele bestaan in gevaar is; en/of ‘n uitwaartse beleid moet handhaaf met ander Afrikalande (te midde van die isolasie wat die wêreld op ons deur sanksies probeer bewerkstellig). Op ekonomiese en maatskaplike gebied moet jy solank gereed maak om die stad permanent te verlaat. En hou jou kruit droog. Die res van die samelewing het blykbaar heeltemal ophou bestaan. Ek praat van die privaatsektor, kultuur, die wetenskap… daaroor is nie veel gesê nie.

    In die 2006-2008-Aardrykskunde/Toerisme-handboeke kan jy duidelik die elektriesgelaaide opwinding aanvoel oor die BRICS-lande en veral die noue samewerking met Sjina. En natuurlik die Sokkerwêreldbeker van 2010. ‘n Politieke tydsdokument, dus. Dis byna-byna 13 jaar later sedert die uitgawes wat ek moes leer; ek wonder watter teleologiese “eindpunt” verkoop die jongste handboeke vandag?

    Is ‘n skoolhandboek ooit veronderstel om so voorskriftelik te raak?

    Slotsom

    Volgens Du Preez is daar sekere gedragspatrone tot mitiese status in die VSA-kultuur verhef. Die belangrikste hiervan is (p. 18):

    •         die Puriteinse mite o.a. die gevare van aardse geluk
    •         die pioniersmite, d.w.s. onwrikbare geloof in die onbeperkte moontlikhede vir die individu met krag, moed en intelligensie
    •         die mite met betrekking tot die belangrikheid van die individu se alledaagse lewe
    •         die mite van die belangrikheid van materiële sukses; en
    •         die mite van die jeug se vervreemding ten opsigte van die volwasse gemeenskap.

    Ons sien hoe “gevare van aardse geluk” (wat baie na Calvinisme klink) moontlik “materiële sukses” kan temper (as ons nou volgens die Volkstaat-idee kyk wat gekant is teen stoflike welvaart), maar ook vind ek die noodwendige vervreemding van die volwasse gemeenskap in vele opsigte heeltemal onnodig en selfs uitgedien. Baie keer word ‘n besluit geneem omrede dit vir die pragmatiste op daardie oomblik na die beste oplossing gelyk het. Dikwels is dit nie uit kortsigtigheid nie.

    Ek wil nie met Latyn of met Frans of Duits dweep nie, maar neem hulle nou as voorbeeld: in die 1980’s sou niemand kon dink dat al daardie Middeleeuse werke of selfs die proefskrif van Ferdinand Postma (De Numine Devino quid senserit Vergilius ) eendag op die internet beskikbaar sou wees nie. Niemand sou ook kon dink dat Umberto Eco se postmoderne Il nome della rosa (1980) dwarsoor Europa en Amerika opnuut belangstelling in die Middeleeue sou blaas nie. Soos in die res van Europa in die 1960’s was die vakke op daardie stadium vir jou skoolhoofde en leerlinge dus as uitgedien beskou. Wat gister uitgedien was, kry vandag weer nut, want nou moet ons al die ou probleme en oplossings weer van voor af gaan naslaan, of tydlyne optrek soos die teorieë verander het. Sodat niemand weer dieselfde foute of bevindings oor en oor sal maak nie. Want dit mors tyd. Ander kere is voorgestelde oplossings oor die hoof gesien, bloot omdat die infrastruktuur of platform nog nie daar was nie.

    Trouens, met die uitsondering van die pioniermite ek die hele Amerikaanse mite-stelsel, want ek werk volgens ‘n probleem-oplossing-stamboom, wat hom by die unieke omgewing aanpas.

    Soms kry jy vir ‘n probleem ‘n enkele oplossing – soos in jou Wiskunde. 1 + 1 = 2. Soos ‘n vrygesel loop sy spoor daar dood.

    Ander kere kry jy ‘n uitgebreide gesin: ‘n waaiervormige hoeveelheid oplossings vir ‘n enkele probleem. Maar hierdie oplossings skep dikwels weer probleme, wat op hulle beurt ook ‘n waaiervormige uitklok van oplossings bied. Mense soek dikwels die vinnigste kitsoplossing met die minste moeite teen die minste geld, maar oor die lange duur is dit nie altyd die beste oplossing nie. Goedkoop is duurkoop. Dan moet daar tog maar teruggekeer word na die tweede opsie toe. En so hou die stamboom van probleem en oplossings net aanhou met uitbrei, uitbrei en uitbrei.

    Iewers lees ek in Prof. Kobus van der Walt se Omgewingspraatjies (2012:315):

    ‘n Britse wiskundige, I.J. Good, het in 1965 al gepraat van ‘n intelligensie-ontploffing in die toekoms. Ons nader nou daardie punt wat singulariteit, oftewel sonderlingheid, genoem word. Sonderlingheid is ‘n teoretiese punt waar die antwoord op ‘n probleem sal bestaan nog voordat die probleem geïdentifiseer is. Die mensdom kom al hoe nader aan dié punt.

    Maar dit bestaan reeds! Ek wonder nog oor ‘n saak en ek google – en iemand het reeds die vraag gevra en dit is reeds deur ander beantwoord en gekritiseer. Ons grootste probleem is net dat die meeste boeke nog nie korrek gekategoriseer is nie, en die inhoud daarvan nog nie op die internet maklik verkrygbaar is nie. Jou eintlike probleem van singulariteit is dat ‘singulariteit’ self ‘n probleem is. Dat ‘n probleem dikwels slegs ‘n/één oplossing gebied word, wat mense deur herhaling op herhaling slaafs en resepmatig sal navolg. Ons behoort nie te praat van ‘n antwoord nie, maar antwoorde. Of, ‘n oplossing is reeds in ‘n terloopse voetnota in ‘n boek in 1345 opgeskryf, maar die arme sotte is vandag salig onbewus van die boek se bestaan. Hulle sit dus met ‘n eietydse probleem waarvoor daar eeue al ‘n oplossing is. Die antwoord bestaan dus nog lank voordat die probleem geïdentifiseer is. Wat gister soos prosaïese of selfs nuttelose reisaantekeninge gelyk het, is vandag miskien brandaktueel.

    Dit was in die 1970’s miskien nie altyd moontlik nie, maar vandag glo ek ons kan ons kinders en die jeug eerder leer om te gaan ronddelf na antwoorde, gevolg met verdere eksperimentering en kritiek. En hiervoor het jy die redeneerkuns (logika) en die uitwys van drogredenasies en misleiding (wat jammerlik genoeg dikwels eers in jou honneursjaar geleer word) dringend nodig.

    Die huidige Onderwysdepartement kan dus met vrug van seksopvoeding ontslae raak. Hy kan sy politieke projekkies maar los vir die dooies. Hy kan wel vir ons soliede boublokke gee waarmee ons self sal besluit hoe ons toekoms moet lyk.

  • Dan Roodt: Stellenbosch is soos goud: ‘n vloek vir die Afrikaner

    Dan Roodt: Stellenbosch is soos goud: ‘n vloek vir die Afrikaner

    Volgens ‘n vriend het die digteres Ina Rousseau Stellenbosch iewers ‘n “klein skilderytjie” genoem. Dié frase kom egter nie voor in haar beroemde gedig “Sondag op Stellenbosch”* waarin landelike rus vooropgestel word nie. Ook DJ Opperman het Stellenbosch op ‘n keer in ‘n TV-onderhoud as “pastoraal” beskryf. Met sy skatryk magnate en veelbesproke, eertyds Afrikaanse universiteit oefen dié dorp egter ‘n geweldige invloed op Afrikaans en die Afrikaner uit.

    ‘n Mens hoef maar net Leon Lemmer se artikels op dié webblad te lees om dit te besef. Terwyl die ANC-revolusie die res van die land, veral Pretoria en Johannesburg, maar ook Bloemfontein en ander kleiner plekke, met volle geweld en radikalisme getref het, is Stellenbosch grotendeels ongeskonde gelaat. Dit oorleef as ‘n soort idille van ‘n Afrikanerwêreld wat was en ietwat ironies deur Ina Rousseau hier onder beskryf word: “Die grootmense praat voetbal; kinders staan/
    verveeld op stoepe rond, eet stukkies koek.”

    ‘n Transvaler het ná die ontdekking van goud in die ou ZAR gesê: “Die ontdekking van die Witwatersrandse goudvelde is die eerste bylslag aan die wortel van ons onafhanklikheid.”

    Goud was ‘n wonderlike geskenk aan die Transvaal, maar ook ‘n vloek wat tot oorlog met Brittanje sou lei. Die Uitlanders sou hulle in die Goudstad vestig, waar hulle tot vandag toe voortgaan om ons en ons taal te ondermyn. Iewers in ‘n toespraak het Thabo Mbeki dit as’t ware bevestig: dat hy en die Uitlanders nou in beheer was. “Never again shall you be called Uitlanders,” het hy aan die welgestelde Engelse inwoners van Johannesburg gesê.

    In die huidige tydvak is Stellenbosch soos goud: Afrikaans word nog steeds daar gepraat en sover ek verstaan, kan mens steeds sekere vakke aan die Universiteit van Stellenbosch in Afrikaans loop. Die dorp, geleë aan die voet van die Helderberg met sy wingerde daar rondom, is verruklik. Elke student wat sy universiteitsdae op Stellenbosch deurbring, is bevoorreg.

    Met sy Kaaps-Hollandse geboue en eeue oue geskiedenis, verteenwoordig Stellenbosch ‘n unieke stuk Afrikaneridentiteit: Ons is Nederlanders, Duitsers en Franse wat inheems aan die land geraak het en ons spreektaal as kultuurtaal ontwikkel het.

    Eintlik voel ek jaloers op elke Matie: Pleks van ‘n studentikose verblyf in ‘n manskoshuis waar ek dalk met Christo Wiese, Johann Rupert, Jannie Mouton, Koos Bekker of Markus Jooste (wel, Jooste is nou minder gewild, maar op ‘n stadium was hy die land se mees flambojante magnaat en perde-eienaar) bevriend kon geraak het, moes ek in Braamfontein tussen Jode en Engelse aan die Universiteit van die Witwatersrand studeer. Daar het ek die koue winde van Boerehaat en minagting aan eie bas ervaar. Bietjie later het ek in die letterlike Europese koue moltreine en ronkende RATP-busse gehaal om aan die Universiteit van Parys se berugte agtste kampus (Paris VIII-Vincennes) in die destydse kommunistiese dorp St. Denis my studies in die filosofie voort te sit. My dosente was wêreldberoemd, maar die plek was vol graffiti en die lesingsale se stoele dikwels stukkend. In teenstelling met die Calvinistiese netheid en orde van Stellenbosch.

    Nietemin is ek vandag bly dat ek nooit aan Stellenbosch gestudeer het nie. My studentedae sou sorgvryer, eenvoudiger, meer Afrikaans-nasionaal gewees het, maar dalk sou ek soos Anton van Niekerk, Willie Esterhuyse, Wim de Villiers, Philip Spies of enige van die “Stellenbosse denkers” wat Leon Lemmer só gereeld op dié blad kritiseer, geraak het.

    Soos dit vir my lyk, het hulle Afrikaans en Stellenbosch soos ‘n goue geskenk ontvang. Hulle neem dit as vanselfsprekend aan; daarom kan hulle ook voorstel dat dit afgeskaf word of tot “Kaaps” omvorm word. Terloops, selfs die emiritus-professor van Afrikaanse taalkunde aan Potchefstroom, Wannie Carstens, wat Afrikaans as ‘n “kreoolse taal” sien, het aan Stellenbosch gestudeer.

    In Afrikaans en aan Stellenbosch is hulle geborge, daarom voel hulle gerus om enige grondwetlike of finansiële geborgenheid vir ons taal vir hul eie belang en om polities korrekte redes te verwerp. Wat my betref, aan die ander kant, is ek nog nooit — behalwe in my kinderdae — deur Afrikaans geborge nie. Meesal moes ek my weg in die vyandelike Rooitaal, of in Frans, vind. In Stockholm praat ek geradbraakte Sweeds, in Warskou het ek geleer om op Pools dankie te sê, “dziękuję”. Hoewel ek feitlik my lewe lank (behalwe my jare in Parys, Frankryk) in Johannesburg woon, voel ek my ‘n volslae vreemdeling hier. Eintlik voel ek my meer in ballingskap hier as byvoorbeeld in Frankryk. (Ten minste, en ondanks ongebreidelde immigrasie en islamisering, is daar nog iets samehangends Fráns aan Frankryk, veral op die platteland.) Al waarmee ek my egter hier kan identifiseer, is die Afrikaanse naam (maar wat deur die munisipaliteit verengels is as “Joburg”) en ‘n mooierige ou gebou hier en daar in die middestad, wat dikwels deur ‘n Afrikaanse argitek ontwerp is, maar wat nou besig is om tot ‘n derdewêreldvlak te verval.

    Dalk ken ek minder skinderstories oor die gesiene mense van Stellenbosch. Maar in die Afrikaansvyandige Johannesburg en in Europa het ek veel meer van die vyand se denke geleer: die kommunisme en marxisme in al sy gedaantes, die noodsaak vir rasvermenging, die Westerse beskawing wat moet plekmaak vir die “mengkultuur”, ‘n gewilde (en selfs polities linkse) Sweedse term. Kennelik begin Stellenbosch toenemend soos Johannesburg dink, maar dis blykbaar ‘n langsame proses, al tastend in die duister en gelei deur ‘n onhebbelike Afrikanerkonformisme. Met dié verskil: die Stellenbossers wil nou konformeer teenoor die denke van die Afrikaner se vyande… en voel selfs gesofistikeerd as hulle dit klakkeloos na-aap.

    Vandag skryf Leon Lemmer die woorde:

    My verbintenis met die Afrikanervolk is ononderhandelbaar. Daar kan geen sprake wees dat ek daarvan afskeid gaan neem nie. Spies is op twee maniere op soek na ‘n toekoms: deur die omstandighede in die land te verander én deur die Afrikaner te verander.

    Met sy gevoel kan ek my eenhonderdpersent vereenselwig. Vir seker gaan ek nie afskeid neem van my Afrikanerskap om ‘n spul skatryk en bedorwe Stellenbossers — eintlik ís daar ‘n “Stellenbosse mafia”! — ter wille te wees nie. Ek gaan ook nie die taal wat ek praat verander om in te pas by die “Kaapse plan” om van Afrikaans ‘n nuwe kreools te maak wat vir bepaalde bruin “intellektuele” aanvaarbaar sou wees nie. As boetedoening vir apartheid, moet Standaardafrikaans geslag word. Nee, nee, en nogmaals nee!

    Trouens, die hele “bruin probleem” in Afrikaans is iets wat grotendeels op Stellenbosch uitgedink is. Hier in die Transvaal is daar ook bruines, maar omdat hulle self ‘n minderheid is, word hulle ewe erg deur die heersende ANC-swartmag verdruk en kom hulle dikwels in Eldoradopark, Eersterust en ander plekke fisiek daarteen in opstand. Geen noordelike bruine sou vir ‘n oomblik verwag dat die Afrikaner sy taal sou moes prysgee vir een of ander verwronge polities korrekte “nasiebou”-projek nie.

    Die Transvaalse bruine is feitlik onbeskaamd rassisties en vele verwys na ons ANC-heersers as “kaffers”, behalwe hulle word nooit daarvoor Gelykheidshof toe gesleep nie. Die punt is egter: anders as wat die Stellenbosse mafia propageer, is daar geen behoefte, nóg by Afrikaners, nóg by die bruin gemeenskap, om tot “een volk” te versmelt nie. Om Bart Nel te parafraseer: “Ek is ‘n Afrikaner, en ek is nog hý.”

    Huis Afrikaans is veel groter en mooier en waardevoller as wat Stellenbosch ooit kan wees. Ek verstout my om te sê: Indien Stellenbosch môre afbrand, sal Afrikaans en die Afrikaner steeds bestaan. Sonder Stellenbosch mag ons selfs gedy, want die soort denke wat voortdurend uit die US en omgewing sypel, is omgewe van ‘n onwelriekende geur van verraad. Ons wat lojaal teenoor volk en taal is, herken dit vir wat dit is: die soveelste hensoppery, oorgawe aan Engels en Engelsheid. Waarvoor? Om ons vyande te plesier?

    By verre die meeste Afrikaners woon steeds in die Transvaal. Al droom ons van ‘n nuwe republiek in die Suid-Kaap, of die Noord-Kaap, oorleef ons steeds hier tussen die mynhope van Johannesburg, die fabrieke van die Oos-Rand, die kwasi-Amerikaanse chaos van snelweë en pakhuise wat die sentrum van dié provinsie by Midrand tipeer. Pretoria met sy voorstede en buurtwagte wat patrolleer, is paraat, asof in voorbereiding op die Suid-Afrikaanse burgeroorlog wat soveel mense voorspel. Die afskuwelike en niksseggende naam wat die ANC aan die middelpunt van Transvaal gegee het, Gauteng, benoem op ‘n manier die geweld en verval waaraan ons elke dag blootgestel word. Tesame met, natuurlik, Engels. Want Johannesburg is in beheer. Dis steeds die Ewige Uitlander wat regeer. Die ANC en veral die SAKP was skeppinge van die Uitlander, van die linkse Engelssprekende wat ons land en ons kultuur verwerp en poog om ‘n ander in die plek daarvan te stel, ‘n soort Afro-Engeland waar jy jou lewe nie seker is nie, maar steeds ‘n duur Mercedes mag ry of ‘n Louis Vuitton-handsak met R300 000 se omkoopgeld aan kontant daarin van Bosasa mag ontvang.

    Die paradoks is daarom: die toekoms van Afrikaans lê nie by die verlinkste Stellenbosssers, wat halfdronk van die wyn en die welvaart van hul witterige en steeds eurosentriese provinsie oor die kim staar nie, maar by ons hier “aan die buitekant”. Ons is die ontheemdes en onterfdes, die verdruktes en verwerptes. Wits het ‘n swartman na die Universiteit van Pretoria oorgeplaas wat alle Afrikaans vanaf 1 Januarie 2019 op daardie kampus verbied het. Dis ons werklikheid, mooi swart en wit, nie die halfwas-Afrikaans met Engels wat stadig oorneem soos op Stellenbosch nie.

    Ek geniet Leon Lemmer se skrywes terdeë en sonder hom sou ek veel minder geweet of verstaan het van wat op Stellenbosch aangaan, die treurige ondergang wat daar met die samewerking van die Afrikanermafia op die dorp gepleeg word. Maar dalk heg ons te veel waarde aan Stellenbosch, die dorp wat dalk te “vermoeid van al die rus”, soos Ina Rousseau sê, mag wees om weerstand te kan bied.

    Die Transvaal was deur ons geskiedenis die toneel van opstand en rebellie. Dit is hier waar Paul Kruger die streep getrek het. Ons moet ook nie die Hollanderonderwysers vergeet nie; dit is hulle wat vir ons ‘n suiwer identiteit los van Engels gegee het, anders as in die Kaap waar die lyn tussen Afrikaner en Engelsman dikwels vaag is.

    Verraad oor ‘n glasie wyn staan my nie aan nie; ek drink nie eens meer wyn nie. Alkohol is gif. So dikwels as daar neerhalend na die “regse Afrikaner” verwys word, word brandewyn en Coke mos bygesleep.

    Ons moet net onthou waar die brandewyn vandaan kom. Op ‘n nugter dag sal ons dalk besef dat die bedwelming vanuit Stellenbosch iets is wat ons van ons sal moet afwerp indien ons ooit vry wil wees. Of bloot net wil oorleef, want die juk van die vyand raak by die dag swaarder.

    *Sondag op Stellenbosch
    (Ina Rousseau)

    In hempsmoue lê mans koerant en lees,
    die vrouens raas en maak komkommerslaai
    terwyl hul toesien dat die vleis nie brand —
    half-elf word daar ‘n kerkdiens uitgesaai.

    Smiddags na die rus kom vragte mense aan
    uit Wellington, Grabouw en Klapmuts op besoek.
    Die grootmense praat voetbal; kinders staan
    verveeld op stoepe rond, eet stukkies koek.

    Saans lui die kerkklok luider; dogters keer
    humeurig met hul naweektassies terug;
    die vrouens gaan die wasgoed vir die meid sorteer,
    die mans maak gou ‘n visstok heel, en sug.

    Die kinders sit aan somme nors en swoeg;
    mans wonder waar hul skoon slaappakke is —
    die vrouens moet die tafel dek vir môre vroeg;
    die mans gaan slaap, vermoeid van al die rus.

  • Dan Roodt: Verontengelsing: om aan die Afrikaner se Engelse probleem te ontkom

    Dan Roodt: Verontengelsing: om aan die Afrikaner se Engelse probleem te ontkom

    As ‘n mens na ons geskiedenis kyk, is dit helder dat Suid-Afrika sonder Engelse veel beter daaraan toe sou gewees het. Sonder liberale en/of kommunistiese Engelse wat konstant die swartes teen ons opsweep, sou ons en die diverse stamme rondom ons baie goed klaargekom het. Dit hou selfs vandag nog aan: skakel net soggens Radio 702 aan, en u sal besef dis ‘n suiwer wonderwerk dat ons nie voor die voet deur swartes uitgewis word nie, want dis wat die propaganda wil hê.

    Iewers op my rak het ek ‘n boek deur ‘n Ier genaamd T.B. Floyd: The Boer nation’s English problem: The story of a small white nation in Southern Africa and its struggle to exist. Maar dit gaan oor ons geskiedenis, wat min of meer bekend is. Of dalk juis nie! Want daar het mos nou ‘n hele geslag op die skoolbanke grootgeword wat slegs aan Engelse propaganda blootgestel is, en nie eens weet van die Groot Trek of die Vryheidsoorloë nie.

    Maar ek is meer begaan oor die hede, die hier en nou. Ek dink nie daar was al ooit ‘n tyd toe Afrikaners so onder Engelse invloed — nee, Engelse oorheersing, Engelse hegemonie — verkeer het as juis tans nie! Luister maar hoe Afrikaners praat: “Ek hardloop my besigheid”; “die show was awesome“; “ons moet die probleem aanspreek”… In die Afrikastyl word geen probleem ooit opgelos nie, jy “spreek hom net aan”. Goeiedag, mnr. Die Probleem, sal u koffie of tee neem? Die enjin is klaar Engels, dis net dele van die bakwerk en die plakker op die agterbuffer wat nog so ‘n bietjie Afrikaans is, of voorgee om dit te wees.

    Vergeet van “verlig” en “verkramp”: die enigste twee politieke begrippe wat vandag saak maak, is verengelsing en veral sy teenoorgestelde: verontengelsing. In die vroeë dae ná 1948 het die Afrikaner (in ‘n mate) verontengels. Dis omtrent die enigste tyd in ons geskiedenis dat ons werklik vooruitgegaan het. Die res was maar net oorlewing, die gekreun van die galeislaaf onder die sweepslae van ‘n Engelse lord.

    Gepraat van “verlig” en “verkramp”, wat blykbaar deur FW se broer Wimpie uitgedink is, dis so tipies Engels. Dit druip van die snobisme, die neerbuigendheid teenoor die “hairyback Boer”! Wie wil in elk geval “verkramp” wees? Dis ‘n belediging, en Engelse spesialiseer in beledigings, bedek of onbedek. Omdat Engeland ‘n eiland is, hoef sy nog nooit ‘n oorlog op eie bodem te geveg het nie, behalwe miskien teen die Noormanne. Daarom voer sy ‘n woorde-oorlog, ‘n semantiese oorlog. Nodeloos om te sê, het die Afrikaner in die onlangse verlede elke semantiese veldslag loshande verloor. Ons is deur die BBC en die linkse, skynheilige Guardian oorwin. Want, hoe links en marxisties die Guardian-joernaliste ook al mag wees, hulle stuur steeds hul bloedjies na private skole… Die sogenaamde Britse “public schools” wat juis nie openbaar is nie. Dit lees ek onlangs.

    Willem de Klerk, die vader van die verlig/verkramp-digotomie, was ‘n Engelsman, net soos sy broer FW wat vir die Engelse hul “multikulturele” droom en Endlösung der Afrikanerfrage bewaarheid het.

    Die hele gedoente rondom Zuma en die Guptas irriteer my nameloos. Goed, waarskynlik het hulle geld gesteel of korrupsie gepleeg. Maar hoeveel geld het die Engelse nie al in Suid-Afrika gesteel nie? Want vir elke transaksie wat ‘n swart politikus in dié land pleeg, is daar iewers ‘n Engelse bankier of verkoopsman of swendelaar wat insgelyks sy miljoene sáám verduister. En die arme Afrikaner werk net harder en betaal meer belasting, want sien, “ons probeer net oorleef”. Die galeislawe kreun en smeek om genade.

    Die hele Afrikanerelite van ons tyd is so te sê reeds Engels. Al die senior Naspersjoernaliste — wit en bruin — het hul kinders Engels grootgemaak. Dan praat ek nie eens van skepsels soos Max du Preez, Adriaan Basson en Christi van der Westhuizen nie. Eintlik, as mens mooi die logiese gevolge van hul standpunte ontleed, bepleit hulle Afrikanervolksmoord, net soos Julius Malema. Dis net ‘n effense stylverskil.

    Maar wat nou van Soliforum, Flip Buys en Kallie Kriel, die volk se “redders” soos hulle hul dikwels voordoen (solank jy ‘n debietorder teken)? Kallie Kriel is meer Engels as Peter Bruce van die Business Day wat omtrent “God Save the Queen” in die stort neurie. Dis vir my interessant dat Kallie na Afriforum as ‘n “burgerregte-organisasie” verwys. Dit klink na ‘n direkte vertaling vanuit die Amerikaanse Engels, “civil rights organsation”, ‘n flou poging om jou as Engels en polities korrek voor te doen. En natuurlik “beveg” Afriforum kliphard “rassisme”! Hoe meer die Engelse media Afriforum as “rassiste” uitskel, hoe harder gaan Kallie Kriel en Ernst Roets soos egte Amerikaanse “kloekserwatiewe” poog om hulle verkeerd te bewys en harder as enige swart Engelsman op rassiste jag te maak. Dis skynheilig, dis Engels.

    Sommige Engelse in Suid-Afrika praat net slegter Engels as ander…

    Om rassisme te beveg, verteenwoordig vandag die apoteose van Engelsheid. Hier is ‘n videogreep vanaf die BBC waarin ‘n kleurlingtransgeslagpersoon hom of haar (want “sy” dra vroueklere) soos volg oor “die wit ras” uitlaat:

    “The uncomfortable truth is that the white race is the most violent and oppressive force of nature on earth.”

    As ek terugdink oor my lewe, dan lyk dit asof ek gedurig probeer het om, soos Andries Hendrik Potgieter, van Groot Brittanje en Engelsheid af weg te trek. Ek onthou toe ek jonk was, het ek baie Engelse boeke gelees, maar dit was alles vertalings van Europese boeke. Engels was vir my ‘n manier om van Engels af te probeer wegkom. Toe ek eers Frans kon lees, was dit vir my ‘n groot verligting dat ek nie meer Engels hoef te lees nie. Op my besoeke aan Nederland en Vlaandere het ek ontdek dat ‘n geweldige hoeveelheid boeke uit ander Europese tale ook in Nederlands vertaal is. As dit maar net in Suid-Afrika beskikbaar was, of in die Nasperspublikasies geresenseer en bespreek sou word. Maar ons weet dat Naspers deesdae ‘n Engelse maatskappy is wat hom nie eens aan Afrikaanse publikasies steur nie, wat nog te sê Nederlandse publikasies.

    A.H. Potgieter het op 28 Augustus 1841 aan Pretorius geskryf:

    “Nou oor die Brit … terwyl u wel my daarom vra, ek wil my in regverdigheid onder geen Brit, nog onder geen moondheid in die wêreld onderwerp nie, en is geen Brit nie en hoop en vertrou dat ek dit ook nooit mag word nie … en wil liewers tien tree voorwaarts gaan as een agteruit.”

    Of dit nou die DA of die ANC is, verkeer die hele Suid-Afrika tans onder Engelse regering. Die feit dat die Kaap tans sonder water is, is vir my die grootste grap van almal. In weerwil van hul louwarm Afrikaansheid, het die vorige NP-regering darem nooit ‘n hele provinsie sonder water gelaat nie. Iewers was daar darem Afrikanerbeplanners en ingenieurs wat na sulke dinge omgesien het.

    Toenemend word die georganiseerde Afrikaanse kultuur — in die mate waartoe dit nog bestaan — onder kleurlingbestuur geplaas. Ek dink dit pas ook die Engelse. Hulle het nog altyd Afrikaans as ‘n mindere inboorlingkultuur en -taal gesien. Male sonder tal het Engelse teenoor my al na Afrikaans as ‘n “vernacular” verwys, iets wat jy nie in die hof of op universteit behoort te gebruik nie. Die kleurling hunker na Engels soos ‘n hert na waterstrome, as ek die psalm reg onthou. Leon Lemmer het dit elders hier op PRAAG geboekstaaf, hoe elke kleurling wat in ‘n gesagsposisie aan ‘n universiteit of elders verkeer, alles voor die voet verengels.

    Terloops, ek dink nie Soliforum het al ‘n enkele hofsaak in Afrikaans gevoer nie; Engels is vir hulle goed genoeg. Maar hulle “veg baie hard vir Afrikaans”!

    Wat my betref, het ek my suksesvol verontengels. Hoewel ek hoofsaaklik in Johannesburg tussen Engelse grootgeword het, kon hulle my nooit assimileer nie — anders as menige ander Afrikaner wat na slegs enkele jare se verblyf hier volkome integreer en verengels. Dit klink seker net beter by die werk as jy sê: “Ek het Kosie nou by St. Stithians ingeskryf.”

    “Verlig” en “verkramp” was sulke onnosele, klakkelose clichés wat deur die Engelse De Klerks uitgedink is. Of nie eens uitgedink nie, dis so half uit Engels vertaal, soos “burgerregte” of “om jou besigheid te hardloop”. Dis bloot in naam Afrikaans; die denke (of gebrek daaraan) is suiwer Engels: Afrikaners moet beledig word, saggemaak word, daarom noem ons hulle “verkramp” of “reaksionêr” of “konserwatief” of “Calvinisties”, “rassisties”, ens.

    Daareenteen is “verontengelsing” ‘n magtige begrip. Dit laat ‘n mens byna terugdeins. Hoe kan ons ons van die empaaier bevry? Of selfs net, soos A.H. Potgieter en die ander Voortrekkers, daarvan wegtrek? Op ‘n stadium toe die polities korrekte Kaapse skrywer Etienne van Heerden nog met my gepraat het, het hy my iewers in ‘n kafee in Kaapstad vertel dat Albie Sachs aan hom gesê het: “English is the language that you breathe, Etienne.” Waarmee Sachs aan hom wou oordra dat Suid-Afrika eintlik nou Engels is en dat alles waarvoor ons voorouers getrek en gestry het eintlik tevergeefs was. Waarop Van Heerden hom geantwoord het: “No, Albie, English is the language that you breathe, not me.”

    Verontengelsing, soos ek reeds hier bo gesuggereer het, begin by jouself. Jy moet elke gewoonte, elke gedagte, elke woord wat jy uiter, ontleed om te bepaal of dit nie dalk Engels is nie. Afrikanerskap gaan oor egtheid. In die meeste Noord-Europese kulture, waarvan ons afstam, is egtheid verskriklik belangrik.

    Van my studentedae af het ek my van politieke korrektheid en kommunisme probeer bevry. In ons tydvak is die Anglo-Amerikaanse kultuur deurdrenk van politieke korrektheid en kultuurmarxisme. Dis omtrent al waaroor dit gaan: wees swart, wees gemeng, wees gay, wees trans, wees anti-blank. Bowenal: wees dekadent. Saam met die verengelsing van die Afrikaner het ‘n groot stuk dekadensie gekom. Ons het nog nie eens begin praat oor hoe dekadent ons geword het nie. Trouens, vir Naspers en Media24 is dekadensie iets positiefs: hoe meer losbandig, gesuip, bedwelm, verward, verdom die Afrikaner kan raak, hoe beter. Want dan aanvaar ons mos die Engelse oorheersing soveel makliker, nie waar nie?

    Moenie ‘n Engelse ontbyt eet nie: dis ongesond! Spek en eier is gif. Bly weg van die Wimpy en die Spur, veral die Spur, die Mugg & Bean en elke Engelse of pseudo-Amerikaanse eetplek.

    Ken jy my nou?
    Het jy die spieël gesien
    en ken jy jou?
    Wanneer jy wil vlug
    uit die stad wat brand,
    dan vlug ek saam
    soos ‘n vrou aan jou hand.

    Só het NP van Wyk Louw in “Ballade van die bose” gedig. En Engels, veral in hierdie land, is boos. Dis vernietigend. Sekerlik is dit nie toevallig dat die koms van Engeland na die Noorde van die land in die negentiende eeu met volksmoord saamgeval het nie, ewe seer as wat die huidige intense verengelsing weereens met ‘n tweede volksmoord op ons mense saamval nie.

    Ons sal van vooraf moet begin. Die postmoderne filosoof by wie ek in Frankryk gestudeer het, Gilles Deleuze, het iewers in ‘n heel ander konteks geskryf: “maak tabula rasa”. Vee die lei skoon. Ons lei is ‘n Engelse lei, vol Engelse woorde en begrippe: “verlig”, “verkramp”, “rassisme”, “laer trek”, en someer. ‘n Engelsman wat in sy belang optree, bevorder menseregte. ‘n Afrikaner wat dit doen, “trek laer”; ons ken dit mos.

    Ons moet aan maniere dink om ons te verontengels. Ons voorouers het Afrikaanse skole en kerke begin, die Bybel vertaal en ‘n letterkunde geskep. Ons teer steeds op hul reusebydrae. Maar dis nie meer genoeg nie. Ons sal self veel méér moet doen. Een manier waarna ek reeds verwys het, is ‘n soort geestelike terugkeer na die oorsprong, na Europa. Die feit dat Engeland hom aan die EU onttrek het, is eintlik ‘n bedekte seën vir ons. Dit bring vanself ‘n verwydering tussen die Europeërs en die Engelse mee. Hopelik begin Europa meer selfstandig na Suid-Afrika ook kyk, en nie net deur die bril van die Boerehaat-BBC en –Guardian nie.

    Die stryd teen Engels in Suid-Afrika moet na Europa uitgebrei word. Ek verstout my om te sê dat Afrikaans eintlik ‘n beter lingua franca vir Europa sou kon wees as Engels, veral in die huidige identitêre tydvak! Ons taal bevat steeds iets van ‘n oer-Europa, van die Hanse, toe vele Germaanse dialekte ook vermeng en vereenvoudig geraak het. As ‘n mens boeke uit Europese tale, veral Duits, Nederlands, Sweeds, Deens, ens., in Afrikaans begin vertaal, besef jy dit. Afrikaans is ‘n produk van die Nederlandse Goue Eeu, die sewentiende eeu, die eeu van Jan van Riebeeck en 1652. Ons beskik oor ‘n trotse geskiedenis, eeue lank al. Ons moet dit net deur die mis van verengelsing herontdek.

    Engeland is besig om, soos onder die bloeddorstige en fanatiese Cromwell, heeltemal kranksinnig te raak. Hulle smyt mense deesdae in die tronk vir polities inkorrekte twiets. Dis die nuwe Sowjetunie. Dit kan gevaarlik wees net om Engeland te besoek, as jy nie die nuwe geloof van politieke korrektheid en kultuurmarxisme aanhang nie. En natuurlik werk die plaaslike Engelse en hul Afrikanermeelopers kliphard om ook van ons land ‘n soort goulag à l’anglaise te maak…

    Die keuse is onverbiddelik: óf ons gaan verontengels óf ons gaan omkom.

  • Dan Roodt: Afrikaans moet enigste ampstaal buite Natal word

    Dan Roodt: Afrikaans moet enigste ampstaal buite Natal word

    Soveel mense is besig om hulle tans oor die Afrikaanse taalkwessie uit te laat, wat blykbaar van die standpunt uitgaan dat alles in Suid-Afrika Engels moet wees. Selfs Julius Malema sou volgens Netwerk24 gesê het “dis PW wat uit die graf uit praat”, verwysende na pleidooie vir die “grondwetlike regte van Afrikaanssprekendes”. ‘n Aggressiewe, luidrugtige minderheid van politici en marxistiese akademici soos Kylie Thomas van Open Stellenbosch poog tans om Engels as universiteitstaal op die hele land af te dwing, net soos Engels die afgelope tweehonderd jaar as aaklige koloniale taal op ons almal afgeforseer is.

    Stel dit so: Ek is gatvol vir Engels. Hiermee wil ek nie sê dat Engels nie ook onder sekere omstandighede ‘n mooi en ‘n bruikbare taal kan wees nie. Hier op my rak het ek leeruitgawes van die versamelde werke van die meeste Engelse Romantiese digters soos Byron, Shelley, Keats en Wordsworth wat ek by my oorlede vader, ‘n stoere Afrikaner, geërf het. In Engeland en in die VSA is Engels ‘n nasionale taal en daar bestaan vele mense in daardie lande met wie ons goeie verhoudinge het. Hulle baklei kliphard teen dieselfde soort tirannie – anti-wit rassisme en politieke korrektheid – as ons, daarom is ons bondgenote.

    In Suid-Afrika het Engels egter ‘n onding geword wat mens met DDR-Duits of Sowjet-Russies moet vergelyk. Soos ek al dikwels gesê het: die Berlynse Muur het nog nie in ons land geval nie. En daardie muur van totalitarisme is ‘n Engelse muur, ‘n Milnermuur…

    Soos Leon Lemmer ook oor die naweek geskryf het:

    In werklikheid word Afrikaans deur baie meer mense as Engels as hulle moedertaal beskou. Afrikaans was (en is dalk steeds) in veel groter mate as Engels die verstaanbare gebruikstaal tot in die verste uithoeke van die land. Die taalsituasie was/is plaaslik soortgelyk aan dié in Namibië: die koloniale taal Engels is dié amptelike taal maar Afrikaans is die landstaal.

    Daarom is die korrekte en logiese reaksie op die huidige poging om Engels op die land af te dwing nie om “meertaligheid” – wat dit ook al mag beteken – te bepleit nie. Dis Engels teen Afrikaans, oftewel ‘n Engelse Suid-Afrika teenoor ‘n Afrikaanse Suid-Afrika. ‘n Minderheid radikale, kommuniste en koloniale veroweraars is besig om Engels as amptelike én landstaal op ons af te dwing, op kampusse, skole en elders, in die naam van hul meerderwaardigheid en heerssug. So dikwels verwys hulle na white supremacy of “wit heerssugtigheid” soos dit in Afrikaans vertaal word, maar hulle vergeet van Engelse heerssugtigheid wat ons al sedert 1806 ervaar en wat sedert 1994 ‘n siekte erger as MIV/Vigs geword het.

    Wim de Villiers en die Universiteit van Stellenbosch het 12 November ‘n absurde verklaring uitgereik waarin die volgende in die eerste paragraaf gesê word:

    Aangesien Engels die omgangstaal in Suid-Afrika is, sal alle onderrig by die Universiteit Stellenbosch in ten minste Engels gefasiliteer word om geen uitsluiting op grond van taal te verseker. Die Universiteit bly verbind tot die verdere ontwikkeling van Afrikaans en isiXhosa as akademiese tale.

    Kan ‘n universiteit, waar mense kwansuis in die praktyk van “navorsing” en ‘n ewewigtige omgang met feite opgelei word, so ‘n leuen versprei? Feit is: buiten Natal, is Afrikaans die “omgangstaal van Suid-Afrika”. Taalkundige studies bewys dat méér mense in die land Afrikaans as Engels verstaan. As Natal, wat tradisioneel ‘n Engelse kolonie was – maar selfs in Noord-Natal waar daar nog Voortrekkergrond bestaan, word Afrikaans gepraat – buite rekening gelaat word, is Suid-Afrika oorwegend Afrikaans! In groot dele van die ou Transvaal en Vrystaat, asook Noord- en Wes-Kaap, is Engels ‘n vreemde taal waarin geen onderrig of kommunikasie kán plaasvind nie.

    Ons beleef tans die ineenstorting van die Engelse onderwysstelsel wat ná 1994 met soveel fanatieke ywer deur die Kommunisteparty in ons land ingestel is. Slegs ‘n paar duisend Afrikaanse leerkragte wat in die vorige stelsel opgelei is, hou die land se onderwys nog min of meer aan die gang. Die tekens is egter daar dat die totale onderwysstelsel, sowel op skool as op universiteit, besig is om in duie te stort. “Leerlinge” verkry matriek sonder dat hulle kan lees of skryf of basiese maalsomme kan doen. “Studente” word van grade voorsien, sonder dat hulle eens ‘n behoorlike brief kan skryf, wat nog te sê om in die beginsels van logika en debat, asook die breë tradisie van beskaafde redevoering opgevoed te wees. Ons “graduandi” is “barbare met ‘n stuk papier” en die meeste van die tyd gedra hulle hul soos barbare deur openlike intimidasie en geweldpleging, brandstigting en vandalisme op dieselfde kampusse waar hulle veronderstel is om hul “Engelse opvoeding” te ontvang.

    Dis besonder gepas dat die minister van hoër onderwys voor wie Wim de Villiers, Jonathan Jansen, Ihron Rensburg en elke ander rektor ellendig kruip, insgelyks leier van die SAKP is. Die verengelsingsprojek in Suid-Afrika is ‘n kommunistiese projek. Al was Engels in die negentiende eeu ‘n Brits-koloniale taal wat in die administrasie en uiteindelik in die konsentrasiekampe van 1900-1902 op ons afgedwing is, het dit in 1994 met die bankkrotskap van Oos-Europese kommunisme die enigste grashalm geraak waarna Suid-Afrika se Rooi Rooinekke angsvallig reik. Engels verteenwoordig vir hulle mag.

    As ek praat van Rooi Rooinekke, dan dink ek veral aan daardie verloopte Afrikaners (soos Bram Fischer), Engelse (soos John Harris van die stasiebomfaam) en Lithause Jode (soos Joe Slovo en Ronnie Kasrils) wat geen leuen, terreurdaad of gekonkel sou ontsien om hul nuwe Engelse goelag in ons mooi land tot stand te bring nie.

    Daar bestaan geen praktiese oorweging of morele reg vir die voortbestaan van Engels in ons land, buiten in Natal nie. Tydens Republiekwording in 1961 wou Natal afstig en selfs tans sou die land van ‘n groot deel van sy probleme ontslae raak as hy dié koloniale provinsie met sy Engelse, Zoeloes en Indiërs aan hul eie lot oorlaat. Immers is Jacob Zuma en sy uitgebreide familie almal Natallers! Natal is die Engelse parasiet wat minder as 16% van ons Bruto Nasionale Produk lewer, maar tans die land regeer en sy taal op ons afdwing! Naas Wits en die Universiteit van Kaapstad, waar die Lithause invloed tradisioneel sterk was, het die “Britse” Universiteit van Kwazulu-Natal insgelyks sy kwota fanatiese radikale en kommuniste opgelewer. Sedert 1994 verkeer Natalse Indiërs ook op die voorpunt van die oorlog teen Afrikaans, ‘n taal wat hulle as “oorbodig” beskou, synde geen lingua franca in hul tuisprovinsie, Natal, of in hul land van herkoms, Indië nie.

    Anders as Engels, is Afrikaans geen koloniale taal wat vanaf Europa op ons afgedwing is nie. Soos wat die Vryburgers aanvanklik in 1657 op hul eie grond begin boer het, het hul volkstaal natuurlikerwys in die Kaap al verder en verder versprei en is merendeels sonder dwang deur ander inheemse groepe soos die Khoi-San as voertaal aangeneem. Later in die negentiende eeu is Afrikaans deur die Groot Trek na die binneland versprei. In die Boererepublieke was Afrikaans die omgangstaal en veral in die Transvaal is geen Engels in die administrasie gebruik nie.

    Laasgenoemde is ‘n belangrike punt, want selfs toe ons deur Brittanje in 1902 verower is, het artikel 5 van die Vrede van Vereeniging bepaal dat die “Dutch language” (waarby Afrikaans inbegrepe is) in “openbare skole in die Transvaal en die Oranjerivierkolonie waar ouers dit verkies” onderrig sou word, asook dat dieselfde taal “in die geregshowe” toegelaat sou word.

    Dít wat ons nou aanskou, verteenwoordig die terugdraai van die horlosie na tegelykertyd, ‘n soort oerkolonialisme van die vroeë negentiende eeu en die beginsel van “mag is reg”, asook die sosiogeniëring van die Oos-Europese goelag-tipe. Deur dwang en geweld moet “een Engelse nasie” uit die diverse etniese en kultuurgroepe in Suid-Afrika gesmee word.

    FW de Klerk is ‘n hond en ‘n verraaier wat net die doodstraf verdien. Pleks van “te onderhandel”, het hy gemeensaak met Joe Slovo en sy fanatieke Oos-Europeërs, Lithauers, Natalse Indiërs en Engelse marxiste gemaak om ons van ons nasionale kultuur te beroof. Nie net ons kultuur nie, maar selfs ons lewens: ons volkslewe wat moeisaam oor eeue hier tot stand gekom het, dog ook: ons fisieke lewens wat daagliks deur moord, verkragting en roof vernietig word.

    Die Kaap is in 1806 vir die tweede keer deur Brittanje beset, terwyl die Transvaal en Vrystaat in 1902 weereens deur die Britse Ryk verower is. Gee dit die Rooi Rooinekke die reg om hul taal op ons af te dwing? Nee, en nogmaals nee! Tydens die twintigste eeu het Afrikaners getoon dat hulle geensins hierdie verowering aanvaar nie. Ons was die eerste antikoloniale stryders; selfs Lenin het dit erken. Oor die afgelope eeu het ons Afrikaans as nasionale taal ontwikkel en uitgebou tot die grootste kultuurtaal wat daar nog in Afrika bestaan het, as alternatief vir Engels wat grotendeels in Natal en enkele voorstede van Johannesburg en Kaapstad gepraat is.

    Maar steeds word die veroweringsargument en “mag is reg” aan ons opgedwing! Ná FW de Klerk en Roelf Meyer se laakbare kapitulering aan die bebrilde “generaals” van Umkhonto we Sizwe soos Joe Slovo of Ben Turok, word die argument elke dag gestel dat Afrikaners deur die “progressiewe” (‘n eufemistiese term vir “kommunistiese”) magte verower is. Terloops, is ek dalk onbillik om Lithaue die skuld te gee. Turok is in Letland gebore, ook ‘n Oosseestaatjie en voormalige kommunistiese land wat net langs Lithaue geleë is.

    Ons is dus drie keer verower: in 1806, in 1902 en in 1994. Daarom moet ons nou Engels as landstaal, asook enigste taal van hoër onderwys – en binnekort alle onderwys – aanvaar.

    Sedert die Tweede Wêreldoorlog is die veroweringsreg egter nie meer geldig nie. Die territoriale integriteit van alle state moet eerbiedig word, volgens die Handves van die Verenigde Nasies wat universeel aanvaar is. Net so min as wat Brittanje vandag die reg het om ons in te val en die Engelse taal op ons af te dwing, het Slovo en ander Oos-Europeërs die reg om ons deur middel van terreur – wat in elk geval ‘n internasionale misdaad is – aan te val en agterna Engels op ons af te dwing.

    Wat die hele land – met die uitsondering van Natal – betref, was Afrikaans of die vorm daarvan waarna ook in vorige eeue as “Nederlands” of “Kaaps-Hollands” verwys is, die regs- kerklike en opvoedkundige taal. In die noorde van die land is dit maar eers ná 1902 dat Engels hoegenaamd amptelike status verkry het: deur die loop van ‘n geweer en oor die lyke van die kinders en vroue in die konsentrasiekampe.

    Net so min as wat die Engelse “taalreg” in dié land deur verowering gevestig kan word, kan dit deur verskeie pogings tot volksmoord – waarvan die huidige maar die jongste in ‘n hele reeks is – gevestig word.

    Ek praat namens alle Afrikaners as ek sê dat ons nooit ondergeskiktheid teenoor die Engelsman, die Lithauer, die Xhosa, die Zoeloe, of wie ook al, sal aanvaar nie. Ook en veral nie die ondergeskiktheid van ons suiwer Germaanse kultuurtaal, Afrikaans, teenoor ‘n kreoolse bastertaal soos Engels wat deels Germaans en deels Latyns is nie. Ons gee nie om of die Franse, Duitsers, Nederlanders, Skandinawiërs of wie ook al Engels bo-oor hul eie tale as “internasionale taal” aanvaar nie. As daar een taalgroep op dié planeet is wat Engelse oorheersing totaal en al verwerp, is dit die Afrikaanse taalgroep! Op Stellenbosch, in Pretoria of waar ook al.

    Selfs al is dit de facto waar dat ons verower is of deur verraderlike miskruiers van sg. “leiers” tot die status van “verowerdes” verdoem is, verbied die verskeie Geneefse konvensies steeds dat die veroweraar die kultuur van die verowerdes uitwis. Artikel 49 van die Vierde Geneefse Konvensie verbied insgelyks die veroweraar om tot “bevolkingsoordragte” (“population transfers” in die Engelse weergawe) oor te gaan:

    Individual or mass forcible transfers, as well as deportations of protected persons from occupied territory to the territory of the Occupying Power or to that of any other country, occupied or not, are prohibited, regardless of their motive. … The Occupying Power shall not deport or transfer parts of its own civilian population into the territory it occupies.

    Umkhonto we Sizwe, die SAKP se terreurmag, het ooreenkomste met Robert Mugabe en ander totalitêre leiers gesluit. Verbaas dit daarom dat ‘n deel van die Zimbabwiese bevolking na ons land deur bevolkingsoordrag gebring is, sodat die land verder verengels kon word?

    Op ‘n kleiner skaal, is Umkhonto we Sizwe besig met “bevolkingsoordrag” na Afrikaanse universeite met kultuurmoord en volksmoord (daar is geen regstegniese onderskeid tussen die twee nie) as oogmerk.

    Die 1996-Grondwet, wat nooit aan ‘n referendum onderwerp is nie, is so swak deur Roelf Meyer en sy idiotiese medeverraaiers onderhandel dat niemand kop of stert kan uitmaak van die taalartikels daarin nie. Suid-Afrika beskik oor “elf amptelike tale”, maar slegs een “omgangstaal” – in die woorde van die Universiteit van Stellenbosch – en slegs Engels word op amptelike dokumente en in wetgewing gebruik. Waarskynlik het Idi Amin se Uganda ‘n meer konsekwente grondwet en taalbeleid gehad!

    Aangesien geen Afrikaner, behalwe een of twee “gekooptes” ooit tot die 1996-grondwet ingestem het nie, moet ons ons op die Verdrag van Vereeniging (1902), asook die British South Africa Act (1909) en die Ampteliketalewet (1925) verlaat. Elkeen van daardie dokumente, waarvan twee deur Brittanje opgestel is, gee ten minste gelyke status aan Afrikaans. Waarom sou ons tans met minder tevrede wees? Omdat ‘n klompie Lithauers met die hulp van die Oos-Duitsers en die Sowjet-Russe bomme in ons stede kom stel het, op dieselfde wyse as wat terroriste enkele dae gelede ‘n skrikbewind in die Franse hoofstad, Parys, gevoer het.

    Ons verwerp terreur en taaloorheersing met dieselfde mate van minagting. In Suid-Afrika was Engels nog altyd by uitstek die taal van die terroris, die lasteraar, die beswadderaar en volksmoordenaar. Kennelik bestaan daar inwoners van dié land – gelukkig ‘n minderheid – wat Afrikaans en ons nasionale tradisie hartstogtelik haat. In hierdie tye – net soos voorheen in die geskiedenis – het hulle ‘n soort taaloorlog teen Afrikaans verklaar.

    Laat ons dit vandag ewe hartstogtelik aan die Rooi Rooinek met sy dik Lithause bril stel: Alvorens u Afrikaans in dié land uitwis, sal u elkeen van ons eers moet doodmaak. Sekerlik broei die obsessie om alle Afrikaners te wil uitmoor in die patologiese geeste van Suid-Afrika se Anglo-kommuniste en “internasionaliste”. Maar anders as die groter Anglo-Amerikaanse Ryk, beskik hulle kwalik oor die vermoë om hul doodsvonnis op ons moedige klein volk te voltrek. Ook nie die doodsvonnis wat die afgelope dae oor Afrikaans by Stellenbosch uitgespreek is nie.

    PW Botha se naam eggo die afgelope week of twee deur die land, ironies genoeg. Hy het aan ons die begrip van die “totale aanslag” oorgedra, maar waarskynlik was hy te naïef om te verstaan juis hóé totaal en totalitêr die aanslag uiteindelik sou word, tot hier waar dit elke aspek van ons kulturele en opvoedkundige lewe sou raak.

    Die taaloorlog is verklaar. Ons was nog altyd verdraagsaam teenoor elke taal ter wêreld, Engels daarby ingesluit. Dieselfde kan nie van die “Engelse alliansie” in Suid-Afrika gesê word nie. Hulle was nog altyd kwaadwillig, haatdraend, onverdraagsaam. Wanneer Engels soos tans die voertuig vir totalitarisme, asook volks- en kultuurmoord word, moet ons dit verwerp en terugdryf tot in Natal van waar dit oor die Drakensberge gekom het ons te bedreig en te versmoor. Die aggressie kom nie van ons nie, maar van die anglomane wat soos ‘n trop hiënas nou bloed geruik het en finaal alles voor die voet wil doodbyt.

    Laat ons teen Engels opstaan soos ons voorouers teen die Britse Ryk opgestaan het en soos ons jong seuns aan die grens teen Kuba, Rusland en Oos-Duitsland geveg het. Die “Engelse mag” wat hom tans in sy oorheersing en sy hegemonie verlekker, mag binnekort verras word deur die staalharde wil van elke ware Afrikaner om geen duim vir sy taal toe te gee nie.

    Afrikaans verteenwoordig ons laaste stukkie grondgebied wat ons nie durf prysgee nie. Engels is die dood self, juis daarom word dit ‘n “doodsetertaal”* (killer language) genoem. “Meertaligheid” is ‘n illusie en het nog nooit in Suid-Afrika bestaan nie. Dit was nog altyd net ‘n stryd tussen Engels en Afrikaans, met die oorwinning wat tans deur Engels verklaar word.

    Engels hoort in Natal. Of dalk oorsee. Nie langer in u en my aangesig nie. Weens die onverdraagsaamheid van Engels en Engelsgesindes, moet Afrikaans die enigste amptelike taal van ‘n herrese Afrikaanse Republiek word waarin onderontwikkelde minderheidstale soos elders ter wêreld met verdraagsaamheid behandel sal word. Ons is siek en sat vir die selfvoldane aggressie en meerderwaardigheidsindroom van Engels. “Engelse heerssugtigheid”, inderdaad.

    Om dit pront te stel: Laat Engels in sy swernoot vlieg!

    * Dié neologisme, ontleen aan die Skotse skryfster van die Harry Potter-boeke, sal my vergun word.

  • Afrikaans: die grondslag vir ‘n nuwe politiek

    Afrikaans: die grondslag vir ‘n nuwe politiek

    danr2deur Dan Roodt

    [followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

    Hou van Dan Roodt se Facebookblad

    Vandag beantwoord die redakteur van Rapport, Waldimar Pelser, my vorige artikel in Rapport en hier op praag met ‘n pleidooi dat ons mekaar minder moet etiketteer en meer moet debatteer:

    Om iemand “regs” of “links” te noem is nie die einde van die gesprek nie, maar eerder die begin. In “Suid-Afrikaans” gestel: Ons kan nie meer daarmee wegkom om mekaar wit of bruin of swart of regs te noem asof dit die gestoei oor idees onnodig maak wat ons kort om koers te kry nie.

    Jare gelede het ek reeds min of meer dieselfde standpunt gestel in my klein essay, Die nuwe ‘Regs’ wat destyds op LitNet gepubliseer is, maar wat ook in my boek Aweregs opgeneem is.

    Soos ek in my stuk oor Frankryk aandui, gaan die Franse vandag nuwe verteenwoordigers in die Europese parlement verkies en vir die eerste keer sedert die tweede wêreldoorlog gaan ‘n sogenaamd regse, nasionalistiese of behoudende party die meeste stemme in ‘n Franse verkiesing trek, naamlik iewers tussen 24 en 30 persent. Weliswaar geen meerderheid nie, maar nogtans ‘n merkwaardige vertoning deur Madame Marine Le Pen se Front National. Reeds word daar gesê dat dit Frankryk se “beeld in die wêreld skade gaan doen”.

    Frankryk is ‘n lid van die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies, asook, tesame met Duitsland, die belangrikste land in Wes-Europa en in die Europese Unie. Frans is, naas Engels, Russies, Spaans en enkele ander, een van die belangrikste wêreldtale wat deur honderde miljoene mense as eerste of tweede taal gepraat word. Daarom is die intellektuele en politieke verskuiwing in Frankryk geen geringe verwikkeling nie.

    Waldimar Pelser meen dat ons “idees… kort om koers te kry”. Dis presies wat ons by praag nog die afgelope vyftien jaar of meer sê. Suid-Afrika het in 1994 holderstebolder die Amerikaanse “smeltkroesmodel” van die sestiger- en sewentigjare, tesame met regstellende aksie en swart bemagtiging oorgeneem. In die VSA staan swart bemagtiging as “minority procurement” bekend, dus kan elkeen van hierdie beleide na die VSA teruggevoer word. Maar eintlik het die Sweede Gunnar Myrdal reeds in die veertigerjare hierdie stel polities korrekte idees aan die Amerikaners voorgestel in sy beroemde boek, An American Dilemma: The Negro Problem and Modern Democracy. Dus is dit nie van oorsprong Amerikaans nie, maar Sweeds!

    Wat weer tot die volgende vraag lei: Hoe kan ‘n land soos Swede met sy hoofsaaklik homogene, blanke bevolking van taamlik snobistiese en hovaardige mense wat op al die ander Skandinawiese lande neersien, voorskrifte aan heterogene maatskappye soos dié van die VSA en Suid-Afrika maak? Wat verstaan Swede van Suid-Afrika? So te sê niks.

    Alle Afrikaners, regs, links, liberaal, nasionalisties, wat ook al, behoort saam met Waldimar Pelser te erken dat ons en die land vandag nuwe idees nodig het. Ons kan nie maar voortploeter op Swede en Amerika se mislukte opvattings van die middel- twintigste eeu nie.

    Hierdie intellektuele krisis raak egter nie bloot die liberaliste of linkses wat hulle op die Angel-Saksiese of internasionale gemeenplase oor Suid-Afrika verlaat nie. Dit raak ook daardie oudmodiese Afrikaner-nasionaliste wat in ‘n heraangepaste afsonderlike ontwikkeling en selfbeskikking van volkere ‘n oplossing vir die probleme van Suid- en Suider-Afrika sien. Demografies, ekonomies en tegnologies het die hele streek intussen so verander dat dit haas nie meer moontlik is nie.

    Nie dat ek opgehou het om ‘n voorstander van Afrikanerselfbeskikking te wees nie, maar ek dink ons moet aanvaar dat Afrikaners die gedagte telkens, soos ook tydens die afgelope verkiesing, by die stembus verwerp. ‘n Mens kan ‘n perd tot by die water bring, maar jy kan hom nie maak drink nie.

    Wat staan ons dus te doen onder die huidige omstandighede? In die afwesigheid van enige steun onder Afrikaners of die hoofstroommedia vir Afrikanerpolitiek, is dit soos om voor ‘n trein te gaan staan. Sodra daar koppe getel word, gaan ons telkens net verloor.

    Daarom meen ek dat ons by praag oorspronklik die korrekte idee gehad het, naamlik om ‘n nuwe politiek rondom die Afrikaanse taal te bou. En voordat u nou sê dat taal ‘n bysaak in Suid-Afrika is, laat my verder verduidelik hoe dit behoort te werk.

    Tans is daar feitlik geen verweer teen rasstellende aksie en rassevoorkeure wat in wetgewing en selfs in die grondwet vervat is nie. Hier en daar maak Afriforum hofsake daarteen, maar dit gaan telkens om ‘n enkele individu soos Renate Barnard van die polisie en doen nie veel om die beginsel van rassevoorkeure by aanstellings aan te tas nie.

    Terwyl dit toelaatbaar is vir swart politici en swartes om hul politiek op ras te grond – dis nog ‘n invloed van die VSA en die Angel-Saksiese lande – grens dit vir blankes aan heiligskennis om dieselfde te doen. Dus gaan dit moeilik wees om teen rasstellende aksie die blanke bevolking op grond van ‘n soort “wit nasionalisme” te probeer mobiliseer.

    Indien Afrikaners egter op hul taal, Afrikaans, begin aandring, sal die groot maatskappye, die howe, die skole en universiteite, selfs die staat self, genoodsaak wees om weer van ons mense te begin aanstel. Dit sal die effek van rasstellende aksie begin teëwerk. Binne die “Suid-Afrikaanse” stelsel, sal daar dus ‘n “Afrikaanse” stelsel begin ontwikkel waar Afrikaners deur ander Afrikaners (of in die Wes-Kaap, deur bruinmense) bedien word en waardeur die amptelike en openbare status van Afrikaans weer herstel sal word.

    Hierdie strategie sal egter net slaag as daar, tesame met die aandrang op Afrikaans te alle tye, insgelyks ‘n inwaartse nasionalistiese beweging onder Afrikaners plaasvind. Immers word daar tussen interne (kulturele) en eksterne (staatkundige) selfbeskikking onderskei. Net so bestaan daar ‘n inwaartse nasionalisme onder jou eie mense en ‘n uitwaartse rebellie of opstand om jou teen ander groepe of volkere te laat geld. Tans is die inwaartse nasionalisme en herwaardering vir mekaar waarskynlik belangriker as die uitwaartse opstand.

    Leon Lemmer skryf vandag baie insiggewend oor die Baske, wat soortgelyk aan Afrikaners, deur getalryker – sy dit dan Europese – volkere in die vorm van die Spanjaarde en die Franse oorheers word. Omdat hy die groot Franse skrywer Victor Hugo oor die Baskiese taal aanhaal, het ek na die oorspronklike teks gaan soek en haal dit graag hier volledig aan, tesame met ‘n Afrikaanse vertaling:

    J’ajoute qu’ici un lien secret et profond et que rien n’a pu rompre unit, même en dépit des Pyrénées, ces frontières naturelles, tous les membres de la mystérieuse famille basque. Le vieux mot Navarre n’est pas un mot. On naît basque, on parle basque, on vit basque et l’on meurt basque. La langue basque est une patrie, j’ai presque dit une religion. Dites un mot basque à un montagnard dans la montagne; avant ce mot, vous étiez à peine un homme pour lui; ce mot prononcé, vous voilà son frère. La langue espagnole est ici une étrangère comme la langue française.

    [Ek voeg hier by dat ‘n geheime en diepgaande band die geheimsinnige Baskiese familie verenig wat niks kon breek nie, in weerwil van die Pireneë-gebergte, dié natuurlike grens. Die ou woord “Navarre” (die voorheen outonome gebied) beskryf dit nie. ‘n Mens word Baskies gebore, jy praat Baskies, jy leef Baskies en jy sterf Baskies. Die Baskiese taal is ‘n vaderland, amper ‘n godsdiens. Praat ‘n woord Baskies met ‘n bergbewoner in die berg; voor daardie woord was u skaars ‘n mens vir hom; as dié woord gespreek is, siedaar u en hy is broers. Die Spaanse taal is hier uitheems net soos die Franse taal. – my vertaling.]

    Dit lyk asof die tweede deel van Leon Lemmer se aanhaling oor die Baske, nie van Victor Hugo is nie, maar van die skrywer Mark Kurlansky in die boek The Basque History of the World:

    “It was written over and over in the records of those who observed the Basques that they spoke a strange language that kept them apart from others. But it is also what kept them together as a people, uniting them to withstand Europe’s great invasions.”

    In die vroeë dae van praag, onthou ek ook dat ek iewers ‘n paar sinne uit ‘n kortverhaal van Hennie Aucamp aangehaal het (“Die uitsettingsbevel” in Enkelvlug), wat baie dieselfde begrip as Victor Hugo oordra:

    “Vir ander mag ‘n nuwe vaderland ‘n moontlikheid wees, maar nie vir my nie. My bestaan, my identiteit, my kern, my alles lê opgesluit in Afrikaans. ‘n Bestaan in ‘n ander taal sal vir my tweedehands wees…

    “En verder: Suid-Afrika is nie vir my in die eerste plek sy berge en vlaktes nie. My wesenlike vaderland, as ek Camus mag aanhaal, is my taal. Ek bestaan net in die taal; net vir die taal…”

    Dit sou ‘n fout wees om bogaande aanhalings bloot as sentimentalistiese oproepe tot taalnasionalisme te interpreteer. Wat is ‘n “bestaan in Afrikaans” anders as ‘n lewe in ‘n eie land en ‘n eie kultuur? Terwyl jy deur ander regeer en selfs oorheers word, is dit tog moontlik om onder mekaar met ons eie lewens aan te gaan, asof daardie blote politieke feit nie van allesoorwegende belang is nie.

    Een van die grootste foute wat die ANC en die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty gemaak het – vanuit hul revolusionêre en vernietigende oogpunt – is om Afrikaans as amptelike taal ná 1994 te behou. Die amptelike status van Afrikaans, indien dit afgedwing sou word, sou die assimilasie van Afrikaners feitlik onmoontlik maak en ons “verenig en apart van die ander” hou soos wat Mark Kurlansky hier bo aangaande die Baske beskryf.

    Terwyl ander groepe in die land die wetgewende en uitvoerende gesag van die staat oorheers, is Afrikaners steeds oorverteenwoordig in die derde vertakking van regering: die regsprekende gesag. Toegegee, rasstellende aksie het reeds sy tol op die regbank geëis en daar bly baie min Afrikaanse regters oor, veral in Johannesburg waar die meeste sake aangehoor word.

    Feit is egter dat daardie nie-Afrikaanse regters verplig is om die Romeins-Hollandse gemenereg toe te pas. Al die uitsprake wat sedert 1652 in ons land gelewer is, bly steeds geldig! Van die beroemdste uitsprake wat die beginsels van ons reg neergelê het, is boonop in Afrikaans gelewer.

    Indien Afrikaanse regslui, asook litigante, sou begin om hofsake in Afrikaans te voer, sou die staat verplig wees om meer Afrikaanse regters aan te stel. Hoewel die staat dus die wetgewing na willekeur mag verander, kan ons in die howe die geleentheid kry om daardie wette na ons siening te laat interpreteer, binne ons eie regstradisie wat die staat genoodsaak is om te volg.

    Ons kan selfs die groot maatskappye dwing om meer Afrikaners aan te stel en sodoende werk vir ons mense te skep. Hoe meer Afrikaners voltyds werk, hoe meer geld gaan ons hê om ‘n Afrikanerekonomie naas die Suid-Afrikaanse te ontwikkel. Die Jode, Grieke en ander in ons land doen dit reeds. Ook die Baske beskik oor ‘n uitgebreide koöperasie genaamd Mondragon wat vir ‘n 100 000 mense werk verskaf en een van die groot suksesverhale op die Spaanse grondgebied verteenwoordig.

    Ek was nog altyd ‘n groot kritikus van die Grondwet, maar deesdae begin ek dink dat álles in die Grondwet nie net sleg is nie. Daar bestaan artikels in die Grondwet wat ons in ons guns kan laat afdwing – met of sonder die steun van die massa apatiese Afrikaners!

    Ander groepe in die land is reeds besig om die Grondwet na hul sin te laat interpreteer: die voorstanders van huwelike tussen mense van dieselfde geslag of diegene wat téén die doodstraf gekant is, byvoorbeeld. Die meerderheid mense in ons land, blank en swart, hou nie van selfdegeslaghuwelike nie en is ten gunste van die doodstraf, maar hulle doen net nie die moeite om hof toe te gaan nie. Daarom is hulle aan die links-liberale aktiviste uitgelewer wat, soos in die VSA, sorg dat hulle uitsprake in hul guns verkry.

    Elke uitspraak in die howe verteenwoordig insgelyks ‘n tweesnydende swaard: Dink maar aan mnr. Jaap Kelder van die Nasionale Belastingbetalersunie se beroemde geveg om die oorgangstadsraad van Kemptonpark te kry om die onwettige elektriese verbindings in Tembisa te beëindig en om sy kredietbehoor ook daar toe te pas. Uiteindelik het hy in die Appèlhof in Bloemfontein verloor omdat meesal Afrikaanse regters bevind het dat die stadsraad oor die “diskresie” beskik om te besluit of hulle kredietbeheer sal toepas, selfs nadat hulle amptelik ‘n besluit aangeneem het om dit wel te doen!

    Mnr. Jaap Kelder moes in daardie geval die gelag betaal, maar dink net hoe daardie appèlsaak vorentoe deur ‘n Afrikanergemeenskap of -voorstad iewers aangehaal kan word wat dalk sou besluit om nie langer elektrisiteit aan die gewone stadsraad te betaal nie. Indien kredietbeheer deur ‘n munisipaliteit “diskresionêr” is, dan is munisipale wanbetaling mos nie so erg nie, is dit? En as die krediteur oor ‘n diskresie beskik, wat dan van die debiteur wat sy eie diskresie mag hê, om te besluit of hy wil betaal of nie?

    Laat die skape by die stembus almal vir mev. Zille of Mmusi Maimane stem.

    Afrikanerpolitiek sónder steun is die nuwe wagwoord. Om ‘n cliché te gebruik: Ons moet begin om “uit die kassie” – of aweregs, dis vir my ‘n beter woord – te dink. Kom ons stoei vir ons ‘n plek in die land oop waar ons uiteindelik daardie “Afrikaanse lewe” kan voer waarvan ons almal droom. En dit sluit nie geografiese enklawes, taaleilande, kantons, volkstate of wat ook al, uit nie.

    Word deel van die avontuur en sluit aan by praag!

  • 20 jaar van onvryheid

    20 jaar van onvryheid

    danr2deur Dan Roodt

    [followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

    Hou van Dan Roodt se Facebookblad

    Vandag “vier” ons 20 jaar van Afrikaneroorgawe- en verraad. Gisteraand ry ek laataand deur die strate van Johannesburg en daar sien ek die mees groteske Beeld-plakkaat nóg: Bylae oor 20 jaar van vryheid.

    Vandaar dus my titel. Dit is selfs irriterend en onjuis om van “twintig jaar demokrasie in Suid-Afrika” te praat, want stem mense van alle rasse, maar veral blankes, nie al jare lank in ons land nie? Sonder die demokratiese persvryheid en akademiese vryheid van die Afrikanerregering tussen 1948 en 1989, sou die totalitêre kommuniste en liberale wat uiteindelik die land ingepalm het nooit in hul doel geslaag het nie. Hulle het juis die demokrasie en verdraagsaamheid van vóór 1989 misbruik om hul huidige dwingelandy te vestig!

    En wat beteken die stem in elk geval vir die gemiddelde swarte in ons land? Soos een of ander Fransman gesê het: “Die swartman vra brood en ons gee hom stemreg.” My vriendin Ilana Mercer in die verre Idaho, VSA, het al etlike kere opgemerk dat universele stemreg soos dit in Suid-Afrika toegepas word juis ‘n anti-demokratiese, massa-oorheersing verseker. Op Engels word dit mob rule genoem. Ek herinner my in een of ander Hollywood-film – ek meen dit was The gladiator – word daar van imperiale Rome gesê: Rome is ruled by the mob.

    Die massa, die terroris, die bende, die betoger wat brand en plunder, regeer in Suid-Afrika. Net mense wat van gesonde verstand ontdaan is, om van insig in die staatsleer en filosofie nie te praat nie, is so dom om dit “demokrasie” te noem. Onder PW Botha was hierdie land veel nader aan ‘n liberale demokrasie in die Westerse sin as tans.

    Om soos die Beeld-plakkaat egter na die afgelope 20 jaar van moord, roof en verkragting as “vryheid” te verwys, is méér as grotesk. Dit gaan die verstand te bowe. Dis eenvoudig kranksinnig: die ylende, sikofantiese geprewel van half-Engelse napraters van die Anglo-Amerikaanse ryk en hul plaaslike, korrupte oligargie.

    In vandag se Rapport word daar in ‘n hoofartikel insgelyks gepraat van “ons morsige… demokrasie”. Nee, die demokrasie is nie morsig nie; hy bestaan eenvoudig nie. Verder verklaar die Sondag-dooieboomorgaan so ewe:

    Rapport huldig alle Suid-Afrikaners, ryk en arm, wit en swart, “links” en “regs”, wat in die naam van grondwetlike demokrasie veg vir hul regte om skoon water te drink, hul eie taal te praat en te weet waarheen staatsgeld gaan.

    Is dit nie pragtig nie? Met ander woorde, solank daar skoon water sou wees en ons nog iewers maar Afrikaans mog praat – net nie op skool, universiteit of in die openbaar nie – en weet ons staatsgeld gaan na Nkandla of allerlei tenderpreneurs met staatskontrakte, is als reg! Welkom in Suid-Afrika: die diktatuur met skoon kraanwater en die AWS (Afrikaanse woordelys en spelreëls)! Maar selfs dít is ons nie beskore nie. Die water is vol riool en die spelling is vrot.

    As die Afrikaner nie binne die volgende jaar of twee homself regruk en opstaan nie, gaan toekomstige geslagte na 27 April 1994 as ‘n rampspoedige datum verwys. Iets soos die plundering van Rome deur die Wesgote op 24 Augustus 410, die Arabiese verowering van Spanje in die agtste eeu of die val van Konstantinopel op 29 Mei 1453.

    Praatjies dat die alternatief in 1994 “burgeroorlog” was, is loutere twak. In die 1980s het die ANC-SAKP – met die steun destyds van Swede, Oos-Duitsland, Kuba en die Sowjetunie – herhaaldelik gepoog om ‘n burgeroorlog en gewelddadige revolusie in Suid-Afrika te ontketen, sonder sukses. Sonder hul Sowjet-grootbroer sou hulle geen hond haaraf teen die destydse republiek met sy weermag, polisie en kommando’s kon maak nie. Die Rooivalkhelikopter, wat tans deur Jacob Zuma gebruik word om die magsbalans in die hele Afrika in sy guns te laat swaai, het op 15 Januarie 1990 sy eerste vlug onderneem en daarmee was die doppie van Suid-Afrika se vyande geklink. Enige verdere pantseraanvalle vanuit Angola sou met gemak gestuit kon word. Ons was besig om die mees gedugte mobiele verdedigingsmag in Afrika te raak wat selfs nie eens die VSA sonder kernwapens sou kon aandurf nie. Die gemak waarmee Poetin onlangs Amerikaanse dreigemente oor die Krim getroef het, toon dat Amerika ook nie destyds maklik die land sou aanval nie. Dink aan die politieke onrus wat dit destyds in die VSA sou veroorsaak het indien Amerika ‘n bondgenoot in die Koue Oorlog militêr sou aanval om ‘n kommunistiese regering in daardie land aan te stel, met lede soos Tokyo Sexwale en baie ander wat steeds op die VSA se amptelike terreurlys verskyn het!

    Benewens die luidrugtige Britse linkervleuele en die destydse Oosbloklande, word die SAKP-ANC se destydse internasionale steun gruwelik oorskat.

    Miltêr was die ANC-SAKP nog nooit vir ons ‘n bedreiging nie en lede van die SAKP het selfs ruiterlik erken dat die hele sogenaamde “struggle” of militêre stryd teen die Afrikaner ‘n klugspel was. Die aanval vanuit Lusaka op Voortrekkerhoogte sou nooit kom nie. Ná die verbrokkeling van die Sowjetunie en met Rusland onder Boris Jeltsin was die kanse vir so iets nog minder as nul. Al wat die ANC-SAKP kon pleeg, was lukrake terreur, net soos die huidige kriminele “vryheidsvegters” wat oumense, vroue en kinders aanval, steeds met so ‘n “strategie” besig is.

    Chris Louw skryf in een een van sy boeke dat FW de Klerk ná die aanvaarding van dier sogenaamde “Rekord van verstandhouding” teenoor Roelf Meyer uitgeroep het: “Maar my God, Roelf, jy het ons mos nou uitverkoop!”

    Die mengsel van verraad en onnoselheid waarmee De Klerk, Meyer en die hele Afrikaner-elite destyds gehandel het, verteenwoordig ‘n frats van die geskiedenis. Daar was niks onvermydeliks aan die ANC-SAKP se oorname van Suid-Afrika nie. Rooi Joe Slovo en Rooi Ronnie Kasrils kon nie hul geluk glo toe die eens trotse, geharde Afrikaners soos lafaards kapituleer nie!

    Op daardie oomblik toe FW, die vrome Doppertunis (sien Leon Lemmer se rubriek oor dié term), die Here se naam ydellik teenoor Roelf Meyer gebruik het om sy geknoei by Kodesa beskryf, het ‘n lot ons getref wat veel erger as die Vrede van Vereeniging was toe Chris de Wet en ander huilend hul Mausers moes stukkend slaan en trou teenoor die Koningin van Engeland moes sweer.

    Ten minste is daar by Vereeniging ooreengekom dat ons weer op ‘n stadium selfbeskikking oftewel “selfregering” sou ontvang. In 1994 is die Suid-Afrikaanse nagmerrie van heel die twintigste eeu en waarteen PW Botha hom ook telkens verset het, bewaarheid: die diktatuur van getalle. Massa-oorheersing. Die “massamens” waarvan die Spaanse filosoof Ortega y Gasset gepraat het, het oorgeneem, aangevuur en gerig deur ‘n klein, geslepe (en merendeels blanke) kommunistiese minderheid. In die agtste hoofstuk van sy boek oor Massas en mag, getitel “Waarom die massa by alles inmeng en waarom hulle altyd gewelddadig inmeng”, skryf Ortega:

    “Eens en vir altyd, aanvaar [die massamens] die arsenaal van gemeenplase, vooroordele, halfbegrepe idees of gewoon holle woorde wat lukraak in sy verstand opgestapel het, en met ‘n stelligheid wat slegs deur sy geslepenheid verklaar kan word, is hy bereid om hulle oral af te dwing. Dis wat ek in my eerste hoofstuk as die kenmerk van ons tyd neergelê het; nie die vulgêre wat glo dat hy supervoortreflik en nie vulgêr is nie, maar dat die vulgêre die reg op vulgariteit verklaar en afdwing, of vulgariteit as ‘n reg.”

    Vulgariteit as ‘n reg. Dis ‘n moontlike definisie vir die Suid-Afrikaanse pseudo-demokrasie. Om deur histeriese propaganda (veral rondom die gewaande begrip “apartheid”) en rassekwotas oral jou wil af te dwing: die reg om alles tot die laagste gemene deler te laat daal. Soos Leon Lemmer ook erg apropos verduidelik, gaan dit selfs by sport nie meer daaroor om te wen nie:

    In sport word die term “ontwikkeling” met swartes geassosieer. Dít word ‘n prioriteit gemaak pleks van om te wen. Mahatlane se aandag is op swart spelers toegespits. Wit spelers word glad nie genoem nie.

    Solank daar nog iewers iets “ontwikkel”, selfs al is dit van die wal af in die sloot, op pad na groter vulgariteit, is dit binne die massadenke van die kommunis en Afrofascis, voortreflik.

    Vir die voorstander van massa-oorheersing wat tans binne die globale Anglo-Amerikaanse imperialisme moet geskied, is die verlies aan orde, waardes, standaarde, skoonheid en voortreflikheid – die “morsigheid” waarvan Rapport vandag praat – niks. ‘n Einde aan die klugspel van die ANC-SAKP se “burgeroorlog” en militêre oëverblindery of die blote verskuiwing daarvan na ‘n ander retoriese verhoog, is al wat saak maak.

    Orde, waardes, standaarde, skoonheid en voortreflikheid is nie kwantifiseerbaar nie. Selfs Rapport se “skoon water” is ‘n relatiewe begrip. Maar die ekonomiese bates wat Roelf Meyer iewers in 1992, soos met die “Rekord van verstandhouding” (Record of understanding) op 26 September, met ‘n pennehaal weggeteken het, is wel kwantifiseerbaar en kan in syfers omgeskakel word. Vele van die Afrikaner se kulturele bates wat oor die afgelope twintig jaar verlore gegaan het, kan insgelyks na waarde geskat word. Indien enigiemand nog nie begryp watter ontsaglike ramp die “Nasionale Demokratiese Revolusie” verteenwoordig nie, soos die ANC-SAKP heel korrek daarna verwys, sal die onderstaande lys dalk help om helderheid te bring.

    1. Die verlies van soewereiniteit

    De Klerk het iewers in 1998 in Londen gesê dat die aflegging van die Afrikaner se soewereiniteit en selfregering wat hy tesame met Engelssprekendes sedert 1910 geniet het, “geen maklike besluit was nie”. Hiervoor het 30 000 vroue en kinders in die konsentrassiekampe gesterf. As ons in ag neem dat vele ander volkere bereid was om hul lande deur oorloë te laat verwoes, hele ekonomieë prys te gee in die stryd om hul soewereiniteit te behou, dan wonder mens watter monetêre waarde om daaraan toe te ken? Die nasionale begroting is tans een triljoen rand. Wat sou Afrikanersoewereiniteit werd wees? Vyf triljoen rand? Tien? ‘n Triljoen dollar? Soos Cyril Ramaphosa en ander by Kodesa laggend gesê het: “Die Boere het die plaas weggegee!”
    My konserwatiewe beraming: R5 000 000 000 000

    2. Verlies van die Reserwebank, geldeenheid en ons goud- en ander reserwes

    Gill Marcus glimlag breed, asof sy wou sê: R2 vir julle en R5 miljoen vir my! Foto: GCIS
    Gill Marcus glimlag breed, asof sy wou sê: R2 vir julle en R5 miljoen vir my! Foto: GCIS

    Tans is die revolusionêre “transformasie” van ons voormalige Reserwebank onder me. Gill Marcus – iemand wat blykbaar nou bande met die SA Kommunistiese Party hadhaaf – in volle swang. Presies wat van ons goudreserwes geword het, weet niemand nie. Die totale waarde van die land se buitelandse reserwes staan tans op ongeveer $50 miljard oftewel R550 miljard.
    My beraming: R500 000 000 000

    3. Verlies van die vyf Afrikaanse en een tweetalige universiteit

    Sedert 1994 woed ‘n konstante polemiek rondom Afrikaans as universiteitstaal en die toegang van Afrikaners tot die universiteite wat hul voorouers opgebou het. Danksy die aanhoudende verraad van sowel konserwatiewe as linkse akademici, is dié stryd grotendeels verlore en het Afrikaners heeltemal beheer oor die US, die VS, die PUK, die voormalige RAU, die UP en UPE verloor.

    Volgens internetbronne kos dit ongeveer $35 miljard om ‘n groterige universiteit te bou. Dus ongeveer R400 miljard per Afrikaanse universiteit, wat die grond, geboue en toerusting sou insluit.
    Vervangingswaarde van ons universiteite: R2 400 000 000 000

    4. Verlies van staatsmaatskappye

    Tydens die twintigste eeu het die Engelse in ons land beheer oor die Brits-koloniale mynmaatskappye behou, wat in privaat- en dikwels ook buitelandse besit was. Hierteenoor het die Afrikaner staatskapitaal aangewend om nywerhede en openbare maatskappye soos Eskom, Telkom, Transnet, PetroSA (die ou Mossgas en Soekor), Yskor, Sasol en baie ander te vestig, waarvan enkeles intussen ook geprivatiseer is. Die NOK en die Openbare beleggingskommissaris het ‘n sleutelrol by die aandeelhouding in sommige van dié maatskappye gespeel en daarom het die ANC-SAKP in hul triomfantelike plundertog deur Suid-Afrika besondere aandag aan dié instellings bestee.

    Afrikaners, wat in groot getalle in dié openbare maatskappye as werknemers saamgetrek was, moes die spit afbyt en is binne enkele jare etnies uit dié maatskappye gereinig.

    Weereens is dit ‘n konserwatiewe beraming, maar die vervangingswaarde van dié maatskappye wat nou geheel en al onder die revolusionêre beheer van die SAKP-ANC verkeer, is die volgende:

    Eskom: R1 000 000 000 000
    Telkom: R20 000 000 000
    Transnet: R500 000 000 000
    Yskor: R100 000 000 000 (Yskor is gratis aan Lakshmi Mittal, ‘n vriende van Tony Blair, weggegee)
    PetroSA: R18 000 000 000 000 (volgens 2012-jaarverslag)
    Sasol: R381 000 000 000
    Openbare beleggingskommissaris: R1000 000 000 000
    NOK: R96 000 000 000 (volgens 2013-jaarverslag)
    Denel/Krygkor: R1000 000 000

    TOTAAL: R3 116 000 000 000 (R3,116 triljoen)

    5. Verlies van Afrikaanse skole

    Daar was ‘n verlies van meer as 1000 Afrikaanse skole. Teen vandag se pryse kos dit ongeveer R50 miljoen om ‘n skool te bou, dus:
    R50 000 000 000

    6. Verlies van Afrikaans as kultuurtaal

    Sedert 14 Augustus 1875, is daar miljoene der miljoene man-ure in die Afrikaanse taal deur Afrikaners gestort. 300 woordeboeke is opgestel en tienduisende boeke in Afrikaans geskryf. Dít alles verkeer tans in die weegskaal. Hoeveel is Afrikaans as taal werd, ‘n bate wat ons geheel en al sal moet afskryf indien die verengelsingsproses wat met die Nasionale Demokratiese Revolusie saamgaan, voortduur?
    My konserwatiewe beraming: R1000 000 000 000

    7. Verlies aan grond en grondgebied

    Nie net het Afrikaners alle staatsgrond verbeur wat deur vorige geslagte met belastinggeld in die algemene belang verkry is nie, maar is ook deur grondrestitusie, grondhervorming, grondeise, ens., benadeel, ‘n proses wat tans radikaliseer.

    Indien Afrikaners ‘n nuwe land iewers sou moes koop, wat sou dit kos? Al argumenteer dat slegs die helfte van Suid-Afrika ons toekom, dus 600 000 vierkante kilometer, sou so ‘n koopsom teen slegs R5000 per hektaar gemiddeld = 600 000 x 100 x R5000.
    Grondwaarde: R300 000 000 000

    8. Verlies van munisipaliteite en infrastruktuur

    Munisipale korrupsie en wanbestuur is een van die hooftemas van die sogenaamde “Nuwe Suid-Afrika”. Onder andere skuld die munisipaliteite byna R100 miljard aan Eskom. Paaie en infrastruktuur wat voorheen ten duurste gebou en onderhou is, is toegelaat om te verval en verkeer onder die revolusionêre beheer van die SAKP-ANC wat na willekeur munisipale grense trek, sy kaders na munisipale besture ontplooi, ens.
    Geraamde waarde: R500 000 000 000

    9. Verlies van buitelandse ambassades

    Die republiek van vóór 1994 het van die beste ambassades in al die groot Westerse hoofstede beskik, wat op sigself aansienlike waarde het. Maar die simboliese waarde van daardie ambassades op skouspelagtige plekke wat die soewereiniteit van die land en sy rang tussen ander lande vergestalt, sal nie maklik weer verkry kan word nie. Slegs Suid-Afrika en Kanada beskik oor ambassades op Trafalgarplein in Londen, byvoorbeeld.
    Geraamde waarde: R2 000 000 000

    10. Verlies van die staatsadministrasie, weermag en polisie

    Afrikaners word tans deur geweldsmisdaad, plaasmoorde, verkragtings, huisaanvalle en bedrog geteister. Hul enigste antwoord op dié toestand is die organisasie van buurt- en plaaswagte, asook privaatveiligheidsmaatskappye met personeel wat dikwels swak opgelei is en self aan korrupsie skuldig is. Voeg hierby organisasies soos die WNNR, Landbounavorsingsraad, Raad op Geowetenskappe, SABS, en ons kan sien dat die oorhandiging van die staat tydens die Nasionale Demokratiese Revolusie ‘n geweldige slag vir ons was. Voeg hierby ook die staatsgeboue waarvan sommige historiese geboue in die hart van die ou Boerepublieke en Kaapstad is, en ons kan sien watter geweldige kulturele en materiële verlies dit vir ons verteenwoordig.

    Geraamde waarde van die staatstruktuur: R1000 000 000 000

    Dus, die Afrikaner se totale verlies weens die 1994-revolusie, in triljoene (miljoen miljoene) rand uitgedruk:

    Soewereiniteit R5,0
    Reserwebank R0,5
    Universiteite R2,4
    Staatsmaatskappye R3,116
    Skole R0,05
    Kultuurtaal R1,0
    Grond R0,3
    Munisipaliteite R0,5
    Buitelandse ambassades R0,002
    Verlies van staatsadministrasie R1,0

    Totale verlies: R13,868 triljoen oftewel R13 868 000 000 000.

    Indien ons veronderstel dat daar steeds 3 miljoen Afrikaners bestaan wat ná die revolusie oor die aardbol versprei is, verteenwoordig dit ‘n verlies van:

    R4,6 miljoen per Afrikaner!

    As elke Afrikaner vandag begin spaar om die bedrag terug te kry wat Roelf Meyer en FW de Klerk in 1994 aan die SAKP-ANC oorhandig het, sal dit ons die volgende aantal jaar neem om dit weer op te maak:

    Indien ons elkeen R1000 per maand spaar: 383 jaar.
    Indien ons elkeen R2000 per maand spaar: 191 jaar.
    Indien ons elkeen R5000 per maand spaar: 77 jaar.

    In hul huidige verarmde, werklose toestand, sou Afrikaners waarskynlik gemiddeld nie meer as R2000 kon spaar vir ‘n nuwe staat, universiteite, infrakstruktuur, ens. nie. Die SAKP-ANC gaan ons ook nie van belasting vir hul revolusionêre staat kwytskeld om so ‘n spaarpoging aan te wend nie. Inteendeel, die huidige maghebber sal aanhou om ons uit te buit, ook met tolgeld op ons eie paaie. Daarom kan ons realisties aanneem dat dit ons byna 200 jaar gaan neem om van die terugslag van 1994 te herstel, indien ooit.

    As ‘n mens in ag neem dat dit die twee verloorders tydens die tweede wêreldoorlog, Duitsland en Japan, ongeveer tien jaar geneem het om die finansiële en ekonomiese verliese van daardie verwoestende oorlog te bowe te kom, dan is die “vrede en versoening van 1994” erger as 20 wêreldoorloë ná mekaar!

    Veg terug! Sluit aan by praag.

  • Uit beskeie doelwitte kom grootse oorwinnings

    Uit beskeie doelwitte kom grootse oorwinnings

    roodt_dan_wiki

    deur Dan Roodt

    [followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

    Hou van Dan Roodt se Facebookblad

    Vandag op praag verskyn Leon Lemmer se stuk waarin hy die hopeloosheid van ons situasie raaksien. Hy skryf:

    In Suid-Afrika is blankes se posisie bedenkliker as in Europa, nie net vanweë hierdie korter tydsverloop nie, maar ook weens die immer groter wordende, dus verswelgende, getalsoorwig van die swartes. Daarom is ek so raadop soos HG Wells.

    Soms word ek insgelyks oorval deur ‘n geval van hopeloosheid. Dit was veral my gewaarwording by die Vryheidsfront waar ‘n handjie vol beroepspolitici eenvoudig jaar na jaar voortploeter asof daar geen probleem op die horison is nie. Solank vier of drie of twee of selfs een, die Leier, nog parlement toe kan gaan en ‘n salaris van die staat kan verdien, roem hulle hul op hul rasende sukses! Glo dit of nie, in die party word daar na die Leier – met ‘n hoofletter – verwys, amper soos in daardie B-flieks van die 1950s waar ‘n Marsmannetjie op aarde land en sê: “Vat my na jou Leier toe.”

    Leon Lemmer verwys na die groteske verraad wat FW de Klerk, Roelf Meyer en ander beroepspolitici teen die Afrikaner en blankes in die algemeen gepleeg het. En dis waar: dis erger as wat ons ‘n oorlog sou verloor het! Sowel Duitsland as Japan het die tweede wêreldoorlog verloor, maar agterna van die sterkste ekonomieë opgebou en vandag word Duitsland as die leidende land in Europa gesien. Ná die tweede vryheidsoorlog was die Afrikaner platgeslaan en die land tot as verbrand deur die Engelse verskroeide-aardebeleid, om van die verlies aan ons kinders en vroue in die konsentrasiekampe nie te praat nie. Maar omdat ons steeds grondgebied gehad het, kon ons weer opstaan. Tydens die twintigste eeu het Suid-Afrika feitlik ‘n supermoondheid geword en onder die regte leiding kon die land en ons volk vandag baie sterk gestaan het.

    As is egter verbrande hout. Ons moet ons politieke bankrotskap vierkantig in die oë kyk. Joe Slovo en die Suid-Afrikaanse Komunisteparty het ons ‘n geweldige loesing toegedien, want ons span was nie eens op die veld nie. Hulle was op ‘n Griekse jag – ons ken almal die res van die grappie. Oor die afgelope twintig jaar is ons verguis, vermoor, verwilder, verarm, verneder… En nog is’t einde niet. Verdere “transformasie”, asook die nasionalisering van grond en ander eiendom, lê voor die deur.

    Alles is egter nog nie verlore nie. Ons is almal bekend met die Amerikaanse begrip van ‘n SWOT-ontleding (strengths, weaknesses, opportunities, threats). Dis al ‘n bietjie van ‘n cliché, maar as ons kortliks besin oor waar die Afrikaner vandag staan, dan kan ons dit só opsom:

    Sterkpunte: Ons goeie opleiding, skole en oorblywende brokstukke van die voorheen Afrikaanse universiteite. Ons is rekenaargeletterd en verbind deur die internet, sosiale media, ens. Daar is nog van die oumanne met militêre of polisie-opleiding.

    Swakpunte: Amper te veel om op te noem! Hopelose politici, hopelose joernaliste, hopelose skrywers, bangbroek-akademici, toenemende armoede, ekonomiese marginalisering, politieke ondergeskiktheid, onveiligheid, demografiese afname weens ‘n lae geboortesyfer en emigrasie, min kritiese denke of politieke verbeelding, gebrek aan samehorigheid of ‘n gemeenskaplike visie. Só kan ‘n mens aangaan.

    Geleenthede: Die tegnologiese revolusie skep geleenthede vir geletterde, ontwikkkelde mense soos ons. Die twee snelgroeiendste ekonomiese sektore is IT en finansiële dienste. Die ineenstorting van munisipaliteite en dele van die staat verteenwoordig insgelyks geleenthede om alternatiewe daar te stel, hetsy privaat, hetsy as kantonne of gemeenskapsinisiatiewe. Ook die onveiligheid skep ‘n vraag na veiligheidsdienste waarin dikwels deur Israelse, Britse of ander buitelandse maatskappye voorsien word.

    Bedreigings: Leon Lemmer verwys na die demografie en as ‘n mens sien hoe miljoene der miljoene mense van regoor Afrika hier rondom ons groot stede kom plak, bydra tot misdaad en die algemene etniese spanning, dan moet mens hare op jou tande hê. Ons tradisionele vyande wat die staat en sleutelsektore van die ekonomie beheer, wil ons juis almal landuit verdryf en lag in hul mou oor ons verdeeldheid en gebrek aan planne. Die hoofstroommedia met hul boodskap van kommervrye multikulturalisme, kom drink nog ‘n bier saam met ‘n swartman en vergeet van môre, ondermyn ons gemeenskaplike bewussyn en identiteit. Plaasmoorde, huisrowe, regstellende aksie, Julius Malema, die onderrwysdepartement wat vyandig teenoor Afrikaanse skole staan, gesondheidsdienste en hospitale wat verval, is nog alombekende bedreigings.

    Die Afrikaner is van nature ‘n idealis wat na grootse oplossings soek: Kom ons trek oor die Drakensberge, kom ons skep tuislande en republieke vir almal, kom ons maak olie uit steenkool, kom ons los Nederlandse spelling en skep ‘n eie taal. Soms werk dit, soms nie, soos met alles.

    Tans verkwis ons egter te veel energie om aan ‘n globale oplossing vir ons, maar ook die land as geheel, te dink. Om dit pront te stel – en ek dink Leon Lemmer sal met my saamstem – ons moet vrede daarmee maak dat die land in sy moer in is. Hy sal nooit weer regkom nie. Maar dis nie te sê dat die Afrikaner nie kan herstel en weer ‘n opbloei, selfs grootse sukses, kan beleef nie! Ons het dit in ons om terugslae te oorkom, soos ons al soveel kere vantevore gedemonstreer het.

    Soos hulle sê: Voor jy kan loop, moet jy eers kan kruip. Waarom pak ons nie ons probleme een vir een aan en probeer hulle stelselmatig oplos nie? Verlede jaar het ons reeds ‘n beroep op vrywilligers gedoen om betrokke te raak by dinge soos:

    • die verdediging van ons menseregte,
    • die vertaal van artikels,
    • ‘n onderwysdirektoraat wat die ondermyning van Afrikaanse skole kan beveg, asook
    • ekonomiese inisiatiewe soos die skep van eie ondernemings en werksgeleenthede.

    Word ‘n praag-vrywilliger en leef u belangstelling uit terwyl u iets vir die Afrikanersaak doen

    Die moontlikhede is legio. Ons het net enkele suksesse nodig vir mense om weer moed te skep. Met al die tegnologie tot ons beskikking, is ek seker dat groot dele van ons stede en die platteland weer veilig gestel kan word, sodat ons rustig met groente of rekenaars kan boer.

    Ons moet net ‘n paar eerste doelwitte stel, soos om binne die volgende ses maande drie klein sake-ondernemings van die grond af te kry, een woonbuurt te beveilig waar erge moorde gepleeg word, en een bedreigde Afrikaanse hoërskool uit die kloue van die onderwysdepartement te red.

    As ons net eers agterkom hoe goed dit voel om saam te staan en met spanwerk dinge te bereik, sal Afrikanermag vanself en ongemerk begin toeneem en groei.

  • ‘Rasvermenging skep geslagte lange probleme’

    ‘Rasvermenging skep geslagte lange probleme’

    roodt_dan_wiki

    deur Dan Roodt

    [followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

    Hou van Dan Roodt se Facebookblad

    Eintlik wou ek vandag oor iets heel anders geskryf het, oor die Dawid-en-Goliatstryd wat Afrikaners tans moet voer. Daar bestaan ten minste twee of drie Goliats wat op ons afmarsjeer: die groot swart meerderheid in Suid-Afrika, die buitelandse moondhede wat ons reeds lankal afgeskryf het en die hoofstroommedia wat ons nog altyd probeer karikaturiseer en slegmaak.

    Die aanleiding hiertoe was ‘n Amerikaanse blitsverkoperboek deur die skrywer Malcolm Gladwell wat in Oktober 2013 verskyn het: David and Goliath: underdogs, misfits and the art of battling giants (Little, Brown & Co.). Ek lees nie gewoonlik sulke popsielkunde nie, maar die tema van die oënskynlik swakker of kleiner deelnemer wat die sterkere oorwin, of dié van ‘n Gideonsbende wat soos by Bloedrivier ‘n getalryker mag aandurf, het my nog altyd geboei.

    Dalk skryf ek ‘n volgende keer oor Dawid en Goliat. Maar ek ontdek toe ‘n outobiografiese artikel deur Gladwell wat indirek nogal heelwat sê oor die Suid-Afrikaanse rasseproblematiek. Dit blyk dat Gladwell self van rasgemengde afkoms is, want sy pa was ‘n blanke Engelsman en sy ma ‘n Jamaikaanse kleurling of mulat wat in die vyftigerjare in Brittanje getrou het. Malcolm Gladwell het egter in Kanada grootgeword en het nooit veel oor sy eie ras gedink nie totdat ‘n swart atleet, ‘n verspringer hom – hy het self op skool in die middelafstande uitgeblink – voorkeer:

    There was a West Indian on my track team — a magnificent long jumper by the name of Chris Brandy — who came up to me one day, looking closely at my hair and features, and demanded: “What are you?” The question was entirely unexpected, and I remember blinking and stammering, momentarily overwhelmed by that word what. I had always thought that my singular alienation was the result of who I was. But now it occurred to me that perhaps it was the result of something entirely external — the result of nuances of color and skin and lip and curl that put me just outside the world of people like Chris Brandy and just outside the world of the people I grew up with in rural Ontario.

    Op foto’s lyk Gladwell, benewens sy taamlike kroes hare, heelwat na ‘n blanke, dus is die vraag van die swart atleet nogal begryplik. Wat Gladwell se artikel egter so fassinerend maak, is dat hy, wat self die produk van rasvermenging is, met ‘n volslae eerlikheid en onbevangenheid daaroor skryf. Aan die einde kom hy tot die pessimistiese gevolgtrekking dat hy “miskien permanent die gyselaar van kwessies rondom rasseverskille is”:

    By virtue of my upbringing, I can safely say I am free of racial discrimination. I cannot — without committing an act of extraordinary self-hatred — ever believe that blacks are in any way inferior. But I am also, perhaps permanently, hostage to the questions of racial difference. Racial intermarriage solves one problem in the first generation, only to create another in the next — a generation that cannot ignore difference the way their parents did. I put myself sometimes, in my father’s shoes, back in the late ’50s, and wonder whether I could have done what he did — marry someone, bridge a gulf of human difference, with my eyes entirely closed.

    Malcolm Gladwell
    Malcolm Gladwell

    Gladwell is uiteraard ‘n intelligente man en ‘n mens voel aan dat daar agter hierdie woorde in die Washington Post, een van Amerika se mees liberale en invloedryke koerante, vele ure van pynlike besinning moes skuil. Hy waag dit ook om in ‘n wêreld waar “ras nie meer saak maak nie” of as ‘n blote “sosiale konstruk” geag word, die permanente en onveranderlike aspekte van ras aan te roer.

    In die huidige Suid-Afrika sou so ‘n artikel nooit in ‘n hoofstroomkoerant gepubliseer word nie. Enersyds weens die ekstreme politieke korrektheid wat selfs ‘n oud-AWB-lid soos Flip Buys oorreed om op bedenklike gronde teen “rassiste” uit te vaar, andersyds weens die ongelooflike agteruitgang in rasionele denke en ontledingsvermoë wat hierdie samelewing kenmerk. Almal is óf bang om iets te sê óf nie in staat daartoe nie, of albei.

    Nou onlangs skryf die digteres en afgetrede literator Lina Spies in ‘n brief aan Die Burger, juis in reaksie op Buys se stereotipe tirade teen “rassisme”:

    “Wie is die mense, behalwe Dan Roodt, teen wie se wit meerderwaardigheid Buys skryf, wat met hul ‘dom optrede’ ‘nog meer verbete vyande vir Afrikaners maak’? En as hy beweer dat ‘ons reeds een van die mees gehate groepe in die land is’, wil ek vra hoeveel onse daar in sy pond is.“Nee, meneer Buys, jongmense en jeugdige senior burgers voel hulle nie onder skot van die ‘kanonkoeëls van vooroordele’ nie. Hulle leef vry en gelukkig in ons multikulturele samelewing en die globale werklikheid, en hulle sal hulle beslis distansieer van die omgekeerde rassisme wat aan die grond van u artikel lê.

    ”“Vry en gelukkig in ons multikulturele samelewing…” Kan enigiemand so ‘n onnosele ding kwytraak? Ek is lankal oortuig dat motorwerktuigkundiges oor die algemeen skerpsinniger denkers as Afrikaanse letterkundiges is, en hier het ons nou nog ‘n bewys daarvan. Ek het respek vir enigiemand wat ‘n kwaal in ‘n stuk ingewikkelde masjinerie kan diagnoseer – teenoor diegene wat siende blind en horende doof op die kampusse rondstrompel.

    Boonop het ek nog nooit iewers beweer dat blankes inhererent “meerderwaardig” teenoor ander rasse is nie. Waar kom Lina Spies daaraan? Of is dit die soort twak wat nuwe-orde-gedienstige akademici hulself wysmaak, in die waan dat hulle daarmee kan aanhou om soos amoebas die sadistiese apokalips van hierdie Azanië te ignoreer?

    Wat is die “globale werklikheid” waarna sy verwys? Dit lyk nie eens asof sy bewus is van die intense konflik wat daar oral ter wêreld, juis vanweë multikulturalisme, aan’t oplaai is nie. Noem maar op: die Arabiese lente-opstande, burgeroorlog in Sirië, rassekonflikte in vele Europese lande, swart-op-wit geweld in die VSA soos die sogenaamde “uitslaanspeletjie”, misdaad en brandstigting in Paryse voorstede, die Londense rasse-onluste van enkele jare gelede, die stryd tussen Israeli’s en Palestyne, ens. Hier by ons is daar meer onluste en ongelukkigheid as in die tyd van PW Botha toe dit met behulp van miljoene dollar, asook terreur en propaganda, vanuit die buiteland aangeblaas is. Destyds is dit aangehits, tans vind dit spontaan plaas!

    Maar terug by Malcolm Gladwell, wat ondanks sy internasionale roem as skrywer en popsielkundige – hy het ook die term “tipping point” in ‘n ander boek gemunt – tog elemente van die “tragiese mulat” vertoon. Hy beskryf sy ma as “middelklas-bruine”, ‘n term vir kleurlinge of “coloureds” in Jamaika wat natuurlik ooreenkom met dié wat steeds op Engels vir Suid-Afrikaanse kleurlinge gebruik word:

    The proper term for my mother is actually “middle-class brown,” which is a category of special meaning in the Caribbean. From the earliest days of colonial rule, “coloreds” occupied a special place in Jamaica. They formed a kind of proto-middle class, performing various skilled and sophisticated tasks for which there were not enough whites. This was my mother’s class — carpenters, masons, plumbers, small businessmen and civil servants.

    Terwyl die media en akademici ons wil oortuig dat Suid-Afrikaanse blankes uniek in hul keuse vir segregasie en afkeer van rasvermenging was, spreek die feite van die teendeel. Oral ter wêreld was blankes tot redelik onlangs gekant teen gemengde verhoudings en huwelike. Boonop beskryf Gladwell in sy Post-artikel die skok wat sy ma ervaar het toe sy die kille omskrywing van swartmense in die destydse Encyclopaedia Britannica – die mees gesaghebbende ensiklopedie in die Engelse taal – lees:

    In my mother’s first year at boarding school, she looked up “Negro” in the 11th edition of the Encyclopaedia Britannica. “In . . . certain . . . characteristics . . . the Negro would appear to stand on a lower evolutionary plane than the white man,” she read. And the entry continued:

    “The mental constitution of the Negro is very similar to that of a child, normally good-natured and cheerful, but subject to sudden fits of emotion and passion during which he is capable of performing acts of singular atrocity, impressionable, vain, but often exhibiting in the capacity of servant a dog-like fidelity which has stood the supreme test.”

    Gladwell verwys verder na strafregtelike sake oor gemengde huwelike wat in suidelike state van die VSA gehou is in die 1950s toe sy ouers wel in Brittanje mog trou. In dié opsig was Suid-Afrika en die Amerikaanse Suide dus min of meer in pas met mekaar. Dog selfs in die “liberale” Engeland wat vandag in Suid-Afrika aangebied word as ‘n land wat ons “vanweë apartheid” verwerp het, is daar nie net in ensiklopedieë oor swart minderwaardigheid geskryf nie. Vele Engelse het rasvermenging spontaan verwerp. Toe Gladwell se ouers ‘n woonstel in ‘n voorstad van Londen huur, jaag die hospita hulle weg toe sy agterkom dat sy ma gekleurd is:

    On the day after they moved in, however, the landlady ordered them out. “You didn’t tell me your wife was colored,” she told my father in a rage.

    Iets waarvan Gladwell ook nie wegskram nie, is dat die Jamaikaanse “middelklas-bruines” ewe seer op swartes neergesien het as wat blankes hulle as minderwaardig beskou het. Gladwell se Engelse grootouers was heftig gekant teen sy pa se gemengde huwelik terwyl sy ma se Jamaikaanse ouers dit as ‘n baie goeie en “opwaartse” stap beskou het vir hul dogter om met ‘n wit man te trou.

    Wat is die les uit dít alles vir ons? Ten eerste: Soos Gladwell se outobiografiese artikel aantoon, is ras ‘n universele kwessie. Selfs mense wat ras ontken, neem dit baie sterk in ag. Maar die relaas oor sy ouers bring ‘n mens onder die indruk van die skynheiligheid van kleurlinge wat veel eerder met blankes assosieer en dikwels hul donkerder voorouers ontken. Terselfdertyd koester hulle ‘n antipatie, selfs haat, vir blankes. Ook word daar in Suid-Afrika, soos Leon Lemmer dit in sy mees onlangse rubriek stel, ‘n “vuil spel” deur Kaapse kleurlinge gespeel:

    ‘n Vuil spel word hier gespeel. Wanneer bruines met die verwyt van benadeling en die aandrang op bevoordeling kom, beweer hulle dat hulle die afstammelinge van slawe en dus uitheems is. Wanneer dit gaan om wie se land dit is, dus wie eerste hier was, eintlik altyd hier gewees het, dan beweer die bruines dat hulle inheems is en van die Khoi-San afstam.

    Gladwell se stuk, tesame met Leon Lemmer se rubrieke waarin hy die onheilige diskriminasie teen en ondermyning van Afrikaners deur sogenaamde “bruin leiers” in die Wes-Kaap aan die kaak stel, het my nogal aan die dink gesit. Soos ek dit sien, het sogenaamde “klein apartheid” in die verlede nie eintlik die blankes teen rasvermenging en assimilasie deur die swart meerderheid beskerm nie. Net soos in die VSA, Engeland of Australië – waar daar tot onlangs jaglisensies vir Aboriginieë uitgereik is! – was ons blankes so sterk gekant teen rasvermenging dat geen wetgewing nodig was om hulle daarvan te weerhou nie.

    Veel eerder het apartheid destyds die kleurlinge teen assimilasie deur swartes beskerm! Dis die paradoks wat ons moet verreken. Hier in die Transvaal het kleurlinge as ‘n groep grotendeels verdwyn sedert apartheid afgeskaf is. ‘n Mens kry hier en daar nog swartmense wat Afrikaans as huistaal praat en wie se ouers of grootouers kleurlinge moes gewees het, maar van die “bruinmense” waaroor ons in die media verneem, is daar feitlik geen spoor meer nie. Binne ‘n enkele geslag is hulle deur die swart meerderheid geassimileer. Boonop is daar geen Afrikaanse skole meer in voormalige “kleurlinglokasies” oor nie, wat intussen swart geword het.

    Dis net op Sewendelaan waar daar nog Johannesburgse kleurlinge bestaan en die akteurs wat hul rolle speel, kom grotendeels van die Wes-Kaap af.

    Daar is seker geen meer gehate Afrikanerfiguur onder kleurlinge vandag as Verwoerd nie. Nietemin, as ‘n mens Verwoerd se toespraak voor die Uniale Kleurlingraad in die laat vyftigerjare lees, verstom ‘n mens jou aan die man se welwillendheid en sy belofte om die Wes-Kaap as ‘n soort hinterland vir bruines te reserveer. Maar net soos die Afrikanerleiers hul eie mense verraai het, het die bruin leiers hul eie “bevolkingsgroep” – die Nasionale Party se eufemisme vir ‘n rasse- of etniese groep – verloën en die weg van assimilasie en versmelting met swartes gekies.

    Soos Leon Lemmer insgelyks uitwys, koester die meeste bruin meningsvormers ‘n matelose bewondering vir Mandela. Hulle beskou hom as hul grootste leier ooit, hy wat uit die Xhosa-groep afkomstig is, en wat op die duur dreig om die hele Wes-Kaap oor te neem. Selfs die links-liberale mev. Helen Zille het op ‘n stadium verwys na Xhosas wat na die Wes-Kaap gebus word en van hulle as “ekonomiese vlugtelinge vanuit die Oos-Kaap” gepraat. Nie net neem die Xhosas werksgeleenthede by bruines af nie, maar hulle ondertrou ook met hulle, sodat kleurlinge op die duur geassimileer gaan word, net soos in die Transvaal gebeur het.

    Asof dit nie genoeg is nie, het Naarpers besluit dat Afrikaners tegelykertyd, soos Malcolm Gladwell dit stel, “‘n golf van menslike verskil (moet) oorbrug, met (hul) oë heeltemal toe.” Dr. Leopold Scholtz het in Die Burger geskryf dat Afrikaners (ook vanuit die Vrystaat en Transvaal wonder ‘n mens?) “met die bruinmense moet versmelt”. Volgens ingeligte bronne huldig mnr. Koos Bekker, die uitvoerende beampte van Naarpers en tans een van die land se rykste mense, dieselfde idee: dat Afrikaners met bruines sal ondertrou en dat Afrikaans – of ‘n geherstandaardiseerde Kaaps – die taal van ‘n nuwe, groter bruin bevolking sal word. Naarpers-media soos Die Huisgenoot en die betaalkanaal KykNet word heeltemal geobsedeer deur rasvermenging, taalvermenging en elke ander soort vermenging wat daar bestaan. Gemengde pare, wat in Suid-Afrika veel minder as in die meeste ander lande voorkom, word gereeld op die voorblad van Die Huisgenoot vertoon. Ook in Suid-Afrikaanse advertensies en reklame word gemengde pare aangewend om produkte te adverteer, asof dit die natuurlikste ding ter wêreld is.

    Wêreldwyd wil multinasionale maatskappye ‘n nuwe soort slaweryk vestig, met hoofsaaklik gekleurde en onderdanige bevolkings wat goedkoop massaprodukte of selfoonlugtyd verbruik. Daarom steun hulle ook rasvermenging en die assimilasie van weerbarstige blanke bevolkings wat nog Westerse standaarde wil handhaaf.

    Dit mag gebeur dat die oorblywende Afrikaners en blankes in die land op die duur geassimileer gaan word. Immers is assimilasie, benewens georganiseerde massamoord, een van die erkende vorme van volksmoord. Maar dit gaan nog honderde jare duur, juis omdat veral blanke vroue nie so geredelik tot gemengde huwelike oorgaan nie. Elke buitelandse joernalis wat die land besoek, kla steen en been daaroor dat hulle so min gemengde pare op straat in ons land sien; dis nou waar een van die twee ‘n blanke is.

    In alle waarskynlikheid gaan die kleurlingbevolking, waaronder die “middelklas-bruines” soos hulle in Jamaika genoem word, egter binne ‘n dekade of twee verdwyn. Daarrmee saam sal Kaaps, die kreoolse dialek van Afrikaans en Engels wat in die Wes-Kaap gepraat word, eweneens in die niet wegraak.

    Dat die besluitnemers van Naarpers en die akademici van Stellenbosch hul ‘n ander toekoms verbeel, spreek van ‘n byna volslae gebrek aan insig in ‘n rassedinamiek wat hom wêreldwyd afspeel en waaraan Suid-Afrika beswaarlik gaan ontkom.

    [followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

    Hou van Dan Roodt se Facebookblad

  • Flip Buys en Beeld span nou saam om ‘rassis’-teerkwas te swaai

    Flip Buys en Beeld span nou saam om ‘rassis’-teerkwas te swaai

    roodt_dan_wiki

    deur Dan Roodt

    [followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

    Hou van Dan Roodt se Facebookblad

    Een van die absurdste ideologiese verskynsels is Afrikanerliberalisme. Terwyl die klassieke liberalisme van die negentiende eeu darem die bestaan van meer as een waarheid, meningsverskil en spraakvryheid erken het, is die Afrikanerliberalis meer soos ‘n fundamentalis. Vir hom is daar maar één waarheid, een dogma en wee diegene wat nie daaraan glo nie!

    Naspers, of Naarpers soos hulle in die volksmond bekendstaan – hoewel sommige mense praat ook van Naspes, daar is dus ‘n keuse – het natuurlik lank reeds die Damaskusbekering tot pseudoliberale fundamentalisme ondergaan. Hulle dink nie, hulle gló.

    Tans lyk dit asof Beeld ‘n hele propagandaveldtog teen my en Steve Hofmeyr voer. Steve ry te vinnig, terwyl ek weer sulke koolkoppe soos Piet Croucamp op hul logiese denkfoute wys. In Suid-Afrika kan jy maar babas verkrag, oumense op plase tot die dood toe martel, en dis alles bykomstighede van “demokrasie” wat ons maar gelate moet aanvaar, te oordeel aan Naarpers se volslae gebrek aan kritiek op dié gruweldade. (Is daar al ooit ‘n hoofartikel in Beeld of Rapport gepubliseer wat spesifiek plaasmoordenaars kritiseer?)

    ‘n Afrikaner wat ‘n mening uitspreek, is vir Naarpers egter soos ‘n rooi vlag voor ‘n bul. Dít kan nie geduld word nie. Dit druis in teen die heersende dogma van “nasiebou” en fundamentalistiese Mandela-aanbidding.

    Verlede week publiseer Beeld uit’t bloute ‘n stokou stuk wat Flip Buys op Maroelamedia geskryf het en waarop enkele skrywers hier op praag reeds kommentaar gelewer het:

    Waarom kyk Flip Buys ware rassisme mis? deur Manfred Delport

    Watter wit saak? deur Leon Lemmer

    Aanvanklik kon ek nie verstaan waaroor dit gaan nie, totdat ek uitgewerk het dat Flip Buys eintlik verwys na my repliek op een van Piet Croucamp se tirades. Flip Buys sou nooit as nagraadse student kon vorder nie, want sy stuk gaan mank aan enige verwysings en daarom laat hy sy lesers heeltemal (dalk doelbewus?) in die duister.

    Terloops, dis nogal interessant wat Buys oor Mandela te sê had:

    Flip Buys, uitvoerende hoof van Solidariteit, het gesê Suid-Afrikaners dink terug aan Mandela se tyd as president wat gekenmerk is deur goeie rassebetrekkinge, optimisme en vertroue in die land se toekoms en goeie landsbestuur. (aangehaal in Beeld op Vrydag 6 Desember 2013)

    Al tegniek wat die spul fundamentaliste by Beeld met hul gebrekkige opvoedings ken, is dié van die tref-en-trap-belastering en etikettering. Almal wat nie voor die verskeidenheid Mandela–standbeelde in die land neerkniel om wierook en kerse aan te steek soos voor ‘n Baäl van ouds nie, is “regs en rassisties”. Ek dink hulle verlang regtig sterk na die ou Oos-Duitsland waar die Stasi almal dopegehou het wat nie goeie kommuniste was nie en dalk oor die Muur na die “fascisme” aan die oorkant wou ontsnap. Dis nog ‘n oeroue linkse belediging wat Naarpers gereeld afstof: “fascis”. As jy op Afrikaanse skole en universiteite aandring, is jy ‘n “fascis”. So iets.

    Ewenwel, ek lees baie min Beeld omdat hulle deesdae verlang dat mens op die internet daarvoor moet registreer, dus reageer ek nie gewoonlik op enige van die stereotipe rubrieke en kommentare wat in dié Naarpers-publikasie verskyn nie. ‘n Mens kan jou in elk geval net aan sóveel “naar” blootstel. Die gedagte om vir Beeld te betaal, is natuurlik so absurd dat jy net sowel ‘n PayPal-subskripsie op die ANC se mediaverklarings kan uitneem, uit dankbaarheid dat iemand in Luthuli-huis nog kán skryf, danksy Bantoe-onderwys! In die geval van Flip Buys se stuk, het ek egter besluit om by wyse van uitsondering wél te reageer en het die volgende brief aan Beeld gerig. Wat toe – is ons enigsins verbaas? – nie geplaas is nie.

    aweregs
    Bestel Dan Roodt se politieke essays

    Voordat ek my brief aan Beeld hier publiseer, laat my toe om eers my lagbui te onderdruk. Ek dink Beeld en Naarpers in die algemeen verkeer onder die indruk dat ons steeds in die tegnologiese donker eeue verkeer waartydens die hoofstroommediagroepe, nes die Oos-Duitse televisie, mense se denke bepaal het. Nóg Naarpers, nóg hul epigoon Flip Buys wat saam op sy knieë in aanbidding voor Mandela val omdat hy Naarpers vir die bemarking van sy sosialistiese vakbond en verwante staatsdiensagtige “groot organisasies” nodig het, verstaan enigiets van hoe die internet die spelreëls verander het.

    Beeld en Buys dink ons is nog iewers in die vroeë tagtigerjare toe dit genoeg was om iemand met drukkersink letterlik en figuurlik “swart te smeer”, en agterna enige reg op repliek te weier. Dis mos “goeie joernalistiek”! Só is enige kritiese denke in Afrikaans onderdruk en die groot verraad voorberei, totdat die Afrikaners soos ‘n klomp lemmings die see ingevaar het, sonder ‘n plan.

    Daardie dae, is ek bevrees, is vir goed verby. Selfs die mees hartstogtelike gebede by Mandela se standbeeld gaan hulle nie terugbring nie. Ons mag ons land kwyt wees, maar ten minste het ons weer ons spraakvryheid en vermoë om helder te dink, teruggekry.

    Flip Buys vrees nie korrupsie, moord, verkragting en die ander plae wat ons land teister nie, maar hy leef in paniese angs vir “rasse-argumente”. Die snode snotkoppe by Beeld se redaksie, daarenteen, se broeke bewe by die gedagte dat daar Afrikaners daarbuite mag wees wat van die Dogma afwyk. Hulle bars in koue sweet uit as hulle bloot vermoed dat ons almal nie opreg in alle vorme van witskuld, Mandelaïsme en klakkelose onderdanigheid aan die huidige, korrupte bestel gló nie.

    Moenie dink nie, gló. Dis die motto van die links-liberale Kruiperkaner wat sy siel vir geld sal verkoop, en sonder te hik of te kik sal toesien hoe sy hele gesin deur ‘n paar “vryheidsvegters” uitgewis word. Daar is mos ‘n Mandela-beeld by die Uniegebou. Wat meer het ‘n mens nodig?

    Hier volg die briefie wat die DrogBeeld te bang was om te plaas, nadat hulle Flip Buys se ongevraagde, ongegronde en onbilike kritiek op my oorspronklike stuk met fanfare aangebied het,  nogal met ‘n amateuragtige illustrasie wat voorgee dat “rassisme” soos ‘n sware vuis op die Afrikaner rus:

    Ek wonder of Flip Buys self verstaan wat hy met ‘n “rasse-argument” bedoel, want my skrywe waarna hy verwys, was juis bedoel om die rasse-argument(e) van dr. Piet Croucamp van die Johannesburgse Universiteit te weerlê.

    Croucamp het naamlik twee dinge beweer: dat Afrikaners, of ten minste diegene wat hulself só beskryf, “dom” is. Verder het hy gesê dat “alle rassiste met lae intelligensie geassosieer word”. Kennelik is mnr. Buys en dr. Croucamp geesgenote, want albei is lede van Mensa, die vereniging vir mense met begaafde IK’s, en sien neer op die gemiddelde Afrikaner wat nie tot verhewe “nie-rassige” denke in staat is nie.

    Daarteenoor het ek aangetoon dat nogal heelwat internasionale figure wat op een of ander stadium deur ander, veral polities korrekte joernaliste, vir “rassiste” uitgekryt is, hul intellektueel onderskei het. Twee voorbeelde van “rassiste” wat Nobelpryse in wetenskaplike dissiplines ontvang het, is die uitvinder van die transistor, William Shockley, en die mede-ontdekker van die DNS-heliks, James D. Watson.

    Reeds in die ou Suid-Afrika is kritiese denke nie gewaardeer nie en daarom het die Nasionale Party tydens sy laaste stuiptrekkinge uit ‘n klompie patetiese jabroers bestaan wat desperaat was om te konformeer. Op die ou end het hulle epigone van Joe Slovo en die SAKP geraak en die denke van hul eertydse vyande klakkeloos hul eie gemaak.

    Flip Buys en FW de Klerk
    Flip Buys en FW de Klerk

    Ek is seker Flip Buys en FW de Klerk is net sulke goeie vriende soos wat hulle op foto’s in die glanstydskrifte lyk. Al hierdie “slim” leiers het ons nou in ‘n situasie laat beland waar Afrikaners ná die korstondige DA-bewind van enkele maande op Potchefstroom nie eens ‘n enkele munisipaliteit waar ook al in die land bestuur nie, wat nog te sê enige inspraak hoegenaamd in die regering het. Dis seker wat Buys eufemisties as die “morele hoëgrond” beskryf. Minder polities korrek noem ‘n mens dit die ashoop.

    Ons toekoms is duister, behalwe dat daar nog baie oor metafisiese “rassisme” gesanik gaan word. Verskoon my as ek, tesame met ‘n toenemende aantal Franse, Amerikaanse en ander denkers, dit taamlik oninteressant vind.

    Terloops, verteenwoordig regstellende aksie, wat op die mite van swart benadeling gegrond is, nie ook ‘n groteske rasse-argument nie? Ras is mos ‘n “sosiale konstruk”, totdat die swartman en die Indiër voorgetrek moet word. Dan onderskei die sisteem met die grootste gemak tussen rasse.

    Net soos Afrikaners nie bestaan nie, totdat hulle die blaam vir die misdadigheid en nie-prestasie van ander groepe moet dra.

  • Australië of Orania?

    Australië of Orania?

    roodt_dan_wiki

    deur Dan Roodt

    [followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

    Hou van Dan Roodt se Facebookblad

    Blykbaar is daar ‘n beroep soos “toekomskundige”. Vandat ek as kind wetenskapfiksieverhale – onder meer Jan Rabie se Die groen planeet – gelees het, is ek nog altyd deur die toekoms geboei. Meeste mense oor veertig staan verstom oor die tegnologiese ontwikkelings wat ons die afgelope twintig jaar beleef het, van die persoonlike rekenaar tot die selfoon, om van die internet nie eens te praat nie. Hoeveel toekomskundiges kon dit voorspel?

    In Parys het ek in ‘n deel van die stad met nou straatjies gewoon wat in die sewentiende eeu gebou is. Trouens, my gunstelingplein in die stad is die Place des Vosges, wat insgelyks vanaf 1605 tot 1612 deur die Franse koning Hendrik die Vierde aangelê is. Die punt is egter dat die strate oorspronklik vir koetse en perde ontwerp is. Omdat die binnebrandenjin eers aan die einde van die negentiende eeu deur Karl Benz en ander ontwikkel is, is die meeste Europese stede nooit vir motors bedoel nie.

    In die VSA het die oliebeskawing werklik tot sy reg gekom en is moderne stede met breë strate en uitgebreide voorstede aangelê. Die sentrum van die Amerikaanse motorbedryf en eens waarskynlik die rykste stad in die VSA, Detroit, het egter binne enkele dekades in duie gestort en is vandag bankrot. Dit is grootliks aan die inwaartse migrasie van swartmense en uitwaartse migrasie van blankes te danke. In die proses het Detroit se bevolking insgelyks van net onder 2 miljoen tot 700 000 afgeneem. In 1940 was 91% van Detroit se inwoners blankes en 9% swartes. Tans is die bordjies verhang en ná dekades van sogenaamde “blanke vlug” is slegs 10% nog blankes en 90% swart.

    Soos ‘n besoekende Nederlandse parlementariër enkele maande gelede teenoor my opgemerk het, verwysende na ons argitektuur, asook alomteenwoordige McDonalds- en Kentucky Fried Chicken-restaurante: “Suid-Afrika is eintlik ‘n tweede Amerika!”

    Nes in Amerika, voer ons ‘n voorstedelike bestaan en lê daagliks etlike kilometers in ons motors af. Voertuie met binnebrandenjins. ‘n Aansienlike deel van middelklas-Afrikaners se besteebare inkomste word aan brandstof en die rente op hul huurkooppaaiemente op hul motors bestee. Op ‘n manier werk ons almal vir die oliesjegs en die banke. Ons dien die gode van die oliebeskawing. Darem het Suid-Afrika steenkool ook wat ons in groot hoeveelhede verbrand sodat ons TV’s en wasmasjiene kan loop.

    Die oliebskawing het regoor Afrika beweeglikheid geskep. Die Toyota-minibus, oftewel “swart taxi”, is ‘n bekende en alomteenwoordige gesig dwarsdeur Afrika suid van die Sahara. Vele mense ry van Kenia af per taxi tot in Johannesburg waar hulle hoop om ‘n hoër lewenspeil te geniet. Terwyl dit jou ‘n duisend rand of meer aan ‘n visum kos om óf Brittanje óf die Schengen-lande van die Europese Unie te besoek, het geen buitelander ‘n visum nodig om Suid-Afrika te besoek nie. Trouens, jy kan ons land sommer sonder ‘n paspoort ook binnekom, soos almal weet.

    Blykbaar woon daar reeds drie miljoen Zoeloes in Gauteng, wat oorspronklik van Zoeloeland afkomstig is. Oor die afgelope vyftien jaar of wat het die bevolking van dié provinsie meer as verdubbel, van ongeveer ses miljoen tot veertien miljoen. Danksy daardie taxi’s, gaan Gauteng se bevolking oor die volgende vyftien of twintig jaar weereens verdubbel en gaan daar 30 miljoen mense in die PWV woon. Tussen daardie 30 miljoen, gaan daar ongeveer ‘n miljoen Afrikaners ook wees wat poog om te midde van toenemende bevolkingsdruk, korrupsie en bankrot munisipaliteite ‘n bestaan te maak.

    Nou die dag wys ‘n vriend vir my die munisipale rekening van sy sakeperseel in Johannesburg. Voorheen het hy R1500 per maand erfbelasting betaal. Drie maande gelede het die munisipaliteit sy erfbelasting tot R96 000 per maand opgestoot, omdat hulle gereken het hy maak genoeg geld om dit te kán betaal. Dit verteenwoordig ‘n verhoging van 6 400 persent!

    Soos die ou-Griekse staatsman Perikles gesê het: “Jy mag nie ‘n belang in die politiek hê nie, maar dit verhoed nie die politiek om ‘n belang in jóú te ontwikkel nie.”

    Elders op dié blad berig Leon Lemmer oor die ANC-bewind se nuwe transformasieplanne vir die universiteite. Blykbaar sal 80% van die dosentekorps binnekort swart moet wees soos wat rassekwotas deur Blade Nzimande ingestel gaan word. Ek het min simpatie met die universiteitsdosente want hulle was die eerste om die ANC se Amerikaanse rasse-ideologie te omhels en het sommer vrywillig van Afrikaans ook afstand gedoen om meer “diversiteit” op die kampus te akkommodeer. Regter Faan Hancke, voorsitter van die UOVS se raad, het as’t ware oor sy voete geval om Jonathan Jansen in te voer om sy universiteit te kom verswart en te verengels. Johan van Zyl, die voormalige rektor van Tukkies, het insgelyks die UP aan die Amerikaanse god van diversiteit geoffer. As Blade Nzimande klaar is, gaan daar net Bantoe-universiteite in Suid-Afrika oorbly wat baie soortgelyk aan die voormalige tuislanduniversiteite gaan wees.

    Vele praag-lesers en -ondersteuners woon reeds in die buiteland, veral in Australië. Hoewel daar reeds baie Afrikaners in die VSA ook woon, het Australië min of meer simbolies van Afrikaner-emigrasie geraak. Óf hulle het die skrif aan die muur gesien, óf in hul eie beroep is daar nie meer werk vir blankes in Suid-Afrika nie. Ek dink veral aan stadsbeplanners wat nes ingenieurs deur die ANC-munisipaliteite voor die voet afgedank is omdat sulke kundigheid voortaan oorbodig geag is. Solank daar nog hier en daar ‘n McDonalds of ‘n winkelsentrum verrys, is alles mos reg, of hoe?

    Dit neem my soggens gemiddeld ‘n uur om by my kinders se Afrikaanse hoërskool te kom, al is dit net 20 kilometer ver. As die tolgeld gehef word, gaan ek nog op die snelweg moet betaal ook. Dit klink al amper soos ‘n Karen Zoid-liedjie, nè?

    Stedelike ballade

    In verkeer sit jy hoog en droog
    Belastings en tolgeld is hoog
    Rowers en verkragters laat jou ys
    En Eskom verhoog die kragprys
    Ons kampus is nou lekker Engels
    Ons meng ons met die semels

    Refrein:
    Maar dit maak nie saak nie
    Dit maak nie saak nie…

    Of maak dit saak?

    Ons voorouers is deur ideale gedryf: vryheid, vooruitgang, geloof, beskawing. As kinders van die Amerikaanse oliebeskawing is ons seker minder idealisties en daarom bereid om onreg en selfs ongerief te verduur solank ons net nog ‘n tenk petrol of ‘n wegneem-pizza kan bekostig.

    In die openingstoneel van ‘n roman, Play it as it lays, deur die ferministiese skryfster Joan Didion ry die heldin oënskynlik doelloos in haar motor in Kalifornië rond terwyl sy ‘n hardgekookte eier in die ry afskil en eet. Op die ou einde, as die ANC, Eskom, die stadsraad, die oliesjegs, georganiseerde misdaad, die banke, Naspers, Sanral en al die ander parasiete met ons klaar is, gaan ons seker soos postmoderne nomade in ons motors rondry en van hardgekookte eiers en Coke leef.

    Ons beleef die laaste dae van die oliebeskawing in die PWV-gebied, wat deur die ANC tot daardie lelike portmanteau-woord “Gauteng” vernoem is. Mevrou Angela Merkel is besig om die toekoms van Duitsland op alternatiewe energie te verwed. Ná die ramp in Foekoesjima, Japan, het Duitsland al sy kernkragsentrales afgeskakel en reusebedrae in die ontwikkeling van volhoubare energiebronne soos son en wind belê.

    Die onlangse Johannesburgse Internasionale Motorskou wat ek saam met my elfjarige seuntjie besoek het, het reeds die spore van die groot verandering in vervoer en energie vertoon in die vorm van volledig elektriese voertuie wat met batterye soos dié van ‘n selfoon werk. Die BMW i3 kan tot 190 km ver op ‘n lading ry, teen ‘n  koste van ongeveer 30 sent per kilometer. Trouens, om hom teen Eskompryse te laai, kos sowat R27, minder as ‘n wegneemete by McDonalds. Maar hoekom ry om ‘n vergadering by te woon as jy per internet kan kommunikeer? In stede van die toekoms sal mense seker soos in Nederland kan fietsry, fiks kan bly en die meeste van hul werk virtueel kan afhandel.

    Die toekoms wink vir ons op allerlei maniere: tegnologies, polities, ekonomies. Intussen sit ons vas in die verlede. Johannesburg en Pretoria, tesame met die hele PWV-gebied, gaan vir ons die Detroit-eksperiment oordoen deur ‘n oliebeskawingstad deur middel van regstellende aksie en inwaartse migrasie deur ongeskoolde swartes in sogenaamde “stedelike prêrie” te omskep. Behalwe dat daar nie nog ‘n Michigan-staat gaan wees om in te gryp om dinge so effens weer vlot te maak soos wat in Detroit gebeur het nie. Miskien sal die Wêreldbank en die IMF tot ons redding kom, maar ek twyfel. As Gauteng val, gaan hy soos Harare val en nie weer opstaan nie.

    Wat is die alternatief? Emigrasie? Orania toe? Toevallig sien ek dat eiendomspryse op Orania besig is om te styg. Ons het egter nodig om ‘n miljoen Afrikaners wat tans in Gauteng woon, asook daardie tweetalige Engelssprekendes wat dalk hul lot by ons sou wou inwerp, elders te huisves.

    Die toekoms van Gauteng lyk vir my soos ‘n wetenskapfiksienagmerrie. Daar sal nie skoon water wees nie, maar jy sal moetie en menslike liggaamsdele en heroïen op jou selfoon kan bestel. Soos die ANC-verbonde “bemagtigdes”, sal jy op die snelweë in jou steeds petrolgedrewe swart S-klas-Mercedes kan rondry en die gepeupel rondom jou kan aanskou. Dit gaan egter ‘n aaklige, immorele bestaan wees waarvoor jy die ingesteldheid van ‘n rampokker nodig sal hê. ‘n Menselewe gaan nog goedkoper raak as wat dit reeds is. Etniese konflik tussen buitelanders en Suid-Afrikaans-gebore swartes is nie uitgesluit nie. Geweervuur rondom Sandton City of Brooklyn Mall mag dalk net so alledaags raak as wat dit reeds in Diepsloot of Soweto is. Dink Mogadisjoe wat deur krygshere met geweld regeer word.

    Die ironie is: op die oomblik dat die tegnologie ons bevry van tyd en plek, asook al die kennis in die biblioteke van die wêreld feitlik gratis op ons rekenaarskerms vrystel, verval ons in die mees intense barbarisme, selfs analfabetisme. Bloot omdat ons nie daarvoor “nee” kan sê nie. Want om “nee” te sê, is mos polities inkorrek.

    Deur Australië toe te emigreer, ontkom mense aan die onveiligheid en verval van Suid-Afrika. Maar die volgende geslag sterf hul taal en kultuur af. Wat wen ‘n mens daardeur? Steeds moet jy ‘n hoë prys betaal. Vele opgeleide, professionele Afrikaners eindig in Australië op waar hulle rakke pak in die supermarkte of vragmotors oor lang afstande tussen die myne bestuur. Daar is seker niks mee verkeerd nie, maar is dit die voleindiging van die heroïese Afrikanergeskiedenis: om gasarbeiders in ‘n Engelse land te word?

    Die enigste ding wat my nog in Johannesburg hou, is ‘n internetverbinding. En as dit soos vandeesweek afgaan en dit kos my oor twee dae R200 om via die mobiele netwerk te verbind, dan verlang ek na die spreekwoordelike “huisie by die see” waar ek direk aan die datakabel na die noordelike halfrond kan verbind, verkieslik sonder ‘n Telkom, ‘n Vodacom, ‘n MTN of enige van die parasitiese instellings wat aanhou om ons uit te buit terwyl ons seker met ‘n twintigste van die Noord-Europese internetspoed tevrede moet wees.

    Soos ek al voorheen geargumenteer het, kort ons ‘n nuwe Afrikanerekonomie wat naas die huidige tot stand moet kom. Maar ons sal ons ook stadigaan moet losmaak van die groot stedelike sentra, die hekatombes van die oliebeskawing. Hier gaan mense op ‘n groot skaal krepeer of selfs sterf as hulle weens ‘n gebrek aan energie en water begin inplof. Of stamgevegte op straat beleef.

    In dié opsig was oorlede professor Carel Boshoff – en vóór hom, Verwoerd – versiende met die gedagte om na die Oranjerivier toe te trek. Die ylbevolkte, woestynagtige dele van die Noord-Kaap is waarskynlik waar die Afrikaner se toekoms lê, soos wat Gauteng, maar ook die Wes-Kaap, in ‘n stedelike nagmerrie van duur maar gebrekkige dienste, asook misdaad, korrupsie en anti-blanke rassehaat ontaard.

    In hul sug na verowering, is Suid-Afrika se linkse blankes met hul krete van rassisme! reeds besig om die haat te saai wat ‘n stedelike guerilla-oorlog ontketen. Tans word dit verkeerdelik “misdaad” genoem. As ons maar ‘n paar slimmer linkses in dié land gehad het, sou hulle verduidelik het dat die klas van misdadigers, die sogenaamde loempenproletariaat, ‘n ewe revolusionêre stand is as Marx se stedelike werkers of Mao se landelike kleinboere.

    Die loempenopstand is in volle swang. Die revolusionêre apokalips waarvoor soveel mense “teen apartheid gestry” of selfs gebid het, is hier. Dis monstrueus, gewelddadig en vernietigend.

    Ongelukkig word mense nie deur rasionele argumente en voorspellings oortuig nie, maar deur emosie, beelde en reklame. Daarom, het dit nie tyd geword dat ons Afrikaanse skrywers, sangers en filmmakers die tema van ‘n stedelike voleindiging vir die volk dramaties uitbeeld nie? Maar ook: om die alternatief – die utopie van ‘n Afrikaanse saambestaan met genoeg sonkrag, varswater en bandwydte – voor te stel!

    [followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

    Hou van Dan Roodt se Facebookblad

  • Hennie van Deventer oor Nelson Mandela

    Hennie van Deventer, ‘n oud-redakteur van Volksblad, woon deesdae op Melkbosstrand. Hy skryf soms briewe aan koerante. Hy mymer graag oor die verlede en gebruik sy LitNet-blog vir hierdie doel. Op 7 deser het hy ter ongekwalifiseerde verering van Nelson Mandela, “Madiba” genoem, ‘n brief in Rapport gepubliseer. Sy brief is nie in sy geheel in die koerant weergegee nie. Van Deventer voel sterk daaroor dat sy lesers volledig in sy besondere insigte moet kan deel. Hy het dus dadelik sy volledige brief op sy blog gepubliseer. Die maklikste om toegang tot hierdie stukkie dinkwerk te kry, is waarskynlik via die LitNet-nuusbrief van 10 deser. Ek haal aan uit sy onverwelkte, outentieke, volledige teks.

    Van Deventer vra hom af: “Wat sou ‘n gepaste gedenkteken vir Madiba wees?” Hy noem Mandela “dié internasionale ikoon” en “die vader van die nuwe Suid-Afrikaanse nasie” [nasie?]. Mandela kwalifiseer “seker vir ‘n groter eer as net sy gesig [wat nog?] op ons geldnote, en ‘n munisipaliteit hier, ‘n universiteit daar of ‘n klompie strate wat sy naam dra. Die tyd om verbeeldingryk en kreatief te dink, durf nie uitgestel word nie. Op die lange duur sal die waardige verewiging [!] van die Mandelanaam immers veel meer gewig dra as al die nagwake, straat-demonstrasies, vragte ruikers, perorasies, briefies, boodskappe en ander verganklikhede van die laaste weke.”

    Van Deventer noem dat hy al in 2002 voorgestel het dat die Nasionale Kruger-wildtuin tot die Nelson Mandela-Vryheidspark herdoop word. Let op die voorgestelde vervanging van die ekologiese term “wildtuin” met die politieke term “vryheidspark”. Hou ook in die gedagte dat ons groot moet dink. ‘n Park klink groter as ‘n tuin. “Natuurlik sou die prysgawe van die geliefde Krugernaam ‘n reuse-opoffering behels. Dink egter net watter plusfaktor dit vir samebinding kan wees as ‘n raakvat-idee vir die Groot Verering van Nelson Mandela in Afrikaner-geledere gebore word … Wat kan treffender simbole van wedersydse vergewensgesindheid wees … en boonop waarborg dat die park as trots vir Suid-Afrika, en vreugde vir besoekers, in ‘n spogtoestand gehou word?” ‘n Mens vra jou af: Is die talle Mandela-strate in ‘n spogtoestand?

    Hoe konkretiseer Van Deventer sy poging tot grootse denke in uitdruklike voorstelle? Om die Mandela-naam aan die grootste plaaslike lughawe te gee, is volgens Van Deventer om te klein te dink. “Vir ‘n waardige verering van Nelson Mandela sal groter gedink moet word.” ‘n Stad is groter as ‘n lughawe. Van Deventer se voorstel is “om Pretoria liewer Mandela te noem as Tshwane (‘n skadufiguur).” Wat is (moontlik) groter as Pretoria? ‘n Berg. Waaraan Van Deventer gedink het, is nie ‘n stukkie berg soos Cathkin Peak nie, maar “die hele Drakensberg-reeks.” Waarom nie dit na “Madiba” noem nie? – die berg sal immers nie beswaar opper nie. Wat is seker groter as die hele Drakensberg-reeks? Die Kruger-wildtuin. Vandaar Van Deventer se voorgestelde naamsverandering.

    Op hierdie punt hou Van Deventer op om al hoe groter te dink. Maar hy het deur voorbeeldstelling aan ons ‘n metodiek verskaf waarvolgens ons op ons eie kan voortgaan om te dink. Wat is groter as die Kruger-wildtuin? Seker agt van die nege provinsies. Wat is groter as ‘n provinsie? Die hele land. Suid-Afrika kan daarvolgens Madibië genoem word. As Mandela egter “dié internasionale ikoon” is, sou ‘n landsnaam steeds nie reg aan hom laat geskied nie. Ons hoor daagliks dat die wêreld se oë op die siek Mandela is. Deur al hoe groter te dink, kan die aardbol, die son, die Melkweg en die heelal na Mandela genoem word. Dit toon waartoe ‘n “raakvat-idee” van ‘n oud-joernalis kan lei; dus hoe Van Deventer se denke al hoe meer ‘n “plusfaktor” word.

    Voordat ons soos Van Deventer “verbeeldingryk en kreatief” verder oor die moontlikheid van Mandela-verering dink, moet ons liefs eers oor Mandela se geskiedenis lees, bv David James Smith se boek, Young Mandela (London: Weidenfeld & Nicolson, 2010, 340p). Daarna kan rasioneel besluit word of Mandela vereer behoort te word en, indien wel, in hoeverre dit wenslik is..