praag.co.za

Tag: universiteite

  • Karel Combrinck: Molog en die media

    Karel Combrinck: Molog en die media

    Uiteraard sluit hierdie in ‘n mate aan by Dr Roodt se video oor die walglike skepsel Joe Biden. Ek wil darem net sê dat ek dié stukkie geskryf het voordat ek na dr Roodt se video gekyk het. Miskien kan  ‘n bietjie vertroosting gevind  word in die feit dat baie miloene Amerikaners vir Joe Biden net so walglik vind soos ons.

    In sy video lê dr Roodt sterk klem op die houdings en handelswyses van die media en baie van ons het seker al gewonder waarom die wêreld se kommunikasiemedia, die gedrukte pers, televisie, radio, die filmbedryf en uitgewerye so te sê voor die voet links is. Die universiteite is wel nie deel van die media nie, maar dieselfde geld ook maar daar: Hulle is veronderstel om objektiewe waarnemers en mededelers van kennis en die waarheid te wees, met onbevange ontledings en kommentaar, maar hulle is so te sê almal onverbloem links en bevooroordeeld.

    Eers moet ons vra of daar met reg gepraat kan word van wêreldmedia. Dit is merkwaardig dat daar tussen koerante en ander media-instellings die wêreld oor, ‘n groot ooreenkoms is wat betref die keuse van onderwerpe, die inhoud en veral redaksionele menings, vertolkings en kommentare. Dr Roodt het in sy video ook hierdie verskynsel uitgelig. Wat betref die universiteite: is daar enige betekenisvolle verskil tussen die Universiteit van Stellenbosch en die Universiteit van bv New York of Washington? Deels danksy die leierskap van professor Wurm De Villiers, geen.

    Baie van die materiaal wat koerante in Amerika, Australië of Suid-Afrika gebruik, kom van groot internasionale persagentskappe wat deur ‘n handjie vol geldmagnate beheer word. Talle berigte en kommentare word ook oor en weer bykans woordeliks,  uit ander publikasie binne en buitelands «gelig».

    En daarmee is die towerwoord dan ook uit : Geldmagte. Die media word besit en beheer deur ‘n handjie vol rykes. ‘n Onlangse studie het getoon dat 90% van alle media in die VSA deur net ses groot finansiële instellings besit word wat op hul beurt ‘n menigte ander media-instellings besit en beheer, m.a.w. ‘n soort oligargiese klub. So is dit ook in die res van die wêreld, waaronder Suid-Afrika. Die Naspers is byvoorbeeld uit en uit ‘n geldmaakorganisasie wat behoudende waardes tot  ‘n spotterny maak. En natuurlik links. Vir watter rede op aarde kry Naspers dit reg om Joseph Biden te ondersteun behalwe dat hy Afrikaners haat, links is en walglik.

    Dit is ook so dat die media handlangers is van regerings. Regerings word, net soos die media, ook deur die finansiële oligargie beheer. Baie lede van Westerse regerings, selfs eerste ministers en presidente is werktuie van die internasionale geldmag, insbesonder die groot banke soos Rothschild en Goldman Sachs en daar is van hierdie regeringslede wat selfs deur die geldmag «geplant» word. ‘n Voorbeeld: In 1969 het mnr Georges Pompidou direk oorgestap van die Rothschildbank waarvan hy direkteur was, na die Franse presidentskap. In 1973 het hy wetgewing laat aanneem waarvolgens die vermoë van die staat ontneem is om renteloos geld van die Franse sentrale bank te leen. Voortaan was die Franse regering verplig om geld teen betaling van rente aan die private banke (insluitend natuurlik Rothschild) te leen waardeur die banke eindeloos verryk is en die staat in skuld gedompel is waarvan die land sedertdien  nooit weer herstel het nie. (Baie Franse het dit genoem die «Rothschildwet».

    Die vraag bly egter nog steeds : waarom links? As die wêreldmedia deur grootgeld beheer word hoe kan dit dan links wees? Die geldmagte is tog nie links nie. Wel, die antwoord hierop is dat die geldmagte nog links nog regs is . Hulle is geldmagte, einde van storie. Die groot geldmagte is op wêreldbeheer ingestel. Beheer oor staatsfinansies, beheer oor wat ons sê en skryf en oor wat ons mag publiseer en inderdaad ook beheer oor wat ons dink. Hulle strewe is na selfs meer fabelagtige rykdomme as wat hulle reeds het. En fabelgtige rykdomme beteken haas onbeperkte mag.

    En hiervoor benodig hulle propagandamiddele en die propagandamiddele is die media.

    Vir die internasionale kartel van geldparasiete maak dit nie saak of ons ontwikkel in ‘n wêreld sonder rasverskille, sonder grense en sonder kulturele skeidslyne nie. Trouens dit is juis wat hulle in staat stel om groter beheer oor die mensdom te kan uitoefen en meer geld te kan maak: ‘n amorfe massa gekondisioneerde verbuikers en nuttige idiote wat hulle vermoë om vir hulleself te dink aan “meningsvormers”  in die media en by implikasie aan die kartel oorhandig het.

    Die oligargie bevorder linksheid omdat regse regerings in hulle pad staan. Regse regerings het ‘n sterker sin vir nasionalisme, volksidentiteit, nasionale soewereiniteit, ras- en kulturele verskille en nasionale grense, alles dinge wat die internasionale geldmag vrees en verafsku. En om die wêreldmening te kondisioneer om die geldmagte se doel te dien, gebruik hulle die media en daarom sorg hulle dat die media links is.

    Regse regerings, soos in die vorige paragraaf gedefinieer, bestaan daar haas nie meer nie behalwe miskien in kommunistiese lande soos Rooi Sjina en Noord-Korea. Almal is bewus van die felle aanslag waaronder ‘n relatief regse President Trump gebuk moes gaan of die Hongaar Victor Orban en beide hoofsaaklik weens dieselfde rede: hulle teenkanting teen instroming uit die derde wêreld.

    Dis nie mnr Trump of Joseph Biden wat Amerika en die wêreld regeer nie. Dis die internasionale geldkartel, aangevoer deur ‘n dosyn parasitiese banke. Mnr Trump en Joseph Biden is daar grootliks om die Amerikaanse bevolking te sus met die illusie dat hulle in ‘n demokrasie leef. En in Europa nie veel anders nie. Die Europese Unie is in die lewe geroep hoofsaaklik  om die rykes verder te verryk: ‘n Groter bevolking om uit te buit, groter beheer oor die regerings van lidlande, doelbewuste aanmoediging van immigrasie uit die derde wêreld (goedkoper arbeid, meer verbruikers, meer nuttige idiote wat gemanipuleer kan word , aftakeling van volksidentiteit) en ondergrawing van nasionale soewereiniteit, alles dinge waartoe die media ywerig meewerk.

    Die enigste manier waarop hierdie sataniese alliansie van bank, media en regering gestuit kan word, is deur bewuswording van die publiek. Dis duidelik dat in die aangesig van die (linkse) media alternatiewe middele, die sosiale media soos dit ook genoem word, ‘n sleutelrol speel. Daarom moet ons ook bedag wees daarop dat die magte van Molog ‘n einde sal wil maak aan die bedrywighede van die sosiale media.

    (Die Oxford Dictionary beskryf Moloch as “a power or influence to which everything is sacrificed”.

    Maar vir menings uit die perd se bek kom ons kyk na enkele aanhalings van mense wat weet :

    Eerstens, John Swinton, op sy dag Redakteur van die New York Times. In sy aftreerede as redakteur sê hy :

    There is no such thing in America as an independent press. You are all slaves. You know it, and I know it. There is not one of you who dares to express an honest opinion. If you expressed it, you would know beforehand that it would never appear in print. I am paid for keeping honest opinions out of the paper. You are paid similar salaries for doing similar things. If I should allow honest opinions to be printed in one issue of my paper, before twenty-four hours my occupation would be gone. The man who would be so foolish as to write honest opinions would be out on the street hunting for another job. The business of a New York journalist is to distort the truth, to lie outright, to pervert, to villify, to fawn at the feet of Mammon, and to sell his country and his race for his daily bread, or for what is about the same — his salary. You know this, and I know it; and what foolery to be toasting an “Independent Press”! We are the tools and vassals of rich men behind the scenes. We are jumping-jacks. They pull the strings and we dance. Our time, our talents, our lives, our possibilities, are all the property of other men. We are intellectual prostitutes.

    In ‘n toespraak in 1991 voor die Trilaterale Kommissie deur bankier David Rockefeller sê hy :

    We are grateful to the Washington Post, The New York Times, Time Magazine and other great publications whose directors have attended our meetings and respected their promises of discretion for almost forty years.

    It would have been impossible for us to develop our plan for the world if we had been subjected to the light of publicity during those years.

    But, the world is now more sophisticated and prepared to march towards a world government.

    The supranational sovereignty of an intellectual elite and world bankers is surely preferable to the national auto-determination practiced in past centuries.

     

    En derdens Henry Ford :

    It is well enough that people of the nation do not understand our banking and monetary system for, if they did, I believe there will be a revolution before tomorrow morning.

    Wat kan duideliker wees: Die geldmagte, regerings en die media voer mekaar direk en indirek en die media is hiervan bewus en bevorder dit doelbewus. Die groot vraag is hoe lank gaan die Westerse openbare mening hulle nog aan die neus laat lei voordat hulle rebelleer. Dit sal miskien nooit gebeur nie, maar wie weet, dalk gebeur dit sommer oornag. Die kruitvat loop oor en wat nog skort, is net ‘n vuurhoutjie — koronavirus?

  • Leon Lemmer: Die verpolitisering van universiteite

    Leon Lemmer: Die verpolitisering van universiteite

    Die Universiteit van Suid-Afrika (Unisa) was ‘n baanbreker op die gebied van afstandsonderrig. In 1946 het Unisa begin oorskakel van bloot ‘n eksaminerende instansie na die verskaffing van tersiêre onderrig oor die pos, waarmee in 1947 begin is. Aanvanklik was daar groot skeptisisme oor of so ‘n onderneming genoeg studente sou trek en in hoeverre die kwalifikasies naas dié van residensiële universiteite deur werkgewers en ander universiteite erken sou word. Die persoon wat Unisa meer as enigiemand anders op ‘n gesonde akademiese grondslag geplaas het, is Samuel Pauw, die rektor van 1956 tot 1972. Sy uitgangspunt was dat die onderrig wat Unisa aanbied en die standaarde wat hy stel, eerder beter as net so goed soos dié van ander universiteite moet wees.

    Die geskiedenis van die eerste eeu is deur Maurice Boucher geboekstaaf: Spes in arduis: ‘n Geskiedenis van die Universiteit van Suid-Afrika (Pretoria: Unisa, 1973, 404p). Die teks is ook in die oorspronklike Engels gepubliseer. Vir elke vraestel in elke kursus in elke vak/leergang het die student gedrukte studiegidse en studiebriewe ontvang. Hy moes die voorgeskrewe boeke aankoop en die aanbevole boeke by die Unisa-biblioteek in Pretoria leen en terugbesorg. ‘n Doeltreffende posdiens het suksesvolle afstandstudie moontlik gemaak. Gedurende die jaar moes die student ‘n bevredigende punt vir sy verpligte werkopdragte behaal om toelating tot die eksamen aan die einde van die jaar te kry. In die eksamen is vasgestel hoedanig die student se kennis en insig is, asook of hy daardie kennis kon vertolk en toepas. Soos dit in Unisa se leuse gestel word, het afstandstudie van die student inderdaad moed teen die styltes geverg. Maar geeneen kon toe met reg meer aanvoer dat hy nooit die geleentheid gehad het om ‘n universitêre kwalifikasie te verwerf nie.

    Deesdae is afstandskommunikasie baie gouer en makliker en word afstandsonderrig toenemend deur residensiële universiteite aangebied. Sonder elektroniese uitvindings soos rekenaars en die internet sou Unisa in die nuwe Suid-Afrika, ná die ineenstorting van die posdiens, nie kon voortbestaan nie. Die onderrig is in sowel Afrikaans as Engels aangebied. Wat personeel (dosente en administratiewe amptenare) betref, was Unisa tot 1994 oorwegend ‘n Afrikaanse universiteit. Fakulteits- en senaatsvergaderings is feitlik uitsluitlik in Afrikaans gehou. Sedertdien het transformasie plaasgevind. Engels-eentaligheid het ingetree en sowel die akademiese as administratiewe aansien van Unisa het ernstige en heel moontlik onherstelbare skade gely.

    Ek skryf oor die goeie ou dae toe Unisa-studente eerder deeltyds as voltyds studeer het. Vanweë die groot aanvraag vir sy onderrig, plaaslik en in die buiteland, kon Unisa vakke, bv in vreemde tale (soos Spaans), aanbied wat aan geen ander plaaslike universiteit lewensvatbaar sou wees nie. Maar daar was ook ander innovasies. Byvoorbeeld, in die wysbegeerte/filosofie was daar twee hoofvakke: Geskiedenis van die Wysbegeerte (GW) en Sistematiese Wysbegeerte (SW). In GW is die vak chronologies aangebied: 1ste jaar (1 vraestel) Antieke/Griekse wysbegeerte. 2de jaar (2 vraestelle) Middeleeuse wysbegeerte en Thomisme en Nieu-Thomisme. 3de jaar (3 vraestelle) Moderne wysbegeerte tot die 19de eeu. In SW is die vak ingevolge wysgerige subdissiplines aangebied: 1ste jaar (1 vraestel) Inleiding/Aard van die wysbegeerte. 2de jaar (2 vraestelle) Formele logika en Wetenskapsleer/Metodologie. 3de jaar (3 vraestelle) Kennisleer/Epistemologie, Metafisika, Etiek, Waardefilosofie/Aksiologie: Estetika of Staatsfilosofie.

    Eksamen kon in talle sentra dwarsoor die land en in sommige hoofstede in die buiteland geskryf word. In Kaapstad, in die jare vyftig, het die Universiteit Kaapstad die eksamenlokaal in Oranjezicht verskaf. ‘n Bejaarde dame, mevrou Adendorf, het as opsiener opgetree. Op ‘n dag sê sy dat sy nog altyd gewonder het wat die verskil tussen historiese en sistematiese wysbegeerte is. Op ‘n ander dag is sy, met die dag se eksamenskrifte by haar, op die stasie dood aangetref.

    ‘n Rooms-Katolieke Belg, Herman de Vleeschauwer (1899-1986), het in 1923 ‘n doktorsgraad verwerf en in 1934 ‘n professor in Gent geword. Hy was van 1951 tot 1966 ‘n Unisa-dosent en het die Geskiedenis van die Wysbegeerte aangebied. Hy het ‘n spekulatiewe, kontinentale benadering tot die wysbegeerte gehad. Die ateïstiese AMT (Bert) Meyer (gebore in 1922) was van 1959 tot 1971 die dosent in Sistematiese Wysbegeerte. Daarna het hy na Nederland geëmigreer. Hy het die wysbegeerte Anglo-Amerikaans en analities benader. In Pieter Duvenage se boek, Afrikaanse filosofie: Perspektiewe en dialoë (Bloemfontein: Sun Media, 2016, 306p – Praag 16.04.2017) is daar ‘n hoofstuk oor Bert Meyer.

    Wat duidelik is, is dat Unisa-studente met twee volwaardige voorgraadse hoofvakke omvattender as aan residensiële universiteite met die wysbegeerte kennis gemaak het. In daardie stadium is die aanbieding van die wysbegeerte aan die Afrikaanse universiteite, soos in die Middeleeuse, sterk deur godsdienstige/teologiese oorwegings beïnvloed en daardeur gerig en selfs oorheers. Dit is waarom Bert Meyer sy pos aan die Universiteit Pretoria ontruim het om eerder ‘n Unisa-dosent te word. Unisa-studente is, soos dit hoort, aan verskillende benaderings blootgestel: bv in die wysbegeerte Rooms-Katoliek en kontinentaal teenoor ateïsties en analities. Maar selfs daardie opset was nie vry van onregverdigbare religieuse beïnvloeding nie. De Vleeschauwer het aan die druk van die Rooms-Katolieke Kerk (RKK) toegegee deur voorgraads ‘n hele vraestel aan die basis van RKK-teologie te wy: die wysbegeerte van Thomas van Aquino (1225-1274), dus wesenlik die verchristeliking van Aristoteles (384-322 vC), en sy navolgers, die Nieu-Thomiste, tot in die 20ste eeu.

    Dit het onder meer die volgende hoogs ongewenste gevolg gehad: Ten spyte van die rojale voorgraadse aanbod het die leerplan die studie van die geskiedenis van die wysbegeerte, met die uitsondering van Nieu-Thomisme, nie verder as die 19de eeu gevoer nie. Eers in die eerste honneursvraestel het 20ste eeuse/hedendaagse wysbegeerte aan die beurt gekom. Daar was vier honneursvraestelle. Hierna was daar nog nie ‘n einde aan die buitensporige vereistes wat Unisa aan ‘n student gestel het nie. Die magisterleergang in die wysbegeerte het uit twee vraestelle en ‘n volwaardige verhandeling bestaan, terwyl die residensiële universiteite net ‘n verhandeling vereis het. Deesdae word die magisterleergang aan die plaaslike universiteite dikwels afgewater tot slegs vraestelle of vraestelle en ‘n skripsie van beperkte omvang, soortgelyk aan ‘n vakkundige artikel.

    Ek het grootgeword in die dampkring van ‘n protestantse predikant vir wie die Roomse gevaar die grootste onding op aarde was. De Vleeschauwer het die ryke kultureel-geestelike verskeidenheid van die Middeleeue, wat hy van 400 tot 1400 nC gedateer het, aan my bekend gestel. Dit was nie donker eeue soos dit dikwels in protestantse geledere voorgestel word nie. In daardie era is die grondslag vir die moderne tyd, die Renaissance, Verligting, Protestantisme, moderne wetenskap, nasionale state en tale, ens, gelê. Die latere geskiedenis van Europa, die Weste en die wêreld kan nie afdoende sonder kennis van die Middeleeue verstaan word nie.

    Dit bring my by Milo Yiannopoulos (gebore in 1984) se boek, Middle Rages: Why the battle for Medieval Studies matters to America (Dangerous Books, 2nd edition, 2019, 56p; Amazon Kindle $3.44). Die boek is deur die outeur self gepubliseer. “This story was originally slated to appear in one of the country’s most prestigious higher education publications … Two days before publication, I was abruptly informed that the story would not run as intended, with no further explanation offered” (Kindle 288). Die eerste weergawe het in 2018 op die outeur se webwerf, dangerous.com, verskyn.

    Ek het by ‘n vorige geleentheid oor Milo geskryf. Ek haal ‘n paragraaf aan: “JH du Toit het reeds oor die Milo-manie op Praag (11 Februarie [2017]) geskryf. Milo lyk en is in vele opsigte anders as die stereotiepe beeld wat aan regses gegee word. Dit maak dit moeilik om hom sonder meer te ondersteun. Lees bv die omvattende Wikipedia-artikel. Maar Milo het veral op Amerikaanse universiteitskampusse ‘n oorwegend heilsame invloed, waar – soos deesdae in Suid-Afrika – regse standpunte feitlik nooit gehoor word nie. In hierdie konteks word Hannah Arendt (1906-1975) soos volg deur Milo aangehaal: ‘The aim of totalitarian education has never been to instill convictions but to destroy the capacity to form any’” (Praag 7.10.2017).

    Intussen het Milo verder op sy eiesoortige pad gevorder. “Milo lives in New Jersey with his husband, John” (Kindle 778) – waarskynlik ‘n skuilnaam. Die boek is aan John opgedra (11). “I am married to a black man from Jersey” (251). Sy lewensmaat is dus soos dié van die vigslyer en gay-aktivis, Edwin Cameron, wat teen wil en dank op aandrang van Wim de Villiers as kanselier van die Universiteit Stellenbosch (US) aangestel is om as rolmodel vir studente en andere te dien. Cameron is ‘n US- en Unisa-oudstudent. Volgens Nelson Mandela is Cameron “one of South Africa’s new heroes” (Wikipedia). Wat goed genoeg vir Mandela is, is (vanselfsprekend) goed genoeg vir die getransformeerde US.

    In sy nuwe boek toon Milo weer sy omvattende ingeligtheid en sy buitengewoon goeie insig, al beweer die Wikipedia die teenoorgestelde. Hy slaag daarin om op ‘n sprankelende manier sy gedagtes te verwoord. Vryheid van denke en uitdrukking bly sy hoofokkupasie eerder as konserwatiewe, behoudende denke – daarvoor is hy in te vele opsigte te radikaal. Maar hy het fundamenteel reg met: “Wat deesdae regstelling, korrektheid en byderwetsheid genoem word, is eintlik almal polities oordraagbare siekte; tentakels van dieselfde sindroom” – soos ek dit in die vorige rubriek oor Milo gestel het. Hy dink, soos ek, dat ‘n universiteit nie net verskillende standpunte moet toelaat nie, maar dit daadwerklik moet aanmoedig. “Wanneer ‘n universiteit soos Stellenbosch [egter] deesdae diversiteit propageer, gaan dit om die obsessie om ‘n verskeidenheid rasse en kulture op die kampus te hê; nie om die studente ook aan nie-linkse, bv regse, idees bloot te stel nie.”

    Milo se benadering tot die Middeleeue is ewewigtig en myns insiens korrek. Wat aan veral die Amerikaanse universiteite gebeur, is dat Medieval Studies verdag gemaak en gekritiseer word omdat dit glo te wit en manlik is. Wat verlang word, is inklusiwiteit, oftewel diversiteit en multikulturaliteit; dus die soort pleidooie wat al hoe meer ook op die plaaslike universiteitskampusse opklink. Dit is “die ander” wat deel van die hoofstroom wil wees en dus ook gekanoniseer moet word; dus nie net (of veral) blanke mans nie, al het die ander nie (in dieselfde mate) gepresteer nie. Die sogenaamde benadeeldes koester slagofferstatus en wil hê dat die geskiedenis herskryf moet word sodat die rol wat hulle voorgangers na bewering gespeel het, ook die aandag geniet wat hulle glo verdien.

    Dit is eintlik soortgelyk aan die besware teen kolonialisme. Die geskiedenis moet verwring word totdat dit in ooreenstemming met hedendaagse ideologiese oortuigings is. Die kere toe hieraan toegee is, “accurate understanding of the past and its greatnesses have given way to scapegoating, victimology, and ressentiment” (21). “The intersectionalists are actually the specific heirs to a Western egalitarian tradition with no parallels. To turn on the culture that produced you and label it the origin of all evil is a sort of oedipal auto-cannibalism that literally cuts off inspiration at its source” (657). Hedendaagse Amerikaanse universiteite is feitlik per definisie anti-Amerikaans, dus dislojaal, onpatrioties en deurspek met kulturele marxisme.

    “Medieval Studies is an outlier in the academy. Although the foundational texts of medieval history are also the foundational texts of the academy itself, it has always been on the margins as a discipline. Since the founding of the Medieval Academy in 1925, it has been an interdisciplinary endeavor including language, liberature, history and philosophy” (199). “Medieval Studies would be a glistering jewel in the social justice diadem, because study of the Middle Ages is fundamental to understanding how the Christian West emerged, and how dramatically its character differs from other cultures.* Read properly, medieval history is about the divine comedy of Christianity – and about the rise of its great eastern antagonist, Islam. Europe’s self-criticism is what medieval studies is largely about, so it stands at the heart of current debates about Europe and western civilization,including the current moral panic about white supremacy” (332). Onderwerpe soos “white ethno-states” (369), nasionalisme, skone kuns en religie, veral die Christendom, kan nie vermy word nie. Hulle almal het tot die Weste se sukses bygedra (337). Volgens die kritici is die studie van die Middeleeue ” a safe space to be elitist, a safe space to be white, a safe space to be Christian, Eurocentric, misogynist” (354). Wat deesdae, in sy geheel gesien, onaanvaar van die Middeleeue is, is sy “unbearable whiteness” (390). “Europe is too ‘white-centric’” (405).

    [* Ingevolge sosiale geregtigheid is bv mense, religieë en kulture gelyk en fundamenteel eenders. Die andersoortigheid van die Weste mag dus nie uitgelig word nie. Maar: “The historical fact remains that from around 1000 CE western European Christian society developed in ways connected to, but distinct from, other parts of the world” (354). Die linkses se eintlike grief is “the cultural and economic superiority of the West” (396).]

    In die boek word daar veral verwys na die smeerveldtog wat teen ‘n gerekende historikus in Middeleeuse Studie gevoer word: die “white, Republican-voting Catholic convert” (136) Rachel Fulton Brown, verbonde aan die University of Chicago. “Here we have several common features of academic decay: the politization of a scholarly field, the arousal of tribal resentments, allegations of white supremacy, a victim of color, a white perpetrator, a protest letter with many, many signatures, and a compliant media” (27). Die “victim of color ” is ‘n ander dosent in Middeleeuse Studie, die Koreaan Dorothy Kim.

    Die beswaarskrif teen Brown is deur 1 500 dosente ondersteun. Sy word beskou as “being insufficiently woke on matters of social justice” (131). “Sharp-elbowed young professors know that a preoccupation with social justice is both fashionable and advantageous. It can also excuse you from the perky business of serious scholarly work” (220). “They signed the letter because they wanted to signal their virtue, because they wanted their colleagues to think well of them, or because they wanted to ease for a moment their liberal guilt” (37). Onderliggend is daar identiteitspolitiek en politieke korrektheid, waarvolgens nieblankes verheerlik en blankes verdoem word. Dit is ‘n voorbeeld van die “anti-intellectual ossification into which the humanities have deteriorated” (32).

    Baie van die akademiese euwels wat in hierdie rubriek aan bod kom, is reeds in my vorige rubriek oor Michael Rectenwald genoem (Praag 20.07.2019). Milo verwys spesifiek na die geval Rectenwald (622). Daar is talle ooreenkomste tussen die stryd wat Rectenwald gevoer het en dié van Brown. In die genoemde vorige rubriek het ek ook bronne gelys wat handel oor die oorweldigende linksheid van Amerikaanse universiteite. Die aanslag teen Middeleeuse Studie is deel hiervan.

    Brown se misstap is dat sy in 2015 ‘n inskrywing op haar blog met die opskrif, “Three cheers for white men”, gepubliseer het. “She was responding playfully to the ‘dead white male’ trope in academia, gently pointing out that the wicked Caucasian dudes of social justice folklore were responsible for, among other things, the development of chivalry, consensual marriage and, to some extent, the success of feminism itself” (49). Wat Brown na bewering via haar blog gedoen het, is “‘facilitating cyber-harassment’. In the topsy-turvy world of social justice, reporting is abuse, journalism is harassment and political dissidence is a capital crime” (478).

    “Brown’s colleagues declared war on her, incensed by her refusal to back down and apologize” (55). Sy het ‘n permanente doseerpos, maar haar werkgewer het die kritiek op Brown as baie ernstig beskou, maar tog besluit om haar nie te ontslaan nie. Dit is te danke aan die feit dat die University of Chicago sterker akademies en (dus) minder polities byderwets as baie (of die meeste) ander Amerikaanse universiteite is. Maar: “How can the University of Chicago, rightly lauded for its attitude to academic freedom and freedom of speech, win the fight against trigger warnings and safe spaces if other universities don’t recognize what it means to stand for academic freedom against the social justice warriors? Or for truth against social justice?” (725). “To this day, the University of Chicago remains silent on the matter, and her [Brown’s] department [history] has done nothing besides issue a boilerplate statement distancing themselves from Fulton Brown’s personal opinions. The Medieval Academy of America, an academic body to which most medievalists belong, didn’t punish Kim, instead, they rewarded her. Kim was given free membership … for life” (189).

    Die gebeure dui op hoe toksies die atmosfeer aan universiteite is; hoe kronies siek die akademie geword het. Dit verduidelik bv waarom daar by die dosentekorps van die Universiteit Stellenbosch geen daadwerklike teenstand teen Wim de Villiers se verengelsingsbeleid is nie. Ook waarom die US-senaat vroeër vanjaar eenparig die verlenging van De Villiers se termyn as rektor vir ‘n verdere vyf jaar aanbeveel het. Almal val sonder verset in by wat in die mode is. “Scholars are not known for their courage” (736). Eintlik is die houding van die US-dosentekorps dalk eerder “self-serving cowardice – not to mention suicidal professional stupidity, given the vast body of evidence we now have about what happens to university departments and academic disciplines once they capitulate to the insatiable cult of social justice” (742). Die eens goeie beeld van die US as akademiese inrigting het die afgelope dekade of twee radikaal verander. “The glamor and admiration once associated with higher education is evaporating, now that universities are seen as hyper-partisan centers of political indoctrination and fortresses of elitist hypocrisy” (616). “Educators refused to defend their own academic freedom from the rising tide of political correctness, social justice, victimhood culture and millennial entitlement … The faculty has no one to blame but itself” (622).

    “Brown was taken to task for refusing to acknowledge the problematic ‘whiteness’ of her field and her responsibility as a Medieval Studies professor to ‘do something about it’” (55). Dit is klaarblyklik “an attempt to inject into the study of the Middle Ages the same far-Left identity politicking that has done so much damage to liberal arts departments” (60). In die humaniora in Amerika is dit veral Engelsdepartemente wat hulle aan ekstreme linksheid oorgegee het en in die sosiale wetenskappe is dit veral dosente in kulturele/sosiale antropologie en sosiologie. Die beswaar teen Brown is onder meer “about medieval history being used to shore up white supremacy” (84).

    ‘n Mens vra jou af: Hoe op aarde moet Brown die studie van die Middeleeue ontwit? Sy het ruggraat en het vir die aktivistiese akademici uitdagend aangesê: “Learn some fucking history” (84). “Her point being that learning the facts about the Middle Ages destroys any white supremacist narratives” (235). “The story grew legs, and journalists started sniffing around, ears cocked for any headline into which they could crowbar a reference to white supremacy” (105). Retories is Brown daarvan beskuldig dat sy ‘n rassis, fascis, nazi, anti-semitis, blanke heerssugtige, wit nasionalis, ens, is. Die siening van haar kritici is bv “the Crusades as a manifestation of white imperialism” (359) en “Medieval Studies is actively hostile to minorities [ie non-whites]” (430).

    Dorothy Kim “kicked off all the drama” (277) en het Brown die skerpste en herhaaldelik aangeval. Sy is aktivisties en polities betrokke. “Neutrality is not optional” (277). Kim is baie jonger as Brown en het nog nie ‘n vaste aanstelling as dosent in Middeleeuse Studie nie. Brown is ‘n medeprofessor in geskiedenis terwyl Kim ‘n assistent-professor in ‘n Engelsdepartement is en in letterkunde spesialiseer. In 2015, toe die polemiek ontstaan het, was Kim aan Vassar College (Ploughkeepsie, New York) verbonde. “She has since been appointed at Brandeis University [Waltham, Massachusetts], which has a reputation for indulging identity politics and social justice demands to a degree considered extreme even by university standards” (225). Kim het ‘n boek oor die gebeure geskryf wat na verwagting aan die einde van 2019 gepubliseer gaan word: Digital whiteness and Medieval Studies (153p). Daar is interessante inligting oor hierdie polemiek op die internet beskikbaar: Google Rachel Fulton Brown en Barbara Kim. Dit is duidelik dat Brown se vriendskap met Milo Yiannopoulos haar by baie mense in onguns gebring het. Die National Association of Scholars het genadiglik sy steun aan Brown toegesê.

    Al die afgesaagde besware teen die blankes en die Weste word ter diskreditering van Middeleeuse Studie opgehaal. “Insufficient attention is paid in medieval curricula to the ‘problem of whiteness’ and its complicity in European slavery … But the medieval slave trade stretched from Scandinavia to the furthest reaches of the Muslim world. Vikings began their raids not for food or precious metals, but to abduct people they could sell into servitude. Globally speaking, slavery isn’t a ‘white thing’ – it wasn’t in the Middle Ages and it isn’t now” (414). “Leftist critiques of the field seem to have less to do with rebalancing a Eurocentric understanding of the past than they do with giving white Christian Europe – and, by implication, modern Christian America – a bad name” (420).

    Daar is ook aktiviste wat “queer readings of the Middle Ages” verlang (493). Hierteenoor kan ‘n meer realistiese standpunt gestel word, soos dat “modern feminism [is] … a ‘sour mix of victimization and privilege’” (532). ‘n Tipiese (oordrewe) verweer is dat dit ‘n uitdrukking van haat jeens vroue is (536). Maar dit kan ook beskou word as ‘n geldige beswaar teen “the excesses of feminism” en ‘n poging “to build men up” (541) uit hulle huidige vertrapte toestand.

  • Studente aan Georgia Universiteit kan nou hul eie punte kies

    Studente aan Georgia Universiteit kan nou hul eie punte kies

    Studente aan Georgia University kan nou hul eie punte kies vir ‘n aanlyn studiekursus omdat “emosionele reaksies op stresvolle situasies diepgaande gevolge kan hê vir alle betrokkenes”.

    Leerplanne vir twee van dr Richard Watson se besigheidskursusse, sal dus nie ‘n eksamen by die Universiteit van Georgië vereis nie.

    Watson het ‘n “stresverminderingsbeleid” aangeneem wat studente sal toelaat om hul eie punte te kies as hulle “onnodig benadeel” word deur diegene wat hulle eksamineer het.

    Studente wat “onnodig word deur ‘n punt vir enige assesseerbare materiaal of die algehele kursus onder druk voel, kan ‘n e-pos stuur aan die instrukteur wat aandui watter punt hulle dink toepaslik is en dit sal so verander word.

    “As jy in ‘n groepsbyeenkoms voel, word jy onder druk geplaas deur jou groep se dinamika, moet jy die vergadering dadelik verlaat en geen verduideliking aan die lede van die groep bied nie,” voeg die beleidspunte by. Sulke studente kan hul verdere groepwerk “stop”. Die toekenning van die graad is “heeltemal gebaseer op nie-groepwerk”.

    Net so, as dit gaan om “toetse en eksamens” vir Watson se kursusse in “Data Bestuur” en “Energie Informatika”, sal dit net “oopboek en oop notas” wees en “ontwerp om lae vlak bemeestering van die kursusmateriaal te assesseer”.

    Ten slotte, vir in-klas aanbiedings, sal “slegs positiewe kommentaar” toegelaat word, terwyl “kommentaar wat ontwerp is om toekomstige aanbiedings te verbeter, per e-pos gekommunikeer sal word”.

    Watson erken tog “terwyl hierdie beleid die ontwikkeling van groepvaardighede en bemeestering van die klasmateriaal kan belemmer,” is hierdie uitkomste uiteindelik ‘n student se verantwoordelikheid.

    Watson is ‘n “Regents Professor” aan die universiteit, ‘n titel “toegeken deur die Raad van Regente aan werklike uitblinkers in die fakulteit”.

    In Kalifornië, nie meer ‘n wit staat nie, is die gradeplegtigheid slegs vir 19 persent in Cal State se student ‘n werklikheid. Om dit op te los, het Kalifornië verklaar dat nuwelinge nie meer wiskunde- en Engelse plasingstoetse moet aflê nie.

    Die doel van hierdie idiotiese eksperiment is om die gradeplegtigheid se deelnemers tot 40 persent te verhoog. Op die oomblik word plasingstoetse aan eerstejaars gegee om te bepaal of hulle in staat is om in Engels en wiskundig die werklading en inhoud van die kollegekursus te hanteer.

    Indien nie, word hulle in remediërende klasse geplaas wat geld kos en eintlik nie tot die graad bydra nie. Onder die nuwe stelsel sal kolleges nou vryheid hê om geletterdheids- en gesyferdheidsvlakke te bepaal ten einde die gradetoekenningsuitkoms te verbeter, iets wat remediërende klasse nie tot nog toe kon produseer nie.

    Ongelukkig sal meer studente in die kollege inskryf as hulle nie ‘n basiese vaardigheidstoets moet slaag nie. Maar sal hulle uiteindelik gradueer?

  • Pierre Fouché: Revolusie begin by hoër onderwys

    Pierre Fouché: Revolusie begin by hoër onderwys

    “As with most revolutionary movements, the core element has consisted of students and intellectuals. In most countries fundamentalists winning control of student unions and similar organizations was the first phase in the process of political Islamization, with the Islamist “breakthrough” in universities occurring in the 1970s in Egypt, Pakistan, and Afghanistan, and then moving on to other Muslim countries. The Islamist appeal was particularly strong among students in technical institutes, engineering faculties, and scientific departments. In the 1990s, in Saudi Arabia, Algeria, and elsewhere, “second generation indigenization” was manifesting itself with increasing proportions of university students being educated in their home languages and hence increasingly exposed to Islamist influences.” Samuel P. Huntington, The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order (Simon and Schuster, New York, 1996) 124

    Dit het reeds hier begin. Wat is die 2015-2016 studente-optogte as dit nie die ontwaking van ‘n nuwe politieke mondigheid onder die Bantoes is nie? Natuurlik is protes en optogte niks nuuts vir Bantoes nie, en die afbranding van universiteit geboue is goeie sport vir hulle. Maar tog, die onlangse stakings lyk of dit poog vir iets groters.

    Op die oog af lyk die studente-optogte of daar geëis word om hoër onderrig meer toeganklik en bekostigbaar vir die gemiddelde bevolking te maak. As mens glo dat alle mense van alle rasse werklik eenders is en verskille tussen ons slegs oppervlakkig en kunsmatig is, dan maak dit sin om vir almal sover moontlik dieselfde geelenthede te bied. Want as almal intrinsiek dieselfde is, en die gehalte van onderrig die gehalte van intellek bepaal, dan sal almal beter daaraan toe wees as hulle toegang het tot gehalte-onderrig.

    Hoekom het die bose apartheidsregering dan geweier om die Bantoes saam met die Blankes te onderrig? Hoekom wou hulle Westerse opleiding nét vir die Blankes, en nie die Bantoes bied nie? Dit is ‘n groot onderwerp, en nie my doel om met hierdie klein artikel te bespreek nie. Dit is genoeg om te sê dat Westerse opleiding vir Europese rasse bedoel is, en dat wanneer genoeg nie-Europese rasse in sulke instansies toegelaat word, die instansie verander en nie die student nie.

    Om weer ons fokus te rig op die onderwerp: wat is die doel van die studente-optogte wat begin het in die tweede helfte van 2015? Dit is gedeeltelik om hoër onderrig meer bekostigbaar of verniet te maak, want Bantoes hou veral van dinge wat verniet is. Maar die eintlike rede is om die instansies te verander om hulle beter te pas. Dit is nie noodwendig ‘n slegte ding of selfs abnormaal nie, omdat alle spesies hulle omgewing verander om hulself beter te pas. Die probleem lê by die feit dat ons verskillende spesies is, en dus verskillende omgewings wil hê.

    In Mei 2016 is die ‘Higher Education Amendment Bill’ sonder veel weerstand of selfs bewustheid vanaf Afrikaners, aanvaar en as wet verklaar in die parlament. Die wet skenk aan die Minister van Hoër Onderwys meer mag en gesag om openbare universiteite se beleid, rassekwotas en finansies voor te skryf. Dit sal natuurlik lei tot die afskaffing van blanke werknemers, minder plek vir blanke studente, en die verafrikanisering van die kurrikulum.

    Die universiteit waar ek onlangs klaar gemaak het, Tukkies, het van my eerste jaar in 2014 to my derde jaar in 2016 opmerklik verander (As jy wil sien hoe die verandering lyk, woon Tuks se ope dag op 20 Mei by, of ry net verby die hoofhek in Lynnwoodstraat). Hierdie verandering het plaasgevind op sy eie, nog voordat die staat hulle greep op hoër onderwys stywer gemaak het. Noudat die regering meer druk kan plaas op universiteite om te transformer, glo ek die verandering sal net vinniger plaasvind.

    Myns insiens het ons nou drie hoofkeuses in verband met die rigting en toekoms van ons universiteite:

    • Hou aan om niks te doen. Ons universiteite en die studentemassa sal langsamerhand aanhou verbaster totdat hulle gelykwaardig met Bantoe-“universiteite” is. Ons sal waarskynlik die reg gegun word om in hierdie instansies toegelaat te word, solank as wat ons weet dat ons ons plek moet ken as onderdane en knegte van Azanië.
    • Emigreer na Australië en stuur ons kinders om te gaan leer oor die glorie van die Sjinese Ryk aan ‘n Australiese universiteit.
    • Herower of vernietig* ons ou universiteite. Ek gaan hierdie punt verder bespreek.

    Deur *vernietiging bedoel ek nie om die instansies te gaan afbrand nie; dit is onwettig en die Bantoes sal dit naderhand self doen. Met vernietiging bedoel ek om die wit lewensbloed uit die universiteite se stelsels te verwyder, vinnig genoeg sodat dit die hele sisteem in skok laat, en dit dan self ten gronde laat gaan. As ons die Blanke administrasie, dosente, en na-graadse studente by Tuks, Maties, Kovsies en Pukke as een geallieerde blok laat saamwerk, kan ons die hele openbare tersiêre onderwysstelsel op sy knieë dwing.

    Ons sal dan bedingingsmag hê om ons eise te stel.

    Die uitkoms van so ‘n aksie is onseker, maar belowe om werklike verandering teweeg te bring, en sal ons eerste stap vorentoe in ‘n halwe eeu wees. Die alternatiewe sal almal tot ons nadeel wees, en sal die pyn van verandering net oor ‘n langer tydperk versprei en ons gerus laat voel dat niemand ons rassiste genoem het nie. Want dit is die belangrikste ding ter wêreld: vermyding van pyn en om “nice” te wees. Word wakker! Niks goeds kom sonder opoffering nie, en jy is ‘n rassis of jy nou die leier van die AWB of ‘n pasgebore wit baba is.

    Vir ouers wat dink dit sal jammer wees as hulle kinders dan vir ‘n ruk miskien nie die geleentheid sal hê om hulself te volleer en ‘n bydrae tot die samelewing te kan maak nie, sê ek dit: jou kind sal hom beter voorberei vir die toekoms deur apokaliptiese rekenaarspeletjies te speel, as om ‘n 3-jaargraad in Besigheidsbestuur te swot.

  • Fort Hare studente staak vir meer geld

    Swart studente by die Universiteit van Fort Hare weier om klasse by te woon totdat die bestuur gereageer het op hulle eise vir geld en voordele wat volgens hulle nie verlede jaar opgelos is nie.

    Dit sluit in gratis beurse deur die Nasionale Studente Finansiële Hulpskema, nuwe skootrekenaars wat na bewering deur veiligheidswagte gesteel is en die vervoerstelsel wat snags nie werk nie.

    Die Nasionale Studente Finansiële Hulpskema is slegs beskikbaar vir verdienstelike studente, maar die swart studente meen druipelinge moet ook toegang daartoe hê omdat hulle swart en arm is.

    Die voorsitter van die studenteraad, Luxolo Nqala sê behalwe die beurse, vervoer en nuwe skootrekenaars, wil hulle ook boeke en kostoelaes hê.

    Hy sê hulle het amper die einde van die eerste semester bereik sonder dat die “probleme” opgelos is, bedoelende dat swart betogers alles gratis en verniet moet kry sonder enige teenprestasie.

    Die vandale en brandstigters wat ontevrede is omdat hulle nie allesomvattende studiebeurse kry nie, het al miljoene rande se skade by instellings van hoër onderwys veroorsaak.

    Volgens Nqala leef talle swart studente in armoede omdat hulle slegs van NSFAS-beurse afhanklik is. Kennelik meen die studenteraadsvoorsitter dat ‘n hoogsgerieflike bestaan hulle toekom.

    Die universiteit sê hulle is nog besig om met die studenteraad oor die kwessies te onderhandel.

  • Afrikaansonderrig sonder ‘n doel

    Afrikaansonderrig sonder ‘n doel

    Ek reageer op slegs twee paragrawe in ‘Toekoms in eie taal: ‘n Risiko-ontleding van die Afrikaanse taalgemeenskap en vertrekpunte vir ’n taalstrategie’ (Jacobs, Langner & Steyn, Pretoria: FAK, 2013, 98p). Hier is die paragrawe onder die subhofie 2.2.7: ‘Die verbetering van die gehalte van taalgebruik deur die vak Afrikaans’ (p. 68):

    McLachlan se strategie is dat “kinders op skool weer geleer moet word wát goeie Afrikaans is. Ons moes vroeër lyste korrekte voorsetsels, lyste idiome en vaste uitdrukkings, lyste korrekte Afrikaans vir anglisismes, veel voorkomende spelfoute en so meer leer. Deesdae, lyk dit my, moet die kinders omtrent alles ‘self ontdek’ en op ’n manier wys word. Hoe weet nugter” (aangehaal in ’n Beeld-rubriek, 26 Februarie 2009).

    Wat ’n mens verder kan oorweeg, is om taalonderwys lekker te maak met aktiwiteite soos diktee-, idioom- en ander kompetisies tussen skole en provinsies. Mense stel in so iets belang. Dit wys die Nederlanders en Vlaminge se jaarlikse “Groot Dictee der Nederlandse Taal”. Dit word oor die Nederlandse en Vlaamse televisie uitgesaai. Deesdae is daar ook ’n “Groot Kinderdictee”. Die aanbieders van RSG se taalspeletjies in “Die tale wat ons praat” meen tereg dat die program uitgebou kan word tot iets groters.

    Al twee paragrawe plaas eintlik gans te veel vertroue in die akademici en onderwysers.

    Hier is my storie. Ek spreek as ‘n produk van nie minder nie as vier skoolkurrikula en twee universiteitskurrikula in my leeftyd.

    TAALKUNDE

    As jy nou al so lank soos ek leerling en student was (met die klem op wás, want ek dink nie ek gaan my hierdie jaar herregistreer nie), kom mens tot die slotsom van vele dinge.

    Een van hulle is die afwatering en die klasgidse wat dunner word; die jaarmodules op universiteit wat semestermodules word; die vier, vyf, ses+ aktiwiteite per jaarmodule wat skielik twee opdragte per semestermodule word; of die eksamens wat afgeskaf word ten gunste van klasaktiwiteite (omdat daar so baie amok gemaak word op kampusse…). Ek het in my matriekjaar van 2008 reeds gewonder hoekom my ma en selfs my juffrou (wat gematrikuleer het in die 1980’s) se matriekhandboek in Afrikaans vyfmaal dikker as ons s’n was. Ek is dus die produk waarvan McLachlan skryf in Februarie 2009. Die ontwikkelingsleer leer mos: hoe meer die jare voortsleep, hoe dikker raak die “pakkerasie” van inligting. Amper soos woordeboeke. Hier en daar kan verouderde inligting as voetnotas geplaas word. Ek het byvoorbeeld by die Afrikaanse Wikipedia-artikel “Kaapse luiperd” onder die klassifisering van die dier die inligting in chronologiese volgorde geplaas – op ‘n soortgelyke manier kan jy in klasboeke ‘n liniêre ontwikkelingsgang raaksien wat taal betref. Jy sien waarom iets verander, waarom ‘n fout gemaak is, hoe die gesigspunt reggestel is, ens. Sekere woorde soos beeldradio vir televisie kan jy sien is vandag verouderd en mens moet dit so aanvaar – maar hierdie woord word tog in Verwoerd se toesprake geskryf; mens moet dit tog ken.

    Boonop het hierdie ou taalboeke aansienlik minder prentjies in gehad. Natuurlik het ek daardie boeke bestudeer – soos vitamienaanvullingspille wat jy soggens sluk saam met jou ontbytpap en sap. Ek het ook gewonder hoekom ons veel minder klaswerk toewy aan die Afrikaanse taalkunde, vernaamlik die grammatikalesse. Ek kon ook nie verstaan waarom die juffrouens net nie eerlik vir ons reguit kon gesê het: “kinders, as jy die korrekte Afrikaanse spelling wil aanleer, kry vir jou die AWS – hier is die bestellingbesonderhede” (want regtig, ek dink nie eens tydens die vorige bewind sou die klasse die hele omslagtige boek kon bespreek of deurwerk nie).

    Aan die ander kant weer, terwyl ek eendag vir ‘n jong Duitser help om ons tydvorme deur middel van vergelykende tabelle te bespreek, besef ek skielik hoe eenvoudig en eenvormig Afrikaans eintlik teenoor selfs die Engels is. As ‘n onderwyser drie jaar op hoërskool neem om kinders Duits te leer (tweede taal, derde taal?), maar ‘n Afrikaanssprekende ‘n volle 12 jaar (let wel, jy kan terselfdertyd ook English First Language vanaf Graad 8 neem) – dan kan selfs ek wat ‘n vak soos Wiskundegestremdheid (Wiskundige Geletterdheid) geneem het lont ruik. Wat dan van kinders wat die hoogs ingewikkelde Litous, Grieks, Latyn, Russies as tweede taal in presies dieselfde tydvak op skool in die buiteland leer? Ek was nogal geskok by hierdie gedagte. Met al daardie tyd wat vermors word deur Departementele rompslomp [of iets om die kinders mee besig te hou], kon ons eintlik al met ons honneursgraad in Afrikaanse taalkunde op hoërskool begin het! Of juis taalwerk inhaal wat ons nie gehad het nie! Die skoolure is tog min of meer dieselfde as in die ou dae. Waarmee word ons tyd dan gemors? Ek kan vir jou presies sê waar lê daardie fout: die geweldige omslagtige tydmors met take en die letterkunde. Daarby kom ek later. Wat die taalkunde betref: Waarom vra juffrou vir ons vrae in die toetse en eksamen wat ons alleen sou geweet het as ons ‘n hele woordeboek sou ingesluk het? Waarom hou juffrou al die kaarte in haar hand? Waarom het juffrou hierdie vrae nooit met ons vooraf behandel nie? Waarom moet die eksamen op algemene kennis gegrond wees? Dink jy in alle eerlikheid Sipho op die KZN-platteland sal hierdie kennis op sy stofpaadjie skool toe tussen die beesmis vind? McLachlan se stelling van ”self ontdek” en ”hoe weet nugter!” het alles haarfyn opgesom.

    Ek wil liewers nie praat oor die gebrek aan belangstelling in die bywerking van verouderde vreemdetaalwoordeboeke of aansporings vir vertalings uit vreemde tale nie. Ook nie oor verklarende woordeboeke wat onoordeelkundig en postmodern met plantkundige volksname omgaan (elkeen se twintig interpretasies van die naam noemnoem is reg! ‘n Krismisroos is ‘n Europese plant en ‘n hibiskus! Wie kan dan verkeerd wees! Wie kan dan reg wees!) en die spreker verder in die afgrond help nie.

    Jou eerste vraag wat jy vra sodra jy by die universiteit in jou voorgraadse jare aanland, is: waarom behandel ons nie Anglisismes en ander taalkwessies op ‘n gevorderde vlak nie? Ek het immers by Afrikaans ingeskryf sodat ek my Afrikaans kan, nee, móét verbeter. As ek hier uitstap, sal ek mos ‘n onverbeterlike en keurig gekunstelde Afrikaans skryf en praat wat my outomaties ‘n nuusleser (soos Riaan Cruywagen) of hoofbaas-se-sekretaris sal maak. Ek is hewig teleurgestel: dit kry jy by geen universiteit nie. Waarom tel spelling onder andere nie meer by die letterkunde-opdragte nie (ten spyte van ‘n Spelprogram op ‘n sekere betaalkanaal vir die ryker middelklas; moet mens nie dalk eers by die universiteit self begin nie)? Waarom leer ons wat sinsbou is, hoe om sinsdele te identifiseer, maar nie soseer wat presies die régte sinsbou en woordvolgorde in Afrikaans is nie? En hoe weet hulle dit is reg? Taalaanvoeling? Intuïsie?

    As jy ‘n meestersgraadstudent geword het, begin jy jou ook die vraag afvra: waarom moet ek my meestersgraadverhandeling op die ou eind ten duurste deur ‘n taalpraktisyn laat nasien? Watse nonsens is dit?! Bid jou dit aan – slaag mens, staan daar immers ‘n “MA (Afrikaans)” agter jou naam op ‘n koevert en sertifikaat! Jy is ‘n meester in Afrikaans – maar ook nie! Want jy kan skaars ordentlik skryf. Waar kry hierdie taalpraktisyns nogal hul opleiding, as ek mag vra? Want ek sou aan geen Afrikaanse universiteit korrek leer skryf het nie. Moet ek dan lewenslank ‘n taalpraktisyn aanstel sodat ek net ‘n informele briefie aan PRAAG kan skryf? En hoe sou ek hierdie taalpraktisyn ooit kan vertrou?

    Is ek die enigste student in hierdie land oor met ‘n akademiese gewete?

    Toe ek eendag vir die Duitser by Wikipedia, slegs vier jaar ouer as ek, ‘n tabelletjie begin optrek om vir hom die verskillende en parallelle tydsvorme in Duits, Afrikaans, Nederlands en Engels te wys (met die hulp van ‘n Hollander en nog ander ‘n Duitser, aangesien niemand in Suid-Afrika blykbaar van vergelykende taalkunde gehoor het nie), tref die nut van die Plusquamperfectum / voltooide verlede tyd / past perfect tense my die eerste keer tussen die oë. Want na Graad 5 het ons dit nooit weer behandel nie. Om die waarheid te sê het ons hierdie goed geensins in diepte behandel nie. Die nut van die Plusquamperfectum: wanneer jy iets afgehandel het of iets gedoen het, voordat iets anders in dieselfde sin gebeur of volg, bv. “I HAD SEEN the crime, then the police arrived”. Net so het ons nooit op hoërskool in die Afrikaanse klas “gesegdes“ behandel nie, wel in die Engels Moedertaal die ”clauses”. Ook hier het die brandalarm begin afgaan, want hoe moeilik is dit tog om twee en twee bymekaar te sit? Maar die geluid is doodgesmoor.

    Ek het ook tydens my speurtog (met die taaltabelle) geleer van die historiese teenwoordige tyd (praesens historicum), waar jy in Afrikaans slegs in die eerste sin ‘n woord in die verlede tyd hoef te gebruik, om vloeibaarder te skryf, byvoorbeeld : “Ek het op die sypaadjie ‘gestaan’. Toe ‘kom’ die motor vinnig om die draai en ‘ry’ vas teen die lamppaal. Daar ‘was’ ‘n harde slag. Ek ‘draai’ om. ‘n Konstabel ‘stap’ oor van die anderkant van die straat en ‘kyk’ na die motor en die insittendes. Toe ‘draai’ hy na my. Hy ‘vra’: “Het u die ongeluk gesien?” Toe ‘sê’ ek nee, ek het na die winkelvenster gekyk.” Absoluut niks hiervan het ek op universiteit of skool geleer nie. Ek het hierdie stukkie teks maar uit M.P.O. Burgers se “Teach Yourself Afrikaans” uit 1957 gekry. Die Dietse tydvormetabel? Uit die 1930’s.

    Het my Graad 5-juffrou net ‘n tabel opgetrek om die verskil tussen die Afrikaanse en Engelse tydvorme aan te dui, en die funksie van elkeen te verduidelik, sou ek nooit ooit weer ‘n soortgelyke taalkundige fout in Engels gemaak het nie. Dit is hoogstens twee tot drie periodes wat hiervoor ingeruim kon word. Want met hierdie tabelle en vervoeginge (van die werkwoord) kan jy ook Russies byvoeg (met sy eie tydsvorme), Frans en Italiaans se “boekverlede” en “praatverlede”, ens. En later is jy oud en lelik genoeg om Verbix te gebruik.

    As mens op ‘n dag tog besluit om ‘n “volledige” Wikipedia-artikel oor verkleinwoordvorme te poog, om die lewe vir almal makliker te maak (soos toe ek ‘n artikel daar oor “Intensiewe vorme” aansienlik uitgebrei het, sodat niemand OOIT WEER na ‘n intensiewe vorm sal vra nie) begin jy al hoe meer die leemtes in die AWS en al die ander taalgidse skielik besef wat “as die standaard” gehuldig word. Taalgidse wat beslis nie uit een mond praat nie en net die leser van bakboord na stuurboord rondneuk. Op die ou end gooi jy maar tou op: die waarheid sal jy maar in die Hollandse taalreëls moet gaan vind, of miskien nooit nie.

    Daar het ‘n moerse ivoortoring iewers verrys wat die universiteit en die skoolkind en taalleerling van mekaar skei. Daar is duidelik botsende belange. Vir ‘n buitelander moet dit hel wees om Afrikaans te leer skryf. Want, of jy nou daarvan hou of nie, ek dink nie een van ons Afrikaanse professore is enige ander taal buiten Engels werklik tot ten minste C1-vlak magtig nie. Hoe leer ‘n Rus nogal Afrikaans? Via Engelse taalgidse? Via Nederlands? ‘n Mens soek tog raakpunte tussen jou eie taal en ander tale, sodat jy jou eie in die proses ook beter kan verstaan. Dit is wat ek nou doen terwyl ek Deens op Duolingo speel-speel aanleer: die woordeskat- en sinsbouraakpunte tussen die Afrikaans, Nederlands en Deens (maar ook Engels en Duits) is verstommend. Onder die Dene se tweede gewildste taal (2016) wat hul op Duolingo aanleer is, naas Spaans in die eerste plek, nie Skoolengels of Skoolduits nie, maar Nederlands. Behoort dit ons te verbaas?

    Die AWS skryf net té maklik ‘n reël voor, sonder om 380 voorbeelde en teenvoorbeelde met mekaar op te weeg. Byvoorbeeld: as iets eindig met =ling, word dit =lingetjie, op grond van beklemtoonde eindlettergreep. Leerling word dus leerlingetjie. Ek verwys hier na Reël 15.8.b. Maar by Reël 15.9 sien ons die woord ”wandelinkie”, omrede die woord op ‘n onbeklemtoonde lettergreep eindig. So staan dit in die boek. Hoe presies mens op jou voete moet dink wanneer ‘n woord beklemtoon eindig of nie is vir my onverklaarbaar. Hierdie afdeling van die AWS is egter nie deeglik genoeg omskryf nie. Want waarom kry jy die woord soos “teerlinkie” in die Nederlandse Van Dale, terwyl jou eie woordelys nie eens hierdie verkleinwoord bespreek nie? Teerling eindig wel in die Van Dale op ‘n onbeklemtoonde lettergreep, maar so ook leerling! Wat nou?! Gou-gou besluit jy tog maar om eerder die Hollandse reël by die minder kanonieke Wiktionary te volg. =ling: waar dit op mense van toepassing is, word dit =lingetjie, die res word =linkie. Teerlinkie is ‘n klein dobbelsteentjie, daarom is dit =linkie. Hel, ‘n kind kan dit begryp!

    Op ‘n dag ontdek jy www.taaltelefoon.be waar jy ‘n gratis spelboekie kan aflaai, jy ontdek www.etymologiebank.nl via die Nederlandse Wikipedia se Taalcafé, jy ontdek http://taal.vrt.be/taalmail-001-025 en so meer. En soos jy van Taalunie.nl ook nog bewus raak, begin jy al hoe meer wonder of jou eie professore in die taalkunde werklik die pyp kan rook. Ken hulle regtig die Nederlandse agtergrond tot so ‘n mate dat hulle presies weet waar dit by Afrikaans inpas of nie? Waar om die Afrikaans reg te buig deur middel van Nederlands? Ken hulle Deens en Nederduits en Duits om die parallelle tussen hierdie Vastelandgermaanse tale op te merk? Vir die Afrikaanssprekendes wat hul hand aan die etimologie gewaag het: ken hulle soos die Nederlandse vakkundiges van desjare Latyn, Grieks, Duits, Frans, Engels, Nederlands en sommer op die koop toe ook Persies, Sanskrit en Goties en Russies en Spaans en Hebreeus…? Ken diegene wat Cas Vos se werke resenseer het, wérklik Oudgrieks? Die onlangse resensies wat ek gelees het is niks anders as stroperige opsommings van die vertaalde inhoud nie. Waarom, byvoorbeeld, lyk húlle resensies nie soos die Boekbespreking van ”Akroterion” XXIV (April 1979, bl. 15-18), waar J.T. Benade se vertaling van ”Die Aeneïs” oor elke liewe nuanse krities aan flarde geruk word deur W.J. Henderson van RAU nie? In daardie vergeelde tydskrifartikel wemel die oorspronklike Latynse woorde en frases links en regs oor die bladsye soos miere. Daar word gelet op styl, woordorde, verteltrant, vertaling van Latynse beeldspraak, ens. Want vir my lyk die eietydse resensente na doodgewone Afrikaanse professors wat net twee tale ken: Afrikaans en Engels. Wat van: Skoenmaker, hou jou maar eerder by jou lees?

    Kom ons bring dit sommer nader: Ken hulle, wat tog so vreeslik gesteld is op versoening, ooit ‘n Afrikataal? Ken hulle werklik Maleisies so goed dat hulle die raakpunt tussen “kumbang kura-kura” en “skilpadbesie” sal eien? Nee. Die ouens wat vroeg en laat op die taalkansel Afrikaans-is-‘n-kreooltaal predik, het net na woorde in die Maleisiese woordeboekies gekyk wat op die oog af soos Afrikaans gelyk het. Letterlike leenvertalings sou hulle mos nooit aan kon dink nie – wat eintlik onnodig is om oor te redeneer as hulle van die begin af werklik Maleisies magtig was! En tog: Nederlands het véél meer ingeburgerde Indonesiese leenwoorde en frases as Afrikaans. Afrikaans ‘n kreooltaal? Die Hollandse digter Gerrit Komrij het dit lagwekkend gevind, en die pogings om die kreolisering te bewys, sinloos.

    Wie bepaal ook wat die korrekte voorsetsels is? En op grond waarvan? Is ons “met” vakansie, soos die Nederlanders praat? Of “op” vakansie, soos die Vlaminge praat? Ek skaar my by die Vlaminge. Sommer. As die taalprofessore nie ‘n rede kan gee nie, waarom moet ek?

    Soos jy tussen die reëls van my brief sal lees, sal jy opmerk my respek en agting vir hierdie middelmatige Afrikaanse kommissies en taalliggame het deur die loop van die jare heen ‘n benedewaartse kurwe aangeneem. Uit ‘n puntetoekenning uit 100 is my waardering -58.4. Die keiser is rotkaal. Uit en gedaan.

    Voordat ek my verder vervies, laat ons eerder gaan na ‘n veld wat vir my baie bekend is, naamlik die letterkunde. Of liewer, die versluierde retoriek.

    LETTERKUNDE

    Ek het 15 deser besluit om nie kerk toe te gaan nie. Ek het by die huis gebly en “The Devil Knows Latin: Why America Needs the Classical Tradition” (Boulder: University of Colorado, 2001, 183p, Google Play, R148,18) gelees. Ek het heelwat meer antwoorde op my lewensvrae gevind. Om ‘n lang storie kort te maak, haal ek die paragraaf aan wat ek by Latynonderrig by Wikipedia geskryf het:

    “E. Christian Kopff beskou Latynonderrig as ‘n wapen teen wat hy beskou as die afgewaterde opvoeding aan universiteite en op skole. Latynonderrig leer die leerling en student eerstens eksegese: om uit te vind wat die skrywer oorspronklik bedoel en beoog het, en nié, soos by die dekonstruksie, sielkunde en postmodernisme, om deur inlegkunde betekenisse aan ‘n werk toe te dig wat suiwer op spekulasie gegrond is, wat die leser van die werk dink en ervaar, en dikwels uit die staanspoor bevooroordeeld teenoor tradisie staan en buite konteks waardeer word nie. Tweedens leer die student ook om ‘n hele korpus werke wat vanaf voor Christus strek tot die hede te leer begryp, te deursoek en nuttig by die moderne samelewing in te span – dit is wat in sy oë tradisie behels: om nie blindelings om te gaan deur die eietydse feite en perspektiewe slegs in isolasie te beskou nie, maar op die ontwikkelingsgang te let.”

    Toe ek by hoofstuk X kom, en ek sien die titel “Postmodernism and the End of the Humanities”, kom ek eers later agter die klokhelder gelag in die kamer is myne. Waarom? Ek dink dit was ‘n vreugdelag. Of ‘n ironiese lag. Of ‘n lag uit pure verligting. Ek het mos eintlik lankal geweet ons leer nuttelose goed! Ek het maar gedink, gehoop en geglo ek is verkeerd. Dit probeer goedpraat, dit probeer wegredeneer. Want die dosente weet seker maar van beter. En hier word my vermoedens bevestig op wit en swart – deur ‘n professor! – ek was eintlik van die begin af doodreg!

    Want reeds in matriek begin jy wonder hoe die staat/onderwyser “dit” of “dat” in ‘n teks kan uitlig en raaksien en “waardeer” en vir ons gee om te leer. Nêrens word vir ons gewys HOE op die antwoorde besluit of selfs bereken is nie. Jy volg maar soos ‘n skaap in ‘n drukgang, want jy wil net skool klaarmaak. Vir die ouer garde was dit beslis ‘n gemors: die onderwysers wou hê die kinders moes bloed uit ‘n klip tap. „Hier is N.P. van Wyk Louw se gediggie, waardeer nou die teks in die gegewe uittreksel en vind die waarheid.“ ‘n Kind kan dit tog onmoontlik nie doen nie! Was dit die sogenaamde “close reading” van die New Critics? Dit is vir Kopff geen wonder die “close reading” het saam met die egalitarisme (almal word eenders behandel en kry dieselfde (afgewaterde) leerpakket, begaafdes en minder begaafdes) later die postmodernisme in sy kwaad gesterk nie!

    Wat veel erger is – ek sien in een van C. Louis Leipoldt se gedigboekies vir skole („Uitgesoekte Gedigte vir Jong Suid-Afrika“ – 1944) het hy hom bloedig vererg vir die onderwysers: hulle sien goed in sy gedigte raak wat hy nie bedoel het nie (Hineininterpretierung of inlegkunde), en hulle wou hê die kinders moet dit so leer. Nou skryf die outeur self in die voorwoord wat hy met sy gedigte bedoel het, sodat daar geen misverstand kan wees nie. Onder ‘n gepaste titel, “Inleiding (Wat die kinders maar moet oorslaan)”, staan daar:

    „Niks het my meer vererg as die manier, waarop die skoolmeesters my gedigte misbruik nie. Die meeste van my gedigte is glad nie geskik vir kinders nie, en om dit aan kinders te gee, om uit die kop te leer en om dit op te sê – want „voordra“ kan ‘n mens dit werklik nie noem nie – is net om ‘n afsku vir poësie te laat kry.

    In my eie belang, sowel as in die belang van die kinders, is ek genoodsaak om hierdie bundeltjie uittreksels te maak uit die drie digwerke wat ek uitgegee het […]. Myns insiens is die ander gedigte […] glad nie vir kinders geskik nie, eenvoudig omdat hulle aanspraak maak op ‘n vertolking, wat alleen ondervinding, wat ‘n skoolkind nog nie besit nie, kan gee.

    Ek het dus die eenvoudigste gedigte uitgekies, en hier en daar het ek ‘n paar verklarende aantekeninge bygesit, wat die kind miskien, as hy die boek sonder ‘n meester gebruik, kan vooruit help.

    Ek vertrou dat die here eksaminatore, wat in die verlede my gedigte vir kinders voorgeskryf het vir eksamens, hulle nou maar sal beperk tot hierdie uittreksels.“

    Jy sien, dit is daarom een van die redes waarom ek oorweeg om Afrikaanse letterkunde te los. Hoekom? Sedert Ferdinand de Saussure agtergekom het die betekenaar (die teks, skrif, gesproke woord) en betekende (die betekenis self) is nie dieselfde ding nie (die gesproke woord en die betekenis het niks met mekaar uit te waai nie – kyk maar na die proxeneta, wat in Latyn eenvoudig makelaar beteken, maar in Spaans en Portugees ‘n hoerboer), het die postmoderniste sy teorie gekaap en met hul literatuurteorieë absoluut stapelgek geword en daarmee op hol gegaan. Van klankleer en betekenisleer is gebokspring na taalkunde en synsleer. Nou kyk, dis darem ‘n eersteklas drogredenasie: As taal dan nie na die werklikheid daarbuite verwys nie, bestaan die werklikheid nie. Elkeen het nou skielik sy eie werklikheid en sy eie waarheid gevind, skryf Kopff (p. 67-68):

    “The areas of human existence infected by the ideology of critical theory are numerous, but one of the most significant hosts for this deadly disease was the study of the humanities. As I have said in the first section of this book, in our society, as in every other, we make sense of our lives by telling our own personal stories, and, more important, by telling the stories of our nation – the tales of our culture, in other words. The postmodern critical theorists, however, being quite consistent in their thinking, denounced this cultural story-telling – also known as study of the humanities – as indoctrination, an oppressive and illusory “Meta-Narrative”.”

    Wat beteken: alle volksverhale, alle tradisie, die werklike waarheid agter die teks is in die oë van ons eietydse dosente maar net politiekpraat! Alles geld, behalwe die waarheid. Die grootste ironie van die saak is egter: as almal dan nou tegelyk reg en verkeerd is (amper soos Schrödinger se kat wat tegelyk dood en lewend is), wat gee hierdie groep akademici, die postmoderniste, dekonstruksiepredikante, Julia Kristeva-aanbidders ensomeer, die reg om hul mond uit te spoel en as die absolute waarheid te verkondig? All animals are equal, but some animals are more equal than others. Laat ek dit tog in die neutrale Latyn uit Fundus Animalium aanhaal: Omnes bestiae aequales sunt, sed nonnullae bestiae aequaliores sunt quam aliae. Wat my betref, die waarheid van die teks staan vas by die oorspronklike bedoeling van die skrywer (of die ou wat dikteer aan die transkribeerder, diktafoon of videokamera) alleen, soos vervat in die produk: die boodskap, die skryfstuk. Maar wat die eietydse onderwerpe vir ‘n verhandeling aan die liberale staatsuniversiteite betref, dui dit juis op die teendeel. Ek weier om die waarheid op hierdie wyse geweld aan te doen.

    Ek moet bieg, bely: dit was geweldig lekker om uit die hoërskool te kom, met al sy burokratiese voorskriftelikheid, “jou hare los te laat hang”, en ‘n teks volgens jou eie perspektief te interpreteer; slegs deur bewyse in die teks te soek om daarby te pas. Dit was eintlik soms ‘n probleem om so ver moontlik van die handboeke se voorbeelde af te wyk en so oorspronklik moontlik met die woord om te gaan! Maar eintlik, as ons nou wil eerlik wees, hoef jy net ‘n onderhoud met die skrywer te voer om agter die ware kap van die byl te kom. Wat die res van die wêreld van sy/haar werk dink beteken absoluut niks. Dis die waarheid, die doel van die teks, die boodskap, wat tel.

    Ek vra dus in hierdie brief nederig om verskoning vir diegene wat ek voorheen op Disqus in my onkunde mislei het: jy kan Raka interpreteer en elke liewe betekenis aan hom toedig wat jy ook al wil. Van dekadensie tot outsider tot versinnebeelding van swartes. Raka het egter net een betekenis gehad – net N.P. van Wyk Louw sal weet wat hy daarmee bedoel het. Jy mag nie jou willetjie of teorie op ‘n teks afdwing nie.

    Kyk, vir jare, of dit by die teologie, die letterkunde, die klassieke, wat ook al die geesteswetenskappe was – die hoofdoel was nog altyd om die oorspronklike betekenis en konteks van ‘n teks so diep moontlik te ondersoek, so na as moontlik daarby te staan, die waarheid net so van geslag tot geslag oor te dra, en in hierdie konteks te probeer verstaan (soos dit daardie jare aanvaar en gebeur en geglo is). En om hierdie eeue-oue kennis te verfyn, af te rond, en vir die alledaagse bestaan aan te pas. Dus, nie, soos in Langenhoven se universiteitsjare, om die “sielkundige oorsprong” en “intertekste” van idees en kunsgrepe te soek nie. Dus, nie te bly hamer op die uitwys van tegnieke (alliterasie, assonansie, vyfvoetige jambes) en kopieregskending van ou idees nie. Want dan gaan jy lank soek. Dit is bysaak, triviaal en onbelangrik. Maar iewers in die geesteswetenskappe is die Sender-Boodskap-Leser-model met die grootste wellus onder ‘n brug verkrag en met die ongeneeslike vigs van ons tyd besmet: waar die Sender-Boodskap vernaamlik in die vorige eeue die belangrikste was, het die konteks verskuif na Boodskap-Leser. Enige dronklap in sy besopenheid kan nou iets oor die Boodskap te sê hê (of dalk die bottel laat praat), met genoeg aanhalings en redes (of selfs sonder rede!) is dit nou korrek. Alles is nou geoorloof. Solank dit net nie terugwys na die tradisie of die werklike waarheid of die werklike betekenis nie.

    En weet jy, dan lees jy die volgende sin op bladsy 44 van Kopff se werk (onthou, dit was geskryf in 1998, bygewerk 2001): “There has been a drop of almost a third in number of students of language and literature in U.S. Colleges and universities since then. And why not? If Shakespeare and Chaucer are socially constructed puppets, not real authors trying to communicate to us, why spend time reading them?”

    ‘n Mens kan net jou kop skud. Dit is die jaar 2017. Niks het verander nie. En om net weer te herhaal: As ek eerlik na my eie universiteitsloopbaan agterna kyk, moes jy ‘n klomp van jou eie menings gee, wat jy met bewyse uit die teks moes onderskraag. Die fokus was egter op wat ék wou sê van die teks, wat in my denkraam en gedagtegang pas, of wat ‘n denkrigting wou hê die teks moet sê (met die voorgeskrewe teorie, natuurlik, soos postkolonialisme), nie wat die waarheid, ekskuus, die OORSPRONKLIKE waarheid en boodskap van die teks pas nie. Gee jy om as ek vinnig aanhaal uit die jongste eDusa, die jaartydskrif vir Germanistiek in Suid-Afrika? Die hoofopskrif is “Meinungsbericht zur #FeesMustFall-Bewegung an der University of the Western Cape”, geskryf deur Kira Schmidt.

    “Aus der Studentenbewegung ergeben sich auch vielfältige Aufgaben für die Deutschabteilungen in Südafrika: Zunächst sollte eine Diskussion um die Forderung einer decolonisation of the curriculum geführt werden (Philina Wittkes nachfolgender Beitrag macht einen ersten, lobenswerten Versuch), wobei nicht nur neue Lehrinhalte, sondern auch neue Lehransätze ausprobiert werden sollten, die auf unsere Studenten zugeschnitten sind und verstärkt ihre Berufsaussichten berücksichtigen. Das Fach Deutsch kann in der aktuellen Bildungs- und Dekolonialisierungsdebatte vieles leisten. Dabei sollte nicht so sehr die Frage „Was kann ich von Deutschland, Österreich, der Schweiz lernen?“, sondern vielmehr „Was habe ich als Südafrikaner Deutschland, Österreich, der Schweiz zu sagen?“ Es gibt bereits an verschiedenen Universitäten südafrikanisch-deutsche Kooperationen, die in diese Richtung gehen.”

    Kortom, vir diegene wat nog nie Duits kan lees nie: Met die hele dekolonialisering van die universiteitsleerplan, met die studenteonluste in die agtergrond, word daar nou in daardie brief voorgestel om by die UWK weg te beweeg van “Wat kan ek by Duitsland, Oostenryk en Switserland leer?” na “Wat het ek as Suid-Afrikaner vir Duitsland, Oostenryk en Switserland te sê?” Boonop word dit as prysenswaardig beskou deur die skryfster, en staan in my oë in skrille kontras met die “Berufsaussichten”. Hoekom?

    Dit kom weereens neer op dieselfde barbaristiese onkultuur: “wat wil ék hê?, wat is my waarheid?, wat pas by my eie skrale gedagtegang?” teenoor: “wat is dié waarheid daarbuite?”. Met ander woorde, die universiteit het slegs ‘n Freudiaanse Rorschachtoets geword waar jy op die rusbank sit en net sê wat jy sien – nie wat die beeldskepper met die simmetriese vlermuisspatsels eintlik beoog het jy eintlik moet sê nie. Dus, dit handel alles rondom die onwilligheid om na ander te luister en te leer. Dit draai alles rondom die selfsugtige ek. Moet mens nie eerder met belangstelling begin vra: “Wat kan ‘n beskawing wat soveel tegnologie, en soveel ekonomiese dryfkrag opgelewer het, en soveel gedokumenteerde suksesse en foute gemaak het, my leer?” Wat het geword van die nederigheid wat mens by die Japannese kan leer? Wat ek nou nog minder kan begryp: Duits is in Japan geen “koloniale taal” nie, maar net in Afrika wel. Die Japannese het tydens die Meiji-era (1868–1912) ywerig aan Engels, Duits, Frans en Russies geleer om soveel kennis moontlik uit die Weste so vinnig as moontlik op te neem, nadat hulle so lank hul van die Weste afgesonder het. Duits is nie die taal van die kolonialisme nie, maar die modernisering van die Japannees se eie kultuur. Wie is dan nou beter daaraan toe? Die ondankbare Suid-Afrikaanse student (wat net ‘n tronk vir homself bou met sy eie stene van minderwaardigheid), of die Japannees? Of, wag, is dit nie maar net wat Schmidt self eerder beoog nie? Om wat mee te bereik? Om mee te wat? Huh?

    Dit breek my hart soos jy deur hierdie vaktydskrif blaai en sien hoe laag hierdie Duits, met sulke hoë wêreldwye aansien, en my so hoogs gemotiveerd laat om te leer, só laag moet daal en soos ‘n wurm tussen die modder moet kruip om met lekkergoed en speletjiesaande heel paaiend Namibiërs tog te lok om te kom deelneem in die leerproses. In Pole en Japan hoef jy dit beslis nie te doen nie! Dis uiters vernederend vir jou as mens en taal. Hier in Suid-Afrika kan ek nie onthou dat die Goethe Institut ooit ons Afrikaanse skole in formele of informele hoedanigheid kom besoek het nie. Dit was juis die Afrikanerskole wat desjare die grootste betekenis aan Duits gegee het! Hierdie ekke, met die bietjie bemarking wat ek op hoërskool in besigheidstudies geleer het, sal vir jou kan sê: as jy mense wil werf vir Duits, waarom het jy nie lankal soontoe gegaan nie? Hoe kon die Goethe Institut eenvoudig staan en toekyk hoe die Duitse Departemente landswyd by die universiteite een na die ander toeklap, terwyl Alliance français terselfdertyd in noue kontak met die Suid-Afrikaanse universiteite gebly het? Dit was juis die Afrikaanse of, meer spesifiek, Afrikaneruniversiteite wat Duits aan vele fakulteite ‘n pligvak gemaak het – tot in die 1980’s. Iewers moes hierdie voorgraadse studente seker Duits geleer het, of hoe?

    Dieselfde walglike tendens sien ek onder ons eie Afrikaanse Akademie. Om die menigte te paai met lekkergoed, kompetisietjies, boekleesklubs en enigiets wat grens aan, om die begrip aan te pas, “brood en spele”. Pryse word goedkoop gemaak. In die proses vervreem jy diegene wat Afrikaans literêr en taalkundig wou uitgebou het – ongeag die hoë standaarde en gehalte wat studente aan hulself gestel het. Mense stel in gehalte belang wat Europa en Amerika en Suid-Korea en Japan s’n verbysteek of ten minste ewenaar. PUNT! As dit van my afgehang het, sou geen enkele Afrikaanse werk sedert 1985 ‘n prys ontvang het nie. Want wil jy werklik hê jou werk moet met daardie skurwe (vr)ouens s’n gelykgestel word? Die onherroeplike skade wat die reputasie van die pryse aangerig is, sal nou nooit ongedaan gemaak kan word nie. Sedert 22 Januarie 2017 het ek my voorgeneem: uit selfrespek sal ek daarom op my toekomspad elke liewe Suid-Afrikaanse prys en toekenning voortaan van die hand wys (behalwe as PRAAG een uitloof vir ‘n essaykompetisie). Jy doen jou naam net oneer aan. As die Sestigers dit kon weier uit protes oor iets so onbenullig soos politieke betrokkenheid, dan doen ek dit uit protes teen gehalte-agteruitgang, wat ‘n veel ernstiger saak is. Ek hoop my siening sal vele pryswenners beweeg om dieselfde te doen.

    SLOTSOM

    Sal ek dus vanaf 3 Augustus 2017 vir my die nuwe AWS Eeufeesherdenking aanskaf, wetende ek sal my geld weer mors? Wel, kom ons kyk wat sê die Vlaminge oor hulle spelboekie: “De spelling volgens het Groene Boekje is verplicht voor de overheid en het onderwijs in België en Nederland. Als u niet tot die doelgroepen behoort, kunt u in principe spellen zoals u wilt. In de praktijk kiezen de meeste mensen ervoor om de officiële spelling te volgen.”

    Ek is nie staatsbesit nie, kort voor lank miskien nie meer student nie. Die staat is vir my ook geen simbool van uitnemendheid nie, maar eerder ‘n instansie wie se doel dit oorspronklik was om die merker opwaarts te skuif (en daar te hou!) soos die standaard verbeter, soos mens empiries rekordtyd by atletiek byhou.

    Dit help dus nie ons probeer op grondvlak begin en wonderwerke van die kinders verwag, terwyl die grootste kanker van middelmatigheid aan die universiteite self nog alles wegvreet nie. Wie lei vir wie? Jy word net van voor af vasgevang in ‘n rigtinglose, doellose bose kringloop van middelmatigheid in die onderrig van Afrikaans.

    Tot hierdie mense nou klaar besluit het of Afrikaans nou ‘n dialek van vertaalde Engels of Nederlands moet word, tussen terug-in-die-kombuis-gedruk-word of as-universiteitstaal-uitgebou-word, dalk besef om minder oppervlakkige navorsing oorhaastig in vaktydskrifte te publiseer, gaan ek maar my gang, en soek verder my heil by my Romeinse, Middeleeuse tot 1700’s-voorvaders en die Duitsers en ‘n paar Deense vissermanne wat aan Tuborg teug.

    Naskrif: Ek belowe ek sal Afrikaans nie verlaat nie. Daar is meer as genoeg vertaalwerk en oorspronklike navorsing vir my by die Afrikaanse Wikipedia om te doen. Daar is verwaarloosde kultuurbrûe wat opgeknap moet word.

  • Betogers wil instellings met nagwaak dwing tot oorgawe

    Betogers wil instellings met nagwaak dwing tot oorgawe

    Betogers van die Fees Must Fall-veldtog het Sondagaand ‘n nagwaak by die Universiteit van Johannesburg se Aucklandpark Kingsway-kampus gehou.

    Betogers van ander instellings, soos die Tshwane Universiteit van Tegnologie en die Noordwes Universiteit se Mahikeng-kampus was nog in die aand per bus na Johannesburg op pad.

    Die amokmakers eis dat die regering daadwerklike stappe moet doen om gratis tersiêre onderrig moontlik te maak.

    ‘n Organiseerder van die nagwaak, Lindokuhle Xulu sê hulle gaan vandag ‘n optog deur die middestad hou. Xulu sê die protesoptrede sal voortduur totdat daar aan hul eise gehoor gegee word.

    Intussen is berigte ontvang van brandstigting toe die nagwaak by die Universiteit van Pretoria in geweld ontaard het.

  • Brief: Is universiteite nog relevant?

    Brief: Is universiteite nog relevant?

    Word die oorlewing van ‘n volk bepaal deur haar vermoë om die status quo te beskerm of haar vermoë om aan te pas na gelang van omstandighede? Ek is oortuig die enigste manier vir ons as volk om te oorleef, is om meer analities en strategies na die wêreld om ons te kyk en vinniger te reageer op veranderinge, terwyl ons vashou aan die kernwaardes van die volk.

    Ek sien daagliks hoe ongelukkig ons mense is oor die toestand van universiteite in die land. In ‘n sekere sin is dit vir hulle ondenkbaar dat die lewe kan voortgaan sonder universiteite. Vir dekades lank is ‘n graad by ‘n universiteit beskou as verteenwoordigend van besonderse akademiese prestasie. Die vraag is: het dit nie dalk tyd geword om te gaan kyk of universiteite nog relevant is nie? Is ons nie besig om vas te kyk teen die sentiment van hierdie instellings bloot omdat dit deur ons gebaar is nie?

    In die jaar 2000 was ‘n LLB-graad 4 jaar lank en het ek ‘n Nokia-foon gehad met ‘n groen skerm en die prentjies op my sms’e is gemaak met punte, kommas en strepies. Vandag het ons slimfone (wanneer dit nie ontplof nie!) wat omtrent alles kan doen waaraan jy kan dink en ‘n LLB-graad is nog steeds 4 jaar lank. As ons objektief hierna kyk, kan mens nie help om te wonder of universiteite dalk tred verloor het met die spoed waarteen die mensdom ontwikkel nie. Oorskadu die idee van ‘n graad nie dalk ‘n lomp waarheid nie?

    Hoeveel van ons het nie op die eerste werksdag gehoor: “Vergeet wat jy geleer het op varsity – hier is hoe dit werk in die regte lewe” nie? Ná drie of vier jaar se studie is soveel mense ontnugter deur die praktyk. Hierdie gaping tussen teorie en praktyk is egter nie ‘n nuwe debat nie, maar die gaping het aansienlik vergroot die laaste paar jaar. Daar is deesdae so ‘n wye verskeidenheid posbeskrywings dat meeste mense nie eers weet wat moet jy gaan studeer om ‘n sekere pos te kry nie. Kortom, stuur ons ons kinders vir drie of vier jaar universiteit toe om teorie te gaan leer wat verouderd gaan wees teen die tyd dat hulle klaar is, om ‘n graad te kry in ‘n rigting wat hulle moontlik nie eers gaan gebruik nie, en dít teen ‘n helse koste!

    Digitale media het in ‘n kwessie van ‘n paar jaar die wêreld verander. Mense hoef nie meer te wag vir die koerant om te sien wat is nuus nie. Ons het toegang tot enige en alle inligting wat ons kan ronddra in ons broeksakke. Ons kan kommunikeer met enige iemand op aarde en dit alles gebeur in ‘n kwessie van sekondes. So die waarde van ‘n instelling wat toegang gegee het tot navorsing, teorie, inligting en opinies kan mos onmoontlik dieselfde weeg as wat dit twintig jaar terug gedoen het.

    Ons moet egter onderskei tussen die stelling dat universiteite nie meer relevant is nie, in teenstelling met die idee dat kennis, wysheid, opleiding en vaardigheid nie relevant is nie. Laasgenoemde is vandag meer noodsaaklik as in enige ander tyd in die mensdom se geskiedenis. Die uitdaging is om ‘n alternatief te ontwikkel vir opleiding om kennis, wysheid en vaardighede oor te dra aan die individu, maar om dit te doen op ‘n doeltreffende, toepaslike wyse, met ons kultuur se voortbestaan as subteks.

    Baie akademiese dissiplines het alreeds groot vordering gemaak om weg te breek van die oordrewe gewig wat ‘n universtiteitsgraad dra en dit is vervang met meer doeltreffende alternatiewe. So ‘n paar dekades terug was Christene beperk tot die paar bekende kerke waar die arme predikant sewe jaar moes studeer voor hy iemand kon begrawe. Vandag sien ons talle suksesvolle kerke waar die predikers of pastore gebruik maak van kursusse of mentorskappe. Baie van die bekende internasionale predikers het geen formele opleiding gehad nie en tog bereik hulle boodskap duisende mense.

    Dus, wat die geesteswetenskappe betref, is daar reeds alternatiewe beskikbaar. Bitter min kunstenaars studeer kuns, bitter min musikante studeer musiek en filosowe is werkloos met of sonder ‘n graad. Die uitdaging word aansienlik moeiliker met meer gereguleerde rigtings soos die regte. Een alternatief wat reeds beskikbaar is, is om langafstand-onderrig te ontvang. Ek weet van heelwat mense wat hulle grade gekry het en ‘n voltydse werk gehad het. Dit kan gedoen word.

    Ek dink die ideaal is egter om ‘n meer praktyk-gedrewe alternatief daar te stel. Een so ‘n voorbeeld is dat mense in die regsberoep ‘n sentrum op die been bring vir jong mense. So ‘n sentrum moet skakel met die praktyke en studente moet van die eerste dag af betrokke wees by die praktyk. Die model sal baie korter en meer intensief wees as die vierjaargraad wat hulle gedoen het. Stel ‘n streng toelatingsvereiste en maak seker almal voldoen aan die vereiste voor hulle die beroep professioneel kan begin beoefen. In plaas daarvan dat hulle vir vier jaar jol en partytjie hou en nagte om studeer voor eksamens, gaan hulle nou elke dag op hoogte wees van wat aangaan in die beroep. Hulle projekte en take kan geskoei wees op die behoeftes van die betrokke praktyke en sodoende skep hulle waarde vir die aandeelhouers. ‘n Eenvoudige beursmodel kan gebruik word om mense te finansier wat nie kan betaal nie of ‘n lening wat hulle kan afbetaal sodra hulle toegelaat is om te praktiseer.

    Hetsy dit regte, medies of enige ander wetenskap is, daar is alternatiewe om meer bedryfsgedrewe opleiding daar te stel. Ek is daarvan oortuig dat daar meer relevante maniere is om jou kind se toekoms te verseker as die huidige universiteite. Universiteite het ‘n plek geword waar duisende mense vir ‘n jaar of drie rondhang teen groot koste met te veel tyd tot hul beskikking terwyl die wêreld in daardie selfde tyd alweer besig is om te verander.

    Dit wil voorkom asof universiteite die slagoffers gaan word van politieke, grootliks rasgedrewe standpunte. Die ondoeltreffendheid van die instellings, koste en risiko vir ons jeug watd daaraan verbonde is, word net al groter. Wat ons nodig het, is dat akademici begin koppe bymekaar sit om alternatiewe daar te stel. Die uitdaging bly om erkenning te kry vir die alternatief by ‘n regering wat duidelik sy eie agendas dryf en sy mag op minderheidsgroepe wil afdwing.

    Gelukkig is daar baie mense onder ons met universiteitsgrade wat ‘n oplossing vir die probleem sal kan voorstel… of is dit nie relevant nie?

    – Vannermerwe

     

  • Gratis Telkom-data aan studente wat wil studeer

    Gratis Telkom-data aan studente wat wil studeer

    Telkom het bevestig dat hulle gratis data beskikbaar gaan stel aan studente wat weens die voortslepende betogings nie toegang tot hul studiemateriaal kan kry nie.

    Die maatskappy sê hy is daartoe verbind om onderwys in Suid-Afrika te steun, het RSG berig.

    Sommige universiteite het klas- en studiemateriaal aanlyn beskikbaar gemaak vir studente wat weens die betogings nie toegang tot die kampusse kan verkry nie.

    Telkom se diens waarmee die ontvanger van die oproep die koste daarvan dra, sal studente toelaat om Telkom-simkaarte te gebruik om toegang tot ‘n universiteitswebwerf te verkry sonder dat hulle self vir die dataverbruik betaal.

    Studente wat akademiese materiaal deur Telkom as internetdiensverskaffer verkry, sal ook by die gratis data baat vind.

  • Meeste klasse hervat Maandag by universiteite

    Meeste klasse hervat Maandag by universiteite

    Die Universiteit van Pretoria en die Tshwane Universiteit van Tegnologie sal na verwagting Maandag hul akademiese program hevat.

    Swart rewolusionêres, meestal druipelinge, en veiligheidswagte het verlede week by die TUT slaags geraak uit protes teen die orde wat die instelling probeer herstel. ‘n Aantal oproeriges is in hegtenis geneem nadat hulle in die middestad van Pretoria betoog het.

    Voorlopige aanbevelings van ‘n “klasgeldkommissie”, wat deur president Jacob Zuma in die lewe geroep is, word volgende maand verwag en sal na verwagting sy werksaamhede Maandag hervat.

    Alhoewel die rewolusionêres voorgee dat die onluste verband hou met klasgelde, is dit ‘n gerieflike verskoning vir ‘n politieke opstand wat deur Zuma se vyande aangeblaas word met ongeveer 5% van die sogenaamde “studente” wat tersiêre onderrig gekaap het.

    Weens die gapende gebrek aan leierskap van die Universiteit van die Witwatersrand se Adam Habib, het swart rewolusionêres die universiteit weer uitgedaag en die aandklokreël verontagsaam. Habib is die rewolusionêres telkens ter wille.

    Die universiteit het die klokreël Vrydag ingestel wat bepaal dat studente van tienuur saans tot sesuur soggens nie buite koshuise mag wees nie.

    Groepies rewolusionêres het egter buite koshuise saamgedrom, begin dreunsing en geweier om die vereistes van die klokreël na te kom. Daarna het hulle paaie probeer versper. Die polisie het met rubberkoeëls die oproeriges uiteengejaag. Rewolusionêres en die polisie het kort-kort slaags geraak.

    By die Universiteit van Kaapstad sal klasse ook na verwagting vandag hervat word. Klasse is geskeduleer om teen die tweede van aanstaande maand klaar te maak, waarna die eindeksamen op die sewende sal begin.

    Dit volg na die opskorting van klasse oor die voortslepende onluste die afgelope paar weke.

    Die Universiteit van Wes-Kaapland se bestuur en personeel hou “samesprekings met studenteorganisasies” terwyl die Kaapse Skiereiland Universiteit van Tegnologie sy administratiewe bedrywighede na die Wingfield millitêre basis in Goodwood verskuif het om ontwrigting tot die minimum te beperk.

    Geboue is verlede week aan die brand gesteek deur die rewolusionêre voorhoede en veiligheidswagte is in een van die brandende geboue toegesluit.

    By die Universiteit Stellenbosch gaan klasse normaal voort.

    Die Universiteit van die Vrystaat het intussen ‘n reddingsplan aangekondig sodat studente die 2016 akademiese jaar kan voltooi.

    Die Bloemfontein- en Suid-kampus sal van 28 Oktober sluit alhoewel die universiteit nie vir die res van 2016 sal sluit nie.

    Onderrig sal gedurende November elektronies gelewer word. Op hierdie manier sal geen pogings om die res van die akademiese jaar te ontwrig, studente se akademiese program raak nie, het die UV in ‘n verklaring gesê.

    Studente sal egter die eksamen op die kampus aflê.

  • Talle universiteite heropen vandag

    Talle universiteite heropen vandag

    Talle universiteite het aangedui dat hulle Maandag weer sal heropen, ondanks dreigemente van geweld en voortslepende onluste wat die kampusse die afgelope weke teister.

    Universiteite wat vandag heropen, sluit in die Tshwane Universiteit van Tegnologie, die Universiteit van Venda, die Noordwes-Universiteit, die Universiteit van die Vrystaat en die Sol Plaatjie-Universiteit.

    Die Universiteit van Kaapstad sal tot Dinsdag gesluit bly.

    Personeel en studente van die Universiteit van Pretoria sal vandag vergader om die dooie punt op te los.

    Die Universiteit van die Witwatersrand in Johannesburg sê die akademiese program sal vandag hervat word.

    Studente sal toegelaat word om vreedsaam te betoog op bepaalde plekke wat geoormerk is.

    Die Wits-studenteraad het egter gewaarsku dat gewelddadige betogings weer sal uitbreek indien die universiteit vandag klasse voortsit.

    Swart studente soek blykbaar elke week ‘n nuwe verskoning om geweld te pleeg. Hulle het die afgelope weke landwyd in opstand gekom vir gratis tersiêre onderrig, maar R600 miljoen se skade aangerig aan instellings om hul doel te bereik.

    Ten minste twee biblioteke en ‘n boekwinkel is intussen weens brandstigting vernietig deur die “leergierige” swart onlusmakers.

    Die studente is eis glo dié week ook die “dekolonialisering” van die kurrikulum. Voorheen het hulle geweld gepleeg sodat skoonmakerdienste nie uitgekontrakteer moet word nie.

    Die hoofstroommedia, veral Radio702, probeer intussen voorgee dat die swart studente – meestal druipelinge – grondige eise het.

  • Betogers het nie geloofwaardige eise nie

    Betogers het nie geloofwaardige eise nie

    Gratis onderrig, gratis beurse, gratis vervoer, gratis verblyf en gratis kos. Dit is die jongste eise van swart oproeriges wat bereid is om geweld te gebruik om dit aan universiteite op te dwing.

    In ‘n stemposnota het ‘n swart student Woensdag gewaarsku dat die betogers binnekort ‘n wit student gaan vermoor om hul “rewolusie” te laat eskaleer.

    Voorheen was dit klagtes teen klasgeldverhogings en daarna uitbarstings, vandalisme, en brandstigting oor die dienskontrakte van skoonmakers.

    Kennelik is enige kwessie goed genoeg om ‘n grief te word wat tot die sinnelose vernietiging van tersiêre instellings sal lei. Dit sluit ook sluipmoorde op wit studente in.

    Dat die oproeriges nie geloofwaardige eise het nie, raak al hoe duideliker en dit sal studente wat wil studeer loon om dadelik van hul universiteite se bestuur ontslae te raak.

    Talle universiteite regoor die land is steeds vandag gesluit nadat hernieude betogings die week uitgebreek het.

    Wits en die Universiteit van Kaapstad het akademiese aktiwiteite opgeskort nadat klasse vir ‘n rukkie hervat is, omdat die leierskap een of ander politieke speletjie speel met die oog daarop om van president Zuma ontslae te raak.

    Die betalende studente wat ingeskryf het om te studeer se regte word eenvoudig deur Adam Habib (Wits) en Max Price (UK) geminag. Maar niemand eis hulle bedankings nie.

    Die DA, te vreesbevange om nie verlinks te lyk soos die EFF nie, swyg in alle tale.

    Dieselfde het by die Universiteit van die Wes-Kaap en die Kaapse Skiereiland Universiteit van Tegnologie gebeur.

    Ander tersiêre instellings soos die Nelson Mandela Metropolitaanse Universiteit in Port Elizabeth is ook gesluit.

    Klasse word by die Durban Universiteit van Tegnologie onder polisiebewaking voortgesit.

  • Chaos heers by Wits na polisie teen oproeriges optree

    Chaos heers by Wits na polisie teen oproeriges optree

    Chaos het uitgebreek by die hoofkampus van die Universiteit van die Witwatersrand in Johannesburg.

    Die polisie moes skokgranate gebruik om oproeriges uiteen te jaag nadat betogers ‘n polisievoertuig omgekeer het terwyl veiligheidswagte massabetogings uiteen probeer dryf het.

    Minstens twee studente is in hegtenis geneem weens aanhitsing van geweld, insluitend die aktivis, Busisiwe Seabe.

    Die belhamels is na die Hillbrow-polisiestasie geneem waar hulle aangekla sal word.

    Die probleme het begin toe sowat 100 swart studente by die universiteit se Groot Saal begin betoog het teen die hervatting van akademiese bedrywighede.

    Die polisie is in groot getalle op die kampus ontplooi en volgens RSG is die polisie vasbeslote om betogings in die kiem te smoor.

    ‘n Polisielid het ‘n kopwond opgedoen tydens ‘n onderonsie met oproeriges buite Wits se Hoofsaal, maar die nasionale voorsitter van die EFF, Dali Mpofu het op die kampus verklaar daar kan nie onnodige lewensverlies van studente moet wees weens die polisie se teenwoordigheid nie.

    Die visekanselier van die Universiteit van die Witwatersrand, Adam Habib het vroeër gesê veiligheidswagte en die polisie sal op alle kampusse ontplooi word ná voorvalle van intimidasie Maandag.

    Habib sê geen massavergaderings sal by Solomon Mahlangu Huis toegelaat word nie en daar sal onmiddellik opgetree word teen oproeriges.

  • EFF-bevelvoerder moedig studentebetogers aan om te sterf as ‘martelare’

    EFF-bevelvoerder moedig studentebetogers aan om te sterf as ‘martelare’

    Die EFF-bevelvoerder, Julius Malema het aan The Times gesê sy party steun die opstand van ‘n paar belhamels vir gratis hoër onderwys ten volle.

    Die houtwerk-savant sê hoewel die sluiting van universiteite en die verlies van ‘n akademiese jaar “jammer” sal wees, “is daar ‘n prys wat betaal moet word in ‘n rewolusie. Daar moet ‘n stryd wees. Dit is ‘n geregverdigde stryd”.

    Hy het voorgegee dat hy spyt is oor die afbrand van instellings van hoër onderwys, skole, en veral biblioteke, maar dit as beslis nodig vir die opstand voorgehou.

    Hy het gesê studente is “gemartel” en in hegtenis geneem omdat hulle gratis onderwys eis. Hy het nie na kriminele optrede, waaronder ook talle voorbeelde van brandstigting deur die oproeriges verwys nie.

    Malema het eerder swart studente aangemoedig om te sterf sodat hulle “martelare” kan word.

    “Dis ‘n goeie ding om te sterf. Moenie bang wees om op die veld te sterf terwyl jy veg vir ‘n goeie ding nie. Jy sal as ‘n martelaar sterf.”

    Wits woordvoerder Shirona Patel het gesê personeel sal terugkeer na die werk vandag. Sy het gesê die teenwoordigheid van sekuriteit sal geleidelik verminder word indien daar geen ontwrigting, geweld, vernietiging van eiendom of inbreuk op die regte van ander is nie.

    Maar dit lyk nie asof dit gou gaan gebeur nie.

    By ‘n vergadering in die Solomon Mahlangu Hall Sondag by Wits, is voorgestel dat betogende studente “vuur met vuur” beveg en vuurwapens dra.

    Soos wat die geleentheidsvenster vir die hervatting van die lesings by universiteite regoor die land begin toegaan, beplan die swart oproeriges “guerrilla-styl” taktieke om lesings te ontwrig hierdie week.

    “Ons kan AK47’s kry. Diegene wat bande het [met misdadigers] kan help. Selfs al is dit net messe. Ons moet terugveg teen die stelsel met geweld,” het ‘n student by die vergadering gesê.

    Oproeriges het by die vergadering besluit om klein, mobiele groepe te vorm om “spesifieke akademiese senuweepunte” te ontwrig en te verseker dat die Universiteit heeltemal sluit.

    Hulle het gesê dit is maklik vir die polisie en sekuriteitswagte om groot groepe te pak, maar dat klein groepies probleme vir die sekuriteitspersoneel sal skep.