Leon Lemmer: Die oorsprong van ‘misdade teen die mensdom’ en ‘volksmoord’

Ek het die eerste keer van die Oekraïne se gespletenheid tussen die Ooste en die Weste kennis geneem toe ek Anna Reid se boek, Borderland: A journey through the history of Ukraine (London: Phoenix, 1998, 258p), gelees het. Die Dnieper-rivier loop van noord na suid deur die land, met die hoofstad Kiev aan die rivieroewer. Oos van die Dnieper word die bevolking toenemend Russies en Ortodoks-christelik. Wes van die Dnieper is die bevolking oorwegend Oekraïnies en Rooms-Katoliek. Hoofstuk 4 van Reid se boek handel oor Lviv, die hoofstad van Galisië, die westelikste provinsie. “Lviv was ruled by Austria from the first partition of Poland in 1773 until the collapse of the Austro-Hungarian empire in 1918, christening the city Lemberg … With the rebirth of Poland the city went back to its ancient Polish name of Lwów, and in 1945 it fell, for the first time in its history, to the Russians, who deported the Polish population and renamed it Lvov. It only became Lviv in 1991, with Ukrainian independence” (p 71). Lviv is een van die hoofonderwerpe in hierdie rubriek. Die naam beteken Stad van die Leeus. Ek gebruik deurgaans die stad se huidige naam.

Dit is moontlik om ooreenkomste tussen die Oekraïners/Oekraïens en Afrikaners/Afrikaans in te lees. “Ethnically and socially, nineteenth-century Galicia was an unbalanced, unhappy place. Poles owned the land; Jews the shops and inns. Ukrainians – 40 per cent of the province’s population … – laboured out of sight in cottages and fields” (72). “Galicia was a byword for rural poverty” (73). “Ukrainian itself had turned into a peasant tongue, the language in which one addressed the servants, if one spoke it at all. In the cities, it was hardly heard. For a long time even Ukrainophiles expected it to die out completely” (76). “The man who contributed more than any other single individual to the creation of a Ukrainian sense of national identity, was Taras Shevchenko [1814-1861] … he single-handedly turned Ukrainian into a literary language [and] remains Ukraine’s greatest hero” (77). “The Ukrainian language plays a starring role in the Ukrainian’s sense of national identity, making it a delicate political as well as cultural issue” (85).

Die huidige situasie in Lviv word beskryf in Tarik Cyril Amar se boek, The paradox of Ukrainian’s Lviv: A borderland city between Stalinists, Nazis, and Nationalists (Cornell University Press, 2015, 369p; Amazon Kindle $19,39). Lviv is in groter mate Oekraïnies as enige ander stad en word beskou as ‘n simbool van die Oekraïners se nasionale identiteit en nasionalisme. In November 1918 was daar ‘n kortstondige “West Ukrainian People’s Republic” (Sands, bron hier onder, Kindle 1121, 2292, 2479). Die bevolking van Lviv is tans ‘n driekwart miljoen.

‘n Ander hoofonderwerp in hierdie rubriek is volksmoord (“genocide”). In hierdie verband is daar bv Maria Pritchard se boek, Genocide: A history from Carthage to Darfur (London: RW Press, 2013, 63p; Amazon Kindle $2,27). Wanneer deesdae van volksmoord gepraat word, word gewoonlik aan die Holocaust of Shoah* gedink, die uitwissing van miljoene Jode deur die Nazi’s, of aan Hernán Cortés (1485-1547) se uitroeiing van die Asteke, of die jag op die Australiese inboorlinge, asook op die Amerikaanse Indiane. Volksmoord word hiermee eksklusief aan blankes toegeskryf. Maar Pritchard skryf: “Although the image of European Imperialists massacring indigenous people is a familiar one, it is not the full picture. Europeans have massacred each other and non-Europeans have also committed genocide on their neighbours” (Kindle 78). In Suidelike Afrika in die 19de eeu was daar die Mfecane (in Nguni) of Difaqane (in Sotho), die grootskaalse uitwissing van swartes deur swartes. [* “Holocaust” is afgelei van twee Griekse woorde: “whole” + “burnt”. “Shoah” is die Hebreeuse woord vir katastrofe of warrelwind. Sands beskryf dit as “killing on an industrial scale” (4648).]

Een van die grusaamste voorbeelde van volksmoord is die Turke se uitroeiing van die Armeniërs. ‘n Gesaghebbende boek hieroor is Peter Balakian se The burning Tigris: The Armenian genocide and America’s response (New York: HarperCollins, 2007, 528p; Amazon Kindle $13,52). Die uitmoring het in vier stadia van 1877 tot 1922 plaasgevind. Daar word beweer dat die Turke met die Armeniese volksmoord aan die Nazi’s die bloudruk vir die Joodse volksmoord verskaf het” (Kindle 140). Meer as ‘n miljoen Armeniërs, tweederdes van hierdie etniese groep, het omgekom. Deesdae is Armenië ‘n klein landjie van minder as 30 000 vierkante kilometer en ‘n bevolking van skaars 3 miljoen, met 8 miljoen Armeniërs wat in ander lande woon. Maar sedert 1991 het die Armeniërs darem ten minste ‘n onafhanklike nasiestaat.

Die Amerikaanse ambassadeur in Turkye, Henry Morgenthau (1856-1946), skryf in sy boek oor die Armeense volksmoord, Ambassador Morgenthau’s story (2015, 478p; Amazon Kindle $2,27), van “the murder of a nation” en “the greatest crime of all ages” (Sands 2292). Toe Morganthau in 1919 oor die uitmoring van Jode in 1918 in Lviv verslag gedoen het, het hy verkies om die term “pogrom” te vermy (All in a life-time, 2015, 482p; Amazon Kindle $1,13). “Pogrom (Russian ‘destruction’) unprovoked violent attack on an ethnic group, particularly Jews, carried out with official sanction” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 736).

Die Armeense volksmoord word deels aan religieuse verskille gewyt. Die Turke is Moslems en die Armeniërs is christene wat daarop roem dat hulle sedert 301 ‘n christelike staat gehad het; die eerste in die wêreld. ‘n Ander rede vir hierdie volksmoord is etnies. Daar was die slagspreuk: “Turkey belongs only to the Turks” (Balakian 3110). Dit herinner aan wat die PAC se Robert Sobukwe (1924-1978) gesê het: “We aim, politically, at government of the Africans by the Africans for the Africans” (Allister Sparks, The sword and the pen: Six decades on the political frontier, Johannesburg: Jonathan Ball, 2016, 626p, R300; Amazon Kindle $13,67, 2114).

Nog meer ontstellend is Irwin Staub, ‘n sosiale sielkundige, se mening: Gewelddadigheid wat as ‘n “continuum of destruction” progressief oor dekades en selfs eeue plaasgevind het, “creates a readiness in the culture” (Balakian 2136, 2831). “‘People learn,’ Staub explains, ‘by doing, by participation.’ People are changed by their participation in destructive and harmful behavior, and the victims are further devalued through this process” (2835). Die Armeense volksmoord was ‘n geval van “devaluing a subgroup, an ethnic minority in this case, in part in order to raise the sinking self-esteem of the majority group – the Turks” (2835).

Die vlaag gewelddadigheid wat Suid-Afrika sedert 1994 teister, bv die plaasmoorde en studente-oproer, kan as ‘n voortsetting van die voorafgaande polities gemotiveerde vandalisme en terrorisme van die ANC en PAC beskou word. Deur geweld polities suksesvol te pleeg, het veral die ANC deur voorbeeldstelling ‘n nuwe geslag geweldenaars geskep wat op ‘n soortgelyke manier sukses wil behaal. Wat in Suid-Afrika plaasvind, bv polities, het dikwels sy oorsprong in Amerika. John D Skrentny het die stryd om menseregte van veral vier etniese minderheidsgroepe (Asiate, Indiane, Hispaniste en swartes) deeglik nagevors (The minority rights revolution, Cambridge, Mass, Harvard University Press, 2004, 496p; Amazon Kindle $32,49). Hy kom tot gevolgtrekkings soos: “African Americans … were the only minority group involved in the urban violence” (2195) en “only blacks had rioted” (2466). Amerikaanse swartes onderskei hulleself van ander minderheidsgroepe weens hulle gewelddadigheid (2168, 2560, 2660). Dit het daartoe gelei dat swartes in groter mate as enige ander Amerikaanse groep bevoordeel word;* ‘n geval van “the wheel that squeeks the loudest gets the grease” (1838; ook 4526). Die buitensporige toegeeflikheid jeens swartes se onsosiale gedrag kan enersyds toegeskryf word aan skuldgevoelens wat by blankes oor die destydse slawerny, rasse-segregasie en -diskriminasie gewek is. Andersyds dien ‘n paaibeleid as ‘n soort versekeringspolis teen verdere geweldpleging.

[* “The demand shifted from equal rights for individuals to special rights (affirmative action and similar measures) for blacks and other groups. Such claims run directly counter to the underlying principles that have been the basis of American political unity; they reject the idea of a ‘color-blind’ society of equal individuals and instead promote a ‘color-conscious’ society with government-sanctioned privileges for some groups. In a parallel movement, intellectuals and politicians began to push the ideology of ‘multiculturalism,’ and to insist on the rewriting of American political, social, and literary history from the viewpoint of non-European groups. At the extreme, this movement tends to elevate obscure leaders of minority groups to a level of importance equal to that of the Founding Fathers. Both the demands for special group rights and for multiculturalism encourages a clash of civilizations within the United States and encourage what Arthur M Schlesinger, Jr, terms ‘the disuniting of America'” (Samuel P Huntington, The clash of civilizations? The debate: 20th anniversary edition, edited by Gideon Rose, New York: Foreign Affairs Publishing, 2013, 93p; Amazon Kindle $8,57, 1120).]

“Rassis” en “apartheid” het standaardskelwoorde in sowel Suid-Afrika as Amerika geword. In hierdie woordestryd het Amerikaanse swartes ook “genocide” ingespan: “The charge was that American treatment of African Americans violated the convention – it was genocide” (508). Die “convention” waarna hier verwys word, is die Verenigde Nasies se Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide. “In 1948 the UN General Assembly defined genocide as ‘acts committed with the intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnic, racial or religious group.’ The acts in question are listed as killing, or causing serious physical or mental injury to members of a group, deliberately exposing a group to conditions likely to cause death, preventing births within a group and forcibly removing the group’s children” (Pritchard 34).

Die Hispaniste voel sterk oor taalregte; dat Engels nie hulle moedertaal Spaans moet verswelg nie. In hierdie konteks word daar van “cultural genocide” gepraat (Skrentny 3121). Is dit nie wat sedert 1994 in Suid-Afrika met Afrikaners en Afrikaans gebeur nie? “A resolution by forty-nine Scandinavian professors in 1962 declared that ‘the extermination of a language, of a culture, and of a people are all one and the same thing'” (2800). Die Hispaniste het die reg op moedertaalonderrig verwerf.

Ek wil vandag hoofsaaklik oor ‘n nuwe boek skryf wat oor Lviv en die oorsprong van die woord “genocide” handel, asook oor die oorsprong van die frase “crimes against humanity.” Dit is Philippe Sands se East West Street: On the origins of genocide and crimes against humanity (London: Weidenfeld & Nicolson, 2016, 448p; Amazon Kindle $11,13). Sands (gebore in 1960) is ‘n professor in internasionale reg aan University College London. Die boektitel sinspeel op Lviv wat beskryf word as “the epicentre of the fault lines that divided east from west” (Kindle 152). In die vlaag van oordrewe reaksie teen blankes en apartheid word die woord “genocide” en die frase “crimes against humanity” dikwels gehoor. Die veldtog teen blankes en veral Afrikaners neem deesdae sulke afmetings aan dat daar soms die neiging is om hierdie woord en hierdie frase op veral Afrikaners en apartheid van toepassing te maak. Dit is egter moontlik dat die skoene van hierdie woord en frase eerder swart as wit voete pas.

Naas Lviv is daar vier hoofkarakters in Sands se boek. Hersch Lauterpacht (1897-1960), ‘n hoogleraar in internasionale reg, is in Zólkiew (later Zhovkva), 15 myle wes van Lviv, gebore en het van 1911 tot 1919 in Lviv gewoon en daar in die regte studeer. Rafael Lemkin (1900-1959) is in die huidige Belarus gebore en het in 1921 na Lviv verhuis en daar tot 1926 in die regte studeer. Hans Frank (1900-1946) was ‘n Duitse regsgeleerde en vyf jaar lank die Nazi-governeur-generaal van Duitsbesette Poland, wat Lviv en omstreke ingesluit het. Leon Buchholz (1904-1997), Philippe Sands se oupa aan moederskant, is in Lviv gebore. Die stad Lviv is ‘n gemeenskaplike element by hierdie vier karakters. Terselfdertyd het Sands ‘n familiebelang by hierdie onderwerp. Familiesake word in hierdie rubriek meesal uitgelaat en dus ook baie van die verdere inligting oor Buchholz.

Dit is merkwaardig dat sowel die frase “crimes against humanity” (Lauterpacht se skepping) as die woord “genocide” (Lemkin se skepping) hierdie verwantskap met Lviv het en dat hierdie twee begrippe of beginsels hulle weg in internasionale reg tydens die Nuremberg-verhoor (1945/6) van twee dosyn top-Nazi’s gevind het. Hans Frank is toe ter dood veroordeel. Familielede van sowel Lauterpacht as Lemkin (en ook van Buchholz) is tydens die Nazi-bewind vermoor. In daardie sin kan gesê word dat die regsbeginsels “misdade teen die mensdom” en “volksmoord” as ‘n soort vergelding of wraak in Joodse geledere ontstaan het. Die kernverskil tussen misdade teen die mensdom en volksmoord is dat eersgenoemde op die grootskaalse doodmaak van individue en laasgenoemde op die uitroeiing van groepe mense betrekking het (139). “How could the law help to prevent mass killing? Protect the individual, says Lauterpacht. Protect the group, says Lemkin” (4425). Die Nuremberg-verhoor is “the moment in which it was said our modern system of internasional justice came into being” (118). Lauterpacht word as “a father of the modern human rights movement” beskou (84). Volgens hom “the well-being of an individual is the ultimate object of all law” (1393; ook 998).

Reeds in sy jeug het Lauterpacht diskriminasie en die vervolging van Jode eerstehands ervaar. “International law offered few constraints on the majority’s treatment of minorities and no rights for individuals” (1146). “The modern law of human rights was born on the anvil of Lwów [Lviv] and its environs” (1175). Na die Eerste Wêreldoorlog, tydens die onderhandelings in 1919 in Versailles, het die Joodse afvaardiging op “greater autonomy, language and cultural rights and principles of self-government” aangedring (1189). Met bv die Iere in gedagte “Britain objected to any depletion of sovereignty – the right to treat others as it wished – or international oversight” (1189). Woodrow Wilson (1856-1924), die Amerikaanse president (1913-1921), was egter sterk ten gunste van “‘rigid protection’ for minorities” (1197).

By Versailles is daar ingestem tot onafhanklikheid vir Pole op voorwaarde dat die regte van minderheidsgroepe beskerm word. Artikel 93 van die Versailles-verdrag “required Poland to sign a second treaty [the Little Treaty of Versailles (1203)], to protect ‘inhabitants’ who differed from the majority of the population in race, language, or religion.* The Allies would be entitled to ‘protect’ these minorities, a further humiliation in the eyes of Poland because lopsided obligations were imposed: rights were given to some groups, but not all, and the victorious powers would escape equivalent obligations for their own minorities” (1203). Byvoorbeeld, vrees vir regte vir swartes was in die agterkoppe van die Amerikaners. “The Polish Minorities Treaty went further: it made the rights of such minorities into ‘obligations of international concern’, to be protected at the League of Nations. Any disputes could go to the Permanent Court of International Justice, newly created in The Hague” (1210) in 1922 (1342). Na die magsoorname van Adolf Hitler in Duitsland in 1933 “Poland signed a non-aggression pact with Germany and cast aside the 1919 Minorities Treaty” (1379). [* Ook “birth, nationality” en “minorities could run their own schools” (1203).]

In 1919 het Lauterpacht in Wene verder in die regte studeer. Een van sy dosente was Hans Kelsen (1881-1973) wat gehelp het om die nuwe Oostenrykse grondwet te formuleer. Oostenryk was die eerste land wat ‘n grondwethof gekry het. Die gevolg: “individuals had inalienable constitutional rights, and they could go to a court to enforce those rights. This was a different model from that which protected minority rights, as in Poland. The two key distinctions – between groups and individuals, between national and international enforcement – influenced Lauterpacht’s thinking. In Austria, the individual was placed at the heart of the legal order” (1259). Anti-Semitisme in Wene het Lauterpacht oortuig van “the ‘vital necessity’ of rights for individuals” (1274).

In 1923 het Lauterpacht uitgewyk na Engeland en in 1938 hoogleraar in internasionale reg aan Cambridge University geword. Hy het oorweging geskenk aan “a ‘revolutionary’ possibility of developing the rules so as to place more limits on the supposedly ‘eternal and inalienable’ powers of the state” (1349). “Individuals should ‘possess international rights'” (1364). Later word dit deel van “the fundamental rights of man” (1672). Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Lauterpacht gedink dat “ending ‘international lawlessness'” noodsaaklik was (1615). Nege Europese regerings het in 1942 byeengekom “expressing a common desire to use the criminal law to punish those ‘guity’ of and ‘responsible’ for atrocities. Perpetrators would be ‘sought for, handed over to justice and judged’, an idea that became an official aim of the war. The nine governments established a commission on war crimes to collect information on atrocities and perpetrators, a body that would become the United Nations War Crimes Commission” (1622).

Intussen het Lauterpacht “a draft of his International Bill of Rights of Man” geformuleer (1746). In 1945 het hy ‘n boek daaroor gepubliseer (1796). Sy doel was “an end to the ‘omnipotence of the State'” (1796). “The gist of his thinking was captured in a single sentence: ‘The community of nations has in the past claimed and successfully asserted the right to intercede on behalf of the violated rights of man trampled upon by the State in a manner calculated to shock the moral sense of mankind'” (4404; ook 4432). Misdade teen die mensdom is “acts so egregious that others were entitled to act in a protective capacity” (4411). Die idee was “to limit the potent force of tribalism, not reinforce it” (4418). Sands noem dit “a rational, enlightened view, and also an idealistic one” (4418). Die verskyning van die boek het mettertyd gelei tot die aanvaarding van die Verenigde Nasies se Handves “by which governments agreed to introduce a new commitment to ‘fundamental human rights’, to respect the ‘dignity and worth of the human person'” (1789).

Die tweede hoofkarakter in Sands se boek, Rafael Lemkin, het reeds in 1933 ‘n pamflet gepubliseer “proposing new international rules to prohibit ‘barbarity’ and ‘vandalism’ … he imagined new rules to protect ‘the life of the peoples’; to prevent ‘barbarity’, the destruction of groups, and to prevent ‘vandalism’, attacks on culture and heritage” (2500). Hy het onder meer gebruik gemaak van die Romeen Vespasian V Pella (1897-1960) se idee van “universal jurisdiction” wat toepaslik sou wees op bv “piracy, slavery, trading in women and children, and drug trafficking” (2508).

Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Lemkin deurlopend amptelike Nazi-dokumente, soos staatskoerante, dekrete en ordinasies, versamel (2645, 2652), “looking for patterns of German behaviour” (2652). “Lemkin’s work identified the wholesale destruction of the nations over which the Germans took control as an overall aim” (2659). Hy het verskynsels soos “Germanized” (2659), “denationalization” en “dehumanization” waargeneem. Die doel daarvan was “to kill the nation ‘in a spiritual and cultural sense’: Lemkin identified decrees from early 1941 pointing to the ‘complete destruction’ of the Jews in gradual steps” (2666).

In 1944 is Lemkin se boek, Axis rule in occupied Europe, in Amerika gepubliseer, “with the aim of protecting groups, for which he invented a word for a new crime, ‘genocide’, the destruction of groups” (1760). “Attacks upon national, religious and ethnic groups should be made international crimes” (2221). Lemkin is onder meer deur die Armeense volksmoord beïnvloed (2292, 2738). Hy het geredeneer: Dit is ‘n misdaad, naamlik moord, as iemand een mens vermoor, “but not a crime for that man to have struck down one million men” (2372). In hoofstuk 9 kom hy met sy nuwe woord vorendag, “genocide”, ‘n kombinasie van die Griekse woord “genos” (stam of ras) en die Latynse woord “cide” (moor) (2888). Dit gaan oor “extermination”, “physical” en “cultural” (2888). “Genocide concerned acts ‘directed against individuals, not in their individual capacity, but as members of national groups'” (2888). Volgens Lemkin “new conceptions require new terms” (2896). “A new word was accompanied by a new idea, a global treaty to protect against perpetrators before any court in the world. Countries would no longer be free to treat citizens as they wished” (2914). Voorheen het hy die Duitse woord “Völkermord” gebruik (2896). “The ‘extermination of nations and ethnic groups’ required the intelligentsia to be killed off, culture to be destroyed, wealth transferred” (2896). Nóg die woord “volksmoord” nóg die letterlike betekenis van “genocide” is omvattend genoeg om aan die dui dat bv religieuse groepe (en dus nie net stamme, volke of rasse nie) by hierdie soort misdaad ingesluit word.

Lauterpacht was nie entoesiasties oor Lemkin se idees nie. Hy noem “‘genocide’ a new term for the physical destruction of nations and ethnic groups” (1767). “Lauterpacht was concerned that the protection of groups would undermine the protection of individuals. It should not be the primary focus of the law” (1767). “He worried that emphasis on genocide would reinforce latent instincts of tribalism, perhaps enhancing the sense of ‘us’ and ‘them’, pitting one group against another” (4292).

Lemkin wou ‘n hiërargie daarstel wat volksmoord die ergste misdaad sou maak. Aan Franklin Roosevelt (1882-1945, die Amerikaanse president 1933-1945) het hy in ‘n skrywe voorgestel “outlaw mass killing … make it a crime, the ‘crime of crimes'” (2839). “Not opposed to individual rights, he [Lemkin] nevertheless believed that an excessive focus on individuals was naive, that it ignored the reality of conflict and violence: individuals were targeted because they were members of a particular group, not because of their individual qualities. For Lemkin, the law must reflect true motive and real intent, the forces that explained why certain individuals – from certain targeted groups – were killed. For Lemkin, the focus on groups was the practical approach” (4418).

Die derde hoofkarakter in Sands se boek, Hans Frank, “expressed strong objections to universal jurisdiction” (3341). Hy het hom ten gunste van “non-interference in the internal affairs of foreign states” uitgespreek (3348). “There would be no individual rights in the new Germany, so he announced a total opposition to the ‘individualistic, liberalistic atomizing tendencies of the egoism of the individual.’ (‘Complete equality, absolute submission, absolute loss of individuality,’ the writer Friedrich Reck [1884-1945] recorded in his diary …)” (3355). “Community takes precedence over the individualistic … tendencies” (3251). Frank het die Duitsbesette Pole soos ‘n kolonie bestuur, “its inhabitants the ‘slaves of the Greater German World Empire'” (3376). Frank se standpunt was “that law was nothing more than ‘that which is useful and necessary for the German nation'” (2811). Volgens Lemkin was dit “‘a cynical denial of international law’ … Frank’s conception subordinated the individual to the state and was designed ‘to subordinate all the world under Germany'” (2811). In sy dagboek het Frank verder gegaan: “‘We must annihilate the Jews, wherever we find them and wherever it is possible’ … to maintain the structure of the Reich” (3426). Frank het die bynaam “Butcher of Warsaw” gekry (4043).

Vir die Nuremberg-verhoor het vier lande (Amerika, Brittanje, Frankryk en Rusland) elk twee regters en ‘n aanklaer benoem (1817). Lauterpacht het voorgestel dat die frase “War Crimes” (1837) en “Crimes Against Humanity” vir “atrocities against individual civilians” (1844) gebruik word. “‘Genocide’ … had been added at a late stage at the insistence of the Americans over strong British objections” (1896). “Genocide” is gedefinieer as “extermination of racial and religious groups, against the civilian populations of certain occupied territories in order to destroy particular races and classes of people and national, racial, or religious groups” (3035). Die Nuremberg-aanklagte sou geldig wees “whether or not in violation of the domestic law of the country where perpetrated” (1866). “International law was not only ‘between States’ but ‘also the law of mankind'” (1874). “This was the first time in human history that the leaders of a state were put on trial before an international court for crimes against humanity and genocide, two new crimes” (4224).

Robert Jackson (1892-1954), die Amerikaanse hoofaanklaer, het gesê “the ‘real complaining party’ … was not the Allies but ‘civilization’ itself” (4376). Hartley Shawcross (1902-2003) was die Britse hoofaanklaer. “Lauterpacht prompted Shawcross to pre-empt the arguments of the defendants, the prospect that they’d assert that because states couldn’t commit crimes under international law, it followed that the individuals who served them also couldn’t be guilty of crime. A state could be criminal, Shawcross told the tribunal, and so it was imperative to repress its crimes by means ‘more drastic and more effective than in the case of individuals’. Individuals who acted on behalf of such a state were ‘directly responsible’ and should have punishments heaped upon them … ‘The state is not an abstract entity … Its rights and duties are the rights and duties of men’, its actions those of politicians who should ‘not be able to seek immunity behind the intangible personality of the state’. These were radical words, embracing the idea of individual responsibility, placing ‘fundamental human rights’ and ‘fundamental human duties’ at the heart of a new international system” (4439).

Lauterpacht was in groter en vaster mate deel van die Britse vervolgingspan as wat Lemkin van die Amerikaanse span was. “Genocide was referred to on the first day by the French and Soviet prosecutors, much to his [Lemkin’s] satisfaction. The Americans and the British followed, but they avoided any mention of the word” (4526). Lemkin het aan die Amerikaanse vervolgingspan geskryf dat “lesser terms – like ‘mass murder’ or ‘mass extermination’ – were inadequate, because they were incapable of conveying the vital element of racial motivation and the desire to destroy entire cultures” (5065). “The charge of genocide had to be part of a broader trial strategy, to show the defendants as enemies of mankind, a ‘specially dangerous crime’, one that went beyond crimes against humanity” (5073). Lemkin “faced political objections in the United States and in Britain, arising respectively from historic American treatment of blacks and British colonial practices” (5080). Desnieteenstaande “the word ‘genocide’ made its way back into the proceedings” (5087).

Jackson het nie die woord “genocide” in sy finale Nuremberg-pleidooi gebruik nie, maar Shawcross het dit wel gedoen. Lemkin wou hê dat volksmoord wat voor die uitbreking van die Tweede Wêreldoorlog deur die Nazi’s gepleeg is ook veroordeel moet word, maar die mandaat van die Nuremberg-verhoor was tot oorlogsmisdade beperk (5284). Die Franse vervolgingspan “invoked ‘genocide’ as a catch-all to cover all the crimes, from concentration camps to enslavement. The Soviet prosecutor Rudenko characterized the SS [“Schutzstaffel” die Nazi-Duitse Beskermingskorps] as a genocidal entity, so that anyone associated with the organization was complicit in genocide” (5413).

Lauterpacht het argumente in konsepvorm aan die Britse vervolgingspan voorgelê waarvolgens “‘crimes against humanity’ … was a starting point to vindicate ‘the rights of man’, to offer protection against the ‘cruelty and barbarity of his own State’ … the fundamental rights of man trumped national laws, a new approach to serve the interests of individuals, not states” (5130). Sy oogmerk was “to create ‘a most valuable precedent for any future International Criminal Court'” (5123). Lauterpacht het veral Frank uitgesonder as ‘n “‘direct agent’ of the ‘crimes of extermination'” (5144); “the foulest crimes that ever sullied the record of a nation” (5159). “Lauterpacht thought that ‘if one emphasises too much that it is a crime to kill a whole people, it may weaken the conviction that it is already a crime to kill one individual'” (5501). In sy pleidooi in die hof het Shawcross al Lauterpacht se verwysings na Frank en sy emosionale taalgebruik uitgelaat, maar “Lauterpacht’s ideas on crimes against humanity and the rights of the individual were firmly entrenched in the proceedings, colouring the entire case” (5356).

Frank het in sy verweer aangevoer: “Germany’s guilt had been erased ‘by the conduct of our war-time enemies towards our nation and its soldiers’. Such conduct had been entirely excluded from the trial, he was saying, a lopsided justice. Mass crimes ‘of the most frightful sort’ had been committed against Germans” (5434).

“Ninety-four witnesses had appeared, thirty-three for the prosecution and sixty-one for the defence” (5556). “Of the twenty-one defendants present, three were acquitted” (5618). “Several … were found to have committed crimes against humanity, but none were found guilty of genocide” (5626). “Twelve defendants were sentenced to death with no right of appeal. They included Frank” (5671).

Lemkin was teleurgesteld met die beperkte mate van erkenning wat volksmoord tydens die Nuremberg-verhoor ontvang het. In 1946 het die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies egter bekragtig: “Genocide is a crime under international law” (5724). “On 9 December 1948, the General Assembly adopted the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide [die teks is hier bo in die 10de paragraaf deels aangehaal], the first human rights treaty of the modern era” (5724). “In the years after the Nuremberg judgement, the word genocide gained traction in political circles and in public discussion as the ‘crime of crimes’, elevating the protection of groups above that of individuals” (5772).

Lauterpacht se werk “inspired the Universal Declaration of Human Rights, adopted by die UN General Assembly on 10 December 1948” (5731), dus net ‘n dag na “genocide” amptelik deur die VN erken is. Hierop het gevolg “the European Convention on Human Rights, which was signed in 1950 … that created the first international human rights court to which individuals would have access” (5738).

As hierdie onderwerp in sy geheel oorweeg word, kan gesê word dat die regsbeginsels van “misdade teen die mensdom” en “volksmoord” gedurende die Tweede Wêreldoorlog en daarna vorm aangeneem het en deesdae internasionaal erken word. Die direkte aanleiding was die uitwissing van miljoene Jode deur die Nazi’s. Wat as gevolg daarvan gebeur het, is die toenemende globalisering van aangeleenthede. Die tradisionele onafhanklikheid van state word ondergrawe deur hulle internasionaal verantwoordbaar te hou. Inmenging in die huishoudelike sake van state is tot ‘n internasionale reg verhef. Dit kom neer op die inperking van die vryheid en dus regte van sowel state as individue. Wat veral problematies is, is dat regte in die praktyk beklemtoon word en hulle dikwels nie met verantwoordelikhede gebalanseer word nie.

Internasionalisering verwater die identiteit van groepe (bv volke/nasies, state) en individue. Wat nodig is, is sowel individuele regte as groepsregte, albei gebalanseer met verantwoordelikhede. In die nuwe Suid-Afrika word (na bewering) net individuele regte grondwetlik erken. Afrikaners het geen grondwetlike groepsregte nie. Anders as bv Amerikaanse swartes het Afrikaners geen minderheidsregte nie. Afrikanerbelange word gevolglik ondergeploeg deur die belange van die swart meerderheid, wat op grond van hulle getalle in die praktyk handel asof hulle ongebreideld hulle groepsbelange kan afdwing. In werklikheid het nie-wittes, anders as wittes, groepsregte ingevolge hulle bevoordeling weens bv regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging. Regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging funksioneer terselfdertyd as groepsbenadeling van blankes. Wanneer menseregte opgehaal word, is dit dikwels ter bevordering van die belange van swartes. Blankes behoort geaktiveer te word om in groter mate plaaslik en internasionaal op hulle menseregte aan te dring. Enersyds kan blanke of Afrikaner-individue gevalle van misdade teen die mensdom wat hulle raak, identifiseer en sake daaroor aanhangig maak. Andersyds kan namens Afrikaners klagtes oor volksmoord gelê word, met die duidelike verstandhouding dat volksmoord nie net liggaamlike uitroeiing behels nie omdat dit ook kultuurvernietiging, bv die uitroeiing van Afrikaans, insluit. Internasionalisering kan dus voordele inhou; deesdae selfs vir Afrikaners.

My standpunt is dat die ANC-regering streng gesproke onwettig is omdat die blanke kiesers nooit die politieke magsoordrag aan swartes goedgekeur het nie. Dit is vir my ook duidelik dat die voortreflike moraliteit wat die ANC vir homself opeis, vals is, onder meer omdat daar in sy leierskorps mense is wat myns insiens misdadigers is. Die jongste is dat die ANC-regering Suid-Afrika aan die jurisdiksie van die Internasionale Strafhof, wat sedert 2002 funksioneer, wil onttrek, onder meer onder die bedenklike voorwendsel dat misdadigers uit Afrikalande teen uitlewering beskerm moet word. So maklik sal die ANC nie aan die tentakels van internasionalisering ontsnap nie. Lees bv Ruan Coetzee se artikel oor die Internasionale Strafhof (LitNet, 25 deser).

Kiëf probeer Minsk-vrede ondermyn

Regeringsbronne in Kiëf het bekend gemaak dat ’n soldaat in die konflikgeteisterde ooste van die Oekraïne doodgeskiet is.

Dit is glo die eerste sterfgeval onder regeringsmagte in ’n maand.

Dié nuus kom pas nadat president Hollande van Frankryk verklaar het dat die Minsk-vredesooreenkoms verleng behoort te word. Dit sou strek tot Desember 2015.

Dinsdag het pro-Russiese rebelle op regeringsposisies suid van Avdiivka gevuur, volgens Kiëf. Die dorp is net noord van die rebelle-vesting Donetsk geleë.

Twee ander soldate is in die skietery gewond.

Kiëf en die rebelle het ’n skietstilstandooreenkoms gesluit wat op 1 September in werking getree het.

Op 14 September het regeringsmagte twee sterftes aangemeld en die rebelle het verlede naweek ’n vegter aan die buitewyke van Donetsk verloor.

Die konflik het begin toe NAVO ‘n destabiliseringsoefening van stapel gestuur het in die Oekraïne. Meer as 8 000 mense is reeds dood en 1,5 miljoen haweloos gelaat in die konflik.

Na ‘n referendum in die Krim-skiereiland in Maart 2014 is dit as ‘n selfregerende gebied deur Rusland verklaar.

MH17-verslag vrygestel

Die verslag oor Vlug MH17 van die Maleisiese lugdiens, wat verlede jaar neergestort en die dood van 298 mense veroorsaak het nadat dit neergeskiet is deur ‘n Buk-missiel, is dié week vrygestel maar dit is nie bekend wie die missiel afgevuur het nie.

Só het Tjibbe Joustra, ‘n Nederlandse militêre inligtingsoffisier, by die bekendmaking van die Nederlandse Ondersoekverslag die week verklaar.

Nederland het die ondersoek gelei omdat die meeste van die slagoffers Nederlanders was.

Joernaliste kon geen vrae aan Joustra stel oor die bevindinge nie. Kwelvrae oor die afwesigheid van lugfoto’s wat die ligging van die missielstelsel sou kon opklaar, is dus nie toegelaat nie.

Die vliegtuig wat van Amsterdam na Kuala Lumpur op pad was, is afgeskiet in ‘n lugruim wat veronderstel was om gesluit te wees.

Die plofkop het omtrent ’n meter van die stuurkajuit ontsteek en honderde stukke metaal losgeruk wat die Boeing 777 laat opbreek het, het Joustra, gesê.

Die missiel is van binne ’n gebied van 320 km² afgevuur in die ooste van die Oekraïne, het Joustra gesê, maar die Oekraïne moes die lugruim bo die oorlogsone gesluit het.

Op 17 Julie, die dag van die voorval, het daar 160 vliegtuie oor dié gebied gevlieg.

Hy het nie tydens die perskonferensie enige aanduiding gegee of die missiel deur Russies-­gesinde rebelle of regeringsmagte afgevuur is nie.

Almaz-Antey, die Russiese vervaardiger van die Buk missielstelsel, sê die missiel is afgevuur vanaf Zarosjtjenskoje, ‘n nedersetting suid 7 kilometer Sjakhtorsk, wat beheer was deur die Oekraïense weermag.

Almaz-Antey het hul teleurstelling uitgespreek dat die Nederlandse ondersoekspan nie kennis geneem het van die skrapnelpatroon van die missiel nie wat daarop dui dat selfs NAVO-lande oor sulke wapens beskik.

Daar is nog tot twee weke gelede wrakstukke opgetel en nog stukke kan in die toekoms gevind word, hoewel dit nie die raad se bevindings sal verander nie, het Joustra gesê.

Die rekonstruksie van die vliegtuig met dele wat op die toneel gekry is, was “gekompliseerd” omdat die wrakstukke in ‘n oorlogsgebied bymekaargemaak moes word, het hy verduidelik.

Volgens hom was die doel van die ondersoek nie om iemand vir die voorval te blameer nie, want die voorval word ook strafregtelik deur Nederland ondersoek.

Die kwessie rakende is die skuldige party is sentraal tot die ondersoek aangesien die EU sanksies teen Rusland gestem nog voor daar vasgestel is wie verantwoordelik gehou moet word vir die afskiet van die passasierstraler.

Fopverslag steek MH17 dieper in die doofpot

Nederlandse navorsers het tot die gevolgtrekking gekom dat die Maleisiese vlug MH17 afgeskiet is deur ‘n “Russies-vervaardigde Bukmissiel, afgevuur deur rebelle in Oos-Oekraïne”, het ‘n Nederlandse dagblad, die Volkskrant, Dinsdag berig.

Die finale verslag is amptelik onthul by ‘n Nederlandse militêre basis by Gilze Rijen waar joernaliste verbied is om vrae te stel.

Die Boeing 777 was op pad na Kuala Lumpur van Amsterdam toe dit oor die ooste van die Oekraïne op 17 Julie verlede jaar afgeskiet is. Al die 298 mense aan boord, insluitend 80 kinders en 15 bemanningslede is dood.

Australië het intussen ‘n amptelike nadoodse ondersoek deur die Coroners Court in Melbourne wat onthul dat die passasiers se beserings nie te wyte was aan ‘n Buk-missiel nie, as geheim verklaar.

Europese juriste sê daar is ruimte vir eise omdat die Oekraïense lugvaartowerheid bewus was van die gevaar, en ten spyte van die risiko nie opgetree het nie.

Die afskiet van ‘n passasiersvliegtuig is ‘n oorlogsmisdaad. Ondertekenaars van die Roomse Statuut is veronderstel om maatreëls in plek te hê om oorlogsmisdadigers te vervolg.

Die verslag lui voorts: “Dit is nie die doel van so ‘n ondersoek om die blaam of aanspreeklikheid aan te wys nie.”

Die Oekraïne kon saam met Australië, Rusland, Engeland en die VSA, kommentaar gee op die inhoud van die ondersoek, wat dui op samespanning omdat die Oekraïne ‘n hoofverdagte blyk te wees.

Lees verder.

Optog vir vermoorde Russiese opposisiefiguur gehou

Ondersteuners van die Russiese opposisieleier Boris Nemtsof het gistermiddag in Moskou ‘n optog gehou en geëis dat die moordenaars van dié vurige teenstander van pres. Wladimir Poetin aan die kaak gestel word en vir dié moord boet.

Die 55-jarige voormalige adjunkpremier is kort voor middernag Vrydag ver­skeie kere in die rug geskiet terwyl hy ‘n hanetree van die Kremlin af oor ‘n brug gestap het, het AFP berig.

Sy moord het die protesoptog wat hy vir gister beplan het, in ‘n roumars verander met sy hartseer ondersteuners wat foto’s en blomme op die brug neergesit het waar hy minder as 48 uur tevore vermoor is.

Poetin het Saterdag ferm onderneem om die moordenaars te straf terwyl opposisieleiers dit ‘n “politieke moord” genoem het en Westerse leiers daarop aangedring het dat ‘n behoorlike ondersoek na die voorval gedoen word.

Nemtsof het enkele ure voor sy dood in ‘n radio-onderhoud ‘n beroep op mense gedoen om die opposisieveldtog wat hy vir gister beplan het, te steun en aan te dring op die onmiddellike beëindiging van die die oorlog in die Oekraïne en te eis dat Poetin bedank. Die owerhede in Moskou het toestemming gegee dat 50 000 mense aan dié opmars deelneem.

Die sluipmoord Vrydagnag is die jongste van ‘n reeks moorde op opposisiefigure sedert Poetin 15 jaar gelede aan bewind gekom en dit herinner aan die moord op die anti-Kremlin joernalis Anna Politkofskaja wat in Oktober 2006 op Poetin se verjaardag doodgeskiet is.

Poetin het die jongste sluipmoord voor die deur van sy vyande gelê wat die Kremlin se ondergang soek. Hy het Saterdag in ‘n boodskap aan Nemtsof se ma beloof hy sal alles in sy vermoë doen om die “organiseerders en skuldiges agter die veragtelike moord” aan die pen te laat ry.

Bondgenote van Nemtsof wat hom sy lewe lank vir die kruisvaart teen korrupsie beywer het en as adjunkpremier in die regering van Boris Jeltsin gedien het, sê die rede vir sy moord was sy teenstand teen die Kremlin se beleid.

“Hierdie was sonder enige twyfel ‘n opdrag van Poetin,” sê die 59-jarige Alexander Badijef. “Hulle het ons gewys wat die lot sal wees van diegene wat teen hulle opstaan.”

Ondersoekers sê die sluipmoordenaars het ten minste agt skote uit ‘n motor na Nemtsof gevuur wat saam met die 23-jarige Oekraïense model, Anna Durtiskaja, gestap het. Sy is ongedeerd.

Beeldmateriaal deur ‘n verafgeleë CCTV-kamera wys hoe die vermeende moordenaar langs die pad hardloop en in ‘n wagtende motor spring wat daarna wegjaag.

Die sluipmoord op Boris Nemtsof

Die moordaanslag op die aartshertog van Oostenryk-Hongarye en erfgenaam van die Oostenryk-Hongaarse keiserryk, Franz Ferdinand was in 1914 die druppel wat die emmer laat oorloop het om die moeisame vrede in Europa tot ‘n einde te bring. Die sluipmoord het direk aanleiding tot die Eerste Wêreldoorlog gegee.

Franz Ferdinand en sy vrou Sophie was in Sarajevo, die hoofstad van die provinsie Bosnië-Herzegovina. Die keiserlike paar het besoek gebring aan die weermag daar, maar sou die stad nie lewendig verlaat nie.

Bosnië-Herzegovina was in 1914 deel van die keiserryk, maar buurland Serwië is teen die wil van die Serwiërs deur die keiserryk as provinsie in 1908 by Oostenryk-Hongarye ingelyf.

Die Bosnies-Serwiese nasionaliste, die Swart Hand is opgesteek om die aartshertog uit die weg ruim en drie studente is opgelei om die werk te doen. Hulle het uiteindelik ‘n mislukte bomaanslag op Franz Ferdinand se motor uitgevoer waarin niemand omgekom het nie.

Toe Franz Ferdinand een van die beseerdes van die bomaanval egter wou gaan opsoek na sy ontmoeting met die troepe, is hy en sy vrou deur Gavrilo Princip doodgeskiet toe hulle in ‘n systraat beland het nadat hul bestuurder glo verdwaal het.

Daarmee het die Geallieerdes se verdragsverpligtinge oorgeneem en die hele kontinent in ‘n bloedige oorlog gedompel, met Rusland aan die kant van Serwië en Duitsland aan die kant van Oostenryk. Engeland en Frankryk het die kant van die Russe gekies en die Ottomaanse Ryk weer die Duitse kant.

Die sluipmoord Vrydagaand in Moskou op Boris Nemtsof – ‘n uitgesproke kritikus van Wladimir Poetin – het al die bestandele van die intrige wat in 1914 aanwesig was.

Die eerste vraag is natuulik cui bono?

In hierdie geval weet ons dat Rusland, en in die besonder Poetin, geen voordeel kan trek uit die sluipmoord nie.

Die dood van Nemtsof sou, onder huidige omstandighede, nie sin maak uit die oog van Russiese belange nie.

Polities het hy nie ‘n werklike bedreiging ingehou vir die Russiese leierskap nie. Met minder as 5% steun, was hy nie eers bestem vir die Duma nie. En Poetin se gewildheid is steeds bo 85%.

Sluipmoorde deur ‘n regering lyk desperaat, skep ‘n onnodige martelaar uit ‘n marginale karakter en gee brandstof aan die opposisie tuis, en veral in die buiteland.

Terwyl Nemtsof, ‘n Jood, voorheen ‘n belangrike posisie in 1998 onder Jeltsin as adjunk-premier beklee het, het sy politieke loopbaan sedertdien nie die massas geïnspireer nie.

Die Westerse pers het hom voorgehou as die waarskynlikste persoon om Poetin te vervang indien ‘n ernstige krisis politieke stabiliteit in Rusland aantas.

Nemtsof se gewildheid was tasbaar onder diegene wat Westerse liberale waardes as wenslik bo natuurlike en universele waardes regoor die wêreld stel.

Die enigste party wat egter werklik vir Poetin die stryd kan aansê, is die Kommunistiese Party van Zjoeganof. Maar hierdie feit druis in teen Westerse belange, en is in stryd met die Weste se propaganda wat beweer dat die Weste die Koue Oorlog gewen het.

Intussen het die owerhede aangedui dat Nemtsof nie ver van die Kremlin geskiet is nie, waarskynlik deur hoogsopgeleide sluipmoordenaars. Verskillende koeëls is in sy torso gekry. Hy is in die hart getref.

Sy jong Oekraïense vriendin, ‘n model, is ongedeerd. Laasgenoemde feit sal deur talle Russe aangegryp word as die werklike leidraad om op te volg.

Met die konflik in die Oekraïne wat dreig om NAVO-lande by ‘n volskaalse oorlog teen Rusland te betrek, soos in 1914, glo die meeste dat Nemtsof se moordenaars só ‘n uitkoms sal verwelkom.

Poetin vra dat internasionale gemeenskap Krim erken

Die leiers van Frankryk en Duitsland is werklik op soek na ‘n skikking wat sal help om ‘n einde aan die konflik in die ooste van die Oekraïne te bring, het die Russiese president Wladimir Poetin gesê in sy jongste onderhoud.

Tydens ‘n onderhoud met Rossiya 1 TV-kanaal oor die deurbraak van die Minsk-ooreenkoms waarvan die VSA nie deel is nie, het Poetin gesê “Dit lyk vir my [die leiers van Frankryk en Duitsland], het ‘n opregte begeerte om ‘n kompromie te bereik en oplossings te vind wat sal lei tot die uiteindelike skikking [van die konflik] … ”

Hy het verwys na die Minsk-protokol wat die desentralisering van mag in die Oekraïne voorstel.

“Ek het die indruk dat ons vennote meer vertroue in ons het as wantroue, en in elk geval glo in ons opregtheid,” het Poetin gesê.

Poetin het weer die belangrikheid van die implementering van die Minsk-ooreenkoms benadruk wat op 12 Februarie deur die Normandië Vier – Oekraïne, Rusland, Frankryk en Duitsland – gesluit is. “As die Minsk-ooreenkoms geïmplementeer word, is ek seker die situasie sal geleidelik normaliseer,” het hy gesê.

Intussen probeer die VSA die konflik aanwakker waarin duisende burgerlikes reeds omgekom het, deur wapens aan die junta te kanaliseer. Dit is een van die hoofredes waarom die VSA nie na die vredesamesprekinge in Minsk genooi is nie.

Oor die moontlikheid van Rusland wat betrokke raak in ‘n oorlog met die Oekraïne, het Poetin gesê “so ‘n apokaliptiese scenario is skaars moontlik, en ek hoop dit sal nooit gebeur nie.”

Wat die Krim betref, het die president die internasionale gemeenskap versoek om die Russiessprekende streek se keuse om deel van Rusland te wees, te respekteer.

“Met betrekking tot nasionaliteit, het die inwoners van die Krim hul keuse gemaak [toe hulle gestem het om by Rusland aan te sluit] en dit moet gerespekteer word. Rusland kan nie anders optree nie,” het hy gesê.

Oor die juntapresident Poroshenko se stelling dat Kiëf van voornemens is om die Krim te herower, het Poetin het gesê dat sulke optrede “wraaksugtig” is. Hy het beklemtoon dat ‘n groot Europese land soos die Oekraïne moet fokus op “die bevordering van die ekonomie en sosiale sektor, en verhoudings met die suidoostelike deel van die land behoort te herstel.”

Die Oekraïne sê intussen hy gaan nie sy wapens onttrek volgens die besluite van die jongste Minsk-vredesooreenkoms nie, omdat “pro-Russiese rebelle aanhou om die skietstaking te verontagsaam”.

‘n Woordvoerder van die ministerie van verdediging in Kief, Wladislaf Seleznijof sê hulle oorweeg dit nie om swaar wapentuig te verwyder nie. Seleznijof sê die skietstaking moet vir minstens 24 uur gehoorsaam word, voor ‘n onttrekking kan begin.

Die Oekraïense minister van buitelandse sake, Pavel Klimkin het voorts met konsternasie gereageer op voorstelle van ‘n VN- of EU-vredesmag in die wegbreekrepublieke waar regeringsmagte reeds swaar verliese gelei het en honderde van sy soldate gedros het.

Ten minste 8000 mans in die Ivano-Frankivsk-streek wat deur Kiëf opgeroep is vir weermagdiens, is soek, het die nuusportaal Vesti berig. Die meeste het glo na ander lande gevlug om nie weermagdiens te doen nie.

‘n Britse regeringswoordvoerder sê die vredesmagbesluit sal alleen deur die VN se Veiligheidsraad geneem word, maar daar is geen sprake daarvan op dié stadium nie.

Klimkin het gesê hy bevraagteken die “rasionaliteit” van só ‘n besluit en gesê sy regering se versoek om ‘n buitelandse aanvalsmag op die been te bring behoort nie deur die Minsk-ooreenkoms ongedaan gemaak te word nie.

Die Oekraïne het vroeër gesê hy sal Sondag sy wapens begin onttrek, ná ‘n nuwe ooreenkoms met selfverdedigingsmagte en die Russiese weermag gesluit is.

Volgens selfverdedigingsmagte het regeringstroepe egter 29 keer op hulle stellings gevuur in ‘n poging om die skietstilstand tot niet te maak.

Krisis in die Oekraïne nader breekpunt

Minstens 7 mense is Maandag doodgeskiet en sowat 19 beseer in grofgeskut-aanvalle toe regeringsmagte en selfverdedigingsgroepe in Donetsk in die ooste van die Oekraïne op mekaar losgebrand het, het owerhede in dié land Woensdag gesê.

Die krisis in die Oekraïne nader breekpunt soos ontleders voorheen gewaarsku het dit sou, nadat die VSA ‘n kleurrewolusie vanaf Maidanplein georganiseer het om die land by NAVO in te lyf.

Die Oekrïene het in ‘n smeltkroes van konflik ontaard en word tans in flarde geskeur deur die bekende Atlantiese vyande van vrede.

Amerikaanse nuusbronne waaronder die Wall Street Journal, die Atlantic, Reuters en die LA Times is byna histeries in hul eenderse aandrang om ‘n volskaalse oorlog te bespoedig: “Bewapen Kiëf”.

Die selfverdedigingsmagte het hul stellings probeer beskerm na grofgeskut huise in vier gebiede van die stad getref het, het stadsowerhede in ’n verklaring bekend gemaak.

Onlangse samesprekinge om die geweld tot ‘n einde te bring, het Vrydag ’n dooiepunt bereik met regeringsfaksies onder Washington se invloed, wat die ontsporing van die vredesproses wil bewerkstellig.

Die vredesamesprekinge, deur Rusland voorgestel, was veronderstel om die geweld wat die lewe van meer as 5 300 mense geëis het, te beëindig. Die skrikwekkende dodetal is nalv die VN se jongste beramings.

Die vyandigheid tussen die pro-­Russiese selfverdedigingsgroepe en die Oekraïense regeringstroepe het in Januarie, ná ‘n maand van relatiewe kalmte, opnuut opgevlam, nadat die VSA en NAVO hernude steun vir die junta in Kiëf aangebied het.

Tans is hul grootste offensief Debaltseve, ’n spoorwegaansluiting wat vantevore ’n tuiste aan 25 000 mense gebied het en geleë is tussen die stede Luhansk en Donetsk, wat beide deur selfverdedigingsgroepe beheer word.

Sowat 2 000 van die inwoners het in die afgelope paar dae gevlug.

Selfverdedigingsgroepe het verlede week die dorp V­uhlehirsk, van ­kardinale belang in die opmars na Debaltseve, beskerm teen aanvalle deur regeringstroepe. ­Hulle dring egter aan dat hulle nie beplan om Debaltseve aan te val nie, vanweë potensiële groot burgerlike sterftes.

Die selfverdedigingsleier van Donetsk, Alexander Zakharchenko, het gesê hulle help om Vuhlehirsk vanweë die swaar gevegte in die gebied te ontruim.

Intussen het broodpryse in die land die hoogte ingeskiet agv die konflik.

Amerika speel ‘n gevaarlike spel

‘Met 2500 strategiese kernplofkoppe en nog sowat 2000 taktiese kernplofkoppe is Rusland nie ‘n Afghanistan, Irak of Sirië nie’

Sedert die einde van die Koue Oorlog het Amerika sigself die titel as oorwinnaar van daardie konflik opgeëis. Natuurlik is daar groot waarheid daarin, want destyds, net soos tans het Amerika die olieprys afwaarts gemanipuleer en daardeur Sowjetinkomste nadelig beïnvloed. Die eskalering van die wapenwedloop onder leiding van Ronald Reagan het boonop meegebring dat die Sowjetbegroting  weens militêre besteding uitgeput is. Die afname in inkomste en gelyktydige vehoging in millitêre uitgawes het die Sowjetekonomie op sy knieë gedwing.

Tog, dit was nie net Amerika wat die USSR ekonomies verslaan het nie. Nee, sedert die Bresjnjef-jare het die Sowjetekonomie gebuk gegaan onder korrupsie en stagnasie. Teen die tagtigerjare het hierdie wanfunksie van die Sowjetekonomie tesame met die lompheid van ‘n sentraal beplande ekonomie reeds dit sodanig afgetakel dat slegs groteske hervorming (vandaar Gorbatsjof se perestroika) dit van totale ondergang sou kon red. Perestroika was egter te min, te laat.

Nietemin, sedert die einde van kommunisme en veral sedert Amerika se eerste golforlog het daardie land ‘n toenemend aggressiewe internasionale rol begin speel. Amerika se siening van haarselfs as die wêreld se enigste oorblywende supermoondheid is versterk. Ook met die konflik in Joegoe-Slawië sien ons hoe Amerka haar die rol van internasionale polisieman toeëien. Boonop orkestreer die CIA ‘n hele rits “kleurrewolusies” in voormalige Oosbloklande. Meer as ooit word “regimeverandering” Amerika se mantra. Onder die vaandel van “demokrasie” word pro-Amerikaanse regerings geïnstalleer. Met die histerie wat volg op die 9/11-aanval in New York, word Amerika se intervensionisme tot nuwe hoogtes gedryf.

Onder die korrupte alkoholis, Boris Jeltsin, was Rusland presies waar Amerika dit wou hê. Sonder die USSR was hierdie sentrale republiek (RSFR) van die voormalige Unie se bevolking die helfte van die oorspronklike Moederland s’n. Boonop was dit in ekonomiese vryval waar alles te koop was aan die hoogste bieder. Tesame met Russiese oligarge was dit soos Kersfees vir Westerse grootsake. Alles, van Sowjet- militêre tegnologie, wat sorgvuldig oor dekades opgebou en geheim gehou is, tot die enorme Russiese minerale rykdom kon nou op die internasionale markplein deur die Westerse elite en hul Russiese eweknieë opgeraap word.

Boonop was Jeltsin, wat soos ‘n benewelde Kersvader die gegryp na die Kersgeskenke onder die boom toelaat, ‘n geliefde figuur in Westerse hoofstede. Onder Jeltsin was geen CIA-kleurrewolusie  in Moskou nodig nie, want Jeltsin het beter meegedoen aan die afbreek van sy land as wat enige Amerikaanse popperegering sou kon doen. Rusland was in chaos, op sy knieë en daar vir die wêreldkapitaliste om  na hartelus te plunder. Dis presies waar die Weste Rusland wou hê – verneder en misbruik. Terloops, dit laat my heelwat aan die Afrikaner se situasie sedert 1994 dink.

Dan verskyn Wladimir Wladimirowitsj Poetin op die toneel. Alles verander. Die “verskynsel Poetin” verdien ‘n skrywe opsigself. Hoe Poetin die situsie omkeer, wat hom dryf en sy strategie verdien ‘n aparte artikel. Poetin herstel orde in Rusland en daarmee saam Russiese trots. Soos die USSR, herstel Poetin ook Rusland se status as ‘n land met ‘n onafhanklike internasionale beleid en status. Meteens is Rusland nie onder die Amerikaanse invloedsfeer nie, en hier begin die probleme. Wat die Westerse media betref, is Poetin ‘n oorlogsugtige diktator. Ons moet onthou dat die Westerse media deur dieselfde belangegroepe wat by Amerikaanse millitêre besteding baat en wat onder Jeltsin vrye toegang tot die Russiese skatte gehad het, beheer word. Op die hoogste vlakke is daar geen onderskeid te tref tussen die belange van die Westerse kapitalistiese elite, Washington, die VSA- millitêre bedryfsektor, en die Westerse media nie.

Laat ons nou die tyd aandraai tot waar ons vandag is: Amerika het onder leiding van die CIA en Victoria Nuland (van die Amerikaanse dept. van buitelandse sake) ‘n poetsj in Kiëf uitgevoer en daarmee ‘n pro-NAVO/VSA/EU-regering in die Oekraïne aangestel. Dit is gedoen om van die pro-Russiese president Viktor Janoekowitsj ontslae te raak. Die Amerikaanse/Westerse plan, wat reeds in 2013 deur die Jalta- Europese Strategieberaad bedink is, is bedoel om die Oekraïne nader aan die EU te bring. “EU” is ook kodetaal vir NAVO. Die staatsgreep in Kiëf is bewerk deur ‘n CIA- en Amerikaanse-buitelandsesakegekonkel waardeur Neo-Nazi-bullebakke en Oekraïniese oligarge gesamentlik Kiëf in chaos gedompel het en die demokraties verkose pro-Russiese regering van die dag verjaag het.

Elke optrede in hierdie teater, deur Rusland, was deurgaans slegs ter wille van selfbeskerming. Die mees drastiese in hierdie stappe, nl. die terugname van die Krim deur demokratiese referendum (nadat Kroestjof dit in die vyftigerjare op ondemokratiese wyse aan die Oekraïne oorhandig het (let wel die Oekraïne was deel van die USSR), was om te verseker dat die eeue oue Russiese vlootbasis van Sewastopol, nie in NAVO-hande beland nie. Wie kan Rusland hiervoor blameer? Ook beweerde Russiese militêre betrokkenheid in die Russiessprekende Oos-Oekraïne, is moreel regverdigbaar, gegewe dat Kiëf hierdie provinsies eerste aangeval het.

Rusland het geen ander opsie as om te verseker dat die Oekraïne nie in NAVO-hande beland nie, want indien NAVO-magte in die Oekraïne gestasioneer word, bring dit daardie bedreiging tot op die Russiese grens. Maar erger, dit bring dan ook Amerikaanse missielverdedigingstelsels tot op die Russiese wesgrens. Hierdie stelsels het die vermoë om Rusland se kernarsenaal groot skade te berokken. Sonder sy kernarsenaal is die Russiese beer se tande getrek. Die rede waarom daar nooit ‘n “warm millitêre konflik” in die Koue Oorlog-jare tussen die VSA en die USSR uitgebreek het nie, was juis omdat elk van hierdie moondhede oor ‘n kernarsenaal beskik. Hierdie vermoë van beide die VSA en die USSR het voorkom dat hulle mekaar enigsins direk militêr aanvat, selfs konvensioneel, want enige gevegshandeling sal vinnig tot ‘n kernaanval eskaleer. In so ‘n geval sou dit hul gesamentlike en totale vernietiging verseker, sg. “mutually assured destruction” of “MAD”. Eintlik sou die totale mensdom in so ‘n situasie omkom.

Hierdie wedersydse skaakmat van die Koue Oorlog het ‘n kernoorlog voorkom. Amerika wil dit nou verander. Sommiges mislei hulself met die idee dat Rusland hardhandig hanteer kan word omdat dit kwansuis net ‘n skadu van die voormalige USSR is, ‘n argument wat net op konvensionele vlak geld. Hulle dink waarskynlik in terme van ‘n toekonstige situasie waar Amerikaanse missielverdedigingstelsels reeds op die Russiese Rostofgrens ontplooi is. In so ‘n geval sou Rusland teoreties gesproke slegs op sy konvensionele magte kon staatmaak. Hierdie is egter ‘n gevaarlike dobbelspel, want hoewel Rusland tot op datum enorme selfbeheersing uitgeoefen het, sal die ontplooiing van Westerse missielstelsels in die Oekraïne al die waarskuwingsligte in die Kremlin laat afgaan. Rusland sal so ‘n skuif probeer voorkom nes daar vroegtydig opgetree is om Sewastopol onder hulle beheer te hou. Hierdie sou dus ‘n strategiese rooilyn vir die Russe verteenwoordig. Die Weste moet nie Rusland se konvensionele vermoë onderskat nie, en dan die moontlikheid van nog erger – sy kernmagte.

Vir Rusland is die Navofisering van die Oekraïne op elke vlak net so ‘n groot bedreiging as wat die ontplooiing van Sowjetmissiele in Kuba vir President Kennedy se VSA ingehou het. Intussen is NAVO/VSA besig met ‘n millitêre opbou in Pole en die Baltiese state, op die Russiese grens. Boonop suggereer Washington d.m.v. nuwe wetgewing ‘n rigting van millitêre opleiding en hardeware aan die Oekraïne. Verder streef die Oekraïne daarna om ‘n NAVO-lid te word en die ope geheim is dat Brussel dit ook begeer.

Terwyl die Weste die oorlogstromme slaan, die Russiese ekonomie deur sanksies en olieprysmanipulasie (weereens) deur die VSA en Saoedi’s gekniehalter word, en onderlangs bedink word hoe om die Oekraïne by NAVO in te lyf en daarmee NAVO tot op die grens van Rusland se Rostofstreek te bring, word die Russiese beer in ‘n hoek gedryf. Die oorlogsugtige Weste moet baie versigtig wees, want met 2500 strategiese kernplofkoppe en nog sowat 2000 taktiese kernplofkoppe is Rusland nie ‘n Afghanistan, Irak of Sirië nie. Die Weste mag weliswaar nog hulle oorlog met Rusland kry, maar dit sal nie langer as ‘n halfuur duur nie…

Merkel woedend oor NAVO-referendum

Duitse kanselier Angela Merkel se regering is woedend oor President Petro Poroshenko se plan om ‘n referendum te hou oor die Oekraïne se aansluiting by NAVO.

Duitsland beskou dit as ‘n doodloopstraat wat onnodige spanning aanblaas met Rusland.

Volgens Duitse amptenare is só ‘n plan om die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie oos uit te brei eenvoudig nie op die tafel vir Merkel nie.

Volgens een Duitse amptenaar is dit suiwer onnoselheid aangesien ‘n referendum nie die Oekraïne nader aan NAVO sal dwing nie, want besluite oor lidmaatskap word gemaak deur die Verdragslande en nie kiesers nie.

Enige poging om aan te sluit by NAVO kan net baie sleg eindig, het ‘n tweede amptenaar gesê. Beide het gevra om nie genoem te word nie, aangesien hulle nie gemagtig is om die Duitse regering se strategie te bespreek nie.

Die VSA kan nie langer beskostig om NAVO te befonds nie, en soek naarstiglik redes om die organisasie aan die EU se hart- en longmasjien te koppel.

Frau Merkel en Vladimir Poetin is dit roerend eens dat dit nie ‘n opsie is nie. Frustrasie oor haar onvermoë om sanksies teen Rusland opgehef te kry, gaan binnekort tot ‘n krisis in Duitsland lei, sê ontleders.

Duitsland kan nie bekostig om die miljarde wat die Oekraïne skuld aan onbetaalde gasrekeninge, te verlos nie en Rusland gaan waarskynlik nie altyd bly wag vir betaling nie.

“NAVO-lidmaatskap vir die Oekraïne is nie op die agenda op hierdie punt nie,” het Michael Grosse-Broemer, die parlementêre sweep vir Merkel se Christen-Demokratiese blok, gesê in ‘n onderhoud gister in Berlyn.

Duitse weerstand teen die Oekraïne se lidmaatskap in die 28 lande se militêre alliansie, word gedeel deur Frankryk, wat ‘n waarskuwing aan Poroshenko is om nie die konflik met pro-Kremlin onafhanklikheidsondersteuners verder te stook nie. Meer as 4300 lewens in byna agt maande is reeds verloor en dié stap sal die konflik verder vererger.

Oekraïense lidmaatskap in NAVO is absoluut onaanvaarbaar, het ‘n Russiese regeringsamptenaar gister aan Bloomberg gesê. Hy wou anoniem bly omdat hy nie gemagtig is om diplomatieke beleid te bespreek nie.

Enige referendum wat NAVO-lidmaatskap in die Oekraïne rugsteun sal lei tot verdere eskalasie wat Rusland nie sal duld nie, het die amptenaar gesê.

Duitsland is ook bekommerd dat die nuwe regering nie ver genoeg gaan in die aanpak van korrupsie nie, het die tweede amptenaar gesê.

NAVO-inmenging sal lei tot verdere agteruitgang van Russiese-Oekraïense verhoudings, het Rainer Lindner, die hoof van Duitsland se Ost-Ausschuss wat sakegeleenthede met Rusland bevorder, gesê in Hamburg. Dit is “iets wat ons nie wil sien nie”.

Merkel het gister erken dat sanksies ‘n impak op die Duitse en die Europese ekonomieë het en dat sy haarself toenemend in ‘n hoek verf daarmee.

MH17-wrak na Nederland, Duitsland blus NAVO-hoop

Wrakstukke is eindelik van die toneel in die ooste van die Oekraïne verwyder waar die Maleisiese Vlug MH17 neergeskiet is.

Die stukke sal per vragmotor en per trein onder toesig van Nederlandse kenners vervoer word na Kharkof.

Van die stukke was te groot om per trein vervoer te word, het die Nederlandse regering gesê.

Die wrakstukke sal saam met die oorskot van slagoffers, wat nog nie geïdentifiseer is nie, na Nederland geneem word.

Die vliegtuig is in Julie afgeskiet en al 298 passasiers, van wie die meeste Nederlanders was, is dood.

Getuienis dui daarop dat die vliegtuig deur Kiëf afgeskiet is, maar die juntamisdadigers word beskerm deur die VSA wat ‘n kleurrewolusie geloods het om die land by NAVO in te lyf.

Die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in Europa se woordvoerder van die Spesiale Sending na die Oekraïne, het die operasie om die wrakstukke te skuif, bevestig.

Duitsland se minister van Buitelandse Sake, Frank-Walter Steinmeier, het intussen verklaar dat hy gekant is teen die Oekraïne se aansluiting by NAVO.

In ‘n onderhoud met Der Spiegel, het hy gesê hy beskou nie lidmaatskap as ‘n opsie nie.

Hy het ook bygevoeg dat hy nie glo dit is realisties vir die Oekraïne om by die Europese Unie aan te sluit in die afsienbare toekoms nie, want die ekonomiese en politieke modernisering van die Oekraïne is ‘n “projek vir ‘n paar geslagte”.

Steinmeier het voorts versoek dat Kiëf ten eerste korrupsie en wanbestuur van die ekonomie aanpak as die mees dringende uitdagings, alvorens hulle aansluitingsplanne maak.

NAVO hou vegvliegtuie op bystand in Oos-Europa as deel van sy Baltiese missie, maar het intussen die aantal verhoog met die oog op uitbreiding na die ooste.

Daar was voorheen vier NAVO-vegvliegtuie om die Europese lugruim te bewaak, maar nou is daar 18.

Die Russiese presidensiële woordvoerder Dmitri Peskof het intussen aan die BBC gesê NAVO se geleidelike uitbreiding maak Rusland “senuweeagtig”.

Rusland eis ‘n “100 persent waarborg dat niemand die Oekraïne aansluiting by NAVO sal oorweeg nie,” het Peskov gesê.

Jeff Rathke, ‘n woordvoerder vir die Amerikaanse State Department, het egter verklaar dat Washington die Oekraïne se ambisie om by NAVO aan te sluit, ondersteun.

Hy het gesê die “finale besluit” berus by Kiëf se Amerikaans-gesteunde junta.

Rathke het ook gesê dodelike militêre hulp aan die Oekraïne is nog nie “van die tafel af” nie.

VSA soek steeds redes vir oorlog in Europa

Amerika het onder die dekmantel van NAVO sy aggressiewe beleid van uitbreiding in Oos-Europa bevestig met hernude aanvalle teen Rusland.

Kenners waarsku reeds geruime tyd dat die VSA afstuur op ‘n kernoorlog met Rusland weens ‘n Neo-konserwatiewe kliek in die Withuis se eiegeregtige houding teenoor die hulpbronne van soewereine state.

Terwyl die Oekraïense weermag hergroepeer mbv Amerikaanse raadgewers en wapentuig om Russiese dele van die land etnies te suiwer, het Amerika Rusland daarvan beskuldig dat hy die skietstaking in die Oekraïne ondermyn.

Rusland het dit ten sterkste ontken.

Dié beskuldigings volg nadat Rusland nuwe radarbesonderhede vrygestel het wat daarop dui dat militêre vliegtuie in die lug naby vlug MH17 was toe dit neergestort het in die ooste van die Oekraïne op 17 Julie.

Dit is ‘n verleentheid vir die VSA en hul bondgenote wat Rusland as die sondebok probeer voorhou.

‘n Radarstasie in Rostov, naby die Oekraïense grens, het kort voor en sowat 20 minute ná die MH17-ongeluk getuienis van die vegvliegtuie se teenwoordigheid bevestig.

Volgens Sergey Melnitsjenko, hoof uitvoerende beampte van Aviation Safety Consultancy, was daar een of twee vegvliegtuie in die lug naby aan die Maleisiese vliegtuig.

Die bewysstukke laat ernstige twyfel oor die weergawe van die tragedie wat deur Westerse lande voorgehou word, wat beweer die vliegtuig is afgeskiet deur pro-Russiese magte met ‘n gesofistikeerde oppervlak-tot-lug missiel.

Die rebelle besit geen lugmag van hul eie nie, en Rusland en die Oekraïne is die mees logiese partye wat vegvliegtuie sou stuur na die gebied, het kenners gesê.

Indien dit Russiese vegvliegtuie was wat oor die grens gevlieg het, sou hulle dadelik op beide die Oekraïene sowel as NAVO se radarstelsels opgeduik het.

NAVO en die Oekraïne het nog nie gereageer op die inligting nie.

Die deskundige het bygevoeg dat die teenwoordigheid van militêre vliegtuie noord van die Boeing hulle in ‘n posisie aan die linkerkant van die passasiersvliegtuig sou geplaas het. Sommige foto’s van die ongeluk het skade aan die kajuit se linkerkant getoon, in ooreenstemming met ‘n scenario van só ‘n aanval.

Die Minsk-ooreenkoms wat in September onderteken is, is reeds stelselmatig deur Kiëf ondermyn.

Die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie het vroeër gewaarsku dat ‘n Russiese militêre teenwoordigheid die ooreenkoms in die gedrang sal bring, maar nie kommentaar gelewer oor hul eie militêre opbou in Oos-Europa nie.

Rusland ontken dat hy troepe in die ooste van die Oekraïne ontplooi om separatiste te steun.

Die VN se Veiligheidsraad het intussen ‘n noodvergadering in New York gehou, maar weens Rusland se vetoreg het die vergadering nie veel opgelewer nie.

Pro-Russiese magte sê Poolse soldate is opgemerk noord van Donetsk. Kiëf het ook wapentuig en troepe die afgelope paar dae in die ooste van die land gekonsentreer.

Die Amerikaanse ambassadeur in die VN, Samantha Power het weer die kans benut om ‘n tirade teen Rusland van stapel te stuur.

Haar beskuldigings dat die land ‘n nuwe koue oorlog wil begin, het egter op dowe ore geval, aangesien dit reeds duidelik is dat die VSA ‘n regimeverandering in die mou voer.

EU bemoedig deur Oekraïne-vredespogings

Die Europese Unie het gesê hulle is bemoedig deur onlangse verwikkelinge in die Oekraïne.

EU-ambassadeurs het in Brussel byeengekom om die situasie in die Oekraïne te bespreek.

‘n Woordvoerder sê die EU sal die opheffings van sanksies teen Rusland oorweeg wanneer die situasie in die Oekraïne dit toelaat.

Hulle wil toesien dat die Minsk-vredesooreenkoms tussen pro-Russiese seperatiste en die Oekraïense magte beter afgedwing word.

Die EU het voorts hulpmaatreëls van ongeveer 165 miljoen euro aangekondig vir boere wat geraak word deur ‘n Russiese verbod op die invoer van Europese landbouprodukte.

Die VSA en NAVO het met militêre optrede gedreig en sanksies afgeroep en nadat hulle Rusland sonder enige getuienis daarvan beskuldig het dat hulle ‘n passasiersvliegtuig, die MH17, oor die Oekraïne afgeskiet het.

Dit blyk nou dat die VSA moontlik self die lugramp veroorsaak het van byna 200 Nederlanders se lewens gekos het en dit probeer toesmeer.

Rusland het verlede maand ‘n jaarlange verbod op landbou-invoere uit onder meer die EU asook die VSA ingestel in reaksie op die felle Anglo-Amerikaanse poging om die land te destabiliseer.

Wêreld moet ‘saamstaan’ teen 3 probleme wat VSA geskep het

Die Amerikaanse president, Barack Obama, het Woensdag by die VN se Algemene Vergadering in New York gesê die wêreld moet saamstaan teen terreur in Irak en Sirië, Russiese “aggressie” in Europa en ebola in Wes-Afrika.

Al drie probleme is vermoedelik deur die VSA self geskep.

“Ons kan die internasionale stelsel wat soveel vooruitgang geskep het hernu, of ons kan toelaat dat ons teruggetrek word deur ’n onderstroom van onstabiliteit,” het Obama gesê.

“Ons kan ons kollektiewe verantwoordelikheid om wêreldwye probleme te konfronteer herbevestig, of ons kan oorval word deur toenemende manifestasies van onstabiliteit.”

Hy het ’n beroep op die VN gedoen om saam te staan om die “kanker van gewelddadige ekstremisme te verwerp”.

David Cameron, die Britse premier, het Woensdag verklaar dat hy die Britse parlement gaan versoek om aan te sluit by die Amerikaanse lugaanvalle teen die Islamitiese Staat in Irak.

Cameron het dié besluit aangekondig in sy toespraak tydens die algemene vergadering van die Verenigde Nasies.

Dit is steeds nie duidelik of Brittanje gaan aansluit by die Amerikaanse lugaanvalle teen ISIS in Sirië nie.

Die hantering van ISIS het die VN-vergadering wat tans in sitting is, oorheers.