Desmond Tutu – praag.co.za

Leon Lemmer: Hoe om haat in ‘n finansiële bate te omskep

As ‘n mens die Amerikaanse politieke literatuur lees, kom jy spoedig verwysings na die Southern Poverty Law Center (SPLC) teë. Die benaming wek die indruk van ‘n armoedige instansie wat hom vir reg en geregtigheid beywer. Die SPLC is in 1971 in Montgomery, Atlanta, gestig. Hierdie instansie gee voor dat hy ‘n akkurate beeld van rassebetrekkinge in die Amerikaanse suide aan bv liberaliste in die noorde en multikulturaliste in die weste uitdra. Van hierdie elemente word fondse vir sy bedrywighede bekom. Die SPLC is ‘n linkse instansie wat teen rasse- en geslagsdiskriminasie asook wit heerskappy gekant is. Daar word gepoog om die belange van onwettige immigrante te beskerm en om verdraagsaamheid in skole te bevorder.

Die SPLC was aanvanklik hoogs suksesvol met hofsake ten gunste van burgerregte vir swartes, veral gemik teen die Ku Klux Klan (KKK). Deur keer op keer eise om skadevergoeding teen die KKK in te stel, is baie van sy afdelings in bankrotskap gedompel en verplig om te sluit. Nadat die KKK afgeskaal is tot ‘n instansie met ‘n klein ledetal en geringe invloed, het die SPLC sy bedrywighede van 1990 af op ‘n oordrewe manier om die vae begrip haat geherorganiseer. Dit is waarom veral blankes in Suid-Afrika deesdae met sogenaamde haatspraak gekonfronteer word. Terme soos xenofobie of vreemdelingehaat word plaaslik vryelik gebruik terwyl dit meesal bloot gaan om die ongewenste teenwoordigheid van ‘n massa ongeskoolde inkommers in ‘n land waar groot werkloosheid heers. Maar hierdie onverkwiklike terminologie gee ‘n aanduiding van die invloedrykheid van die SPLC.

Dit is natuurlik nie net die begrip haat wat uit Amerika hiernatoe oorgespoel het nie. Dit geld ook vir bv reënboognasie, wat verkeerdelik as ‘n uitvindsel van Desmond Tutu beskou word. Verder word daar plaaslik van bv “die Cradock Vier” gepraat. Dit is ‘n spreekwyse wat in Amerika ontstaan en plaaslik nagevolg is. Dit gaan om swart misdadigers wat in linkse geledere vereer word. Die SPLC het dit as sy plig geag om bv “the Tarboro Three” (1973) in die hof te verdedig, naamlik “three young black men accused of raping a white woman” (624). “While the three men were never completely vindicated, they were released after spending more than a year in prison” (630). Daar was ook “the Dawson Five, five black youths charged with murder … in 1976” (829).

In die Wikipedia is daar ‘n verdienstelike artikel oor die SPLC, hoewel daar nie na die volgende boek verwys word nie: Tyler O’Neil se Making hate pay: The corruption of the Southern Poverty Law Center (New York: Post Hill Press, 2020, 242p; Amazon Kindle $11,49). Die outeur is ‘n joernalis wat bv onlangs (17.08.2020) ‘n artikel (beskikbaar op die internet) geskryf het oor die verwoesting wat die Black Lives Matter-oproer in Minneapolis ná die dood van George Floyd aangerig het. Meer as 700 geboue is beskadig, waarvan 12 heeltemal verwoes is. Kamala Harris, Joe Biden se kandidaat vir die vise-presidentskap, het geld geskenk sodat hierdie misdadigers borgtog kon bekostig. Hieroor lees ‘n mens nie in Media24-publikasies nie. Pleks daarvan verskyn daar ‘n hoofartikel in Die Burger (17.08.2020) vol lof vir “die vars dimensie” wat Harris in daardie verkiesingstryd bring. Vir O’Neil is vryheid van uitdrukking van deurslaggewende belang. Hy beskryf homself as “a conservative Christian” (Kindle 88). In wat volg, onderskei ek nie altyd duidelik tussen die menings van O’Neil en diegene waarna hy verwys of aanhaal nie.

Die SPLC het met skynbaar gesaghebbende uitsprake veral linksgesinde instansies en persone in so ‘n mate mislei dat hy reeds dekades lank in staat is om (feitlik) enige instansie of individu te ruïneer deur hulle op sy swartlys te plaas. Dat alles nie pluis by die SPLC is nie, het in 2019 duidelik geword toe die blanke Morris Dees (gebore in 1936), ‘n medestigter en die hooffondsinsamelaar van SPLC, ontslaan is. Van die aanklagte teen hom sluit rassediskriminasie en seksuele teistering in. Laasgenoemde aanklagte was ‘n groot verleentheid in die era van die #MeToo-beweging, wat teen (blanke) mans gemik is. Dees het vyf keer geskei – dus meer as ons eie André P Brink se vier keer. Een van Dees se ondersteuners het hom soos volg verdedig: “Morris is a man who strongly believes in marriage – he’s done it six times” (805). Die president van SPLC sedert 2003, Richard Cohen, het ‘n week ná Dees bedank, asook die direkteur van regsaangeleenthede, Rhonda Brownstein. Binne SPLC was daar nie die sosiale geregtigheid wat die SPLC na buite predik nie. As ‘n instansie wat amptelik sonder winsbejag is, is die SPLC uitermate op finansiële gewin ingestel. In hierdie verband is gesê: “Until justice rolls down like dollars” (250).

Dit blyk dat die SPLC nie voldoen het aan die siek maar gewilde Amerikaanse waardes wat hy na buite predik nie. Met verwysing na slawerny was daar kritiek “[that] compared the SPLC to a plantation” (1074). “It’s sort of like the pot calling the kettle black” (1080). “You can’t go out and preach racial sensitivity and racial tolerance … without practising all these types of things you are preaching about” (1086). “A fair number of what was then about a hundred* employers were African-American, but almost all of them were administrative and support staff – ‘the help’ … The ‘professional staff’ – the lawyers, researchers, educators, public relations officers, and fund-raisers – were almost exclusively white. Just two staffers … were openly gay” (269). “Where’s the diversity?” (274). “Only one black man had ever been among the top five wage-earners, and he was one of only two black staff attorneys in the SPLC’s history” (1066). Later word verwys na “two black lawyers and three black advocates within a staff of about 100 across five states” (1092). “Two of the six members of the board of directors were black” (1080). “In 1994, only one of the department heads was black, and she oversaw the mail operations” (1086).

[* In die Wikipedia word die getal werknemers in 2011 op 254 gestel.]

Sommige ander besware teen die SPLC was “the unchecked power of the lavishly compensated white men at the top of the organization” (280). In 1985 “its three executives … each made more than $100 000 annually” (1136). In 1987 “its top three executives were paid a total of $350 000” (956). “In 2017, the SPLC paid then President Richard Cohen $364 799, with another $42 742 in ‘other compensation from the organization and related organizations'” (1112). “That year, it also paid Morris Dees $375 181, with $41 767 in other compensation” (1122).

Kritici van die SPLC verwag polities byderwets dat diversiteit op alle vlakke van hierdie organisasie belangriker as meriete geag moet word. Dit herinner aan die nuwe Stellenbosch University wat reeds baie meer vroue as mans in diens het maar voortgaan om by aanstelling en bevordering teen blanke mans te diskrimineer. Of dink aan die plaaslike staatsdiens waar die swartes reeds lankal die demografies verlangde 80% oorskry, maar hierdie rassistiese voorkeur vir swartes gewetenloos en grootliks kritiekloos voortgesit word.

Die SPLC het finansieel welvarend geword toe hy met sy hofsake teen die KKK baie publisiteit met sy Klanwatch gesoek en ontvang het en donasies ingestroom het. Die SPLC het ook die einde van die White Patriot Party (1980-1987) bewerkstellig (937, 1257). “Dees devised a fundraising strategy that focused mainly on liberal donors outside the South” (664). Klanwatch het geblyk “a highly profitable scam” te wees (286) omdat die oorheersende politieke atmosfeer ten gunste van burgerregte en teen die tradisionele leefwyse in die suide gelaai was. “Beating the Klan in court was ‘sort of like shooting fish in a barrel'” (988). Die SPLC is beskou as ‘n instansie “do[ing] the Lord’s work in the heart of Dixie”* (297). “People in the North and West have this thing that black people are so bad off. And if they think there is a group doing anything to help it, then they’re likely to send money” (976). Die SPLC spog: “We developed a whole new donor base, anchored by wealthy Jewish contributors on the East and West coasts, and they give big bucks” (1034).

[* Die naam Dixie word vir die suidelike en Yankee vir die noordelike state gebruik.]

“By 1988, Dees acknowledged that ‘the Klan thing is winding down’. So, the SPLC would turn to the more nebulous campaign against ‘hate'” (1172). Klanwatch is tot Hatewatch omvorm. Nadat die SPLC genoeg geld uit sy veldtog teen die KKK geput het, het hy op ‘n vindingryke manier die begrip haat vir sy nuwe inisiatiewe ingespan. ‘n Lys van instansies (en by implikasie persone) wat hulle na bewering aan haat skuldig maak, is sedert 1990 jaarliks gepubliseer. Daar is gepoog om die lys elke jaar langer te maak (hoewel daar nie altyd hierin geslaag is nie) sodat daar stukrag gegee kon word aan die SPLC se beweerde “rising tide of hate” in Amerika (297). In 2000 is 602 instansies gelys, wat teen 2018 tot 1 020 vermeerder het. Donasies het ingestroom om die SPLC in staat te stel om haat in die samelewing te bestry. “The SPLC has raked in … cash by warning of a rising tide of hate and by presenting itself as a David figure fighting the powerful Goliath of menacing hate groups” (1122). Dit is ‘n geval van “making hate pay” (308), soos gestel in die titel van hierdie boek. “The market is still wide open for the product, which is black pain and white guilt” (1122). Hierdie haatlyste word “a cynical fundraising scam” genoem (308).

Die SPLC is amptelik “a nonprofit organization” (675), maar het baie meer geld as wat hy vir sy uitgawes nodig het. “The SPLC never spent more than 31 percent of its revenue on programs, and it had spent as little as 18 persent on them” (1105). “They’ve done far less with the money they receive than any other comparable civil rights group will do” (1432). “[The SPLC] launched itself on a trajectory to a half-a-billion-dollar endowment, $92 million in overseas equity funds, and millions in Cayman Islands accounts” (682; ook 1112). Volgens Dees: “The people who will give big money through the mail are either on the far right or the far left. They’re true believers” (691). Uiteraard melk die SPLC sy donasies by uitstek uit linkse geledere. Dees is al beskryf as “the televangelist of the civil rights movement” (817), ‘n sinspeling op “the notorious televangelist Jim Bakker” (860).

Die SPLC klop homself op die skouer deur hom met die destydse sogenaamde Underground Railroad te vergelyk, “which helped slaves in the antebellum South escape to freedom” (315). In hierdie verband die SPLC “slammed the Trump administration for ‘racism and misogyny’ after a delay in publishing a version of the twenty-dollar bill featuring abolitionist hero Harriet Tubman [1822-1913], well-known for running the Underground Railroad” (322). Dit toon hoe die SPLC enige insident aangryp om publisiteit vir homself te soek en gevolglik sy finansies met donasies aan te vul.

O’Neil skryf: “While it is true that Trump had opposed putting Tubman on the twenty-dollar bill in 2016, it seems particularly rich for an organization coming off a racism and sexism scandal to compare itself to the Underground Railroad” (327). Maar die eintlike punt behoort te wees dat Tubman per slot van sake ‘n misdadiger was omdat sy slawe gehelp het om te ontsnap. Misdadigers behoort nie vereer te word nie. In hierdie opsig kan die nuwe Suid-Afrika egter nie ‘n vinger na Amerika wys nie omdat die verering van misdadigers, soms ikone genoem, plaaslik omtrent epidemiese afmetings aanneem.

“The eventual ‘hate group’ list essentially manufactured hate, listing defunct organizations that … didn’t exist” (1181). “A lot of them were vanishingly small or didn’t exist, or could even be an invention of the SPLC” (1376). “The … lists had no addresses so it’s very difficult to actually check them out” (1369). “The SPLC never identifies how many members these ‘hate groups’ have” (1387). Soveel moontlik instansies word gelys sodat dit moet lyk asof haat jaarliks toeneem, wat ‘n publisiteitsfoefie is. Die instansies op die lys word bv op die volgende manier vermeerder: “It … list[s] multiple chapters of one group as separate ‘hate groups'” (1857). O’Neil bereken dat daar hoogstens 354 identifiseerbare werklike instansies op die lys is en nie 1 020 nie (1864). “It finds as much ‘hate’ as possible in order to make as much money as possible” (1437). “They have to know that they’re inflating the danger” (1426). Daar is tereg gevra: “Are there more hate crimes or does increased citizen awareness mean there is more reporting of hate crimes?” (1195).

Die SPLC is geneig om instansies as haatgroepe te etiketteer bloot omdat hulle konserwatief of christelik is. Hierteen kan opgewerp word: “When embracing traditional Christian values is equated to hatred, we are approaching the stage where wrong is called right and right is called wrong” (1845). Radikaal linkse organisasies word nie gelys nie, maar wel blanke nasionalistiese groepe, wat soms ook as gewelddadig geëtiketteer word. “They were sensationalizing racial conflict issues, and when their reports on ‘extremist’ groups began appearing it was obviously a bogus fundraising scheme that was into demonizing and blacklisting” (1275). “The SPLC took its idea from anti-Communist blacklisting in the 1950s and 1960s” (1269) – die Joe McCarthy-era.

‘n Gelyste instansie of persoon word op hierdie manier uit ordentlike geselskap verban. “Listing them along with the KKK [is] a clear attempt to cut them off from polite society” (1579). “The SPLC’s ‘hate group’ accusation is a financial and reputational death sentence, effectively equating organizations to the KKK … The SPLC’s ‘hate group’ accusation is incredibly effective at shaming organizations and causing them to be shunned by donors … and others” (1518). Volgens die SPLC “our aim is to destroy these groups … You can sometimes so mortally embarrass these groups that they will be destroyed” (1524). Dit kom neer op ‘n heksejag en karaktermoord. “Guilt by association” word ook deur die SPLC misbruik om sy doel te bereik (1555). “This whole SPLC set-up strikes me as fraudulent in the extreme … They’re perpetrating a deception because they don’t want you to know that groups like the ‘Asatru Folk Assembly’ are no political threat” (1426). Daar word selfs verder gegaan: “The SPLC ‘plants’ apparently racist protesters at civil rights events” (1437). [“The SPLC], to raise money, stages scenes to give the impression that hatred and racism are widespread” (1455).

“As with many liberal groups at the time, gay and lesbian issues became one of the SPLC’s primary focuses” (1324). Wat in die mode en links genoeg is, word vir publisiteitsdoeleindes en dus geldelike bevoordeling deur die SPLC aangegryp. LGBT-aktiviste word al hoe meer militant en aggressief. Hulle aktiwiteite ontvang baie publisiteit en die SPLC ontvang op sy beurt publisiteit vir die ondersteuning wat hy aan hulle bied. Uit O’Neil se oogpunt “homosexual acts are intrinsically disordered. They are contrary to the natural law. They close the sexual act to the gift of life” (1680).

Anti-immigrant- en anti-Moslem-groepe word insgelyks sonder meer deur die SPLC as haatgroepe geklassifiseer. Ander linkse organisasies “used the SPLC’s ‘anti-Muslim hate group’ accusations in a pressure campaign, an attempt to blackmail mainstream charities and philanthropic groups into blacklisting ‘hate groups'” (1761). Maar linkse groepe wat haat saai word nie deur die SPLC gelys nie. “If the SPLC were to be objective and not politically biased, it should include Antifa [ie Antifascist] and Black Lives Matter [BLM] on the ‘hate group’ list” (1785). “Rather than monitoring hate groups, [the SPLC] has become one” (1828).

Een van die instansies wat in die SPLC se visier is, is “the Family Research Council (FRC), a Christian nonprofit that advocates against same-sex marriage and for traditional Christian sexuality” (1873). Die SPLC het gemoedere dermate teen die FRC opgesweep dat ‘n swaksinnige persoon die FRC-hoofkantoor in 2012 aangeval en die gebou-opsigter in die arm geskiet het. Dit het hierdie voorspelling bewaarheid: “The ‘hate group’ list itself might inspire hate or terrorism against its targets” (2465). “The SPLC’s reckless labeling has led to devastating consequences” (1897). Een van die dinge waarvoor die SPLC hom beywer, is “destroying pro-family organizations” (3088), wat een van die hoofkenmerke van kulturele marxisme is. Die Amerikaanse Demokratiese Party is een van die SPLC se geesdriftigste ondersteuners. “The Democrats’ strategy also redefines traditional Christian views as hateful, often citing the SPLC” (2489).

In 2017 is ‘n Unite the Right-byeenkoms in Charlottesville, Virginia, gehou. Linkses het ‘n teenbetoging gereël en een van hierdie betogers is deur ‘n wit heerssugtige (“white supremacist”) met sy motor omgery en gedood. “In all of this, the SPLC was perfectly positioned, and the group raked in donations and influence after the tragic events. The ‘Unite the Right’ rally aimed to protect Confederate monuments … The SPLC had been leading the charge on removing these monuments … After Charlottesville, tech companies worked with the SPLC to get white nationalists kicked off the internet” (2023).

‘n Gebeurtenis soos in Charlottesville is manna vir die SPLC. “Just over a week after Charlottesville, JP Morgan Chase announced that it would give $500 000 to the SPLC” (2293). “JP Morgan Chase did not just give a hearty contribution to the SPLC, but it also suspended the accounts of various activists [on the Right]” (2383). “The … Amalgamated Bank launched an effort to cut funding from ‘hate groups’, citing the SPLC” (2471). Druk is op Mastercard uitgeoefen “to stop processing payments for far-right hate groups” (2478). Apple het toe $1 miljoen aan die SPLC geskenk (2299). “In October 2018, Hyatt Hotels announced a new policy – it would not host events sponsored by SPLC-accused ‘hate groups'” (2397).

‘n Geldige afleiding kan gemaak word: Amerika is die oorsprong van die maniere waarop daar deesdae plaaslik verhoed word dat ‘n regsgesinde kunstenaar soos Steve Hofmeyr by sommige openbare byeenkomste optree. “Orwellian attempt[s] to demonize and silence dissent may have emboldened social media companies to target conservatives” (2404). Sommige wit nasionaliste, wit heersugtiges, Alt-Right-gesindes en soortgelyke indiwidue en organisasies “[have been] de-platformed from Facebook and YouTube” (3282). Byvoorbeeld, Prager University (nie ‘n universiteit nie maar ‘n konserwatiewe organisasie), met drie miljoen volgelinge, is ‘n tyd lank van Facebook verwyder (3430). “Twitter also banned PragerU from promoting tweets through advertising” (3445). Amazon het sy dwaasheid geopenbaar deur te verklaar: “We rely on [the SPLC] to determine which charities are in ineligible categories” (2355). Insgelyks Google “considers the SPLC a ‘trusted flagger'” (2411). “Google, Facebook, Twitter and Amazon heavily favored Democrats in the 2018 midterm elections” (3451). Die SPLC is polities byderwets, gevolglik geniet hy wye, onkritiese steun. Sy aktiwiteite is deel van die “cancel culture” (2447). Daarvolgens het net linksheid bestaansreg. Kritiek uit regse oorde word as haat geherdefinieer (2453).

Die SPLC voer reeds sedert 2015 ‘n veldtog teen die Konfederale monumente in die suidelike state. “In 2016, the group launched a ‘community action guide’ to remove Confederate statues. The guide linked to a full report of every Confederate symbol in America, for a total of 1 503. The report listed everything from statues to street names to schools and military bases named after Confederate generals” (2244). Die SPLC oefen dan druk uit dat hierdie simbole verwyder of verander moet word. “The SPLC … put Stonewall Elementary School in Lexington, Kentucky, on the map of Confederate monuments. This elementary school was not named after Confederate General Thomas Jonathan ‘Stonewall’ Jackson, but – get this – a literal stone wall” (3043). Druk wat uitgeoefen word om die name van openbare plekke te verander én om hulle werklik te verander, is deel van die onverkwiklike werklikheid waarmee ons in die nuwe Suid-Afrika moet saamleef.

Soos verwag kon word, is die SPLC pro-Palestyne-gesind. “The SPLC routinely ignores harassment and threats directed at Jewish and pro-Israel students on college campuses by liberal pro-Palestine activists” (2572).

In skole bied die SPLC ‘n program genaamd “Teaching Tolerance” aan, waar onder die rookskerm van “warnings against ‘bullying'” (2736) “liberal activism” gepredik word (2743). “Teaching Tolerance champions LGBT issues for children, suggesting that disagreement is tantamount to hatred” (2749). “Not only did Teaching Tolerance push a lesson deconstructing gender, it also aimed to turn students into LGBT activists” (2762). Wat die SPLC doen, is “speading transgender activism across America’s schools” (2789). “According to Teaching Tolerance, 500 000 teachers use this politically skewed SPLC program as if it were a neutral anti-bullying resource, rather than a platform for transgender activism” (2802). Die boelieverskynsel in skole was ‘n tyd gelede redelik prominent in Suid-Afrikaanse koerante en tydskrifte. Dit het heel moontlik onder die invloed van die SPLC gebeur.

In die laaste hoofstuk, voor O’Neil se bondige slot, vertel die outeur van instansies en persone wat terugveg teen die SPLC en hofsake aanhangig gemaak het. In een geval is $3 375 skadevergoeding betaal en het die SPLC verskoning gevra (3131). Oor die meeste ander sake is nog nie uitsluitsel gegee nie. In sulke sake argumenteer die SPLC “that the ‘hate group’ accusation is protected by the First Amendment ‘because it [hate group] is essentially meaningless and cannot be proved right or wrong’ … Definitions of the term ‘hate group’ conflicted too much for there to be a clear standard of meaning … The judge adopts wholesale the SPLC’s argument that the term ‘hate group’ means nothing concrete and thus cannot be defamatory” (2181). In die praktyk is so ‘n aanklag egter hoogs skadelik. Hierteenoor beweer die SPLC “the hate group accusation is a non-actionable opinion” (3282).

O’Neil som sy boek soos volg op: “The vast majority of the SPLC’s public presence and its fundraising apparatus is tied up with a deceptive, inflated, and arguably defamatory ‘hate group’ list that uses guilt by association to target conservative and Christian organizations, placing them alongside the Ku Klux Klan. The SPLC also has … an incredibly partisan view of ‘hate'” (3459). Hy voeg by: “America’s polarization seems to be hitting a new fever pitch, with conservatives and liberals mistrusting one another at levels unseen since the Civil War. The SPLC’s work demonizes dissent from the far-left perspective, attempting to cut one half of the political spectrum off from polite society” (3486).

Na aanleiding van die voorafgaande kan ‘n mens staamstem met die bevinding: “The SPLC has become a hate-for-cash machine” (2954). Beter geformuleer: “The SPLC is engaging in a disgusting hate-for-cash smear campaign” (2966). Die SPLC is “a very talented and articulate defamation machine” (3082). Dat die SPLC so ‘n groot deel van die Amerikaanse bevolking op sleeptou neem en sy idees in so ‘n groot mate onkrities aanvaar word, dui op ‘n samelewing wat te midde van sukses en voorspoed in groot mate ideologies verdeeld is.

Leon Lemmer: Peter Hitchens oor die ontaarding van die Britte

Christopher Hitchens (1949-2011) was ‘n radikale, konfronterende, marxistiese joernalis wat baie polemieke met sy omtrede uitlatings ontketen het. Saam met Richard Dawkins, Daniel Dennett en Sam Harris was hy een van die grondleggers van die militante Nuwe Ateïsme. In sy latere lewe is Hitchens daarvan beskuldig dat hy polities (meer) regsgesind geword het, bv vanweë sy renons in Bill Clinton en sy veroordeling van NAVO se militêre inmenging in Bosnië.

Vandag skryf ek egter oor Christopher se minder bekende broer, Peter Hitchens (gebore in 1951), ook ‘n Britse joernalis, wat in sy prille jeug ‘n aanhanger van Leon Trotskie (1879-1940) se marxisme was. Hy verwys na homself as “a former Bolshevik” (bron hier onder, Kindle 4904). Peter het polities van verlinks tot regs gevorder, van sosialisme, via die Britse Arbeidersparty tot lid van die Konserwatiewe Party (1997-2003); ‘n party wat hom mettertyd ook nie meer aangestaan het nie. Deesdae beskou hy Edmund Burke (1729-1797 – Praag 2.05.2020) as sy mentor. Hitchens wil nie polities byderwets wees nie. Hy is ten gunste van die doodstraf en gekant teen homoseksualiteit asook die dekriminalisering van dwelmgebruik, bv dagga. “Legalization … lead[s] to social acceptance” (3820). Hy het geen simpatie met mense wat deur eie toedoen aan longkanker (weens die rookgewoonte) en vigs (weens homoseksuele gedrag) ly nie. Tydens Suid-Afrika se 1994-oorgang/ondergang was hy in Suid-Afrika. Hy het tot die juiste gevolgtrekking gekom, naamlik dat Nelson Mandela nie ‘n heilige is nie. Verder het hy die Wikipedia korrek as ‘n linkse naslaanbron geïdentifiseer.

Soms dryf Hitchens sy konserwatisme dalk te ver. Hy is bv gekant teen die “valsheid” van Britse Somertyd. Hy verkies Greenwich Mean Time (GMT) dwarsdeur die jaar. Hy verset hom selfs teen die metrisering van mate en gewigte. “My instincts … revolt against the shiny, efficient, ugly and stone-cold metric system” (4797). “English measures … pounds and ounces, inches and feet, chains and furlongs … were destroyed with slow subtlety and cunning, and resistance is left to a few eccentrics, such as me, fuming hopelessly against a loss nobody else can see” (4803). “[English] measurements … were based on the individual. A pound was what could be held in the hand. A pint was what a grown man might reasonably drink to quench his thirst. An inch was the top joint of a thumb, a foot was, well, a foot, and a yard was a pace. A fathom of water was deep enough to close over a man’s head. They worked outwards from the human. Metric measurements, by contrast, were based on a (mistaken) calculation of the Earth’s circumference” (4839).

Ek bespreek vandag die volgende boek van Peter Hitchens: The abolition of Britain: From Winston Churchill to Theresa May (London: Bloomsbury, 1999/2018, 368p; Amazon Kindle $21,23). Die hooftitel van die boek word in die 2018-voorwoord soos volg verduidelik: “The abolition of a great and famous nation is now virtually complete. This book, originally [1999] intended as a warning in letters of fire, might now at least serve as a headstone” (116). Die newetitel wek verkeerdelik die indruk dat hierdie boek onlangs geskryf is. Al die hoofstukke is reeds in 1999 vir die eerste keer gepubliseer. Slegs die voor- en nawoord is later bygevoeg. Nogtans toon die teks uitstekende insig in die diepgaande veranderinge wat sedert die dood van Winston Churchill (1874-1965) in die Britse omstandighede en geestesklimaat ingetree het. “The death of Churchill, an unchallengeable father figure, was a final farewell to a reassuring past” (182).

“My argument is that we chose the wrong future in the second half of the twentieth century” (101). Hy noem dit ‘n kulturele revolusie (162). “We have gravely devalued knowledge and academic qualifications, made many thoughts almost unthinkable, sundered many of the invisible bonds which once held our society together, and inflicted upon our country a permanent and irreversible change in morals, values, customs, taboos, language, humour, art and even eating habits” (167). In Suid-Afrika het dit veel erger daaraan toe gegaan. In 1994 het ons ‘n politieke revolusie beleef, waarna ‘n kulturele revolusie ingetree het waarin ‘n grootliks vreemde swart kultuur die twee tradisioneel leidende blanke kulture/lewenswyses verdring het. Hitchens noem Brittanje “a wholly foreign country” (187). Uit die oogpunt van die blankes geld dit in veel groter mate vir Suid-Afrika.

Volgens die outeur het die Britte in 1965 nog rede gehad om hulleself as die voortreflikste mense op aarde te beskou en kon hulle met reg trots op en patrioties jeens hulle land wees. Hy verwys na “a society that was profoundly civilized, gentle and humane” (707). Hy meen dat die Britse samelewing sedertdien feitlik onherkenbaar ontaard het. Dit herinner aan die ingrypende verskille wat daar tussen die ou en die nuwe Suid-Afrika bestaan, wat onder meer die entoesiasme vir en die tradisionele patriotisme van Afrikaners vir hulle geboorteland weggekalwe het. Daar kan egter kwalik van Afrikaners verwag word om die tradisionele Britte as verhewe organismes te beskou, gedagtig aan onder meer die Anglo-Boereoorlog. Tog is daar vir die plaaslike blankes min troos in die volgende reeds aangehaalde woorde: “The abolition of a great and famous nation is now virtually complete” (116). Brittanje is nog ‘n blanke Westerse land wat weens bv selfaangedoende, ingevoerde multikulturaliteit besig is om onder te gaan.

In Suid-Afrika ken baie jongmense van die huidige geslag nie die land se geskiedenis nie. Dit is veral te wyte aan die propaganda van die ANC-regime, bv in skoolgeskiedenisboeke, en die uitlatings van ANC-nalopers in die massa-inligtingsmedia. In Brittanje het iets soortgelyks gebeur. Hitchens verwys na “a generation to whom the past was not just a foreign country, but a place of mystery which was easier to mock than understand” (146). By hedendaagse Britte, soos by Amerikaners, is daar die neiging om onpatrioties te wees, om ‘n negatiewe siening van hulle land en hulle geskiedenis te hê. “The ideas of the past were invariably wrong, that putting the clock back was a sin, while progress and change were both inevitable and right” (616). Hitchens verwys na “the ‘anti-establishment’ tendencies in politics, academe, broadcasting and the press” (458). “Patriotism, monarchy and Englishness in general [became] unfashionable and – worst of all – comical” (600). “In 1965, even the radicals were loyal patriots” (474).

Daar word plek-plek na Suid-Afrika verwys:

“The old struggle between Afrikaner and British settlers in South Africa had ended in the triumph of the National Party, the building of grand apartheid and the founding of a Boer republic outside the Commonwealth” (637).
Die Britse openbare mening is “unshakeable in its certainty that personal righteousness is reserved for those who share its views about South Africa” (151), naamlik dat die swart politieke bewind reg en goed is en die blanke bewind van weleer, by name apartheid, verkeerd en sleg was.
Voorgeskrewe skooldrag word in progressiewe geledere geassosieer met “repressive and reactionary forms of government such as apartheid South Africa and Augusto Pinochet’s Chile” (1119).
“Opposition to apartheid or General Pinochet are valued more highly than personal adherance to the Ten Commandments or the Sermon on the Mount. An adulterer with the correct view on Nelson Mandela is perferable to a Mother Teresa who fails to critize the currently unfashionable regimes of the world” (4446).
Vir ‘n politieke aktivis soos Desmond Tutu gaan dit om die hiermaals en nie om die hiernamaals nie. Hy probeer om ‘n (swart) hemel op aarde te skep. Hitchens noem dit sosiale teologie “in which Christian charity to your neighbour was expressed through political action at home and abroad, rather than in your own conduct. This was especially attractive to the British because the Church’s old missionary links with the former colonies now gave it a potent voice in places such as South Africa, where it was to play an often creditable role in resisting the stupidities of Grand Apartheid” (1658).
Die hedendaagse afkeer van Standaardafrikaans kan ingevolge kulturele marxisme verduidelik word. Ordentlike, suiwer Afrikaans herinner aan ‘n glorieryke verlede wat deur ANC-kamerade weggewens word. “The glories of the language were offensive to the modernizers because they reminded them of what they owed to the past, because they reinforced the bonds of tradition, but above all because they constantly reminded them of a view of religion which was not theirs. It did not offer salvation through the Overseas Development Agency, the Anti-Apartheid Movement, Amnesty International and the Social Security budget. It offered it in an entirely non-political way, through the faith and deeds of the individual” (1871).

Hitchens kan nie (heeltemal) vrede met die nuwe elektroniese kultuur maak nie. Hy noem dit “post-literate” omdat die inligting eerder deur piktogramme, dus deur beelde/illustrasies, as deur teks oorgedra word (223). “Early television was nothing like the modern force which has now displaced all other forms of culture and entertainment. Its effect on the imagination has been the motor of the new morality and the new conformism” (234, ook 468). “The BBC [British Broadcasting Corporation] functions as a sort of priesthood of the politically permissible, awarding airtime and favour to those it likes, and silence, bad camera angles or mockery to those it dislikes” (4952). “[Television] encourage[s] only one set of ideas about what was good” (447). “It made each one of us more like the other, it narrowed the gaps between us and made us simultaneouly less alone and more conformist. We have all noticed the way in which mass culture has flattened out accents and made us dress and even walk in standardized fashions” (238).

“This regimentation has also affected our thinking, and our ability to choose. In a society of stable values and unchanging tradition, this would not be specially important, and the cinema had far less impact on 1930s Britain than television was to have fifty or sixty years later. The effect of television, especially colour television, on a society whose values were all open to question and whose morals were dissolving was explosive, and continues to be” (243). “Television robs adults of one of their most important tasks, as passers-on of culture to the young” (2116). Gelykmaking, eendersverklaring en internasionalisering kan die taak van regerings vergemaklik maar het ‘n vernietigende uitwerking op bv individualiteit, kreatiwiteit en eiesoortige kultuur. NP van Wyk Louw het reeds in 1936 geskryf: “Ons tyd wil net van gelykheid en gelykmaak weet; die natuur ken net ongelykheid en streng rangordening” (Berigte te velde, Kaapstad: Nasionale Boekhandel, 1959, p 17). Plaaslik is dieselfde neiging as in Brittanje waarneembaar: “The increasingly blatant use of soap operas as cultural propaganda” (Hitchens 48). Sepies en baie ander televisieprogramme is as’t ware ‘n siekte wat nie net bedags nie maar veral saans kulturele verwoesting saai.

Amerika was die eintlike wenner in die Tweede Wêreldoorlog. Amerika het die leidende land geword. “By 1941 we were a defeated nation” (285). “When American servicemen began arriving in Britain in 1942, much of the United Kingdom fell under a bizarre and unique form of military occupation” (4140). “They spoke the same language but brought with them a completely different culture, different morals, different habits of courtship and even different tastes in food and drink, music and entertainment” (4145). “The total number of Americans in the UK at this time [1944] was more than 1.6 million, mostly active young men, at a time when Britain’s active young men were mainly away from home” (4171). Hitchens bied die volgende as ‘n kompliment aan: “A rather touching and honourable refusal by Britons to countenance the US Army’s colour bar” (4192).

Die Amerikaanse besetting van Brittanje het tot lank ná die oorlog voortgeduur. Hierdie situasie “undermined and belittled Britain’s image of herself, and the British people’s view of themselves” (270). Amerikaanse kultuur het die Britte grondig beïnvloed, nie net vanweë die baie Amerikaanse soldate wat daar gestasioneer was nie, maar ook vanweë Amerikaanse rolprente en televisie. Daar was gevolglik “the increasing use of American terms in language” (280), asook die groeiende invloed van Amerikaanse populêre musiek, bv rock (295). Hitchens verwys na moderne populêre musiek “with its strangely bisexual appeal and its carnal beat” as “part war-dance, part fertility ritual” (2121). Wat die tradisionele Britse kultuur ook ontwrig het, is “America’s supposed ‘classlessness’, actually a fiction, [which] mocked our minutely graded caste system” (290).

Hitchens maak gewag van “the huge scale of the war effort and the breath and depth of the destruction it had caused not just to the physical fabric of the country but to its social fabric. Few now recall that the immediate postwar years were a time when many were alarmed by a rapid increase in crime, an atmosphere of purposeless rebellion among the young and a great deal of family breakdown because of the number of marriages which failed to survive the long partings of war” (680). “The Americanization of our sex lives was probably more important than all these put together. American attitudes towards divorce and adultery, the collapse of American puritanism … under the blows of Kinsey and the contraceptive pill, fanned out across the country like an infectious disease” (290). “As late as 1965, the child of divorced parents was an exception at any school, illegitimate children were a shameful rarity, homosexual acts were illegal, and contraception and abortion were taboo subjects in most homes” (572). Hierby kom nog “the arrival of North American feminism” (306).

Van die veranderings in die Britse leefwyse wat Hitchens opgemerk het, is die agteruitgang van die gehalte van standaard- of tradisionele Engels [Estuary English (358)], bv weens Amerikaanse invloed. “Estuary English – the universal classless patios of southern England” (3363). Daar is deesdae baie meer misdaad (566), bv inbrake (561), as voorheen en daar lê vullis in die strate (363), onder meer weens die multikulturele gedaanteverwisseling wat veral die stede ondergaan het. Maar sulke negatiewe verskynsels word deur linksgesindes goedgepraat. Daar is “a crude moral justification for crime, seen by many modern thieves as a form of taxation levied upon the greedy by the rest” (2381). In Suid-Afrika maak die ANC-regime die nieblankes wys dat die blankes hulle grond gesteel het en dat die blankes hulle besittings bekom het deur nieblankes uit te buit, bv deur hulle te min vir hulle arbeid te vergoed. Dit kan ten minste deels verduidelik waarom misdaad, bv onwettige grondbesetting en diefstal, op so ‘n buitensporige skaal in Suid-Afrika gepleeg word.

“In 1965 … eating in the street, except for a holiday ice cream or a homebound parcel of fish and chips, was practically unknown, and drinking in the street quite unthinkable for most people” (512). Die gedrag van mense het verander; eintlik versleg (479). Daar is al beweer dat die hedendaagse Britse kultuur gekenmerk word aan “lager, football and bodily functions” (611). Hoflikheid en goeie maniere het skaarser geword (479). Goeie smaak het agteruitgegaan (368). Mense voel minder veilig as voorheen, veral snags (389). In 1965 was Brittanje baie meer verenig as tans (432), met baie inwoners in Wallis en veral Skotland wat deesdae van Engeland wil wegbreek. “Northern Ierland … was the only place on British territory where British patriotism took the form of nationalism” (4615). Daardie nasionalisme is uit nood gebore – die gevaar vir Protestantse Britte van vereniging met en oorheersing deur die Rooms-Katolieke Iere van die Ierse Republiek. By die Britte in Noord-Ierland is daar deesdae egter al hoe groter onsekerheid of hulle in die toekoms deel van die Ierse Republiek of van Engeland gaan wees. Voorheen was daar nasionale solidariteit in Brittanje maar sedert 1965 het gebeure dit weggekalwe (653).

“A nation is the sum of its memories, and when those memories are allowed to die, it is less a nation. However, when a people cease to believe their national myths, and cease to know or respect their history, it does not follow that they become blandly smiling internationalists” (756). Die ANC-regime beywer hom vir die herskrywing van Suid-Afrika se geskiedenis, sodat die swartes beter en die blankes, veral die Afrikaners, slegter voorgestel word. Plekname word verander en standbeelde vernietig of verwyder ten einde die Afrikanerdom se trotse verlede te misken. Gebeure soos die Groot Trek en die Slag van Bloedrivier word as mites afgemaak. Dit alles word gedoen om die Afrikaners as etniese nasie, as volk, te probeer vernietig. Afrikanisme en globalisme word as plaasvervangers vir Afrikanernasionalisme aan ons opgedring. Regeringsleiers soos Donald Trump en Boris Johnson verset hulle teen globalisme. Hulle ondersteun onderskeidelik Amerikaanse en Britse nasionalisme, maar word om veral hierdie rede in die massa-inligtingsmedia verguis. As eilande is Brittanje, volgens Hitchens, “uniquely suited to be a nation-state” (809); des te meer sedert sy onttrekking aan die Europese Unie.

Ons het pas die onverkwiklike ondervinding gehad dat Jeremy Vearey (Praag 26.05.2018), ‘n opgeleide ANC-terroris, oud-Robbeneilander, nie-taalkundige en nie-letterkundige, klaarblyklik weens politieke redes deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns gevra is om vanjaar, vyftig jaar ná sy dood, die NP van Wyk Louw-gedenklesing te lewer. ‘n Soortgelyke vergryp is die jaarlikse Neville Alexander-lesing wat deur die Afrikaanse Taalmuseum en -monument aangebied word ter huldiging van nog ‘n oud-Robbeneilander. Hitchens vestig die aandag op ‘n soortgelyke polities byderwetse skuif: om die blanke Florence Nightingale (1820-1910), tradisioneel dié heldin in die verpleegkunde, met ‘n swart rolmodel, die Jamaikaan Mary Seacole (1805-1881), te vervang (910). Albei het gedurende die Krim-oorlog (1853-1856) gewonde soldate verpleeg. Dit herinner aan die vervanging van ons volksplanter van weleer, Jan van Riebeeck, met ‘n nuwe vader van die (swart) Suid-Afrikaanse nasie, die geweldenaar Nelson Mandela. Sedert 1994 is daar in ANC-geledere selfs meer as een moeder vir hierdie nasie ontdek.

Volgens Hitchens is die Britse neo-marxiste “drearily left-wing, and focussed upon suffering and deprivation rather than upon achievement or heroism. They are also notably more forgiving of the misdeeds of communist totalitarianism than of fascist totalitarianism” (938). Weens die gebrek aan positiewe prestasie deur ANC-kamerade word negatiewe gebeure, soos ongehoorsaamheid en geweldpleging, sedert 1994 in Suid-Afrika tydens openbare vakansiedae in herinnering geroep. Dit dui op geestelike en morele bankrotskap.

In Suid-Afrika is skoolonderrig vir die verskillende kultuur- en etniese groepe, elk met sy eie leerplanne, sedert 1994 deur gemeenskaplike leerplanne, primêr afgestem op die swart meerderheid, vervang. In Brittanje is die tradisioneel monokulturele skoolonderrig tot multikulturele opvoeding omvorm. Hitchens noem dit “yet another excuse to denigrate the nation-state, apologize for the Empire and abolish the lore of the British tribe” (998). Terselfdertyd was daar, soos in Suid-Afrika, ‘n ernstige verlaging in akademiese standaarde – “standards always are out of date” (2272) – en die vernietiging van die tradisionele geskiedenisleerplan (1003). In Suid-Afrika verkondig die ANC-regime openlik dat ons geskiedenis volgens die voorkeure van ANC-kamerade herskryf word. Daar is blanke historici wat hartlik aan hierdie projek saamwerk. “In an incredibly short time, we have been turned into a nation without heroes, without pride in our past or knowledge of either our past triumphs or our past follies and disasters” (1007).

Plaaslik was daar al uitsprake van die nuwe bewindhebbers dat dinge soos meriete en standaarde Westerse uitvindings is wat maar agterweë kon gebly het. Jonathan Jansen het hom by uitstek smalend oor akademiese standaarde uitgelaat, heel moontlik omdat hy, sonder om dit te erken, besef dat akademiese standaarde in die skole en aan die universiteite in die ou Suid-Afrika veel hoër was as wat hulle in die nuwe Suid-Afrika is. Hitchens skryf: “The great universities of Oxford and Cambridge are still being attacked by ministers for trying to maintain some standards” (48). Later skryf hy van “a general lowering of Oxbridge standards” (1134). Dit is die Britse weergawe van die ANC se: “pass one, pass all.” Dit is ‘n tragedie as geestelike vervlakking twee van die oudste en akademies-wetenskaplik mees gerespekteerde universiteite in die wêreld aangetas het. Albei het in die 13de eeu ontstaan..

Hitchens noem die hedendaagse marxiste “cultural revolutionaries”: “They believe, in most cases with some passion, that education should be used to eradicate privilege and élitism, to spread the gospel of the new society in which everyone (and everything) is equal” (1015) – dus “the ‘democratic’ or levelled society” (1042). Mededinging word ontmoedig. As sommige skoliere akademies beter as ander presteer, word die (natuurlike) ongelykheid by skoliere sigbaar. As ‘n skolier druip, tas dit sy menswaardigheid aan, wat taboe in hedendaagse verligte samelewings is. Meriete is tot ‘n onding verklaar omdat dit ‘n hiërargie daarstel. “Melanie Phillips [Praag 18.08.2018] has condemned the ‘all must have prizes’ ethos of the modern system” (1108). Die gesag van onderwysers word deur ‘n verbod op (lyf)straf ondermyn. Dit skep ‘n situasie in die klaskamer waarin leer weens gebrekkige dissipline bemoeilik word. In baie gevalle leer skoliere deesdae op skool minder as voorheen. Om hierdie feit te kamoefleer, verkies die ANC-regime dat daar van leerders pleks van skoliere gepraat word. Die marxistiese obsessie met verandering (pleks van verbetering) is die rede waarom sulke disfunksionele verskynsels hulle opwagting maak (1064). Sodanige transformasie word deur sommige sielkundiges goedgepraat; “those stand-by experts who can always be counted on to decry common sense, defy public opinion and loathe hallowed tradition” (1166).

Een van die hoofoogmerke van kulturele marxisme is om die tradisionele gesin te vernietig. “The greatest fortress of human liberty, proof against all earthly powers, is the family [“huisgesin”]. In its small private space, it can defy the will of authority and the might of wealth. It is without doubt the most effective means of passing lore, culture, manners and traditions down through the generations. Its loyalties are stronger than those of the state, more powerful even than patriotism. All serious tyrannies have sought to undermine or infiltrate it, socialist tyrannies most of all” (2837). “There are many explanations for authority’s mistrust of the family. The main one must be that it cannot control what goes on there, what ideas are taught, what wealth stored up, what loyalties fostered” (2853). Weens sy magsbeheptheid sou die ANC-regime te graag iedere gesin na sy beeld wou afrikaniseer en aan die ANC gedienstig maak. Huwelike, dus histories normale gesinsvorming, word nie deur die ANC-regime bepleit nie. Die huwelik is al beskryf as “an unromantic compromise between sensuality and drudgery” (3070). Die huwelik is in baie gevalle nie hemel op aarde nie maar kultureel nogtans meesal ‘n beter, bv meer stabiele, situasie as heteroseksuele saambly of ‘n selfdegeslagverbintenis.

In Suid-Afrika kom enkelouergesinne algemeen voor, veral by die swartes. Trekarbeid, dus die blankes, is dikwels die skuld hiervoor gegee. Eintlik is ‘n gebrek aan seksuele dissipline, oftewel permissiwiteit – “moral poverty” (2635) – ‘n meer geldige rede. Die eksponensiële toename in buite-egtelike kinders kan ook toegeskryf word aan die (oor)gewilligheid van die ANC-regime om ongehude moeders met staatstoelaes te vergoed. Dit geskied sonder dat enige teenprestasie vereis word. Daar is ook nie ‘n maksimum perk vir sulke kinders nie. In die nuwe Brittanje is daar al hoe meer buite-egtelike kinders. “Roughly 44% of children in Britain are now born to mothers who are not married” (63). “The new cruelty, which leaves hundreds of thousands of children without a proper family, is imposed through many acts of generosity by the state and the taxpayers, and through the broad-minded tolerance of individuals and opinion-formers” (2428). “It is certain that crime is higher among the children of broken homes than among those from stable families” (4354). Wat nodig is, is “a sensible compromise between stern duty and individual kindness” (2433).

“Illegitimacy – the very thing marriage is supposed to prevent – has become so common as to be the norm. Shame and stigma, which once both defended respectable marriage and heaped misery on the poor bastard and his wretched mother, have disappeared. Instead, there is the slower, vaguer, more indirect misery of a society where fewer and fewer children have two parents, and where more and more women are married to the State” (2444). Maar dit is juis hierdie toenemende getal afhanklikes van staatstoelaes wat aan die ANC-regime ‘n substansiële steunbasis verseker. Terselfdertyd veroorsaak kinders uit enkelouergesinne dikwels dat misdaad floreer.

“The cultural revolutionaries have understood that a nation’s literature is one of the ways, perhaps the most important way, in which values are transmitted unchanged from generation to generation. They understand that Shakespeare’s Englishness is not an accident, and that Shakespeare and Englishness have helped to form each other” (2722). “This literature is also dominated by men” (2727). Wat ‘n marxis soos Terry Eagleton (gebore in 1943) hieromtrent doen, is “to try to rebuild Shakespeare as some sort of Marxist critic of the social order” (2738). “The desire for a national culture is seen as damagingly conservative, often ‘racist’ and almost inevitably unsympathetic to the rights of women” (2772). “Something called ‘the cult of the apron’ is constantly attacked” (2801). Die nuwe vooroordeel (2812) is dat vroue net sulke bekwame skeppers van letterkunde, asook ander literatuur, bv nie-fiksie, en ander kuns as mans is. Pas is daar ‘n bohaai in die plaaslike pers opgeskop omdat blankes oor die toekenning van literatuurpryse besluit het. Volgens die polities byderwetse narratief moet enersyds sowel mans as vroue en andersyds sowel blankes as nieblankes by enige openbare geleentheid, bv besluitneming, betrek word. Die ANC-regime verlang voorts dat swartes substansieel in die meerderheid moet wees en vroue in dieselfde mate as mans betrek moet word. Dit gaan nie om meriete, bv kennis en kundigheid, nie. Dit gaan om ras en geslag.

In hoofstuk 15, onder die opskrif, “Is Britain civilized?” word die linkse politikus, Roy Jenkins (1920-2003), uitgesonder as die hoofaanstigter van die Britse kulturele revolusie. “He should see it as his task to revolutionize all our habits” (3939). Volgens Jenkins: “It is about the need to make this country a more civilized place in which to live” (3949). Hy het bv die doodstraf en sensuur veroordeel, maar hom ten gunste van die openbare aanvaarding van aborsie, homoseksualiteit en dobbel uitgespreek. Jenkins het “a new era of loving the sinner” ingelui (4070). Die gevolg was: “The laws have grown more permissive and society more violent, selfish and chaotic” (4075). Jenkins was “the Europhile of Europhiles” (3994). Hy het geen gevaar vir die Britse kultuur weens massa-immigrasie voorsien nie. Hy het verkies om Brittanje voor te hou as deurgaans moreel voorbeeldig, naamlik as “the traditional refuge op the oppressed” (3978).

Wat ek uiters eienaardig vind, is dat Hitchens, anders as baie ander waarnemers, nie die verwording van Brittanje primêr aan die massa kultureel vreemde inkommers toeskryf nie. In sy 2018-nawoord is daar net ‘n enkele opmerking hieroor, wat eintlik geen verduideliking verskaf nie: “Immigration itself, which I deliberately did not include in my 1999 book [why not?], has beyond doubt transformed many towns and urban areas beyond recognition, far beyond what had happened in the forty years of immigration before 1997” (4753). “The UK welcomed an estimated net 1.5 million immigrants in the decade to 2008. Part by accident, part by design, the Government had created its longed-for immigration boom” (4770).

Die skuld hiervoor word by uitstek aan Tony Blair (Britse eerste minister, 1997-2007) toegeskryf. “The Blair government was not like any previous governments. It had a declared cultural purpose” (4871). “The truth, that New Labour was a sophisticated version of Eurocommunism, hugely socially radical, deeply hostile to the nation-state and monoculture and coldly dismissive of Church and Crown, can be observed in its actions by those who understand these things” (4899). Blair het erken “that he had himself been a Trotskyist” (4899). “Labour supporters … felt that mass immigration had changed their lives for the worst without their permission. It was this, above all, that turned a strong anti-EU minority into a decisive majority” (4776) in 2016.

Hitchens se betoog is soms wydlopig. Hy is geneig om in sypaaie af te dwaal. Die volgende kan as ‘n samevatting van sy konserwatiewe stellinginname beskou word: “The pattern in all these events is the same: Behaviour which was once deviant is made to seem mainstream, or al least acceptable, and those who are unhappy about it are portrayed as narrow-minded, old-fashioned, prejudiced and wrong. The effect of this implicit propaganda upon public opinion has been enormous, causing many people to be ashamed of views they had held since their childhood and had thought until recently were normal” (3439). Veertig jaar gelede was daar onder blanke Suid-Afrikaners ‘n oorweldigende mate van eenstemmigheid dat een mens, een stem rampspoedige gevolge sou hê, ‘n swart meerderheidsregering die land in sy swernoot sou stuur, gedwonge rasse-integrasie absoluut verwerplik is, ens. Deesdae word diegene wat steeds sulke menings huldig as verkramp en rassisties uitgekryt. Die ergste is blankes, insluitende oud-Broederbonders, wat deesdae valslik voorgee dat hulle eintlik reeds hulle hele lewe lank nalopers van die ANC is.

“How do you tell that a country has died? I would say that the moment comes when its people no longer even know that they have lost their culture and their history” (4730). Die Afrikanerdom is darem nog nie daar nie, maar is fluks op pad daarheen. Binne enkele geslagte kan sowel ons voortreflike Afrikanerkultuur as ons roemryke geskiedenis in die vergetelheid verborge wees. NP van Wyk Louw het in 1936 oor “ware volkskuns” geskryf: “Die beste daarvan sal alleen vergeet word wanneer die geaardheid en omstandighede van ‘n groep so verander dat hy homself nie meer daarin herken nie” (17)

Leon Lemmer: Die werklikheid van die hedendaagse Suid-Afrika in fiksie

KM Breakey, ‘n Kanadees, het ‘n kwarteeu lank as rekenaarprogrammeerder gewerk voordat hy in 2016 voltyds begin skryf het. Hy het vyf romans gepubliseer, waaronder: Never, never and never again (2018, 563p; Amazon Kindle $5,74). Die titel is ontleen aan die toespraak wat Nelson Mandela in 1994 tydens sy inhuldiging as president gelewer het (Kindle 2722). ‘n Mens moet nie oorspronklikheid van Mandela verwag nie. “Nooit weer nie” is ‘n frase wat al talle kere met verwysing na die Holocaust gebruik is. Onderliggend aan Mandela se uitlating is dus die gemene en heeltemal onvanpaste vergelyking van apartheid met naziisme. Mandela moes eerder geweld afgesweer het, wat hy nooit in sy bestaan van meer as nege dekades gedoen het nie. Desmond Tutu munt ook uit in onoorspronklikheid met die woord “reënboognasie” wat sedert die jare sestig dikwels in Amerika gebruik word om uitdrukking aan daardie nuutgeprese multikulturaliteit te gee.

Aan die einde van sy boek spreek Breakey sy lesers direk aan. Hy noem dat die hedendaagse Suid-Afrika “a hellzone for whites” is (7655). Breakey is sedert sy jeug in Afrika geïnteresseerd, bv vanweë boeke soos dié van Wilbur Smith, gebore in Noord-Rhodesië/Zambië, asook James Michener, ‘n Amerikaner, se The covenant (1980). Met sy boek sit Breakey die verhaal van Suid-Afrika voort. “It’s an attempt to draw attention to [white] people in grave danger. Call it political activism through fiction. White South Africans are lovely, hardworking people. They’re neither evil nor racist, they’re simply trapped in a situation they didn’t create or choose. As I wrote the book, I keenly followed the country’s appalling descent. A few stories stuck with me. Cherize Smuts heroically speaking through the anguish of losing her parents and grandparents [Modderbult, near Balfour, 2017]. The brutal rape and murder of Hannah Cornelius [Stellenbosch, 2017].* There are many more, for those brave enough to look” (7662). In die boek word daar ook verwys na Amy Biehl, die oorverligte blanke Amerikaanse student aan die Universiteit van Wes-Kaapland, wat in 1993 in Gugulethu met messe en klippe vermoor is (2474).

[* White women almost never walked alone in South Africa, and to do so at night was asking for trouble. Coloured gangs were known to stalk girls around the once-safe grounds of Stellenbosch, and recent horror had everyone on high alert” (3501). “Back in the day, Stellenbosch was not only safe, it was a shrine to Afrikanerdom” (3508). Só lyk die vrugte van inklusiwiteit, diversiteit, multikulturaliteit, transformasie en globalisme. Die huidige Suid-Afrikaanse werklikheid word soos volg verwoord: “A woe-in-me attitude creeping in. A desperate, draining fear. Fear of robbery. Rape. Murder. Torture. Fear for family and friends. Fear of going outside. Fear of being home alone. Fear of being alive in a place where a murderous attack could happen anytime. And if it did, the world would shrug indifference … Sometimes, she [Samantha – see below] dreamed of being whisked to a place where carefree people laughed and joked. Where they were casual with valuables and women walked alone without fear. Where people left doors unlocked, and didn’t huddle behind fences and razor wire” (3515). En niemand vra verskoning vir die toestand waarin die land verval het nie. “Where will it end, she wondered. When will the Blacks be happy? She knew the answer – never – and it terrified her … ‘I worked hard to get where I am, and they call it White privilege. They call me racist'” (3522).]

Die boek handel by uitstek oor Afrikaners. “I employed a particular manner of speech for many of the Afrikaner characters. This was in no way meant to diminish their intelligence. It was meant to serve as a visceral reminder of (1) the straightforward and unpretentious manner of these fine people, and (2) that they would likely be speaking Afrikaans” (7681). Die manier waarop Breakey Afrikaners laat Engels praat, is vir my die irriterendste kenmerk van die boek. In die aanhalings wat volg, kom voorbeelde hiervan voor. Afrikaners gebruik glo “is” pleks van “are”, ens. Die punt is dat die outeur nie weet hoedanig die tipiese Engels is wat Afrikaners praat as hulle Engels nie goed magtig is nie. Breakey se gebrek aan eerstehandse kennis van Afrikaners blyk ook duidelik uit die soort gesprekke wat plaasgevind het nadat Pieter van Zyl die eerste keer met sy aanstaande vrou by sy ouers se plaas opgedaag het (hoofstuk 13).

Ek kon nie vasstel of Breakey ooit in Suid-Afrika was nie. Hy noem dat hy kontak met uitgeweke Suid-Afrikaners in Kanada het (7672). Ook: “Some noteworthy figures that inspired me to write this book (some of whom don’t know it) – Steve Hofmeyr, Dan Roodt, Ilana Mercer [ Into the cannibal’s pot – Praag 29.12.2013], Cuan Elgin [Bulala] and my friend, Simon Roche [Suidlanders]” (7681). Die verhaal speel in Kaapstad en omstreke af, moontlik omdat Breakey die beste oor hierdie deel van Suid-Afrika ingelig is. Dit bring onder meer mee dat Josef van Zyl, ‘n mynmagnaat, sy hoofkantoor op ‘n onwaarskynlike plek, naamlik in Kaapstad, het. Maar ek gaan nie die storie, wat van 1976 tot 2018 strek, in besonderhede hervertel nie omdat dit eintlik net as steier vir die mededeling van besonderhede oor die hedendaagse Suid-Afrika dien. Die inligting word chronologies aangebied en sal ongetwyfeld begrip vir die blankes, by uitstek die Afrikaners, se situasie in veral die Engelstalige buiteland op ‘n heilsame manier bevorder. ‘n Mens kan selfs dink dat Breakey neig tot oordrywing ten gunste van Afrikaners; ‘n welkome uitsondering omdat ons gewoonlik verguis word.

Met die Van Zyl-gesin as gevallestudie beskryf die outeur die gestadigde agteruitgang en vernietiging van die Afrikanerdom. Die boek vertel die verhaal van drie geslagte Afrikaners: Josef van Zyl, sy seun Pieter (die hoofkarakter) en dié se seun Joe. Josef is, soos dit hoort, getroud met ‘n Afrikanervrou. Pieter, daarenteen, trou met ‘n dame uit Engeland, Audrey Hudson, maar sy leer om Afrikaans te praat (2196).* Joe trou met ‘n Kanadees, Shannon. Hulle het ‘n seun, Connor, en ‘n dogter, Olivia. Joe se suster, Samantha, trou terwyl sy reeds swanger is met “olive skin” (5208) Ryan Tan, ‘n Kanadese half-Asiaat (3374, 4412, 4688) – sy pa is ‘n Chinees (4970). “He’s as far from Afrikaner as you get” (5260). Die derde geslag Van Zyls woon in Kanada en nie meer in Suid-Afrika nie. Joe noem homself ‘n “half” of “honourary” Afrikaner (3431, 5312). Met Josef as beginpunt is daar by die vierde geslag Van Zyls geen sprake meer van Afrikaans as eerste en moedertaal nie. By die Van Zyls kom Afrikaanse voorname later ook nie meer voor nie. “Pieter would be the last of ten [Van Zyl] generations [in South Africa]” (5269). “The remnants of our culture is vanishing. Is probably gone in another twenty-four years” (7573).

[* Toe sy nog maar ‘n kort tydjie in die land was, het Audrey die geradbraakte Kaaps van ‘n bruin man teëgekom: “Audrey discerned much of what the man said” (791).]

Hoewel Breakey ongetwyfeld baie moeite gedoen het met navorsing oor sy onderwerp, kom daar foute in die roman voor, soos Belleville (134), The Cape Town Times (1132) en dat Jan van Riebeeck in 1642 sy opwagting in Tafelbaai gemaak het (564). Oor 1976 word beweer: “We don’t have television” (638; ook 1564), terwyl televisie ná proefuitsendings in 1975 op 5 Januarie 1976 amptelik ingestel is. Maar ná die Soweto-opstand, 16 Junie 1976, “the Prime Minister went on state television to address and comfort the nation” (2064). Ná die 1994-verkiesing: Mandela “selected de Klerk as his First Deputy and Thabo Mbeki his Second” (2801). Dit was andersom. Met verwysing na die 1950’s en 1960’s: “Not many American cars then” (4430). Breakey se informante onthou nie ver genoeg terug nie. Tot die jare sestig was Amerikaanse motors prominent op ons paaie. Byvoorbeeld, my pa (1905-1981) het agtereenvolgend ses motors gehad, almal Amerikaans.

Daar is heelwat Afrikaans in die teks: bakkie (228), Rooinek (266), Baas (272), boet (287), lekker (332), ja nee (332), voetsek (382), blankes (512), alleenlik (512), biltong (529), braai (791), Boer (937), voorhuis (1075), sies (1091), bliksem (1123), swart gevaar (1161), ek sal probeer (1582), dompas (1925), vetkoek (2606), volkstaat (2766), bakgat (3094), plaasmoorde (3637) – later foutiewelik plaasmorde (3651, 7351), welkom in Suid-Afrika (3763), dom ding (3959), en[e]tjie (4122), lanklaas ou maat (5866), jou ou donder (6236), ag, dit is belaglik (6366), jou vuilgoed (6583), jou arme ding, ons is hier om te help (6800), my vriende (6846), hoe gaan dit met jou? (7207).

Oor die bosoorlog in Rhodesië word gesê: “A pack of savages trying to tear down White rule … They slaughtered my Uncle’s family … Is a violent place, Africa” (544). Sal daardie situasie hom ook in Suid-Afrika voordoen? Nee. “We never surrender” (554). “As for these Black bastards, the terrorists, we won’t be intimidated. Never” (618). “For not one moment did a true Afrikaner doubt they would prevail, even amidst the unholy chaos of the late 1970s” (2094). “Afrikaner culture – symbols, schools, language – would be preserved. Law and order would prevail” (1659). “Apartheid isn’t meant to be evil. Is necessary for our survival” (574). Apartheid word “the bold experiment” genoem (1066; ook 1652). “In 1976, the neighbourhood was safe and crimefree” (1075). “This is Africa. Life’s never easy” (2121). “Whites is the best thing that happens to Africa” (1161). Van die Afrikaners word gesê: “They’re not only good people, they’re relentlessly, aggressively good” (5049).

Pieter van Zyl noem homself “that rare species, the moderate Afrikaner” (582; ook 1251). “Pieter admired the Indians of South Africa. They were industrious and clever, always two steps ahead” (807). “The hardliners, the Broederbond, would never accept Pieter. They’d say he turned his back on their Volk” (2154). Pieter noem swartes “dangerous and violent. They must be constantly supervised and they respond only to discipline. If we not showing them who’s boss, they kill us” (600). Demografies verswak die blankes se situasie voortdurend weens “the exploding Black population” en “the country was also a magnet for the rest of Africa, atttacting migrants from places like Zimbabwe and Nigeria” (727). “They is not like us” (1171).

“Fear was the revolutionary’s tool … necklacings. It was dirty work, but essential to the struggle” (777). Die swartes redeneer soos Mandela: “The Boers have built this country on the backs of our people. They herd us like cattle.They loot our precious resources. They indoctrinate us with their loathsome language” (937). Swartes het hierdie voordeel: “Outside South Africa, these confused Western leaders will never condemn us. Do you hear? No matter what we do, there is no penalty. No matter the ruthless measures we take, we are justified in the eyes of the world. And we will be ruthless. A passive revolution will not work with the Boers. The only justice is revolutionary justice. This is an armed struggle … It is war” (990). “There was the violence. Always escalating, always barbaric” (1123). Wat doen die blankes normaalweg hieromtrent? “We sit in our cozy suburbs and pretend it never touches us” (1123). “Like frogs in boiling water; people accepted the heat” (3253).

Die koloniale Britte het die land benadeel:'”[They] plundered and pillaged for centuries” (1204). “Brits weren’t always so nice to them [Afrikaners] … We’ve always been a snobby bunch … We think we’re too good for everyone” (1790). Deesdae: “An infinitely more dangerous enemy [than the blacks] Western liberals. They were noicy, righteous, and they wielded power with their governments” (1675). “It was trendy for celebrities and college students to castigate South Africa. To hold Afrikaners up for scorn. Hollywood made movies with White South African villians. Western governments joined the chorus of condemnation with hard-hitting rhetoric and hardline sanctions. South Africa felt the pain economically and spiritually” (1684). Daar was ook sport- en wapenboikotte.

“The [NP] government’s rallying cry became self-sufficiency … Armchair critics refused to acknowledge the complexities and danger of unravelling Apartheid law. They ignored cultural differences and the potential for violence. America [with a white majority] lived under one-man-one-vote, and by gosh, every country on the planet should be like America. It was crazy talk, of course, as any Afrikaner would tell you. The English diaspora would, too, in private. One might only look at Rhodesia for proof of the looming danger. The country was a bloodbath-in-progress and civilization was unravelling. The Western world – the media, the military, the governments – ignored the catastrophe … The National Party was still in power and by now, even the English supported them” (1692). “The international press attacked relentlessly, and Anti-Apartheid protests in places like London and New York were commonplace” (1706). “The Soviet-regime sought to reinvent South Africa in communist form, annihilating Afrikanerdom along the way. They saw Blacks as a useful tool, easily manipulated, along for the ride albeit with their own race-based motives” (2415).

Pieter van Zyl en die Brit Audrey het in 1977, dus kort na die Soweto-opstand, getrou. “She was moving in as the first wave of Whites were flooding out” (2163). “Pieter’s hardline stance gave way to compromise and tolerance. Conversely, Audrey’s views drifted steadily right. In the early days, she was diehard liberal” (2330). “Throughout the 1980s, the Black majority transformed en masse into an ungovernable behemoth. In the ANC’s view, everyone was a revolutionary using any means possible. Those who didn’t conform were punished, and township violence was heinous” (2422). Namate die nuwe Suid-Afrika al hoe meer vorm aangeneem het, het Pieter se politiek meer konserwatief geword. In die voorportaal van sy huis het portrette van die vorige blanke staatshoofde, Verwoerd, Vorster en Botha, gehang. “So was de Klerk, but Pieter got rid of him long ago” (4023).

“The ANC continued to prosper and embrace Marxist ideology … The saturation of resistance made keeping a lid on uprisings impossible. The ruling class had backs to the wall. The threat of terrorism was constant and sanctions were taking a toll. Despite propaganda, moral among the [white] people flagged. Something had to give. The tide had been turning since the 1960s, when Third World membership in the UN exploded, and new members began setting the tone for global policy, none of which favoured a segregated South Africa. By the late 1980s, the rest of the world held the small nation hostage: make changes or else” (2429).

“For Britain, the situation was especially embarrassing, given their long history with South Africa. Other members of the commonwealth chimed in with simplistic condemnation. Australia, New Zealand, and Canada were smugly critical, even as they grappled with their own native populations, which had long ago been beaten into submission. They chanced upon lands with fewer and less obdurate indigenous peoples, and it allowed them to happily claim high moral ground” (2435). Amerika was kwalik in ‘n beter situasie om homself moreel meerderwaardig jeens Suid-Afrika te beskou.

“It was a perfect storm for unified global condemnation, and the ANC fanned every ounce of sympathy. They played to every note of hysterical propaganda, and discovered their own misdeeds, however heinous, would be overlooked. Or if raised, they would be unanimously justified. The price of sustaining Apartheid had become too high and finally, FW de Klerk capitulated. Not outright – full surrender happened across several years – but he put his people on the slippery slope” (2442). “[The ANC] wanted – nay demanded – massive change and they held powerful cards. Mandela’s status was godlike. The doting international press was euphoric in praise and critics were shouted down with cries of racism. Mandela also held a special card if ever things went against him: mass uprising and willingness to engage in violence and destruction of property” (2456). In werklikheid het die immorele ANC ‘n beleid van verskroeide aarde gevolg, soortgelyk aan die Britte tydens die Anglo-Boereoorlog; dus, dat die land maar in puin gelê kon word, solank hulle as die oorwinnaars en dus regeerders uit die stryd tree.

“De Klerk won support for a milestone referendum [in 1992]” (2456). De Klerk en sy groepie ondersteuners “pumped their message through mass media – television, radio, newspaper – using scare tactics and propaganda spins. It worked. Sixty-eight percent of the White electorate voted Yes [for negotiations] … Many Afrikaners felt bitter betrayal. They called de Klerk a traitor and a turncoat. Without self-determination, they said, we will perish” (2464). “The word transformation began popping up everywhere, a word many would eventually associate with anti-White nationalism … White South Africans … were heartened by Mandela’s conciliatory tone. It was an about-face from the hardline one settler, one bullet message some revolutionaries preached. The ANC’s focus on reconciliation was heartwarming, but was it sincere? Were they not a terrorist organization well-versed in slaughter and destruction?” (2483).

“When Rhodesia fell, Whites lost First World lifestyles immediately. The land grabs and barbarism came soon after. Not long prior, people spoke of Rhodesia in the same breath as Australia, Canada, and South Africa. Rhodesia was chilling proof everything can vanish overnight. What more evidence was needed? Unchecked, the Black tide would wash over them, destroying their language, their traditions, their people. Expecting racial harmony was delusional. Such views were the domain of insulated liberals, delicate flowers who would fare least well against imminent violence. Overall, public opinion followed a bell curve. Few expected Utopia, few expected genocide. The only certainty was uncertainty … Naïve optimism was common in those heady days. As for the Black majority, there was irrational optimism. Ordinary Blacks dreamed of relief from the violence and grinding poverty. Their streets, if you could call them that, were deadly dangerous. Law and order, the hallmark of Apartheid, was practically nonexistent in townships, and Blacks naïvely believed it would improve under ANC rule” (2492).

“South Africa … was the world’s most mineral-rich country. It had First World infrastructure and best-in-class agriculture. There was plenty for everyone … Alas, it was the call of socialism, a system that excelled in the classroom and was inevitably foiled by man’s greedy nature. Still, something had to be done about the glaring wealth gap … Was there a magical piece of social engineering that could raise Blacks up without tearing Whites down? Without tearing apart the economy? Taxation, charity, welfare, land reform? … the few precedents of transition to Black rule failed miserably. Haiti was a bloody massacre, and Zimbabwe was headed down the same path” (2513).

Voor die 1994-verkiesing “De Klerk seemed to think his party had a chance, naïvely it turned out … For the thousandth time, Pieter wondered if Mandela and company could waltz in and run the country. Were they not terrorists and killers?” (2616). ‘n Waarnemer sê: “So 350 years building the finest nation on the planet, we hand it to a pack of terrorists. Communists. We hand it over, no compensation. Nothing” (2644). “Not surprisingly, people voted overwhelmingly along racial lines … The ANC captured 252 seats from among four hundred, just shy of the two-thirds mark which would give them unbridled power … People ran out of superlatives to describe Mandela – he was nobility, royalty, even deity. Saint Mandela could do no wrong” (2653). “His background in terror, however, had some wondering, [for example]: ‘Once a communist, always a communist. A terrorist, too. He orchestrating death and destruction'” (2731). “No one would mistake the man [Mandela] for a rocket scientist. His contribution to a First World economy would be bottom rung at best. But in his mind, life would be sunshine and lollipops. Democracy meant unearned prosperity for all” (2817). “Ja nee, we should worry. When Black government is taking over, they always killing the Whites. Look all over Africa” (2739). “Confiscation of White-owned land wasn’t on anyone’s radar in 1994” (2793). “Whites had carved civilization into the harsh African veld, and they sensed their insular bubble was punctured” (2660). “The only way for the Afrikaner is self-determination. Sovereignty” (2766).

In die nuwe Suid-Afrika “the pursuit of wealth had spread like a virus … the minting of countless new millionaires. The emerging nouveau riche, the Black bourgeoisie with lavish houses and flashy cars” (2841). ‘n Swarte sê: “For too long, Whites have raped the land and lined their pockets on the backs of our people … It is our turn to reap the benefits” (2902). Terselfdertyd eskaleer swart misdaad en geweld weens hierdie nuutgevonde vryheid. “The violence, the cruelty … Never been this bad” (2951). “Murder and rape … not saying was ever right – but now, it’s so commonplace” (2959). Wat was die beweerde winste? “A new flag. A new president. A new national anthem” (2996). Pieter het tereg gewonder: “By the time his kids were grown, what would it be like? Hell, what would the damn country be like? (3076).

“With few exceptions, the Black leadership emerged from a culture of terror and killing. They harboured a view of life – and the value of life – markedly different from Westerners. These inconvenient truths tainted and warped the new democracy. And if a ruling party starts out corrupt and immoral, can it ever change?” (3259). “The people of South Africa continued to pretend. At the turn of the century, the country’s precipitous economic and social decline wasn’t yet fully apparent, especially to the willfully blind. What would become of the White South African, people asked with morbid curiosity, as they went about their lives in First World majesty” (3275). In 2002 “South Africa was taking bold steps backwards” (3314). “The place had gone all to hell since the Blacks took over” (3354). “We Saffas [South Africans] don’t stop living ‘cause of assholes. We take precautions, but we don’t live in no bubble” (3420).

In rekenaarterminologie word die ANC se beleid Apartheid 2.0 genoem (3558, 4213). Jacob Zuma word Mugabe 2.0 genoem (3814). “At best, their [Whites’] future was precarious and uncertain. Despite the initial spirit of cooperation, Rainbow Nation never blossomed. In fact, by almost any measure, it suffered a rapid decline since White rule ended. 1994, critics charged, wasn’t the dawn of democracy. It was the great sell-out. The year the ANC started destroying South Africa not only bottom-up, but top-down as well. By 2017, the exodus of Whites was bigger than ever. Fear of violent crime was a key factor, as was lack of employment opportunities. That latter sorry circumstance was no accident. It was entirely attributable to a piece of legislation called Black Economic Empowerment, BEE for short. The world’s most extreme affirmative action program. Ever. In any country. By a long shot … The law demanded corporations adhere to draconian, unachievable racial quotas” (3558). “The ANC hates nothing more than a White person with a job” (4980). “Getting documents from the government – a government which was once among the world’s highest-functioning – was near impossible. Clerks were incompetent, slow, and corrupt” (3573).

“In twenty-three years, so much of South Africa was in ruins. In twenty-three years, the ANC transformed the continent’s most prosperous state into a corrupt tyranny … Wheels were falling off. Standard & Poor lowered South Africa’s credit rating to junk status … It was massive, breathtaking incompetence, but it paled in comparison to the corruption … Transformation … became repugnant and dirty. Proxy for anti-White” (3629). “The Military and Police Service eroded, and the disenfranchised had little deterrence to committing crime. Murder, rape, and robbery became the Rainbow Nation’s social fabric … in the holocaust that came to be known as Plaasmoorde, the scale was beyond comprehension” (3637). “The 2015 film, Treurgrond, dramaticized the Plaasmoorde horrors” (3645).

Breakey het ‘n fiktiewe karakter, Kaspar Coetzer, geskep. Hy is iemand wat internasionaal in die bres vir Afrikaners tree; ‘n eertydse linkse wat tot politieke inkeer gekom het. “His progressive belief system spontaneously imploded” (3667). “‘There was nothing gradual about the decline of Afrikanerdom,’ he stated.’We fell off a cliff.’ On negotiations between de Klerk and Mandela: ‘The biggest mistake the National Party made was they assumed they were dealing with men of decency. Rational men'” (3682). Ja, en natuurlik die fundamentele fout om te veronderstel dat swartes soos blankes dink en handel. Die groot kultuurverskille is nooit verreken nie. “Kaspar stirred in them [Afrikaners] a distant but deep-rooted sentiment. Pride. He reminded them of their once great heritage. That it still was great. That is was never not great. He taught them to reject the shame inflicted on them by the force of the Western and non-Western world” (3689).

Coetzer het sy idees in ‘n fiktiewe boek gepubliseer: A canary in the coal mine (3714).* “The book charted the course of South Africa’s extraordinary fall since Transformation … In meticulous detail, Kaspar showed how Afrikaners were a powerless minority persecuted by bigoted ANC rule. Apartheid 2.0, Kaspar argued, was much worse than White rule. The ANC seemed hellbent on burning the country down and exacting revenge in the process. They seemed to lack both morality and competence … Kaspar characterized the Afrikaner plight as harbinger for an emerging global phenomenon. Epidemic demonization of Whites. An anti-White pogrom” (4206). “The White people brand is in trouble all over the globe” (5650). “I see Trump for what he is. A gift to the Free World. Perhaps not enough to save it, but enough to slow its descent” (6079). “Trump had become a beacon of hope to White South Africa, a people who long ago abandoned hope the world might come to their aid” (7266).

[* “I don’t invent the term. Heard it from a fellow traveller, my old pal Dan Roodt. He been waving the red flag for decades” (5668).]

In sy eerste hoofstuk skryf Kaspar Coetzer: “In 1994, liberals touted Transformation as triumph of human spirit. South Africa was purging evil to become a Utopian paradise. They don’t say that today. They don’t say much of anything about South Africa today, if they can help it, because South Africa is a scathing indictment of their worldview. The corruption, the staggering economic decay, the telltale signs of genocide. It’s simply too embarrassing. So much easier to turn a blind eye, to focus on more convenient injustices, like White privilege or Islamophobia. When pressed, they resort to ancient talking points – Apartheid was evil, Mandela was a saint – and delve into modern-day illusions. The illusion of education, the illusion of government, the illusion of law and order. Rainbow nation is hogwash. The oppressor is the oppressed. The roles of good and evil have reversed” (4222).

“The language … far right, White nationalist … It’s designed to smear and silence” (4256). Die blanke boere word “the best farmers in the world” genoem (4275). Oor hulle situasie: “Quite a holocaust. Ever since the ANC recklessly disbanded our Commandos, is more dangerous being a farmer than a soldier in Afghanistan. Since 1994, ten percent of our farmers is killed. Not only killed, tortured … It’s genocide. That’s what Gregory Stanton is saying. He’s president of Genocide Watch. Says we at Stage 6” (4285). “Was it not birthright to walk freely in one’s homeland?” (5635).

Die verhaal van die Van Zyls is onderhoudend omdat dit opbou tot ‘n aanval deur ‘n bende van agt misdadigers op die familiewoning. “[Crime] unchecked by the state, nay, encouraged by the state … We have only ourselves to rely on” (5568) “[with] safe zones ever-shrinking” (5586). “Demand for private security skyrocketed, as did supply. The industry grew larger than the police and army combined. In most home invasions, private security was first responder” (5577). “Whites no longer had the power to be dangerous. They advocated not for aggression, but for defence of their people” (5775). Selfs voor die aanval was daar al hoe meer twyfel of dit vir blankes wys is om in Suid-Afrika te bly woon. “Did these first-world trappings, these hallmarks of civilization – air travel, political stability, rule of law – did they belong in Africa? Or was this continent destined to be a haven for tribalism, tyranny and lawlessness? Perhaps the White man was never meant to be here” (5701). “Perhaps Western civilization is never meant to flourish here” (6062). “Maybe South Africa reverts to its natural state – kings and chiefs and tyrants” (6053).

In die aanval op die familiewoning word Pieter van Zyl, die hoofkarakter in die boek, gedood. “Races of perpetrators and victims weren’t mentioned [on television], and they didn’t have to be. People could fill in the blanks” (7034). “It was a story that should have immediately dominated the news cycle. However … mainstream media steadfastly ignored it” (7043). Op Pieter se begrafnis is gesê: “Let it not go unsaid, he was also an Afrikaner. We a dying breed” (7135). Samantha, Pieter se dogter, het uit Psalm 11 voorgelees, bv vers 3: “When the foundations are being destroyed, what can the righteous do?” (7152). Later sê sy: “This country’s lost. Our people are lost … Everything we strived for, worked for, slaved for, they say it’s not ours. That we stole it … They’re playing by different rules. Hell, they have no rules” (7218). “I never want to see this backward, barbaric place again. We should have left long ago” (7296).

Pieter se Engelse en eens verligte weduwee, Audrey, sê: “We tried to do the right thing. We trusted Mandela, we bought into Rainbow Nation. Now we know the truth. They had no intention of working with us. Not ever. Now Pieter’s gone. So many of our people are gone … The government will strip us clean of every dignity” (7239). “I find it incredible that some Whites still pretend everything’s normal. Ha, I used to be like that. No more. Part of me died with Pieter. I hate this country with all my heart. I hate it” (7246). Van die oorlewende Van Zyls word gesê: “There was nothing left for them in South Africa” (7256). Pieter se weduwee, Audrey, en haar twee kinders, Joe en Samantha, het hulle in Kanada gevestig. Pieter se beste vriend, Jaco Jansen, sy vrou, Charlize, en vier van hulle ses kinders het na Nieu-Seeland geëmigreer (7602).

Aan die einde van die boek word ‘n toespraak van Kaspar Coetzer weergegee: “Rainbow Nation has failed. There is no Rainbow Nation. There never was … We, Whites of South Africa, Afrikaner and English alike, were sold a bill of goods – a colossal lie … Today, we stand defeated, humbled, swindled, humiliated. Betrayed. Yet still despised. Still labelled racist. Supremacist” (7377). “I see atrocities of war … In 2018, any prejudice from Whites is coming from fear. Justified fear. Any racism is defensive. In fact, we Afrikaners has taken a defensive posture since the day we set foot in Africa four centuries ago” (7387).

“The government is openly hostile. They call us settlers. They stoking anti-White rage at every chance. The malfeasance is only matched by the incompetence. The ANC has gutted South Africa … our cities and towns is ceasing to function. Infrastructure will collapse and anarchy will rule. Some say that day is here, and when I see what’s happening in places like Coligny, I wonder if they right” (7395). “This … is the fruit of radical economic transformation, the fruit of false promise, where people are dependent on a failed state. Dependent on a state that was destined to fail … The true wealth of my people is … their spirit, the love they have for each other and for their country [as it used to be]” (7411).

“My people … The dispossessed class. The nowhere-to-run class … No country to call home” (7420). “Nothing left but scorched earth” (7437). “We needing forceful, vocal advocacy” (7447). “No Black government in South Africa will ever treat Whites fairly. Never. Not for eternity. Sorry, there is no evidence to the contrary. Their hatred is too deep, the chasm is too wide, the desire for vengeance too great … That leaves two paths: A homeland within, or we get the hell out” (7506). “Any First World nation will do [but] … the world ain’t used to White refugees” (7543). “If South Africa is not our homeland, then Europe most certainly is” (7552). “Every fear we have in 1994 has come to fruition and some we don’t even think about” (7577).

Leon Lemmer: Katie Hopkins, ‘n regse wildewragtig

Katie Hopkins (gebore in 1975) is ‘n omstrede Britse mediapersoonlikheid wat vanweë haar uitlatings oor die radio en televisie, asook in haar rubrieke in koerante, in talle dispute en hofsake betrokke geraak het. Myns insiens is sy in sommige opsigte te uitgesproke, maar die kern van die probleem is heel moontlik dat sy polities regsgesind is en nie die knie voor politieke byderwetsheid buig nie. Sy dring aan op die reg om te sê wat sy dink en wil haar nie laat intimideer deur diegene wat beheer wil uitoefen oor wat gedink en wat gesê mag word nie. Kulturele marxiste skep ‘n bedenklike situasie waarmee ons in die nuwe Suid-Afrika goed bekend geraak het.

Hopkins was in ‘n kloosterskool en het geleer om viool en klavier te speel. Aan die Akademie Sandhurst het sy militêre opleiding ondergaan. Daarna het sy ‘n graad in ekonomie behaal. Van 2004 tot 2005 was sy met haar eerste man getroud. Hulle het twee dogters. In 2010 het sy met haar tweede man getrou en hulle het ‘n seun. Sy het snags epileptiese aanvalle gekry, maar sy is in 2016 daarvan genees danksy die verwydering van ‘n gewas tydens ‘n breinoperasie. Hopkins het bekendheid verwerf vanweë haar optrede in televisiereekse soos The Apprentice (2007) en Big Brother(2015). In 2015 was sy die hoofkarakter in die video, My fat story, waarin sy binne maande haar gewig met 19 kilogram vermeerder en daarna net so vinnig verminder het. Die video het sowat 10 miljoen televisiekykers in Brittanje en Amerika gelok.

In hierdie rubriek word daar op Hopkins se politieke idees gefokus. Sy is anti-Islam, anti-Derde-Wêreld-immigrasie, anti-multikulturaliteit (bv as bron van misdaad), anti-globalisme en sy steun Israel, Brexit en Donald Trump. As op die huidige trant voorgegaan word, voorsien sy dat die blankes ‘n minderheidsgroep in Brittanje gaan word. Soos Raheem Kassam (No go zones: How Sharia law is coming to a neighborhood near you, Regnery Publishing, 2017, 302p; Amazon Kindle $13,32) beweer Hopkins dat daar reeds “no-go areas” vir blankes in Engeland is. Wat die nuwe Suid-Afrika betref, kan die plaasmoorde volgens haar op blanke volksmoord dui. Tydens haar besoek in Februarie 2018 het sy ook anti-blanke rassisme teëgekom. Haar paspoort is plaaslik by geleentheid gekonfiskeer, onder die voorwendsel dat sy rassehaat aanblaas. Na aanleiding van Black Lives Matter het sy die vraag gestel: As swartes hulle lewens so waardevol ag, waarom steek hulle dan so dikwels mekaar met messe of skiet mekaar dood? Hopkins is so omtrede in Brittanje weens die oordrewe, eensydige publisiteit wat sy in die linksgesinde massa-inligtingsmedia kry dat die United Kingdom Independence Party (UKIP) weier om haar as lid te aanvaar. Die voorafgaande uiteensetting is grootliks op die Wikipedia-artikel gebaseer.

Rude

Hopkins het haar kant van die saak in ‘n boek gestel: Rude (London: Biteback Publishing, 2017, 320p; Amazon Kindle $9,19). Die teks is dikwels op so ‘n platvloerse vlak, bv wat die talle verwysings na seks en geslagsorgane betref, dat ek die boek nie as aangename leesstof kan aanbeveel nie. “Nice … is one of the least exciting words in the English language” (Kindle 66). Maar ek het met die leesproses volhard omdat ek op soek na haar politieke idees was. Dit is bekend dat die Wikipedia polities links georiënteerd is,* gevolglik wou ek my nie uitsluitlik verlaat op die inligting wat daar oor Hopkins verskaf word nie. Veral in die laaste hoofstuk is my soektog uiteindelik beloon. “I see these mantras as helping to equip an entire generation with the force and tenacity to stand strong against the torrent of leftie nonsense they are obliged to withstand on an almost daily basis” (1279). Die hoofstroom-inligtingsmedia het ontaard in ‘n “echo chamber … one vast liberal hell hole” (1439). “I want this book to be a kind of handbook for life” (60). Myns insiens slaag sy in talle opsigte nie hierin nie – “I have over-shared” (3156) – maar ek bepaal my by voorkeur by haar politiek. Vir Hopkins was die skryfproses “therapy for my soul” (3156).

[* Daarteenoor is die oriëntasie van die Metapedia regs, hoewel sommige van die artikels na my sin te propagandisties, bv oordrewe anti-Semitisties, is. Maar lees gerus die inskrywing oor Suid-Afrika en ook die een oor die Traditional Britain Group (TBG), waarby Katie Hopkins en bv Roger Scruton hulle skaar. Die TBG is ‘n voortsetting van die Conservative Monday Club, wat destyds die blanke bewind in Suid-Afrika ondersteun het.]

Die boek herinner in sommige opsigte aan dié van Milo Yiannopoulos (Praag 7.10.2017). Die manier waarop hy en Hopkins deur die polities byderwetses behandel word, is soortgelyk aan wat Steve Hofmeyr ervaar, bv: “A panellist or other minority [ie non-white] individual says they will pull out if I am allowed to speak or am given a platform” (92). “One thing you don’t want to do in life is fit in. The misfits are way more interesting to sit next to and won’t be looking over your shoulder to see if there is someone more fabulous to talk to. As I tell my kids, it’s good to be weird. All the best people are” (528).

“Liberals tend to hate me more than most” (22). Sy is die linkse British Broadcasting Corporation (BBC) se “equivalent of Ebola” (47). Op haar beurt beskou sy die BBC as ‘n “holy hell of ineptitude, funded by the taxpayer” (1445). Oor diegene aan die hoof van die BBC skryf sy: “The bigger the arsehole, the more they get paid and the higher up the chain of authority they rise” (1451). Sommige sprekers “are booked to entertain or bemuse an audience of left-wing media types who look like they are sucking lemons in the rain at a funeral they didn’t want to attend” (47).

“One of my favourite talks is: ‘We are not all equal, some people are just not worth the effort'” (79). Hopkins vra: “Were you born an idiot or do you have to practice?” (2129). “We are born separately. Live as individuals” (368). “People are basically animals and we are not designed to be in such close proximity with one another” (2199). Die linkses verkies egter groepsdenke, “a dictatorship of thought” (1921). “Everything perpetuated by liberals or Remainers was hope, and everything else was hate” (1915). Sy noem hulle “liberal fascists” (1928). Jonah Goldberg het ‘n hele boek hieroor geskryf: Liberal fascism: The secret history of the Left from Mussolini to the politics of meaning (London: Penguin, 2009, 492p; Amazon Kindle $16,75).

Hopkins skryf: “The BBC is able to apply nonsense diversity criteria to everything first, before any consideration of its purpose and its role, to the extent that you have to employ a black guy from a sink estate brought up exclusively on free school meals before you are even allowed to consider what programme you might be making. Here’s one example. A Muslim rape squad has just been sentenced in Newcastle. Full plaudits to the police force there for doing a fabulous job. BBC Newsnight had a discussion on Muslim grooming gangs and why the problem seems to be so widespread. Five people were invited on to the show to discuss the issue. And all five were Muslims” (1413). Dieselfde soort ding word telkens by die SABC en MultiChoice aangetref. “The output is so biased – laundering news to make it palatable to the left … makes this a broadcaster of pure propaganda … Contributors are assessed for their ethnic, sexual or social diversity before their opinion” (1420).

“London and the liberals have got it so wrong. They have created an environment in which another, devastating kind of pretending has become law – in which not only must we never say certain things out loud, we must pretend we don’t even think them. They tell us which thoughts are permissible and can be spoken, and which we must hide” (3207).

“I am no raging feminist” (118). “There was a space in the media market for a woman who spoke like a bloke but understood the mysteries of women. And I filled it” (28). En sy doen dit op ‘n uiters blatante manier “as someone with no filter, for whom no subject is off limits” (368), bv op Twitter. “Twitter is like road rage” (124). Sy erken dat sy op die ingewing van die oomblik groot foute op Twitter begaan het; dat sy dalk eerder berug as beroemd is (137). Vroue wat die lewe skenk, presteer nie uitsonderlik nie. “You are fertile and you had sex. This is not award-winning stuff. There is a bit of a tendency for women to make pregnancy and especially childbirth a bit of a serial drama” (2418). “It’s misogynistic [vrouehaat deur mans] to say anything other than that women are awesome” (3213). In die resultate van wetenskaplike navorsing mag daar tot ongunstige gevolgtrekkings oor blankes gekom word, maar dieselfde geld nie vir nieblankes nie, soos onlangse gebeure aan die Universiteit Kaapstad en Stellenbosch duidelik aangetoon het.

Die volgende opmerking het my aan bv Amanda Gouws, ‘n opperste feminis, laat dink: “It must be exhausting to view all life through the goggles of an angry woman, cross at not being a man and determined that all men are arseholes” (1670). Ek vra my af: Het Gouws dan nie ‘n pa (gehad) nie? Dalk is dit die probleem; dat sy ontevrede is omdat sy is soos sy is. Sy skaar haar ongekwalifiseerd teen die helfte van die mensdom; op die gevaar af dat dit die beste helfte kan wees.

[Terloops, jare gelede, toe ek met die publikasie van hierdie rubriek begin het, was daar vroue wat gereeld gereageer en aan die besprekings deelgeneem het. Deesdae gebeur dit (feitlik) nooit meer op Praag nie. Destyds was dit Afrikanervroue wat bereid was om kaalvoet oor die Drakensberg te loop om van die Britse gesag weg te kom. Dit was Afrikanervroue wat hulle mans tydens die Anglo-Boereoorlog aangemoedig het om voort te veg en in 1902 nie wou oorgee nie. Dit kan sekerlik nie waar wees dat (alle) Afrikanervroue in die nuwe Suid-Afrika sedertdien deur kulturele marxiste soos Christi van der Westhuizen saggemaak en gebreinspoel is en hulle mantels anti-Afrikaner gedraai het nie. Maar hoe verklaar ‘n mens die feitlik algehele afwesigheid van vrouestemme op Praag? Vroue is onmisbaar deel van die Afrikanerdom.]

Een van Hopkins se groot griewe teen feministe is dat hulle geen kritiek op Moslems uitspreek nie: “the mystery of our Western feminists’ blindness towards the mistreatment of women” (1502). “If it is equality women are after, why do they only shout about equality for Western women?” (1514). “My fear of Islam is rational, based on the simple fact that most men who want to blow up my children, run down my children, or stab my children with a twelve-inch hunting knife on one of London’s bridges are, in fact, Muslims” (1571).

Suid-Afrikaanse blankes word sedert 1994 vertel hoe skaam hulle oor hulleself moet wees. Hopkins het goeie raad: “Shaming is something that is done to you. Reject it. Refuse to be shamed” (207). “Apologising never actually stops people complaining anyway. The apology is never enough – or never soon enough, or never sincere enough” (805). Hopkins bied die volgende waardevolle strategie aan: “I do not give offence. You choose to take it. You need to make better decisions” (1286).

Soos in Amerika is die dosente aan Britse universiteite uiters linksgesind. Hopkins verwys na die “liberal fascist lecturers” (1953). “I believe most university campuses are the prime instigators of liberal facist thinking in our young people. It is no coincidence that [Jeremy] Corbyn [leader of the Labour Party] and the left want to change things so that every vaguely literate person can go to university without fees and come out with a dodgy 2:1 in psychology before they hit the ranks of the unemployed” (1979). Dieselfde redenasie word by Jacob Zuma en die res van die ANC aangetref. Hulle sal nooit moeg daarvoor raak om iets gratis aan hoofsaaklik swartes aan te bied waarvoor ‘n klein groepie munisipale en inkomstebelastingbetalers moet opdok nie.

Hopkins is sterk teen vet mense gekant. Sy noem hulle “chubsters” (2682), afgelei van “chubby” (dik, mollig). Twee hoofstukke handel daaroor. “Fat is the new normal” (2670) – kyk maar gerus na die parlementslede van ons jong demokrasie; die olifante in die kamer (2741). “This is obesity-acceptance” (2741). Eintlik mag dit nie gesê word nie: “It is fattist to say anything” (2741). “It offends sensitivities” (2760). Volgens Hopkins is selfbeheer elkeen se persoonlike verantwoordelikheid (2766); “the body you have eaten yourself into” (2816). Ouers kan verantwoordelik vir die dikgattigheid van hulle kinders gehou word. “In the shadow of every fat kid is a fat parent” (2802). “Being morbidly obese is a hard place to be” (2823). Wat nodig is, is “a functional relationship with food” (2837, 2866). “My relationship with food is purely practical” (2879). Hopkins se hipotese is: “Fat people are lazy” (2886). Haar raad is tweeledig: “Moving more and eating less” (3122; ook 2837, 2893). “Everyone has it within them to exercise control over their weight, at no cost, if they make the effort” (2893).

Daar is baie dinge wat die afgelope dekades verbode geraak het. Vir elkeen van hierdie oortredings is daar ‘n benaming. Hulle hang saam en ondersteun mekaar. Dit word “interseksionaliteit” genoem: “the ways in which oppressive institutions (racist, sexist, homophobic, transphobic, ableist, xenophobic, classist, etc) are interconnected and cannot be examined separately from one another” (3265).

“It’s Islamophobic to say Muslims really aren’t that creative when it comes to naming their children, despite the fact that if I stand in a playground in Leicester [‘n erg vermoslemde stad] and shout Mohammed, 4 562 children will come running” (3213).

“It is now sexist to say women and men are not equal and should not all be paid the same. That no two people are equal; that no two people put the same effort into the same job or achieve the same outcome, and that gender usually isn’t the differentiator” (3213).

“It is officially fattist to say that it’s not healthy to shove half the fridge in your face, become morbidly obese and then think it’s OK to ask the taxpayer to pay for the new hip you now need, or for your type 2 diabetes treatment” (3213).

“It’s fascist to say that Trump was democratically elected as the 45th President. Or that Brexiteers won with 52 per cent of the vote” (3219).

“It’s racist to say that Caster Semenya should not be allowed to compete in the female 800-metre race because she has internal testes and hormone levels three times that of a normal female” (3219).

“It’s homophobic to say that … I cannot abide the way that even in these tolerant processionals [in Gay Pride] certain individuals are excluded – viz the 2017 march at which the Israeli Pride flag in a rainbow was deemed offensive and those marching with it were asked to remove themselves from the event” (3219).

“It’s transphobic to say I agree entirely with Donald Trump that trans individuals should not serve in the military … the idea that this is something we need in our military, when there are other individuals who will not need the same level of cost to recruit and retain, then, for me, the simple economic argument wins every time” (3219).

“The Crown Prosecution Service [CPS] has just issued new guidance as to what constitutes hate. Now it’s enough that you perceive someone to deserve the label, even if you have no proof. The Association of Chief Police Officers and the CPS have agreed [on] a common definition of hate crime: ‘Any criminal offence which is perceived [!] by the victim or any other person, to be motivated by hostility or prejudice based on a person’s race or perceived race; religion or perceived religion; sexual orientation or perceived sexual orientation; disability or perceived disability and any crime motivated by hostility against a person who is transgender or perceived to be transgender.’ What madness is this? Perception and hurty feelings” (3226).

“So if you identify as black, you’ve got ‘racist’ in your armoury, to fling at anyone who crosses you. If you identify as a Muslim, you’ve got ‘racist’ and ‘Islamophobe’. If you are a black Muslim lesbian, you have ‘racist’, Islamophobe’ and ‘homophobe’. The one with the most identities gets the most weapons in their personal arsenal. It’s like a weird game of Top Trumps for victims” (3233). “If I speak out with my belief that Black Lives Matter is a nonsense organisation that needs to stop what it’s doing because it fuels civil unrest – an opinion supported by the niece of Martin Luther King, whom I met in a hotel lobby – then I am not critising your politics, I am criticising you as a black women, giving you the legitimacy to label me a racist” (3246).

“In this climate, any attack on the things you believe is an attack on your very humanity, which explains why men are so isolated from the feminist debate; appearing to attack womankind is dangerous. I, on the other hand, can say what I like about women; I might be called a misogynist (I frequently am), but I won’t be prosecuted for it, because I am a woman. That’s why I carefully referenced Martin Luther King’s niece above. I need the voice of a black women to say that Black Lives Matter needs to stop because if I say it, as a white woman, I will be labelled a racist. Plus, it’s hard to argue with someone called Luther King” (3246). Dit is waarom plaaslike linkse blankes so dikwels noem dat “meneer Nelson Mandela” of “aartsbiskop Desmond Tutu” dit of dat gesê het ten einde hulle eie standpunt te regverdig.

“Place all that in a climate of paranoia and fear and it quickly becomes apparent that this is not a good time to be a journalist fighting from the right. It’s a time in which labels are incendiary and entire legions of lawyers and litigators exist to pounce on the smallest perceived misdemeanours. Not to mention the appetite of the CPS and police for a Conservative scalp” (3284). In Suid-Afrika sit ons opgeskeep met die Menseregtekommissie en enige ANC-oorheerste parlementêre komitee matig hom die reg aan om enigeen te dagvaar om voor hom te verskyn. Die blankes, veral die Afrikaners, word tot stilswye geïntimideer. Dit is die soort vryheid waarvoor daar geveg is totdat die bloed gevloei het, soos ons so dikwels moet aanhoor.

“There is no rationalising with these people. I see that the world is changing. I see that the ability to speak out is being lost. That the platform from which to speak has shrunk down to its smallest size yet. And the direction of travel is still toward an ever-increasingly identity-bound form of politics. It is a great pity and a great shame. Sometimes I feel like a polar bear on a little island of ice where a whole polar ice-cap used to be, watching the land under my feet melt away. The old industry has changed; the media is controlled by those who think like [Hillary] Clinton, and socialism rules” (3297). ‘We need new ways, new platforms, new opportunities to speak out more freely and to keep standing up for the people in this country who feel like they have lost their voice. And I am committed to doing that” (3303).

“There are too many people out there who feel utterly dejected at the state of the country and a capital city [London] that increasingly looks and sounds like a foreign country. And I don’t mean anything to do with colour or background; I mean foreign in its true sense, as in a place where the natives [whites] have become the outsiders. A place where our own customs, rituals, language or behaviours take second place. A place [where] we no longer feel at home. I feel responsible for standing up against all that” (3309). “Right now, voices are needed more than ever before. This is no time to quit. It is time to find a way to keep speaking … to keep writing stuff that is honest and true and find a platform on which to post it” (3316).

Plaasmoorde

Ernst Roets se boek, Kill the boer: Government’s complicity in South Africa’s brutal farm murders (2019, 439p; Amazon Kindle $11,49), het ‘n mate van sleepvoetende kommentaar in die plaaslike hoofstroom-inligtingsmedia ontlok. Die outeur se standvastigheid tydens ‘n verhoor deur ‘n parlementêre komitee het hom eerder kritiek as waardering op die hals gehaal. Kort voor Roets se boek is twee boeke oor plaasmoorde gepubliseer: Alice VL se My turn: Waiting to be murdered in South Africa (2018, 200p; Amazon Kindle $5,16) en Katie Hopkins se Plaasmoorde: The killing fields – A first hand, emotional account of the farm atrocities in South Africa (Toronto: Rebel Media, 2018, 70p; Amazon Kindle $4,59). Die verskyning van hierdie twee boeke is plaaslik doodgeswyg. Vervolgens bespreek ek slegs Hopkins se boek. Dit is gepubliseer deur Rebel Media, waarna ek voorheen in die konteks van Lauren Southern verwys het (Praag 25.11.2018).

Hopkins het Suid-Afrika aan die begin van 2018 besoek. Sy was net drie weke hier en het twee van daardie weke gebruik om 3 000 kilometers in die land rond te reis. Sy was te kort hier om werklik ‘n diepgaande begip te ontwikkel van wat in hierdie droewe land aan die gebeur is. Maar haar boek kan help om mense in te lig wat deur die hoofstroom-inligtingsmedia doelbewus in onkunde gehou word. Soos die gebruik by Britte is, word apartheid sonder meer verdoem, asof rasseskeiding in geen opsig sy ontstaan in die Britse koloniale geskiedenis gehad het nie. “When people talk about apartheid and how dreadful it was, of course I agree. It was a horrible time and a horrible thing” (Kindle 450). Wat verblydend is, is dat Hopkins by plaasmoorde nie vaagweg na die aanvallers verwys nie, maar spesifiseer dat dit aan die misdadige boosheid van sommige swartes, bv “black gangs”, te wyte is (73; ook 111, 321, 462). “In South Africa the monsters are real. And they do come in the night” (243).

Sy het met twee voertuie en vyf sekuriteitswagte, asook ‘n kameraman, in die land gereis en ‘n dokumentêre video, Plaasmoorde: The killing fields (738), gemaak en hierdie boek na aanleiding van haar wedervaringe geskryf. Baie van die feite oor plaasmoorde, wat aan ingeligte Suid-Afrikaners oorbekend is, word verstrek, bv dat sagte teikens, bv bejaardes, by voorkeur uitgesoek word; dat die slagoffers nie bloot gedood en beroof word nie, maar brutaal gemartel word; dat die oorlewende kinders erg getraumatiseer is; dat baie plaaswerkers op hierdie manier hulle werk en verblyfplek verloor, maar dat hulle soms die swak skakel in die boer se veiligheidsmondering blyk te wees. Dit alles is “part of the reality of being white farmers in South Africa in 2018” (65), “where murder is seen as a solution rather than a crime” (283).

Sy het die Ysterberg besoek waar daar ‘n wit metaalkruis geplant is vir iedere blanke boer wat vermoor is. “When the number of murders is so high and the number of dead is so great, each death becomes less newsworthy” (104). Byvoorbeeld, in Die Burger haal plaasmoorde selde die voorbladsy. Normaalweg word slegs oor plaasaanvalle berig as hulle in die Wes-Kaap plaasgevind het en dan onprominent op ‘n binnebladsy. Oor die hoewemoord op Annette Kennealy is glad nie in Die Burger berig nie terwyl dit op dieselfde dag (22.05.2019) die hoofberig op die voorbladsy van Beeld was. Die Burger se eind- en mederedakteur, Johann Maarman, is ‘n ANC-ondersteuner wat (soos Jakes Gerwel) as koerier boodskappe aan ANC-terroriste gesmokkel het. In Media24-geledere behoort daar ernstig besin te word oor die nuutgevonde ideologiese grondslag van hulle publikasies, by uitstek die toestand waarin Die Burger verval het. Die koerant is nie ‘n skaduwee van die (redelik) betroubare inligtingsbron wat hy eens was nie.

“The country’s latest crime statistics revealed that 20 336 people were murdered between April 2017 and March 2018, compared to 19 016 in the previous year. Police minister Bheki Cele said this number rate, ‘borders close to the war zone’. (Based on 2016 figures, South Africa ranks #10 in the world for intentional homicides per 100 000 inhabitants, out of 219 nations” (546).

Sy noem hoe sleg die blanke slagoffers van plaasaanvalle deur die swart personeel in hospitale behandel word weens die anti-blanke sentiment wat deur die ANC en EFF gestook word (131). Ook dat die polisie om dieselfde rede traag is om plaasmoorde te ondersoek en selfs nie eens opdaag nie (158). Hopkins het respek vir die dapper blankes wat op hulle plase aanbly en hulle nie deur misdadigers laat intimideer nie. “A survivalist group called the Suidlanders, among others, are training white South Africans to make a last stand. They are preparing for some great final showdown between black and white” (335). In die Wikipedia word die Suidlanders beskryf as “a South African ethnonationalist racist white Afrikaner survival group whose ideology is based on the prophecies of Boer Siener van Rensburg [1864-1926].”

Blanke plaasbewoners (eintlik alle blanke inwoners) is grootliks op hulleself vir hulle veiligheid aangewese. Daarom is daar bv geëlektrifiseerde heinings, diefwering en kameras en kan die plaasbewoners hulleself met wapens verdedig. Groot honde word ter beveiliging aangehou. Dit lyk asof die plase in ‘n oorlogsone is, wat verstaanbaar is omdat die regering aan ‘n terroristies-kommunistiese bewind toevertrou is. It’s a constant and ongoing feeling of being a target and knowing you must prepare for an attack” (554) “I don’t think we can really understand what that’s like” (229). “This is normal life in South Africa” (236). “I think about the way I live my life [in England], sometimes leaving my front door wide-open whilst I potter about the house; often sleeping with windows open; letting my children walk to school alone; popping out to do the school run with my front door unlocked. It’s different trying to be a mum here … Trying to be a white mother in South Africa with white children is an endurence event in itself” (554). Maar die ANC en sy meelopers gee valslik voor dat die land in 1994 op ‘n positiewe manier genormaliseer is.

Hopkins het ‘n onderhoud met ‘n polisieman gevoer. “With certainty he sets out instances where police weapons have been used in the farm attacks, in exchange for a cut of the money (whether paid by the syndicate bosses or stolen from the white families)” (283). “There is something soul destroying about hearing that the very people who are supposed to protect and safeguard them are the ones who are perpetuating the slaughter of whites on the ground. And there is something deeply troubling about listening to him tell me that the police are equipping farm attackers, especially when I have sat with victims who tell me that as soon as the attackers left, they phoned the police for help” (299).

Die ANC-regering maak geen geheim daarvan dat blanke boere nie op hulle plase hoort nie; dat hulle daar ongewens is. Vandaar die beleid van onteiening sonder vergoeding, wat met oorgawe deur Cyril Ramaphosa gedryf word, of die blankes, in sy woorde, “daarvan hou of nie.” Die land het in ‘n netto invoeder van kos ontaard (306); voedsel sekerheid bestaan nie meer nie. “I wonder just how much more damage the ANC is going to be allowed to do to this country” (314). Met verwysing na wat in Zimbabwe met die eiendom van blanke boere gebeur het, skryf Hopkins: “History is set to repeat itself in South Africa … [the politicians] sat on their hands and watched as farmers were butchered from the land” (314).

“Black gangs feel they can attack white farmers with impunity – because the political leadership have created a climate where removing whites from the land is seen as accepted policy, and police can curry favour by facilitating attacks on the ground. One thing has become very clear: Politicians and corrupt police officers are in bed with the farm attackers on the ground. At best, they are creating the environment where they feel they have support for their murderous actions; at worst, providing weapons and stashing stolen cash” (321). Sy onderskryf dus die standpunt van Ernst Roets, soos hierbo uit die titel van sy boek blyk, dat die ANC-regering medepligtig aan die moorde op blanke boere is.

Hopkins gaan selfs verder. “In my opinion, the EFF are effectively the ANC’s terrorist arm. It is ANC political policy to pursue land expropriation without compensation, but the incitement of hate-fueled violence, retribution, and revenge on the ground is delivered by the dancing, singing [“Kill the Boer; kill the white man” – 328] leaders of the EFF” (335). “There is a sense that for whites to survive in South Africa, they will need to withdraw to territory they can defend. Instead of building endless fences and gates and shutters around their homes, they will build an almighty wall, a defendable fortress, behind which white South Africans will endeavour to endure” (343) – die ideaal van ‘n blanke tuisland.

Hopkins het arm blankes in ‘n plakkerskamp buite Pretoria besoek. “These are the outsiders, the people cast out by the system” (450); die uitgeworpenes. “Because of the new rules in South Africa, it is not possible for a white person to be employed if a black person could be employed to do the same task. Companies are penalized if they do not have a [demographic] representation of workers, and cannot secure government contracts unless black workers make up the majority of their business and their senior team” (450). Dít is die nie-rassige nuwe Suid-Afrika waarin daar na bewering nie meer rassediskriminasie bestaan nie. “The only difference is that now it’s black South Africans who wield the privilege and power. White South Africans are outcasts … I sense this is all about revenge. And it is particularly cruel” (457).

Naas wraak gee afguns/jaloesie en gierigheid aanleiding tot plaasmoorde. Die werkers kan begeer wat die boer het omdat aan hulle verkondig word dat alle mense gelyk en wesenlik eenders is, terwyl die boer en sy werkers in werklikheid op heeltemal verskillende vlakke van verdienstelikheid is. Werkers kan griewe hê of afgedreig en geïntimideer word om plaasmoorde uit te voer. ‘n Boervrou sê prontuit: “I can’t trust any of them” (487). Hopkins glo sindidate speel ‘n groot rol. Leiers word gewerf om plaasmoorde te orkestreer. “His syndicate boss dresses him up with a nice watch, gives him money for his wallet, lends him a car, and sends him to lure other farm workers to become informants” (516). “Farm attacks are not the random events they might appear. They are coordinated and equipped from the outside. But many, it seems, are set up from within” (524).

“Farmers aren’t taking farm attacks lying down. They aren’t simply waiting. Not only is there a strong personal resilience that accompanies the decision to die in ones boots – the farmers are also working together to defend themselves as a community, forming patrols on foot and by radio to provide a first level of security and safety checks within their own community” (576). ‘n Boer het tydens sy beurt op nagpatrollie gesê: “I do this tonight, so that tomorrow night I can sleep safely” (590). “The South Africans’ right to bear arms is being tested. Licensing laws have become more stringent, and many farmers are finding it difficult to secure them … Under the new [2001] law licence[d] gun owners had to renew their licence every five years, within 90 days of the expiration date. If they fail to do so, the licence will be considered cancelled, and the gun owner would be in possession of an illegal firearm. Most recently the highest South African court ruled that anyone possessing a gun for which the licence had expired must surrender the weapon to police for destruction” (627).

“This is not a message I expect farmers to heed. Right now in South Africa, it is no time to be handing over your weapons. At this stage the police have not announced what they intend to do, but there is a certain feeling that, despite the government’s denial, they are becoming more oppressive in its management of white South Africans. That this is just another attempt to disarm civilians” (634). Dit is bekend dat die polisiediens ondoeltreffend en korrup is; dat hulle nie vertrou kan word met die veilige bewaring en vernietiging van vuurwapens nie; dat vuurwapens uit polisiebewaring gesteel word en dat sulke wapens soms vir eie gewin verkoop word en in die hande van misdadigers beland.

Dit is ‘n bedenklike situasie. Die polisie kan nie met die beveiliging van blankes se lewens en belange, bv eiendom, vertrou word nie. Die polisiediens faal dus in die doel waarvoor hy bestaan en waarom hy van owerheidsweë met die belastingbetalers se geld befonds word. Die ANC-regering kan allermins met die beveiliging van die blanke se belange vertrou word, soos duidelik blyk uit die beleid van onteiening sonder vergoeding. Die ANC-regering het van 2003 tot 2008 die kommando-stelsel, wat plase en hulle bewoners sedert die 1770’s doeltreffend beveilig het – dus ook tydens die terroristiese aanslae – uitgefaseer. Sedert 2008 het plaasaanvalle eksponensieel toegeneem. Deesdae is die polisie veronderstel om die werk te doen wat eens deur die kommando’s gedoen is. Oor die vyandiggesindheid van die ANC en die EFF jeens die blankes, veral die Afrikaners, kan daar myns insiens geen twyfel wees nie.

Ná die onlangse algemene verkiesing het Pieter Groenewald, die leier van die Vryheidsfront Plus (VF+), aan boere gesê: “Vergeet van die kommandostelsel; dit sal nooit terugkom nie” (Netwerk24, 16 Mei). Groenewald plaas sy vertroue in die nuwe polisiestrukture wat glo intussen ontstaan het. Die VF+ het meer stemme in die afgelope verkiesing as voorheen getrek, maar boere het rede om teleurgesteld te wees insoverre hulle vertroue in die VF+ gestel het. Die VF+ streef deesdae daarna om die belange van alle minderhede op die hart te dra en hom nie meer eksklusief vir die blankes, veral die Afrikaners, se belange te beywer nie. In werklikheid het die VF+ ‘n enkele bestaansrede, naamlik om die blankes te dien. As nisparty kan die VF+ slegs as sodanige sinvol voortbestaan. As hy probeer om sy voetspoor te vergroot, sy fokus te verbreed en sy pro-Afrikaner-missie te verwater, is hy tot mislukking gedoem.

Krieketreus groet, Tutu weer in hospitaal

Clive Rice, oudkrieketkaptein van Suid-Afrika en Transvaal is Dinsdag oorlede.

Die 66-jarige Rice is in Maart in Indië geopereer om ‘n gewas in sy brein te verwyder. ‘n Neurochirurg in Suid-Afrika het hom egter met sy terugkeer ingelig dat daar niks meer is wat hulle vir hom kan doen nie.

Die Krieketraad se uitvoerende hoof, David Richardson, sê Rice was een van krieket se grotes en een van die beste veelsydige spelers wat die spel opgelewer het.

Rice het nie doekies omgedraai oor die afgelope drie dekades se leuens, dubbele standaarde en omgekeerde rassisme in die land nie.

Hy het vir opslae gesorg in 2004 toe hy gesê het raspolitiek in sport sleep die land af na die vlak van Zimbabwe.

Rice, beroof van ‘n speelkans weens die isolasie van Suid-Afrika se toetskrieket, het gesê wit spelers word uit die land gedryf in groot getalle want “hier geen toekoms nie”.

Intussen is die Anglikaanse aartsbiskop Desmond Tutu, 83, weer in die hospitaal opgeneem, ‘n week nadat hy ontslaan is.

Hy is verlede Dinsdag uit die hospitaal ontslaan nadat hy vir ‘n longaandoening behandel is. Sy dokters het dit egter nodig geag om hom weer in die hospitaal op te neem vir waarneming.

Sy toestand hou glo nie verband hou met sy behandeling vir prostaatkanker nie. Sy onkoloog het gesê sy antigeenvlakke is beveredigend.

Dit is nie duidelik of die jongste behandeling om longinfeksie te behandel ‘n sukses was nie.

Mandela-groep toegang tot Gasa geweier

Die Russiese president Wladimir Poetin het Woensdag met lede van ‘n groep wat hulself die “Ouderlinge” noem, ontmoet nadat hulle toegang tot Gasa geweier is.

Voormalige staatshoofde en leiers van die belangrikste internasionale organisasies was in Moskou om die Oekraïne te bespreek asook wêreldvrede.

Die groep is deur Israel toegang tot Gasa geweier nadat hulle by die Palestyne wou gaan besoek aflê. Poetin het hulle op sy Nowo-Ogarjowo landgoed buite Moskou ontvang vir hul driedaagse besoek aan Rusland se hoofstad.

Die groep is gestig in 2007 deur die voormalige Suid-Afrikaanse president Nelson Mandela om hul invloed oral te laat geld.

Bestaande uit 12 lede, en tans onder leiding van die voormalige sekretaris-generaal van die VN, Kofi Annan, wil die oudstes help om die wêreld se ernstige en ingewikkelde probleme op te los.

Desmond Tutu is ook deel van die groep.

“Kollegas, vriende, Laat my u hartlik in Moskou verwelkom…Ongelukkig het die wêreld nie eenvoudiger geraak sedert julle aktief aan die politieke lewe deelgeneem het nie. Ek probeer nie sê dat dit julle nalatenskap is nie, maar bloot dat ons wêreld regtig kompleks en uiteenlopend is en met baie konfliksituasies worstel,” het die Russiese president gesê in sy verwelkomingsrede.

Afgesien van vergaderings met president Poetin, het die oudstes gesprekke met die minister van buitelandse sake Sergei Lawrof, voormalige Sowjetpresident Mikhail Gorbatsjof en die voormalige premier Jefgeni Primakof gevoer.

Die oudstes wat deel was van die besoek aan Moskou was: Martti Ahtisaari, voormalige Finse president; Kofi Annan, voormalige sekretaris-generaal van die VN; Lakhdar Brahimi, voormalige Algerynse minister van buitelandse sake, Gro Harlem Brundtland, voormalige premier van Noorweë; Jimmy Carter, voormalige Amerikaanse president, en Ernesto Zedillo, voormalige Mexikaanse president.

Annan, Ahtisaari, Brahimi en Zedillo is almal trustees wat op die raad van George Soros se Open Society Foundation dien.

Rooftogte by winkelsentrums styg 142% en polisie is ‘verlore’

Korrupsie, wanadministrasie en ‘n gebrek aan inligting kortwiek die stryd teen misdaad, het sprekers gister by ‘n konferensie oor misdaadvoorkoming gesê. Die hoof van die spesiale ondersoekeenheid, adv. Vas Soni, het sover gegaan soos om te vereis dat alle bates wat deur misdadigers verkry word, onteien behoort te word.

Volgens ‘n ander spreker by die konferensie, dr. Johan Burger van die Instituut vir Sekerheidstudies, het rooftogte by winkelsentrums binne ‘n jaar meer as verdubbel. Trouens, die persentasiestyging in dié misdaadkategorie is ‘n skrikwekkende 142%.

Burger het veral die polisie se misdaadinligtingseenheid gekritiseer vir hul gebrek aan inligting oor dié tipe misdaad: “Sonder intelligensie is ons verlore (by die aanpak van dié misdade), maar ons misdaadintelligensie sukkel. Dit is duidelik dat diewe iets nuuts gekry het om op te fokus.”

Soos wat privaatveiligheidsmaatskappye sekere vorme van misdaad moeiliker maak, verskuif misdaadaktiwiteit na ander terreine.

“Misdadigers kyk na hul risiko’s en kyk waar hulle meer wins kan maak teen minder risiko,” sê dr. Johan Burger. Hy vind die neiging vir misdaad om jaarliks toe te neem “kommerwekkend” en voeg by: “Ons moet bekommerd wees; ons moet antwoorde kry.”

Soni het voorts gesê dat “Suid-Afrikaners ongeduldig is as dit by korrupsie kom”. Sy eenheid is veral betrokke by die bekamping van korrupsie en omkopery.

Hy meen dat wanadministrasie en korrupsie ‘n bedreiging vir demokrasie inhou omdat dit die regstaat ondermyn.

Dit is egter nie meer genoeg om die oortreders van korrupsiewette in die openbaar uit te wys en skaam te maak nie.

“Die afgelope 20 jaar van ons demokrasie het genoegsaam gewys dat dit nie genoeg is om diegene wat van korrupsie verdink word in die openbaar te beskaam nie,” sê Soni

Baie meer as net openbare hoon is nodig. “Ons het ’n skaamtelose geslag geword.”

Die openbare beskermer Thuli Madonsela en Emiritusaartsbiskop Tutu het insgelyks die konferensie toegespreek.

Tutu het die polisie bedank dat hulle hul lewens waag om Suid-Afrikaners te beskerm, terwyl Madonsela ‘n beroep op Suid-Afrikaners gedoen het om teen korrupsie te verenig.

Tutu sê rugby is te wit

Anglikaanse aartsbiskop Desmond Tutu, buikspreker van Brittanje, sê Suid-Afrika verdien ‘n Springbokspan wat sy reënboognasie verteenwoordig.

“Nou, byna 20 jaar later, betreur ek die skilpad-tempo waarteen transformasie op die hoogste vlak gedoen word,” het hy gesê in ‘n brief aan die Cape Times.

Tutu het kritiek uitgespreek oor die SA Rugby-unie (Saru) vir die pas van transformasie in die span, en het gesê dit is “baie seer” dat swart spelers as “spanlede op die kantlyn sit en nooit die kans gegun word om hul spore te verdien nie.”

Hy het gesê die land verdien ‘n span wat die “volle spektrum van die reënboog wat ons definieer” verteenwoordig.

“Sekerlik, met die 20ste herdenking van ons vryheid van gedwonge apartheid, is daar ‘n paar donker buiteperde daar buite wat kan hardloop saam met die bruin en die kastaiingbruin in die resies?”

Saterdag speel die Springbokke weer teen Argentinië. Hulle begin-15-tal sluit drie gekleurde spelers, en die oorblywende 12 is wit. Twee van die agt spelers op die bank is swart.

Die akademiese skollie Pierre de Vos

deur Dan Roodt

@danroodt volgen

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Daar is seker min mense wat so goed vir die Afrikaanse term “suurstofdief” kwalifiseer soos die pseudo-regsgeleerde Pierre de Vos van die Universiteit van Kaapstad. De Vos dra niks tot die samelewing by behalwe halfgebakte interpretasies van die Suid-Afrikaanse grondwet met ‘n onderliggende toon van Boere- en antiblanke haat nie.

Pierre de Vos kan gerus my rubriek oor die Inval van die imbesiele lees, want hy behoort beslis tot die pes van onnoselheid wat hierdie land onder die ANC se korrupte skrikbewind getref het. Hy is by uitstek ‘n aap en ‘n na-aper. Maar selfs as ek dít sê, voel ek sterk dat ek die orde van die primate beledig! Eugène Marais, skrywer van Burgers van die berge en Die siel van die aap, sou my gelyk gee dat die gemiddelde blouaap of bobbejaan interessanter as Kaapstad se sogenaamde “Claude Leon Foundation Chair in Constitutional Governance” is. Dis blykbaar wat De Vos is: ‘n langnaamstoel. Hulle het net vergeet om die suffiks “-gang” by te voeg, dan sou dit ‘n goeie Afrikaanse vertaling kon wees!

Pretensie is waarskynlik die naamwoord wat Pierre de Vos die beste opsom. Iewers het ek al kommentaar gelewer oor die “Dunning-Kruger-effek“, wat slim mense onseker maak en die onintelligentes van selfvertroue laat oorloop. Die dom persoon wéét eenvoudig nie wat hy nie weet nie, daarom glo hy dat hy “volleerd” is. De Vos se presieuse politiekery onder die vaandel van sy o so Ingelse woernaal, “Constitutionally Speaking” popel van die uiterste pretensie. Dis nog ‘n eienskap van die horingdom Afrikaner, sy voorliefde vir Engels, die Britse koningsgesin, soos hulle in die Naarpers-tydskrif Die Huisgenoot opgehemel word – en alles wat daarmee saamhang. Hulle ondersteun ook Britse sokkerspanne en droom van ‘n lewe in ‘n council flat waar hulle saam met ander bleek halfgeletterdes bier kan drink terwyl hule na Tottenham Hotspur op die kroegtelevisie kyk.

In Afrikaans praat ons, ietwat chauvinisties, van “die Engelse ghwar”. Soos Oscar Wilde egter sou kon sê: “Daar is een ding wat erger as ‘n Engelse ghwar is, en dis ‘n Afrikaanse ghwar wat Engels geword het.”

Die grinnikende Pierre de Vos straal sy nuutgevonde status as Engelse ghwar met trots uit. Tesame met ghwarskap, het hy ook – dit spreek vanself – ‘n stewige dosis Boerehaat ingekry. Volgens Wikipedia het “Pierre Francois de Vos” aan die Pietersburg High School gematrikuleer. Is daar so iets op Pietersburg en het dit iets met Hoërskool Pietersburg te make? Blykbaar was daardie ander verloopte Afrikaneridioot, Van Zyl Slabbert, insgelyks in Pietersburg op skool. In Inval van die imbesiele het ek hom beskryf as “verreweg een van die domste mense wat ek ooit die twyfelagtige voorreg gehad het om te ontmoet”.

Weereens stem dit my ongemaklik om Pierre de Vos enigsins met ‘n verloopte Afrikaner – al was hy ook ‘n volslae moroon soos Van Zyl Slabbert – te vergelyk. Dit impliseer ‘n vorm van “erkenning” vir Pierre de Vos, wat gereeld op “Radio Sonder Mense” gehoor word, waarskynlik omdat die Britse geheimediens ‘n mol daar geplant het om die Afrikanerbevolking deur nie-mense te laat teister. Hy word uitgenooi om sy onsinnige, polities korrekte opinies met die arme luisteraars te deel. Moenie lag oor die “Britse-geheimediens”-deel nie: ek het my vermoedens oor sekere omroepers van Radio Sonder Mense!

Weereens sukkel ek om Pierre de Vos te kategoriseer. Dat hy nie tot die spesie homo sapiens behoort nie, is gewis. Selfs nie ‘n primaat nie, nee. Hy laat my dink aan daardie kortverhaal van Jorge Luis Borges oor antieke Chinese klassifikasies, waaronder “diere wat van ver af soos vlieë lyk”. Dan eerder: reptiel.

Pierre de Vos is inderdaad ‘n dinosourus wat iewers uit die Jurassic Park van politieke korrektheid ontsnap het. Hy verlang na Oos-Duitsland en die dae toe die hoof van die Stasi, Markus Wolf, en Joe Slovo nog iewers in Oos-Berlyn in ‘n kantoor bomme vir Suid-Afrikaanse Wimpy-restaurante beplan het. In perverse Pierre se stiksienige klein universum is enige misdaad of gruweldaad geregverdig solank dit teen blankes, verkieslik Afrikaners, gepleeg word. Of gepleeg is.

Want in sy jongste lispelende gesis op Konstitoesjinillie spiekieng, nogal oor sy geesgenoot Robert McBride, verdedig die Rooi Reptiel van Rondebosch die gebruik van terreur teen burgerlikes in Suid-Afrika! Hy skryf oor die dronklap McBride se aanstelling as hoof van die Onafhanklike Polisie-ondersoekdirektoraat:

But my guess is that many people who are horrified by McBride’s appointment, are motivated by other, completely irrelevant, considerations.
People who believe in the moral equivalence of acts committed in pursuit of the struggle against Apartheid and acts committed to defend and protect the minority Apartheid regime, will invariably point out that McBride was involved in the planting of a bomb outside Magoo’s Bar, which killed three people and injured 69 others.
However, I would argue that such a belief in the moral equivalence between those who fought Apartheid and those who enforced it is itself morally despicable. One side was fighting injustice. The other side was fighting to protect injustice.
Judging McBride for his involvement in the Magoo’s Bar incident is a bit like judging Winston Churchill for his involvement in the bombing of Dresden or judging Harry Truman for ordering the bombing of Hiroshima and Nagasaki. (Although it must be said that this analogy is unflattering to McBride – in the latter two examples, hundreds of thousands of people were killed, while only three people were killed in the Magoo’s Bar bomb.)
Unless you believe the Apartheid state was a legitimate state and that any illegal acts of resistance against it was illegitimate, you cannot judge McBride for his involvement in this case. In any event, like many others, McBride received amnesty from the Truth and Reconciliation Commission for his actions, which wiped the slate clean.

Uit hiedie idee-arm klein betoog (betogie?), sien ons helder die beperkinge van die reptielbrein. Die reptielbrein, die oerbrein, dink naamlik binêr: óf-óf. Veg of vlug. Óf wit óf swart. Wit sleg, swart goed. Apartheid sleg, kommunisme goed.

Mao het gesê dat as mense oor “kultuur” praat, haal hy sy pistool uit. Ek voel omtrent dieselfde oor mense wat in Suid-Afrika oor “moraliteit” praat. In die mees immorele, perverse, gewelddadige, misdadige, korrupte, leuenagtige en esteties afstootlike bestel op aarde, kry verraderlike slange soos De Vos dit reg om oor “moraliteit” te praat. Selfs om ‘n argument – nee, dis die verkeerde woord, want praatsieke Pierre is nie tot argumente in staat nie, noem dit ‘n verwyt, ‘n gekyf – selfs om sy gekyf op “moraliteit” te begrond, verg darem een of ander begrip van moraliteit of morele waardes, waaroor nóg De Vos nóg kriminele Azanië beskik. Anders as Mao, kry ek nie lus om my pistool uit te haal as ‘n laer vorm van lewe sy “moraliteit” uitpluk nie; dit sou goeie ammunisie vermors. Eerder ‘n byl of iets dergelike waarmee zombies gewoonlik uit hul halfdooie bestaan verlos word. Lees gerus ook episode 23 van Gustav Venter se Bodem elders hier.

In sy newelagtige reptielbrein sonder nuanse, poneer die konstitoesjinil hanswors sy totalitêre teleologie van: die doel heilig die middele: One side was fighting injustice. The other side was fighting to protect injustice.

Ek is seker dis wat Beria gesê het toe hy die Katynwoudmassamoord op Poolse nasionaliste gerasionaliseer het. McBride se lafhartige bom in Magoo’s Bar wat “maar net drie mense gedood” en ‘n verdere 69 beseer het, word daarmee geregverdig. Ek herinner my dat selfs die vader van kultuurmarxisme, Herbert Marcuse, teenoor die Baader-Meinhof-terreur in die toenmalige Wes-Duitsland in ‘n Time-onderhoud opgemerk het dat “die etiek van jou einddoelwit ook uit jou optrede moet spreek”. Soos die voormalige polisiekommissaris, Johan van der Merwe, in sy outobiografie skryf, het die ANC hom nie aan die Geneefse Konvensie en verwante protokolle oor aanvalle op burgerlikes gesteur nie. “Propaganda deur die daad”, die slagspreuk van elke terroris, was die enigste beginsel wat die bose Joe Slovo en sy ewe bose handlangers soos McBride se optrede gerig het. Om Churchill en Dresden of Horosjima by te sleep, is net nog ‘n voorbeeld van De Vos se algemene sofisme en voorliefde vir drogredenasies. Dis seker daarmee dat hy al die pad van Pietersburg-hoërskool af in Kaapstad kon gaan stoel.

En dan kom ons by die finale bewys dat die Groot Stoel byna niks van die volkereg verstaan nie, want hy beweer:

Unless you believe the Apartheid state was a legitimate state and that any illegal acts of resistance against it was illegitimate, you cannot judge McBride for his involvement in this case. In any event, like many others, McBride received amnesty from the Truth and Reconciliation Commission for his actions, which wiped the slate clean.

Soos die horde dom kommunistiese dinosourusse en Berlynsemuur-nostalgiste in dié land gewoonlik maak, gebruik De Vos hier die begrip “apartheidstaat”. Op sigself is dié gedagte terug te voer na die gevleuelde woorde van Marx en Engels, naamlik dat die staat bloot ‘n “komitee is om die sake van die burgery (bourgeoisie) te reël”. Die apartheidstaat, dus die Westers georiënteerde staat met Rormeins-Hollandse en Engelse gemenereg wat tussen 1652 en 1994 bestaan het, was weens sy “gebrek aan legitimiteit” as’t ware “vrye wild” vir McBride of enige ander terroris, sadis of aanvaller van vroue en kinders om na willekeur aan te val, die bloed van sy burgers te vergiet of les bes, soos die fameuse Winnie, die “halssnoer” te laat botvier.

Pierre de Vos... grinnikend — Pierre de Vos… grinnikend

Onderliggend aan die brandsiek, grinnikende Pierre de Vos se stelling is geen logika of argument nie, dog bloot leedvermaak. Die vieslike klein tor verlekker hom in die pyn en lyding van sy held, McBride, se terreurdaad. Dit spreek nogal boekdele oor die gehalte van akkademiese akkedisse in die Nuwe Suid-Afrika, die element van sadistiese perversie wat aan soveel universiteite uitslaan. Nie net is McBride deur Tutu se lieg-en-bieg-kommissie kwytgeskeld nie, maar ons mag nie eens die uitvaagsel se afskuwelike optrede “oordeel” of veroordeel nie!

Wat Tutu se lieg-en-biegkommissie betref, het ek destyds in my boekie Om die waarheidskommissie te vergeet so min of meer die vooroordeel daarvan uitgewys. In welke mate was daardie kommissie en sy werksaamhede “legitiem” terwyl dit die metodes van ‘n Stalinistiese “vertoonverhoor” gevolg het? Die veelgeroemde kommissie is bloot opgerig om die destydse veiligheidsmagte te veroordeel, amnestie van sommiges te weerhou en voor die voet ANC- kommunistiese terreur kwyt te skeld. Voorbeelde van die Tutu-kommissie se juridiese mistastinge is legio en ons hoef nie nou weer daarop in te gaan nie.

In die oë van alle regdenkende mense sal Robert McBride se terreur egter nooit regverdigbaar wees nie, ongeag hoeveel linkse propaganda in die Oos-Duitse en Sowjetstyl daar tans op ons deur die regime en sy meelopers soos De Vos uitgegiet word.

Gepraat van kommunisme, bring dit my by die ergste van sy fantasmagoriese uitsprake, die gedagte dat die staat vóór 1994 “oor geen legitimiteit beskik het nie”. Op sigself is so ‘n uitspraak gegrond op die kommunistiese idee dat slegs die finale, sosialistiese staat van die toekoms, die kommunistiese utopie, enige bestaansreg of “legitimiteit” het. Die wette van die parlement tussen 1910 en 1994 beteken niks en kan maar geïgnoreer word. Hoewel, tans sien ons hoe dikwels selfs ANC-advokate soos Gilbert Marcus, broer van die reserwebankgoewerneur Gill Marcus, hul op uitsprake van regters in die verlede beroep en hoe die jurisprudensie van die “onlegitieme apartheidstaat” in die hede voortduur.

Toegegee, hierdie land is deur propaganda verower. Daarom is die openbare mening sedertdien insgelyks vergiftig teen alles, hoe goed bedoel ook al, wat voor 1994 plaasgevind het. Die soort algehele veroordeling van selfs die onskuldigste uitinge van vóór ’94 spreek insgelyks van die gebrek aan nuanse of rasionaliteit van die heersende ideologie wat deur ywerige napraters en Boerehaters soos De Vos onderhou word.

Die blote feit dat ‘n sekere aantal gebreinspoelde mense aan ‘n idee glo, maak dit nog nie wáár nie. Dis tog die aanvangspunt van enige vorm van logiese denke.

Terloops, het ‘n peiling deur die staatsradio in Rusland wat kort ná Mandela se dood in Desember gehou is, bevind dat 83% van Russe glo dat “Mandela ‘n terroris was”; boonop was 86% insgelyks van mening dat “apartheid ‘n legitieme regeringsvorm is”. Kennelik werk die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty se propaganda nie so goed in ‘n land wat self vir 70 jaar aan kommunisme blootgestel is nie. Asof dit nog nodig is, wys dit die absurditeit van De Vos, die anti-apartheidsreptiel, se stomonnosele argumentum ad populum uit. Immers is daar meer inwoners van Rusland as van Suid-Afrika. Moet ons daarom hul mening as die waarheid aanvaar; hulle is dan ‘n meerderheid? Of is die waarheid meer as ‘n meningspeiling?

Dit ly geen twyfel dat Suid-Afrika vóór 1994 universeel as ‘n staat erken is nie. Die Montevideo-konvensie van 1933 het die volkereg uiteengesit wat die erkenning van state betref. Die eerste artikel daarvan bepaal die vier elemente wat nodig is vir ‘n staat om erkenning te geniet:

“Die staat as ‘n persoon binne die volkereg behoort oor die volgende kwalifikasies te beskik: (a) ‘n permanente bevolking; (b) ‘n gedefinieerde grondgebied; (c) ‘n regering; en (d) die vermoë om met ander state verhoudings aan te gaan.”

Veel meer as enige ander Afrikaland, het Suid-Afrika destyds aan elkeen van dié kwalifikasies voldoen en is universeel as ‘n staat erken, selfs deur vyandelike lande. Waar kom De Vos daaraan dat ons land destyds een of ander seerowerseiland of tydelike afstigting deur ‘n groepie gewapende Afrika-rebelle was? Dis tog loutere snert!

De Vos se skryfsels word ook op die webblad The Daily Maverick geplaas. Meer nog as die Mail & Guardian of selfs die naargeestige Naarperspublikasies, verteenwoordig die Daily Maverick tans die uitgesproke mondstuk van Boerehaat in Suid-Afrika. Dit is daar waar Afrikaners selfs in hul huidige verarmde, gewonde, verstote, verdrukte en magtelose toestand verder beswadder en tot vyand, nie net van die swart meerderheid nie, maar selfs van die mensdom gemaak word! Plaasmoorde en ander geweld word vergoeilik of geringgeskat deur Pierre de Vos en sy Engelstalige Boerehaat-kamerade.

Africa Check, wat laas vir Steve Hofmeyr met fanfare gekritiseer het weens sy uitspreek dat Afrikaners “soos vlieë in hierdie bedeling sterf”, het so pas ‘n stuk op die Daily Maverick geplaas waarin geargumenteer word dat Suid-Afrika eintlik glad nie die “verkragtingshoofstad van die wêreld” is nie. Weereens wemel die artikel van absurde gevolgtrekkings:

In South Africa, a study in 2010 by Gender Links and the Medical Research Council found that in South Africa’s Gauteng province only one in 13 women reported non-partner rape and overall only one in 25 rapes had been reported to the police.

Given these variables “no international comparisons will be accurate,” Lizette Lancaster, manager of the Institute for Security Studies crime and justice hub, told Africa Check.

Met ander woorde, omdat die eintlike verkragtingskoers waarskynlik dertien keer hoër as die amptelike syfer is, mag ons nie van Suid-Afrika as die “verkragtingshoofstad” van die wêreld praat nie! Sulke terme is taboe, maar nie die aanhoudende verguising van Afrikaners as Nazi’s, rassiste, oorlogsmisdadigers en ongewenstes in die land nie.

Wat presies is hier aan die gang? wonder ‘n mens. Waarom vind De Vos en sy Boerehaat-juigkommando van die Daaglikse Nar dit nodig om soveel haat en nyd teen ons aan te blaas?

Sluit aan by PRAAG!

Tutu wou Afrikaans hoor by Mandela-roudiens en begrafnis

Emeritus-aartsbiskop Desmond Tutu het in ’n verklaring sy spyt uitgespreek oor ’n gebrek aan inklusiwiteit by Mandela se begrafnis.

Volgens Tutu was daar ‘n “skreiende uitsluiting was dié van die Afrikaner-gemeenskap.

Hy het Afrikaners en, in die besonder die NG Kerk, om verskoning gevra omdat hulle uitgesluit was by die roudiens en begrafnis.

Tutu het die ANC-leierskap se hantering van Nelson Mandela se begrafnisdiens ook gekritiseer omdat hulle nie Afrikaans toegelaat het nie.

Volgens hom moes die NG Kerk ook deel van Mandela se afskeid gewees het omdat Mandela moeite gedoen het om te verseker dat Afrikaners deel van die nuwe Suid-Afrika word.

Die NG Kerk het ontken dat hy uitgesluit was en gesê dat danksy die kerk se betrokkenheid by die Suid-Afrikaanse Raad van Kerke, hulle wel deel van die verrigtinge was.

“Ons kon ’n meer verteenwoordigende groep geloofsleiers gewees het by die roudiens in die ENB-stadion en die begrafnis in Qunu, indien ons die NG Kerk ook ingesluit het – ons het ook nie Afrikaans gepraat nie, behalwe ’n paar sinne.

“Dit sou Madiba ontstel het, omdat hy so vasberade was om inklusief te wees.”

Tutu: Gebrek aan vergoeding deur WVK, ernstige fout

Onvermoë van die Waarheid-en-Versoeningskommissie om reparasie aan die slagoffers van apartheid te verseker, is een van die liggaam se mees “ernstige” foute, sê Desmond Tutu.

By ‘n seremonie wat deur die Instituut vir Geregtigheid en Versoening gehou is dié week, het die emeritus-aartsbiskop uitgevaar teen die gebrek aan vergoeding vir slagoffers.

Sy kommentaar val saam met die Khulumani Support Group se opmars na die Parlement. Die Groep is deur die sogenaamde slagoffers van apartheid menseregteskendings opgerig.

In ‘n twiet opgelaai deur @TutuLegacy , het Tutu gesê: “Een van die mees ernstige [ foute ] was dat ons amnestie kon verleen, maar slegs reparasie kon aanbeveel [en nie afdwing nie].”

Tutu se woordvoerder, Roger Friedman, het gesê die WVK het nie die mag om wette te maak gehad nie en daar was geen wette wat die betaling van vergoeding verpligtend gemaak het nie.

Voormalige WVK kommissaris Dumisa Ntsebeza het ook gesê dat dit die WVK se “fundamentele fout” was om nie mense te vergoed nie.

“Vir geregtigheid om te geskied, sou ons moes konsentreer op die gaping tussen die rykes en die armes.”

”In hierdie verband het ons aanbeveel dat ‘n belasting op rykes ingestel word en gesê dat 1% van die wins van alle maatskappye wat op die JSE genoteer is moet in die President se Fonds gestort word.”

“Kan jy jou indink hoe ver die geld sou gegaan het om te help met die opvoeding, ontwikkeling en opheffing?” het hy gevra.

Khulumani se nasionale direkteur Marjorie Jobson het gesê: “Die WVK se grootste probleem was sy fokus op amnestie en akkomodering van diegene wat polities gemotiveerde misdade gepleeg het.

“In die einde, dit het gelei tot ‘n bruto wanbalans in die WVK se uitkomste.” Sy het gesê daar was nie “maatskaplike regverdigheid” nagestreef nie.

Jobson gesê: “Daar is die slagoffers wie se lewens nou erger is as toe hulle onder apartheid geleef het.”

Tutu waarsku oor ‘aanslag op demokrasie’

Die dansende nar voor 'n wit gehoor — Die dansende nar voor ‘n bewonderende wit gehoor

Emeritus aartsbiskop Desmond Tutu het saam met ‘n aantal linkse Suid-Afrikaners inderhaas ‘n verklaring uitgereik waarin gewaarsku word oor die talle protesoptredes in die Wes-Kaap.

Hulle sê dat dit bydra tot ‘n groter-wordende aanslag teen die demokrasie, het RSG berig.

Die ondertekenaars beskuldig politici en aktiviste in die Wes-Kaap daarvan dat hulle woede aanblaas oor gebrekkige dienslewering en dat dit vir politieke gewin gebruik word.

Hulle sê dat daar blatante pogings is om die Wes-Kaap onregeerbaar te maak, bloot omdat daar sekere elemente is wat nie met die demokratiese keuse van die meerderheid saamstem nie.

Die stad van Kaapstad het intussen om ‘n dringende hofinterdik aansoek gedoen om onwettige betogings te keer wat vir môre deur die stad se informele-nedersettingsorganisasie beplan word.

Die Wes-Kaapse hooggeregshof sal waarskynlik vandag daaroor besluit.

Kaapstad se burgemeester, Patricia de Lille sê die optog is nie goedgekeur nie en die polisie het gewaarsku dat dit tot geweld kan lei.

Die oproermakers het reeds sakeondernemings gewaarsku dat hulle hul deure Vrydag moet sluit.

Leon Wessels se ‘onderhandelde revolusie’

deur Leon Lemmer

In Vereeniging: Die Onvoltooide Vrede (Kaapstad: Umuzi, 2010, 367p) skryf Leon Wessels (gebore in 1946) oor sy lewensloop en sy siening van die plaaslike politiek. Die boektitel verwys na die Vrede van Vereeniging wat na die Anglo-Boereoorlog (1899-1902) gesluit is. Heeltemal tereg was daar toe groot bitterheid aan die kant van die Boere.

Myns insiens is daar selfs groter rede vir ontevredenheid na die ANC se magsoorname in 1994, want alle politieke mag is sonder mandaat op ‘n uiters verradelike en ruggraatlose manier deur wit politici aan die swart meerderheid oorgegee. Wessels beweer egter “dat ons ‘n mandaat gehad het om ons uit die politieke skaakmat te onderhandel” (p 302). Maar het De Klerk dan nie belowe dat na die blanke kiesers teruggekom sou word sodat hulle kon besluit of die uitslag (magsoorgawe) in ooreenstemming met die mandaat (magsdeling) is nie?

Wessels: “Die ‘wit saak’ was verlore lank voordat die onderhandelings begin het” (p 59). Hy noem dit ‘n “onderhandelde revolusie” (p 57, 124, 284) maar hy gee nie erkenning aan Allister Sparks by wie hy hierdie frase uit sy boek, Tomorrow is Another Country (1995), oorgeneem het nie. Daar is geen sprake van ongedurigheid by Wessels oor wat diegene aangedoen is wat die land oor eeue opgebou en die Westerse beskawing hier gevestig het nie. Myns insiens verduidelik ons geskiedenis waarom Westerlinge nie vrede met die eksponensiële verval om ons kan maak nie. Die swartes is katastrofaal oorgekompenseer en die wittes is gewetenloos tekort gedoen. Maar Wessels beweer stiksienig: “Alle Suid-Afrikaners se regmatige aspirasies word in die Grondwet vervat” (p 270); soos ‘n elementêre, absolute verbod op rassediskriminasie?

Wessels se hele oriëntasie is verkeerd en dwaas. Wat dink so ‘n mens van FW de Klerk se 1990-toespraak? “Elke keer wanneer ek De Klerk se toespraak lees, klop my hart van opwinding” (p 56). Diegene wat dit anders ervaar het, word as “brommers en grommers” geëtiketteer (p 59; ook 259). ‘n Afrikaan uit swart Afrika het aan Wessels gesê: “Julle Afrikaners is besonderse [onnosel?] Afrikane. Julle sluit Mandela op en laat hom dan vry, al weet julle hy gaan teen julle politiek bedryf en dat dit tot magsverlies gaan lei” (p 327-328).

Wessels doen hom voor as iemand wat nie om geld en ander voordele die politiek betree het nie. By nabaat maak hy asof sy missie (altyd) was om apartheid af te breek: “Die rede vir my politieke bestaan in 1978 was om antwoorde te vind vir beleidsdilemmas waarmee die 1948-oorwinning die volgende geslag opgesaal het” (p 65-66). Hendrik Verwoerd het glo veroorsaak dat politici met “gebakte pere gesit” het (p 106). En die groter gemors wat die ANC van die land gemaak het? Wat sê Wessels daaroor en wat doen hy andersins daaromtrent?

Hy verkies om te bly glo “dat ‘een mens, een stem’ nie die land in vlamme sou laat opgaan nie” (p 135). Waar is die “volwaardige geregtigheid” (p 235) waarvoor hy hom kwansuis beywer het? Waar is die “regverdiger samelewing vir almal”? (p 289). Waar is die “bedeling wat billik teenoor al die mense sou wees”? (p 276). Waar is die “ware vryheid en Suid-Afrikanerskap”? (p 238). Waar is die “verenigde nasie”? (p 257). Waar is die staat wat “sy bronne aanwend ter bevordering van almal se belange”? (p 277). Is oplossings gevind “wat almal se belange dien”? (p 301).

Waarom Wessels dit moontlik vind om knus met hierdie geskepte onreg saam te leef, blyk uit sy lewensloop. Hy kom uit die gesin van ‘n Sap-polisieman. Hy was self ook in die polisie. Daarna het hy in die regte studeer en gepraktiseer en toe Volksraadlid geword, waar hy tot minister gevorder het. Eers in 1994 het hy uit die Afrikaner-Broederbond bedank (p 333). Hoewel hy veral sy eie aandeel in die totstandkoming van die nuwe Suid-Afrika besing, het hy nie kans gesien om na ons politieke “bevryding” langer in die parlement te dien nie.

‘My hipotese, daarenteen, is dat De Klerk hom weens onvermoë, naïewiteit, onverskilligheid, gebrek aan toewyding, of wat ook al, voor en tydens die grondwetlike onderhandelings vasgeverf het. Abraham Lincoln het in Amerika teen sy grein in die bevryder van die slawe geword. Op ‘n soortgelyke manier het die eens konserwatiewe De Klerk in Suid-Afrika die vader van die tirannie van die meerderheid geword’ – Leon Lemmer

Maar dan is dit juis Wessels wat nie kan verstaan waarom FW de Klerk dit so ‘n kort tyd in die regering van nasionale eenheid (RNE) uitgehou het nie: “Die NP se wegloop uit die RNE sal ongelukkig een van die negatiewe inskrywings in FW de Klerk se politieke begrafnisbrief wees” (p 273). Volgens Wessels was die beloofde vyf jaar van die RNE “ware magsdeling”, maar “ná twee jaar het die NP in 1996 tou opgegooi” (p 304). Wessels beweer hy wou na 1994 eerder privaat in die regte praktiseer as om as politikus voort te gaan, maar hy het spoedig sy dienste as menseregtekommissaris aangebied en het toe tien jaar lank as sodanig gefunksioneer.

Hoewel Wessels NG Kerk-lidmaatskap het, het hy noue bande met die Potchefstroomse Universiteit, wat hom as ereprofessor in menseregte aangestel het. In dieselfde opsig is hy betrokke by die versoeningsinstituut wat na die Reitz-sage aan die Universiteit Vrystaat ontstaan het. Wessels is jaarliks in die nuus wanneer die 1996-bomontploffing in Worcester, wat die werk van wittes was, in die naam van versoening in herinnering geroep word. Die talle bomontploffings wat deur swartes gepleeg is, word nie met dieselfde ywer onthou nie. Sover ek weet, het hy hom nog nie oor hierdie wanbalans uitgelaat of iets gedoen om dit reg te stel nie. Die eensydige klem wat hy op menseregte plaas sonder om dit met verpligtinge te balanseer, is ook onaanvaarbaar. Myns insiens moet enigeen wat ontvang, bereid wees om teenprestasies te lewer.

Wessels se teks, aangevul met foto’s, wek ‘n egoïstiese indruk. Hy noem sy vrou “‘n formidabele politikus” (p 92). Hy is kennelik sy eie oorverligte held. Dit is ‘n geval van “dik ek my eie belangrikheid aan” (p 232), soos hy in ‘n ander konteks skryf. Hy het die nuwe Suid-Afrika gewen, maar in die proses sy siel as Afrikaner verloor. “Die grootste skuif wat ‘n mens kan maak, is in jou kop” (p 231) maar dit kan ‘n dwase, naïewe, opportunistiese skuif wees. Wessels het die spreekwoordelike nuttige idioot geword wat die ANC skynbaar sonder enige gesonde remme terwille is.

Hiervoor is hy ruim vergoed, gevolglik is dit vir hom maklik om in die hede te berus en die toekoms so gunstig moontlik voor te stel. Dit laat my dink aan FW de Klerk wat sê dat hy die helfte van sy tyd in die buiteland deurbring. Gewone sterflinge soos ek kan nie buitelandse reise of emigrasie bekostig nie. Maar ontwerpers van die nuwe Suid-Afrika, soos De Klerk en Wessels, kan luuks lewe en hulle voortgesette apartheid koop. Hulle kan die afgryslike werklikheid wat hulle geskep het so dikwels as wat dit hulle behaag, ontvlug. Baie gewone, verdienstelike, beskaafde Afrikaners moet elke dag probeer lewe in omstandighede wat verlooptes vir hulle geskep het. Maar dan is dit Wessels wat in die konteks van Jan Smuts na “wit ‘beskawing'” as “‘n eufemisme vir oorheersing deur wittes” verwys (p 51).

Met die ondertekening van die nuwe “bewonderenswaardige” (p 60) grondwet in 1996 is, volgens Wessels, “die stryd om gelyke regte wat kort ná die Anglo-Boereoorlog begin het, voltrek” (p 20). Hy verwys goedkeurend na ‘n ANC-dokument uit 1943 waarin “die verwydering van enige … diskriminerende maatreëls” bepleit word (p 53) en na die pleidooi om gelyke regte in die ANC se Vryheidsmanifes van 1955 (p 70), bv “All people shall have equal rights to use their own language and to develop their own folk culture and customs. The preaching and practice of national, race or colour discrimination and contempt shall be a punishable crime.” Na aanleiding van die Tomlinson-verslag het swart predikante in die jare vyftig die skrapping van alle diskriminerende wette geëis (p 83). Nthato Motlana het gesê “dat diskriminasie so uitgedien is soos slawerny” (p 141). Die afskaffing van alle rassediskriminasie was ook ‘n ANC-voorwaarde vir onderhandeling (p 54).

Waarom is alle rassediskriminasie dan nie in die nuwe Suid-Afrika verbied nie? Hoe kan Wessels beweer dat wittes gelyke regte in die nuwe Suid-Afrika het as hulle die enigste etniese groep is teen wie daar tot in die oneindige volgens nuwe wetgewing, insluitende die grondwet, suiwer rassisties gediskrimineer mag word? Hoekom is hierdie oud-menseregtekommissaris blind hiervoor? Is waarmee ons sit “‘n regverdige bedeling vir almal in ons land”? (p 176). Hy beweer selfs: “Die ANC se beleid was weliswaar nie op rassediskriminasie gegrond nie … Die ANC se stryd om volwaardige burgerskap vir alle [!] bevolkingsgroepe in die land het 75 jaar ná Versailles [1919] by die onderhandelingstafel geseëvier” (p 33).

Dit is nie net die benadeling van wittes en veral Afrikaners wat geen indruk op Wessels maak nie. Ook teenoor die lot van Afrikaans is hy onsimpatiek: Toe daar sotlik oor elf amptelike tale ooreengekom is, het Wessels dit as een van sy “lekkerkry-oomblikke” ervaar (p 329) omdat dit “diep in die 90% van die bevolking sal akkommodeer” (p 330). “Afrikaans se voortbestaan sou sedertdien vasgewikkel word in die ontwikkeling van veeltaligheid. Ná 1996 het Afrikaans sy spesiale status saam met Engels verloor. Daar was geen morele grondslag vir die voortsetting van die verhewe posisie van Afrikaans nie” (p 45). Later verwys hy na “die verlore plek van Afrikaans” (p 331).

Wessels en bv die Afrikaanse Taalraad (ATR) veg vir veeltaligheid in die hoop dat Afrikaans by implikasie ook daarby sou baat. Dit openbaar ‘n kastraatmentaliteit (Praag 1 September). Myns insiens mag Afrikaners hulle maar uitsluitlik vir die heil van Afrikaans beywer. Wessels erken darem die gevaar van die ATR se dwase paternalistiese bevordering van swart tale wanneer hy skryf: “Afrikaners kan nie taalregte namens ander taalgebruikers opeis nie – hulle moet dit self doen” (p 331). Byvoorbeeld, in België beywer die Vlaminge hulle vir Vlaams en nie vir meertaligheid nie.

Wessels formuleer doelbewus misleidend wanneer hy sê sowel Afrikaans as Engels het hulle spesiale status verloor. In die praktyk het Engels in groot mate die enigste amptelike taal geword. Engels het dus in die nuwe Suid-Afrika onmeetlik aan status gewen. Afrikaans, daarenteen, is die enigste plaaslike taal wat oneindig baie in die nuwe opset verloor het. Anders as wat Wessels beweer, is daar ‘n oorweldigende morele grondslag vir die voortsetting van Afrikaans se vorige “verhewe posisie”, naamlik die feit dat dit grootliks onder die leiding van Afrikaners was dat die land tot die beste in Afrika ontwikkel is. ‘n Mens sou dink dat Wessels sensitiwiteit hiervoor sou hê; dat hy bv beswaar sou opper dat sy geliefde Kurgersdorp nou Mogalestad heet, maar met sy kastraatmentaliteit aanvaar hy dit gedwee. Die lokasie het die dorp oorgeneem. Vir oud-Broeder Wessels is dit heeltemal in orde, want dit is hoe swart mag werk.

Volgens Wessels het FW de Klerk “hom nooit skuldig gemaak aan enige groepvorming of agterbaksheid nie” (p 140). Hy meen dus dat De Klerk suiwer volgens die gees en letter van sy mandaat die nuwe Suid-Afrika as die vrug van onderhandeling aan ons blanke nageslag gegee het. My hipotese, daarenteen, is dat De Klerk hom weens onvermoë, naïewiteit, onverskilligheid, gebrek aan toewyding, of wat ook al, voor en tydens die grondwetlike onderhandelings vasgeverf het. Abraham Lincoln het in Amerika teen sy grein in die bevryder van die slawe geword. Op ‘n soortgelyke manier het die eens konserwatiewe De Klerk in Suid-Afrika die vader van die tirannie van die meerderheid geword; die Johannes die Doper wat die hek vir Raka oopgelaat het en Nelson Mandela en sy meelopers toegelaat het om ten koste van die belange van blankes en tewens van die land in sy geheel swart mag te vestig en te vier.

Die konserwatiewe beeld wat De Klerk in 1989 gehad het, toe hy tot leier van die Nasionale Party verkies is, word deur Wessels bevestig. Die verligte kandidaat om die leierskap was Barend du Plessis (p 218). “In die politieke sin van die woord was [De Klerk] geen verligte nie” (p 227; ook 300). De Klerk wou onderhandel sodat daar “vrede kan wees” (p 221). Het ons nou vrede? De Klerk wou ook onderhandel sodat die land nie die kommunisme ten prooi val nie. Het ons sedert 1994 regerings vry van kommunisme gehad, of is die regerings onder drie staatshoofde (Mandela, Mbeki, Zuma) progressief meer kommunisties as ooit tevore? Dat De Klerk in sy gemoed konserwatief gebly het maar dat sy dade onvoorsiene en oorverligte gevolge gehad het, word deur Wessels bevestig wanneer hy skryf: In 1996 “flankeer FW openlik met die gedagte om teen die Grondwet te stem” (p 279). De Klerk het egter sedert 1990 die pad van “onderhandeling”, wesenlik ‘n eufemisme vir toegewings, bewandel en het ook hierdie keer toegegee.

By die aanvaarding van die grondwet was Wessels se reaksie: “Ek was ook lus om op te spring en te juig” (p 282). “Suid-Afrika word deur die wêreld bewonder vir dit wat ons vermag het” (p 295). Maar “die wêreld” hoef nie daagliks met “die gebakte pere” (p 106) saam te leef nie. Nelson Mandela word die “liefling van die Afrikaners”(p 142) en “die verpersoonliking van versoening” (p 155) genoem. Mandela en Tutu het “die gees van versoening … uitgestraal” (p 308). Geen wonder Mandela “besing my deugde so omvattend” (p 271) nie. Mandela: “Leon … jy [het] my nog nooit teleurgestel nie” (p 284).

Heel idealisties beweer Wessels: “Velkleur is nie die bepalende faktor wanneer politiek bedryf word nie” (p 168). Tog bepaal velkleur, eintlik kulturele en ontwikkelingsverskille, hoe die kiesers stem. Wessels kom selfs met hierdie stelling: “Roelf Meyer was die regte man om De Klerk by te staan en die NP-onderhandelingspan te lei” (p 251). Sodat die ANC hom so erg ore kon aansit? Die voorafgaande laat ‘n mens besef waarom die ANC voorkeur aan Wessels bo enige ander NP-politikus vir die ondervoorsitterskap van die Grondwetskrywende Vergadering gegee het: “Enige ander nominasie uit julle geledere sou nie suksesvol gewees het nie” (p 269). Wessels het met sy vertolking van sy taak heeltemal aan die ANC se verwagtinge voldoen: “Ek is geleer die ondervoorsitter se taak is om die voorsitter [Cyril Ramaphosa] te help” (p 269).

Wessels het vir lief met swart mag en die tirannie van die meerderheid, eufemisties “demokrasie” genoem, geneem. Daarom neig hy om onkrities oor swartes en oorkrities oor wittes te wees. “Wit mense het Afrika nie met aangename herinnerings en bemoedigende presedente gelaat nie” (p 301). Maar hulle het darem die land ontwikkel en doeltreffend bestuur en Wersterse beskawing hierheen gebring. In Amerika is van Wessels gesê: “Ek is nie meer seker of hy nog wit is nie” (p 316). Wessels: Dit was “vir my vervelig om ‘n Afrikaner tussen ander Afrikaners te wees” (p 333). “Ek het nooit werklik belang stel in die vraag en die latere ‘Afrikaner-/Afrikaanse’ debatte nie. Ek is ‘n Afrikaan uit die Afrikanerkamp … Aan ou Europese bagasie het ek nooit swaar gedra nie” (p 325). Hiervolgens kan Westerse beskawing skynbaar sonder verlies deur afrikanisering vervang word: “Die Europese etiket voel … soos verraad teenoor Afrika” (p 328). Wessels erken nie dat Afrika die agterlikste kontinent is nie. Hy stel Afrika eerder as ‘n nastreefbare ideaal vir die nuwe Suid-Afrika voor.

Diegene wat tot hier gelees het, sal groot begrip hê vir wat vriende in Wessels se oor gefluister het: “Kom, Leon, ons moet jou hier wegkry. Die ouens wil jou moer” (p 196).

Russel Botman op die Rooiplein

deur Leon Lemmer

Aan die Universiteit Stellenbosch (US) word die ANC se vakansiedae, soos die herdenking van Sharpeville, die Soweto-opstand en die paswetoptog deur hardegat vroue, deesdae graag gedenk. Gebeure sonder sodanige “vryheidsdimensie”, soos Beskawingsdag (6 April) en Afrikaansdag (14 Augustus), word glad nie erken nie. Die universiteit as akademiese inrigting is egter van huis uit ‘n Westerse idee. Op die kontinuum van beskaaf na onbeskaaf word die egte universiteit by die beskaafde pool en vandalisme, misdaad, geweld en terrorisme, wat met die UDF/ANC geassosieer word, by die onbeskaafde pool aangetref. ‘n Mens sou met reg kon verwag dat ‘n egte universiteit hom by die beskaafde pool sou posisioneer, maar aan die Botman-US is assosiasie met ANC-politiek veel eerder die geval.

Russell Botman, die US-rektor, se jongste skuif is om amptelik nie net ‘n enkele dag vir sy politiek te oormerk nie, maar ‘n hele week. Van Maandag 30 September tot Vrydag 4 Oktober gaan die US sy eerste diversiteitsweek vier. Dat diversiteit by die US se studente aangetref word, bv dat sommige akademies aan ‘n universiteit hoort en ander nie, word seker algemeen erken, maar dit kan kwalik afdoende rede vir feesviering wees. Wat Botman wil hê, is dat al die studente verpligte integrasie, veral gedwonge rasse-integrasie, moet vier. Byvoorbeeld, die vryheid om te kies tussen ‘n mono- en ‘n multikulturele koshuis word nie aan die Botman-US geduld nie.

Botman is aktief besig om die US van ‘n Afrikaans- na ‘n Engelstalige universiteit te transformeer. Dat die dominansie van Engels vir Botman erns is, blyk uit die feit dat die embleem vir hierdie fees net in Engels is: “Celebrating Diversity: Let US come together; a kaleidoscope of people.” Om die voorkeur vir Engels verder te beklemtoon, is die feesprogram net in Engels beskikbaar.

Selfs Wannie Carstens begin insien waarheen die Botman-US met Afrikaans op pad is: “My droom is dat die US ‘n plek sal wees waar studente weer [!] ‘n volwaardige Afrikaanse tersiêre opleiding sal kan kry en ons dan nie meer hoef te wonder oor Afrikaans aan die US nie” (Die Burger, 27 deser, p 5, en 28 deser, p 7; ook LitNet, 27 deser).

Tensy anders vermeld, is hierdie skrywe gebaseer op inligting wat op die US-webwerf verskyn. Op daardie webwerf is Afrikaanse teks deesdae via Engels te kry en nie andersom nie. Die Burger (9 deser, p 6) het dit in orde gevind om ‘n onkritiese berig oor die diversiteitsweek te publiseer. Sedertdien is ‘n YouTube-video met net ‘n Engelse titel, “Maties: On being born free,” op die US-webwerf gepubliseer (sien onder dié paragraaf). Sewe studente gee daarin hulle eenders klinkende menings, naamlik een wit student wat geradbraakte Afrikaans praat, een wit student wat Engels praat, twee bruines wat Engels praat, twee swartes wat Engels praat en een bruine wat Afrikaans, Engels en Xhosa praat. Daarmee word weer eens bevestig dat die Botman-US oorwegend ‘n nie-wit Engelse universiteit wil wees. Selfs Botman se troetelfrase, “born frees”, word nie deur hierdie studente in Afrikaans vertaal nie.

Genoemde sewe studente herhaal papegaai-agtig Botman-propaganda. Daar is geen teken van pogings tot oorspronklike of eie denke nie. Die studente gaan durende die diversiteitsweek ook die geleentheid kry om hulle menings oor hierdie onderwerp op tafeldoeke te skryf, wat daarna gebind gaan word asof hulle kosbare kleinode is. Diversiteit van kleur, taal, kultuur, ens, word erken. Nêrens is daar egter enige aanduiding dat diversiteit in denke of menings gekoester en aangemoedig word nie. Ons het hier met ‘n Stalinistiese ideëkorset te make; ‘n diversiteitsviering vir eendersdenkendes. Dit is die absolute teendeel van wat ‘n universiteit behoort te wees.

David Limbaugh skryf: “The Left glorifies diversity of race and ethnicity, it actively opposes diversity of thought, considering only leftist ideas acceptable for dissemination. The very ideal of education to create an atmosphere of open inquiry is tacitly mocked” (Ben Shapiro, Brainwashed Nashville: WND Books, 2004, Kindle 117). Botman is ongetwyfeld ‘n verpersoonliking hiervan. Kyk sy woernaal-aflewerings (13, 21 en 30 Aug) op die US-webwerf.

Botman konstrueer ons identiteit asof ons almal Afrikane is. Ons is glo nie bloot geografies Afrikane nie, maar ook vanweë waardes, waarvan die kern ubuntu is. Ubuntu is “Afrika se geskenk aan die mensdom”. Afrika ontvang dus nie net nie, want hy het mos die ubuntu-kleinood aan ons geskenk. (Oor ubuntu: Praag 15 Sep.) Naas die grondwet, hemel Botman die Nasionale Ontwikkelingsplan op. (Oor die NOP: Praag 22 Sep). Ons het, volgens Botman se jongste blog (27 deser), glo ‘n “NOP van die siel” nodig. Aan Europese of Westerse beskawing en daardie voortreflike waardes gee Botman opsetlik geen erkenning nie. Daar is niks nuut in wat hy hier sê. Botman kom telkens met dieselfde storie. Maar hy bly in die waan dat hulle kosbare pêrels is. Die teks van die eersgenoemde drie blog-aflewerings is feitlik woordeliks in Die Burger (25 deser, p 15) geherpubliseer.

Hermann Giliomee noem dat in ‘n opname wat vyf jaar gelede onder US-Studente gedoen is “meer as 80% van die Afrikaanse studente en meer as 70% van die Engelssprekendes aangedui [het] dat hulle ‘hoofsaaklik Afrikaans as voertaal verkies'” (Die Burger, 19 deser, p 20). Dit is hierdie soort anti-diversiteits- en anti-transformatoriese feite wat Botman ontken en met sy propaganda wil teenwerk.

Die “kunstenaars” wat by die diversiteitsviering gaan optree, is ‘n kaleidoskoop. Die Heuwels Fantasies is ‘n wit, Afrikaanse, elektroniese jazzgroep. DJ Fresh is ‘n wit Brit en radio-omroeper met ‘n voorliefde vir trommusiek. Siv Ngesi is ‘n swart komediant van “Race Card”-faam. (‘n Resensie van Ngesi se verhoogoptrede kan op LitNet, 6 deser, gelees word.) Marc Lottering is ‘n bruin komediant. In ‘n opvolgberig op die webwerf is die twee nie-wit kunstenaars sterk aanbeveel; nie die wittes nie. Soos verwag kon word, is daar nie plek op die program vir bv Afrikaanse luisterliedjies of vir boeremusiek nie. In Botman se denke strek diversiteit en inklusiwiteit nie só ver nie.

Die diversiteitsweek word beskryf as ‘n “fees van kleure” en ‘n “kaleidoskoop van mense en idees.” Die vraag is natuurlik in hoeverre nie- en anti-Botman- en nie- en anti-ANC-idees verwelkom of selfs toegelaat sal word. Botman begeer ongetwyfeld ‘n polities linkse fees. In sy skrywe van 6 deser stel hy dit uitdruklik: “Ons gee met ‘n rits opwindende aktiwiteite uitdrukking aan die ideaal van inklusiwiteit.” As jy deel in “die strewe om in ons verskeidenheid verenig te wees” is jy welkom om deel te neem. “Diversiteit is een van die hoekstene van die Universiteit se nuwe Visie 2030. Ons wil meer inklusief word … Ek wil graag voorstelle … kry oor hoe ons ons inklusiwiteit kan verbeter … Die US pluk reeds die vrugte van diversiteit.”

Dit is baie duidelik dat wat diversiteit en inklusiwiteit betref, daar geen moontlikheid van meningsverandering by Botman is nie. Die nodige openheid vir ander benaderings ontbreek by hom. ‘n Kaleidoskoop van idees/standpunte is onwelkom. Al waarna Botman soek, is bevestiging van sy dogmas. Hy wil weet hoe hy vorentoe in selfs groter mate sy politieke oogmerke aan die US kan opdring. Daar is selfs ‘n Sentrum vir Inklusiwiteit geskep met die bevrydingsteoloog Llewellyn MacMaster as projekleier. MacMaster se vertolking van sy missie is dat hy die persepsie dat die US wit en Afrikaans is, moet afbreek.

Die feesprogram lewer talle pêrels op. Groot pryse kan gewen word as jou antwoord op die volgende vraag aan Botman se verwagtinge voldoen: “What does it mean to be ‘born free'”? Botman is tans behep met “die aankoms op kampus vroeër vanjaar van ons eerste ‘vrygebore’ studente – jongmense wat sedert die 1994-verkiesing gebore is.” “Vry” te midde van gedwonge rasse-integrasie op alle terreine? Waarvan hierdie studente sedert geboorte “bevry” is, is apartheid en natuurlik ook blanke politieke gesag. Wat Botman impliseer, is dat regering deur wittes sleg en regering deur swartes goed is. Wat hy nie noem nie, is dat hierdie “vrygebore” studente, as hulle wit is, glad nie vry van rassediskriminasie in die land, insluitende op die US-kampus, is nie. Voorkeur word in iedere moontlike opsig (bv by toelating, beurse en koshuisplasing) kragtens die US se transformasiebeleid aan nie-wit studente gegee.

Daar gaan ‘n “liquorice allsorts giveaway” wees. Botman sal nie malvalekkers uitdeel nie, want hulle is tradisioneel net wit en pienk. In ‘n pakkie soethoutlekkers word die enkele wit lekkers deur die ander kleure oordonder. Die rede waarom hierdie lekkers uitnemend aan Botman se oogmerke voldoen, is omdat daar swart in iedere lekker is. Die swartes is oral. Die lekkers simboliseer dus die soort inklusiwiteit of rasse-integrasie wat Botman so hartstogtelik begeer.

Behalwe hierdie lekkers gaan koffie ook beskikbaar gestel word. Teen die kleur van koffie sal Botman nie beswaar opper nie en as melk bygevoeg word, word sy verlangde rasse-integrasie gesimboliseer. Die roomys wat uitgedeel gaan word, is meer problematies, behalwe as net sjokoladegeur beskikbaar gaan wees. As vanieljeroomys toegelaat word, sou swartmagaktiviste troos kon put uit die feit dat dit hoofsaaklik nie-wittes is wat vanielje in Sentraal-Amerika, Indonesië en op die eilande in die Indiese Oseaan produseer.

Liewe leser, waar dink u sou ‘n mens Botman en sy lekkers en roomys (albei 30 September) en koffie (2 Oktober) kon opspoor? Op die Rooiplein! En wat is op 3 Oktober die kersie op die diversiteitskoek? Niemand anders nie as André Keet, die oud-UWK-student en -onderwyser wat tans die direkteur van die Instituut vir Versoening en Sosiale Geregtigheid aan die Universiteit Vrystaat is. Hy gaan as die gasspreker optree. Hierdie instituut is gestig as teenvoeter vir die Reitz-video. ‘n Mens kan jou kwalik ‘n spreker voorstel wat in groter mate in die kraam van Botman sal praat.

Universiteite is veronderstel om onderrig en opvoeding aan studente te verskaf. Wanneer die laaste feesdag op 4 Oktober aanbreek behoort die studente egter dermate gebreinspoel te wees dat hulle die “Festival of Colours” sal geniet: “Throw coloured powder at each other and celebrate wildly.” Ek neem aan dat wit nie ‘n gekleurde poeier is nie. My vermoede word bevestig deurdat deelnemers aangemoedig word om in wit kleredrag op te daag. Dus wat wit is, moet ‘n ander kleur kry. Die studente sal dus die week in al die kleure van die reënboog kan afsluit. Daar sal nie ‘n enkele witte oorbly nie. Inderdaad ware transformasie; diversiteit en inklusiwiteit waar wit studente ‘n ander kleur aanneem.

Gedurende hierdie diversiteitsweek sal studente armbande met gekleurde krale vir hulleself op die Rooiplein kan inryg. Rooi krale dui aan dat jy ‘n Suid-Afrikaner is. Hierin kan ‘n mens seker erkenning lees van die sterk kommunistiese element in die ANC en in die nuwe Suid-Afrika. Jy mag wél wit krale in jou armband gebruik, maar daarmee dui jy nie jou velkleur aan nie, maar bloot dat jy ‘n eerste generasie Matie is. Velkleuraanduiding met krale is taboo. Ook mag jy nie krale gebruik om aan te dui of jy Afrikaans- of Engelssprekend is nie. As Botman krale kon vind wat van wit na swart verander (om sy voorkeur velkleur aan te dui) en ook krale wat aanvanklik Afrikaans en dan mettertyd Engels aandui, sou hulle daar gewees het. Sulke krale sou Botman se tweeledige ideaal uitbeeld, naamlik om die US (en die dorp – kyk sy intreerede as rektor) te verswart en die US te verengels.

Die fundamentele vraag wat gevra moet word, is of hierdie diversiteitsviering op egte akademiese oorwegings berus of gewoon met politiek te make het. Wat opval, is die deurlopende oorbewustheid van kleur (waarop ek met my kommentaar inspeel), maar hiervoor sal apartheid en dus die wittes die skuld kry. Vir my lyk dit asof Botman veral drie rolle vertolk. Eerstens is hy ‘n bevrydingsteoloog wat bepaalde politieke dogmas aanhang. Tweedens is hy ‘n UDF/ANC-aktivis wat in woord en daad die ANC ondersteun. Derdens gebruik hy sy akademiese pos as dekmantel of voertuig vir sy politieke dogmas en ANC-propaganda.

Daar is klaarblyklik minstens drie dinge wat Botman wil afskaal of transformeer: Westerse invloed, wittes en Afrikaans. Daarteenoor is daar minstens drie dinge wat hy openlik bevorder: Afrika, nie-wittes (in sy terminologie is hulle almal swart) en Engels (met ‘n kniebuiging na swart Afrika-tale). Tradisionele Maties word nie deur Botman die vryheid gegun om die kern van hulle menswees, naamlik Westerse beskaafdheid, blanke etnisiteit en Afrikaanssprekendheid, in bv daardie krale uit te beeld nie. Botman skryf voor wat uitgebeeld mag word.

Wanneer sonder Botman ‘n dag af (om van ‘n week nie te praat nie) vir die viering van ‘n egte akademiese aangeleentheid? Ek noem vervolgens vyf voorbeelde.

(1) Waarom word die nie-rassistiese en nie-seksistiese toelatingsbeleid van bv die US se mediese fakulteit nie gevier nie? Die antwoord is omdat sodanige beleid nie bestaan nie. Rassistiese en seksistiese oorwegings weeg by studente-toelating swaarder as akademiese prestasie. Dit is vir my dikwels moeilik om te besluit of Botman of Nico Koopman, die dekaan van die US se fakulteit teologie, die grootste anti-akademiese euwel op die US-kampus is. Die sobere antwoord is heel moontlik dat Koopman se uitlatings meer politieke gif bevat, maar dat Botman uit hoofde van sy amp meer akademiese skade aanrig.

Op 18 deser skryf Koopman in Die Burger (p 11) oor die US se vereiste dat studente by aansoek om toelating hulle “etnisiteit en kleur” moet openbaar. Hy beweer dat groepe in die verlede van universiteitsopleiding uitgesluit is. Tog weet hy sekerlik dat die “apartheidsregime” sedert 1960 ruim voorsiening vir universiteitsgeriewe en studiebeurse vir bruin, swart en Indiërstudente gemaak het. (Sowel Botman as Koopman het heel moontlik sulke “apartheidstudiebeurse” ontvang, maar hulle versuim om dit te erken.) Die Universiteit van Suid-Afrika (Unisa) se afstandsonderrig was ook aan almal beskikbaar. Reeds sedert 1960 is hierdie uitsluitstorie van Koopman ‘n leuen. As “die bruin groep in Suid-Afrika so ‘n lae teenwoordigheid aan universiteite geniet,” is dit nie apartheid of die wittes se skuld nie. Die bruines moet self verantwoordelikheid hiervoor aanvaar. Daar kan ‘n gebrek aan akademiese aanleg of belangstelling of motivering, ens, by bruines wees.

Hierdie fiktiewe uitsluitings waarna Koopman verwys, hoef volgens hom “nie tot nuwe vorme van uitsluiting te lei nie. Dis nie verniet dat die idee van ‘n inklusiwiteit wat nie tot nuwe uitsluitings lei nie, so sentraal staan in die institutionele strategie van die Universiteit Stellenbosch nie.” As dit naasteby die waarheid is, kan Koopman gerus verduidelik waarom talle wittes met gemiddeld ‘n A-simbool in matriek van mediese studie vir die graad MBChB uitgesluit word, terwyl alle nie-wittes met ‘n sodanige A- (en selfs B- of C-) simbool toegelaat word. Dit is ‘n nuwe soort uitsluiting waarvan Koopman sekerlik bewus is, maar hy verdoesel doelbewus hierdie waarheid. Voor “bevryding” is geen student tot MBChB-studie aan die US toegelaat sonder ‘n matriekgemiddeld van ‘n A-simbool nie. Deesdae is dit eerder die reël as die uitsondering.

Koopman gaan dan voort om te beweer dat die rol wat etnisiteit of kleur by toelating aan die US speel, “slegs as ‘n tydelike maatreël gebruik moet word” om “onregte en ongelykhede … reg te stel.” Daarmee bevestig hy dat hy ten gunste van rassediskriminasie teen blankes, en net blankes, is. Hy gee geen aanduiding van ‘n datum waarop die beweerde “onregte en ongelykhede” reggestel sal wees sodat hy en sy kamerade hulle rassediskriminasie kan ontgroei nie. Ek dink ek weet wanneer diesulkes rassediskriminasie teen blankes gaan ophef: Wanneer die perde horings kry.

Bevrydingsteoloë soos Botman, Koopman en MacMaster (en sekerlik Desmond Tutu) laat my dink aan wat Alexis de Tocqueville (1805-1859) raakgesien het: “When one meets a missionary one is often ‘surprised to meet a politician where you expected to find a priest'” (Peter Balakian, The Burning Tigris, New York: HarperCollins, 2007, Kindle 5259). Wanneer Koopman besin oor die plaaslike kerkgenootskappe se erfenis, dan gaan dit vir hom oor die Belhar-belydenis, demokrasie en Nelson Mandela (Die Burger, 25 deser, p 15). Hy het niks positiefs oor bv die NG Kerk te sê nie. Die stekie na “apartheidsonreg” het hy ook nie agterweë gelaat nie.

Hier volg nog vier voorbeelde van akademiese sake wat doelbewus aan die Botman-US van besinning en viering uitgesluit word. (2) Waarom word die klem nie op akademiese standaarde geplaas nie? Omdat dit negatief op transformasie sal inwerk. (3) Waarom word akademiese vryheid nie gevier nie? Omdat dit ‘n platform vir nie- en anti-Botman-ideologie kan skep. (4) Waarom word universitêre outonomie nie gekoester nie? Omdat daar by Botman en sy meelopers geen begeerte is om hulle in enige opsig van ANC-ideologie te distansieer nie.

(5) Waarom nie die blankes huldig wat die US tot stand gebring en as ‘n akademies uitnemende Afrikaanse universiteit gevestig en uitgebou het nie? Omdat die vernietiging van die wit en Afrikaanse US van weleer voor die US se eeufeesviering in 2018 vir die Botman-bewind erns is. Dit is waarop Botman se ideaal van totale transformasie neerkom.

In werklikheid is daar egter niks in die wesenlike akademiese aard van ‘n universiteit wat toespitsing op ‘n bepaalde kultuurgroep, bv Westerlinge of net Afrikaners, en die gebruik van ‘n enkele onderrigtaal, bv Afrikaans, ongewens maak nie. Diversiteit en inklusiwiteit ingevolge die Botman-idioom is nie ‘n wesenskenmerk van ‘n universiteit nie. Die motivering vir hierdie opdringing moet in die politiek van die oomblik gesoek word.

Aan die US is daar in die apartheidsera nooit ‘n week vir ideologiese indoktrinasie afgesonder nie. Hoe kan so iets nou aanvaarbaar wees?