Leon Lemmer: Hoe om haat in ‘n finansiële bate te omskep

As ‘n mens die Amerikaanse politieke literatuur lees, kom jy spoedig verwysings na die Southern Poverty Law Center (SPLC) teë. Die benaming wek die indruk van ‘n armoedige instansie wat hom vir reg en geregtigheid beywer. Die SPLC is in 1971 in Montgomery, Atlanta, gestig. Hierdie instansie gee voor dat hy ‘n akkurate beeld van rassebetrekkinge in die Amerikaanse suide aan bv liberaliste in die noorde en multikulturaliste in die weste uitdra. Van hierdie elemente word fondse vir sy bedrywighede bekom. Die SPLC is ‘n linkse instansie wat teen rasse- en geslagsdiskriminasie asook wit heerskappy gekant is. Daar word gepoog om die belange van onwettige immigrante te beskerm en om verdraagsaamheid in skole te bevorder.

Die SPLC was aanvanklik hoogs suksesvol met hofsake ten gunste van burgerregte vir swartes, veral gemik teen die Ku Klux Klan (KKK). Deur keer op keer eise om skadevergoeding teen die KKK in te stel, is baie van sy afdelings in bankrotskap gedompel en verplig om te sluit. Nadat die KKK afgeskaal is tot ‘n instansie met ‘n klein ledetal en geringe invloed, het die SPLC sy bedrywighede van 1990 af op ‘n oordrewe manier om die vae begrip haat geherorganiseer. Dit is waarom veral blankes in Suid-Afrika deesdae met sogenaamde haatspraak gekonfronteer word. Terme soos xenofobie of vreemdelingehaat word plaaslik vryelik gebruik terwyl dit meesal bloot gaan om die ongewenste teenwoordigheid van ‘n massa ongeskoolde inkommers in ‘n land waar groot werkloosheid heers. Maar hierdie onverkwiklike terminologie gee ‘n aanduiding van die invloedrykheid van die SPLC.

Dit is natuurlik nie net die begrip haat wat uit Amerika hiernatoe oorgespoel het nie. Dit geld ook vir bv reënboognasie, wat verkeerdelik as ‘n uitvindsel van Desmond Tutu beskou word. Verder word daar plaaslik van bv “die Cradock Vier” gepraat. Dit is ‘n spreekwyse wat in Amerika ontstaan en plaaslik nagevolg is. Dit gaan om swart misdadigers wat in linkse geledere vereer word. Die SPLC het dit as sy plig geag om bv “the Tarboro Three” (1973) in die hof te verdedig, naamlik “three young black men accused of raping a white woman” (624). “While the three men were never completely vindicated, they were released after spending more than a year in prison” (630). Daar was ook “the Dawson Five, five black youths charged with murder … in 1976” (829).

Tyler O’Neil

In die Wikipedia is daar ‘n verdienstelike artikel oor die SPLC, hoewel daar nie na die volgende boek verwys word nie: Tyler O’Neil se Making hate pay: The corruption of the Southern Poverty Law Center (New York: Post Hill Press, 2020, 242p; Amazon Kindle $11,49). Die outeur is ‘n joernalis wat bv onlangs (17.08.2020) ‘n artikel (beskikbaar op die internet) geskryf het oor die verwoesting wat die Black Lives Matter-oproer in Minneapolis ná die dood van George Floyd aangerig het. Meer as 700 geboue is beskadig, waarvan 12 heeltemal verwoes is. Kamala Harris, Joe Biden se kandidaat vir die vise-presidentskap, het geld geskenk sodat hierdie misdadigers borgtog kon bekostig. Hieroor lees ‘n mens nie in Media24-publikasies nie. Pleks daarvan verskyn daar ‘n hoofartikel in Die Burger (17.08.2020) vol lof vir “die vars dimensie” wat Harris in daardie verkiesingstryd bring. Vir O’Neil is vryheid van uitdrukking van deurslaggewende belang. Hy beskryf homself as “a conservative Christian” (Kindle 88). In wat volg, onderskei ek nie altyd duidelik tussen die menings van O’Neil en diegene waarna hy verwys of aanhaal nie.

Die SPLC het met skynbaar gesaghebbende uitsprake veral linksgesinde instansies en persone in so ‘n mate mislei dat hy reeds dekades lank in staat is om (feitlik) enige instansie of individu te ruïneer deur hulle op sy swartlys te plaas. Dat alles nie pluis by die SPLC is nie, het in 2019 duidelik geword toe die blanke Morris Dees (gebore in 1936), ‘n medestigter en die hooffondsinsamelaar van SPLC, ontslaan is. Van die aanklagte teen hom sluit rassediskriminasie en seksuele teistering in. Laasgenoemde aanklagte was ‘n groot verleentheid in die era van die #MeToo-beweging, wat teen (blanke) mans gemik is. Dees het vyf keer geskei – dus meer as ons eie André P Brink se vier keer. Een van Dees se ondersteuners het hom soos volg verdedig: “Morris is a man who strongly believes in marriage – he’s done it six times” (805). Die president van SPLC sedert 2003, Richard Cohen, het ‘n week ná Dees bedank, asook die direkteur van regsaangeleenthede, Rhonda Brownstein. Binne SPLC was daar nie die sosiale geregtigheid wat die SPLC na buite predik nie. As ‘n instansie wat amptelik sonder winsbejag is, is die SPLC uitermate op finansiële gewin ingestel. In hierdie verband is gesê: “Until justice rolls down like dollars” (250).

Dit blyk dat die SPLC nie voldoen het aan die siek maar gewilde Amerikaanse waardes wat hy na buite predik nie. Met verwysing na slawerny was daar kritiek “[that] compared the SPLC to a plantation” (1074). “It’s sort of like the pot calling the kettle black” (1080). “You can’t go out and preach racial sensitivity and racial tolerance … without practising all these types of things you are preaching about” (1086). “A fair number of what was then about a hundred* employers were African-American, but almost all of them were administrative and support staff – ‘the help’ … The ‘professional staff’ – the lawyers, researchers, educators, public relations officers, and fund-raisers – were almost exclusively white. Just two staffers … were openly gay” (269). “Where’s the diversity?” (274). “Only one black man had ever been among the top five wage-earners, and he was one of only two black staff attorneys in the SPLC’s history” (1066). Later word verwys na “two black lawyers and three black advocates within a staff of about 100 across five states” (1092). “Two of the six members of the board of directors were black” (1080). “In 1994, only one of the department heads was black, and she oversaw the mail operations” (1086).

[* In die Wikipedia word die getal werknemers in 2011 op 254 gestel.]

Sommige ander besware teen die SPLC was “the unchecked power of the lavishly compensated white men at the top of the organization” (280). In 1985 “its three executives … each made more than $100 000 annually” (1136). In 1987 “its top three executives were paid a total of $350 000” (956). “In 2017, the SPLC paid then President Richard Cohen $364 799, with another $42 742 in ‘other compensation from the organization and related organizations'” (1112). “That year, it also paid Morris Dees $375 181, with $41 767 in other compensation” (1122).

Kritici van die SPLC verwag polities byderwets dat diversiteit op alle vlakke van hierdie organisasie belangriker as meriete geag moet word. Dit herinner aan die nuwe Stellenbosch University wat reeds baie meer vroue as mans in diens het maar voortgaan om by aanstelling en bevordering teen blanke mans te diskrimineer. Of dink aan die plaaslike staatsdiens waar die swartes reeds lankal die demografies verlangde 80% oorskry, maar hierdie rassistiese voorkeur vir swartes gewetenloos en grootliks kritiekloos voortgesit word.

Die SPLC het finansieel welvarend geword toe hy met sy hofsake teen die KKK baie publisiteit met sy Klanwatch gesoek en ontvang het en donasies ingestroom het. Die SPLC het ook die einde van die White Patriot Party (1980-1987) bewerkstellig (937, 1257). “Dees devised a fundraising strategy that focused mainly on liberal donors outside the South” (664). Klanwatch het geblyk “a highly profitable scam” te wees (286) omdat die oorheersende politieke atmosfeer ten gunste van burgerregte en teen die tradisionele leefwyse in die suide gelaai was. “Beating the Klan in court was ‘sort of like shooting fish in a barrel'” (988). Die SPLC is beskou as ‘n instansie “do[ing] the Lord’s work in the heart of Dixie”* (297). “People in the North and West have this thing that black people are so bad off. And if they think there is a group doing anything to help it, then they’re likely to send money” (976). Die SPLC spog: “We developed a whole new donor base, anchored by wealthy Jewish contributors on the East and West coasts, and they give big bucks” (1034).

[* Die naam Dixie word vir die suidelike en Yankee vir die noordelike state gebruik.]

“By 1988, Dees acknowledged that ‘the Klan thing is winding down’. So, the SPLC would turn to the more nebulous campaign against ‘hate'” (1172). Klanwatch is tot Hatewatch omvorm. Nadat die SPLC genoeg geld uit sy veldtog teen die KKK geput het, het hy op ‘n vindingryke manier die begrip haat vir sy nuwe inisiatiewe ingespan. ‘n Lys van instansies (en by implikasie persone) wat hulle na bewering aan haat skuldig maak, is sedert 1990 jaarliks gepubliseer. Daar is gepoog om die lys elke jaar langer te maak (hoewel daar nie altyd hierin geslaag is nie) sodat daar stukrag gegee kon word aan die SPLC se beweerde “rising tide of hate” in Amerika (297). In 2000 is 602 instansies gelys, wat teen 2018 tot 1 020 vermeerder het. Donasies het ingestroom om die SPLC in staat te stel om haat in die samelewing te bestry. “The SPLC has raked in … cash by warning of a rising tide of hate and by presenting itself as a David figure fighting the powerful Goliath of menacing hate groups” (1122). Dit is ‘n geval van “making hate pay” (308), soos gestel in die titel van hierdie boek. “The market is still wide open for the product, which is black pain and white guilt” (1122). Hierdie haatlyste word “a cynical fundraising scam” genoem (308).

Die SPLC is amptelik “a nonprofit organization” (675), maar het baie meer geld as wat hy vir sy uitgawes nodig het. “The SPLC never spent more than 31 percent of its revenue on programs, and it had spent as little as 18 persent on them” (1105). “They’ve done far less with the money they receive than any other comparable civil rights group will do” (1432). “[The SPLC] launched itself on a trajectory to a half-a-billion-dollar endowment, $92 million in overseas equity funds, and millions in Cayman Islands accounts” (682; ook 1112). Volgens Dees: “The people who will give big money through the mail are either on the far right or the far left. They’re true believers” (691). Uiteraard melk die SPLC sy donasies by uitstek uit linkse geledere. Dees is al beskryf as “the televangelist of the civil rights movement” (817), ‘n sinspeling op “the notorious televangelist Jim Bakker” (860).

Die SPLC klop homself op die skouer deur hom met die destydse sogenaamde Underground Railroad te vergelyk, “which helped slaves in the antebellum South escape to freedom” (315). In hierdie verband die SPLC “slammed the Trump administration for ‘racism and misogyny’ after a delay in publishing a version of the twenty-dollar bill featuring abolitionist hero Harriet Tubman [1822-1913], well-known for running the Underground Railroad” (322). Dit toon hoe die SPLC enige insident aangryp om publisiteit vir homself te soek en gevolglik sy finansies met donasies aan te vul.

O’Neil skryf: “While it is true that Trump had opposed putting Tubman on the twenty-dollar bill in 2016, it seems particularly rich for an organization coming off a racism and sexism scandal to compare itself to the Underground Railroad” (327). Maar die eintlike punt behoort te wees dat Tubman per slot van sake ‘n misdadiger was omdat sy slawe gehelp het om te ontsnap. Misdadigers behoort nie vereer te word nie. In hierdie opsig kan die nuwe Suid-Afrika egter nie ‘n vinger na Amerika wys nie omdat die verering van misdadigers, soms ikone genoem, plaaslik omtrent epidemiese afmetings aanneem.

“The eventual ‘hate group’ list essentially manufactured hate, listing defunct organizations that … didn’t exist” (1181). “A lot of them were vanishingly small or didn’t exist, or could even be an invention of the SPLC” (1376). “The … lists had no addresses so it’s very difficult to actually check them out” (1369). “The SPLC never identifies how many members these ‘hate groups’ have” (1387). Soveel moontlik instansies word gelys sodat dit moet lyk asof haat jaarliks toeneem, wat ‘n publisiteitsfoefie is. Die instansies op die lys word bv op die volgende manier vermeerder: “It … list[s] multiple chapters of one group as separate ‘hate groups'” (1857). O’Neil bereken dat daar hoogstens 354 identifiseerbare werklike instansies op die lys is en nie 1 020 nie (1864). “It finds as much ‘hate’ as possible in order to make as much money as possible” (1437). “They have to know that they’re inflating the danger” (1426). Daar is tereg gevra: “Are there more hate crimes or does increased citizen awareness mean there is more reporting of hate crimes?” (1195).

Die SPLC is geneig om instansies as haatgroepe te etiketteer bloot omdat hulle konserwatief of christelik is. Hierteen kan opgewerp word: “When embracing traditional Christian values is equated to hatred, we are approaching the stage where wrong is called right and right is called wrong” (1845). Radikaal linkse organisasies word nie gelys nie, maar wel blanke nasionalistiese groepe, wat soms ook as gewelddadig geëtiketteer word. “They were sensationalizing racial conflict issues, and when their reports on ‘extremist’ groups began appearing it was obviously a bogus fundraising scheme that was into demonizing and blacklisting” (1275). “The SPLC took its idea from anti-Communist blacklisting in the 1950s and 1960s” (1269) – die Joe McCarthy-era.

‘n Gelyste instansie of persoon word op hierdie manier uit ordentlike geselskap verban. “Listing them along with the KKK [is] a clear attempt to cut them off from polite society” (1579). “The SPLC’s ‘hate group’ accusation is a financial and reputational death sentence, effectively equating organizations to the KKK … The SPLC’s ‘hate group’ accusation is incredibly effective at shaming organizations and causing them to be shunned by donors … and others” (1518). Volgens die SPLC “our aim is to destroy these groups … You can sometimes so mortally embarrass these groups that they will be destroyed” (1524). Dit kom neer op ‘n heksejag en karaktermoord. “Guilt by association” word ook deur die SPLC misbruik om sy doel te bereik (1555). “This whole SPLC set-up strikes me as fraudulent in the extreme … They’re perpetrating a deception because they don’t want you to know that groups like the ‘Asatru Folk Assembly’ are no political threat” (1426). Daar word selfs verder gegaan: “The SPLC ‘plants’ apparently racist protesters at civil rights events” (1437). [“The SPLC], to raise money, stages scenes to give the impression that hatred and racism are widespread” (1455).

“As with many liberal groups at the time, gay and lesbian issues became one of the SPLC’s primary focuses” (1324). Wat in die mode en links genoeg is, word vir publisiteitsdoeleindes en dus geldelike bevoordeling deur die SPLC aangegryp. LGBT-aktiviste word al hoe meer militant en aggressief. Hulle aktiwiteite ontvang baie publisiteit en die SPLC ontvang op sy beurt publisiteit vir die ondersteuning wat hy aan hulle bied. Uit O’Neil se oogpunt “homosexual acts are intrinsically disordered. They are contrary to the natural law. They close the sexual act to the gift of life” (1680).

Anti-immigrant- en anti-Moslem-groepe word insgelyks sonder meer deur die SPLC as haatgroepe geklassifiseer. Ander linkse organisasies “used the SPLC’s ‘anti-Muslim hate group’ accusations in a pressure campaign, an attempt to blackmail mainstream charities and philanthropic groups into blacklisting ‘hate groups'” (1761). Maar linkse groepe wat haat saai word nie deur die SPLC gelys nie. “If the SPLC were to be objective and not politically biased, it should include Antifa [ie Antifascist] and Black Lives Matter [BLM] on the ‘hate group’ list” (1785). “Rather than monitoring hate groups, [the SPLC] has become one” (1828).

Een van die instansies wat in die SPLC se visier is, is “the Family Research Council (FRC), a Christian nonprofit that advocates against same-sex marriage and for traditional Christian sexuality” (1873). Die SPLC het gemoedere dermate teen die FRC opgesweep dat ‘n swaksinnige persoon die FRC-hoofkantoor in 2012 aangeval en die gebou-opsigter in die arm geskiet het. Dit het hierdie voorspelling bewaarheid: “The ‘hate group’ list itself might inspire hate or terrorism against its targets” (2465). “The SPLC’s reckless labeling has led to devastating consequences” (1897). Een van die dinge waarvoor die SPLC hom beywer, is “destroying pro-family organizations” (3088), wat een van die hoofkenmerke van kulturele marxisme is. Die Amerikaanse Demokratiese Party is een van die SPLC se geesdriftigste ondersteuners. “The Democrats’ strategy also redefines traditional Christian views as hateful, often citing the SPLC” (2489).

In 2017 is ‘n Unite the Right-byeenkoms in Charlottesville, Virginia, gehou. Linkses het ‘n teenbetoging gereël en een van hierdie betogers is deur ‘n wit heerssugtige (“white supremacist”) met sy motor omgery en gedood. “In all of this, the SPLC was perfectly positioned, and the group raked in donations and influence after the tragic events. The ‘Unite the Right’ rally aimed to protect Confederate monuments … The SPLC had been leading the charge on removing these monuments … After Charlottesville, tech companies worked with the SPLC to get white nationalists kicked off the internet” (2023).

‘n Gebeurtenis soos in Charlottesville is manna vir die SPLC. “Just over a week after Charlottesville, JP Morgan Chase announced that it would give $500 000 to the SPLC” (2293). “JP Morgan Chase did not just give a hearty contribution to the SPLC, but it also suspended the accounts of various activists [on the Right]” (2383). “The … Amalgamated Bank launched an effort to cut funding from ‘hate groups’, citing the SPLC” (2471). Druk is op Mastercard uitgeoefen “to stop processing payments for far-right hate groups” (2478). Apple het toe $1 miljoen aan die SPLC geskenk (2299). “In October 2018, Hyatt Hotels announced a new policy – it would not host events sponsored by SPLC-accused ‘hate groups'” (2397).

‘n Geldige afleiding kan gemaak word: Amerika is die oorsprong van die maniere waarop daar deesdae plaaslik verhoed word dat ‘n regsgesinde kunstenaar soos Steve Hofmeyr by sommige openbare byeenkomste optree. “Orwellian attempt[s] to demonize and silence dissent may have emboldened social media companies to target conservatives” (2404). Sommige wit nasionaliste, wit heersugtiges, Alt-Right-gesindes en soortgelyke indiwidue en organisasies “[have been] de-platformed from Facebook and YouTube” (3282). Byvoorbeeld, Prager University (nie ‘n universiteit nie maar ‘n konserwatiewe organisasie), met drie miljoen volgelinge, is ‘n tyd lank van Facebook verwyder (3430). “Twitter also banned PragerU from promoting tweets through advertising” (3445). Amazon het sy dwaasheid geopenbaar deur te verklaar: “We rely on [the SPLC] to determine which charities are in ineligible categories” (2355). Insgelyks Google “considers the SPLC a ‘trusted flagger'” (2411). “Google, Facebook, Twitter and Amazon heavily favored Democrats in the 2018 midterm elections” (3451). Die SPLC is polities byderwets, gevolglik geniet hy wye, onkritiese steun. Sy aktiwiteite is deel van die “cancel culture” (2447). Daarvolgens het net linksheid bestaansreg. Kritiek uit regse oorde word as haat geherdefinieer (2453).

Die SPLC voer reeds sedert 2015 ‘n veldtog teen die Konfederale monumente in die suidelike state. “In 2016, the group launched a ‘community action guide’ to remove Confederate statues. The guide linked to a full report of every Confederate symbol in America, for a total of 1 503. The report listed everything from statues to street names to schools and military bases named after Confederate generals” (2244). Die SPLC oefen dan druk uit dat hierdie simbole verwyder of verander moet word. “The SPLC … put Stonewall Elementary School in Lexington, Kentucky, on the map of Confederate monuments. This elementary school was not named after Confederate General Thomas Jonathan ‘Stonewall’ Jackson, but – get this – a literal stone wall” (3043). Druk wat uitgeoefen word om die name van openbare plekke te verander én om hulle werklik te verander, is deel van die onverkwiklike werklikheid waarmee ons in die nuwe Suid-Afrika moet saamleef.

Soos verwag kon word, is die SPLC pro-Palestyne-gesind. “The SPLC routinely ignores harassment and threats directed at Jewish and pro-Israel students on college campuses by liberal pro-Palestine activists” (2572).

In skole bied die SPLC ‘n program genaamd “Teaching Tolerance” aan, waar onder die rookskerm van “warnings against ‘bullying'” (2736) “liberal activism” gepredik word (2743). “Teaching Tolerance champions LGBT issues for children, suggesting that disagreement is tantamount to hatred” (2749). “Not only did Teaching Tolerance push a lesson deconstructing gender, it also aimed to turn students into LGBT activists” (2762). Wat die SPLC doen, is “speading transgender activism across America’s schools” (2789). “According to Teaching Tolerance, 500 000 teachers use this politically skewed SPLC program as if it were a neutral anti-bullying resource, rather than a platform for transgender activism” (2802). Die boelieverskynsel in skole was ‘n tyd gelede redelik prominent in Suid-Afrikaanse koerante en tydskrifte. Dit het heel moontlik onder die invloed van die SPLC gebeur.

In die laaste hoofstuk, voor O’Neil se bondige slot, vertel die outeur van instansies en persone wat terugveg teen die SPLC en hofsake aanhangig gemaak het. In een geval is $3 375 skadevergoeding betaal en het die SPLC verskoning gevra (3131). Oor die meeste ander sake is nog nie uitsluitsel gegee nie. In sulke sake argumenteer die SPLC “that the ‘hate group’ accusation is protected by the First Amendment ‘because it [hate group] is essentially meaningless and cannot be proved right or wrong’ … Definitions of the term ‘hate group’ conflicted too much for there to be a clear standard of meaning … The judge adopts wholesale the SPLC’s argument that the term ‘hate group’ means nothing concrete and thus cannot be defamatory” (2181). In die praktyk is so ‘n aanklag egter hoogs skadelik. Hierteenoor beweer die SPLC “the hate group accusation is a non-actionable opinion” (3282).

O’Neil som sy boek soos volg op: “The vast majority of the SPLC’s public presence and its fundraising apparatus is tied up with a deceptive, inflated, and arguably defamatory ‘hate group’ list that uses guilt by association to target conservative and Christian organizations, placing them alongside the Ku Klux Klan. The SPLC also has … an incredibly partisan view of ‘hate'” (3459). Hy voeg by: “America’s polarization seems to be hitting a new fever pitch, with conservatives and liberals mistrusting one another at levels unseen since the Civil War. The SPLC’s work demonizes dissent from the far-left perspective, attempting to cut one half of the political spectrum off from polite society” (3486).

Na aanleiding van die voorafgaande kan ‘n mens staamstem met die bevinding: “The SPLC has become a hate-for-cash machine” (2954). Beter geformuleer: “The SPLC is engaging in a disgusting hate-for-cash smear campaign” (2966). Die SPLC is “a very talented and articulate defamation machine” (3082). Dat die SPLC so ‘n groot deel van die Amerikaanse bevolking op sleeptou neem en sy idees in so ‘n groot mate onkrities aanvaar word, dui op ‘n samelewing wat te midde van sukses en voorspoed in groot mate ideologies verdeeld is.

Hoe fascisme antifascisme geword het

As ons na die ontploffing van geweld kyk wat hoofsaaklik in die Verenigde State losgebars het die afgelope paar maande kan ons konkludeer dat daar sprake is van ’n eindspel van een of ander aard. Duisende misleide jeugdiges is besig om amok te saai en om brute geweld te gebruik teen onskuldige winkeleienaars en willekeurige omstanders. Ondertussen is daar heelwat beelde op YouTube te sien (waarvan ‘n groot aantal ook al weer verwyder is) hoe winkeleienaars, oumense, vroue, kinders en selfs huisdiere die woede van die menigte moet ontgeld. As ‘n mens sou vra wat die rede is vir hierdie woede, word natuurlik verwys na die krimineel en dwelmgebruiker George Floyd wat ‘n dodelike slagoffer geword het van polisiegeweld nadat hy hom teen sy arrestasie verset het.

Wat hierdie protese interessant maak, is dat ons destyds dieselfde gesien het met die opkoms van fascisme in Italië en natuurlik die nasionaalsosialiste in Duitsland. En net soos die betogings van vandag, was die ekstreem nasionalistiese betogings van weleer ‘n produk van finansiering deur groot maatskappye. Mussolini het immers gesê dat ‘n mens fascisme net sowel korporatisme kan noem. As dit nie was vir die chemiebedryf IG Farben nie, sou Adolf Hitler waarskynlik nie meer as ‘n kanttekening in die geskiedenis gewees het nie.

Net soos wat die Nazi’s Joodse winkels en eiendomme vernietig het tydens die beruge Kristallnacht in November 1938, doen die hedendaagse Antifa en hul vennote Black Lives Matter presies dieselfde vandag. En net soos die perse en gegoede burgers in Duitsland hierdie terreur gesteun het, steun die perse en hoofstroom die BLM-betogings vandag.  In die hiperskakel (‘n artikel uit 2017) gaan die skrywer selfs sover soos om te beweer dat “Antifa die mees redelike mense” in die VS geword het.

Inderdaad kan ons weereens verneem dat die groot bedrywe hierdie geweld gebruik om hul eie belange te bevorder. Die oproerkraaiers is bloot voetsoldate van die groot kapitaal.

Die vraag is egter: Wat is die verskil? Hoekom was ideologiese geweld vroeër sterk nasionalisties en hoekom is dit vandag sterk antinasionalisties?

Die antwoord sou te make hê met die bekende ou gemeenplaas, naamlik: volg die geld. Net soos die hoogs geïndustrialiseerde lande van Europa destyds met trots gevul was oor hul tegnologiese produkte, was die verleiding groot gewees om hulself as ‘n hoogs bekwame volk te sien. En hoe meer mense in die gehalte van hierdie produkte begin glo, hoe beter weerkaats dit terug op die prestasie van die volk. ‘n Goeie volk maak goeie produkte, en goeie produkte verkoop beter. So ontstaan daar ‘n suksessiklus. Die aandeelhouers van hierdie groot bedrywe was bykans almal landgenote van daardie bedrywe self gewees, en hierdie kapitaal het die nodige energie verskaf om nasionalisme as ‘n groot deug te sien.

En net soos vandag, het die voorbokke van hierdie bewegings radikaal entoesiasties geword totdat nasionalisme ‘n karikatuur van sy oorspronklike bedoeling geword het, en daarna het dit bergafwaarts begin gaan. So is Antifa en BLM besig om radikaal hul doel verby te skiet en ‘n karikatuur te maak van hul oorspronklike bedoeling. Hulle glo al lankal nie meer in die edelmoedigheid van die stryd nie, maar wil net chaos veroorsaak – as daar ooit sprake was van edelmoed, bygesê.

Aangesien bedrywe in ons tyd nie meer landsgebonde is nie maar vanweë globalisme internasionaal werksaam is, is dit nie meer bevorderlik om nasionalistiese sentimente by mense te bewerkstellig nie. Waar landsgrense destyds gedien het om bedrywe daartussen te koester en te ontwikkel, het hierdie bedrywe nou so groot geword dat landsgrense en valutabeheer as ‘n belemmering gesien word, en terwille van verdere groei en ontwikkeling presteer hierdie bedrywe nou beter sonder grense. Die grootaandeelhouers is ook nie meer mense vanuit dieselfde land nie, maar dit kan nou enige persoon wees orals ter wêreld. Vandaar dat die verleiding nou groot is om mense massaal te indoktrineer en te intimideer teen enige vorm van nasionalisme.

Die gevaar is egter dat sonder ‘n gesonde dosis nasionale identiteit, geloof en deug gaan volkere tot niet. Hulle word slegs na waarde geskat as hulle ‘n produktiewe bydrae kan lewer tot die groot geldmasjien. Sodra hulle geen betekenisvolle bydrae kan lewer nie, is hulle van ‘n eksistensiële ondergang verseker. Daar is geen sprake meer van die ouer generasie wat die jonger generasie met insig, wysheid en skoonheid opvoed nie, geen fakkel wat aan die nuwe generasie oorhandig word nie. Almal is soos kinders, die hoofstroommedia is die dominee, en repressiewe toleransie (die verdrukking van afwykende stemme) is die dogma.

Pleks van hierdie tradisionele strukture word daar nou ‘n nuwe stelsel opgerig wat verbasend ooreenstem met die 10 stappe van kommunisme, soos wat in die Kommunistiese Manifes staan. Die belangrikste verskil is dat Marx en Engels die staat as eienaar van alle produksiemiddele wil hê, maar vanweë die aard en omvang van hierdie bedrywe is hulle al lankal in die geleentheid om state onder hul beheer te bring. Agter die staat sit met ander woorde privaat eienaars. Tog is hul doelstellings vir die gewone mens dieselfde. John D. Rockefeller het mos op ‘n stadium gesê dat hy ‘n wêreld van werkers wil hê en nie ‘n wêreld vol denkers nie, soortgelyk aan Marx en Engels se ideaal van ‘n werkersparadys.  So sien ons hoe kommunisme, die groot kapitaal en fascisme (gemaskeer as antifascisme) hul kragte gebundel het om nou in opstand te kom teen nasionale en kulturele belange.

Aangesien die grootste deel van die werkende bevolking vanweë die korona-epidemie vanuit die huis moet werk, weet ons ongetwyfeld wie hieraan verdien om die nuutste rekenaars en programmatuur te verskaf dat mense nog met mekaar kan vergader. Uiteraard gaan mense ook boeke en handelsware deur amazon.com bestel vanweë die kleinhandelaars wat hulle deure gesluit moet hou. Vervolgens het hierdie pandemie Jeff Bezos, Bill Gates en vennote tientalle miljarde dollars wins opgelewer, en in die geval van Bill Gates gaan hy nou entstowwe ontwikkel om ons met allerlei ongetoetste middele te vergiftig.

Die ironie is dat waar IG Farben destyds gifstowwe soos Zyklon B ontwikkel het, gaan IG Farben se dogteronderneming Bayer-Monsanto help om sy entstowwe te ontwikkel om die res van die wêreld siek te maak. En aangesien president Obama destyds die Monsanto Act bekragtig het, is hierdie bedryf gevrywaar van juridiese vervolging, en staan dus bo die wet.

Terwyl al hierdie narigheid gebeur is die elite besig om van die polisie ontslae te raak met hul “Defund the Police” aksies, en blykbaar is die rede hiervoor om voortaan mense gade te slaan met hommeltuie, kamera’s en ander tegnologiese middele. Dit beteken dat geregtigheid vanuit ‘n sentrale rekenaarkamer gaan geskied, en nie meer deur ‘n polisiekonstabel op die toneel nie. Die menslike oordeel is afwesig, wat dit makliker gaan maak om enige misdadige insident vir politieke doeleindes te misbruik. Immers, ‘n videobeeld wat buite konteks aan die publiek oorgedra word is ‘n skitterende propagandamiddel.

En so is die BLM/Antifa-oproerkraaiers geleidelik besig om die wêreld onveilig, grimmig en weerloos te maak. Goeie burgers is die nuwe kriminele en die kriminele is nou die moderne vryheidstryders. Hierdie chaos het suksesvol in Suid-Afrika gewerk en word nou wêreldwyd ingevoer. Dit mag dalk verklaar waarom die perse oorsee nooit veel aandag skenk aan die ernstige misdaadgolf in Suid-Afrika nie, en selfs hul bes probeer om dit stil te hou. Dit is moontlik ‘n strategie om die res van die wêreld slaapwandelend in hierdie nuwe distopia te lei deur te verwys na Suid-Afrika se “suksesverhaal”.

En so het fascisme antifascisme geword.

Media swyg oor moord op 5-jarige blanke kind

‘n Swart misdadiger het onlangs ‘n vyfjarige blanke seuntjie, Cannon Hinnant, koelbloedig met sy pistool tereggestel. Klein Cannon was besig om buite te speel, toe die 25-jarige Darius Nathaniel Sessoms na hom toe hardloop en hom skiet. Dié grusame daad is slegs deur plaaslike nuusmedia in die VSA gedek.

Anders as met die George Floyd-geval, word die moord op Cannon Hinnant geheel en al deur die Amerikaanse hoofstroommedia geïgnoreer.

Cannon het buite sy huis in Wilson, Noord-Carolina, op sy fiets gery toe die swart misdadiger hom doodskiet terwyl Cannon se twee jong sussies van 8 en 7 jaar oud, asook ‘n buurvrou toekyk. Sessoms woon langs die Hinnant-gesin.

‘Ek het gesien hoe hy net na hom toe hardloop en [hy] die pistool teen sy kop sit en hom skiet,’ het die buurvrou Doris Labrant aan WRAL gesê. Die swart misdadiger word van eerstegraadse moord aangekla.

Geen besonderhede oor ‘n moontlike motief vir die skietery is bekendgemaak nie, maar volgens die polisie was die moord nie lukraak nie. Labrant het beskryf hoe Sessoms na Cannon toe hardloop, die pistool teen sy kop plaas en die sneller trek, voordat hy na sy eie huis terughardloop.

Labrant het gesê dat gedink hetd die swart man speel eenvoudig met die kinders. ‘Ek het ‘n oomblik gedink: “Dit kan nie waar wees nie. Mense hardloop nie oor die straat en maak kinders dood nie.” Maar toe besef sy die pistool is eg toe sy die reaksie van Cannon se pa sien.

Die Wayne County-vrederegterskantoor het ‘n verklaring uitgereik waarin hulle sê dat “Sessoms in Maart 2016 skuldig bevind is aan misdaad betreffende vuurwapens in Wilson County, ‘n misdryf in April 2016 vir die aanhou van ‘n plek met beheerde stof in Wake County en die besit van dagga in Nash County in November 2016, volgens die departement van openbare veiligheidsrekords in Noord-Carolina”.

Cannon se familie en vriende eis “Geregtigheid vir Cannon” op sosiale media. Maar die dood van Cannon het weinig simpatie ontlok by ‘n swart wetstoepassingsbeampte in New Jersey wat gesê het dat die vyfjarige vir die koeël moes “gekoes” het.

Fox News het berig dat die swart aanhoudingsbeampte Rome Smith van die Cumberland County-jeugaanhoudingsentrum op Facebook kommentaar gelewer het: “Hy moes gekoes het. Julle sal altyd probeer om ‘n swart persoon wat deur die polisie onskuldig doodgemaak word, skelm te beskuldig en te diskrediteer. Blameer Cannon se ouers dat hulle nie na hom gekyk het nie !!!”

Baie mense meen die dood was rasgemotiveerd, berig NJ.com.

Karel Combrinck: Die skande van witwees

Ons betreur op ‘n daaglikse basis die groot verraad van 1990. Of liewer, dié van ons wat nog kan treur, betreur dit . “Ag, hoe verlate sit die stad wat vol mense was! Sy het soos ‘n weduwee geword, sy wat magtig was onder die nasies; die vorstin onder die provinsies wat onderdanig geword het.”

Maar wat ons miskien mag vergeet, is dat die Westerse beskawing as geheel hom in dié betreurenswaardige posisie bevind. Wat kan dit beter illustreer as die onlangse wêreldwye spektakel rondom die “rassemoord” op die swart Amerikaner George Floyd.

‘n Dag na die dood van George Floyd, aan die hand van ‘n Amerikaanse polisieman, is die hele Westerse wêreld in rou gedompel, kompleet met massabetogings, mediahisterie en opruiende politieke opportunisme.

Die dood van George Floyd was dus nou ‘n “rassemoord “. Al wat van die voorval ‘n rassevoorval gemaak het, is die feit dat die polisieman wit was en die slagoffer swart. Daar was na ons wete geen ander aanduidings as dít van ‘n rassemotivering nie. Die regsondersoek mag miskien anders bevind, maar die regsondersoek het nog nie plaasgevind nie en die wêreld se media en politieke elite kon nie wag vir ‘n regsondersoek nie om te besluit dat dit wel ‘n “rassevoorval” was.

Wat beteken dít alles? Waarom gryp die wêreld se media- en politieke elite so ‘n voorval aan om te bewys hoe brutaal die witmens is en hoe onskuldig die swarte? Waarom moet hulle van ‘n voorval soos hierdie nou juis ‘n voorbeeld van anti-swart rassistiese geweldpleging maak ?

In ‘n onderhoud met die Franse dagblad Le Figaro sien die filosoof, Alain Finkelkraut, die gebeure wat op die dood van George Floyd gevolg het, as die ontplooiing van ‘n nuwe vorm van anti-rassisme wat minder gemoeid is met die waardigheid van alle mense as om die aard van die Westerse bestel soos ons dit geken het, te “dekonstrueer”, d.w.s. te ondermyn. Hy gaan voort om te sê dat die skande van blank te wees die skuldgevoel van die Westerse elite vervang het. M.a.w. vanaf die stadium waarop die witman skuldig gevoel het oor al die onregte wat hy die swartman aangedoen het, het ons nou beland in die situasie waar die witman skaam is omdat hy wit is. Hoe lank nog voor hy gaan skaam voel omdat hy lewe?

Die skande van witwees, ‘n illustrasie wat in die New York Times verskyn het

“Die skande van wit te wees.” Sê dit nie alles nie? Vat dit nie in ‘n neutedop saam die houding van die hordes anti-Afrikaanse Afrikanerintellektuele wat daagliks die ruimte van die linkse media gebruik om Afrikaners en die witman af te takel nie? Hulle het skaam geword om te lewe en kan nie verdra dat ander mense nog wil lewe nie!

‘n Geringe minderheid Westerse intellektuele begin daarop wys dat anti-rassisme vandag inderdaad ‘n vorm van rassisme geword het. Leef ons in Suid-Afrika nie daagliks saam met hierdie verskynsel nie? Word “regstelling” op grond van ras nie daagliks aangewend om swartes bo wittes te bevoordeel nie? Die Grondwet belet diskriminasie op grond van ras behalwe waar die regime vir politieke gewin dit as regmatig en regverdig beskou.

Kom ons dink maar ‘n oomblik na oor die slagspreuke rondom “diskriminasie”. Die woord diskriminasie word in aanhalingstekens geplaas omdat dit vandag ‘n spesiale betekenis verkry het wat met die oorspronklike betekenis min te make het, trouens ‘n teenoorgestelde betekenis het. In die meeste Westerse lande is dit verbode om diskriminasie op grond van ras te beoefen in die werkplek, sport, vermaaklikheid, ens. Dit beteken elke werkgewer moet byvoorbeeld bewys lewer dat hy nie wittes bevoordeel teenoor swartes nie en daar is inspekteurs wat op sakeondernemings spioeneer ten einde te verseker dat swartes wel aangestel word. Dit beteken dus dat ‘n werkgewer, om die beskuldiging van “diskriminasie” vry te spring, noodgedwonge swartes in diens moet neem, al is hulle nie vir ‘n bepaalde posisie gekwalifiseer nie en ‘n wit aansoeker wat wel gekwalifiseer is, moet weier. Dit wys duidelik hoe sg. “anti-rassisme” inderdaad rassisme word. Anders gestel, jy mag nie diskrimineer nie, behalwe waar dit tot voordeel van swartes is. Onnodig om te sê, sal geen inspekteur ooit spioeneer op ‘n onderneming wat wittes wegwys ten gunste van swartes nie.

Hieruit is dit duidelik dat die situasie onhoudbaar geword het. Die een of ander mag sal moet opstaan wat gaan halt roep, of die Westerse beskawing is tot ondergang gedoem. En dit lyk asof die Westerse beskawing in elk geval daarmee genoeë neem.