Orwell se grootste nagmerrie bewaarheid.

Orwell het hierdie roman in 1948 geskryf en die datum omgedraai as titel.

Dit sal seker menige lid van die publiek opgeval het hoe dramaties die wêreld besig is om te verander. En hierdie verandering voorspel nie veel goeds vir die mensdom nie. Ons leef deesdae in die wêreld van skadu’s, van morele verval, van sedeprekers wat geen agting vir waarheid het nie, en moordenaars, verkragters en skurke wat die nuwe vryheidsstryders geword het.

Dit het my nou-die-dag laat dink aan die slagspreuke van George Orwell se werk Nineteen Eighty Four:

Oorlog is vrede

Vryheid is slawerny

Onwetendheid is krag

Ek moet eerlik toegee dat ek nie die boek gelees het nie, maar ek het wel die film gesien enkele jare gelede.

Toe ek die film gesien het, het dit gelyk soos ‘n wetenskapfiksieverhaal. Dit was ‘n werklikheid ver van ons bestaande werklikheid af. Egter, soos wat die tyd aanstap, begin daardie werklikheid steeds meer te oorvleuel met ons huidige realiteitssin.

So sien ons hoedat die Nobelkommitee ‘n paar weke gelede die subwersiewe Black Lives Matter voorgedra het vir die Nobel Vredesprys. Dit is nou ‘n organisasie wat – ondanks sy miljard dollar aan steunfondse – geen enkele swart student van ‘n studiebeurs voorsien het nie, geen enkele swart woonbuurt opgeknap het nie, geen enkele armlastige swart Amerikaner gehelp het nie, nóg mediese steun gebied het aan die mense wat dit die meeste nodig gehad het. Al wat hulle gedoen het is om amok te maak, onskuldige mense dood te skop en slaan, winkels en pakhuise af te brand en bakstene deur vensters te gooi, en was op hierdie manier verantwoordelik gewees vir die grootste skadevergoedings wat die Amerikaanse versekeraars nog ooit betaal het.

Want oorlog is vrede.

In 1865 is slawerny formeel beëindig in die Verenigde State en onwettig verklaar. Daar is op hierdie stadium geen enkele Amerikaner wat slawe geëien het nie, en ook geen gebore en getoë Amerikaner wat in ‘n staat van slawerny verkeer het nie. Elkeen wat sedert 1865 in die Verenigde State gebore is, is in vryheid gebore. Desnieteenstaande is daar ‘n konstante beweging wat nou steeds meer kop begin opsteek waarin van wit Amerikaners verwag word om swart Amerikaners te kompenseer vir slawerny. Selfs hier in Nederland hoor ek sommige radikale swart aktiviste wat dieselfde begin roep.

In my beskeie hoedanigheid sal ek gerus swart Nederlanders wil kompenseer vir hul slawernyverlede, maar dan wil ek eers my pond vleis eis by die Marokkane, Algeryne en Turke wat die wit Europeërs ontvoer het na Noord-Afrika en daar in slawerny aanhgehou het. Die Christenslawe, oftwel Witgoud, het méér mense se lewens ontwrig, langer geduur en was blootgestel aan veel drakonieser maatreëls as die swart slawe na die Nuwe Wêreld. Wat oorbly van my kompensasie van die Marokkane, Algeryne en Turke sal ek gerus aan swartes gee.

En passant, ek wonder egter wat sou gebeur as ons ‘n tydmasjien gehad het, en ‘n swart slaaf van weleer sou oorbring na ons tyd toe. Wat sou daardie slaaf dink as hy kyk hoe swart Amerikaanse jeugdiges – wat so ywerig om kompensasie vra – vandag leef. Bykans almal het ‘n blink geverfde motorkar, dra die nuutste modeklere, bedek met goue kettings en ringe, is gewapend, het ‘n telefoon op sak wat toegang bied tot al die kennis wat die mensdom nog ooit gehad het, woon in ‘n huis, koop en verkoop onwettige narkotika en verheerlik geweld met hul rêpmusiek.

Ek sien al in my geestesoog hoe daardie swart slaaf kopskuddend en wanhopig terugklim in sy tydmasjien.

Selfs die vermaarde Harvard Looneyversity (ek kan nie aan ‘n beter uitdrukking dink nie) beweer nou dat Covid minder gevaarlik sou gewees het as swartes eerder vir slawerny gekompenseer was.

Want vryheid is slawerny.

Die Orwelliaanse nagmerrie bekruip ons steeds opvallender. Orwell was immers ‘n hooggeplaaste inligtingsoffisier vir die Britse MI6 gewees, en hy het sy werke gebaseer op die binnekennis wat hy onder oë gehad het.

Daardie binnekennis was vroeër bekend gewees nie net binne die bewaakte fort van Groot Brittanje se skaduregering nie, maar kon ‘n mens doodgewoon in die biblioteek raadpleeg. ‘n Verbasende groot aantal afgevaardigdes verlede eeu het juis die werke van Nesta Webster, H.G. Wells, John Robison, Alexis de Tocqueville en ander gelees, wat ‘n goeie oriëntasie bied van die aard en omvang van die Wêreldrewolusionêre Beweging wat al sedert die Franse Rewolusie bekokstoof was.

Verwoerd het destyds nog sy angs uitgespreek dat as Nelson Mandela ooit president van Suid-Afrika sou word, sou die hele wêreld aan Kommunisme val. En nou sit ons nie net met ‘n dwaas soos kameraad-president Biden in die Withuis nie, maar die gesaghebbende New York Times beweer sowaar dat hul lesers voortaan nie te krities die nuusgebeure moet ontleed nie. Laat staan nog die ontslape kameraad Zbigniew Brzezinsky se dogterlief Mika wat meen dat dit hul (die hoofstroommedia se) werk is om te beheer wat ons mag dink.

Want o wee! die laaste ding wat die gevestigde orde wil hê is mense wat vir hulself dink. Geen vrae oor die koronavirus, Rusland, sleg wittes, terroriste en dies meer mag gevra word nie. Waar dit nog enkele jare gelede as ondersoeksjoernalistiek beskou was om kritiese vrae te stel, is dit nou ewe skielik herdoop tot komplotdenke, en soos ons weet is komplotdenke ‘n teken van malheid wat hoofsaaklik aangehang word deur mense met ‘n lae IK, lae selfbeeld, onsekerheid en sosiaal wanaangepas is.

Want onwetendheid is krag.

Van alle hoeke en kante kan ‘n mens deesdae dopgehou word. Jou slimfoon kan gekraak word om na jou gesprekke te luister selfs al is dit uitgeskakel, volgens Edward Snowden altans. Julian Assange word nog steeds gemartel oor sy WikiLeaks webwerf sodat ons in onkunde mag leef.Donald Trump is met grootskalige verkiesingsbedrog uit die Withuis verwyder, en die World Economic Forum het al planne klaar om ons teen 2030 volledig van ons eiendomme te vervreem.

As ons al hierdie in oënskou neem, bly daar maar net een vraag terg: Hoekom is daar geen opstand teen hierdie elites nie? Met al die gruwel wat onder die Sowjet Unie nog binne menseheugenis afgespeel het, waar is die oproerkraaiers, die ware vryheidstryders om teen hierdie komende onheil te verweer?

Dit is ‘n vraag wat ons nog vir heelwat generasies gaan pla, net soos dit Orwell gepla het.

 

Leon Lemmer: Hoe om haat in ‘n finansiële bate te omskep

As ‘n mens die Amerikaanse politieke literatuur lees, kom jy spoedig verwysings na die Southern Poverty Law Center (SPLC) teë. Die benaming wek die indruk van ‘n armoedige instansie wat hom vir reg en geregtigheid beywer. Die SPLC is in 1971 in Montgomery, Atlanta, gestig. Hierdie instansie gee voor dat hy ‘n akkurate beeld van rassebetrekkinge in die Amerikaanse suide aan bv liberaliste in die noorde en multikulturaliste in die weste uitdra. Van hierdie elemente word fondse vir sy bedrywighede bekom. Die SPLC is ‘n linkse instansie wat teen rasse- en geslagsdiskriminasie asook wit heerskappy gekant is. Daar word gepoog om die belange van onwettige immigrante te beskerm en om verdraagsaamheid in skole te bevorder.

Die SPLC was aanvanklik hoogs suksesvol met hofsake ten gunste van burgerregte vir swartes, veral gemik teen die Ku Klux Klan (KKK). Deur keer op keer eise om skadevergoeding teen die KKK in te stel, is baie van sy afdelings in bankrotskap gedompel en verplig om te sluit. Nadat die KKK afgeskaal is tot ‘n instansie met ‘n klein ledetal en geringe invloed, het die SPLC sy bedrywighede van 1990 af op ‘n oordrewe manier om die vae begrip haat geherorganiseer. Dit is waarom veral blankes in Suid-Afrika deesdae met sogenaamde haatspraak gekonfronteer word. Terme soos xenofobie of vreemdelingehaat word plaaslik vryelik gebruik terwyl dit meesal bloot gaan om die ongewenste teenwoordigheid van ‘n massa ongeskoolde inkommers in ‘n land waar groot werkloosheid heers. Maar hierdie onverkwiklike terminologie gee ‘n aanduiding van die invloedrykheid van die SPLC.

Dit is natuurlik nie net die begrip haat wat uit Amerika hiernatoe oorgespoel het nie. Dit geld ook vir bv reënboognasie, wat verkeerdelik as ‘n uitvindsel van Desmond Tutu beskou word. Verder word daar plaaslik van bv “die Cradock Vier” gepraat. Dit is ‘n spreekwyse wat in Amerika ontstaan en plaaslik nagevolg is. Dit gaan om swart misdadigers wat in linkse geledere vereer word. Die SPLC het dit as sy plig geag om bv “the Tarboro Three” (1973) in die hof te verdedig, naamlik “three young black men accused of raping a white woman” (624). “While the three men were never completely vindicated, they were released after spending more than a year in prison” (630). Daar was ook “the Dawson Five, five black youths charged with murder … in 1976” (829).

Tyler O’Neil

In die Wikipedia is daar ‘n verdienstelike artikel oor die SPLC, hoewel daar nie na die volgende boek verwys word nie: Tyler O’Neil se Making hate pay: The corruption of the Southern Poverty Law Center (New York: Post Hill Press, 2020, 242p; Amazon Kindle $11,49). Die outeur is ‘n joernalis wat bv onlangs (17.08.2020) ‘n artikel (beskikbaar op die internet) geskryf het oor die verwoesting wat die Black Lives Matter-oproer in Minneapolis ná die dood van George Floyd aangerig het. Meer as 700 geboue is beskadig, waarvan 12 heeltemal verwoes is. Kamala Harris, Joe Biden se kandidaat vir die vise-presidentskap, het geld geskenk sodat hierdie misdadigers borgtog kon bekostig. Hieroor lees ‘n mens nie in Media24-publikasies nie. Pleks daarvan verskyn daar ‘n hoofartikel in Die Burger (17.08.2020) vol lof vir “die vars dimensie” wat Harris in daardie verkiesingstryd bring. Vir O’Neil is vryheid van uitdrukking van deurslaggewende belang. Hy beskryf homself as “a conservative Christian” (Kindle 88). In wat volg, onderskei ek nie altyd duidelik tussen die menings van O’Neil en diegene waarna hy verwys of aanhaal nie.

Die SPLC het met skynbaar gesaghebbende uitsprake veral linksgesinde instansies en persone in so ‘n mate mislei dat hy reeds dekades lank in staat is om (feitlik) enige instansie of individu te ruïneer deur hulle op sy swartlys te plaas. Dat alles nie pluis by die SPLC is nie, het in 2019 duidelik geword toe die blanke Morris Dees (gebore in 1936), ‘n medestigter en die hooffondsinsamelaar van SPLC, ontslaan is. Van die aanklagte teen hom sluit rassediskriminasie en seksuele teistering in. Laasgenoemde aanklagte was ‘n groot verleentheid in die era van die #MeToo-beweging, wat teen (blanke) mans gemik is. Dees het vyf keer geskei – dus meer as ons eie André P Brink se vier keer. Een van Dees se ondersteuners het hom soos volg verdedig: “Morris is a man who strongly believes in marriage – he’s done it six times” (805). Die president van SPLC sedert 2003, Richard Cohen, het ‘n week ná Dees bedank, asook die direkteur van regsaangeleenthede, Rhonda Brownstein. Binne SPLC was daar nie die sosiale geregtigheid wat die SPLC na buite predik nie. As ‘n instansie wat amptelik sonder winsbejag is, is die SPLC uitermate op finansiële gewin ingestel. In hierdie verband is gesê: “Until justice rolls down like dollars” (250).

Dit blyk dat die SPLC nie voldoen het aan die siek maar gewilde Amerikaanse waardes wat hy na buite predik nie. Met verwysing na slawerny was daar kritiek “[that] compared the SPLC to a plantation” (1074). “It’s sort of like the pot calling the kettle black” (1080). “You can’t go out and preach racial sensitivity and racial tolerance … without practising all these types of things you are preaching about” (1086). “A fair number of what was then about a hundred* employers were African-American, but almost all of them were administrative and support staff – ‘the help’ … The ‘professional staff’ – the lawyers, researchers, educators, public relations officers, and fund-raisers – were almost exclusively white. Just two staffers … were openly gay” (269). “Where’s the diversity?” (274). “Only one black man had ever been among the top five wage-earners, and he was one of only two black staff attorneys in the SPLC’s history” (1066). Later word verwys na “two black lawyers and three black advocates within a staff of about 100 across five states” (1092). “Two of the six members of the board of directors were black” (1080). “In 1994, only one of the department heads was black, and she oversaw the mail operations” (1086).

[* In die Wikipedia word die getal werknemers in 2011 op 254 gestel.]

Sommige ander besware teen die SPLC was “the unchecked power of the lavishly compensated white men at the top of the organization” (280). In 1985 “its three executives … each made more than $100 000 annually” (1136). In 1987 “its top three executives were paid a total of $350 000” (956). “In 2017, the SPLC paid then President Richard Cohen $364 799, with another $42 742 in ‘other compensation from the organization and related organizations'” (1112). “That year, it also paid Morris Dees $375 181, with $41 767 in other compensation” (1122).

Kritici van die SPLC verwag polities byderwets dat diversiteit op alle vlakke van hierdie organisasie belangriker as meriete geag moet word. Dit herinner aan die nuwe Stellenbosch University wat reeds baie meer vroue as mans in diens het maar voortgaan om by aanstelling en bevordering teen blanke mans te diskrimineer. Of dink aan die plaaslike staatsdiens waar die swartes reeds lankal die demografies verlangde 80% oorskry, maar hierdie rassistiese voorkeur vir swartes gewetenloos en grootliks kritiekloos voortgesit word.

Die SPLC het finansieel welvarend geword toe hy met sy hofsake teen die KKK baie publisiteit met sy Klanwatch gesoek en ontvang het en donasies ingestroom het. Die SPLC het ook die einde van die White Patriot Party (1980-1987) bewerkstellig (937, 1257). “Dees devised a fundraising strategy that focused mainly on liberal donors outside the South” (664). Klanwatch het geblyk “a highly profitable scam” te wees (286) omdat die oorheersende politieke atmosfeer ten gunste van burgerregte en teen die tradisionele leefwyse in die suide gelaai was. “Beating the Klan in court was ‘sort of like shooting fish in a barrel'” (988). Die SPLC is beskou as ‘n instansie “do[ing] the Lord’s work in the heart of Dixie”* (297). “People in the North and West have this thing that black people are so bad off. And if they think there is a group doing anything to help it, then they’re likely to send money” (976). Die SPLC spog: “We developed a whole new donor base, anchored by wealthy Jewish contributors on the East and West coasts, and they give big bucks” (1034).

[* Die naam Dixie word vir die suidelike en Yankee vir die noordelike state gebruik.]

“By 1988, Dees acknowledged that ‘the Klan thing is winding down’. So, the SPLC would turn to the more nebulous campaign against ‘hate'” (1172). Klanwatch is tot Hatewatch omvorm. Nadat die SPLC genoeg geld uit sy veldtog teen die KKK geput het, het hy op ‘n vindingryke manier die begrip haat vir sy nuwe inisiatiewe ingespan. ‘n Lys van instansies (en by implikasie persone) wat hulle na bewering aan haat skuldig maak, is sedert 1990 jaarliks gepubliseer. Daar is gepoog om die lys elke jaar langer te maak (hoewel daar nie altyd hierin geslaag is nie) sodat daar stukrag gegee kon word aan die SPLC se beweerde “rising tide of hate” in Amerika (297). In 2000 is 602 instansies gelys, wat teen 2018 tot 1 020 vermeerder het. Donasies het ingestroom om die SPLC in staat te stel om haat in die samelewing te bestry. “The SPLC has raked in … cash by warning of a rising tide of hate and by presenting itself as a David figure fighting the powerful Goliath of menacing hate groups” (1122). Dit is ‘n geval van “making hate pay” (308), soos gestel in die titel van hierdie boek. “The market is still wide open for the product, which is black pain and white guilt” (1122). Hierdie haatlyste word “a cynical fundraising scam” genoem (308).

Die SPLC is amptelik “a nonprofit organization” (675), maar het baie meer geld as wat hy vir sy uitgawes nodig het. “The SPLC never spent more than 31 percent of its revenue on programs, and it had spent as little as 18 persent on them” (1105). “They’ve done far less with the money they receive than any other comparable civil rights group will do” (1432). “[The SPLC] launched itself on a trajectory to a half-a-billion-dollar endowment, $92 million in overseas equity funds, and millions in Cayman Islands accounts” (682; ook 1112). Volgens Dees: “The people who will give big money through the mail are either on the far right or the far left. They’re true believers” (691). Uiteraard melk die SPLC sy donasies by uitstek uit linkse geledere. Dees is al beskryf as “the televangelist of the civil rights movement” (817), ‘n sinspeling op “the notorious televangelist Jim Bakker” (860).

Die SPLC klop homself op die skouer deur hom met die destydse sogenaamde Underground Railroad te vergelyk, “which helped slaves in the antebellum South escape to freedom” (315). In hierdie verband die SPLC “slammed the Trump administration for ‘racism and misogyny’ after a delay in publishing a version of the twenty-dollar bill featuring abolitionist hero Harriet Tubman [1822-1913], well-known for running the Underground Railroad” (322). Dit toon hoe die SPLC enige insident aangryp om publisiteit vir homself te soek en gevolglik sy finansies met donasies aan te vul.

O’Neil skryf: “While it is true that Trump had opposed putting Tubman on the twenty-dollar bill in 2016, it seems particularly rich for an organization coming off a racism and sexism scandal to compare itself to the Underground Railroad” (327). Maar die eintlike punt behoort te wees dat Tubman per slot van sake ‘n misdadiger was omdat sy slawe gehelp het om te ontsnap. Misdadigers behoort nie vereer te word nie. In hierdie opsig kan die nuwe Suid-Afrika egter nie ‘n vinger na Amerika wys nie omdat die verering van misdadigers, soms ikone genoem, plaaslik omtrent epidemiese afmetings aanneem.

“The eventual ‘hate group’ list essentially manufactured hate, listing defunct organizations that … didn’t exist” (1181). “A lot of them were vanishingly small or didn’t exist, or could even be an invention of the SPLC” (1376). “The … lists had no addresses so it’s very difficult to actually check them out” (1369). “The SPLC never identifies how many members these ‘hate groups’ have” (1387). Soveel moontlik instansies word gelys sodat dit moet lyk asof haat jaarliks toeneem, wat ‘n publisiteitsfoefie is. Die instansies op die lys word bv op die volgende manier vermeerder: “It … list[s] multiple chapters of one group as separate ‘hate groups'” (1857). O’Neil bereken dat daar hoogstens 354 identifiseerbare werklike instansies op die lys is en nie 1 020 nie (1864). “It finds as much ‘hate’ as possible in order to make as much money as possible” (1437). “They have to know that they’re inflating the danger” (1426). Daar is tereg gevra: “Are there more hate crimes or does increased citizen awareness mean there is more reporting of hate crimes?” (1195).

Die SPLC is geneig om instansies as haatgroepe te etiketteer bloot omdat hulle konserwatief of christelik is. Hierteen kan opgewerp word: “When embracing traditional Christian values is equated to hatred, we are approaching the stage where wrong is called right and right is called wrong” (1845). Radikaal linkse organisasies word nie gelys nie, maar wel blanke nasionalistiese groepe, wat soms ook as gewelddadig geëtiketteer word. “They were sensationalizing racial conflict issues, and when their reports on ‘extremist’ groups began appearing it was obviously a bogus fundraising scheme that was into demonizing and blacklisting” (1275). “The SPLC took its idea from anti-Communist blacklisting in the 1950s and 1960s” (1269) – die Joe McCarthy-era.

‘n Gelyste instansie of persoon word op hierdie manier uit ordentlike geselskap verban. “Listing them along with the KKK [is] a clear attempt to cut them off from polite society” (1579). “The SPLC’s ‘hate group’ accusation is a financial and reputational death sentence, effectively equating organizations to the KKK … The SPLC’s ‘hate group’ accusation is incredibly effective at shaming organizations and causing them to be shunned by donors … and others” (1518). Volgens die SPLC “our aim is to destroy these groups … You can sometimes so mortally embarrass these groups that they will be destroyed” (1524). Dit kom neer op ‘n heksejag en karaktermoord. “Guilt by association” word ook deur die SPLC misbruik om sy doel te bereik (1555). “This whole SPLC set-up strikes me as fraudulent in the extreme … They’re perpetrating a deception because they don’t want you to know that groups like the ‘Asatru Folk Assembly’ are no political threat” (1426). Daar word selfs verder gegaan: “The SPLC ‘plants’ apparently racist protesters at civil rights events” (1437). [“The SPLC], to raise money, stages scenes to give the impression that hatred and racism are widespread” (1455).

“As with many liberal groups at the time, gay and lesbian issues became one of the SPLC’s primary focuses” (1324). Wat in die mode en links genoeg is, word vir publisiteitsdoeleindes en dus geldelike bevoordeling deur die SPLC aangegryp. LGBT-aktiviste word al hoe meer militant en aggressief. Hulle aktiwiteite ontvang baie publisiteit en die SPLC ontvang op sy beurt publisiteit vir die ondersteuning wat hy aan hulle bied. Uit O’Neil se oogpunt “homosexual acts are intrinsically disordered. They are contrary to the natural law. They close the sexual act to the gift of life” (1680).

Anti-immigrant- en anti-Moslem-groepe word insgelyks sonder meer deur die SPLC as haatgroepe geklassifiseer. Ander linkse organisasies “used the SPLC’s ‘anti-Muslim hate group’ accusations in a pressure campaign, an attempt to blackmail mainstream charities and philanthropic groups into blacklisting ‘hate groups'” (1761). Maar linkse groepe wat haat saai word nie deur die SPLC gelys nie. “If the SPLC were to be objective and not politically biased, it should include Antifa [ie Antifascist] and Black Lives Matter [BLM] on the ‘hate group’ list” (1785). “Rather than monitoring hate groups, [the SPLC] has become one” (1828).

Een van die instansies wat in die SPLC se visier is, is “the Family Research Council (FRC), a Christian nonprofit that advocates against same-sex marriage and for traditional Christian sexuality” (1873). Die SPLC het gemoedere dermate teen die FRC opgesweep dat ‘n swaksinnige persoon die FRC-hoofkantoor in 2012 aangeval en die gebou-opsigter in die arm geskiet het. Dit het hierdie voorspelling bewaarheid: “The ‘hate group’ list itself might inspire hate or terrorism against its targets” (2465). “The SPLC’s reckless labeling has led to devastating consequences” (1897). Een van die dinge waarvoor die SPLC hom beywer, is “destroying pro-family organizations” (3088), wat een van die hoofkenmerke van kulturele marxisme is. Die Amerikaanse Demokratiese Party is een van die SPLC se geesdriftigste ondersteuners. “The Democrats’ strategy also redefines traditional Christian views as hateful, often citing the SPLC” (2489).

In 2017 is ‘n Unite the Right-byeenkoms in Charlottesville, Virginia, gehou. Linkses het ‘n teenbetoging gereël en een van hierdie betogers is deur ‘n wit heerssugtige (“white supremacist”) met sy motor omgery en gedood. “In all of this, the SPLC was perfectly positioned, and the group raked in donations and influence after the tragic events. The ‘Unite the Right’ rally aimed to protect Confederate monuments … The SPLC had been leading the charge on removing these monuments … After Charlottesville, tech companies worked with the SPLC to get white nationalists kicked off the internet” (2023).

‘n Gebeurtenis soos in Charlottesville is manna vir die SPLC. “Just over a week after Charlottesville, JP Morgan Chase announced that it would give $500 000 to the SPLC” (2293). “JP Morgan Chase did not just give a hearty contribution to the SPLC, but it also suspended the accounts of various activists [on the Right]” (2383). “The … Amalgamated Bank launched an effort to cut funding from ‘hate groups’, citing the SPLC” (2471). Druk is op Mastercard uitgeoefen “to stop processing payments for far-right hate groups” (2478). Apple het toe $1 miljoen aan die SPLC geskenk (2299). “In October 2018, Hyatt Hotels announced a new policy – it would not host events sponsored by SPLC-accused ‘hate groups'” (2397).

‘n Geldige afleiding kan gemaak word: Amerika is die oorsprong van die maniere waarop daar deesdae plaaslik verhoed word dat ‘n regsgesinde kunstenaar soos Steve Hofmeyr by sommige openbare byeenkomste optree. “Orwellian attempt[s] to demonize and silence dissent may have emboldened social media companies to target conservatives” (2404). Sommige wit nasionaliste, wit heersugtiges, Alt-Right-gesindes en soortgelyke indiwidue en organisasies “[have been] de-platformed from Facebook and YouTube” (3282). Byvoorbeeld, Prager University (nie ‘n universiteit nie maar ‘n konserwatiewe organisasie), met drie miljoen volgelinge, is ‘n tyd lank van Facebook verwyder (3430). “Twitter also banned PragerU from promoting tweets through advertising” (3445). Amazon het sy dwaasheid geopenbaar deur te verklaar: “We rely on [the SPLC] to determine which charities are in ineligible categories” (2355). Insgelyks Google “considers the SPLC a ‘trusted flagger'” (2411). “Google, Facebook, Twitter and Amazon heavily favored Democrats in the 2018 midterm elections” (3451). Die SPLC is polities byderwets, gevolglik geniet hy wye, onkritiese steun. Sy aktiwiteite is deel van die “cancel culture” (2447). Daarvolgens het net linksheid bestaansreg. Kritiek uit regse oorde word as haat geherdefinieer (2453).

Die SPLC voer reeds sedert 2015 ‘n veldtog teen die Konfederale monumente in die suidelike state. “In 2016, the group launched a ‘community action guide’ to remove Confederate statues. The guide linked to a full report of every Confederate symbol in America, for a total of 1 503. The report listed everything from statues to street names to schools and military bases named after Confederate generals” (2244). Die SPLC oefen dan druk uit dat hierdie simbole verwyder of verander moet word. “The SPLC … put Stonewall Elementary School in Lexington, Kentucky, on the map of Confederate monuments. This elementary school was not named after Confederate General Thomas Jonathan ‘Stonewall’ Jackson, but – get this – a literal stone wall” (3043). Druk wat uitgeoefen word om die name van openbare plekke te verander én om hulle werklik te verander, is deel van die onverkwiklike werklikheid waarmee ons in die nuwe Suid-Afrika moet saamleef.

Soos verwag kon word, is die SPLC pro-Palestyne-gesind. “The SPLC routinely ignores harassment and threats directed at Jewish and pro-Israel students on college campuses by liberal pro-Palestine activists” (2572).

In skole bied die SPLC ‘n program genaamd “Teaching Tolerance” aan, waar onder die rookskerm van “warnings against ‘bullying'” (2736) “liberal activism” gepredik word (2743). “Teaching Tolerance champions LGBT issues for children, suggesting that disagreement is tantamount to hatred” (2749). “Not only did Teaching Tolerance push a lesson deconstructing gender, it also aimed to turn students into LGBT activists” (2762). Wat die SPLC doen, is “speading transgender activism across America’s schools” (2789). “According to Teaching Tolerance, 500 000 teachers use this politically skewed SPLC program as if it were a neutral anti-bullying resource, rather than a platform for transgender activism” (2802). Die boelieverskynsel in skole was ‘n tyd gelede redelik prominent in Suid-Afrikaanse koerante en tydskrifte. Dit het heel moontlik onder die invloed van die SPLC gebeur.

In die laaste hoofstuk, voor O’Neil se bondige slot, vertel die outeur van instansies en persone wat terugveg teen die SPLC en hofsake aanhangig gemaak het. In een geval is $3 375 skadevergoeding betaal en het die SPLC verskoning gevra (3131). Oor die meeste ander sake is nog nie uitsluitsel gegee nie. In sulke sake argumenteer die SPLC “that the ‘hate group’ accusation is protected by the First Amendment ‘because it [hate group] is essentially meaningless and cannot be proved right or wrong’ … Definitions of the term ‘hate group’ conflicted too much for there to be a clear standard of meaning … The judge adopts wholesale the SPLC’s argument that the term ‘hate group’ means nothing concrete and thus cannot be defamatory” (2181). In die praktyk is so ‘n aanklag egter hoogs skadelik. Hierteenoor beweer die SPLC “the hate group accusation is a non-actionable opinion” (3282).

O’Neil som sy boek soos volg op: “The vast majority of the SPLC’s public presence and its fundraising apparatus is tied up with a deceptive, inflated, and arguably defamatory ‘hate group’ list that uses guilt by association to target conservative and Christian organizations, placing them alongside the Ku Klux Klan. The SPLC also has … an incredibly partisan view of ‘hate'” (3459). Hy voeg by: “America’s polarization seems to be hitting a new fever pitch, with conservatives and liberals mistrusting one another at levels unseen since the Civil War. The SPLC’s work demonizes dissent from the far-left perspective, attempting to cut one half of the political spectrum off from polite society” (3486).

Na aanleiding van die voorafgaande kan ‘n mens staamstem met die bevinding: “The SPLC has become a hate-for-cash machine” (2954). Beter geformuleer: “The SPLC is engaging in a disgusting hate-for-cash smear campaign” (2966). Die SPLC is “a very talented and articulate defamation machine” (3082). Dat die SPLC so ‘n groot deel van die Amerikaanse bevolking op sleeptou neem en sy idees in so ‘n groot mate onkrities aanvaar word, dui op ‘n samelewing wat te midde van sukses en voorspoed in groot mate ideologies verdeeld is.

Hoe fascisme antifascisme geword het

As ons na die ontploffing van geweld kyk wat hoofsaaklik in die Verenigde State losgebars het die afgelope paar maande kan ons konkludeer dat daar sprake is van ’n eindspel van een of ander aard. Duisende misleide jeugdiges is besig om amok te saai en om brute geweld te gebruik teen onskuldige winkeleienaars en willekeurige omstanders. Ondertussen is daar heelwat beelde op YouTube te sien (waarvan ‘n groot aantal ook al weer verwyder is) hoe winkeleienaars, oumense, vroue, kinders en selfs huisdiere die woede van die menigte moet ontgeld. As ‘n mens sou vra wat die rede is vir hierdie woede, word natuurlik verwys na die krimineel en dwelmgebruiker George Floyd wat ‘n dodelike slagoffer geword het van polisiegeweld nadat hy hom teen sy arrestasie verset het.

Wat hierdie protese interessant maak, is dat ons destyds dieselfde gesien het met die opkoms van fascisme in Italië en natuurlik die nasionaalsosialiste in Duitsland. En net soos die betogings van vandag, was die ekstreem nasionalistiese betogings van weleer ‘n produk van finansiering deur groot maatskappye. Mussolini het immers gesê dat ‘n mens fascisme net sowel korporatisme kan noem. As dit nie was vir die chemiebedryf IG Farben nie, sou Adolf Hitler waarskynlik nie meer as ‘n kanttekening in die geskiedenis gewees het nie.

Net soos wat die Nazi’s Joodse winkels en eiendomme vernietig het tydens die beruge Kristallnacht in November 1938, doen die hedendaagse Antifa en hul vennote Black Lives Matter presies dieselfde vandag. En net soos die perse en gegoede burgers in Duitsland hierdie terreur gesteun het, steun die perse en hoofstroom die BLM-betogings vandag.  In die hiperskakel (‘n artikel uit 2017) gaan die skrywer selfs sover soos om te beweer dat “Antifa die mees redelike mense” in die VS geword het.

Inderdaad kan ons weereens verneem dat die groot bedrywe hierdie geweld gebruik om hul eie belange te bevorder. Die oproerkraaiers is bloot voetsoldate van die groot kapitaal.

Die vraag is egter: Wat is die verskil? Hoekom was ideologiese geweld vroeër sterk nasionalisties en hoekom is dit vandag sterk antinasionalisties?

Die antwoord sou te make hê met die bekende ou gemeenplaas, naamlik: volg die geld. Net soos die hoogs geïndustrialiseerde lande van Europa destyds met trots gevul was oor hul tegnologiese produkte, was die verleiding groot gewees om hulself as ‘n hoogs bekwame volk te sien. En hoe meer mense in die gehalte van hierdie produkte begin glo, hoe beter weerkaats dit terug op die prestasie van die volk. ‘n Goeie volk maak goeie produkte, en goeie produkte verkoop beter. So ontstaan daar ‘n suksessiklus. Die aandeelhouers van hierdie groot bedrywe was bykans almal landgenote van daardie bedrywe self gewees, en hierdie kapitaal het die nodige energie verskaf om nasionalisme as ‘n groot deug te sien.

En net soos vandag, het die voorbokke van hierdie bewegings radikaal entoesiasties geword totdat nasionalisme ‘n karikatuur van sy oorspronklike bedoeling geword het, en daarna het dit bergafwaarts begin gaan. So is Antifa en BLM besig om radikaal hul doel verby te skiet en ‘n karikatuur te maak van hul oorspronklike bedoeling. Hulle glo al lankal nie meer in die edelmoedigheid van die stryd nie, maar wil net chaos veroorsaak – as daar ooit sprake was van edelmoed, bygesê.

Aangesien bedrywe in ons tyd nie meer landsgebonde is nie maar vanweë globalisme internasionaal werksaam is, is dit nie meer bevorderlik om nasionalistiese sentimente by mense te bewerkstellig nie. Waar landsgrense destyds gedien het om bedrywe daartussen te koester en te ontwikkel, het hierdie bedrywe nou so groot geword dat landsgrense en valutabeheer as ‘n belemmering gesien word, en terwille van verdere groei en ontwikkeling presteer hierdie bedrywe nou beter sonder grense. Die grootaandeelhouers is ook nie meer mense vanuit dieselfde land nie, maar dit kan nou enige persoon wees orals ter wêreld. Vandaar dat die verleiding nou groot is om mense massaal te indoktrineer en te intimideer teen enige vorm van nasionalisme.

Die gevaar is egter dat sonder ‘n gesonde dosis nasionale identiteit, geloof en deug gaan volkere tot niet. Hulle word slegs na waarde geskat as hulle ‘n produktiewe bydrae kan lewer tot die groot geldmasjien. Sodra hulle geen betekenisvolle bydrae kan lewer nie, is hulle van ‘n eksistensiële ondergang verseker. Daar is geen sprake meer van die ouer generasie wat die jonger generasie met insig, wysheid en skoonheid opvoed nie, geen fakkel wat aan die nuwe generasie oorhandig word nie. Almal is soos kinders, die hoofstroommedia is die dominee, en repressiewe toleransie (die verdrukking van afwykende stemme) is die dogma.

Pleks van hierdie tradisionele strukture word daar nou ‘n nuwe stelsel opgerig wat verbasend ooreenstem met die 10 stappe van kommunisme, soos wat in die Kommunistiese Manifes staan. Die belangrikste verskil is dat Marx en Engels die staat as eienaar van alle produksiemiddele wil hê, maar vanweë die aard en omvang van hierdie bedrywe is hulle al lankal in die geleentheid om state onder hul beheer te bring. Agter die staat sit met ander woorde privaat eienaars. Tog is hul doelstellings vir die gewone mens dieselfde. John D. Rockefeller het mos op ‘n stadium gesê dat hy ‘n wêreld van werkers wil hê en nie ‘n wêreld vol denkers nie, soortgelyk aan Marx en Engels se ideaal van ‘n werkersparadys.  So sien ons hoe kommunisme, die groot kapitaal en fascisme (gemaskeer as antifascisme) hul kragte gebundel het om nou in opstand te kom teen nasionale en kulturele belange.

Aangesien die grootste deel van die werkende bevolking vanweë die korona-epidemie vanuit die huis moet werk, weet ons ongetwyfeld wie hieraan verdien om die nuutste rekenaars en programmatuur te verskaf dat mense nog met mekaar kan vergader. Uiteraard gaan mense ook boeke en handelsware deur amazon.com bestel vanweë die kleinhandelaars wat hulle deure gesluit moet hou. Vervolgens het hierdie pandemie Jeff Bezos, Bill Gates en vennote tientalle miljarde dollars wins opgelewer, en in die geval van Bill Gates gaan hy nou entstowwe ontwikkel om ons met allerlei ongetoetste middele te vergiftig.

Die ironie is dat waar IG Farben destyds gifstowwe soos Zyklon B ontwikkel het, gaan IG Farben se dogteronderneming Bayer-Monsanto help om sy entstowwe te ontwikkel om die res van die wêreld siek te maak. En aangesien president Obama destyds die Monsanto Act bekragtig het, is hierdie bedryf gevrywaar van juridiese vervolging, en staan dus bo die wet.

Terwyl al hierdie narigheid gebeur is die elite besig om van die polisie ontslae te raak met hul “Defund the Police” aksies, en blykbaar is die rede hiervoor om voortaan mense gade te slaan met hommeltuie, kamera’s en ander tegnologiese middele. Dit beteken dat geregtigheid vanuit ‘n sentrale rekenaarkamer gaan geskied, en nie meer deur ‘n polisiekonstabel op die toneel nie. Die menslike oordeel is afwesig, wat dit makliker gaan maak om enige misdadige insident vir politieke doeleindes te misbruik. Immers, ‘n videobeeld wat buite konteks aan die publiek oorgedra word is ‘n skitterende propagandamiddel.

En so is die BLM/Antifa-oproerkraaiers geleidelik besig om die wêreld onveilig, grimmig en weerloos te maak. Goeie burgers is die nuwe kriminele en die kriminele is nou die moderne vryheidstryders. Hierdie chaos het suksesvol in Suid-Afrika gewerk en word nou wêreldwyd ingevoer. Dit mag dalk verklaar waarom die perse oorsee nooit veel aandag skenk aan die ernstige misdaadgolf in Suid-Afrika nie, en selfs hul bes probeer om dit stil te hou. Dit is moontlik ‘n strategie om die res van die wêreld slaapwandelend in hierdie nuwe distopia te lei deur te verwys na Suid-Afrika se “suksesverhaal”.

En so het fascisme antifascisme geword.

Leon Lemmer: Die stryd om die behoud van Westerse beskawing

In Brittanje en veral Amerika het dit by skool- en universitêre onderrig mode geword om die eie kultuur af te kraak, die eie geskiedenis te verwaarloos en hulle met multikulturaliteit en wêreldgeskiedenis te vervang. Donald Trump gooi wal hierteen en tref maatreëls om die instroming te keer van vreemdelinge wat kultureel radikaal van tradisionele Amerikaners verskil. Soos Trump stel Boris Johnson Britse belange eerste en wakker hy nasionalisme aan, hoewel hy nie sterk standpunt teen immigrasie inneem nie.

Volgens die Handwoordeboek van die Afrikaanse Taal (HAT, 2015) is kultuur “die manier van leef, gewoontes, geloof, ens, van ‘n bepaalde groep mense of gemeenskap; geesteslewe.” Beskawing is “geestelike ontwikkeling; verfyning.” In die Collins World Encyclopedia (2003) word culture beskryf as “the way of life of a particular society or group of people, including patterns of thought, beliefs, behaviour, customs, traditions, rituals, dress, and language, as well as art, music, and literature.” Civilization is ‘n “highly developed human society.” Kultuur verwys dus na mense se leefwyse, hulle manier van dink en gevolglik van doen, terwyl beskawing verfynde of ontwikkelde kultuur is. Alle mense beskik dus oor kultuur maar net sommige mense het hulle denke en gedrag dermate verbeter dat daardie verhoogde vlak as beskawing gekarakteriseer word.

Veralgemenend kan groepe mense, bv gemeenskappe, samelewings en nasies, as beskaaf beskou word terwyl dit nie van ander groepe, hetsy histories of hedendaags, gesê behoort te word nie. Die verskil tussen beskaafde en onbeskaafde kultuur is dus hiërargies. Sodanige hiërargieë kan oor tyd verander. Die skeidslyn tussen beskaaf en onbeskaaf kan nie altyd duidelik getrek word nie omdat daar ‘n verskil kan wees in die waardes wat tydens beoordeling gebruik word. In die praktyk is dit egter dikwels moontlik om tussen onbetwisbaar beskaafde en onmiskenbaar onbeskaafde gedrag te onderskei. Tydens kolonialisme was dit (meesal/dikwels) die geval dat die koloniste van die veronderstelling uitgegaan het dat hulle, in vergelyking met die inheemse bevolking, beskaaf was. Die koloniste was gevolglik geneig om op die kultuur van die gekoloniseerdes neer te sien.

Aan die Kaap was die vroegste blanke inwoners nie uit die Europese elite afkomstig nie, hoewel gesofistikeerde kultuur plaaslik ‘n hupstoot met die koms van die Hugenote teen die einde van die 17de eeu (1688-1700) gekry het. In vergelyking met die inheemse bevolking, die Khoi-San, was hierdie vroeë blankes meer beskaaf. Hulle kon bv huise bou en akkerbou bedryf; nie net veeteelt nie. Toe die Britte hier aankom (1795, 1806), het hulle hulleself as meerderwaardig, as meer beskaaf, as die plaaslike Hollanders beskou. Tydens kolonialisme was die algemeen aanvaarde standpunt dat die Europese koloniale moondhede beskawing na die kolonies gebring het. Dit is ‘n geldige siening maar een wat weens politieke byderwetsheid deesdae selde geopper word.

In Amerika is daar die National Association of Scholars (NAS), met as missie “to sustain the tradition of reasoned scholarship and civil debate in American colleges and universities” (Stanley Kurtz, bron hier onder, Kindle 11), wat insluit ‘n verbintenis met “academic freedom and excellence” (25). Die polities linkse Wikipedia beskryf die NAS as “an American non-profit politically conservative advocacy group, with a particular interest in education. It opposes a perceived [!] political correctness on college campuses and supports a return to mid-20th century curricular and scholarship norms, and an increase in conservative representation in faculty.” Die NAS gooi wal teen die buitensporig linkse aard van Amerikaanse tersiêre onderrig, wat voortspruit uit die radikaal linkse politiek van die oorgrote meerderheid dosente, veral in die humaniora en sosiale wetenskappe.

Van ‘n senior NAS-genoot, Stanley Kurtz, is die volgende boek gepubliseer: The lost history of Western civilization (New York: NAS, 2020, 176p; Amazon Kindle $6,89). Die onderwerp van die boek is die kultuuroorlog wat by uitstek op Amerikaanse universiteitskampusse woed. Hierdie oorlog het in 1987, die jaar waarin die NAS gestig is, by Stanford University begin (36). Stanford, Jonathan Jansen se alma mater, ding met die University of California, Berkekey, mee om die ekstreem linkste Amerikaanse universiteit te wees. Waartoe Stanford gesink het, blyk uit die volgende: “Close to forty percent of Stanford’s undergraduate student body consisted of minority students” (1863). Minderheidstatus, pleks van akademiese prestasie, dikteer studente-toelating. “Most minorities on campus are there primarily because of preferences” (2317). “The more victim classes you belong to, the higher you rank” (1640). “If black students perform poorly, it is merely because they’ve been forced to imitate white culture and conform to its standards” (2445). Plaaslik is selfs al beweer dat standaarde en meriete verwerplike Westerse uitvindings is.

Die kultuuroorlog is ‘n stryd tussen “the new multicultural way and the traditional American conceptions of history and citizenship” (40). Kurtz redeneer: “The Western tradition is the source of America’s founding principles and constitutional system” (51). Wat die vyande van tradisionele Amerikaanse waardes doen, is om die Amerikaanse geskiedenis te dekonstueer en te herskryf, “a version of history that aims to debunk and overthrow the foundational narratives of America and the wider West” (142). Die ANC-regime is besig om met die hartlike samewerking van sommige historici ons geskiedenis volgens die wense van die ANC te herskryf. Die doel is om die aansien van die blankes, veral die Afrikaners, te ondermyn. “A civilization attains the ability to judge and guide itself by means of its history” (148). Daarom vind die ANC-regime dit noodsaaklik om Afrikanergeskiedenis te verwring tot iets wat verguis moet word.

Die aanleiding tot die 1987-gebeure was die historikus, Gilbert Allardyce, se valse bewering in 1982 “that the very idea of Western civilization is a modern invention devised during World War I as a way of hoodwinking young American soldiers into fighting and dying in the trenches of Europe” (56). In werklikheid “American colleges and universities have been teaching Western Civilization since before the Revolution” (War of American Independence, 1775-1783). Harvard, gestig in 1636, is die oudste Amerikaanse universiteit. “Required study of Western Civilization extends back to the colonial period, antedating the invention of the word ‘civilization'” (1105).

“In the decades since the Stanford dustup, the Allardyce thesis has been invoked to justify the replacement of college [undergraduate university] and K-12 [primary and secondary school] Western Civilization courses with World History, or with heavily globalized versions of European and American history” (62). Stanford se verpligte kursus in Western Culture is as gevolg van Allardyce se bewering in 1988 afgeskaf (67, 1006). Onlangs is pogings aanwend om die plek wat ‘n kursus in Westerse beskawing eens ingeneem het met ‘n verpligte kursus in “civic education and global citizenship” te vervang (83). “Civic education is the anodyne camouflage behind which modern universities often introduce coursework in progressive political activism” (94).

Aan Stellenbosch University (SU) is Wim de Villiers, met sy Amerikaanse akademiese agtergrond maar beperkte ideologiese insig, ‘n voorstander van Afrika- en wêreldburgerskap. Hy is myns insiens nie gebore in staat om die volgende vraag sinvol-beredeneerd te beantwoord nie: “Can there be a transnational national culture?” (1578). Kurtz se antwoord is: “A transnational national culture means the end of nation and culture as we know them and the start of a clash based on race instead” (2698). “The global level is simply a back-door way of undermining national narratives” (1722). De Villiers se uitgesproke diversiteitsmanie is pro-multikulturaliteit, dus “whatever works to the benefit of its advocates” (1608).

Die hoogste goed, die grootste prestasie, waartoe SU tans in staat is, is die brutale vernietiging van ‘n eens akademies voortreflike Afrikaans- en Afrikaneruniversiteit. Die Universiteit Stellenbosch het twee rektore gehad wat al die ander in die skadu stel. Die De Villiers-SU kon dit nie verduur dat die name van hierdie twee voortreflike Afrikaners op die kampus voortleef nie. Die HB Thom-teater is reeds na Adam Small hernoem. Tans word voorstelle ingewag vir die verandering van die naam van die RW Wilcocks-gebou. Die vernoeming van ‘n universiteitskoshuis na Russel Botman, ‘n ANC-aktivis, is egter in orde. Onder De Villiers se leiding het SU die era betree waarin (ten minste vergelykenderwys) eerder mikro- en nanogeeste verheerlik word. Verdere onverkwiklike nuus is dat Johannesburg University, voorheen die Randse Afrikaanse Universiteit, ná vanjaar selfs nie meer ‘n Afrikaansdepartement gaan hê nie.

Die voorbeeld wat Stanford gestel het, word by talle ander universiteite nagevolg. Dit is deel van die kultuuroorlog wat woed. “American politics today has become Stanford’s culture war writ large” (1387). “Through the 1950s, Western Civ was the most popular course at Stanford. By 1963-66 … Stanford’s senior faculty had lost faith in the very idea of general education” (1392), bv verpligte kernleerplanne. Vryheid van vakkeuse is sedertdien aan die orde van die dag (1398). In die plek van Westerse beskawing is kursusse in multikulturalisme ingestel. Multikulturalisme se jongste inkarnasie word “intersectionality” genoem (72). “The intersectional alliance … downplay[s] culture and accentuate race. Race becomes the sign of shared oppression and essentially replaces culture at the core of modern intersectional identity” (2273).

Maar dit gaan om meer as net ras. Interseksionaliteit omvat al die polities byderwetse idees oor ras, klas, geslag, seksuele oriëntasie, ens, terwyl tradisionele opvattings hieroor as diskriminasie en bevoorregting veroordeel word. Die grondslag hiervan is onmiskenbaar nieu-marxisties. Die nuwe marxisme verskil van die klassieke marxisme van bv Karel Marx en Friedrich Engels deurdat dit nie meer gaan om die politieke of staatkundige verowering van die hele wêreld nie, maar die ondermyning van veral Westerse kultuur en beskawing. Soms vind hierdie motiewe skuiling onder “the secular political religion of modernity” (108) of “post-modernity” – skynbaar voorbeeldige maar vae terme vir verskynsels wat misbruik word om (alles) wat tradisioneel en behoudend is, af te breek.

“Multiculturalism has ushered in a radically new sort of culture in which perpetually expanding accusations of racism, bigotry and genocide stand as quasi-religious ends in themselves … The American experiment cannot survive without checking or reversing these trends” (83). Onderliggend aan multikulturalisme is daar die sug na globalisme (119). Hier moet ‘n belangrike onderskeid gemaak word. Globalisering is ‘n (positiewe) hedendaagse verskynsel, bv die gemak waarmee wêreldwyd gereis, handel gedryf en inligting uitgeruil word. Globalisme, daarenteen, is ‘n ideologie waarmee gepoog word om ras- en kultuurverskille op te hef, nasionalisme en nasiestate te vernietig en alle mense (sover moontlik) identiteitloos eenderse wêreldburgers te maak. Kurtz verwys na “the allure for academics of ideas like ‘invented traditions’ and ‘imagined communities’, conceptual tools designed to subvert and dissolve the apparent reality of nations, cultures and civilizations” (125).

Die destydse Stanford-kursus in Westerse beskawing het die bestudering van grootse Westerse literêre werke ingesluit (119); daardie klassieke boeke wat deesdae in byderwetse politiek as die werk van dooie, blanke mans afgemaak word. “Advocates for dropping the requirement argued that the very idea of Western culture – and perhaps by implication Western Civilization itself – was largely an illusion” (137). Dit geld glo ook vir kultureel eiesoortige nasies (142). Sedert 1994 word op ‘n soortgelyke manier plaaslik dikwels voorgegee dat die Afrikanerdom en selfs Afrikaans – as ‘n eiesoortige taal wat duidelik van Engels onderskeibaar is – nie bestaan of behoort te bestaan nie. Afrikanernasionalisme word sonder meer as ongewens verdoem terwyl dit in werklikheid verseker het dat Afrikaners en Afrikaans voortreflike hoogtes kon bereik.

“To reclaim the lost history of America’s Western Civilization courses is to recover an understanding of who we are and what we have become” (148). Kursusse in Westerse en Amerikaanse geskiedenis het die nuttige doel gedien om die blanke immigrante wat voor die Tweede Wêreldoorlog hulle opwagting gemaak het, te assimileer (1423). Sedertdien het dit in die era van massa-immigrasie van nie-Westerse elemente ontaard, wat nie (maklik) geassimileer kan of wil word nie en wat weerstand bied teen onderrig in ‘n kultuur en beskawing wat vir hulle vreemd is (1441). Aan Stanford was daar “growing attacks on the requirement by black, female, Hispanic and Asian students” (1434).

Wat met multikulturalisme en globalisme beoog word, “is to undermine the public’s sense of national or civilizational identity” (153) terwyl daar terselfdertyd nie daarin geslaag kon word om groter belangstelling in die studie van die humaniora te wek nie (1447). “For deconstructionist historians, the only sound and fully legitimate identity is a global identity” (164). “We used to believe that individual liberty, religious freedom, liberal democracy, free markets, constitutionalism, scientific rationality, and the rule of law were significant enough to justify a focus on the traditions that created them” (170). “The very idea of American exceptionalism makes no sense without the complementary idea of Western civilization” (213). Amerikaanse eiesoortigheid sluit dus nie verwantskap met Europese beskawing uit nie. Inteendeel, dit is ‘n verlenging en verdere ontwikkeling daarvan. Verder: “How could modern Europe have recognized itself as a particular civilization in comparison to others had there not been something distinctive about it … – manners, customs, and institutions slowly shaped by the classical and Christian heritage of previous centuries?” (255).

“If anyone could be said to have ‘invented’ not Europe itself, but the emerging modern conception of European civilization, it was Charles Louis de Secondat, baron de la Brède et de Montesquieu [1689-1755], who did it 170 years before the First World War,” naamlik in 1748 (260). Hy het Europa met Asië gekontrasteer en bevind “Europe [is] a cultural and political entity with a history of its own” (267). Anders as ander kontinente vorm Europa en Asië ‘n aaneengeslote landmassa, maar die kulturele onderskeid tussen die twee gebiede word tot op hede algemeen erken. Dit geld bv vir vryheid. “While [Montesquieu] saw the West as far from immune to despotism, it was the locale in which liberty had made its foremost appearance” (284). Dit het bygedra tot die volgende latere standpunt: “The history of Europe is a history of liberty – the continent’s unique civilizational marker” (367).

Dit is vir my altyd interessant om veral in die Amerikaanse literatuur op te let hoe die woorde liberty en freedom gebruik word; liberty meesal in staatkundige verband. “Liberty” is vir die Amerikaners ‘n waardige, gekoesterde soort vryheid; nie die padversper-, klipgooi-tipe vryheid nie. “Liberty entails the responsible use of freedom under the rule of law without depriving anyone else of their freedom. Freedom is more broad in that it represents a total lack of restraint or the unrestrained ability to fulfil one’s desires” (Internet).

“England for Montesquieu played the ‘exceptional’ role that America (or the Anglo-American tradition) took on in later narratives of Western Civilization” (273). “Although Montesquieu was the first thinker to systematically characterize ‘Europe’, the word ‘civilization’ hadn’t yet been coined in 1748. ‘Spirit’ came close, since Montesquieu used it to summarize the totality of factors that shaped the laws of a given world-region. Montesquieu may be indirectly responsible for ‘civilization’, though; it was a French disciple of his [Victor de Riqueti, 1715-1789] who first coined the term in 1757, after which it swiftly became popular” (284). As vrugte van beskawing word “safety, abundance, liberty, and democracy” genoem (297). Naas vryheid word die christelike religie as die onderskeidende kenmerk van die Weste beskou (486). Gesamentlik het hulle bygedra tot die idee dat die Westerse beskawing meerderwaardig is (511). Daar word gemeen “that America had developed and perfected the career of liberty to an unprecedented degree” (630).

Adam Ferguson se 1767-boek, Essay on the history of civil society, is “the first known English-language publication to use the word ‘civilization'” (315). “Ferguson saw every human society passing through stages from ‘savage’ to ‘barbarous’ to ‘polished'” (321). Eersgenoemde twee beskik oor kultuur maar slegs laasgenoemde kan op beskaafdheid aanspraak maak. In 1769 het William Roberson ‘n biografie oor Karel V (1500-1558), die keiser van die Heilige Romeinse Ryk, gepubliseer. “It was Robertson’s lengthy introduction to that work that gained fame as the first great narrative account of the development of European civilization” (335). “Robertson persistently ranked the pursuit of liberty and the desire for justice as independent historical forces. For Robertson, the quest for ‘the unalienable rights of humanity’ was both an ethical choice and a driver of Europe’s story” (373). “The idea of civilization implies restraint in war, and lays down a standard of justice by which conflicts can be judged and condemned” (807). In bv die Anglo-Boereoorlog het die Britte hierdie beskawingstoets skouspelagtig gedruip.

“For Robertson, the moral choice most essential to the survival of a free and civilized Europe was the decision to foreswear the pursuit of universal empire. Robertson’s History of the reign of the emperor Charles V taught the dangers of the quest for continental hegemony” (379). “The essence of civilized Europe, for Robertson, was its balance of power” (385). “Europe had become a kind of informal confederacy of nations – a civilization bound by a shared system of manners … Only the pursuit of total continental (and world) domination could disrupt the system” (391).

“The [American] colonists absorbed these histories on the understanding that America was the last great outpost of British freedom and virtue at a time when the mother country itself was beset by luxury and corruption. America came to see themselves as torchbearers of British liberty, perhaps even capable of inspiring a renewal of freedom and virtue in Britain itself. Once again, American exceptionalism took shape against the background of a shared European civilization story” (348). “Robertson, Montesquieu, and Ferguson, the key early accounts of Western Civilization, all held an important place in Harvard’s late-18th century curriculum” (397).

Oor ‘n invloedryke Harvard-dosent, Charles Eliot Norton (1827-1908), is (oordrewe – 772) beweer: “[He] effectively ‘invented’ the idea of Western civilization in the 1890s” (767). Hy het egter bloot op ‘n voorbeeldige manier historiese oorsigte van Westerse kunsgeskiedenis, insluitende die bestudering van die “Great Books” (767), in leerplanne neerslag laat vind (772). Die oorsprong van die tradisionele en soms luidrugtige Amerikaanse teenkanting teen kolonialisme kan, afgesien van sy eie onafhanklikheidsoorlog (1775-1783), sekerlik ook na Robertson se boek teruggevoer word. Maar daar is heelwat valsheid en skynheiligheid in die agtereenvolgende hedendaagse Amerikaanse regerings se bewerings dat hulle anti-kolonialisties is. Verwys bv na die uitstekende boek van Daniel Immerwahr, How to hide an empire: A history of the greater United States (2019, Kindle $14,94).

Aansluitend by Allardyce is verwys na “the dangers of a resurgent barbarism in Europe of which the savagery of the First World War was taken as a prime example” (948). “[But] World War I may indeed have helped stimulate renewed interest in the survival of Western civilization. And that broader preoccupation with the fate of the West between the two world wars may have helped promote the idea of a required general education course in Western history” (954). “Broadly speaking, whether we call it ‘Western civilization’, ‘European civilization’, or even, as often in the 18th and 19th centuries, merely ‘civilization’ (under the assumption that European society was at the leading edge of general human progess), the basic cultural and historical referent for purposes of college teaching and otherwise was essentially the same” (972).

“The new globalist history has degenerated into a one-sided game whose implicit goal is to debunk the notion that Western culture exists at all. Every European borrowing of a new foodstuff, each trans-Atlantic disease transmission, or any artistic inspiration drawn from another continent is taken as proof of a culturally borderless world” (1052). Westerse kultuur en beskawing word ingevolge nieu-marxistiese gelyk- en eendersverklaring dood- en weggewens, des te meer omdat geen kultuur of beskawing glo beter (bv meer gevorderd, meer welvarend) as ‘n ander mag wees of as sodanig voorgestel word nie. Dit is nie-presteerders wat ‘n afkeer van hiërargieë het. Die voorstanders van Westerse beskawing, daarenteen, “rightly believed that they were describing a continuous tradition to which they and their students were deeply indebted” (1487).

Michel Foucault (1926-1984) het geredeneer dat kennis en subjektiwiteit deur sosiale instellings en gebruike beïnvloed word en met verloop van tyd verander. Hy het gepoog om konvensionele opvattings sover moontlik te ondermyn. In die konteks van Kurtz se onderwerp is Foucault se idees op ‘n bepaalde manier vertolk. “There is only talk about ‘civilization’ that serves as a tool for suppressing the purportedly less civilized. From this perspective, history itself is the continuous invention of ‘knowledge’ in the service of dominant groups” (1470). “Everything is bent toward resisting the current ‘regime of truth’ on behalf of groups disadvantaged by the dominant powers” (1476). In die Weste gaan dit dus om die diskreditering en ondergrawing van blanke heerskappy. “If it’s ancient or admirable, it must be a myth; if it challenges hallowed traditions, it must be true” (1550).

Die bestudering van die grootse literêre werke wat die Westerse beskawing opgelewer het, “the Great Books,” het tradisioneel ‘n belangrike rol in Amerikaanse tersiêre onderrig gespeel. “To introduce these students collectively to the great books of the West is a way of making them powerful: of allowing them to know who they are, so that they may more effectively choose who to be” (1509), “[ie] permitting them to recognize their kinship with, and indebtedness to, predecessors who made them what they are” (1514). Maar aan Stanford was daar bv iemand soos Herbert Lindenberger wat daarop uit was “to desacralize the course [in Western Civilization]” (1531). “We should think of history as ‘the process by which we “construct” whatever pasts we deem serviceable'” (1537) – soos die ANC-regime tans met sy herskrywing van die Suid-Afrikaanse geskiedenis doen.

In die laaste afdeling in sy boek vestig Kurtz die aandag op die buitensporige uiterstes waartoe die teenstanders van Westerse beskawing en ‘n eie Amerikaanse kultuur hulle wend. “The very act of naming and defining a common American culture is racist, insofar as it tramples on ‘multis’ who resist assimilation and demand identities of their own. Lauding an allegedly common American culture as ‘great’ compounds the offense, especially in light of slavery and other abuses of the past” (1836). “Almost anything is potential fodder for a racism claim” (2014). “The upshot appears to be that the West is evil; and besides, it doesn’t exist” (1847). Plaaslik is ons situasie soortgelyk: Die blankes, veral die Afrikanerdom, word sonder meer as boos getakseer. By bevoordeling handel die ANC-regime asof blankes nie bestaan nie. Die bestaan van blankes kom slegs in die prentjie as ‘n sondebok vir die ANC-regime se onbekwaamheid gesoek word en as besittings vir hertoedeling aan swartes gevind moet word.

Plaaslik is amptelike sensuur en in Amerika en Suid-Afrika selfsensuur aan die orde van die dag. “Pointing to problems in other people’s cultures (or subcultures) is impermissible. Now the corollary was drawn: it is forbidden even to laud one’s own culture, lest that imply derogation of others” (1918). ‘n Oorverligte dosent aan die Universiteit Kaapstad mag nie die resultate van ‘n eerlike ondersoek publiseer oor waarom swart studente nie vir biologiestudie registreer nie. Een van die redes is dat daar ander beroepe is wat meer lonend is. In die geval van swartes mag dit nie gesê word nie, want dit reflekteer minder gunstig op hulle; dit impliseer dat swartes materialisties is. Moet daar eerder uitgaan word van die veronderstelling dat swartes oorloop van ubuntu, van mededeelsaamheid, en dat dit duidelik blyk uit die feit dat Suid-Afrika sedert 1994 dié toonbeeld van ‘n korrupsievrye samelewing geword het?

“[The] reasoning [above] short-circuits America’s ability to recognize, affirm, and transmit its core values. Culture itself becomes impossible. The very idea of a commonly held tradition is stigmatized as ‘racist'” (1924). “It can fairly be said that generating charges of systematic, unconscious, and implicit racism (and associated other isms and phobias) is today a central preoccupation of America’s universities and increasingly a cultural dividing line in society at large” (1976). “Accusations of racism are becoming the new American culture” (2687). “Mere talk of different cultures – and certainly, of ‘civilizations’ – is in itself evidence of guilty ‘Othering'” (1987). “Charging non-minorities with complicity in that historical oppression is the new key to power. In a sense, it is the basis of a new kind of American culture” (2009).

Dink aan die Protea-krieketspelers en -beamptes wat onlangs gekniel en met die Mandela-saluut vuis in die lug hulle ondersteuning aan Black Lives Matter (BLM) betuig het. Dit was in reaksie op die dood van ‘n swart misdadiger en die gevolglike verdere aftakeling van wet en orde in Amerika. Hou in gedagte dat hierdie Suid-Afrikaners eerder iets van krieket as van ideologie, propaganda en politiek verstaan. Die blanke krieketspelers en -beamptes het hulle sodanig gedra om hulle solidariteit met hulle swart kollegas te betuig omdat die swartes, daarenteen, nie van hulle BLM-dogmatisme sou afsien nie. Dit is soortgelyk aan die druk waaraan die blanke politici in 1990/94 tydens die grondwetlike onderhandelinge toegegee het. Daar word geredeneer: Gee liewer toe anders is daar tot in die oneindige ‘n chaotiese gemors. Maar iedere toegewing aan blanke kant lei tot hernude eise en in elk geval tot voortgesette chaos.

Protes: ‘n Monster met ‘n eie lewe.

Terwyl die wêreld in brand staan, Suid-Afrikaanse universiteite die slagoffer is van voortdurende proteste, en die huidige Amerikaanse leiers doodsbang lyk te wees vir sommige presidentskandidate, kan ons ’n duidelike patroon gewaar: Proteste en meer proteste. In die begin lyk hierdie proteste asof hulle realistiese griewe aanspreek, maar soos wat die tyd aangaan verander dinge so effens, veral in die tye waarin ons nou leef. Die eise word minder logies en die woede minder getemper. ‘n Punt word bereik waarin daar geen duidelike fokus is nie, maar bloot ‘n blinde gevoel van onreg en ‘n behoefte aan omverwerping.

Die onnadenkende zombie-kuddediere is egter nie te stuit nie. Sodra aan een eis voldoen word, is daar opeens twee of drie ander eise wat ook aangespreek moet word. Ondertussen staan alles in brand. Waar daar voorheen skoolbanke was, bly net brandhout oor. Smeulende motorbande stink en swart rook verstik almal binne ‘n omtrek van tien meter.

‘n Goeie vraag in ons tyd sou wees hoekom hierdie proteste so voortgaan. Dit eskaleer, verloor alle objektiwiteit en reduseer mense tot die vlak van kinders, met paniek, woede, hartseer, haat en vreugde, alles in een keer. Dikwels is die oorspronklike grief bloot ‘n tegniese puntjie wat maklik verhelp kan word, maar die sentimente daaromheen is helaas iets wat mense maklik kan dryf tot grenslose barbarisme.

Ons kan hierdie aksies vergelyk met ‘n mikrofoon wat teen ‘n luidspreker gehou word. Sodra dit gebeur ontstaan daar ‘n opbou van frekwensie, die mikrofoon registreer ‘n opname en gee dit aan die luidspreker, en die luidspreker gee dit met hoë volume terug aan die mikrofoon. Binne ‘n fraksie van ‘n sekonde skree die luidspreker ‘n oorverdowende toon uit.

Proteste werk op dieselfde manier. Die protesteerders, in hul gevoel van solidariteit met hul mede-protesgangers, amplifieer hul gevoelens. Hulle sien aan mekaar dat hulle kwaad is, en dit verhoog hul persoonlike woede. Hierdie verhoging resoneer weer terug in die groep. Aangesien die groep veroorsaak dat mense hulself minder in bedwang hou is daar niks om hulle te stuit nie. Uiteindelik lei dit tot die kranksinnige situasie dat die proteste heeltemaal hand-uit ruk oor klein geskille.

Dit is egter nie al nie. Mense is nie net klankborde nie, maar het ook ‘n vrye wil. Daar moet dus iets wees wat hierdie ingesteldheid uitlok. Hoekom gaan sommige mense amok maak terwyl ander onder dieselfde omstandighede dit nooit sou waag nie? Ek dink die antwoord lê in wat hulle dink hulle kan beheer en waarmee hulle kan wegkom.

Ons neem byvoorbeeld die anti-Afrikaanse proteste op Afrikaanse universiteitskampusse landwyd. Die rol van belangrike (of liewer belaglike) akademici met hul anti-Afrikaanse ingesteldheid moet nie geringskat word nie. Beroepsidiote soos Terblanche Delport, Christi van der Westhuizen en andere kraak voortdurend hul eie volk af en adverteer daarmee dat dit geoorloof is om dit te doen. Oor die laaste paar jaar getuig allerlei sosiale media dat wittes maar louwarm reageer sodra oproepe klink om hulle uit te moor. Wittes gaan eers ‘n saak aanhangig maak by een of ander menseregtekommissie of persombudsman, waar dit weke of maandelank op die rakke lê voordat iemand daarna gaan kyk, en as dit eenmaal so ver is en die konklusies getrek word, word daar lakoniek geantwoord met: “dit mag nie meer gebeur nie”.

Ondertussen het die dader hierdie saak al lankal vergeet, en is hy honderde haatgevulde twitterberigte verder. Omdat hulle geen besondere straf hoef te verwag nie, gaan hulle die grense verlê en kyk wat hulle nog alles kan vermag en soos stout kinders in ‘n siklus beland van tart en uitlok.

Daar is ongetwyfeld ook ‘n element van arrogansie teenwoordig, en nie in geringe mate nie. ‘n Mens is geneig om te dink dat protesteerders ‘n lae selfbeeld het as gevolg van hul status, of dat hierdie reaksies is as gevolg van verdrukking. Weereens is hierdie aannames nie akkuraat nie.

Navorsing in die Verenigde State het gevind dat swartes, wat die meeste geneig is tot protes, geen lae selfbeeld het nie, maar hulself juis hoog waardeer. Hulle het selfs ‘n hoër selfbeeld as wittes. Dit kan ‘n mens ook aflei op die manier waarop hulle met mekaar omgaan. Hulle sluit mekaar altyd by hul geledere in en praat mekaar positiewe eienskappe aan.

Die wit Calviniste aan die ander kant het juis ‘n kultuur van selfontkenning. Hierdie selfontkenning het ten doel om arrogansie te voorkom en mense nederig te hou. Ook vergroot dit ons spirituele bewussyn, wat weer veroorsaak dat ons meer geneig is om die helpende hand na ander uit te reik. ‘n Nederige ingesteldheid is ook nodig om te kan studeer. Jy moet jou eie mening opsy sit om kennis te verkry, en dit gaan nie gebeur as jy dink dat jy alles weet nie. Die gees waarop Calvinisme berus is juis om deur middel van selfkritiek mense te help hul talente te kultiveer. In ‘n soortgelyke verband stel die skrywer Albert Camus dat ‘n intellektueel iemand is wat sy eie gedagtes dophou. As dit nie daarvoor was nie, sou ons heeltemaal verdwaal in ‘n gedagtewêreld van illusies en versinsels.

Ons kan vanuit hierdie verskille sien dat die protesteerders hulself gladnie “dophou” nie. Alles word deur die groepsgevoel bepaal. Die groot ironie is egter dat die twintigste eeuse intellektuele in akademiese leerstoele self hierdie mentaliteit help kweek het. Van topfigure in die onderwys soos Benjamin Bloom en John Dewey, van JB Cattell tot die behavioris BF Skinner het die doel van onderwys beskou as sosialisering in die groep. Dit staan in groot kontras met Plato wat geglo het dat onderwys ons moet leer om skoonheid te waardeer.

Toe die Berlynse Muur geval het, was die groot geleerdes van mening dat Kommunisme nou dood en begrawe is en Francis Fukuyama het optimisties gestel dat die einde van die geskiedenis nou aangebreek het.

“Einde van die geskiedenis”? Hmmm…daardie geluid het ons mos vanagter die Berlynse Muur gehoor die eerste keer, nie waar nie?

Wat min mense weet is dat in 1986 het die Amerikaanse en Sowjet onderwysministers heimlik ‘n kontrak onderteken wat stel dat die Verenigde State kommunisties-gebaseerde onderwys sou gaan invoer, deesdae bekend as Common Core onderwys. Die argument daaragter is dat daar op hierdie stadium hopeloos te veel digters, skrywers en allerlei hoog-opgeleide slimkoppe is en dat die wêreld nie belangstel in ‘n tweede Shakespeare of Dostojewski nie, vandaar dat hulle hierdie waardelose groepsgebonde opleidings aan leerlinge opdis. Dit sluit ook aan by John D Rockefeller se wens om ‘n wêreld van werkers te hê en geen denkers nie.

Een van die Weste se hoogste deugde, naamlik indiwidualisme, is besig om te beswyk onder die druk van massaproteste.

Aangesien Suid-Afrika se spesiale demografie ‘n voorbeeld vir die res van die wêreld is, loop ons eerste deur onder hierdie proteste. Waar die EFF hul onmoontlike eise met mag en geweld op almal probeer afdwing, weet ons dat daar miljardêrs agter die skerms is wat hul proteste aanwakker. Dink maar aan name soos Nathan Kirsch, Oprah Winfrey en blykbaar ons eie Charlize ook. Die naam George Soros het ek al behoorlik holrug gery, so ek slaan hom maar oor, maar hy sal ongetwyfeld ook ‘n aandeel hierin hê.

So stilletjies het hierdie skelms ‘n wêreld om ons heen gebou waarin gevoelens en sentimente belangriker geword het as feite. Ons sien dit duidelik hoe verontwaardig die Black Lives Matter beweging in die Verenigde State was toe die slagting in Parys van afgelope November hul eie sotlike proteste oorskadu het. Hulle het selfs venynig ‘n twitterhekkie genaamd “#FuckParis” geloods.

Gevul met egoïsme, opgeblase ego’s en kortsigtigheid, wil hulle nou die leiers van more word, en sal die Weste verval in ‘n staat van eindelose konflik en stamverwantskap. Waar die mens se spiritualiteit as skokbreker dien teen uitbuiting, bly daar nou net ekstreme sedeloosheid oor en ‘n wêreld gevul met ‘n wil tot mag en oorlewing van die sterkste.

Ek wag vir die dag waar hierdie linkse oproerkraaiers gaan besef dat hulle lawaai, vernielsug en barbarisme bloot ‘n ongefundeerde seepbel was. Hopelik is daar nog genoeg lede met integriteit onder hulle wat meen dat dinge beter was in die verlede.

As selfs ‘n misbaksel soos Caitlyn Jenner hom/haarself deesdae as “konserwatief” beskou – met ‘n groot verlies aan aanhangers as gevolg daarvan – lyk dit of daar tog ‘n bietjie hoop vir die mensdom op die horison loer.

Dan kan ons ook in solidariteit saamstaan met 2015 se “Vrou van die jaar”.

Götterdämmerung: ‘Black Lives Matter’ in Suid-Afrika?

Baie is al gesê en geskryf oor die voortslepende gewelddadige optrede van verskeie studente- en werknemerorganisasies op die kampusse van tersiêre inrigtings in Suid Afrika. Daadwerklik is daar weinig van hierdie instansies wat dit kon vryspring en word onderrig en aktiwiteite lamgelê deur ontwrigtende en gewelddadige optrede. Dit blyk ook hoofsaaklik voorheen “wit” inrigtings te wees wat geteiken word, hoewel die Mafikengkampus van die Noordwes-universiteit gisteraand afgebrand is. Dat liberale inrigtings wat voorheen die blanke ondergrawe het dieselfde mate van ontwrigting ervaar, kan dalk leedvermaak tot gevolg hê.

#RhodesMustFall, #FeesMustFall, #AfrikaansMustFall, #OpenStellenbosch, #ReformPUK – daar blyk ‘n nuwe slagspreuk te wees elke liewe dag wat een of ander grief van die studente en werkers uitdruk. Daar is blykbaar net twee konstante aan die hele sage – die EFF se betrokkenheid (en bereidwilligheid om militante, radikale en gewelddadige taktiek te gebruik om hulle sin te kry) en dat die lys van griewe heel moontlik oneindig is. Daar is ‘n totale afwesigheid van leierskap – bestuurslui in die akademie blyk ruggraatloos en ontman te wees. Dit is wat gebeur wanneer mense ‘n afgesonderde en bysiende lewe handhaaf terwyl hulle agter die mure van akademiese instellings verskans is. Die Minister van Hoër Onderwys is blykbaar AWOL en daar blyk ‘n goeie rede te wees daarvoor – maar nie die rede wat ‘n redelike mens sou verwag nie.

Dít waaroor geween word, blyk op die oog af die kruks uit te maak van die betrokkenes se griewe. Wat mense, met die uitsondering van ‘n klein groepie, nie kan (of wil) waarneem nie is dat die griewe maar net ‘n piepklein gedeelte van die totale strategie uitmaak en dat die mikpunt iets heel anders is. Die Amerikaners het ‘n goeie beskrywing hiervoor: “end game”.

Om ‘n aanduiding te kry van wat hierdie spesifieke mikpunt is, verwys ek na Praag se berig aangaande Reform Puk se brief aan rugbyafrigters verbonde aan die Noordwes-universiteit. Die volgende woorde is prominent op die briefhoof “Black Lives Matter: No Varsity Cup Rugby on Monday”. Hierin lê die sleutel. Hoe afgesonder ons ons ook al ag hier aan die suidpunt van Afrika, gebeur dinge nie in ‘n lugleegte nie. Daar is ‘n duidelike verbintenis tussen wat aan die gebeur is in Suid-Afrika en gebeure in die VSA met die Black Lives Matter-beweging.

Om die verbintenis te verstaan, moet ons begin by die Black Lives Matter (BLM)-beweging in die VSA. Soos ek reeds hier aangedui het, is alles nie pluis met hierdie beweging nie en word baie verskans agter verskeie skynorganisasies. Die volle ontleding en blootstelling van BLM kan hier gelees word. Kortom, het James Simpson, Trevor Loudon en Matthew Vadum die netwerk agter Black Lives Matter oopgekrap en ‘n addernes van kommuniste, linkse radikale en “queer” aktiviste ontbloot. Deur eenvoudig die geld te volg, is die skakels tussen verskeie organisasies vasgestel.

Kenmerkend speel geld en mag ‘n prominente rol in alles wat gedoen en gesê word – veral waar kommuniste betrokke is.

Die oorsprong van Black Lives Matter (BLM) kan so ver as die hippie-tydvak en radikale aktiviste – onder andere die Weather Underground en die Black Panthers – van die 1960’s teruggespoor word. Noel Ignatiev (‘n lid van die radikale Provisional Organizing Committee to Reconstitute the Marxist-Leninist Communist Party (POC) binne die Amerikaanse Kommunisteparty (CPUSA)) is die argitek van verskeie van die slagspreuke en ideologiese tameletjies wat vandag gebruik word deur BLM. “Wit bevoorregting” (White Privilege) en die standpunt dat swartes nie rassisties kan wees nie is sekerlik van die mees wyd verspreide en irriterendste van almal. (Hierin het Ignatiev en Franz Fanon ‘n gelyke sienswyse gehad). Hierdie stellings het geen grondigheid nie maar word vir soetkoek opgevreet deur die lumpenproletariaat.

Figure agter BLM (sien skakel bo) verteenwoordig verskeie organisasies wat sosialisme en/of kommunisme bevorder. Die Freedom Road Socialist Organisation (FRSO), Democratic Socialist America (DSA), Committees of Correspondence for Democracy and Socialism (CCDS), ACORN (wat na verkiesingsbedrog vir Obama in 2008 en 2012 herdoop is onder verskeie name), ACLU en Southern Poverty Law Centre (SPLC) en andere is almal organisasies wat deel vorm van ‘n netwerk wat ten doel het om die Amerikaanse stelsel omver te werp en te vervang met ‘n marxisties-leninistiese tipe kommunisme. Hierdie organisasies speel beide organiseerder en fasiliteerder vir BLM wat die vloei van geld vanaf donateurs beheer. Hierdie donateurs is ‘n diverse klomp – vanaf George Soros tot en met Ford en Kellogs. Soos my goeie vriend ToxiNews al verskeie keer uitgewys het, is daar weinig verskil in die doelstellinge van kommuniste en superkapitaliste (crony capitalists) . Die sienswyse van BLM is om soveel chaos en anargie te bewerkstellig dat ‘n uiteindelike burgeroorlog onafwendbaar is. Om hierdie doel te bereik, word verskeie gewelddadige organisasies o.a. The New Black Panthers en Nation of Islam ingespan.

Die hele BLM is ‘n netwerk van frontorganisasies wat direk teruglei na die POC binne die CPUSA.

Die taktiek wat gebruik word deur BLM, veral by Amerikaanse tersiêre inrigtings, is in pas met dít wat hier by ons aan’t gebeur is. Dis pynlik om te erken, maar slegs Leopold Scholtz het hierdie ooreenkoms waargeneem terwyl die bestuur van universiteite, joernaliste en die algemene publiek blind is daarvoor. Scholtz het selfs melding gemaak van die belaglike eise wat aan Amerikaanse universiteite gestel word. Hierdie eise het ‘n vreemde ooreenkoms met die eise wat die verskeie protesgroepe tans in Suid-Afrika aan ons universiteite rig.

Hoe is die twee dan verbind siende dat dit op verskillende kontinente plaasvind? Eenvoudig – volg die geld en vloei van idees rondom eise, griewe en taktiek.

Dit is ‘n bewese feit dat die leier van The New Black Panthers nie te lank gelede ‘n draai in Suid-Afrika gemaak het om met die EFF te “vergader”. Geen wonder dat die EFF hulle strukture op militaristiese titels grond nie – net soos die Black Panthers. ‘n Bietjie krapwerk op die internet het ook verskeie skakels tussen “Swartmag”-webwerwe en die EFF ontbloot. Die EFF se “Student Command” maak pertinent melding van Assata Shakur (regte naam JoAnna Deborah Byron en voortvlugtige terroris wat ‘n heenkome in Suid Afrika gevind het – nogal in Johannesburg se noordelike voorstede) op hulle Bakkiesblad. Dit is nie verregaande om aan te neem dat daar konstante kommunikasie is tussen Byron, die EFF en BLM in Amerika nie. Voeg by sulke karakters soos Kylie Thomas, Dan Corder, Marcus Hegewisch en Liev Schreiber (en andere) en jy het die breintrust agter ons eie weergawe van BLM – met presies dieselfde oogmerke. Daar is selfs ‘n baie dun verhouding, maar ‘n verhouding al dan nie, tussen al hierdie “Must Fall”-optredes en ‘n Johannesburgse rolprentvervaardiger en sy “lewensmaat”. Op hierdie huidige stadium verswyg ek die name totdat daar meer klinkklare bewyse is. Ek sal onteenseglik graag wil weet hoeveel inset het hierdie persoon in die Luister-“dokumentêr” gehad wat Open Stellenbosch onder die publiek se aandag gebring het.

Julius Malema se onlangse besoek aan die Kwien se Eiland waar hy vergader het met superkapitaliste het befondsing gewaarborg. Moet ook nie vergeet van George Soros se Open Society Foundation nie. Hier het ons met dieselfde tipe donateur te make as waaroor die BLM-organisasie beskiks en dit is weereens nie vergesog om ʼn aanname te maak dat presies dieselfde sakeondernemings daarby betrokke is om geld te voorsien vir ons komende rewolusie nie.

Die ooreenkoms met die status quo in Suid Afrika is egter nie beperk tot universiteite nie, hoewel dit die ooglopendste is. Betogings en optogte – met die gepaardgaande geweld en verwoesting – toon ‘n aansienlike ooreenkoms met BLM-protes in Amerika met dieselfde minagting van wet en orde.

Gaan die huidige vlaag van protes rêrig oor Afrikaans, inklusiwiteit, “wit bevoorregting” en antikolonialisme? Is dit rêrig oor dienslewering? Miskien vir die stommerik wat opgesweep word in die harwar en opwinding van die “nuwe struggle”. Bruikbare idiote is volop.

Lenin self self gesê:

“We must be ready to employ trickery, deceit, law-breaking, withholding and concealing truth… We can and must write in a language which sows among the masses hate, revulsion, and scorn toward those who disagree with us.”

Maar die groter prentjie dui op iets baie gevaarliker. Net soos met BLM, is die oogmerk ‘n bloedige burgeroorlog wat dan sal lei tot die instelling van ‘n utopiese kommunistiese staat.

Kort gestel, beteken dit eenvoudig dat die dae van vrede bewaar, agteroor buig en die olyftak uithou verby is. Dit is ‘n luukse wat hierdie land nie kan bekostig nie. Kommuniste sien dit as ‘n swakheid wat tot hulle voordeel uitgebuit moet word. Die resultaat daarvan om kommuniste te paai, is eenvoudig – die onafwendbare word net uitgestel terwyl hulle agitators sterker word. Indien daar gekrap word – en daar word gekrap – sal dieselfde netwerk van frontorganisasies na vore kom wat sal teruglei na die SAKP. Geen wonder dan dat Blade Nzimande skitter in sy afwesigheid nie.

Ons moet nie net veg, hand en tand, vir die behoud van Afrikaans en ons kultuur nie, maar ook vir die behoud van ons land. Wanneer kommuniste Lenin se ideologie in die praktyk toepas, beteken dit net ellende vir almal. Selfs diegene wat te dom is om dit te besef.