Die oorweldigende getuienis van samespanning tussen die media, die universiteite en ‘n klein groepie ekstreemlinkse Afrikaners waar dit Afrikaanse kwessies raak, kan ‘n mens laat glo dat ons hele kultuur tans vanuit ‘n korrupte kantoortjie van die nasionale intelligensiediens bestuur word. Op hierdie Sondag 6 Oktober is daar weer ‘n stortvloed propaganda in Media24 waarin die kwessie van homoseksuele regte in die NG Kerk opnuut aan die groot klok gehang word. Vanaf die Rapport-preekstoel word ons dan met vuur en swael gemaan, nogal onder die ironiese titel, “Om jou naaste lief te hê”. En natuurlik word “apartheid”, die vernaamste begrip in die triomfantelike linkse gesangeboek, by die hare bygesleep:
“Die NG Kerk het 30 jaar gelede die moed gehad om van sy ondersteuning van ‘n diskriminerende stelsel met die naam apartheid af te sien. Dieselfde moed en profetiese getuienis word nou weer van die NG Kerk gevra – dié keer oor die ‘gay-kwessie’.”
Die skrywers van dié artikel, Chris Jones en Laurie Gaum, klap hiermee hul vingers. Die Afrikaner en Afrikanerlidmate van die NG Kerk word al dekades lank oor die kop gemoker met felle propaganda, onder meer dat ons miljoene swartes in ‘n “misdaad teen die mensdom” sou uitgemoor het — iets wat ‘n infame leuen is — en nou is dit weer tyd vir elke NG-lidmaat om die knie voor die politiek korrekte politburo te buig.
Waarom het daar ooit ‘n “gay-kwessie” in die NG Kerk ontstaan? Jare gelede toe ek nog op skool was, kan ek onthou dat bepaalde homoseksuele wel eredienste bygewoon en selfs as diakens en ouderlinge in die kerk diens gedoen het. Dit is net nooit aan die groot klok gehang nie. Dit was die tydvak van Afrikanerverdraagsaamheid, van “leef en laat leef”.
Tans verkeer ons egter midde-in die Rooi Revolusie wat niks ontsien nie. Weliswaar het die ANC-SAKP geen marxisme-leninisme in 1994 ingestel nie, al wou hulle hoe graag, maar die meer omvattende kultuurmarxisme het die heersende ideologie in ons land geword. Elkeen sal die revolusionêre evangelie aanneem, anders sal jy vervolg word, of ten minste jou werk verloor of in die openbaar gehoon word.
So pas het die beroemde Franse skrywer en denker, Éric Zemmour, ‘n toespraak in Frankryk gelewer waarin hy die hele “progressiewe projek” wat al sedert die dae van die Franse revolusie duur haarfyn ontleed het. In die Westerse wêreld fokus die linkses en progressiewes op etniese en seksuele minderhede ten einde die heersende orde omver te werp. Daarom, stel hy dit onomwonde: “Die heteroseksuele blanke Katolieke man was die enigste vyand wat vernietig moes word.” Binne die Franse konteks het hy gepraat van die “blanke Katolieke man”, maar hier by ons kan ons dit met die “blanke Protestantse man” vervang.
Die NG Kerk is een van die laaste oorblywende instellings wat nie aktief teen blanke mans diskrimineer nie. Juis daarom moet dit vernietig word. In dié opsig is die “gay-kwessie” slegs die Trojaanse perd wat agter die Kerkmuur ingesmokkel moet word, van waar die hele vesting dan ingepalm en geplunder sal word. (Kyk maar na Eskom of die SAUK as finansiële voorbeelde van wat met die “getransformeerde” NGK gaan gebeur.) Binne die Trojaanse perd is daar 12 soldate, ‘n dosyn fanatiese “gay”-dwepers wat reeds die NGK hof toe gesleep het en gesorg het dat die sekulêre hof met sy regters wat deur Zuma of Ramaphosa aangestel word, die uitspraak lewer dat waar geloof en die grondwet bots, die grondwet sal geld. Daardie grondwet waaraan u en ek geen aandeel gehad het nie; dis bloot deur Roelf Meyer en Cyril Ramaphosa aan ons opgedis as ‘n fait accompli, waaronder die hele stuk diskriminasie teen Afrikaans en die Afrikaner wat onherroepelik daarin vervat is.
As wapen in die hierdie stryd teen die blanke Afrikaanse man, geld die groot progressiewe slagspreuk: “Julle sluit uit!” Die feit dat die NG Kerk nie — soos in soveel ander kulturele instellings reeds gebeur — by voorkeur gays en feministe as predikante aanstel nie, gee aanstoot aan die progressiewes, die Progs om hulle maar so te noem.
Ek sien die laaste oorblywende Prog, Helen Zille, het ook haar naam gevoeg by ‘n lys van “openbare persoonlikhede” wat insgeslyks die NG Kerk maan om finaal die progressiewe ideologie te omhels- en daarmee tesaam huwelike tussen gays, die doop van kinders wat kunsmatig verwek is en deur gays grootgemaak word, asook “transgeslag” mense en alles wat daarmee saamhang. In hul geskriffie in Rapport verwys Jones en Gaum na “gay lidmate (of meer korrek: LGBTQIA+-lidmate)”, dus gaan dit om die hele swetterjoel “geslagte” en Frankensteinagtige praktyke wat die progressiewe ideologie en die moderne tegnologie aan ons kan opdis.
Terloops doen ‘n kort video vandeesweek die rondte van sosiale media vanuit Frankryk, waar ‘n ewe verligte Franse vroueparlementslid verduidelik dat die nuwe wetsontwerp rondom mediese bevrugting en alles wat daarmee saamhang “geen beletsel plaas op heteroseksuele paartjies wat kinders vleeslik sou wou verwek nie”.
“Geen beletsel nie.” Met ander woorde, die vereniging van man en vrou in die huwelik, wat sekerlik ‘n hoeksteen van die Kerk is, anders waarom sou almal nie maar in die landdroskantoor trou nie? word nou toenemend gesien as iets “wat toegelaat word”, maar nie noodwendig binne die progressiewe ideologie (en teologie!) as wenslik geag word word nie.
Feministe (en elke vroulike universiteitsteoloog is seker vandag ‘n feminis en interpreteer die Bybel vanuit haar anti-man- en veral anti-blankeman-perspektief) praat van “heteronormatiwiteit”. Hiermee word die gedagte uitgedruk dat die tyd van die heteroseksuele mens gekom en gegaan het en ons dus reeds in ‘n soort postmenslike, alfabetgeslagtelike toestand verkeer. Hoe lank alvorens die huwelik tussen hetereksuele man en vrou, wat reeds deur progressiewes as “ongewens” gesien word, inderdaad belet of verbied word? Immers gaan ons Aldous Huxley se “dapper nuwe wêreld” tegemoet waarin die totalitêre staat hom met ons intiemste handelinge en identiteite bemoei, gestu deur die histeriese “Rooiwagte” van die geslagsrevolusie.
Daar is dus baie meer op die spel as bloot of ‘n homoseksueel in die kerk mag trou, of in die amp bevestig mag word, aldan nie. Hierdie stap deur die progressiewes om die NG Kerk met hul blikoopmaker oop te sny, is bloot die eerste van vele daaropvolgende stappe. As heteroseksualiteit “uitsluit”, weet ons mos danksy die Idi Amin-agtige Panyaza Lesufi van die Gautengse onderwysdepartement dat Afrikaans dit ook doen. Dus sal die taal insgelyks moet waai.
Indien enigiemand dink dat ek nou te ver gaan, hoef hy of sy maar net te let op die onheilspellende ondertone van die Trojaanse perd-insittendes, of NG-belhamels, soos André Bartlett byvoorbeeld, wat elders op Netwerk24 sê:
“Die NG Kerk sal nog baie meer as tans homself as deel van die groter kerklike beweging moet sien en baie meer ekumenies moet saamwerk. Nie net op die vlak van kerklike verband nie, maar ook op plaaslike vlak sal gemeentes hande moet vat met ander Christelike gemeenskappe.”
En van daar af is dit maar ‘n kortpad daarna om jou plaaslike Nigeriese pastoor penningmeester van jou gemeente te maak en die wagwoord vir die bankrekening aan hom toe te vertrou. Ons leef mos in ‘n uiters eerlike en wetsgehoorsame land wat deur die progressiewes met hul marxistiese gelykheidsideologie vir ons geskep is.
Reeds tweehonderd jaar lank word Afrikaners aktief vervolg en selfs geterroriseer deur sekere Engelstalige kerke in dié land. Gaan lees maar die ou en meer onlangse geskiedenis. Die Soweto-onluste is ten minste gedeeltelik deur die Anglikaanse priesters opgestook — uit haat vir Afrikaans. Moet ons nou met diegene “hande vat” sodat ons ondergang soveel sneller kan geskied?
Maar waarom ophou as dit by “ander Christelike gemeenskappe” kom? Radio Sonder Mense alias RSG saai reeds getrou soggens Moslempreke uit, hoewel die gebruik van Afrikaans by Kaapse Moslems blykbaar tot op nul gedaal het, ten minste sover dit hul universele, internasionalistiese godsdiensbeoefening betref. Eerder as wat daardie uitsendings op Afrikaanse Moslems gemik is, wat in die praktyk nie bestaan nie, vermoed ek dit gaan juis daaroor om Afrikaners sag te maak vir verdere “ekumeniese samewerking”, nie net oor taalgrense nie, maar ook oor geloofsgrense heen.
Die godsdiensvryheid waarvoor ons voorouers gestry, gely en dikwels gesterf het, loop gevaar om in die sand te loop. Aanstons gaan ‘n klein bende “ekumeniese teoloë” bepaal wat ons mag glo, wie ons mag aanbid, in watter taal, en met wie ons mag trou.
Al weet ons nog nie presies hoe hulle “dapper nuwe wêreld” gaan lyk nie, weet ons reeds hoe die geteikende mens of “identiteit” daar uitsien: die blanke, heteroseksuele man.
Het dit nie dalk tyd geword dat ons almal rondom die ware slagoffer groepeer, hy wat reeds in plaasmoorde en huisaanvalle sneuwel en teen wie daar in die werkplek, op universiteit en binnekort selfs in die Kerk gediskrimineer word nie?
Katie Hopkins (gebore in 1975) is ‘n omstrede Britse mediapersoonlikheid wat vanweë haar uitlatings oor die radio en televisie, asook in haar rubrieke in koerante, in talle dispute en hofsake betrokke geraak het. Myns insiens is sy in sommige opsigte te uitgesproke, maar die kern van die probleem is heel moontlik dat sy polities regsgesind is en nie die knie voor politieke byderwetsheid buig nie. Sy dring aan op die reg om te sê wat sy dink en wil haar nie laat intimideer deur diegene wat beheer wil uitoefen oor wat gedink en wat gesê mag word nie. Kulturele marxiste skep ‘n bedenklike situasie waarmee ons in die nuwe Suid-Afrika goed bekend geraak het.
Hopkins was in ‘n kloosterskool en het geleer om viool en klavier te speel. Aan die Akademie Sandhurst het sy militêre opleiding ondergaan. Daarna het sy ‘n graad in ekonomie behaal. Van 2004 tot 2005 was sy met haar eerste man getroud. Hulle het twee dogters. In 2010 het sy met haar tweede man getrou en hulle het ‘n seun. Sy het snags epileptiese aanvalle gekry, maar sy is in 2016 daarvan genees danksy die verwydering van ‘n gewas tydens ‘n breinoperasie. Hopkins het bekendheid verwerf vanweë haar optrede in televisiereekse soos The Apprentice (2007) en Big Brother(2015). In 2015 was sy die hoofkarakter in die video, My fat story, waarin sy binne maande haar gewig met 19 kilogram vermeerder en daarna net so vinnig verminder het. Die video het sowat 10 miljoen televisiekykers in Brittanje en Amerika gelok.
In hierdie rubriek word daar op Hopkins se politieke idees gefokus. Sy is anti-Islam, anti-Derde-Wêreld-immigrasie, anti-multikulturaliteit (bv as bron van misdaad), anti-globalisme en sy steun Israel, Brexit en Donald Trump. As op die huidige trant voorgegaan word, voorsien sy dat die blankes ‘n minderheidsgroep in Brittanje gaan word. Soos Raheem Kassam (No go zones: How Sharia law is coming to a neighborhood near you, Regnery Publishing, 2017, 302p; Amazon Kindle $13,32) beweer Hopkins dat daar reeds “no-go areas” vir blankes in Engeland is. Wat die nuwe Suid-Afrika betref, kan die plaasmoorde volgens haar op blanke volksmoord dui. Tydens haar besoek in Februarie 2018 het sy ook anti-blanke rassisme teëgekom. Haar paspoort is plaaslik by geleentheid gekonfiskeer, onder die voorwendsel dat sy rassehaat aanblaas. Na aanleiding van Black Lives Matter het sy die vraag gestel: As swartes hulle lewens so waardevol ag, waarom steek hulle dan so dikwels mekaar met messe of skiet mekaar dood? Hopkins is so omtrede in Brittanje weens die oordrewe, eensydige publisiteit wat sy in die linksgesinde massa-inligtingsmedia kry dat die United Kingdom Independence Party (UKIP) weier om haar as lid te aanvaar. Die voorafgaande uiteensetting is grootliks op die Wikipedia-artikel gebaseer.
Rude
Hopkins het haar kant van die saak in ‘n boek gestel: Rude (London: Biteback Publishing, 2017, 320p; Amazon Kindle $9,19). Die teks is dikwels op so ‘n platvloerse vlak, bv wat die talle verwysings na seks en geslagsorgane betref, dat ek die boek nie as aangename leesstof kan aanbeveel nie. “Nice … is one of the least exciting words in the English language” (Kindle 66). Maar ek het met die leesproses volhard omdat ek op soek na haar politieke idees was. Dit is bekend dat die Wikipedia polities links georiënteerd is,* gevolglik wou ek my nie uitsluitlik verlaat op die inligting wat daar oor Hopkins verskaf word nie. Veral in die laaste hoofstuk is my soektog uiteindelik beloon. “I see these mantras as helping to equip an entire generation with the force and tenacity to stand strong against the torrent of leftie nonsense they are obliged to withstand on an almost daily basis” (1279). Die hoofstroom-inligtingsmedia het ontaard in ‘n “echo chamber … one vast liberal hell hole” (1439). “I want this book to be a kind of handbook for life” (60). Myns insiens slaag sy in talle opsigte nie hierin nie – “I have over-shared” (3156) – maar ek bepaal my by voorkeur by haar politiek. Vir Hopkins was die skryfproses “therapy for my soul” (3156).
[* Daarteenoor is die oriëntasie van die Metapedia regs, hoewel sommige van die artikels na my sin te propagandisties, bv oordrewe anti-Semitisties, is. Maar lees gerus die inskrywing oor Suid-Afrika en ook die een oor die Traditional Britain Group (TBG), waarby Katie Hopkins en bv Roger Scruton hulle skaar. Die TBG is ‘n voortsetting van die Conservative Monday Club, wat destyds die blanke bewind in Suid-Afrika ondersteun het.]
Die boek herinner in sommige opsigte aan dié van Milo Yiannopoulos (Praag 7.10.2017). Die manier waarop hy en Hopkins deur die polities byderwetses behandel word, is soortgelyk aan wat Steve Hofmeyr ervaar, bv: “A panellist or other minority [ie non-white] individual says they will pull out if I am allowed to speak or am given a platform” (92). “One thing you don’t want to do in life is fit in. The misfits are way more interesting to sit next to and won’t be looking over your shoulder to see if there is someone more fabulous to talk to. As I tell my kids, it’s good to be weird. All the best people are” (528).
“Liberals tend to hate me more than most” (22). Sy is die linkse British Broadcasting Corporation (BBC) se “equivalent of Ebola” (47). Op haar beurt beskou sy die BBC as ‘n “holy hell of ineptitude, funded by the taxpayer” (1445). Oor diegene aan die hoof van die BBC skryf sy: “The bigger the arsehole, the more they get paid and the higher up the chain of authority they rise” (1451). Sommige sprekers “are booked to entertain or bemuse an audience of left-wing media types who look like they are sucking lemons in the rain at a funeral they didn’t want to attend” (47).
“One of my favourite talks is: ‘We are not all equal, some people are just not worth the effort'” (79). Hopkins vra: “Were you born an idiot or do you have to practice?” (2129). “We are born separately. Live as individuals” (368). “People are basically animals and we are not designed to be in such close proximity with one another” (2199). Die linkses verkies egter groepsdenke, “a dictatorship of thought” (1921). “Everything perpetuated by liberals or Remainers was hope, and everything else was hate” (1915). Sy noem hulle “liberal fascists” (1928). Jonah Goldberg het ‘n hele boek hieroor geskryf: Liberal fascism: The secret history of the Left from Mussolini to the politics of meaning (London: Penguin, 2009, 492p; Amazon Kindle $16,75).
Hopkins skryf: “The BBC is able to apply nonsense diversity criteria to everything first, before any consideration of its purpose and its role, to the extent that you have to employ a black guy from a sink estate brought up exclusively on free school meals before you are even allowed to consider what programme you might be making. Here’s one example. A Muslim rape squad has just been sentenced in Newcastle. Full plaudits to the police force there for doing a fabulous job. BBC Newsnight had a discussion on Muslim grooming gangs and why the problem seems to be so widespread. Five people were invited on to the show to discuss the issue. And all five were Muslims” (1413). Dieselfde soort ding word telkens by die SABC en MultiChoice aangetref. “The output is so biased – laundering news to make it palatable to the left … makes this a broadcaster of pure propaganda … Contributors are assessed for their ethnic, sexual or social diversity before their opinion” (1420).
“London and the liberals have got it so wrong. They have created an environment in which another, devastating kind of pretending has become law – in which not only must we never say certain things out loud, we must pretend we don’t even think them. They tell us which thoughts are permissible and can be spoken, and which we must hide” (3207).
“I am no raging feminist” (118). “There was a space in the media market for a woman who spoke like a bloke but understood the mysteries of women. And I filled it” (28). En sy doen dit op ‘n uiters blatante manier “as someone with no filter, for whom no subject is off limits” (368), bv op Twitter. “Twitter is like road rage” (124). Sy erken dat sy op die ingewing van die oomblik groot foute op Twitter begaan het; dat sy dalk eerder berug as beroemd is (137). Vroue wat die lewe skenk, presteer nie uitsonderlik nie. “You are fertile and you had sex. This is not award-winning stuff. There is a bit of a tendency for women to make pregnancy and especially childbirth a bit of a serial drama” (2418). “It’s misogynistic [vrouehaat deur mans] to say anything other than that women are awesome” (3213). In die resultate van wetenskaplike navorsing mag daar tot ongunstige gevolgtrekkings oor blankes gekom word, maar dieselfde geld nie vir nieblankes nie, soos onlangse gebeure aan die Universiteit Kaapstad en Stellenbosch duidelik aangetoon het.
Die volgende opmerking het my aan bv Amanda Gouws, ‘n opperste feminis, laat dink: “It must be exhausting to view all life through the goggles of an angry woman, cross at not being a man and determined that all men are arseholes” (1670). Ek vra my af: Het Gouws dan nie ‘n pa (gehad) nie? Dalk is dit die probleem; dat sy ontevrede is omdat sy is soos sy is. Sy skaar haar ongekwalifiseerd teen die helfte van die mensdom; op die gevaar af dat dit die beste helfte kan wees.
[Terloops, jare gelede, toe ek met die publikasie van hierdie rubriek begin het, was daar vroue wat gereeld gereageer en aan die besprekings deelgeneem het. Deesdae gebeur dit (feitlik) nooit meer op Praag nie. Destyds was dit Afrikanervroue wat bereid was om kaalvoet oor die Drakensberg te loop om van die Britse gesag weg te kom. Dit was Afrikanervroue wat hulle mans tydens die Anglo-Boereoorlog aangemoedig het om voort te veg en in 1902 nie wou oorgee nie. Dit kan sekerlik nie waar wees dat (alle) Afrikanervroue in die nuwe Suid-Afrika sedertdien deur kulturele marxiste soos Christi van der Westhuizen saggemaak en gebreinspoel is en hulle mantels anti-Afrikaner gedraai het nie. Maar hoe verklaar ‘n mens die feitlik algehele afwesigheid van vrouestemme op Praag? Vroue is onmisbaar deel van die Afrikanerdom.]
Een van Hopkins se groot griewe teen feministe is dat hulle geen kritiek op Moslems uitspreek nie: “the mystery of our Western feminists’ blindness towards the mistreatment of women” (1502). “If it is equality women are after, why do they only shout about equality for Western women?” (1514). “My fear of Islam is rational, based on the simple fact that most men who want to blow up my children, run down my children, or stab my children with a twelve-inch hunting knife on one of London’s bridges are, in fact, Muslims” (1571).
Suid-Afrikaanse blankes word sedert 1994 vertel hoe skaam hulle oor hulleself moet wees. Hopkins het goeie raad: “Shaming is something that is done to you. Reject it. Refuse to be shamed” (207). “Apologising never actually stops people complaining anyway. The apology is never enough – or never soon enough, or never sincere enough” (805). Hopkins bied die volgende waardevolle strategie aan: “I do not give offence. You choose to take it. You need to make better decisions” (1286).
Soos in Amerika is die dosente aan Britse universiteite uiters linksgesind. Hopkins verwys na die “liberal fascist lecturers” (1953). “I believe most university campuses are the prime instigators of liberal facist thinking in our young people. It is no coincidence that [Jeremy] Corbyn [leader of the Labour Party] and the left want to change things so that every vaguely literate person can go to university without fees and come out with a dodgy 2:1 in psychology before they hit the ranks of the unemployed” (1979). Dieselfde redenasie word by Jacob Zuma en die res van die ANC aangetref. Hulle sal nooit moeg daarvoor raak om iets gratis aan hoofsaaklik swartes aan te bied waarvoor ‘n klein groepie munisipale en inkomstebelastingbetalers moet opdok nie.
Hopkins is sterk teen vet mense gekant. Sy noem hulle “chubsters” (2682), afgelei van “chubby” (dik, mollig). Twee hoofstukke handel daaroor. “Fat is the new normal” (2670) – kyk maar gerus na die parlementslede van ons jong demokrasie; die olifante in die kamer (2741). “This is obesity-acceptance” (2741). Eintlik mag dit nie gesê word nie: “It is fattist to say anything” (2741). “It offends sensitivities” (2760). Volgens Hopkins is selfbeheer elkeen se persoonlike verantwoordelikheid (2766); “the body you have eaten yourself into” (2816). Ouers kan verantwoordelik vir die dikgattigheid van hulle kinders gehou word. “In the shadow of every fat kid is a fat parent” (2802). “Being morbidly obese is a hard place to be” (2823). Wat nodig is, is “a functional relationship with food” (2837, 2866). “My relationship with food is purely practical” (2879). Hopkins se hipotese is: “Fat people are lazy” (2886). Haar raad is tweeledig: “Moving more and eating less” (3122; ook 2837, 2893). “Everyone has it within them to exercise control over their weight, at no cost, if they make the effort” (2893).
Daar is baie dinge wat die afgelope dekades verbode geraak het. Vir elkeen van hierdie oortredings is daar ‘n benaming. Hulle hang saam en ondersteun mekaar. Dit word “interseksionaliteit” genoem: “the ways in which oppressive institutions (racist, sexist, homophobic, transphobic, ableist, xenophobic, classist, etc) are interconnected and cannot be examined separately from one another” (3265).
“It’s Islamophobic to say Muslims really aren’t that creative when it comes to naming their children, despite the fact that if I stand in a playground in Leicester [‘n erg vermoslemde stad] and shout Mohammed, 4 562 children will come running” (3213).
“It is now sexist to say women and men are not equal and should not all be paid the same. That no two people are equal; that no two people put the same effort into the same job or achieve the same outcome, and that gender usually isn’t the differentiator” (3213).
“It is officially fattist to say that it’s not healthy to shove half the fridge in your face, become morbidly obese and then think it’s OK to ask the taxpayer to pay for the new hip you now need, or for your type 2 diabetes treatment” (3213).
“It’s fascist to say that Trump was democratically elected as the 45th President. Or that Brexiteers won with 52 per cent of the vote” (3219).
“It’s racist to say that Caster Semenya should not be allowed to compete in the female 800-metre race because she has internal testes and hormone levels three times that of a normal female” (3219).
“It’s homophobic to say that … I cannot abide the way that even in these tolerant processionals [in Gay Pride] certain individuals are excluded – viz the 2017 march at which the Israeli Pride flag in a rainbow was deemed offensive and those marching with it were asked to remove themselves from the event” (3219).
“It’s transphobic to say I agree entirely with Donald Trump that trans individuals should not serve in the military … the idea that this is something we need in our military, when there are other individuals who will not need the same level of cost to recruit and retain, then, for me, the simple economic argument wins every time” (3219).
“The Crown Prosecution Service [CPS] has just issued new guidance as to what constitutes hate. Now it’s enough that you perceive someone to deserve the label, even if you have no proof. The Association of Chief Police Officers and the CPS have agreed [on] a common definition of hate crime: ‘Any criminal offence which is perceived [!] by the victim or any other person, to be motivated by hostility or prejudice based on a person’s race or perceived race; religion or perceived religion; sexual orientation or perceived sexual orientation; disability or perceived disability and any crime motivated by hostility against a person who is transgender or perceived to be transgender.’ What madness is this? Perception and hurty feelings” (3226).
“So if you identify as black, you’ve got ‘racist’ in your armoury, to fling at anyone who crosses you. If you identify as a Muslim, you’ve got ‘racist’ and ‘Islamophobe’. If you are a black Muslim lesbian, you have ‘racist’, Islamophobe’ and ‘homophobe’. The one with the most identities gets the most weapons in their personal arsenal. It’s like a weird game of Top Trumps for victims” (3233). “If I speak out with my belief that Black Lives Matter is a nonsense organisation that needs to stop what it’s doing because it fuels civil unrest – an opinion supported by the niece of Martin Luther King, whom I met in a hotel lobby – then I am not critising your politics, I am criticising you as a black women, giving you the legitimacy to label me a racist” (3246).
“In this climate, any attack on the things you believe is an attack on your very humanity, which explains why men are so isolated from the feminist debate; appearing to attack womankind is dangerous. I, on the other hand, can say what I like about women; I might be called a misogynist (I frequently am), but I won’t be prosecuted for it, because I am a woman. That’s why I carefully referenced Martin Luther King’s niece above. I need the voice of a black women to say that Black Lives Matter needs to stop because if I say it, as a white woman, I will be labelled a racist. Plus, it’s hard to argue with someone called Luther King” (3246). Dit is waarom plaaslike linkse blankes so dikwels noem dat “meneer Nelson Mandela” of “aartsbiskop Desmond Tutu” dit of dat gesê het ten einde hulle eie standpunt te regverdig.
“Place all that in a climate of paranoia and fear and it quickly becomes apparent that this is not a good time to be a journalist fighting from the right. It’s a time in which labels are incendiary and entire legions of lawyers and litigators exist to pounce on the smallest perceived misdemeanours. Not to mention the appetite of the CPS and police for a Conservative scalp” (3284). In Suid-Afrika sit ons opgeskeep met die Menseregtekommissie en enige ANC-oorheerste parlementêre komitee matig hom die reg aan om enigeen te dagvaar om voor hom te verskyn. Die blankes, veral die Afrikaners, word tot stilswye geïntimideer. Dit is die soort vryheid waarvoor daar geveg is totdat die bloed gevloei het, soos ons so dikwels moet aanhoor.
“There is no rationalising with these people. I see that the world is changing. I see that the ability to speak out is being lost. That the platform from which to speak has shrunk down to its smallest size yet. And the direction of travel is still toward an ever-increasingly identity-bound form of politics. It is a great pity and a great shame. Sometimes I feel like a polar bear on a little island of ice where a whole polar ice-cap used to be, watching the land under my feet melt away. The old industry has changed; the media is controlled by those who think like [Hillary] Clinton, and socialism rules” (3297). ‘We need new ways, new platforms, new opportunities to speak out more freely and to keep standing up for the people in this country who feel like they have lost their voice. And I am committed to doing that” (3303).
“There are too many people out there who feel utterly dejected at the state of the country and a capital city [London] that increasingly looks and sounds like a foreign country. And I don’t mean anything to do with colour or background; I mean foreign in its true sense, as in a place where the natives [whites] have become the outsiders. A place where our own customs, rituals, language or behaviours take second place. A place [where] we no longer feel at home. I feel responsible for standing up against all that” (3309). “Right now, voices are needed more than ever before. This is no time to quit. It is time to find a way to keep speaking … to keep writing stuff that is honest and true and find a platform on which to post it” (3316).
Plaasmoorde
Ernst Roets se boek, Kill the boer: Government’s complicity in South Africa’s brutal farm murders (2019, 439p; Amazon Kindle $11,49), het ‘n mate van sleepvoetende kommentaar in die plaaslike hoofstroom-inligtingsmedia ontlok. Die outeur se standvastigheid tydens ‘n verhoor deur ‘n parlementêre komitee het hom eerder kritiek as waardering op die hals gehaal. Kort voor Roets se boek is twee boeke oor plaasmoorde gepubliseer: Alice VL se My turn: Waiting to be murdered in South Africa (2018, 200p; Amazon Kindle $5,16) en Katie Hopkins se Plaasmoorde: The killing fields – A first hand, emotional account of the farm atrocities in South Africa (Toronto: Rebel Media, 2018, 70p; Amazon Kindle $4,59). Die verskyning van hierdie twee boeke is plaaslik doodgeswyg. Vervolgens bespreek ek slegs Hopkins se boek. Dit is gepubliseer deur Rebel Media, waarna ek voorheen in die konteks van Lauren Southern verwys het (Praag 25.11.2018).
Hopkins het Suid-Afrika aan die begin van 2018 besoek. Sy was net drie weke hier en het twee van daardie weke gebruik om 3 000 kilometers in die land rond te reis. Sy was te kort hier om werklik ‘n diepgaande begip te ontwikkel van wat in hierdie droewe land aan die gebeur is. Maar haar boek kan help om mense in te lig wat deur die hoofstroom-inligtingsmedia doelbewus in onkunde gehou word. Soos die gebruik by Britte is, word apartheid sonder meer verdoem, asof rasseskeiding in geen opsig sy ontstaan in die Britse koloniale geskiedenis gehad het nie. “When people talk about apartheid and how dreadful it was, of course I agree. It was a horrible time and a horrible thing” (Kindle 450). Wat verblydend is, is dat Hopkins by plaasmoorde nie vaagweg na die aanvallers verwys nie, maar spesifiseer dat dit aan die misdadige boosheid van sommige swartes, bv “black gangs”, te wyte is (73; ook 111, 321, 462). “In South Africa the monsters are real. And they do come in the night” (243).
Sy het met twee voertuie en vyf sekuriteitswagte, asook ‘n kameraman, in die land gereis en ‘n dokumentêre video, Plaasmoorde: The killing fields (738), gemaak en hierdie boek na aanleiding van haar wedervaringe geskryf. Baie van die feite oor plaasmoorde, wat aan ingeligte Suid-Afrikaners oorbekend is, word verstrek, bv dat sagte teikens, bv bejaardes, by voorkeur uitgesoek word; dat die slagoffers nie bloot gedood en beroof word nie, maar brutaal gemartel word; dat die oorlewende kinders erg getraumatiseer is; dat baie plaaswerkers op hierdie manier hulle werk en verblyfplek verloor, maar dat hulle soms die swak skakel in die boer se veiligheidsmondering blyk te wees. Dit alles is “part of the reality of being white farmers in South Africa in 2018” (65), “where murder is seen as a solution rather than a crime” (283).
Sy het die Ysterberg besoek waar daar ‘n wit metaalkruis geplant is vir iedere blanke boer wat vermoor is. “When the number of murders is so high and the number of dead is so great, each death becomes less newsworthy” (104). Byvoorbeeld, in Die Burger haal plaasmoorde selde die voorbladsy. Normaalweg word slegs oor plaasaanvalle berig as hulle in die Wes-Kaap plaasgevind het en dan onprominent op ‘n binnebladsy. Oor die hoewemoord op Annette Kennealy is glad nie in Die Burger berig nie terwyl dit op dieselfde dag (22.05.2019) die hoofberig op die voorbladsy van Beeld was. Die Burger se eind- en mederedakteur, Johann Maarman, is ‘n ANC-ondersteuner wat (soos Jakes Gerwel) as koerier boodskappe aan ANC-terroriste gesmokkel het. In Media24-geledere behoort daar ernstig besin te word oor die nuutgevonde ideologiese grondslag van hulle publikasies, by uitstek die toestand waarin Die Burger verval het. Die koerant is nie ‘n skaduwee van die (redelik) betroubare inligtingsbron wat hy eens was nie.
“The country’s latest crime statistics revealed that 20 336 people were murdered between April 2017 and March 2018, compared to 19 016 in the previous year. Police minister Bheki Cele said this number rate, ‘borders close to the war zone’. (Based on 2016 figures, South Africa ranks #10 in the world for intentional homicides per 100 000 inhabitants, out of 219 nations” (546).
Sy noem hoe sleg die blanke slagoffers van plaasaanvalle deur die swart personeel in hospitale behandel word weens die anti-blanke sentiment wat deur die ANC en EFF gestook word (131). Ook dat die polisie om dieselfde rede traag is om plaasmoorde te ondersoek en selfs nie eens opdaag nie (158). Hopkins het respek vir die dapper blankes wat op hulle plase aanbly en hulle nie deur misdadigers laat intimideer nie. “A survivalist group called the Suidlanders, among others, are training white South Africans to make a last stand. They are preparing for some great final showdown between black and white” (335). In die Wikipedia word die Suidlanders beskryf as “a South African ethnonationalist racist white Afrikaner survival group whose ideology is based on the prophecies of Boer Siener van Rensburg [1864-1926].”
Blanke plaasbewoners (eintlik alle blanke inwoners) is grootliks op hulleself vir hulle veiligheid aangewese. Daarom is daar bv geëlektrifiseerde heinings, diefwering en kameras en kan die plaasbewoners hulleself met wapens verdedig. Groot honde word ter beveiliging aangehou. Dit lyk asof die plase in ‘n oorlogsone is, wat verstaanbaar is omdat die regering aan ‘n terroristies-kommunistiese bewind toevertrou is. It’s a constant and ongoing feeling of being a target and knowing you must prepare for an attack” (554) “I don’t think we can really understand what that’s like” (229). “This is normal life in South Africa” (236). “I think about the way I live my life [in England], sometimes leaving my front door wide-open whilst I potter about the house; often sleeping with windows open; letting my children walk to school alone; popping out to do the school run with my front door unlocked. It’s different trying to be a mum here … Trying to be a white mother in South Africa with white children is an endurence event in itself” (554). Maar die ANC en sy meelopers gee valslik voor dat die land in 1994 op ‘n positiewe manier genormaliseer is.
Hopkins het ‘n onderhoud met ‘n polisieman gevoer. “With certainty he sets out instances where police weapons have been used in the farm attacks, in exchange for a cut of the money (whether paid by the syndicate bosses or stolen from the white families)” (283). “There is something soul destroying about hearing that the very people who are supposed to protect and safeguard them are the ones who are perpetuating the slaughter of whites on the ground. And there is something deeply troubling about listening to him tell me that the police are equipping farm attackers, especially when I have sat with victims who tell me that as soon as the attackers left, they phoned the police for help” (299).
Die ANC-regering maak geen geheim daarvan dat blanke boere nie op hulle plase hoort nie; dat hulle daar ongewens is. Vandaar die beleid van onteiening sonder vergoeding, wat met oorgawe deur Cyril Ramaphosa gedryf word, of die blankes, in sy woorde, “daarvan hou of nie.” Die land het in ‘n netto invoeder van kos ontaard (306); voedsel sekerheid bestaan nie meer nie. “I wonder just how much more damage the ANC is going to be allowed to do to this country” (314). Met verwysing na wat in Zimbabwe met die eiendom van blanke boere gebeur het, skryf Hopkins: “History is set to repeat itself in South Africa … [the politicians] sat on their hands and watched as farmers were butchered from the land” (314).
“Black gangs feel they can attack white farmers with impunity – because the political leadership have created a climate where removing whites from the land is seen as accepted policy, and police can curry favour by facilitating attacks on the ground. One thing has become very clear: Politicians and corrupt police officers are in bed with the farm attackers on the ground. At best, they are creating the environment where they feel they have support for their murderous actions; at worst, providing weapons and stashing stolen cash” (321). Sy onderskryf dus die standpunt van Ernst Roets, soos hierbo uit die titel van sy boek blyk, dat die ANC-regering medepligtig aan die moorde op blanke boere is.
Hopkins gaan selfs verder. “In my opinion, the EFF are effectively the ANC’s terrorist arm. It is ANC political policy to pursue land expropriation without compensation, but the incitement of hate-fueled violence, retribution, and revenge on the ground is delivered by the dancing, singing [“Kill the Boer; kill the white man” – 328] leaders of the EFF” (335). “There is a sense that for whites to survive in South Africa, they will need to withdraw to territory they can defend. Instead of building endless fences and gates and shutters around their homes, they will build an almighty wall, a defendable fortress, behind which white South Africans will endeavour to endure” (343) – die ideaal van ‘n blanke tuisland.
Hopkins het arm blankes in ‘n plakkerskamp buite Pretoria besoek. “These are the outsiders, the people cast out by the system” (450); die uitgeworpenes. “Because of the new rules in South Africa, it is not possible for a white person to be employed if a black person could be employed to do the same task. Companies are penalized if they do not have a [demographic] representation of workers, and cannot secure government contracts unless black workers make up the majority of their business and their senior team” (450). Dít is die nie-rassige nuwe Suid-Afrika waarin daar na bewering nie meer rassediskriminasie bestaan nie. “The only difference is that now it’s black South Africans who wield the privilege and power. White South Africans are outcasts … I sense this is all about revenge. And it is particularly cruel” (457).
Naas wraak gee afguns/jaloesie en gierigheid aanleiding tot plaasmoorde. Die werkers kan begeer wat die boer het omdat aan hulle verkondig word dat alle mense gelyk en wesenlik eenders is, terwyl die boer en sy werkers in werklikheid op heeltemal verskillende vlakke van verdienstelikheid is. Werkers kan griewe hê of afgedreig en geïntimideer word om plaasmoorde uit te voer. ‘n Boervrou sê prontuit: “I can’t trust any of them” (487). Hopkins glo sindidate speel ‘n groot rol. Leiers word gewerf om plaasmoorde te orkestreer. “His syndicate boss dresses him up with a nice watch, gives him money for his wallet, lends him a car, and sends him to lure other farm workers to become informants” (516). “Farm attacks are not the random events they might appear. They are coordinated and equipped from the outside. But many, it seems, are set up from within” (524).
“Farmers aren’t taking farm attacks lying down. They aren’t simply waiting. Not only is there a strong personal resilience that accompanies the decision to die in ones boots – the farmers are also working together to defend themselves as a community, forming patrols on foot and by radio to provide a first level of security and safety checks within their own community” (576). ‘n Boer het tydens sy beurt op nagpatrollie gesê: “I do this tonight, so that tomorrow night I can sleep safely” (590). “The South Africans’ right to bear arms is being tested. Licensing laws have become more stringent, and many farmers are finding it difficult to secure them … Under the new [2001] law licence[d] gun owners had to renew their licence every five years, within 90 days of the expiration date. If they fail to do so, the licence will be considered cancelled, and the gun owner would be in possession of an illegal firearm. Most recently the highest South African court ruled that anyone possessing a gun for which the licence had expired must surrender the weapon to police for destruction” (627).
“This is not a message I expect farmers to heed. Right now in South Africa, it is no time to be handing over your weapons. At this stage the police have not announced what they intend to do, but there is a certain feeling that, despite the government’s denial, they are becoming more oppressive in its management of white South Africans. That this is just another attempt to disarm civilians” (634). Dit is bekend dat die polisiediens ondoeltreffend en korrup is; dat hulle nie vertrou kan word met die veilige bewaring en vernietiging van vuurwapens nie; dat vuurwapens uit polisiebewaring gesteel word en dat sulke wapens soms vir eie gewin verkoop word en in die hande van misdadigers beland.
Dit is ‘n bedenklike situasie. Die polisie kan nie met die beveiliging van blankes se lewens en belange, bv eiendom, vertrou word nie. Die polisiediens faal dus in die doel waarvoor hy bestaan en waarom hy van owerheidsweë met die belastingbetalers se geld befonds word. Die ANC-regering kan allermins met die beveiliging van die blanke se belange vertrou word, soos duidelik blyk uit die beleid van onteiening sonder vergoeding. Die ANC-regering het van 2003 tot 2008 die kommando-stelsel, wat plase en hulle bewoners sedert die 1770’s doeltreffend beveilig het – dus ook tydens die terroristiese aanslae – uitgefaseer. Sedert 2008 het plaasaanvalle eksponensieel toegeneem. Deesdae is die polisie veronderstel om die werk te doen wat eens deur die kommando’s gedoen is. Oor die vyandiggesindheid van die ANC en die EFF jeens die blankes, veral die Afrikaners, kan daar myns insiens geen twyfel wees nie.
Ná die onlangse algemene verkiesing het Pieter Groenewald, die leier van die Vryheidsfront Plus (VF+), aan boere gesê: “Vergeet van die kommandostelsel; dit sal nooit terugkom nie” (Netwerk24, 16 Mei). Groenewald plaas sy vertroue in die nuwe polisiestrukture wat glo intussen ontstaan het. Die VF+ het meer stemme in die afgelope verkiesing as voorheen getrek, maar boere het rede om teleurgesteld te wees insoverre hulle vertroue in die VF+ gestel het. Die VF+ streef deesdae daarna om die belange van alle minderhede op die hart te dra en hom nie meer eksklusief vir die blankes, veral die Afrikaners, se belange te beywer nie. In werklikheid het die VF+ ‘n enkele bestaansrede, naamlik om die blankes te dien. As nisparty kan die VF+ slegs as sodanige sinvol voortbestaan. As hy probeer om sy voetspoor te vergroot, sy fokus te verbreed en sy pro-Afrikaner-missie te verwater, is hy tot mislukking gedoem.
Christi van der Westhuizen is ‘n dosent in sosiologie aan die Universiteit Pretoria (UP). Voorheen was sy bv ‘n joernalis by Vrye Weekblad. Sy is bekend vir haar skerp kritiek op blankes, veral Afrikaners, haar simpatieke begrip vir wat swartes ook al doen en haar fanatieke aanhang van feminisme, veral die lesbiese vleuel. Op Praag het sy dikwels kritiek ontlok. Van der Westhuizen se jongste boek is: Sitting pretty: White Afrikaans women in postapartheid South Africa (Pietermaritzburg: University of KwaZulu-Natal Press, 2017, 240p, R365). Sy skryf in Engels oor Afrikanervroue maar dit verhoed haar nie om snedige misbruik van Afrikaanse woorde soos ordentlikheid,volksmoeder en volkseie te maak nie.
As ‘n fanatieke linkse en tans by UP het Van der Westhuizen ongetwyfeld kennis geneem van Jonathan Jansen se boek, Knowledge in the blood (Lansdowne: UCT Press, 2009, 337p). Die opskrif van hierdie rubriek is ontleen aan “Anna Rosmus. Troublemaker in a skirt” (Jansen, p 293). Jansen gebruik die woord beleefdheid (in die sin van “politeness”) vir sommige blankes se “exaggerated sense of courteousness” wanneer hulle deesdae met swartes te make het (148). Van die kant van die blankes is dit uiteraard ‘n poging tot verdraagsaamheid (“tolerance”), waarop daar tans tot vervelens toe polities korrek aangedring word. Maar vir ‘n swartmag-aktivis soos Jansen is beleefdheid komende van Afrikaners nie goed genoeg nie – net soos die verskoningvraery deur blankes volgens swartes nooit goed en vernederend genoeg is nie. Jansen verwys ook na die woord volksmoeder (300, 314). Dit is moontlik dat Van der Westhuizen se misbruik van die woorde ordentlikheid (by Jansen beleefdheid) en volksmoeder hulle oorsprong by Jansen het. Jansen se anti-Afrikaner- en anti-Afrikaansgesindheid blyk duidelik uit sy boek en het in vrugbare teëlaarde by Van der Westhuizen geval.
Van der Westhuizen se boek word aanbeveel deur Aletta Norval, ‘n dosent aan die University of Essex en ‘n dissipel van die marxis, Ernesto Laclau (1935-2014). Norval maak dit duidelik dat dit in hierdie boek vir Van der Westhuizen gaan om “white, middle-class, heterosexual ‘Afrikaner’ women” (p i). ‘n Positiewe aanbeveling kom ook van André Keet, tans ‘n dosent in Critical Studies in Higher Education Transformation aan die Nelson Mandela University (ii). Die frase “critical studies” is ontleen aan die marxistiese Critical Theory. Keet was voorheen die hoof van Jonathan Jansen se Institute for Reconciliation and Social Justice aan die University of the Free State, wat die Reitz-gebeure probeer besweer.
In die eerste sin verwys Van der Westhuizen na “Boer colonialism” en daarna na “apartheid state brutality” (1). In die Nelson Mandela-tradisie (in hierdie geval waarskynlik deur Jakes Gerwel geïnisieer) haal sy Ingrid Jonker se gedig aan oor die (swart) kind wat deur (blanke) soldate doodgeskiet is (2). Waar Van der Westhuizen graag wei, word duideliker as sy telkens na die marxis Antonio Gramsci (1891-1937) verwys (3, 25, 152, 174, 201). Dat sy ‘n positiewe siening van die nuwe Suid-Afrika het, ly geen twyfel nie: “South Africa is … in the throes of attempting to reimagine a politics that does not marginalise and oppress” (3), waarvan die beoogde owerheidsdiefstal van blankes se eiendom, bv plase, seker die jongste voorbeeld is.
Die groep Afrikanervroue wat Van der Westhuizen in haar visier het, “are engaged in one project above all: to become ordentlik” (4), met as duidelike implikasie dat hulle (anders as Van der Westhuizen) tans nie ordentlik is nie. “They seek to rescue their identities from the moral abyss that apartheid and its official ending tipped them into, and to re-infuse their selves with moral worth. The words ‘sitting pretty’ in the title of this book capture the dimensions of ordentlikheid : the promise of its accomplishment is through adherence to specific forms of femininity, heterosexuality, whiteness and middle-classness … sitting pretty is the legacy of a century of colonial and apartheid upliftment of Afrikaners … To embody the gender, class and race criteria of the volksmoeder … these women are required to ‘sit pretty’, that is, physically organise their bodies in accordance with certain prescriptions” (4). Afrikanervroue se strewe na ordentlikheid is glo ‘n poging “to rinse away the pollution of apartheid” (8) – later: “the stain of apartheid” (25) en “the moral stain of racism” (45). Dit is ‘n “ethnicised respectability” (17).
Die boek klink vir my na studeerkamer-kraamwerk ingevolge Van der Westhuizen se subjektiewe werklikheid. Sy skryf: “What you believe to be true makes who you are” (16). Die gehamer op heteroseksualiteit in die konteks van hierdie “studie” is erg misplaas. Myns insiens kon sy in die slegsê van Afrikanervroue (beter) geslaag het as sy nie hulle seksuele normaliteit bygesleep het nie. Maar sy is gekant teen die “normalisation of oppressive relations” (17). Sy weier om heteroseksualiteit as normatief te aanvaar. Daar moet nie ‘n “hierarchy of femininities” wees nie (9). In ons jong demokrasie word gepoog om hiërargieë deur gelykverklaring uit te wis. Van der Westhuizen lys die “master categories of inequality: race, class, gender and sexuality” (16).
Demokrasie word voorgestel as ‘n magiese verskynsel “making ‘the Afrikaner woman’ available for reconfiguration” (9). Hulle “identity is (re)crafted” (8) of “(re)constituted” (14). Vroue en mans sal glo agterkom daar is “diversity within each” (11), insluitende seksuele diversiteit. Seksualiteit (en ras) word as vloeiend voorgestel. “Identities [are] fluid, unstable arrangements … Identities are constantly under construction” (16). Volgens Antjie Krog “a complete metamorphosis is necessary: ‘of tongue, of voice, of being, of identity'” (55, ook 209). Daar is “processes of sexing, gendering, racialising” (12).
Spesifiek oor Afrikaners skryf Van der Westhuizen: “This identity is both constructed and contingent” (21). Sy verwys na ‘n 1990-berig in Vrye Weekblad: “The Afrikaner volk does not exist” (22), glo danksy “the dual crumbling of apartheid and Afrikaner nasionalism” (23). Sy kan kwalik meer openlik tradisionele Afrikaners af van die aardbol wens. Sy haal Willem de Klerk aan waarvolgens Afrikanernasionalisme “a collective ‘inferiority syndome'” sou wees (27). Sy verwys na Benedict Anderson se “concept of nations as ‘imagined communities'” (103 – Praag 10.02.2018) en Ernest Gellner se standpunt “that nationalism invents nations where none exist[s]” (103). Volgens ‘n ander outeur “the fiction of ethnicity is crucial for nationalism” (29). Hierdie verwysings is gemik teen Afrikanernasionalisme. Van der Westhuizen sal dit nie met swart nasionalisme doen nie. “By the 1990s it was understood that Afrikaner nationalism could no longer be ascribed to the pursuit of a ‘primordial ethnic agenda’ or ‘an unchanging timeless tradition’ … Neither was there an ‘organic’ Afrikaner identity” (104).
Afrikaners is vals bliksems. Hulle ordentlikheid is “self-manufactured” (30) en “Afrikaner honesty is manufactured” (32). Sy verwys na “the ‘salt of the earth’ colonial myth of Afrikaners as ‘straightforward’, ‘honest’ people” (53) en “the myth of white goodness” (56). “Ordentlikheid serves as a panacea to current Afrikaner identity woes; indeed, it is the glue that holds the identity together as it adapts to changing historical conditions” (23). Dit lyk asof Van der Westhuizen se begrip van ordentlikheid ooreenkomste vertoon met wat ek polities byderwetse kruipsug noem. Van die waan waarin sy hieroor verkeer, asook oor die verdwyning van Afrikanernasionalisme, is daar gelukkig geen teken op Praag nie.
Volgens Van der Westhuizen is Afrikaners nie eintlik wit nie. Hulle is glo “marked as just-about-white in relation to hegemonic whiteness, represented by British colonialists and later white English-speaking South Africans” (4). Ordentlikheid word glo “a mode of whitening” (33). ‘n Mens sou dink die mate van swartheid wat sy aan Afrikaners toeskryf sou in hulle guns tel, maar dit is glad nie die geval nie. Daar kleef ‘n “double stigma” aan Afrikaners: “just-about-white and ejected by global Anglo whiteness” (18). Later word dit “the double stigma of the Afrikaner identity and its attempts at rehabilitation” (36), oftewel: “Double stigma, pre-apartheid and post-apartheid” (41). Solank daar in elk geval stigma(s) aan Afrikaners kleef, is Van der Westhuizen skynbaar tevrede.
Soos Jonathan Jansen ag sy Engelssprekende blankes beter as Afrikaanssprekende blankes. Hulle het “superiority” (27). Die Engelssprekende blankes, anders as Afrikaners, het die “privilege of unmarked whiteness” (56). Engelssprekende blankes is glo die norm waarna Afrikaners streef (25) omdat Afrikaners “the lesser whites … the Boers” is (26). Met behulp van aanhalings word die Boere beskryf as “an inferior or degraded class of colonist” (26) en as “savages with a thin white veneer” (27). Sou Van der Westhuizen dit waag om swartes of enige ander etniese groep “savages” te noem? “Before the South African War, the Boers lived ‘on the margins of respectability'” (32). Sy verwys selfs na “Dutch/Boer/Afrikaner backwardness” (60).
Albei die blanke groepe is egter in haar oë “settler groups” (5, ook 27). Blankes het dus as inwoners nie dieselfde status as die swartes nie. Dit is ‘n soort hiërargie wat vir Van der Westhuizen glad nie hinder nie. Afrikaners is glo “culturally similar [to] coloured people” (5). Afrikaners is in ‘n “intermediate position between black and white English-speaking South Africans” (32). “The uncertain edges of whiteness had to be assiduously protected” (35), want daar is “the uncomfortable proximity between ‘poor Afrikaners’ and black people … a threatening slippage between blackness-as poverty and ‘poor Afrikaners'” (37). In hierdie ingat of onbenydenswaardige situasie Afrikaners “manufactured the volkseie (6).
Soos die Britte verkies Van der Westhuizen die benaming South African War, dus nie Anglo-Boer War nie. Let op hierdie uiterste gemeenheid: “After the South African War, a discourse of moral panic arose about imagined [!] sexual violation of white women by black men” (34). Van der Westhuizen is ‘n militante feminis, maar sy minag Afrikaners skynbaar in so ‘n mate dat sy selfs met verkragte Boervroue geen simpatie het nie. Ook nie met die “feminised language (the ‘mother tongue’)” (106) as dit Afrikaans op die oog het nie. Van der Westhuizen verwys ook na “the myth of the Great Trek as showpiece of Afrikaner nationalist historiography” (110, ook 215).
Hélène Opperman Lewis het in haar boek, Apartheid: Britain’s bastard child (Wandsbeck: Reach Publishers, 2016, 772p, R350; Amazon Kindle $15,96), gesaghebbend oor die verkragting van Boervroue in die Anglo-Boere-oorlog geskryf. Ek het my destyds soos volg hieroor uitgelaat: “Die molestering en verkragting van Boervroue was nie beperk tot die blanke Britse soldate nie. Bruin en swart soldate en selfs [blanke] joiners/hanskakies het hulle hieraan skuldig gemaak (Kindle 6284). Arthur Conan Doyle (1859-1930) het teen sy beterwete alle sodanige voorvalle heftig ontken. ‘In 1902, he wrote: “Now no case of rape has actually occurred in the whole campaign. If one did, the offender would be instantly shot”‘ (6467, 7668) en later: ‘The soldiers … have behaved beautifully and been cruelly slandered’ (6474, 7668). Nadat ek die hoofstuk gelees het waarin beskryf word hoe die Britte plaasdiere vermink en gedood het, het ek nie kans gesien om dadelik die hoofstuk oor die behandeling van die Boervroue en -kinders te lees nie” (Praag 22.04.2017). Opperman, anders as Van der Westhuizen, staaf haar uiteensetting met verwysing na talle dokumentêre bronne. Nou weet ons nie net wat werklik in die Anglo-Boere-oorlog gebeur het nie, maar ook wat om van Van der Westhuizen te dink. Die polities byderwetse ideaal van “cultural blamelessness” (47) is blykbaar die motivering vir Van der Westhuizen se kruipsug.
Die pasboekstelsel word toegeskryf aan die “racist apartheid policy” (52). Van der Westhuizen ignoreer die feit dat pasboeke ingestel is heel aan die begin van die Britse bewind aan die Kaap. Sy kla oor “the pain, losses and actual deaths that apartheid movement control caused in black people’s lives” (52), maar die dood en verwoesting wat swart terroriste gesaai het en wat in “ons jong demokrasie” steeds gesaai word, bly onvermeld.
“Afrikaner identity is premised on the Afrikaans language, reworked by Afrikaner nationalism to be ‘the key cultural expression of a great volk‘ … Afrikaner identity is produced through its claim to speaking Afrikaans and the routine relinguishing of social space to English … Ceding social space allows appropriation of an element constitutive of English whiteness: politeness” (58-59). Afrikaans is inderdaad die kern van Afrikanerskap en dit stu steeds Afrikanernasionalisme. Die afstaan van ruimte aan Engels kom sedert 1994 in onrusbarende mate voor. Dit is enersyds te wyte aan polities byderwetse kruipsug en andersyds aan owerheidswraak. By egte Afrikaners is daar egter geen begeerte om Engelssprekende blankes na te boots soos Van der Westhuizen so graag te kenne gee nie. Sy verkeer in die waan dat wat tans gebeur die “displacement of one settler class by another” is (60). As Afrikaners deesdae weens ‘n wraaksugtige regering soms verplig word om Engels te gebruik, beteken dit geensins dat baie of die meeste van hulle daarna streef om soos Engelssprekende blankes te wees nie.
Van der Westhuizen het besluit dat die soort Afrikanervrou wat sy ondersoek deur die maandblad Sarie uitgebeeld word en dat daardie tydskriflesers ook sodanig sou wees. “Sarie’s ‘we’.. excludes black people and sexual and gender non-conforming others” (18), dus daardie groepe vir wie Van der Westhuizen by voorkeur skerm. “Black others are only allowed in Sarielese* to exonerate white selves and remove apartheid’s moral pollution” (100). “To constitute the ‘we’, Sarielese subjects black people to a blackout by excluding them from Sarie’s white world. Black others that are permitted to escape blackout in Sarielese are domesticated to exonerate Sarie subjects from apartheid culpability and to assume personal responsibility for apartheid privations, which are dehistoriced and decontextualised” (101). [* “Sarielese”: Na aanleiding van “journalese”, dus koerant- of populêre tydskriftaal.]
Sy het die 12 Sarie-uitgawes van 2009 ontleed (15). “The data is [are] gleaned from four categories of text: the front cover, the cover article, the editor’s letter and reader’s letters. Where relevant to the analysis, other articles were included” (67). Die klem val hier op Van der Westhuizen se begrip ordentlikheid en pogings to “renovate the volksmoeder … and a revamped father-husband masculinity [and] re-secure beleaguered Afrikaner whiteness through denialism-erasure and the re-inscription of nostalgia” (68). Die keurslyf waarin Van der Westhuizen die Sarie-inligting probeer dwing, is “aiming to refix a dislocated white femininity” (68).
Van der Westhuizen tipeer Sarie, myns insiens met ‘n groot skeut wensdenkery, as “a discursive instrument in the modernisation of Afrikaner whiteness, driven by an aspiration to achieve equal status with the hegemonic and globalised Anglo (bourgeois, heteromasculine) whiteness of the more successful settler class, ‘the English'” (61, ook 70). In hierdie konteks “whiteness seeks to draw on the newly acquired moral capital of blackness to re-upholster itself” (61). In werklikheid is daar (feitlik) geen rede waarom Afrikaners swartes as moreel meerderwaardig sou beskou nie. Dit druis in elk geval in teen die gelyk- en selfs eendersverklaring van almal. Waarna Afrikanervroue glo strewe is “rising to unmarked status, whiteness incognito” (61).
Van die redes waarom Van der Westhuizen die tydskrif Sarie afkam, is omdat dit ‘n voortsetting van ‘n vorige tydskrif, Die Boerevrouw, is (62) en glo “a cog in the ‘apparatus of domination'” (63) deur blankes is. “Sarie projects itself as a refuge, an Afrikaans white space” (80), “as white refuge, a re-creation of a lost white world” (99). Die tydskrif vergestalt ‘n neo-nasionalisme (99) en is dus “a stand-in for a lost Afrikaner nation-state” (100). Die volk word in Sarie voorgestel as “equivalent to the country, as per the phantasm of the Afrikaner nation state” (72). “Culturally sanctioned knowledge” word glo aan die Sarie-lesers gebied (67), bv die “cookie-cutter mode of heterofemininity” (69). Ook word “apartheid!” erken as “‘valuable’ and ‘true'” (70). Apartheid was beskryf as “advancement of white people at the expense of black people” (72). In Sarie “processes of actualisation are carefully sanitised of the political to render these subjects without accountability” (71). “Apartheid as systematised oppression is … erased in Sarielese” (84, ook 197). “Sarie is read here as technology in the service of ordentlikheid” (70). Van der Westhuizen versink deurentyd in ‘n getob oor haar vooroordele.
“Women’s magazines … are a form of popular culture dependent on women still mostly being assigned the task of reproduction” (68); dus “compulsory heterosexuality” (bv 69, 76, 87), “to achieve homophobic othering” (87). Dit is glo ‘n geval van “render[ing] heterosexuality viable at the expense of homosexuality” (88). “Lesbian others are completely exiled” (101, ook 197). “Lesbianism is shrouded in silence” (87). Lesbiërs kan uiteraard nie volksmoeders wees nie. Vroue wat in staat is tot die wonder van geboorteskenk is in Afrikanergeledere, volgens Van der Westhuizen, “women whose bodies are used to fence the volk” (76). “Apartheid’s everyday politics of sexuality [is] … ‘something that you use in order to have children the day you married'” (131). “This sexuality is in service of the volk” (132). Soos Jonathan Jansen betreur Van der Westhuizen die feit dat Afrikaners ná 1994 steeds “feel themselves compelled to breed white” (142) – “an apartheid template of ‘birds of a feather flock together'” (146). Dit is per slot van sake ‘n voorbeeld van polities hooggeprese solidariteit. Wat in die boek as voortreflik voorgestel word, is egter wanneer ‘n Afrikaner “instead identifies as ‘a South African and an African'” (144).
Vir vroue (en mans) is daar “oppressive dimensions of heteronormativity” (91), bv “submitting to ‘love’ and handing over power to a man” (95-96); “a masculinity hooked into a signifying chain with father, protector, God, adviser, leader and knower” (96). Die “masculine sexual prerogative” is glo “implicit violence” (132). “An always-present threat of male sexual assault regulates gender relations” (101). Later: “The threat of male violence is always already present and works as a masculine right and women should be grateful when it is not exercised” (198). “Sarielese normalises male violence” (98). Hier het ons klaarblyklik ‘n outeur wat geen eerstehandse, deurleefde ervaring van en aanvoeling vir ‘n heteroseksuele huwelik het nie maar haar nogtans aanmatig om daaroor te skryf.
Vir ‘n vrou om te trou is glo ‘n “sign of having succumbed to male authority” (120). Vroue “are policed to fulfil the heterosexual imperative of attracting and pleasing men” wat “supplying unpaid home-based labour” insluit (126). “Daughters may be expected to act as substitute servants to their fathers when their mothers are unavailable” (128). Tersefdertyd is daar “male exemption from household labour” (128). “With service to men as the mark of femininity, its co-constitution is leisure as the preserve of men” (128). Dit is tipiese, veralgemenende, eensydige clichés wat in oorvloed by militante feministe aangetref word. Die Afrikanervrou maak haar glo skuldig aan “adopting a position of immaturity” (126), as “servant to the volk and therefore to the family, as the cornerstone of the volk ” (127). Dit is bekend dat kulturele marxiste Westerse volke wil vernietig deur hulle in hulle behoudende kern, die gesin, te vernietig. Ek vind dit moeilik, indien nie onmoontlik nie, om ‘n skewer voorstelling van seksualiteit en die huwelik te bedink as waarmee Van der Westhuizen vorendag kom.
Homoseksualiteit, daarenteen, word aanbeveel as vergestaltings van openheid en vryheid, bv “the greater social visibility of gay men” in die nuwe Suid-Afrika (89). Daar is “the egalitarian and liberating possibilities that the democratic subversion of race and gender brings” (102). Van der Westhuizen het dit teen “the hierarchical gender binary” (99, ook 153) van vrou en patriagale (19, 69) man omdat allerhande ander soorte geslagtelikheid en seksualiteit deesdae bevorder word. Daar is baie tradisionele “dichotomisations such as normalcy/abnormalcy, man/women, masculinity/femininity, heterosexual/homosexual and white/black, in which the second, lesser term degrades ‘the nation'” (33).
Let vervolgens op hoe vals die situasie van hierdie vroue in die nuwe Suid-Afrika voorgestel word. Die 1980’s word beskou as “the start of the end of white order, or more specifically, the white male order. It would be the decade when Afrikaner nationalism’s grip on its female subjects started to slip” (140). “Afrikaans-speaking white women’s domestic banishment only ended during the transition to democracy in the 1990s” (112). Hulle het nou glo “greater social opportunities than ever before” (79) terwyl daar in werklikheid groot druk deur die swartes uitgeoefen word sodat daar teen blanke vroue in dieselfde mate as teen blanke mans gediskrimineer moet word; dat hierdie vroue benadeel moet word omdat apartheid hulle glo onregmatig bevoordeel het. Blanke vroue geniet glo “formal human rights for the first time in the country’s history” (79) terwyl hulle in werklikheid vóór 1994 veel meer regte gehad het, bv stemreg wat deurslaggewend in verkiesings kon wees en aanstellings en bevorderings op meriete. Die ou Suid-Afrika was ook ‘n baie veiliger plek om in te woon en te werk, ens.
Van der Westhuizen bespeur “the continued embeddedness of Sarie in a neo-nationalist imaginary. The manufacturing of the ‘Sarie family’ resonates with the nationalist conception of the nation as the family writ large” (81). Daar is “nostalgia for white days gone by … reliving of white days” (81). Van der Westhuizen se ideaal is klaarblyklik dat blankes/Afrikaners eerder die huidige “swart dae” moet omarm. Dit maak blykbaar nie saak hoe ons sulke dae tans eerstehands ervaar nie. Maar Van der Westhuizen erken dat Sarie darem met verloop van ses dekades aanpassings/modernisering ondergaan het. “The magazine seems purposely styled in correspondence with the neo-liberal and postfeminist dictum of individualised self-investment” (81).
“The volksmoeder … forms the pivot of the Afrikaner identity’s sex-gender system” (103). “Sarie gives the volksmoeder a facelift” (102). Grondliggend is daar ‘n deurtrapte anti-Afrikaner-mislikheid in wat Van der Westhuizen skryf. Iemand wat werklik as ‘n volksmoeder kwalifiseer, soos MER[othmann] (1875-1975, Praag 5.08.2017), word ‘n “cultural entrepreneur” genoem (35). Wat Van der Westhuizen teen MER het, is die voortreflike werk wat sy ter verligting van die nood van armblankes gedoen het: “Middle-class Afrikaner nationalist women were heavily involved in racialised welfare activities uplifting poor white people” (107). Die polities oorverligte Van der Westhuizen verkies eerder iemand soos Winnie Madikizela-Mandela as ‘n volksmoeder” (118). Nelson Mandela word beskryf as “the globally revered anti-apartheid icon” (203), ook bekend as “‘Madiba’, which references ‘father of the nation'” (173).
Na “purposive sampling” is groepsonderhoude in 2011 en 2012 in Johannesburg en Durbanville met 25 respondente gevoer. Dit is opgevolg met in-diepte onderhoude met 6 van hierdie respondente (15). Die respondente se “identity mode finds new leases on life in reworkings of the old props of silence, service and sexuality purposed for white reproduction, here called ‘white sex’ … I find that postfeminism and neo-liberalism provide succout [“bystand”] to these mainstays of the volksmoeder” (18). Wat Sarie glo doen, is “policing [the] limits and thus the borders of the volksmoeder” (96).
Die teks is in groot mate ‘n toonbeeld van selfbeheptheid. Dit ontaard in ‘n gemaal om en herhaling van dieselfde vooroordele. In hoofstuk 4 betree Van der Westhuizen ‘n terrein waarvan sy selfs minder as moederskap verstaan, naamlik manlikheid as “manhood” en onvermydelik ook volksvader, “the overall keeper of the mores and traditions of the volk” (150). Voorspelbaar gaan dit om neo-nasionalisme, heteromanlikheid en patriargie (19), bv “machinations are overseen by a hegemonic masculinity, a conflation of God-father-husband-man” (101). Sy vul hierdie lys aan met “protector”, “adviser” “leader” en “the one who knows” (150). Byvoorbeeld, Afrikanermans as beskermers, as “violent enforcers of apartheid,” maak hulle ook skuldig aan “enforcing patriarchal domination within the white family, under the guise of ‘protection'” (163). “Compulsory male sexual access is co-produced with female sexual submission” (164). Vanwaar hierdie manlike oorheersing? “In my research, narratives emerge of woman’s reverence for manhood as godly” (173).
Die Afrikanerman met sy “settler masculinity” (152) is glo “the patriarchal overseer of the volksmoeder” (151). “The achievement of ordentlikheid hinges on the restoration of white Afrikaans manhood” (151, ook 168). “A network of Afrikaans white spaces, with the family as touchstone, becomes the locus for the re-installation of ‘true’ Afrikaner masculinity” (170). Die voorafgaande gee haar rede om te kla oor “the unequal co-construction … of masculinity and femininity” (150). “In Afrikaner nationalism the most revered form of the nation is masculine” (154). “Key to apartheid was the entrenchment of white entitlement through the regulation of everybody’s life” (152). “Afrikaner nationalist men ‘herded’ women ‘into the new laager of nationalism'” (154). “The family and the household become primary sites for the refurbishment of ordentlikheid” (175). “During apartheid, conscription militarised Afrikaner masculinity … Dads transmit the culture of violence to their sons” (165). Dit lyk asof Van der Westhuizen tot in die oneindige kan voortgaan om variasies op haar enkele temas te improviseer.
Hoofstuk 5 handel oor “Afrikaner neo-nationalist enclaves” (176). “What are the aims of the refurbishments of Afrikaner identity, using ordentlikheid and the volksmoeder? (19). “I argue that a neo-nationalist political form has developed to recuperate ‘the Afrikaner’ and retain power and privilege. In what I call Afrikaner enclave neo-nationalism, Blank Suid-Afrika is privatised and recreated on microcosmic scale in white, Afrikaans enclaves. The home – specifically an ethnoracial, heteronormative domesticity – forms the heart of the enclave” (20). Dan vervolg Van der Westhuizen as kultuurmarxis: “The ‘new’ prominence of the family … was previously also a feature of colonial racisms” (191). Maar wat dan van die Amerikaanse beklemtoning van en eerbied vir “home” and “family” as bolwerk teen die kommunisme?
Orania en Kleinfontein word as sodanige enklaves genoem (177). Van ‘n uitgestrekte tuisland vir Afrikaners, soos wat die blanke politieke bewind aan swartes gegun het, is daar nie sprake nie, want sê nou maar net die Afrikaners, anders as die swartes, maak ‘n reuse sukses daarvan? Selfs ‘n enklave soos ‘n universiteitskampus word nie aan Afrikaners gegun nie. Die outoritêre demografiese voorskrif vir alles is 80-9-9-2. ‘n “Imagined community (the volk)” (177) hoef glo nie ‘n eie tuisland te hê nie. Die waarheid en vorige konkrete werklikheid van swart tuislande word deur Van der Westhuizen misken. Sy verkondig eerder: “Afrikaner nationalists laid claim to the whole of the country, ‘their’ nation-state” (189). Ek dink nie dit was ooit die geval tydens die blanke bewind nie, want die tuislande vir swartes is voorafgegaan deur die Britse protektorate en reservate vir swartes.
Die Afrikaner se “minority nationalism” (178) of “banal nationalism” (181) se voorland is eerder “inward migration” (178). Die faktore wat Afrikaners op selfbeskikking en ‘n eie tuisland laat aandring, soos etnisiteit en kultuur, word deur Van der Westhuizen as Trojaanse perde voorgestel (181). “Culture, ethnicity and class are deployed as Trojan horses to continually whiten spaces and reinforce racial hierarchies” (191). Kultuur word glo as kamoeflering vir ras gebruik (181). Dit gaan glo steeds om “white surpremacy” (183). Dan volg hierdie gemeenheid: “Ethnicity and culture are thin veils masking the entrenchment of a micro-apartheid, using methods of ethnic cleasing to whiten space” (184). ‘n “Fantasy space” (184) word so in ‘n “homely [space]” (186) omskep – “ethnoracial … laagers” (186) en “die taal is central” (187).
In haar boek distansieer Van der Westhuizen haar deurgaans van Afrikaners. In die konteks van die onderhoude wat sy gevoer het, beskryf sy haarself as “a white Afrikaans-speaking woman” (135), dus nie as ‘n Afrikaner nie en ook nie as bv “just-about-white” (18) nie. Sy het geen lof vir Afrikaners nie. Sy kan Afrikaners kwalik meer slegsê as wat sy reeds gedoen het. Dus, wat kan sy in die laaste hoofstuk doen om Afrikaners, “occupying a suspect position of lesser whiteness” (193), nog meer die moer in te maak? Sy kan vir hulle vertel wat hulle moet doen om te verbeter.
“Shame presents the most opportunities for transformation” (206). “White subject’s shame before the eyes of black subjects opens the possibility of restoring and creating social ties in ways that breach apartheid categorisations. With shame as affective practice, dissident white subjects work against the psychosocial degradation of whiteness to overturn colonial denial of humanity to black people. This could contribute to the dismanteling of the ‘apartheid Afrikaner’. However, unacknowledge shame involves subjects clinging to and retreating into normative defensive whiteness, thereby foreclosing the possibility of mutual rehumanisation that shame as recognition of the other holds … White Afrikaans-speaking women and men must adopt an active position of directed dissidence to turn ordentlikheid into a truly ethical position, aligned with values of humanisation, as opposed to the values of dehumanisation of apartheid and colonialism ” (20). ‘n Mens kan natuurlik vra in hoeverre Van der Westhuizen medemenslikheid teenoor Afrikaners in hierdie boek asook in haar ander geskrifte openbaar.
Skaamte (“shame”) op die sosiale vlak en skuldgevoelens (“guilt”) op die persoonlike vlak is die rehabilitasiemiddele wat Van der Westhuizen vir Afrikaners aanbeveel (206). Van die swartes moet vergiffenis gevra word (207). “Shame opens the door to the recognition of the black other and thus to overcoming apartheid whiteness and introducing the self into a new sosial bond of expansive humanness” (207). Die vlieg in die salf van haar voorgestelde Afrikaner-rehabilitasieskema is glo die plaaslike regses: “a locally rising white, masculinist hubris, egged on by New Right discourses from ‘big men’ in the global North” (20). Dit is die keuse waarvoor ons gestel word: Gaan ons die weg van skaamte en skuld bewandel of liewer die regses navolg?
Gloria Wekker (gebore in 1950) het die volgende boek gepubliseer: The politics of passion: Women’s sexual culture in the Afro-Surinamese diaspora (New York: Columbia University Press, 2006, 335p; Amazon Kindle $20,92). “The publication of this book was made possible by a grant from the Netherlands Organization for Scientific Research (NWO)” (Kindle 12). Die boek het verskyn in die reeks: Between men – Between women: Lesbian, gay, and bisexaul studies (38). Die teks is ‘n verwerking van Wekker se doktorale proefskrif wat in 1994 in die volgende vertaling gepubliseer is: Ik ben een gouden munt: Ik ga door vele handen, maar ik verlies mijn waarde niet (23). In Wekker se 2016-boek (kyk hier onder) word die newetitel egter aangegee as: Subjektiviteit en seksualiteit van Creoolse volksklasse vrouwen in Paramaribo (Amsterdam: Feministische Uitgeverij Vita, 1994) (4453). In die Wikipedia-artikel oor Wekker word die volgende titel vir die 1992-proefskrif verskaf: ‘I am gold money’. (I pass through all hands, but I do not lose my value): The construction of selves, gender and sexualities in a female working class, Afro-Surinamese setting. Dit is die soort proefskriftitel wat in geen streng akademies-wetenskaplike opset deurgelaat sou word nie.
The politics of passion
Uit die volle Engelse titel van die boek is dit duidelik dat dit vir Wekker om politiek, vroue, seksualiteit en swart Suriname gaan. Die reeks waarin die boek gepubliseer is, maak dit duidelik dat dit hier primêr om homoseksualiteit gaan. Die subsidiëring van die publikasie deur ‘n instansie vir wetenskaplike navorsing en die publisering daarvan deur ‘n gerekende universiteitsuitgewery toon dat die teks as die resultaat van (deeglike) navorsing beskou word. Die Engelse en Nederlandese titel van die proefskrif gee ‘n aanduiding van die mate waarin Wekker haar eie waarde oorskat. Sy gaan uit van die veronderstelling dat sy beter as die grootste blanke Nederlandse beterweter weet. Haar selfoorskatting blyk duidelik uit wat hier onder volg.
Ek was nie bereid om bykans $21 vir hierdie boek, of so ‘n bedrag vir enige boek oor hierdie soort onderwerp, te betaal nie. Op die Amazon-webwerf word gesê dat besonderhede oor “mati” in die boek verskaf word. Die mense wat by mati betrokke is, blyk seksuele maats te wees. Mati is ‘n seksuele praktyk wat by die werkersklas in Suriname maar ook in ander lande aangetref word. Wekker beskou dit as ‘n voorbeeld van “sexual globalization” (204). In mati word huweliksbande vermy. Mans en vroue verkeer glo na goeddunke hetero- en/of homoseksueel met mekaar. As lesbiër is Wekker se belangstelling op vroue toegespits. Mati-vroue skep alternatiewe gesinne waarby familie, geliefdes, vriende en kinders betrek word. Die beeld wat Wekker weergee “challenges conventional Western notions of marriage, gender, identity, and desire.” Dit dui op ‘n ander kenmerk van Wekker se skryfwerk: Sy is nie net anti-blank wat Nederlanders betref nie, maar ook sterk anti-Westers gesind.
Amazon het aan my ‘n aantal aanvangsbladsye van die teks gestuur (tot by Kindle 565). Dit blyk dat Wekker in 1981 ‘n magister in kulturele antropologie aan die Universiteit Amsterdam voltooi het (94). Haar ouers het van hulle kinders verwag “becoming model Dutch citizens” (94), wat die gebruik van die Nederlandse taal insluit, al het hulle Sranan Tongo as huistaal gepraat. Dit blyk dat Wekker ontwikkel het in die teenoorgestelde van ‘n model Nederlandse burger; dat sy die tradisionele Nederlandse samelewing eerder wil rysmier. Sy het haar doktorale proefskrif aan die University of California Los Angeles (UCLA) voltooi. Die veldwerk in Suriname het onderhoude met (slegs) 25 werkersklasvroue ingesluit (106). Anders as wat sy oor blanke Nederlanders kwytraak (kyk hier onder), loop sy oor van goedgesindheid jeens swart Surinaamse vroue.
Die gepubliseerde Engelse boek word opgedra aan drie swart Karibiese vroue, onder andere Audre Lorde (1934-1992), wat bv in 1984 die Sister Outsider-organisasie in Amsterdam besoek het; ‘n instansie vir swart lesbiërs waarvan Wekker een van die stigterslede is (163). Die voorsitster van Wekker se proefskrifkomitee aan UCLA was die swart Claudia Mitchell-Kernan, die direkteur van die Center of African American Studies (169). Sy was “‘girlfriend’ as well as mentor to her students” (169). Wekker is ook beïndruk met haar promotor se “African American sense of style” (169). Dit is (blanke) beursgeld wat Wekker se jare lange studie in Amerika en die veldwerk in Suriname moontlik gemaak het (175).
Sy bedank onder andere “my father and his partner, my siblings [and] their partners” (187). Dit lyk dus nie asof die huwelik ‘n staat is waarin hierdie familie uitmunt nie. “I acknowledge the spirit of my mother, Esseline Fredison [1922-1982], who links me to the Creole working class. Her courage sustained me throughout this project. My research has been a journey into the culture of her ancestors” (198). Fredison is een van die vroue aan wie die boek opgedra is. Na die suksesvolle voltooiing van haar doktorale studie is Wekker in die Departement Vrouestudies aan die Universiteit Utrecht aangestel (198). Aan daardie universiteit is daar ook die Expertise Center on Gender, Ethnicity and Multiculturality (GEM), waarvan Wekker die direkteur was (204). Sy het sedertdien afgetree. Gem? Is so ‘n sentrum werklik ‘n kleinood, juweel of edelsteen vir die tradisionele Nederlanders en daardie land se belastingbetalers? Wekker se voorbarige wanvoorstelling van haarself as ‘n goue munt (in die titel van haar proefskrif – in die eerste paragraaf hierbo) is in dieselfde liga as “gem”. Dink ook aan die misleidende term “gay”, wat oorspronklik vrolik, uitgelate, plesierig, opgewek, jolig, ens, beteken het. In die praktyk vind ‘n mens baiemaal dat homoseksuele eerder die teenoorgestelde gemoedstoestand het en selfmoord meer dikwels in hulle geledere as by heteroseksuele voorkom.
Die eerste hoofstuk van hierdie weergawe van die proefskrif handel oor Juliette Cummings (1907-1998), die derde persoon aan wie die boek opgedra is. Cummings was die moeder van 12 kinders, party waarvan hulle in Nederland tuisgemaak het (322). “She had a relationship with a woman that lasted for forty years and numerous sexual liaisons with other women … Juliette’s life history is the cornerstone of this book” (228). “She inhabited a space where the mati work is prominent … the mati work is expressive of the West African-based cultural archive of sexual subjectivity as slaves belabored it under specific demographic and colonial-political circumstances in the former Dutch colony, Suriname” (234). Hiermee verbind Wekker haar onderwerp met Afrika, slawerny en kolonialisme, wat in die huidige geestesklimaat ‘n wenresep is. Sy huldig hierdie vergesogte revisionistiese siening: “Africa was not dark to start with, but became dark during the process of European expansion” (Wekker, 2016-boek, kyk hier onder, Kindle 3732).
Let op na die groot rol wat subjektiwiteit in hierdie studie speel. Subjektiwiteit is kenmerkend van “akademiese” werk wat in Black Studies, Women’s Studies, Gender Studies, Queer Studies, ens, gedoen word. In daardie (veral Amerikaanse) geledere word algemeen aanvaar dat feitlik enigiets wat met voorheen benadeeldes te make het, eerder subjektief as akademies-wetenskaplik benader kan (selfs móét) word. Dit is waar die nuwe mode vandaan kom dat mense aangemoedig word om hulle “stories” te vertel. ‘n Storie hoef uiteraard nie waar te wees nie. Plaaslik het Desmond Tutu se sogenaamde Waarheids- en Versoeningskommissie mense aangemoedig om hulle stories te kom vertel. Sedertdien word dieselfde plaaslik by die kunstefeeste en elders gedoen. Die stories neem dikwels die vorm van ongebreidelde emosionele ontboesemings aan. Na bewering verlang Wekker “multiple perspectives” op sake, maar dan vervolg sy met kenmerkende eensydigheid: “Multiple perspectives first necessitates multiple stories from the perspective of the enslaved and the colonized” (Wekker, 2016-boek, 3448).
Cummings se lewe is deur die politieke ekonomie beïnvloed waarin “experience and meaning are shaped by inequality and domination” (Wekker, 2006-boek, 266). “Sexual lives cannot be understood apart from the changing political economies in which those lives are embedded” (272). Dit bring Wekker dan by bv “exploitation … and neo-colonial structures” (272). Maar dit blyk duidelik dat Suriname sedert politieke onafhanklikheid in 1975 in ‘n groter ekonomiese moeras is as wat ooit die geval tydens kolonialisme was. Vergelyk dit met Suid-Afrika. Tydens die blanke bewind was daar nooit sprake van rommelstatus nie, ten spyte van bv handelsboikotte en kredietbeperkings.
In hierdie “narrative … both mine and Juliette’s erotic subjectivity were crucial in its forging. My positionality as an Afro-Surinamese anthropologist who loves women was vital in helping me gather thick information about her and other Afro-Surinamese women’s sexuality” (285). Tydens Wekker se veldwerk in Suriname het sy in ‘n huisie in die agterplaas van Cummings se huis in Paramaribo gewoon. Ek het die indruk dat die lesbiese Cummings vir Wekker bekend gestel het aan ‘n hele aantal van die 25 lesbiërs waarmee onderhoude gevoer is. Hierdie studie kan dus kwalik as algemeen geldend vir die seksualiteit van Surinaamse vroue beskou word. Wekker se resultate wek die indruk dat sy (grootliks) bevind het wat haar eie seksualiteit gedikteer het.
Wekker, wat omtrent alles seksualiseer, mor omdat “not nearly enough has been written about the psychological underpinnings of ‘the erotic equation in fieldwork'” (544); “the erotic subjectivity of the ethnographer who is doing fieldwork” (553); “I eroticized Juliette’s knowledge” (559). “I have no doubt that with a different interviewer, interested in other themes, she would have come up with other stories” (341).”Oral history as an ethnographic practice cannot lay claim to the impossible dream of attaining the absolute ‘truth’ of a life or of history” (341). “All knowledge is gained at the intersections of race, gender, class, and sexual locations” (303).Wekker wil nie van Cummings “a latter day Sarah Baartman show” maak nie (310 – kyk hier onder). In hierdie geledere word die geval Baartman tot die uiterste misbruik. Waarom word verwyte oor slawerny, kolonialisme, imperialisme, rassesegregasie, apartheid en Baartman so graag en so dikwels opgehaal? Myns insiens primêr om blankes as ‘n groep by te kom; om hulle te demoniseer.
White innocence
Met die bostaande as agtergrond, asook die inligting wat ek in my vorige rubriek oor Suriname verskaf het (Praag 27 Mei), kom ek nou by die boek van Wekker wat ek gelees het: White innocence: Paradoxes of colonialism and race (Durham: Duke University Press, 2016, 240p; Amazon Kindle $15,38). Die wittes waarna in die boektitel verwys word en wat glo voorgee dat hulle onskuldig is, is blanke Nederlanders. Die boek is opgedra aan die “future generations of antiracist activists” (Kindle 25), “a rainbow-colored tribe” (151). Hierrmee gee Wekker voor dat sy anti-rassisties is: “A second wave of antiracist activism is taking off” (145). Sy bedryf glo “antiracist feminist activism” (1170). Later noem sy haarself “an Afro-Surinamese lesbian activist” (2421).
In werklikheid draai sy in haar teks al die gifkrane teen blankes, veral mans, oop in ‘n mate wat selde in leesstof teëgekom word. Na haar aanstelling as dosent in Vrouestudies in Utrecht in 1994 wou sy haar aandag fokus op witheid (145) “to make a difference” (156). Sy wou “everyday racism” op die agenda plaas (167); “a way of acting that people have been socialized into, that becomes natural, escaping consciousness … Habitus is ‘history turned into nature'” [Pierre Bourdieu (1930-2002)] (562). Kortom, by blankes is rassisme ‘n disposisie (567). Disposisie: “a tendency of an object or system [or person] to act or react in characteristic ways in certain situations” (The Cambridge dictionary of philosophy, 1999, p 238).
Wekker was anderhalf jaar oud toe sy in Desember 1951 onder valse voorwendsels in Nederland aangekom het. Haar pa was ‘n polisieman in Suriname. Blanke Nederlandse polisiemanne het na ‘n aantal diensjare in die Suriname-kolonie ses maande tuisverlof in Nederland ontvang. Omdat haar nie-wit pa ‘n redelik hoë pos beklee het, het hy weens ‘n slenter verkeerdelik tuisverlof in Nederland ontvang, al het hy die hele tyd in sy tuisland gewerk. Voorspelbaar het hy, sy vrou en vyf kinders (hulle was almal onder 10 jaar oud) nie na Suriname teruggekeer nie. Hy het begin om in die regte in Amsterdam te studeer en die hele gesin het hulle in Nederland gevestig (338). Daarby het dit nie gebly nie: “My mother’s father … moved in with us from Suriname when I was nine years old” (1965). “We were one of the first Afro-Surinamese families to emigrate to the Netherlands” (355).
Wekker vertel van ‘n Nederlandse parlementslid, Ayaan Hirsi Ali, oorspronklik van Somalië, wat gelieg het “about her exact name and her date of birth in order to obtain Dutch citizenship” (374). Toe hierdie leuens in 2006 uitgewys is en Ali uit die land geskop kon word, was Wekker hewig ontsteld oor “our precarious existence as people of color in the Dutch ecumene” (374). In so ‘n geval moet gelykheid en eenderse behandeling skynbaar nie geld nie. Wekker wil blykbaar hê dat valse voorwendsels in die geval van nie-wit immigrante aanvaarbaar moet wees. Indien nie, is dit glo “a frightening display of authoritarian rule” (380). Wat ek as leser my telkens afgevra het, is: Waarom wil Wekker, wat haarself graag ‘n Afro-Surinamer noem, die tradisionele Nederlandse samelewing volgens haar wense radikaal hervorm pleks van terug na Suriname te gaan en daardie land reg te trek? Myns insiens is sy ‘n hoogs ondankbare gas wat onnodig en verkeerdelik in Nederland geduld word. Sy het ook al in Suid-Afrika besoek afgelê (172).
Blykbaar pas Wekker mati radikaal in haar persoonlike lewe toe. Dit lyk asof sy een van ‘n groep van drie lesbiërs is wat as lewensmaats saamleef; ‘n andersoortige liefdesdriehoek: “I want to thank my loves Maggy Carrot and Altagracia Ramirez Felíz, who light up my life with laughter, lightness, and adventure and who help me to realize the best and most generous self that I can be, in this unorthodox but exciting life that we have chosen, in which the personal cannot help but be political” (205).
Sy begin haar teks met ‘n Franz Fanon-aanhaling sodat daar geen twyfel oor die radikaliteit van haar swart bewustheid hoef te wees nie. Sy erken ook dadelik dat haar verblyf in Amerika haar na haar terugkeer in 1992 met nuwe oë na Nederland laat kyk het (129). Sy wil Nederland hervorm op ‘n manier soortgelyk aan hoe swartes Amerika wil transformeer. Wat sy deurgaans vooropstel, is interseksionaliteit, dus die wedersydse onderskraging van verskillende soorte voorheen benadeeldes, hetsy swartes, vroue, homoseksuele, ens. Sy is self ‘n toonbeeld van interseksionaliteit, synde lesbies en swart (eintlik mulatto). “Sexual racism” is “the center of my explorations” (535). ‘n Enkele keer noem sy haarself bruin (3661). Wekker stam onder andere af van ‘n Surinaamse Jood, “my great-uncle Cosman Abraham Gomperts, brother of my grandmother Eva Gomperts, my father’s mother” (3515).
“This book is dedicated to an exploration of a strong paradox that is operative in the Netherlands and that, as I argue, is at the heart of the nation: the passion, forcefulness, and even aggression that race, in its intersections with gender, sexuality, and class, elicists among the white population, while at the same time the reactions of denial, disavowal, and elusiveness reign supreme. I am intrigued by the way that race pops up in unexpected places and moments, literally as the return of the repressed, while a dominant discourse stubbornly maintains that the Netherlands is and always has been color-blind and antiracist, a place of extraordinary hospitality and tolerance toward the racialized/ethnicized other, whether this quintessential other is perceived as black in some eras or as Muslim in others” (217). Wekker se entoesiasme vir Moslems word egter gekniehalter omdat hulle sterk teen homoseksualiteit gekant is.
Die “white Dutch sense of self” word toegeskryf aan “an imperial history … My main thesis is that an unacknowledged reservoir of knowledge and effects based on four hundred years of Dutch imperial rule plays a vital but unacknowledged part in dominant meaning-making processes, including the making of the self, taking place in Dutch society. In this exploration, I am guided by the concept of the cultural archive, which foregrounds the centrality of imperialism to Western culture” (222). Edward Said (1935-2003) beskryf die kultuurargief as die stoorplek van “a particular knowledge and structures of attitude and reference … [and] in Raymond Williams’ [1921-1988] seminal phrase, ‘structures of feeling.’ … There was virtual unanimity that subject races should be ruled, that there are subject races, that one race deserves and has consistently earned the right to be considered the race whose main mission is to expand beyond its own domain” (228). Vir Wekker is die kultuurargief “a repository of memory in the heads and hearts of people” (546); “that which is in between our ears, in our hearts and minds” (749); “that presence of the past in the present” (562). Volgens Wekker blyk blanke Nederlanders se kulturele argief ‘n “racist cultural archive” te wees (2565).
Die blanke Nederlander se “selfrepresentation” word dus hiervolgens toegeskryf aan imperialisme, waarby kolonialisme en slawerny uiteraard ingesluit word. Oor wat alles hiermee eensydig uitgesluit word, bekommer Wekker haar geensins nie. Vir haar gaan dit om anti-blanke aktivisme en propaganda. “Importantly, what Said is referring to here is that a racial grammar, a deep structure of inequality in thought and affect based on race, was installed in nineteenth-century European imperial populations and that it is from this deep reservoir, the cultural archive, that, among other things, a sense of self has been formed and fabricated. With the title White Innocence, I am invoking an important and apparently satisfying way of being in the world. It encapsulates a dominant way in which the Dutch think of themselves, as being a small, but just, ethical nation; color-blind, thus free of racism; as being inherently on the moral and ethical high ground, thus a guiding light to other folks and nations” (233). Later skryf sy van wit Nederland se “self-image as a hospitable nation receiving foreigners since time immemorial and offering them a safe haven in a hostile world” (1674). Sy verwys na blanke Nederlanders se “national self-flattery” (737), maar ‘n mens sal ver moet gaan soek om iemand te kry met (skynbaar) ‘n beter selfbeeld as Wekker.
Sy hou van die uitlatings van die swart Amerikaanse skryfster, Toni Morrison (gebore in 1931), oor bv slawerny. “Slavery broke the world in half, it broke it in every way. It broke Europe. It made them into something else, it made them slave masters, it made them crazy. You can’t do that for hundreds of years and it not take a toll. They had to dehumanize, not just the slaves but themselves … I am oriented toward the construction of the white self as superior and full of entitlement” (250). Wekker evalueer die blanke Nederlandse psige ingevolge verskynsels van lank gelede, naamlik slawerny, kolonialisme en imperialisme. In Amerika het sy geleer om die dinge waarvan swartes beskuldig word, soos hulle aanspraak op bevoorregting, “entitlement”, om te draai en dit op blankes van toepassing te maak; soos “privilege, entitlement, and violence” (535), bv “Nederlands perpetrated excessive violence against Indonesia” (416). Oor wat die ander party gedoen het, swyg sy. Daar is darem ‘n omgekeerde beskuldiging wat ek nog nie teëgekom het nie: dat blankes, waar hulle hulle ook al bevind, ‘n ellendekultuur vestig.
In die konteks van slawerny skryf Wekker: “The ever-threatened, anxious superiority of the white self needed to be stabilized, that anxious white identity needed to be strengthened incessantly, and this is connected to the excessive physical and psychic violence perpetrated against blacks” (1025). Die swart Aimé Césaire (1913-2008) van Martinique het geskryf: “That a nation which colonizes, that a civilization which justifies colonization – and therefore force – is already a sick civilization” (261). Hiervolgens kan die blankes en Europese of Westerse beskawing nie op onskuld aanspraak maak nie. Op ‘n soortgelyke manier word Suid-Afrikaanse blankes na aanleiding van apartheid deur bv Desmond Tutu en ander bevrydingsteoloë daarvan beskuldig dat hulle siek is en genees moet word.
“While the concept of race finds its origin in Europe and has been one of its main export products, still it is generally the case that race is declared an alien body of thought to Europe, coming to this continent from the United States or elsewhere” (278). Wetenskaplike begrippe, soos baie ander dinge (bv uitvindings), het inderdaad hulle oorsprong eerder in Europa of die Weste as in bv Afrika gehad. Maar dit is oordrewe en vermetel om die begrip ras een van Europa se hoofuitvoerprodukte te noem. Dit is mense soos Wekker wat die begrip ras van Amerika na Europa uitgevoer het om nie-wittes te probeer bevoordeel en blankes te benadeel. Sy benader “race as an organizing grammar of an imperial order in which modernity was framed” (573).
Volgens Wekker is daar drie hoofbegrippe in haar studie: “innocence, the cultural archive, and dominant white Dutch selfrepresentation” (284; ook 490). Hierby kan interseksionaliteit gevoeg word; die samespanning van “gender … race, class, sexuality and religion” (595) – altyd klas ook omdat marxisme nie afgewys word nie. Haar benadering is dié van die “outsider within” (289), dus ‘n swart lesbiër wat in Nederland is maar daar nie tuisvoel nie. “I cannot and do not want to deny being Dutch. I claim Dutchness, while at other times … I exclude myself. The position that fits me best is that of the ‘outsider within'” (3546). Sy het die opsie om elders heen te gaan (bv terug na Suriname of Amerika). Pleks daarvan probeer sy Nederland transformeer. In hierdie proses verguis sy blanke Nederlanders. Die ontkenning van rassisme deur blanke Nederlanders kan glo die vorm van “smug ignorance” aanneem, “(aggressively) rejecting the possibility to know” (523). Dit kan op sy beurt tot “racist violence” lei en die “continued cover-up of structural racism” (535). “The more powerful member of a binary pair – masculinity, whiteness – is consistently bracketed and is thereby invisibilized and installed as the norm” (616; ook 1406). Sy wil nie hê dat blankes normgewend moet wees nie omdat dit meerderwaardigheid impliseer. Daarom het sy dit in hierdie opsig ook teen wit vroue: “White female sexuality seems to be the neutral, normative variety” (792; ook 1368).
Tot die middel van die 20ste eeu was Nederland “overwhelmingly white” (311). Die totale hedendaagse bevolking word aangegee as 16.8 miljoen mense. Hiervan is 13.2 miljoen “autochtonous” (dus van hier), wat blank beteken (473), 3.6 miljoen (21.4%) is “allochtonous (ie coming from elsewhere)”, waarvan 2 miljoen (12%) nie-Westers en 1.6 miljoen (9.4%) Westers is (311). “Persistently, an innocent, fragile, emancipated white Dutch self is constructed versus a guilty, uncivilized, barbaric other, which in the past decades has been symbolized mostly by the Islamic other, but at different times in the recent past blacks (ie Afro-Surinamese, Antilleans, and Moluccans) have occupied that position” (479).
“The four largest migrant groups [are] Turks, Moroccans, Surinamese, and Antilleans” (317). Van alle immigrante word verwag om so gou moontlik te assimileer. “Those who cannot or will not be assimilated are segregated” (333). Van owerheidsweë is die uitgangspunt of ideaal mono-etnisiteit en monokulturaliteit (333). “The right of citizenship [becomes] a demand for cultural loyalty” (327). “Notwithstanding the thoroughly mixed makeup of the Dutch population in terms of racial or ethnic origins, the dominant representation is one of Dutchness as whiteness and being Christian” (338). Volgens Wekker is daar deesdae “the almost unanimous conclusion that multiculturalism has failed” (429; ook 1208). Ek dink dit geld in toenemende mate ook ander Europese lande en Amerika. ‘n Blanke Nederlander het gesê: “If you want to be equal to us, then don’t talk about differences; but if you are different from us, then you are not equal” (484).
Wekker het dit nie net teen blanke Nederlanders nie, maar teen blankes as sodanig, hetsy bv Europees of Amerikaans. “The construction of the European [ie white] self and its others took place in the force fields of ‘conquest, colonisation, empire formation, permanent settlement by Europeans of other parts of the globe, nationalist struggles by the colonised, and selective decolonisation.’ Contemporary constructions of ‘us’, those constructed as belonging to Europe, and ‘them’, those constructed as not belonging, though the specific groups targeted vary over time, still keep following that basic Manichean* logic. This entails the fundamental impossibility of being both European, constructed to mean being white and Christian, and being black-Muslim-migrant-refugee” (584). Oor die terme “wit” en “swart” skryf Wekker: “I use them not as biological categories but as political and cultural concepts” (637). “I follow [Ruth] Frankenberg’s conceptualization of whiteness, in that whiteness refers to ‘a set of locations that are historically, socially, politically, and culturally produced, and, moreover are intrinsically linked to unfolding relations of domination'” (644). [* “Manichean” verwys hier na die morele dualisme van ons/hulle en goed/sleg. Manicheanisme is ‘n gnostiese Persiese godsdiens waarvolgens lig/gees deurlopend uit die wêreld/materie verdwyn. Sedert 1994 ervaar ons inderdaad al hoe minder lig in Suid-Afrika. Gnostisisme: “Filosofiese en godsdienstige stelsel van die 1ste tot die 6de eeu, wat geleer het dat kennis eerder as geloof die sleutel tot die saligheid is” (HAT).]
“I view race as a ‘socially constructed rather than inherently meaningful category, one linked to relations of power and processes of struggle, and one whose meaning changes over time. Race, like gender, is “real” in the sense that it has real, though changing, effects in the world and real, tangible, and complex impacts on individuals’ sense of self and life chances'” (632). Myns insiens is die verskille tussen daardie “ons” en “hulle” nie bloot ideëele (uitgedinkte, versinde, denkbeeldige) konstrukte nie, maar werklikhede. Een van die verskille in benadering is dat die blanke “ons” in Europa en Amerika sedert die Tweede Wêreldoorlog aanvanklik die swart “hulle” wou integreer en assimileer, terwyl veral die Moslems as die “ultimate other” (632) dit nie wou doen nie en die blankes deesdae al hoe meer besef dat assimiliasie nie sal slaag nie. Dit behoort tot die gevolgtrekking te lei dat dit in landsbelang is om onassimileerbare immigrante en vlugtelinge nie in oorwegend blanke lande toe te laat nie. Monokulturaliteit behoort in sulke gevalle bo multikulturaliteit verkies te word. In oorwegend blanke lande lei multikulturaliteit nie tot kulturele verryking nie. In oorwegend swart lande, daarenteen, kan blankes myns insiens nie veel tot die verryking van bv Afrikakultuur bydra nie, maar hulle teenwoordigheid kan bv ekonomiese voorspoed bevorder.
Ten spyte van die duidelike wenslikheid, selfs noodsaaklikheid, dat die “ons” en “hulle” liewer apart moet leef, bly Wekker in ander opsigte vasklou aan pogings tot integrasie. Sy het dit bv teen die aanbieding van Nederlandse geskiedenis apart van Nederland se koloniale geskiedenis (666). Daarmee ontken sy eintlik dat daar enersyds so iets soos nasionale of vaderlandsgeskiedenis en andersyds koloniale geskiedenis kan wees. Sodanige onderskeid hoef nie en behoort nie die aanbieding van raakpunte en wisselwerking tussen die twee uit te sluit nie. Wekker wil nie hê dat Nederland en sy kolonies as “separate worlds, the metropolitan and the colonial,” getakseer word nie (671). Maar dan dring sy terselfdertyd daarop aan dat daar groot verskille tussen die Nederlandse kolonies in die Ooste, “Our Indies” (veral Indonesië), en dié in die Weste (Suriname en die Antille) was en is (677). Maar daar is ook ooreenkomste: “We are dealing here with a toxic heritage, the epistemic violence of a colonial discourse in which white people have silently and self-evidently assigned themselves a normative and superior position” (1368). “Dutch culture developed in many respects as a colonial culture and … the traces of this are discernible in our contemporary society” (1768). Sy (oor)beklemtoon die aanwesigheid van die verlede in die hede; net soos die invloed/nalatenskap van apartheid in die nuwe Suid-Afrika myns insiens oorbeklemtoon word.
In vyf hoofstukke onderneem Wekker vervolgens “case studies of everyday racist events” in Nederland en toon aan gevalle van wat sy noem die “sexualization … inferiorization, and criminalization” van swartes deur blankes (688). In die eerste hoofstuk verwys Wekker na drie insidente. Die eerste insident is toe die joernalis Martin Bril as die vader van twee tienerdogters op televisie gesê het: “Suppose she brings a big negro home” (810). Wekker takseer hierdie opmerking as erg rassisties, terwyl dit alternatiewelik vertolk kan word as ‘n besorgde ouer wat bewus is van die groot probleme wat kulturele verskille veroorsaak. Die persentasie werklik suksesvolle huwelike daal steeds. Huweliksverhoudings kan klaarblyklik ernstig gekniehalter word as die paartjies boonop uit verskillende rasse (bv wit en swart) kom en die kinders bruin is. Wekker noem dit “the micropolitics of a mixed marriage” (1072).
Die tweede insident waarna verwys word, is toe ‘n swart ma verkeerdelik as die kinderoppasser van haar wit kind aangesien is (845). Maar die konteks maak dit duidelik dat daar geen gemeenheid aan die kant van blankes was nie. Wekker hou egter nie daarvan as swartes in ‘n “dependent, subordinate role” gestereotipeer word nie (862). Verwant hieraan is “the experience of many black women in the Netherlands … that they are seen as prostitutes” (1077). Maar sodanige assosiasie is gegrond van talle konkrete voorbeelde. Wekker verwys na koloniale Suriname waar blanke mans weens “sexual privileges … parallel white and black families” gehad het (867). Sy beweer in koloniale Suriname “sexual relations between European men and local women were … encouraged” (993). Maar dit is strydig met die afkeer wat Rijcklof van Goens (1619-1682, goewerneur-generaal van Nederlands-Oos-Indië, 1678-1681) van gemengde huwelike uitgespreek het. Sy ideaal was dat “our race will degenerate as little as possible” (Praag 30 April).
In hierdie konteks haal Wekker nie net die geval van Thomas Thistlewood (1721-1786) op nie (2635) maar ook dié van John Gabriel Stedman (1744-1797) (1004 – oor albei kyk Praag 27 Mei). Van Thistlewood skryf Wekker: “His sexual exploitation of enslaved black women was not peculiar but typical of the permissiveness that was endemic to the social culture of white slave owning males. He was confident in his violent masculinity” (2646). Volgens Wekker is daar die neiging om op die kontinuum van “body/sexuality” tot “mind/rationality” swartes by die eersgenoemde en blankes by die laasgenoemde pool te plaas (1083).
Maar wat aan my siel krap, is dat die homoseksuele Wekker, wat geen gewone aanvoeling vir sulke sake het nie, telkens verwys na wit Nederlanders se “fascination with the black female body” (1115) en swartes wat glo, ten spyte van slawerny en onderdrukking, “a greater freedom in their bodies than whites” het “and thus maddingly and deeply attractive” vir blankes is (2630). Sy beweer dat vroeg in die 20ste eeu in Europa “black male and female nakedness became en vogue, under influence of the desire, against naturalism, to explore and delve into the ‘primitive, the authentic, the pure, the primary and the magic'” (1976). In die Stedman/Suriname-opset is dit baie duidelik dat seksuele verkeer tussen rasse plaasgevind het nie soseer omdat swart vroue uitsonderlik aantreklik vir blankes was nie, maar omdat swart vroue feitlik al was wat aanwesig was toe honderde blanke soldate uit Europa in 1773 in Suriname aangekom het.
Die derde insident waarna verwys word, is toe Wekker gearresteer is omdat sy op ‘n trein gery het sonder om ‘n reiskaartjie te koop. Dit het in die suidooste van Amsterdam gebeur waar “95 percent of the population is black” (894). Haar hoofklagte is blykbaar dat die polisie daar “white and overwhelmingly male” is (894). Sy is met meer ontsag deur die polisie behandel eers nadat sy genoem het dat sy ‘n professor is, maw as swart vrou is sy na bewering aanvanklik deur die polisie beskou as iemand van mindere belang of aansien. “One should somehow have the power, the strength of mind, not to allow others to discriminate against one” (911). Dit is die soort krag wat blankes in die nuwe Suid-Afrika teen rassediskriminasie nodig het.
In haar tweede hoofstuk fokus Wekker op Gender Studies maar voer haar argumente nie veel verder nie. Een van my griewe is dat aktiviste plaaslik nie van agtergeblewenes nie maar van agtergesteldes praat. Die term “agtergeblewenes” laat die moontlikheid oop dat daardie mense self aandadig aan hulle toestand kan wees. Die term “agtergesteldes” plaas die blaam vir agterlikheid egter uitsluitlik op die blankes; dat hierdie mense agtertoe gedwing is. Voorspelbaar is agtergesteldes die term wat Wekker verkies (1203). Sy hamer ook daarop dat blankes bevoordeel word, dat hulle in hierdie sin ‘n “invisible knapsack” (1619) vol “unearned privileges” dra (1641, 2432, 3411). Dit is tog seker moontlik dat ten minste sommige blankes bv suksesvol en welvarend is omdat hulle dit verdien en nie weens hulle uitbuiting van swartes nie.
Wekker stel haarself op teen die Nederlandse sosiale orde (establishment). Sy wil duidelikheid hê oor “which part of the population was supposed to do the adjusting and the integrating and which part was the norm” (1203). Van owerheidsweë word gesê “for successful integration it is necessary that we build on a foundation of shared values. Migrants should not only know the key values of Dutch society, but should also internalize them” (1210; ook 1400). Dit lyk vir my na redelike verwagtinge, maar in baie gevalle is geen gehoor hieraan gegee nie. “Those who reject this gesture are doomed to be excluded [as] outsiders” (1400). Voorheen was daar in Nederland vir immigrante en vlugtelinge “subsidies for self-organizations and cultural activities” (1231), maar baie hiervan is sedertdien teruggetrek, juis omdat dit assimilering teenwerk. “A strong cultural identity is now seen as the cause of the lack of integration of ethnic minorities” (1236).
Wat die stereotipering van nie-wittes en vroue betref, vertel Wekker van ‘n insident wat myns insiens moontlik gefabriseer is. Sy beweer dat sy by ‘n byeenkoms van ‘n werkgroep nie aangesien is as die belangrike persoon wat sy dink sy is nie, maar as die “cloakroom attendant” (1253). Die rede vir my skeptisisme oor of dit werklik gebeur het, is dat die naam van geen ander persoon of die plek (behalwe “somewhere in South Holland” – 1248) of datum (behalwe die jaar 1982, dus lank gelede – 1242) genoem word nie. Sy vertel ook dat sy as kind saam met haar broer en susters ‘n Rooms-Katolieke skool bygewoon het. “My siblings and I were abused and called bruine poepchinezen” (1264). Reeds as kind was sy geneig om aanstoot aan blankes te gee, bv: “In the fourth grade of primary school, when I was ten years old, I decided to give my yearly class presentation on three Surinamese freedom fighters, Kodyo, Mentor, and Present, who had set the capitol city of Paramaribo, Suriname, ablaze in 1821 in an attempt to put an end to slavery” (1965). Die verering van vandale, saboteurs en terroriste as vryheidsvegters en ikone is nie onbekend in die nuwe Suid-Afrika nie. Ek hou van Barry Hertzog se destydse benadering van “Suid-Afrika eerste”, maar Wekker verkwalik die “rightist parties that insist on ‘our people first'” (1362).
In die 1970’s is daar veral in Amerika met Women’s Studies as ‘n akademiese dissipline begin (1406). Toe Wekker in 1994 as dosent in Utrecht aangestel is, was sy die enigste swarte in die departement (1428). Daar was net twee swart dosente in die humaniora-fakulteit (1552). Wekker het besluit “to utilize the podium that was offered me” (1433). Sy het haarself gesien as “both the moral conscience and the primary problem solver of the department on issues of race” (1552). Ons eie Jonathan Jansen het in 2002, toe hy die dekaan van die Universiteit Pretoria (UP) se Fakulteit Opvoedkunde was, in Utrecht ‘n voordrag in sy eerste taal Engels gelewer; nie in sy moedertaal Afrikaans nie (1574). Wekker het in ‘n artikel op Jansen se rede gereageer (4469).
Iemand uit die gehoor het hierdie tersaaklike vraag aan Jansen gestel: “Are you really the dean of the pedagogical faculty? Is that so because you are good or because you are black?” (1580). In sy boek, Knowledge in the blood (2009), vertel Jansen dat die UP-rektor glad nie in die blankes wat destyds om die dekaanskap aansoek gedoen het, belang gestel het nie. En maande voordat Jansen daarna as die rektor by die Universiteit Vrystraat aangestel is, het die voorsitter van die universiteitsraad herhaaldelik die versekering gegee dat ‘n blanke nie as rektor aangestel sou word nie. In albei gevalle is dit myns insiens duidelik dat Jansen se ras ‘n deurslaggewende rol by hierdie twee aanstellings gespeel het maar Jansen skryf dit toe aan sy buitengewone verdienstelikheid as akademikus.
Hoofstuk 3 het as onderwerp die soort ding waarin Wekker belang stel. Dit het te make met die interseksionaliteit van ras (Hottentot) en geslag (“overdeveloped labia minora”). Drie Nederlandse vroue het in 1917 ‘n psigo-analis gespreek omdat hulle “Hottentot nymphae” het (1713). Freudiaans kan dit aan “the masculinity complex in women” toegeskryf word (1773). “The scientific context allows me to inquire into the understanding of female genitalia that was circulating among medical doctors, sexologists, biologists, and anthropologists, and which phantasmal place the genitals of African women occupied in that representation” (1736). “In medical and artistic Western discourses … the black female, specifically the Hottentot, comes to occupy the same spaces as the prostitute and the lesbian” (1982). Voorspelbaar skryf Wekker: “The concepts of self and other that came into being in Western modernity were dependent on the politics of colonial relations” (1746). Psigo-analise kan glo verstaan word as “a masculinist and colonialist discipline that promoted the idea of Western subjectivity in opposition to a colonized, feminine, and primitive other” (1851). Dit kom dus maar weer neer op Wekker se geykte preokkupasies en kenmerkende vertolkings.
Die onderwerp van hoofstuk 3 bring Wekker feitlik noodwendig uit by “the infamous case of … Sarah Baartman [1770s-1815]” (1999). “It is noteworthy that it was black women with their genitalia and pelvises and not black men who held obsessive fascination for white European and American biological and medical scientists” (2010). “Where did this obsession with black female genitals come from?” (2044). “My central understanding in this section is that race, as the prior fundamental scientific object of study, has inexorably been central to the conceptualizations of sex/gender and of sexuality” (2049). Die standpunt waarvan Wekker uitgaan, is dat die begrip “ras” histories voor die begrip “geslag” inslag gevind het. Dit lyk vir my na twak. Ek dink ‘n mens sou in klein geledere, bv in die familiekring, eers bewus van die twee geslagte (man en vrou) word en daarna in groter geledere van ras (wit en swart). Meer kennis oor die verskille tussen rasse sal dan mettertyd volg, maar bewustheid van nie-standaard seksuele praktyke (bv homoseksualiteit) sal baie stadiger deursyfer omdat sulke bedrywighede meesal nie in die openbaar plaasvind nie.
Wekker ontleen haar mening aan bv Siobhan B Somerville se boek, Queering the color line: Race and the invention of homosexuality in American culture (Duke University Press – die uitgewer van Wekker se 2016-boek – 2012, 273p; Amazon Kindle $18,80), wat ek nie gelees het nie. Maar volgens die inskrywing in die Amazon-katalogus het mense volgens Somerville bewus van verskille in seksuele praktyke (soos by homoseksualiteit) geword na aanleiding van bv hofsake wat rasverskille (soos wit teenoor swart) onder die publiek se aandag gebring het. Hiervandaan is dit dan ‘n klein stappie om blankes die skuld vir homoseksualiteit (soos vir so baie ander ongeregtighede) te gee omdat hulle teen swartes op grond van ras gediskrimineer het. Maar dit gaan dan nog net oor bewustheid van homoseksualiteit (by die publiek); nie oor die ontstaan/uitvinding (“invention” – in die boektitel) daarvan nie.
Ras is, volgens Wekker, “a social and symbolic grammar as important as gender” (233), wat eienaardig is omdat ras in die geledere van identiteitstudies dikwels as ‘n verbeeldingsvlug of konstruk afgemaak word. Let op hoe Wekker uit hierdie dilemma kom deur ras tot ‘n skynbegrip te verklaar. “Race as a fundamental social and (pseudo)scientific concept preceded sex/gender, sexuality, and class, and this manifests in various conceptualizations taking race as their point of departure. It is not just that in temperament, intelligence, and physiology, the so-called lower races have often provided a metaphor for women [but], vice versa, that women have stood in for the lower races” (2060). Wekker se wiele kom myns insiens heeltemal af wanneer sy skryf: “Decolonial feminism … points to gender as a colonial introduction. As a concept gender did not exist among indigenous black people; more fluid categorizations prevailed, but the nonexistence of gender led to the categorization of colonized people as animalistic, nonhuman” (2071). Dit lyk vir my na soliede twak. “The personage of the savage was developed as the other of civilisation and one of the first ‘proofs’ of this otherness was the nakedness of the savage, the visibility of its sex” (2081). Ek sou eerder redeneer dat primitiewe mense in die warm streke nie nodig gehad het om klere te dra nie en dus nie gou uitgevind het hoe om klere te maak nie; vandaar die “visibility of its sex.” Maar daardie sigbaarheid van mense se seksuele toerusting onderskryf my standpunt dat die begrip “geslag” histories waarskynlik voor die begrip “ras” ontstaan het.
“This is a complicated narrative that showcases a deep obsession with blackness, spesifically with black female genitalia, on the one hand, and, in subsequent epochs, an active disappearance of this interest, on the other” (2055). Ek sou eerder beweer dat daar nooit sodanige obsessie in noemenswaardige mate by blankes was nie. Dat wetenskaplikes en nuuskieriges na Baartman as ‘n eienaardigheid kom kyk het, is verstaanbaar. Toe die eerste kameelperd na Europa geneem is, was daar soortgelyke groot belangstelling. Dink net watter bohaai feministiese aktiviste soos Wekker sou opgeskop het as blankes in die kameelperd belang gestel het maar nie in Baartman nie.
Pamela Pattynama (links) en Ena Jansen
Die Suid-Afrikaanse skryfster, Diana Ferrus, het in Wekker se departement in Utrecht studeer en ‘n gedig, “I have come to take you home,” oor Baartman geskryf (3755, 4052). In die bibliografie (4296, 4304) word daar ook vier publikasies van Pamela Pattynama gelys, waaruit ‘n oriëntasie soortgelyk aan dié van Wekker blyk. Pattynama is die Indonesiese lewensmaat van Ena Jansen.
Hoofstuk 4 handel oor homoseksualiteit. In die publiek se oë “gays and lesbians belong to the dominant racial group; that is, in the public eye gays are white. Diversity in sexual cultures, including same-sex cultures, has, by now, with the multiculturalization of Dutch society, become an irreversible fact, but there is no diversity in dominant representations of gay and lesbian life” (2394). Wekker se beswaar is dus maar weer dat blankheid normgewend is. Naas Afro-Surinaamse mati skryf Wekker nou ook van die soortgelyke kapuchera van die Antille. “The construction of their same-sex sexuality, based on West African ‘grammatical principles,’ should not be equated with Western homo- or bisexuality” (2410). In Ghana is daar die soortgelyke supi (2415). Wekker beklemtoon dat hierdie seksuele praktyke van swartes van Westerse praktyke verskil, maar sê nie hoe nie; nie dat ek belangstel om te weet nie. Maar al hierdie soorte seksuele gedrag word glo in Nederland by immigrante aangetref (2421). Die naaste wat Wekker daaraan kom om lig te werp op die verskil in seksualiteit in die Weste en by swartes is: “In the West, the verbal is the sign of modernity, emancipation, and sexual liberation, versus the Afro-Surinamese performative, that does not have to claim an inner, fixed sexual being” (2509). Hierdie sin verwys terug na haar proefskrif waarvolgens seksualiteit op ‘n glyplank tussen manlik en vroulik kan wees. Oor moderniteit beweer sy verder: “The emanication of women and homosexuality [is] the litmus test for modernity” (2443).
In my jeug was daar Swart Piet, sonder stemreg en vakbond en glad nie hardegat nie. Hy het sonder om te mor of te kla die skoorstene skoongemaak sodat Kersvader die presente kon aflewer. Swart Piet het ook Kersvader se rendiere versorg deur kos en water aan hulle te gee. Hoe dinge intussen verander het, blyk uit hoofstuk 5, die laaste hoofstuk. Dit toon dat ons dinge plaaslik effe aangepas het. Swart Piet was die (fiktiewe) Moorse (Arabiese/Berber-) assistent van Sinterklaas (Saint Nicolas), die wit biskop van Myra in die 4de eeu in Griekeland (nou in Turkye). Sinterklaas is die beskermheilige van matrose en kinders (3109). Omdat Piet swart is, word hy met die duiwel geassosieer. Hy het ‘n sak by hom waarin hy stout kinders kon wegvat (3115). Sy rol is “to amuse and frighten children into obedience” (3303). “It is in 1850 – thirteen years before the abolition of slavery – … that the Dutch teacher Jan Schenkman introduced the figure of Zwarte Piet as the obedient servant of Sinterklaas, in an illustrated children’s book” (3303).
Swart Piet word deesdae as generies swart geklassifiseer en mag dus polities byderwets nie in ‘n onderdanige rol gestereotipeer word nie. Die tradisionele uitbeelding van Swart Piet en Sinterklaas dui glo op “gross inequalities of power ” en ‘n “violent hierarchy” (2840), wat nie in ons era met sy ideaal van gelykheid geduld kan word nie. “Zwarte Piet supports a stereotypical image of African people and people of African descent as second-class citizens, feeds underlying ideas about inferiority within Dutch society and gives rise to racial feelings and racism” (2916). “Blacks were envisioned fundamentally as vehicles for white enjoyment” (3325). Omdat Swart Piet ‘n Moor is, sal hy glo anti-Moslem sentiment aanwakker (3120).
In Nederland het aktiviste protes aangeteken teen die voortgesette uitbeelding van Swart Piet. Dit het maar weer neergekom op ‘n verskil van mening tussen die wit “ons” en die swart “hulle” (2894). “Zwarte Piet is racisme” (2905) het die swartes en progressiewe/liberaliste gesê, terwyl die standpunt van die blanke konserwatiewe/behoudendes is: “This is our culture, our tradition” (2983). “If you want to live here, you have to adjust to us. Otherwise just leave” (3080). Wekker reken daar is ‘n “hypersensitivity to foreign criticism of the way we do things here, in our little country” (3969).
Om sake te beredder, is besluit Swart Piet “would become progressively less ‘negroid'” (2910). Maar die beswaar wat daarteen geopper is, is dat Swart Piet nie geneties swart is nie. “Pete became Black Pete because he had to pass through the chimney” (3103). Die winkel Bijenkorf het Swart Piet in 2015 in Goue Piet verander (3827). In 2015 is berig dat besluit is “the schools have three years to present a ‘neutral’ Pete, and for 2015 it means doing away with at least one of his five derogatory characteristics: red lips, kinky hair, golden earrings, black skin and stupidity in his presentation” (3870). Wekker kom tot die volgende anti-wit gevolgtrekking: “Ultimately, the preservation of that precious innocent sense of self is the most repressed as well as the most driving reason for the vehemence of the debate” (3346).
Slot
Wat duidelik is, is dat Wekker se siening en blykbaar ook haar hele lewe deur haar ras en seksualiteit gedikteer word. In albei opsigte bevind sy haar buite die Nederlandse hoofstroom. Dit maak van haar ‘n vreemdeling in die land waarin sy die grootste deel van haar lewe deurgebring het. In Queeristan (3537) sal sy seker meer tuis voel. Haar siening van blanke Nederlanders en trouens van alle blankes, asook die Weste, kan allermins as ewewigtig of gesaghebbend aanvaar word.
Wekker het in 2009 ‘n artikel oor “Imagining Black Europe” gepubliseer (4475), wat op die radikaliteit van haar politieke denke kan dui. Dit herinner aan Ferial Haffajee se boek, What if there were no whites in South Africa? (2015, 153p; Amazon Kindle $17,52). Implisiet in albei gevalle is daar denke wat vir my as blanke afstootlik is. Die ironie en tragedie is dat dit nie noodwendig wensdenkery is nie. Sowel ‘n swart Europa as ‘n homogene nie-wit Suid-Afrika is moontlikhede. Albei verskynsels is besig om sienderoë die wrede werklikheid te word.
My bostaande teks gee ‘n aanduiding van die soort “akademiese” werk wat in Gender Studies gedoen word. Daar word dikwels nie eens probeer om objektief of wetenskaplik met ‘n onderwerp om te gaan nie. Van Jürgen Graf (gebore in 1951) is onlangs die volgende boek gepubliseer: White world awake! Stopping the planned extermination of our volk (Marlboro: Barnes Review/Peace Books, 2016, 540p; Amazon Kindle $4,55). Ek moet sê dat ek eintlik teleurgesteld met die propagandistiese inslag van die teks is. Maar hy verskaf ook sinvolle inligting. Graf is een van diegene wat die verdere verswarting van Europa wil voorkom deur hierdie lande in ‘n “Eurasian Federation” (7060) saam te voeg. Hy lys verskeie maatreëls waarmee sommige van die huidige negatiewe kenmerke van Europa teengewerk kan word. “Many of the solutions apply equally to the rest of the White World” (7065). Deel van sy “10-step program” (7065) is die hervorming van onderwys, wat identiteitstudies, soos Gender Studies, in die slag sal laat bly. Hy druk hom nogal kras uit: “A university professor of ‘Gender Studies’, after the abolition of this subject, has to accept a position as a typist or a geriatric care giver and, contrary to their earlier occupation, is now to pursue something useful” (6389).
Intussen is daar geen einde aan die stories wat Wekker en haar geesgenote vertel en aangemoedig word om ten koste van blankes te vertel nie. Daar is bv die swart dosent aan Cornell University (Ithaca, New York), Grant Farred, wat die (fiktiewe) storie vertel van hoe hy blare by sy huis gehark het toe ‘n blanke vrou vir hom werk aangebied het; seker tuinwerk. Hy het ‘n boek daaroor gepubliseer: Martin Heidegger saved my life (2015, 104p; Amazon Kindle $5,12). In die na-meriete era moet besef word dat enigeen enige pos kan beklee, maak nie saak hoe hoog die pos is en watter vereistes tradisioneel daarvoor gestel is nie.
Neo, ‘n karakter in die rolprent The Matrix, word ‘n keuse gebied. Hy kan kies tussen ‘n blou of ‘n rooi pil. Drink hy die blou pil, kan hy voortgaan om in sy gerieflike bestaan voort te ploeter. Drink hy die rooi pil, sal die ongemaklike waarheid aan hom onthul word, naamlik dat hy slegs in ‘n rekenaarsimulasie bestaan, en nie werklik ‘n lewe daarbuite lei nie.
Daar is deesdae ‘n besonder interessante beweging, of selfs ‘n herlewing, onderweg onder mans in die VSA, en spesifiek blanke mans. Dit word die Red Pill-beweging genoem, nav die keuse wat die Neo-karakter hier bo gebied word. Hierdie Red Pill-mans beskou hulself as diegene wat die rooi pil gesluk het; wat die realiteit oor die feminisme, politieke korrektheid en verhoudings ingesien het. Myns insiens is dit eerder ‘n herontdekking van eeue oue gesonde verstand as ‘n nuwe insig, maar hoe dit ook al sy.
Die Red Pill-herlewing volg in reaksie op die jare lange geteiken van blanke mans deur die radikale feminisme en die politieke korrektheid wat deur haatblaaie soos Naspers se Women24 verkwansel word, maar ook deur die linkses, veral op kampusse in die VSA. Die feminisme is uiteraard een van die mees kwaadardige, haatdraende, aggressiewe fenomene wat die kulturele marxisme kenmerk. Volgens die feminisme verteenwoordig heteroseksuele mans alles wat verkeerd is met die moderne samelewing. Die geringste belangstelling wat ‘n man in ‘n vrou toon, word bv deur onvergenoegde, oorgewig draers van plat skoene aan die klok van teistering gehang, en seksuele omgang, al is dit met toestemming, kan maklik in ‘n klag van verkragting ontaard op ‘n Amerikaanse universiteitskampus, selfs al het die vrou die beweerde verkragter vir maande lank aktief gejag.
Hierdie tipe feminisme het helaas deel van die hoofstroom en openbare denke geword. Feminazi’s soos prof Amanda Gouws, skryf gevolglik talle skril rubrieke wat te velde trek teen die sogenaamde patriargie; rubrieke vol leuens en propaganda wat nietemin vir soetkoek opgevreet word deur die betamannetjies en verloorders wat as hoernaliste vir Naspers werk. So ook word die mees absurde geskree teen mans op Naspers se haatblaaie soos Women24 verdra, maar dit sou ondenkbaar wees dat Naspers ‘n soortegelyke, vrouehatende blad, sou verdra.
Só suksesvol is hierdie antiman-veldtog, dat ‘n opperste betamannetjie, die voormalige redakteur van Beeld, Pieter du Toit, selfs deelgeneem het aan die heksejag op Marius Roodt, die persoon wat die Huffington Post tot ‘n blote grap gereduseer het. Roodt se genadelose satire van feministiese propaganda was ‘n reuseverleentheid vir die Huffington Post en die res van die linkse Naspers-Lügenpresse. Ek kan maar net spekuleer oor presies wat skeefgeloop het in Du Toit se mislike, betekenislose lewetjie, en hoe volledig die feminisme hom gereduseer het tot ‘n weekdiertjie sonder ‘n penis, dat hy homself genoop gevoel het om homself te wend tot die klakkelose deelname aan die skandelike geteiken van Marius Roodt deur Verashni Pillay. Pillay se optrede en Du Toit se gekruip voor sy feministiese meesteresse was egter puur verniet; Pillay is steeds afgedank. Kennelik is betamannetjiestatus egter ‘n voorvereiste vir ‘n pos as ‘n Naspershoernalis.
Du Toit het duidelik The Red Pill nodig, want The Red Pill bied ‘n verfrissende teenvoeter vir die feminisme, dmv ‘n nugtere, rasionele analise van die dryfvere agter die manlike en vroulike psiges waar dit by verhoudings kom. Ek nooi lesers uit om self te gaan oplees oor die onderwerp, maar een van die kernbegrippe agter The Red Pill is dat mans vir te lank gebreinspoel is om hul eie waarde te onderskat. Vrouens, daarenteen, word deur die feminisme en politieke korrektheid gebreinspoel om hul eie waarde, relatief tot mans in ‘n verhouding, heeltemal te oorskat. Mans wat volgens die Red Pill-teorie suksesvol gebreinspoel word om hierdie toedrag van sake bloot te aanvaar, word Blue Pill-mans of dan betamannetjies genoem.
Omdat mans se waarde in die samelewing hopeloos onderskat word, is die moderne, bevryde (“liberated”) man ‘n patetiese kreatuurtjie. Hy is ‘n Pieter du Toit, ‘n betamannetjie, ‘n hênsopper wat alle bevele sal gehoorsaam wat hy van iemand met ‘n vagina ontvang, bloot omdat die opdraggewer oor laasgenoemde orgaan beskik. Die kenmerk van ‘n ongetroude betamannetjie is byvoorbeeld dat hy om aantreklike vrouens “sirkel”. Ons almal ken hulle – mans wat hoop en bid dat, as hy guns op guns sou doen vir ‘n vrou waarop hy verlief is, hy haar belangstelling gaan aanwakker. Dit werk helaas nooit nie. Vrouens stel eenvoudig nie belang in mans wat hul op daardie wyse verneder nie, en sal eerder belangstel in alfamannetjies wat nie ‘n snars omgee nie en hulle aktief ignoreer. Getroude betamannetjies, daarenteen, moet toestemming vir alles, selfs die mees onbenullige goed, vra by hul vrouens. Betamannetjies kla dus dat vrouens hulle misbruik, maar dit is betamannetjies se eie skuld, omdat hulle nie mans genoeg is om vrouens te gee wat hulle werklik verlang nie, naamlik sterk, manlike leiding in hul verhoudings nie.
The Red Pill bied ‘n teenvoeter hiervoor. Dit wil mans leer om selfvertroue te ontwikkel, om die leiers te wees; om ‘n Jopie Fourie ipv ‘n Pieter du Toit te wees, om te vat wat jy wil hê, in plaas daarvan om op patetiese wyse te moet smeek daarvoor, en om jouself te moet verneder vir ‘n klein bietjie aandag.
Dit sou uiteraard maklik wees om die Red Pill-beweging af te maak as die blote hatery van die vroulike geslag of ‘n blote reaksie op die feminisme, en as ‘n vry-in-die-bondel-benadering, maar soos ek dit verstaan, is dit juis waaroor dit níé gaan nie. Die Red Pill-beweging gaan juis oor die herontwaking van mans as diegene met selfvertroue, wat ‘n steunpilaar bied aan vrouens wanneer vrouens emosionele storms beleef. Die beweging praat daarom van “frame”, ‘n begrip wat daarop neerkom dat die man die leier in die verhouding is, en die agenda binne ‘n verhouding moet bepaal. Die Red Pill beveel dan inderdaad ook aan dat mans hulself beide psigies en fisies — ook in die gimnasium, dmv fisiese oefening — sterk moet maak.
In hierdie opsig is daar duidelike raakvlakke tussen The Red Pill en die bybelse opdrag aan mans om die priesters in hul huise te wees. Ek is oortuig dat selfs die mees radikale feminis, mits sy hoegenaamd in mans belangstel, eintlik na ‘n alfamannetjie smag, ‘n man met selfvertroue, iemand wat op die psigiese en fisiese vlakke na homself omsien, en met genoegsame selfvertroue binne ‘n verhouding optree. Vrouens smag na Koos de la Rey, nie na Pieter du Toit nie.
Watter een gaan dit dus wees, meneer die Praagleser? Watter pil gaan jý drink?
— Jared van Niekerk, per e-pos
Stuur vir ons u mening na briewe[aapstert]praag.co.za
Die minister van verdediging, Nosiviwe Mapisa-Nqakula, sal vandag ‘n monument by die Kasteel in Kaapstad onthul wat die lewe van die Khoi-vrou Krotoa uitbeeld.
Die minister het in ‘n verklaring in geradbraakte Engels gesê Krotoa “het ‘n ingesteldheid vir tale gedemonstreer ” en “word beskou as een van die hoofargitekte van die Afrikaanse taal”.
Sy is ook as ‘n “feminis” beskryf deur Max du Preez, wat klaarblyklik weer nie kon nalaat om die “spirituele begrafnis” tot die absurde te verhef nie.
Krotoa is later getroud met ‘n Deense dokter “in wat die eerste amptelike gemengderashuwelik in SA was”, maar het later die guns van die Nederlandse “Groot baases” (sic) verloor het en is weens haar drankmisbruik na Robbeneiland verban.
Die feit dat Krotoa ‘n alkoholis was, word egter verswyg.
Die dokter Peter Havgard, wat die Nederlanders Pieter van Meerhof genoem het, is met die Strandlopertolk getroud nadat sy eers gedoop is. Sy was daarna as Eva van Meerhof bekend.
Krotoa het van tienjarige ouderdom as huiswerker in die huishouding van Jan en Maria van Riebeeck gewerk, en haar later as tolk tussen Nederlandse setlaars en die Khoi-stamme aan die Kaap gevestig.
Die departement sal ‘n simboliese seremonie hou ter ere van Krotoa wie se oorskot aanvanklik by die Kasteel begrawe is, maar later op die terrein van die Groote Kerk in Kaapstad herbegrawe is.
Krotoa was lid van die Strandlopers, die Goringhaiconastam en die niggie van Autshumato, oftewel Harry die Strandloper, ook ‘n Khoi-tolk. Eva was dus goed met die Europese manier van doen bekend.
Haar dogter, Pieternella van die Kaap, se lewe is deur die skrywer Daleen Matthee verewig. In Eilande deur Dan Sleigh, is haar moeder en haar eie lewe ook weergegee.
Pieternella en Salamon, twee jongste kinders uit haar huwelik met Meerhof, is in 1677 na Mauritius.
Pieternella is later getroud Daniel Zaaijman, ‘n VOC-groenteboer van Vlissingen. Hulle het vier seuns en vier dogters gehad. Die gesin het weer later terug na die Kaap verhuis.
Hulle kleindogter, Engela Catharina Zaaijman is getroud met Abraham Peltzer, seun van Abraham Peltzer, ‘n VOC-soldaat van Hamburg, Duitsland en Elizabeth van den Berg.
Kyk, as daar één ding is wat jy nie vir ‘n feminis moet sê nie, sou dit wees dat die manlike en die vroulike brein wesentlik verskil. Volgens feministe is dit ‘n infame leuen, en is daar hoegenaamd geen onderskeid in terme van denke en emosies te tref tussen die manlike en vroulike psiges nie. ‘n Vrou, volgens die feminis, is in ‘n elke iedere opsig nie net mans se gelykes nie, ook op verstandelike vlak, maar inderdaad ook mans se meerderes. (Het Frans Ludeke tog net hierna geluister voor die huidige seisoen, dan kon die Bulle se patetiese voorry versterk gewees het met ‘n paar draers van plat skoene van die teenoorgestelde geslag!)
Voorts hou die linkses vol dat ras ‘n blote sosiale konstruk is. Met ander woorde: ‘n Pikswart Kongolees is 100% dieselfde as ‘n Chinees en ‘n blonde Sweed, buiten vir sy velkleur. Dit is blote sosiale indoktrinasie wat ons maak dink dat hierdie drie persone hoegenaamd verskil agv hulle ras.
Maar o, weë, toe kom die 65-jarige oupa en voormalige Olimpiese atleet, Bruce Jenner, asook die voormalige sproetgesig blondine, Rachel Dolezal, en gooi lelike knuppels in die linkses se hoenderhok.
Jenner het onlangs op die tydskrif Vanity Fair se voorblad gepryk as ene Caitlin, wat volgens Jenner die ware Jakop is; die eintlike Bruce is nie Bruce nie, maar Caitlin. Jenner beweer dat hy van kleins af besef het hy is in werklikheid ‘n vrou. Caitlin het weliswaar, en op teenstrydige wyse, beduidende hoeveelhede hulp nodig gehad om haarself te omvorm na iemand wat hy glo werklik was. Niemand se natuurlike vel lyk op 65 soos Caitlin se vel op die voorblad van Vanity Fair nie. Daar is miljoene rande se silikoon, hormooninspuitings, Photoshop en grimering gebruik om die groteske “vrou” met sy vierkantige kakebeen en gespierde skouers op die voorblad van Vanity Fair te kry. Tog vreemd, nie waar nie, dat Jenner beweer Caitlin is wie hy al die tyd was, maar dat dit ‘n enorme hoop geld en inspanning vereis het om sy beweerde eintlike self na vore te bring. Jenner is egter nog nie heeltemal Caitlin nie. Jenner het nog nie heeltemal so ver gegaan nie. Bruce se knuppel is as’t ware nog steeds in sy hoenderhok.
Nietemin het die hoofstroommedia, nes ‘n verwarde spul hoenders, geskarrel om hul klakkelose bewondering vir Caitlin uit te spreek. Enige iemand wat gegril het vir die groteske bespotting wat Jenner van ware vrouens gemaak het, is uitgekryt as agterlik en bevooroordeeld. Nes die geval is met ras as ‘n beweerde sosiale konstruk, verkondig die media ook wyd en syd dat daar in werklikheid ‘n legio sogenaamde geslagte is, en dat elke individu sommer namens hom-, haar- of ditself kan besluit wat hy/sy/dit is. Facebook in die VSA het ‘n allemintige 56 sogenaamde “genders”, waaronder belaglikhede soos “cisgender” en “genderqueer” tel. Die mediese wetenskap, daarenteen, herken slegs drie moonlikhede: Persone met twee X-chromosome, ‘n X en ‘n Y chromosoom, of dan gevalle soos Caster Semenya, wat bekendstaan as interseks.
Jenner is nie laasgenoemde nie. Hy is nie ‘n Caster Semenya-geval nie. Nee, Jenner het gemaak soos die linkses aanbeveel, en sommer vanself besluit hy is ‘n vrou, en toe miljoene rande daaraan spandeer om homself reg te bewys. Maar, en hier is waar Jenner asook die klakkelose media erg van die wa afval, volgens die feminisme is daar geen verskil die tussen manlike en vroulike brein nie. Hoe nou gemaak? Jenner beweer dat sy brein, maar nie sy liggaam nie, van meet af aan vroulik was. Albei kan gevolglik nie reg wees nie. Ek wag in spanning vir die feministiese propagandiste, onder andere die individu met die blou hare wat vir Women24 skryf, om hierdie teenstrydigheid vir ons te op te klaar.
Die tweede linkse bedrieër wat my maand aansienlik opgehelder het, is die telgie van twee ekstreemlinkse, selfhatende blanke ouers van Tsjeggiese en Duitse herkoms, Rachel Dolezal. Sy het haarself, baie soos Jenner, probeer omvorm in wat die Amerikaners ‘n “colored” sou noem, kompleet met ‘n gevlegde boskaas, wat sekerlik ‘n formidabele parasietlading dra, asook ‘n oranje vel wat skynbaar die resultaat van verbruiningsprodukte is. Haar linkse ouers het nie minder nie as vier swart wesies aangeneem, iets wat klaarblyklik permanente letsels op Dolezal gelaat het. Was haar ouers teleurgesteld dat hulle biologiese kind onverklaarblaar ook blank gebore is? Sy het selfs met ‘n swart man getrou.
Nie net het Dolezal haar voorkoms probeer verander nie, maar ook die kenmerkende slagoffermentaliteit van sekere rasgroepe haar eie gemaak. Sy het in 2014 die voorsitster van ‘n tak van die National Association for the Advancement of Colored People, die NAACP, geword, en daarin geslaag om dié spul professionele slagoffers vir twee jaar vir die gek te hou. Ten spyte van haar blou oë het niemand skynbaar lont geruik nie, en kon Dolezal selfs daarop aanspraak maak dat sy, ‘n blanke persoon, die slagoffer was van rassehaat. Sy het so ver gegaan om haar werkgewer te dagvaar vir diskriminasie op grond van haar (swart) velkleur.
Die uiteinde was egter dat Dolezal moes bedank as voorsitster van haar tak van die NAACP. Skynbaar is ras nie altyd ‘n sogenaamde sosiale konstruk nie, en het dit tog ‘n biologiese grondslag, maar slegs wanneer dit die linkses pas.
Daar is talle ooreenkomste tussen Jenner en Dolezal se bedrog. Beide het self probeer besluite neem oor hul genetiese lot in die lewe, en hul genetiese toekoms as’t ware in hul eie hande geneem. Dolezal en Jenner het egter in die proses, en heel waarskynlik sonder dat dit enigsins hulle bedoeling was, briljant daarin geslaag om op ‘n genadelose wyse die draak te steek met die linkses se waansin.
Jenner is nié “Caitlin” nie – hy is ‘n verwarde oupa van 65, wat op sy oudag jimpel geraak het. Sy poging om homself te omvorm in ‘n vrou, dryf bloot op groteske wyse die spot met elke regte, biologiese vrou, dws meer as 50% van alle mense op aarde. Nie net dryf die groteske Caitlin die spot met vrouens nie, maar ook met Facebook se 56 “genders” asook met diegene wat sulke propaganda in ons almal se kele wil afdruk.
Dolezal het op haar beurt gewys hoe verspot maklik dit is om gek te skeer met die industrie van professionale swart slagoffers. Waarom is sy egter in die pad gesteek? Ras is immers glo ‘n sosiale konstruk. As die linkses hul eie snert geglo het, is Dolezal net so swart soos die donkerste Kongolees. Hoekom? Want Dolezal sê so.
‘n Voormalige werwingsplakkaat van die Amerikaanse leër het gelui: “Be all you can be.” Vir die hedendaagse kranksinnige en dom linkse (is daar enige ander soort?) het dié slogan egter verander in: “Be anything you want to be.”
Ek was nog altyd onder die indruk dat vordering sou aandui dat daar ʼn verbetering is vanaf dít wat was tot dít wat nou is. So het ons vordering getoon vanaf grotte na huise, vanaf vingerprentjies teen genoemde grotmure na die geskrewe woord en pragtige stukke kuns, vanaf klippe rondsleep na die wiel (en uiteindelik die binnebrandmotor), vanaf somme op ons vingers doen na kragtige rekenaars die grote van ons mobiele telefone wat komplekse wiskundige algoritmes kan bereken. Tegnologies het ons oor die laaste paar honderd jaar baie vordering getoon. In Engels word daar verwys na “progress” wat natuurlik die direkte vertaling van die Afrikaanse woord “vordering” is.
Ook op geestelike gebiede (waaronder morele waardes, sedes en etiek) het ons vordering as ʼn samelewing getoon. Sekere samelewings het meer gevorder as ander en party het glad nie gevorder in hierdie opsig nie. Deur hierdie ontwikkeling (of vordering) het ons ons weg oop gevind om te kan onderskei tussen reg en verkeerd, wat aanvaarbaar is en wat nie. Sekere optredes en aksies was taboe en sommiges was nie net taboe nie maar is so afskuwelik dat dit teen ons menslikheid indruis. Dit is hierdie eienskap van lewende denke wat ons van die diereryk onderskei.
Verkeerdelik was ek van mening dat “vordering” en “progressief” nabye sinonieme is, maar dit wil eerder voorkom asof die term “progressief” deur Angel-Saksiese kultuurmarxisme gekoöpteer is in die taal van politieke korrektheid. Blykbaar beteken “progressief” nou iets heeltemal anders as wat ek en jy dink dit beteken – wat dit is vind ons maar daagliks uit soos diegene wat hulself as progressief bestempel die betekenis aanpas soos wat die wind waai.
Eweneens is die begrip van morele waardes, sedes en etiek ook daagliks ondergeskik aan herdefinisie soos wat progressiewe goed dink. Dermate dat dit nou esoteries van aard is. Ons gewone sterflinge is nie beskore om te verstaan nie aangesien ons nie progressief genoeg is om die hekwagte te wees van wat moreel, sedelik of eties is nie. Dit is slegs ʼn piepklein groepie beskore wat sterk herinner aan die Melvilliete van Naspers, wat dan in die bybels van die hoofstroommedia as onweerlegbare waarheid verkondig word.
Dinge is deesdae so progressief dat dit die indruk skep dat ons samelewing teen die spoed van die heilige wit Eland agteruit boer. Die vaart van die progressiewe treintjie raak al hoe doller en hoekom dit nog nie ontspoor het nie is vir my ʼn raaisel. Wat ek wel weet, is dat die progressiewe lot netjiese karikature van hulself maak.
Die gedagte dat progressiwiteit die absurde gaan probeer vermag, spook al ʼn wyle by my. Ons het alreeds ervaar hoe die normalisering van die een taboe na die ander werklikheid word. Sulke taboes moet genormaliseer word andersins kan almal nie gelyk wees nie. Gereeld word een of ander woordjie met die aanhangsel van “fobie” voor behoudende mense se koppe gegooi wanneer die “nuwe normaal” nie aanvaarbaar is nie. Tereg begin mense wonder wie is nou eintlik in beheer van die Malhuis.
Daar is egter onaanvaarbare gedrag wat tot nou die strop vrygespring het juis omdat dit die meeste teen die morele aard van die Westerling indruis. Die samelewing vind hierdie gedrag en dade so afskuwelik dat dit wydverspreide veroordeling verdien wanneer dit plaasvind – dit is die eeue oue ontwikkeling van ons geestelikheid wat ons noodsaak om dit te veroordeel. Dit beteken nie dat pogings om hierdie afwykende en antisosiale gedrag te normaliseer deur die mees progressiewe van progressiewes nie daagliks plaasvind nie. Solank jy net nie die “misdaad” van rassisme pleeg of jou verskuldig aan ‘n (aanhangsel)-fobie nie, is enigiets mos aanvaarbaar, normaal en regverdigbaar.
Kort-kort lees mens dinge wat die hare in jou nek laat opstaan en daardie olierige gevoel op jou maag veroorsaak. Jy seg onmiddellik vir jouself: “Hier kom moeilikheid, nie vandag nie, dalk nie more nie maar binnekort.” En so was dit ook onlangs vir die uwe – verskeie artikels, berigte, gespreksforums en blogs het die nekhare laat regop staan, daai Sondagoggendbabelasgevoel op die maag gegee en ek seg vir myself: “Gaan ons dit rêrig toelaat?”
Ons almal weet dat daar verskeie afskuwelike dade is wat indruis teen alles wat die mens as goed en reg vind. In my boek is daar twee antisosiale dade wat kop bo water staan. Misdade teenoor vroue en kinders. Meer spesifiek, seksuele misdade teenoor vrouens en kinders. Jare se ondervinding in wetstoepassing het my geleer dat daar weinig ander misdade is wat so bytend en vernietigend is. Dit ontneem menslikheid, dit breek die psige en laat littekens na wat bitter min, indien ooit, genees. Dit tas hele gemeenskappe aan.
Pedofilie (seksuele misdade teenoor kinders) lê my naby aan my hart. Miskien omdat ek self jong kindertjies het en ys by die blote gedagte dat een of ander roofdier daar buite my kinders iets sal aandoen of miskien is dit omdat die wêreld so ʼn siniese plek is en kinders se onskuld dit weerspreek. Kinders is ons kosbaarste geskenk en indien ʼn mens dit nie kan insien nie, het hy of sy niks in die samelewing verloor nie. Selfsug is nie ʼn verskoning om nie kinders as ʼn gawe te erken nie.
My reis om te verstaan dat die normalisering en aanvaarding van pedofilie nie net moontlik is nie maar wel waarskynlik is, het vroeg verlede jaar begin toe ek gelees het van Allen Ginsburg – erkende leier van die homoseksuele beweging in Amerika in die 1960s wat gesê het: “Naked kids have been a staple of delight for centuries, for both parents and onlookers. So to label pedophilia as criminal is ridiculous.” Skokkend en walglik. Maar hierdie karakter staan nie op sy eie nie – hy het baie hulp om hierdie sienswyse die wêreld in te stuur
Die American Psychiatry Association (APA) het homoseksualiteit herklassifiseer vanaf ‘n afwyking na seksuele oriëntasie. Hierdie selfde organisasie het nie te lank gelede nie gepoog om dieselfde te doen met pedofilie maar is goddank deur wydverspreide teenkanting gekeer. Ek glo vir geen oomblik dat dit die laaste keer is dat hierdie linkse organisasie sal probeer nie.
Nie lank nadat ek bewus geword het van hierdie verwikkelinge nie, verskyn ‘n berig rakende die Pedophile Information Exchange (PIE) en die Britse Arbeidersparty se huidige leierskap wat gekonkel het in die 1970s en vroeë 80s om die instemmingsouderdom te verlaag.
Skielik begin berigte van soortgelyke agteraf gekonkelry tussen pedofiliegroepe, homoseksuele drukgroepe, politici, joernaliste en meningsvormers die lig sien. Veral Brittanje blyk onderhewig aan die plaag te wees waar selfs die Konserwatiewe Party vrot van progressiewe liberalisme is. En ons weet hoe graag ons plaaslike oes van progressiewe liberale, met hulle erge aanvalle van anglofilie, enigiets verorber wat vanuit die kwien se land afkomstig is. In die Europese Unie beveg ‘n georganiseerde pedofiliegroep hul verbanning in die hoogste howe – met bystand van progressiewe liberale regskenners.
Gegewe die gebrek aan kritiek op Islam waar kinderbruide nie net goedgekeur word nie, maar ook verkieslik is en die storm wat losbars wanneer enigiemand behoudend dui op inheemse Afrikagebruike van geforseerde kinderbruide en Vigs-genesing– selfs om sover te gaan om mense wat dit uitlig onthef te kry van hul poste – dui daarop dat daar alreeds ʼn stille goedkeuring is vir hierdie afskuwelike afwyking.
Binnekort is dit volskaalse normalisering en gedwonge aanvaarding. Verwag die neologisme pedofobie om binnekort sy verskyning te maak.
Feministe is vinnig om te praat van die “oorlog” teen vroue, die patriargale houding van mans jeens vrouens, die “verkragtingskultuur” wat onder mans “heers”. Absurde terme soos “mondelingse verkragting” en “visuele verkragting” doen wyd die rondte. Dit maak ʼn bespotting van ʼn ernstige aangeleentheid.
Ek onthou ʼn insident verlede jaar op Twitter waar ʼn feministiese joernalis aangevoer het sy is deur haar vriendin se vorige kêrel verkrag. Dat sy blykbaar onder die invloed van alkohol was, dat sy die aantyging gemaak het maande ná die insident en dat die horisontale rumba wedersydse goedkeuring gehad het op daardie tydstip – tot sy die volgende oggend wakker geword het en getref is deur spyt en ʼn intense skuldgevoel – was blykbaar nie van toepassing nie . Toe is dit verkragting, sy kon die arme man na hartelus beswadder en wee enigiemand wat haar weergawe in twyfel trek. Feministe het rondom haar gekoek soos bye om hul koningin – en om dieselfde rede ook.
Suid-Afrika is die verkragtingshoofstad van die wêreld, Islam vind dit heel aanvaarbaar dat mans vroue verkrag (soms is dit selfs geregverdig want die vrou het een of ander obskure reël van Mohammed oortree) en bitter min sal enigiemand ʼn haan daaroor hoor kraai. Maar boetie jy moet sien as ʼn sleg blanke werfbobbejaan ʼn vrou verkrag – die gifpyle vlieg hoog en suiwer. Selektiewe moraliteit op sy beste.
En toe lees ek van Richard Dawkins, doyen van militante ateïsme, progressiewe liberaal en algemene aangename persoon om mee ʼn gesprek te voer – veral as jou sienswyse net 100% lynreg met syne ooreenstem. Meneer Dawkins probeer toe mos onderskei tussen verskillende soorte verkragting – dat een minder ernstig as ʼn ander is. Die absurditeit van sy uitsprake het my sprakeloos gelaat.
Ek was sprakeloos maar nie gedagteloos daaromtrent nie. Veertig jaar gelede was die blote gedagte aan homoseksualisme as aanvaarbaar absurd, dertig jaar gelede was die gedagte aan homoseksuele huwelike die dwalinge van ʼn geestesversteurde. Vandag is beide nie net aanvaarbaar nie, die normalisering daarvan is voltrokke. Hemele behoed enigiemand wat durf om daarteen uitspraak lewer. Sien julle waarheen ek gaan hiermee? Die normalisering en aanvaarding van verkragting – maar net vir sekere kleure en geure omdat dit deel van hul kultuur en geloof uitmaak. Morele en sedelike waardes geherdefinieer, baie dankie!
Hierin lê die simulakrum van die progressiewe. Daar is geen progressiwiteit te bespeur nie, geen vordering om ‘n beter toekoms na te laat nie. Eerder word ons deur ‘n klein groepie sosiopatiese en psigopatiese bullebakke geforseer om agteruit te beweeg, regressief terug te gaan na vergane tye. Selfsug en nihilisme laat dit toe. Om dít wat deur ons voorouers – deur eeue se ontwikkeling – as afskuwelik en onaanvaarbaar verklaar is te omhels, te aanvaar, te normaliseer. Wat is dan volgende? Nekrofilie? Bestialiteit? Bloedskande? Waar eindig die krans en waar begin die afgrond?
Dan Roodt se onlangse rubriek oor die gedrog van die feminisme het heel voorspelbaar ‘n knuppel in die skrapsbevolkte hoenderhok van die enkele linkse ekstremiste gegooi. Dieselfde drie of vier ekstreemlinkse malletjies is natuurlik die einste verdagtes wat ‘n mislukte Facebook-veldtog teen Sunette Bridges geloods het. Foei tog, dit moet eensaam wees in die linkse hoenderhokkie, met sy twee of drie onbenullige bewonertjies. Hoe dit ook al sy, Dan se stuk het my opnuut laat nadink dat bleekvel-mans vreeslik onwelkome mense is deesdae, veral onder ANC-sikofante soos die linkse hoenderhokbewoners wat so opgeklits geraak het nav sy rubriek.
Die ANC-bewind het glad ‘n ministerie wat bekend staan as die Ministerie van Swart Lesbiërs in Rolstoele. Goed, nie heeltemal nie, dis bekend as die Ministerie van Vrouens, Kinders en Mense met Gestremdhede. Laasgenoemde groep, diegene met gestremdhede, is uiteraard ‘n pragtige versamelnaam vir al wat ‘n ANC-kieser is, en veral vir die linkse hoenderhok se malletjies wat nie kan wag om die ANC-bewind se deuntjie te sing nie. Dié ministerie kon eintlik ook die “Ministerie vir Almal behalwe Blanke Mans” geheet het.
Die groot teiken van regstellende aksie is natuurlik ook blanke mans, omdat blanke vrouens in die teorie ook kwalifiseer as voorheen benadeeldes, alhoewel dit ook maar moeilik in die praktyk gaan vir ‘n “pale female” om ‘n werk te kry, wanneer sy moet meeding met anderskleuriges. Dinge raak deesdae so absurd met RA en SEB, dat die grootliks blanke belastingbetaler skoon ‘n astronomiese bedrag van R35 miljoen moes opdok as ‘n lening aan die alreeds skatryke Khanyi Dhlomo-Mkhize (en hoekom, o hoekom, irriteer sulke pretensieuse dubbelvanne sewe soorte stront uit my uit?), sodat me Mkhize weer eens bemagtig kon word met ‘n boetiek in Hydepark. Laat dit vir die bleekvel-belastingbetaler ‘n les wees, was die boodskap vanaf die ANC-bewind – ons sal onsself oor en oor bemagtig want ons is swart en ons kán.
Ek het daarom bietjie gewonder of daar nie iewers ‘n oplossing vir die bleekmanvraagstuk moet wees nie. Ons is duidelik onwelkom in die Guptatopiese samelewing, asook in ander multikul-samelewings soos die VSA s’n, en ons word boonop van allerhande misdrywe beskuldig: Ons is glo patriaargaal omdat ons lelik is met onaantreklike feministe (is daar ‘n ander soort?), ons ontneem anderskleuriges van hul regmatige poste agv ons kwalifikasies en bekwaamhede, ons is glo rassisties omdat ons vrae vra oor die relatiewe misdaadkoerse tussen blankes en anderskleuriges, en so gaat die klagstaat teen ons aan en aan. Ek voel my al skoon skaam om in die openbaar te verskyn. Netnou onderdruk ek nóg mense agv my blote bestaan, al is dit nie moedswillig nie.
Enige oplossing vir die bleekmanvraagstuk sal moet sorg dat ons as bleek mans nie meer mense onderdruk deur die waarheid oor misdaad te moet praat nie, dat ons nie die RA-aanstellings minderwaardig kan laat voel agv ons vaardighede nie en dat ons nie meer die feministe met hul plat skoene so moet ontstig omdat ons die bybelse instruksie om die priesters in ons huise te moet wees, wil gehoorsaam nie.
Ek dink persoonlik Ayn Rand het reeds in 1957 die oplossing hiervoor aangebied in haar roman, Atlas Shrugged. Die titel verwys na wat sou gebeur as ‘n reus in die Griekse mitologie, Atlas, sou ophou om die aarde op sy skouers te dra. Atlas synde natuurlik ‘n metafoor vir die einste bleek mans wat die ekonomie aan die gang hou – die meerderheid van die derduisende Afrikaner-entrepreneurs en nyweraars, asook mense soos Mark Shuttleworth, Steve Jobs, Bill Gates, Hendrik van der Bijl en andere is of was bleek mans. In Atlas Shrugged spekuleer Rand wat sou gebeur as sulke mense hul vaardighede onttrek en ophou om miljoene parasiete, asook ‘n parasitiese staat, te ondersteun. Rand maak die punt dat die parasiete en hul parasitiese staat op die Atlasse in die ekonomie se vrywillige samewerking staatmaak om ons te kan benadeel, en dat as sodanige samewerking onttrek word deur die Atlasse, die ganse sosialistiese kaartehuis in duie sou stort, en dat selfs die VSA gevolglik in Noord-Korea sou verander. Laasgenoemde sosialistiese hel is egter presies waarna linkse akademici, hoenderhokbewoners, ANC-lede, aanhangers van Julius Malema, asook die meeste feministe, smag, dus is dit inderdaad ‘n spreekwoordelike wen-wen-oplossing, sou Atlas wel nie meer wou nie.
Siende dat ons as Atlasse so onwelkom is, sou die antwoord dus wees dat ons as onwelkome bleek mans uit al wat ‘n multikulti-samelewing is, verwyder moet word. Hou ons, Ayn Rand se Atlasse, om hemelsnaam dus net weg van ons “slagoffers”. Skep dus vir die Amerikaanse Atlasse ‘n reservaat iewers soos Montana, nes die Amerikaanse Indiane reservate het, sodat hulle kan ophou om so lelik met die anderskleuriges, verveelde akademici en feministe te wees deur aanhoudend die ongerieflike waarheid te wil praat. Gee vir Afrikaner-Atlasse ons eie reservaat hier in Suider-Afrika, vyf persent of so van die land se oppervlakte. As daar dan wel nie-feministiese bleek vrouens is, wat hou daarvan dat die mans tog die priesters is in hul huishoudings, sou sulke vrouens uiteraard natuurlik baie welkom wees om die 0.000001% feministe aan hul eie lot oor te laat en te laat krepeer in die sosialistiese hel wat sou volg, en saam met sulke mans na hul reservate te trek.
Ek is oortuig daarvan dat al wat ‘n linkse hoenderhokbewonertjie, al wat ‘n ANC-lid is, en al wat ‘n linkse akademikus is, hierdie gedagte met oorgawe sou ondersteun. Gee vir die Atlasse ons reservate of volkstate, en siedaar! Probleem opgelos! Die sosialistiese hemel op aarde sal dan vir al die res aanbreek; vanaf die RA-voordeeltrekkers, verby al die ANC-lede, deur die linkse hoenderhokkie en tot by platskoen-feministe. Wanneer die Atlasse se reservate dan onvermydelik ‘n sukses word, sal ons as Atlasse wel net moet sorg dat ons weermag die miljoene parasiete kan uithou wanneer hulle van die hongersnood wil ontkom as die sosialistiese hel sy onvermydelike verskyning gemaak het.
Ons kan ons Atlas-weermag egter maklik regverdig, nes die Oos-Duitse regering dit met die Berlynmuur gemaak het. Ons bemark dit soos volg: Die weermag sal nie daar wees om die vlugtelinge uit die sosialistiese hel buite te hou nie, maar eintlik daar wees om die Atlasse binne te hou, om te keer dat ons nie die res kan onderdruk nie.
Eintlik vier ek glad nie ANC-vakansiedae nie en beskou dit net as ‘n rustige werksdag sonder verkeer of onderbrekings waartydens ‘n mens baie gedoen kan kry. Behalwe die polities korrekte banke, is omtrent al die winkels in elk geval oop, dus heers daar ‘n verfrissende gebrek aan toewyding aan “Wimmens day”.
Netnou het ek egter skrams die opskrif van een van Naspers se idiotiese rubriekskryfsters op News24 raakgesien; elke jaar dien “Wimmens day” as voorwendsel om verslete feministiese clichés aan ons op te dring. Daarom voel ek my genoop om, soos ‘n witmens wat ‘n papier op die vloer sien lê, dit op te tel en in die snippermandjie te gooi. Of om die stuk onkruid of kakiebos uit te trek, voordat dit vervuil.
Ek verbeel my ‘n week of twee gelede het die joernalistiekdosent op die Potch-kampus en eertydse Huisgenoot-joernalis, Hannelie Booyens, insgelyks ‘n tirade teen vroue wat kan kook en dalk mooi lyk op Rapport se webwerf gelewer.
Op die keper beskou, was dit ‘n tirade teen die Afrikanervrou as sodanig. Want die meeste Afrikanervroue kán kook en vele is beeldskoon. Naas die Bybel, is die legendariese Kook en geniet deur mev. S.J.A. de Villiers die gewildste boek in Afrikaans wat volgens die uitgewers in verkope al die halfmiljoenkerf verbygesteek het. Trouens, ons Boerekos en Afrikaanse kookkuns vergelyk enige dag met dié van die Franse en Italianers. Met dié verskil dat ons kookkuns nie deur professionele kokke soos die Franse s’n gerugsteun word nie, maar deur ons Afrikanervroue. In elke huis leef daar ‘n groot stuk Afrikanerkultuur in die vorm van al die heerlike disse wat die huisvrou gereeld aan haar gesin voorsit.
Resepte word van geslag tot geslag oorgedra. In my familie is daar ‘n sjokoladekoekresep wat my ouma gemaak het en waarmee ek grootgeword het omdat my oorlede ma dit van kindsbeen af by haar geleer het. My suster maak dit nou en vir seker sal my dogter dit ook aanleer, waarmee die tradisie ad infinitum sal voortduur.
As ‘n besondere sjokoladekoek tiperend van die Afrikanervrou se tradisie in die kombuis is, is ressentiment, domheid en selfs gebrek aan beskaafdheid en goeie maniere kenmerkend van feminisme. Destyds toe feminisme in Suid-Afrika eintlik nog onbekend was, het ek op ‘n keer in die geselskap van ‘n groepie feministe beland wat ‘n soort buitelugvergadering gehou het. Afgesien van die pretensieuse groet wat veronderstel was om ‘n verwysing na die vroulike geslagsdeel te wees, het die res van die vergadering ontspoor omdat daar ‘n hele debat losgebars het daaroor of ek “as man” en as lid van die vyandelike spesie vermoedelik, by die vergadering geduld kon word.
Afgesien van sielkundige afwykings, sadomasochisme en wat nog, is feminisme is vir my sinoniem met domheid, onbeskawing en ‘n soort Stalinistiese onverdraagsaamheid. Vrouens wat nie kan kook nie beskik gewoonlik oor geen smaak nie, ook op ander gebiede.
Die kreet om vrouens “van die kombuis te bevry” verteenwoordig die gromgeluid van barbarisme en ‘n terugkeer na ‘n dierlike toestand toe voedsel rou verorber is. Vir diegene wat nie weet nie, die wortel van die woord “kru” – wat uit Frans afkomstig is – is “rou” of “ongekook”.
Alle illusies wat ek eens oor die intellektuele inhoud van feminisme gekoester het, is vir my uit die weg geruim toe ek in Parys op ‘n stadium die seminaar van ‘n beroemde Franse feminis, Hélène Cixous, bygewoon het. Op ‘n dag sou ek op Frans ‘n referaat oor ‘n taamlik polities korrekte boek, die briewe van ‘n Nederlandse Jodin tydens die tweede wêreldoorlog, Etty Hillesum, lewer. Ek het taamlik moeite gedoen om die twee Franse vertalings van die boek te lees en selfs die oorspronklike van Amsterdam te bestel. Die boek staan nou nog hier op my rak vol boekmerke en papiertjies met my notas wat ek destyds gemaak het.
Ewenwel, die feit dat ‘n manlike idioot soos ek, wat boonop van Suid-Afrika afkomstig was, Nederlands kon lees, was vir Hélène Cixous reeds ‘n bedreiging en daarom het haar gewone neerhalende opmerkings oor “mans” of “‘n man” of “die man” oorgegaan in ‘n onderliggende venyn en onbeskoftheid. Sy het my so te sê ten aanhoor van die hele lesingsaal verneder, verseg om my referaat aan te hoor en ‘n dom, vet Amerikanerin met ‘n dik bril wat haar oë so groot soos visdamme laat lyk het, in my plek ‘n stereotipe bydrae laat voorlees.
Cixous het ook ‘n kwasi-poëtiese roman wat Winnie Mandela verafgod, Manne, gepubliseer. “Manne” in Frans beteken “manna”. Die Mandelas – Winnie en Nelson – is manna uit die hemel. So iets. U verstaan reeds die strekking van die boek.
Elke Afrikanervrou wat ek teëkom en wat nog nie deur die aaklige feminisme vergiftig is nie, is vir my soos ‘n wonderwerk. Ons besef nie watse kleinood ons vroue verteenwoordig nie en die feit dat ons hulle tans nie genoegsaam teen die horde moordenaars en verkragters in ons land beskerm nie, is ‘n skandvlek op ons Afrikanermans.
In vele opsigte is die Afrikanervrou – in die kombuis en in die klaskamer – die draer van ons beskawing. Soos die geskiedkundige, Hermann Giliomee, al aangedui het, het ons Afrikaners van vroeg af aan ons vroue as gelykes behandel en mog hulle luidens Romeins-Hollandse reg eiendom besit het terwyl dit in die meeste Europese lande nie die geval was nie. Ons vroue kon stem lank voor die vroue van Brittanje en dié van vele Amerikaanse state. Terwyl die man buite op die land geboer het, het ons vroue dikwels die beursie gehou en die finansies van die huishouding behartig. Jaap Steyn het elders op dié webwerf ‘n wonderlike beskrywing van ‘n ou Kaapse plaas verskaf:
“Die gevestigde boer het soos ‘n outydse edelman sy groot huishouding ingerig en geregeer…
“Lichtenstein skryf dat so ‘n boerdery meer na ‘n klein, selfstandige en afgesonderde staat lyk, waarvan die lede mekaar bystaan en van mekaar afhanklik is. Uit die opbrengs van die lande en die veetroppe moet die mense onderhou word. Daar is geen handwerk waarin nie minstens een van die slawe bedrewe is nie. Die huisbaas wat van al die soorte werk iets af weet, hou toesig. ‘Ofskoon hy self geen hand aan die werk slaan nie, sou dit nogtans die hoogste onregverdigheid wees om hom van luiheid te beskuldig. Die Afrikaanse landman is inderdaad werksaam en bedrywig sonder dié uitwendige besigheidsgedoente en woelagtige bestellery, waarmee in Europa die luiheid en werkloosheid soms so mooi bemantel word.’
“Die huismoeder met haar dogters en slavinne het die groot huishouding van kos en klere voorsien, botter en seep gemaak, konfyt gekook en dergelike. By feesgeleenthede, soos ‘n bruilof, die verjaardag van die huisvader, ‘n vendusie of as daar kuiergaste is, het die boervrou uitgehaal en ‘n groot oorvloed van lekkernye aan haar gaste voorgesit: gebraaide speenvarkies, pluimvee, kerrievleis, sosaties, blatjang, ingemaakte vrugte.”
Die bedrywige Afrikanervrou wat haar geslagsrol al eeue lank met oorgawe uitleef, staan in skerp kontras met die mannetjiesagtige, venynige skepsel wat die feminisme as “bevryde vrou” aan ons voorhou.
Met hul skeefgetrekte renons in styl, smaak en beskawing, is daar inderdaad ‘n legio dinge waaraan feministe ‘n broertjie dood het en waaroor hulle luidkeels in die media en aan die universiteite beswaar maak, selfs heksejagte voer. Onder andere die mooi woord, “dame”. Dis nog ‘n Franse leenwoord in Afrikaans wat iets van die adellike swier van die Franse howe van die sestiende en sewentiende eeue met hom saamdra. Die Franse ekwivalent van “mevrou” is vandag nog: Madame, letterlik “my dame”.
Afrikaanse vrouens is inderdaad dames. Selfs al is hulle fietsryers of Olimpiese spiesgooiers soos Sunette Viljoen, herken ons in hul houding en grasie daardie adellike verfyndheid wat hulle so besonders maak. Soos Goethe dit in sy drama Faust gestel het:
Die gemiddelde ousie het een, Winnie Mandela het een, Mamphela Ramphele het een, Piet Croucamp het een en omtrent die hele Naspers-direksie dra hulle ook. Nee, nie ‘n Louis Vuitton-handsak of Chinese namaaksel daarvan nie, maar ‘n kopdoek.
Winnie Mandela het die standaard gestel wat kopdoeke betref, met Koos Bekker en Piet Croucamp wat haar na-aap
Boonop staan die nuwe Suid-Afrikaanse vlag in die volksmond bekend as “Winnie Mandela se kopdoek”, wat ‘n verdere seël van goedkeuring op die eens beskeie kopdoek plaas. Iewers vra die Engelse joernalis en skrywer Peter Wilhelm mos sarkasties in een van sy boeke: “Waarom dra Afrikaners hoedens?” Die hoed is egter uit soos die spreekwoordelike boerbeskuit. Terloops, as ‘n mens na die pakkies kyk, dan eet ons almal deesdae Engelse beskuit. G’n wonder dit smaak meesal soos Engelse sout nie. Gelukkig bak Skoppensboer se vlytige gade haar eie beskuit en hoef hy nie van die Engelse tipe te gaan koop nie.
Koos Bekker, die grootkop van Naspers, met sy kopdoek. Dit laat sy kop nog groter lyk as wat dit reeds is.
Koos Bekker, die grootkop van Naspers, dra self ‘n kopdoek. Of is dit ‘n tulband? Is dit die Raj wat terugkeer of wil hy daarmee net sy lojaliteit aan die moderne Indië betuig? Naspers se lojaliteit aan Brittanje is egter bo verdenking, soos die voorblad van die jongste Huisgenoot getuig. Trouens, Naspers is so gaande oor die geboorte van die jongste Britse prinsie dat die foto skoon die titel van hul tydskrif verberg. Koos Bekker is seker skaam vir die regse term, “Die Huisgenoot”, wat slaan op die tradisionele heteroseksuele huishouding met net een vrou en ‘n paar kinders. Dus geen poligame, poliseksuele, multikul-groepswoeps nie.
Skoppensboer wonder nou juis of huwelike tussen mense van dieselfde geslag ook poligame huwelike mag insluit? Solank elkeen ‘n kopdoek dra, is enigiets seker toelaatbaar.
Mamphele Ramphele sou nie sonder ‘n kopdoek die rektor van die Kaapstadse Universiteit kon geword het nie
Die invloed van Winnie Mandela op Naspers is egter verreikend en onmiskenbaar. Dit strek vanaf die kopdoek tot haar politieke en geskiedenissienings wat Naspers slaafs na-aap. Naspers se waardering vir Mamphela Ramphele het minder met haar meer “regse” idees oor ekonomie te make – iets wat ‘n neomarxistiese maatskappy soos Naspers teen die bors stuit – as met haar deelname aan die “inklusiewe” kopdoekritueel. Die stylvolle Winnie met haar duur sonbrille word deur Naspers net so hoog geskat soos haar vorige eggenoot, Madiba self, voor wie Naspers gereeld neerkniel en in die rigting van Qunu bid. Die “Winnie-Mandela-bestuurstyl” is deur Naspers tot amptelike maatskappybeleid verhef en alle senior amptenare word verplig om seminare daaroor by te woon.
Leroux Neethling van Naspers met ‘n lid van sy harem
Een van Koos Bekker se luitenante, met die ietwat boerse naam, Leroux Neethling, is insgelyks met ‘n kopdoek afgeneem, met ‘n lid van sy harem aan sy sy.
Voorsitter Ton Vosloo van Naspers lees gereeld Voorsitter Mao se Rooi Boekie om die koers van sy maatskappy te bepaal en veral die ideologiese inhoud van Die Burger en Rapport, maar hy is self ‘n kopdoekentoesias van formaat. Sonder die kopdoek kan daar geen sprake van revolusionêre vernuwing en transformasie wees nie.
Voorsitter Ton verkondig die rooi evangelie van onder sy kopdoek.
Maar dis in die departemente van staatsleer aan histories Afrikaanse universiteite waar die kopdoek as bevrydingsimbool werklik ‘n hele nuwe hoofstuk betree het. Vandat Kader Asmal ons universiteite tot hoërskole of selfs laerskole verdom het, kan jy deesdae ‘n senior lektor word as jy net een bladsy uit jou kop kan leer. Memoriseer twee bladsye, en jy is van ‘n professoraat verseker, asook ‘n allamintige navorsingskenking van die Nasionale Kopdoekstigting! Die kopdoek het lankal reeds die soort akademiese hoofbedekkings wat onder apartheid en kolonialisme gegeld het, vervang. As jy vandag graad kry – almal “kry” net graad want solank jy bywoon, kom jy deur – ontvang jy daarmee saam jou kopdoek wat jou posisie in die rangorde aandui. Min of meer soos ‘n leersvoorskoot in die Vrymesselary.
Piet Croucamp loop te koop met sy “hoë linkse IK” en groot brein wat onder sy kopdoek nestel
Gerugte wil hê dat die geniale neomarxistiese intellektueel, Piet Croucamp, ná intense studie daarin geslaag het om die eerste bladsy van Marx en Engels se Kommunistiese manifes te resiteer. Op Ingels, want die oorspronklike Duits het hom te veel hoofbrekens besorg. Daarmee het hy terstond ‘n permanente pos aan Joe-djy en lidmaatskap van die plaaslike motorfietsbende verwerf. By Joe-djy is kaping en gewapende roof van die meer gesogte studierigtings soos daar elders deur praag berig word. Eintlik hoef mens net die “prakties” deur te kom; die teorie is minder belangrik. Maar Piet Croucamp het sy doktorsgraad ge-koem, soos hulle sê, met ‘n kort studie oor “Die kopdoek as mode-item by Suid-Afrikaanse taxipassasiers”. Die hooftema van Croucamp se akademiese navorsing sedertdien is: “Ek is slim en links en julle is dom en regs.”
Al om die ander week ry hy op sy BMW-motorfiets, darem met ‘n valhelm bo-oor sy kopdoek, rond om weereens sy IK te laat toets. Blykbaar is Croucamp se IK so min of meer op die vlak van die gemiddeld in Ekwatoriaal-Guinee. ‘n Dubbelsyfer-IK is egter iets wat in die Nuwe Suid-Afrika nie te versmaai is nie, dus is Croucamp se aanspraak op genialiteit seker nie so vergesog nie.
Elke liberale vrou of feminis in Suid-Afrika besit ‘n kopdoek. Dis net Afrikanervroue wat nie kopdoeke dra nie, want hulle bak eerder koek en beskuit of skryf boeke as wat hulle gedurig die vloere skrop. Naspers en ‘n paar van die supermarkkettings het egter saamgespan om alle bestanddele net van Engelse etikette te voorsien sodat Afrikanervroue naderhand niks meer op die rakke sal kan herken nie en dalk ook tot die kopdoekkultus bekeer mag word.
Die probleem met liberale, feministiese vroue is egter dat hulle so lelik is. Daarom hoop Skoppensboer dat die kopdoekkultus net in sy natuurlike, multikulturele rigting kan ontwikkel en hulle almal binnekort ‘n volle boerka sal begin dra. Die bevryde metroman kan gerus ook sy inhibisies veral links laat lê en self die boerka begin aansit.
