kultuurmarxisme – praag.co.za

Dan Roodt: Afrikaanshaat is elke taalstryder se ‘rooi pil’

Die vervolging van mense wat Afrikaans praat deur die ANC-owerheid is deesdae op almal se lippe. Helaas heers daar kognitiewe dissonansie, want die verskillende spelers in die taaloorlog huldig onversoenbare sienswyses. Gewoonlik steur ek my nie aan wat konformistiese skrywers in die hoofstroommedia opdis nie. Onlangs was dit egter vir my amusant dat dr. Danny Titus van die ATKV op Netwerk 24 ‘n pleidooi lewer vir “dialoog” oor die kwynende status van Afrikaans, en hy bekla letterlik “ons geslote ore”. Helaas is dit beswaarlik die probleem.

Eerder het ons met sensuur te kampe, want nóg die maghebber wat slegs taalmoord op Afrikaans ten doel het, nóg die reste van die hensopper-Broederbond van weleer verdra enige werklike demokratiese debat.

Selfs die woord “demokrasie” het al in Suid-Afrika dieselfde Orwelliaanse geur aangeneem as in die voormalige Oos-Duitsland wat as die “Duitse Demokratiese Republiek” bekendgestaan het. Soos in die DDR beteken demokrasie en debat veral om jou klakkeloos by die heersende kulltuurmarxistiese ideologie neer te lê. As iemand wat marxisme met ‘n soplepel destyds by Wits ingekry het, salueer ek Titus se pragtige term “maatskaplike teenstrydighede”, so reg uit al die stowwerige marxistiese handboeke!

En, dít weet ons, maatskaplike teenstrydighede lei tot revolusie, volgens die suiwer leer van die Marxisme-Leninisme. Dog ek is tans meer bekommerd oor die logiese en semantiese teenstrydighede wat deesdae in die naam van ‘n Afrikaanse taaldebat gepleeg word. Dis nog erger as rooi na-apery; dit grens vir my aan waansin.

Om maar ‘n paar te noem: Hoewel Afrikaans sienderoë onderdruk word, kekkel sommige nog oor “veeltaligheid”. Asof die land nie nou meer Engels as ooit in die geskiedenis is nie! Van die swart meningsvormers en selfs grondwetlike regters begin openlik sê dat “veeltaligheid” eintlik ‘n klug is en dat Suid-Afrika hom by die de facto Engels-eentaligheid moet berus.

Nog ‘n geliefkoosde paradoks van die polities korrekte taalkommentator is: Afrikaans sal slegs gedy indien die Afrikaner uitsterf (of selfs uitgemoor word?). Met ander woorde, die etniese groep wat die taal tot stand gebring het, moet eers tot niet gemaak word alvorens Afrikaans “in ‘n ander gedaante” sal oorleef. Dit sluit natuurlik die hatige aanvalle op Standaardafrikaans in.

Daar is oorlog teen Afrikaans verklaar, en dit kom van ver af, by wyse van spreke. Selfs al was elke spreker van die taal ‘n engeltjie, sou die renons in en vyandigheid jeens Afrikaans nie minder gewees het nie.

Dit is ‘n waarheid wat ‘n mens seker ook nie durf uitspreek nie. Per definisie, kan ‘n mens dit seker elke taalstryder se “rooi pil” noem. As ‘n mens dit gesluk het, val die skille skielik van jou oë af.

Op 23 Februarie organiseer PRAAG en ‘n aantal ander organisasies ‘n betoging voor die departement van onderwys se gebou in Pretoria. Sorg dat u dit bywoon; “soet is die stryd”, soos I.D. du Plessis in sy profetiese gedig gesê het:

Soet is die stryd

Jy sê nou die stryd is verlore.
Ons nasie te arm en klein.
Ons taal uit ‘n drang gebore
Wat een van die dae sal verdwyn.
My broer dit mag heeltemaal waar wees
Wie weet wat die toekoms gaan baar?
Miskien moet ons oormôre klaar wees
Om weer hierdie droom te laat vaar.
Maar as ons net altyd moet strewe
Na wat tot oorwinning gaan lei,
Wat baat dan die stryd van die lewe,
Waarin ons onseker moet bly.
Solank jou bedoelings maar goed is,
Gaan jy jou oor neerlae kwel?
Solank jy volhard en vol moed is
Dis tog die probeerslag wat tel.
Nee, soet is die stryd vir die stryder
want hy het ‘n roepstem gehoor
maar die man wat sy deelname weier
is die man wat sy nasie verloor.

Sluit ook by PRAAG aan en help ons om nuus en menings te plaas wat saak maak.

Willem Petzer: Wat is kultuurmarxisme?

In die boek Das Kapital beskryf Karl Marx ‘n kulturele paradigmaskuif wat eers in elke Westerse land moet plaasvind voordat kommunisme in daardie land sal seëvier. In so ‘n land moet die familie vernietig word: die familie word beskryf as die kern van die Westerse samelewing, en die grootste teenstander van kommunisme. Godsdiens moet ook vernietig word
– veral die Christendom – en so ook die waardestelsel wat uit hierdie godsdiens (Christenskap) spruit. Daarna, kan aandag geskenk word aan die onteiening van privaat eiendom en uiteindelik die vernietiging van die volk, sodat die mense hul by ‘n globale kommunistiese regering kan skaar.

Marx, glad nie ‘n onintelligente man nie, was dus bewus van die populistiese tekortkominge van kommunisme in die weste. Aan die begin van die twintigste eeu, ongeveer drie dekades na die dood van Marx, was die algemene siening onder marxiste egter anders. Hulle het geglo dat, wanneer daar ‘n oorlog uitbreek in Europa, die werkersklasse van die nasies sal opstaan teen die “bourgeoisie” en ‘n kommunistiese revolusie begin. Hulle was egter verkeerd. Toe die oorlog uitbreek in 1914 was die mense se gevoel van nasionalisme, as gevolg van die Christen-Westerse waardes (soos beskryf deur Marx), groter as enige selfsugtige gevoel van selfverryking, en die proletariaat het hul uniforms aangetrek en oorlog toe gegaan.

Aan die einde van die oorlog, was die enigste vraag op dié marxistiese teoretici se lippe: “Wat het verkeerd geloop”?

Twee baie prominente Marxistiese denkers van die dag was Antonio Gramsci en Georg Lukács. Elkeen het, op sy eie, tot die slotsom gekom, dat die Europese werkersklas verblind is, deur die sukses van Westerse waardes en kapitalisme. Beide het geredeneer dat die, toe amper eeu oue, kommunistiese aanval op kapitalisme (dat dit ‘n stelsel is waarin die werker
verdruk word deur die werkgewer) nie suksesvol kan wees totdat Westerse waardes vernietig is nie.

Gramsci en Lukács se lewens het daarna heel verskillende wendings geneem. Gramsci is in Italië tot tronkstraf gevonnis, waar hy in 1937 dood is, as gevolg van swak gesondheid. In 1918 word Lukács egter minister van kultuur in bolsjewistiese Hongarye.

Hier besef Lukács dat die logiese eerste stap tot die afbreek van die samelewing sou wees om die familie-eenheid, deur
middel van seksuele immoraliteit, uit te wis.

Lukács het ‘n beleid, wat hy “kulturele terrorisme” genoem het, aangeneem, om juis op dié doelwit te fokus. Kulturele terrorisme het gefokus op jong kinders, deur hulle in die skole te teiken, met klasse wat hulle sou aanmoedig om Christelike waardes en etiek te verwerp. In hierdie klasse is die kinders aan harde pornografie blootgestel (pornografie
word tot vandag toe nog baie suksesvol deur kultuurmarxiste gebruik – ek sal nog ‘n artikel hieroor ook skryf). Die kinders is ook geleer om seksueel “vry”(losbandig) te lewe. Kulturele terrorisme het egter vinnig gefaal toe die mense woedend word oor wat vir hulle kinders geleer word, en Lukács vlug vir sy lewe in 1919 na Duitsland.

In 1923 te Frankfurt, ontmoet Lukács ‘n jong marxis, genaamd Felix Weil, wat baie welgesteld was ná ‘n erflating. Voor die koms van Lukács, het die marxistiese teorie in Duitsland slegs op ekonomie gefokus, maar Lukács oortuig Weil om ‘n nuwe dinkskrum te befonds wat sal fokus op marxisme op kulturele vlak – die Instituut vir Sosiale Navorsing, of eenvoudig net die Frankfurtskool. In 1930, onder leiding van Max Horkheimer, begin die skool die idees van Marx te vermeng met die idees van Sigmund Freud, en so word kultuurmarxisme gebore.

Klassieke marxiste het gefokus daarop om die werkersklas te oortuig dat hulle onderdruk word, deur die heersersklas. Die nuwe marxiste van die Frankfurtskool het egter begin om ál die mense te oortuig dat hulle elkeen op ‘n manier onderdruk word deur Westerse kultuurwaardes.

In 1933 verskuif die Frankfur skool na New York, die destydse bastion van Westerse kultuur en kapitalisme, en hulle begin in 1934 weer aan die Universiteit van Columbia. Hier begin die lede van die Frankfurtskool hul idees wêreldwyd propageer deur van die drukpers gebruik te maak. Die skool publiseer verskeie gewilde werke, waarvan die eerste
Critical Theory was.

Critical Theory is ‘n toneelstuk oor semantiek. Die boodskap was eenvoudig: elke pilaar van die Westerse kultuur – familie, christenskap, gemenereg, vryheid van spraak, seksuele kuisheid, en ander – word gekritiseer as ‘n vorm van onderdrukking.

Hierna volg ‘n boek deur Theodor Adorno en ander, The Authoritarian Personality. Hierin word die Christelike waardes van geslagsrolle en seksuele moraal beskryf as “veroordelend”en “verdrukkend”. Adorno vergelyk hierdie Christelike waardes met met die fascistiese wetgewing in Italië.
Hoe merkwaardig is dit nie dat “fascis” tot vandag toe nog een van die gunstelingbeledigings van die polities “korrekte” klomp is (om vir diegene wat Christelike waardes hoog aanslaan toe te snou) nie?

Die werke van die Frankfurtdkool deel die gemeenskap op in twee groepe, naamlik die onderdrukkers en die slagoffers. Die onderdrukkers word gepropageer as mans van Europese afkoms, en die slagoffers as enige ander groep wat die kultuurmarxiste tot vandag toe nog kan bedink.

Adorno en Horkheimer het ná die tweede wêreldoorlog teruggekeer na Duitsland, maar ander lede, soos Herbert Marcuse, het agtergebly in Amerika. In 1955 publiseer Marcuse die boek, Eros and Civilization (let op Amerikaanse spelling). In die boek word gefokus op “polimorfe perversiteit”, ‘n Freudiaanse begrip wat onder andere voorhou dat daar niks fout is met seksuele plesier buite die huwelik nie. Eros and Civilization het die due grondslag uitgemaak van die “seksuele revolusie” in die 1960’s.

Marcuse was ook die individu wat uiteindelik Horkheimer se droom van die 1930’s sou uitvoer. Deur middel van al die anti-wit en anti-christelike bewegings van die 1960’s – swart “bemagtiging”, feminisme, homoseksuele “regte”, seksuele “bevryding”- het hy dit dit reggekry om kultuurmarxistiese idees in die hoofstroom vry te laat. Dié anti-wit, anti-
christelike retoriek het vinnig by universiteite regoor die Westerse wêreld, waaronder Suid-Afrika, posgevat. Die 1960’s was die tyd toe die kultuurmarxiste die kultuuroorlog gewen het.

As ‘n finale spyker in die doodskis van Westerse Christelike waardes, publiseer Marcuse die boek, Repressive tolerance, in 1965. Hierin argumenteer hy dat verdraagsaamheid teenoor Christelike waardes gelykstaande aan die verdrukking van “korrekte” idees is. Hy leer dus sy “nuttige idiote” om die term “liberating tolerance” na te streef. Dit beteken basies om alle idees te verdra, behalwe Christelike of behoudende idees.

Vandag 50 jaar later in Suid-Afrika, is die kultuurmarxistiese denkwyse steeds die korrekte denkwyse – ons word almal geleer om “polities korrek” te wees, terwyl ons instellings soos universiteite en selfs sommige kerke kultuurmarxiste aan die stuur het.

Dit is nie moeilik om Kultuurmarxisme in ons alledaagse lewens raak te sien nie. Kyk net na enige van die media wat ons elke dag inneem. Die flieks en reekse op die televisie se protagonis en/of antagonis is gewoonlik geskei; die vroue is dominant terwyl die mans sensitief en swak is; iemand in die gesin is altyd homoseksueel; vroue is in beheer van die etlike
families wat nog bymekaar is; swart mense is altyd verantwoordelik, wys en regverdig, terwyl wit mense sleg, dom, swak of misdadig is. Die nuusmedia word dikwels beskryf as “met ‘n linkse vooroordeel”, maar eintlik is hulle ook net kultuurmarxisties. Hierdie is maar net ‘n paar voorbeelde.

Die enigste manier om werklik ons volk te help, is om hierdie kanker uit ons lewe uit te sny en terug te keer na die waardes toe wat deur die kultuurmarxiste vernietig is.

Volg gerus die skrywer op Twitter: @willempet

Leon Lemmer: Gregory Hood se regse perspektief op die Amerikaanse droom

Die afgelope tyd is daar op Praag verskeie kere oor die Alt Right of New Right berig. Dié verskynsel kom al hoe meer in veral Amerika, Brittanje en Europa voor, onder meer as reaksie teen die instroming van immigrante uit die Derde Wêreld. In Amerika het politieke regsheid ‘n verdere hupstoot gekry toe Donald Trump ‘n kandidaat vir die presidentskap geword het. Ook: “Obama’s first [and second] term has been a bonanza for white racial awareness … whites are becoming increasingly impatient with liberal excuses for black dysfunction” (Gregory Hood, bron hier onder, Kindle 1355). Daar vind ‘n “increasing radicalization of American conservatives” plaas (1366). Hierdie regsheid word as ‘n alternatief voorgestel of as nuut aangebied ten einde dit van historiese regsheid, bv dié van die Nazi’s, te onderskei, asook van die soort konserwatisme wat die Amerikaanse Republikeinse Party (die “Grand Old Party” of GOP) kenmerk, bv:

“Insofar as there is an intellectual justification for conservatism, it accepts the American founding as part of a gradual progression towards egalitarianism” (1231).

Die GOP is feitlik uitsluitlik op die steun van blanke kiesers aangewese maar daar is baie faksies sodat die GOP eintlik ‘n “breë kerk” of sambreelparty is. “American conservatives lack a core coherent ideology to motivate them and somehow, at the same time, they deny the concrete realities of race, place, religion, and real nationhood in the name of an abstract proposition nation” (1241). Die afsplintering in die GOP vind na regs plaas, bv die Tea Party, omdat gemeen word dat die GOP in baie opsigte nie duidelik genoeg van die linkser Demokratiese Party onderskei kan word nie. “The idea of championing a restricted franchise, nullifying laws [ Civil Rights Acts, Voting Rights Act], or recognizing identity based on ethnicity and culture is obviously unthinkable. After all, conservatives believe it’s their system” (1268). “The premises of the Left (democracy, equality, anti-racism) aren’t systematically challenged” (1287). “Ultimately, both sides in mainstream American politics are united in defining the country as a cultureless and raceless entity” (741). In Suid-Afrika is daar ‘n soortgelyke eendersheid by die twee grootste politieke partye want daar is eerder ‘n graad- as ‘n aardverskil tussen die ANC en die DA.

Die Amerikaanse alternatiewe of nuwe regses het tydskrifte en webwerwe en uitstekende skrywers soos Samuel Francis, Jared Taylor, Greg Johnson en Kevin MacDonald wat hulle boodskap uitdra. Enersyds is Amerika die oorsprong van baie van die euwels wat na Suid-Afrika oorgewaai het, soos regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging. Andersyds ontluik daar al hoe meer Amerikaanse denkers wat goeie insig openbaar en aan blankes klokhelder kommunikeer wat besig is om te gebeur en wat hulle daaromtrent behoort te doen. Ek wil vandag die naam van Gregory Hood (gebore in 1980) by die pasgenoemde lysie van vier name voeg en doen dit na aanleiding van sy eerste boek, Waking up from the American dream (San Francisco: Counter-Currents Publishing, 2016, 145p; Amazon Kindle $5,69).

Hood is oortuig dat regs reg is en formuleer sy standpunt in taal wat ‘n wonderlike seggingskrag het. Let vervolgens deurgaans op vir ooreenkomste tussen die huidige Amerika en die nuwe Suid-Afrika. “Perhaps the closest parallel to the American situation is the timely example of South Africa” (551). “Once you go black, your country doesn’t come back” (1532). Die afgelope twee dekades kon waargeneem word hoe Suid-Afrika omgedop en heel moontlik vir altyd haas onherkenbaar opgedonder word. Die outeur blyk goed bekend met ons plaaslike omstandighede te wees. “Most conservatives considered Mandela a terrorist” (2023).

Nie-verloopte Afrikaners kan hulle nie met die nuwe Suid-Afrika vereenselwig nie. Insgelyks dink Hood dat Amerikaanse blankes vreemdelinge in hulle vaderland geword het. “I’ve always loved my country … it … isn’t mine anymore” (152). Dit is om ‘t ewe of die Demokratiese Party of die Republikeinse Party aan die bewind is omdat die land in elk geval nie volgens die wense van die meerderheid blanke kiesers regeer word nie. Byvoorbeeld, “repeated studies show that voters are unwilling to support social welfare programs if they are perceived as supporting foreign groups” (1079). “The vote is an all but meaningless privilege, for, even if votes are counted, elections lead to results exactly opposed to what voters say they supported” (2166). In Suid-Afrika is die grondwetlike opset sodanig dat die blanke stem in die uiterste mate gemarginaliseer is en gevolglik ignoreerbaar min invloed uitoefen.

Die outeur verskaf ‘n outobiografiese inleiding, wat met hierdie aanhaling begin: “My father … had it better. He had his people. They had their standards. They had pride” (121). Hood noem homself “a White Nationalist” (144) wat dit onmoontlik vind om ‘n nuwe identiteit gegrond in “social justice” te ontwikkel (152). “After all, what better phrase can be used to justify White Nationalism than ‘for ourselves and our posterity’?” (594). Hy skryf:

“The great imperative of our time is for the white European population within the United States to secure its existence by creating a homeland independent of the present American system” (144). “I want a normal job and a normal life in a homeland for my people ” (163). “American life can still be prosperous, orderly, and enjoyable, but there’s something deeply wrong and sick beneath the surface” (171). “Today, the entire national and international power structure, political system, and moral code is built around suppressing white identity and European Identitarian politics” (163). “While ideologically, words like hierarchy or greatness are closer to the essence of the North American New Right, the word identity is the most relevant” (524).

In die Amerikaanse samelewing is daar dinge waaroor Hood verontwaardig is.

“That our media celebrates people who can’t decide what sex – or even species – they are.* That the smartest people in our society frantically promote an ideology that dredges up the worst within us – weakness, decadence, and an ironic condescension towards past accomplishments. That our entire society seems to be built upon deliberately destroying everything we inherited … Were men always judged not by what they did, but whether they were ‘racist’? … I felt something deeply important had been stolen from me” (180). [* “The latest frontier is the rebellion against gender identification, as progressives who refuse to say they are men or women seek to trump Nature, the ultimate Fascist” (2186).]

“At a certain point, the story of America – and the story of humanity – stopped being about the warriors, the pioneers, and the creators. Instead, it became a story about the victims, the people who built nothing but now had a right to the things other people had made. Our morality demanded it. The nation and the world we lived in had been created, and now all that was left was to point out inequalities and distribute resources accordingly” (196). Dit gaan om “the destruction of ideals, the promotion of ‘equality’, the abolition of ‘racism’ or ‘hierarchy'” (205). In Suid-Afrika het die groot geeste wat in die voor-De Klerk-era in beheer van die land was en diesulkes wat die leiding in die samelewing geneem het plek vir mikrogeeste gemaak. Só word ‘n land nie verbeter nie.

Soos in die nuwe Suid-Afrika waar verpligte indoktrinasiekursusse aan meer as een universiteit ingestel is, noem Hood die Amerikaanse universiteit “an ideological training camp … There was nothing, literally nothing, which could not be deconstructed … Statues on campus had to be torn down or buildings renamed” (205). “American higher education is just a very expensive exercise in ideological misdirection” (213). Ook in Amerika word die blanke studente deur nie-wittes verswelg. Volgens Hood is daar nie sprake dat almal gelyk en eenders kan wees nie. “All men are not created equal” (285). Amerikaanse blankes “have more in common with our racial kinsmen in England, Germany, the Netherlands, and the other nations of the Occident than with our non-white ‘fellow Americans’. Our Republic is no longer a melting pot, but a trash can. America today is simply enforced mediocrity” (293). Hood verwys na “this failed experiment we call the United States” (1366). Nie-wittes “really aren’t like us – and, absent a white majority, the cultural norms and institutions Americans take for granted simply wil not exist” (231). In Suid-Afrika neem dit die vorm aan van die transformasie van skole, universiteite en eintlik die hele samelewing met ‘n prominente neiging tot vernietiging.

Dinge soos hierdie het in Hood se gemoed veranderings veroorsaak. “I awakened to my racial identity. I understood that everything I valued – and everything worth preserving in a declining world – was ultimately dependent on the European-American population” (231). Met “emotional blackmail” word gepoog om blankes te ontmoedig om standpunt in te neem. “All that is best is systematically sacrificed in the service of what is worst” (293). Hy wil ‘n nuwe naam vir blanke Amerikaners hê. “We are not ‘Americans’ … We are Europeans, whites who have conquered the North American wilderness and are prepared to claim our birthright of a nation where we are free to be ourselves … We want a homeland – and we mean to have it. That which was best about America is still ours. But we don’t need this failed experiment anymore. We can be something better” (301). “We need the courage to break with pleasant illusions. Our nation is of blood, not of paper. We need to wake up to our own dispossession, and the forces that made it possible. And we need to create a homeland in order to take back our own souls from a culture that has become a poison” (310). “If white advocates are to triumph, we have to become the popular opposition to the ruling system” (1432).

Die tweede hoofstuk handel oor die Amerikaanse droom wat oorspronklik behels het dat geleenthede aan almal gebied behoort te word (340). Aan die begin van die Amerikaanse geskiedenis is daar in hierdie opsig egter net aan blanke Amerikaners gedink. Soos Jared Taylor dit stel: “The Founding Fathers took for granted that ‘only people of European stock could maintain a society in which they would wish to live'” (661). “The United States of America was built by and for the white race” (1304). Hierdie samelewing het egter ontaard in bv “multiculturalism, anti-racism, and diversity” (319). Daarom word van die Amerikaanse droom gesê: “You have to be asleep to believe it” (340).

Let op hoe dinge skeefgetrek word. “George Washington no longer has a holiday in the country he bequeathed – that honor is reserved for Martin Luther King, Jr. The Father of His Country is remembered as a slave-owner, if at all, by non-European Americans” (481). Met verwysing na Barack Obama skryf Hood: “The presidency is now an affirmative action job” (567). “We have the challenge of breaking away the core population from the state they created” (567). Soos vir Afrikanertuislanders is daar vir Amerikaanse geesgenote ‘n uitdaging: “The primary strategic challenge … is breaking European Americans’ emotional attachment to the state” (602). “We have to tell them that equality is the path to a meaningless life” (575).

Hood wil uit die kokon van die huidige Amerika ontsnap, “the current embarrassment we call a country” (1038). “It is precisely those who contribute least to the country who are most actively rewarded. Therefore, why sacrifice for those who hate you?” (602). Wat word ‘n Amerikaanse skoolkind geleer? “He is being taught that white people are uniquely evil, that he is the recipient of unearned ‘privilege’ because he was born, and that to be a moral person, he has to turn his back on his ancestors” (1543). “European Americans need to fight for identity. They need to fight for a homeland. They need to fight for their very existence and survival” (610). “The American Dream is over – and it has to be replaced with the waking vision of the White Republic” (628).

In ‘n latere hoofstuk skryf Hood (en dit herinner my aan die nuwe Suid-Afrika): “The state is most responsive to those constituencies that offer the least to the national community. Slowly democracy transforms into kakistocracy – rule by the worst. A welfare-dependent minority that votes as part of a bloc is an important part of a politician’s winning coalition … those who receive the most from the state seem to be those who contribute the least to the common good” (701). “‘Equality’ is being taken to its logical conclusion – and all you can ever hope for is serving the people who hate you … you are a slave, and the people who hate you rule you” (1635). “Whites … subsidize people who hate them” (2362). “Instead of an economy that subsidizes the worst in people, we could have had something which promotes the best” (999).

Na die Tweede Wêreldoorlog, tydens die Koue Oorlog met die Sowjetunie, maak Amerika “racial egalitarianism a strategic necessity and established it as an American moral principle” (951). Dit gee in die jare sestig aanleiding tot die Amerikaanse swartes se burgerregtebeweging, gevolg deur ander minderheidsregtebewegings. “Ironically, it is the United States that has emerged as the great champion of cultural Marxism even as post-Cold War Russia moves in a more conservative direction, raising the question for the American Right whether they [the Americans] actually lost the Cold War” (951). In Sirië “the United States is committed to preventing the rise of a truly European Europe” omdat hy kant ten gunste van die Moslems in Kosovo gekies het. Die Amerikaanse bevelvoerder, Wesley Clark, het gesê: “There is no place in modern Europe for ethnically pure states. That’s a 19th-century idea and we are trying to transition into the 21st century, and we are going to do it with multi-ethnic states” (960). Die keuse wat Amerika aan Europa gestel het is “being either a soulless museum or a conquered province of the Dar al-Islam” (969).

“Race is superior to any other foundational principle, including religion, ideology, or economics, as the basis of a society. A sophisticated understanding of race is in and of itself sufficient to ensure the survival and perpetuation of a society … At the most basic level, the physical existence of the people has to be guaranteed … Economic recession, military occupation, disease, and political repression can pass with time – all are temporary if the folk remains intact” (1038). Vir die “white advocacy movement” (1661) “the overall strategic objective of political activity is to make race the defining difference between various political, cultural, and social groups, as a precursor to the formation of an ethnostate, the great dream of the White Republic” (1680). Selfs die uiters linkse Noam Chomsky erken: “Race is in fact a human characteristic – there’s no reason why it should be a negative characteristic” (2107). “We know that people are mentally healthier in ethnically homogeneous societies. We know diversity destroys social trust” (1050). “In multiracial societies, you don’t vote in accordance with your economic interests and social interests, you vote in accordance with race and religion” (1079). “It doesn’t matter if black unemployment is skyrocketing and their communities are devastated – they vote black. It doesn’t matter if Nevada has the worst economy in the country – they vote Hispanic” (1532). Hood begeer: “Our people first – Eigen Volk Eerst as the Vlaams Belang says” (1145).

Selde het ek ‘n oortuigender pleidooi gelees as Hood se hoofstuk: “A White Nationalist memo to white male Republicans.” Ek wens die teks kon in sy geheel op Praag herpubliseer word. Ek stip vervolgens enkele waarhede aan wat Hood daarin en in ander hoofstukke opper.

● “A successful black President will restructure the entire country along anti-white lines” (1343). “Take a good, hard look at those Obama victory rallies. They are celebrating your dispossession, your displacement from the country your ancestors built … Even the President of the United States said: ‘Voting is the best revenge’. Revenge for what? … It’s revenge for ‘racism’ … It’s vengeance against the America that once was … Obama is President … and was re-elected because, not in spite of the fact that he despises everything America was” (1509).

● “As a white American, you are a second-class citizen in jobs, education, and government benefits” (1616). “The end of responsibility is really the end of citizenship. Back when America was a real country, citizenship was a duty owed to the larger society” (2156). “Today, citizenship is a burden, offering punishment and censure rather than full participation in political life. The founding stock of the country is actively discriminated against in jobs, education, and financial aid, and is utterly cut off from meaningful political participation in many of the nation’s largest cities on account of our race. Meanwhile, immigrants and their advocates protest that they are ‘second-class citizens’ when in actuality they are not citizens at all. As recipients of free medical care, tax exemptions, state-sponsored ethnic solidarity, and a vast system of patronage and welfare set up for their benefit, those who are not part of the political community are more assiduously courted than actual Americans” (2166).

● “American nationalism is far more appealing to European Americans than White Nationalism. ‘Whiteness’ is a foreign idea* to many whites” (2487), asof hulle geen “legitimate group interests” het nie. “In contrast, other groups (including Jews) do have legitimate group interests” (2529). “But we are now in a position where whites are being forcibly enrolled in what is a state church with no salvation. To be white is to be racist, full stop … many whites … will simply stop calling themselves white and suddenly rediscover whatever miniscule non-white heritage they have. Many Hispanics who would have been considered ‘white’ in years past now aggressively demand their membership as part of an ‘oppressed’ group, and other ‘minorities’ are eager to follow suit. Even Asians say they’re oppressed now. But there still need to be some white men left to pay the bills” (2487).

Wat opval is dat wanneer nie-wittes groepverwantskap (bv ras) ophaal ter eie bevoordeling dit by voorkeur “solidariteit” genoem word. Wanneer wittes dieselfde doen, dikwels bloot ter selfverdediging en om die behoud van hulle groep (soos Hood doen), word dit as “rassisme” geëtiketteer. Daarteenoor word blatante rassediskriminasie deesdae eufemisties “regstelling” of “transformasie” genoem.

[* Anders as by swartes beroep wittes hulle tradisioneel nie op hulle blankheid nie en deesdae slegs ter beskerming van hulle belange, insluitende hulle voortbestaan. Dit kan daarop dui dat wittes (van nature) nie rassisties is nie, dat hulle om historiese of ander redes stille vertroue in die aard van hulle etnisiteit het. In die praktyk word dikwels die teenoorgestelde beweer, dus dat wittes van nature rassisties is en swartes nie rassisties is of kan wees nie.]

In regse geledere is daar glo (feitlik) noodwendig verdeeldheid. “White Nationalists are … incredibly divided when it comes to political action – the price of being independent thinkers against the egalitarian ideology of the regime” (1343). Dit is ‘n (twyfelagtige) argument wat dikwels ter verduideliking en selfs as regverdiging van regse verdeeldheid gebruik word.

In iedere Amerikaanse verkiesing is vuurwapenbesit ‘n omstrede kwessie. “The current debate has been refreshingly frank about the use of firearms by whites to defend against non-white crime. The Left simply charges that whites have a duty to die as a form of penance for past sins against egalitarianism” (2156). “The entire network of human rights, constitutional guarantees, and all the rest are a way for the state to criminalize attempts at self-protection” (2215). Wat reeds gebeur is “robbers suing homeowners for attacking them” (2215).

Die laaste hoofstuk handel oor Donald Trump en is geskryf voordat hy as die Republikeinse Party se presidentskandidaat benoem is. Sedert Trump met sy presidentsverkiesingsveldtog begin het “things will never be the same for the American Right” (105). “Trump has undoubtedly fueled the rise of the Alt Right … It’s not that Trump is ‘pro-white’; it’s that he’s not anti-white, which makes him far Right in the current political context … what he would lead to [could be] a legitimate, nationalist American Right” (2487). Aan die ander kant “the anti-white identity politics of the Left will be accelerated under a Trump presidency” (2505). Hy wil Amerika weer “strong and great” maak (2446; ook 2505). “Without explicit white identity politics to safeguard the core population, America can never be great again, let alone greater than it has ever been, as Trump promises” (2514).

Hood dink dit is onwaarskynlik dat Trump tot president verkies sal word (2476, 2514) maar “the Great Wall of Trump would be a glorious symbol of our national will to survive. Unfortunately, unless we repatriate post-1965 non-white immigrants, legal and illegal, the demographic damage is already done” (2476). “The only future for the American Right is identity politics” (2514). As Trump president word, sal dit “the USA a longer lease on life” gee (2514) maar “it’s only a temporary reprieve for the United States and for European Americans” (2538). Die wenslikheid van ‘n etniese nasiestaat vir blankes sal nie minder word nie. As Trump verloor, sal dit na verwagting die einde van sowel konserwatisme (2514) as “Americanism” wees (2521).

Karel Schoeman het ‘n boek, Die laaste Afrikaanse boek (2002), geskryf. Hermann Giliomee het ‘n boek, Die laaste Afrikanerleiers (2012), gepubliseer. Dan Sleigh het ‘n boek, 1795 (2016), oor “die laaste goeie man” geskryf. Dit lyk asof ons die eindtye betree het, want Hood verwys na Trump as “the last American because he’s the last politician who will ever appeal to the core American population, in the name of the old American order, through the old democratic means … Trump is already a transformational figure. He reveals the System is incapable of saving itself, and European Americans should plan for what comes next” (2547).

“What are whites in the American system? Everything in terms of the core culture, the source of political power, and the fount of political legitimacy (as they created the state). But what are they in the political and social order explicitly? Nothing. What is our job? To make them something … Culturally and historically, whites will never surrender their sense of ownership of the United States, whatever regime rules it” (2538).

Vir my persoonlik is daar drie dinge in Hood se boek wat verrassend ooreenstem met wat ek voorheen geskryf het. Eerstens noem hy die openlike misbruik van die maatskaplike stelsel ook parasitering (1448). Tweedens gebruik hy die term “castrati” (1277, 2285). Ek het dieselfde term gebruik vir die ontmagtiging van Afrikaners en Afrikaans (Praag 1.09.2013 en 8.09.2013). Derdens skryf Hood oor Amerika: “There’s no nation. Instead, there’s a collection of individuals” (2400). Ek het al meermale genoem dat daar nie ‘n Suid-Afrikaanse nasie is nie; net ‘n bevolking waarvan miljoene nie eens Suid-Afrikaanse burgers is nie. Desnieteenstaande beweer die ANC op grond van die 1955-Vryheidsmanifes dat Suid-Afrika aan al sy inwoners behoort.

Hood bepleit blanke nasionalisme wat hopelik uiteindelik neerslag in ‘n blanke staat gegrond op ras (of etnisiteit) sal vind. Hy verhef eerder ras as kultuur tot norm, moontlik omdat eersgenoemde konkreter en dalk makliker bepaalbaar is. ‘n Belangrike insig is dat hy blanke Amerikaners die (gesonde) kernbevolkingsgroep noem; daardie mense wat Amerika die suksesvolste en voorspoedigste land ooit gemaak het. Dit is maklik om te begryp waarom hy verontwaardig is omdat hierdie waardevolle mense geminag en vertrap word en hy voorstelle doen om die situasie te beredder. Aan sy opregtheid twyfel ek nie.

Hy sal egter kwalik vry bly van die ongegronde, wilde maar gewilde beskuldiging van rassisme. Diegene wat tot ‘n suksesvolle, presterende groep behoort sou uiteraard geneig wees om hulle groepverwantskap, bv ras, voorop te stel. Insgelyks sou diegene wat tot ‘n groep behoort wat met negatiewe kenmerke geassosieer word, poog om die viering van groepverwantskap vir ander groepe taboe te maak. In die praktyk word gevind dat swartes hulle rasgroep met bv “Black is beautiful” propageer. Wat Hood wil hê, is dat blankes as teenvoeter ook rasbewus moet wees en hulle ras moet vier, bv met “Wit is bakgat”; des te meer omdat blankes dwarsoor die wêreld oorvloedig rede daartoe het. Hy verlang dat blankes dieselfde mate van ras- of stambewustheid as swartes moet hê. Hy bepleit nie rassisme of rassehaat nie.

Dan Roodt: NG Kerk: Gebruik homo-kwessie om APK en NGK te herenig

Die nuus dat die NG Kerk se Algemene Sinode onder druk van ‘n linkse faksie van kultuurmarxistiese akademici besluit het om homoseksualiteit vanuit die Bybel te regverdig, het skokgolwe deur die kerk gestuur en vrese vir skeuring word deur verskeie predikante geuiter. Dié stap van die NG Kerk verteenwoordig net nóg ‘n mislike stasie op die voortsnellende revolusionêre trein wat Suid-Afrika en die Afrikaner uiteindelik gaan vernietig.

Die akademiese teoloë hoop om hul loopbane aan die universiteite te bevorder deur ekstreme standpunte af te dwing. Nie net is ons geagte minister van hoër onderwys die leier van die Kommunisteparty nie, maar aan die universiteite het die kultuurmarxisme van die Italiaanse kommunis, Antonio Gramsci, asook die Duits-Joodse “Frankfurt-skool” omtrent alle dissiplines oorgeneem, ten minste in die geesteswetenskappe. Die handjie vol akademiese teoloë wat die NG Kerk al verder na links druk sover dit homoseksualiteit en die bevrydingsteologiese “Belhar-belydenis” betref, is bereid om ‘n miljoen gelowiges op te offer om hul eie selfsugtige kripvretery in die universitêre burokrasie te bevorder.

Sover ek dit verstaan, is elke NG-gemeente outonoom en beskik oor sy eie bates, soos vaste eiendom. Daarom staan dit elke gemeente vry om uit die NG Kerk te stap en byvoorbeeld by die meer behoudende Afrikaanse Protestantse Kerk (APK) aan te sluit. Hierdeur kan ‘n nuwe eenheid onder Afrikaanse gelowiges ontstaan, ná die verdeeldheid wat die ekstremistiese marxiste en bevrydingsteoloë soos André Bartlett, Chris van Wyk, Johann Ernst, Monty Sahd en ander veroorsaak het.

Eintlik beskik Suid-Afrika en veral die Afrikaner oor weinig tradisies van sekulêre denke. Ons enigste wysbegeerte is dié wat hand aan hand met die teologie geloop het. Amptelik bestaan 75% van die Suid-Afrikaanse bevolking uit Christene. Vandaar dan ook die mislukking van die marxisme-leninisme van Joe Slovo, Ahmed Kathrada, Jeremy Cronin, Albie Sachs en ander leiers van die Kommunisteparty. Nie eens die sg. “swart werkersklas” wat vir hulle die “enjin van die geskiedenis” sou wees, was vatbaar vir die klassieke, ateïstiese kommunisme soos dit in die voormalige Oos-Europa en veral die Sowjetunie beoefen is nie. In daardie lande, veral natuurlik in Rusland, is miljoene ortodokse Christene vermoor, gemartel en vervolg omdat hulle nie die “nuwe evangelie” van kommunisme wou aanvaar nie.

Pleks van kommunistiese ateïsme met geweld af te dwing, het plaaslike marxiste met die diaboliese plan vorendag gekom om die kerk self as ‘n Trojaanse perd vir hul idees te gebruik. Nadat marxisme-leninisme en sy werkerskultus skipbreuk gely en die “kultuurmarxisme” die heersende ideologie geword het, het dit veral sin gemaak. Dit is deel van die “lang opmars deur die instellings” waarvan Gramsci gepraat het. Benewens die skole en universiteite, wat reeds voertuie vir marxistiese breinspoeling geword het, bied die kerk toegang tot volwassenes wat nie meer deur opvoedkundige instellings beïnvloed word nie.

Indien enigeen twyfel aan wat ek hier sê, gesels met enige ondergraadse student aan ons sg. “Afrikaanse universiteite” in ‘n geesteswetenskaplike rigting waar marxisme, feminisme, witskuld en die haat vir die blanke man verpligtend geword het. Die Rooi Kommissaar vir Ideologie en Geestelike Beheer, André Bartlett, klap nou die sweep vanaf Tukkies tot in die Algemene Sinode waar ‘n klimaat van onverdraagsaamheid en vervolging van nie-marxiste reeds heers. Binnekort sal die NG Kerk self van “afvalliges” wat nie die Rooi Evangelie en die verguising van die blanke, heteroseksuele man deel nie, gesuiwer word, indien die huidige poging slaag.

Inderdaad gaan dit weinig oor homoseksualiteit en meer oor die vestiging van kulturele marxisme in die kerk. In elk geval was Afrikaners nog altyd verdraagsaam teenoor homoseksuele in die onderwys, staatsdiens, letterkunde, kunste, toneel en waar hulle ook al aangetref word. Wat nou gebeur, is dat hierdie verdraagsaamheid beantwoord word met onverdraagsaamheid teenoor hoofstroom-Christene, asook man-vrou-en-kind-gesinne. Die revolusie is meedoënloos en duld geen teëstand nie. Terwyl die minderheid “progressiewe”, linkse, dekadente teoloë nie oor die demokratiese steun van die lidmate beskik nie, wil hulle beheer neem oor die magshefbome en voorste gestoeltes in die NG Kerk ten einde hul revolusie of “transformasie” van ons gesinslewe te volvoer. Die parlement, die staatsdiens, die weermag, die polisie en die onderwysdepartement is reeds in die hande van die kommunistiese marionetmeesters wat hul kultuurmarxisme op die hele samelewing afdwing. Ook die hoofstroommedia en die joernaliste praat die revolusionêre in hul oorlog teen blankes en heteroseksuele mans na. Dis net ons privaatwonings wat nog effens teen die totale aanslag bestand is. En ja, die aanslag is totaal, allesomvattend, radikaal, meer nog as in die ou Sowjetunie waar Stalin se Russiese nasionalisme dit nog getemper het! Suid-Afrika het die proefkonyn vir totale revolusie geword: biologies, geslagtelik, beskoulik, kultureel, talig (die vernietiging van Afrikaans).

Binne die marxistiese denke moet alle instellings of “produksiemiddele” waar konserwatiewe denke of houdings “gereproduseer” word, vernietig word. Juis daarom is die “normale” gesin van heteroseksuele man en vrou, wat die onding begaan om kinders binne ‘n huislike omgewing groot te maak, in hul visier. Dit gaan nie oor die homo’s (kan ons maar afsien van die afskuwelike anglisisme “gays”?) nie, dit gaan oor die vernietiging van gesinne binne die totale revolusie. Marx en Engels se kreet in hul Kommunistiese Manifes van 1848, dat kinders deur die staat grootgemaak moet word, is steeds lewendig!

Die koorsdroom van die Suid-Afrikaanse kommunis, dat alle blankes in ‘n triomfantelike bloedbad uitgewis sou word, is nie bewaarheid nie. Daarom wil die revolusie hom nou op ons kinders wreek. As die man-vrou-gesin tot niet gemaak is, sal kinders tegelyk beskikbaar wees vir pedofiele én die staat om van hulle soldate, nie vir Christus nie, maar vir die marxistiese beweging te maak.

Dít is die nagmerrie waarop ons afstuur: nie meer die “rooi” kommunisme van die ou Sowjetunie nie, maar ‘n nuwe “pienk” kommunisme, ‘n pornokrasie waar ons almal tegelyk die slawe én die prostitute van die staat sal wees.

Het ons mense nog die moed om nee te sê vir fanatisme? Of is hulle al so vuisvoos en vertrap dat hulle die oorheersing van grootbek-ekstremiste met hul selfvoldane “progressiewe” slagspreuke gedwee aanvaar?

Eens het ons voorouers uit Europa gevlug voor die vervolging van die Roomse Kerk. Hulle het trou gebly aan hul protestantse geloof en aan die drie sleutelbelydenisskrifte: die Nederlandse Geloofsbelydenis, die Heidelbergse Kategismus en die Dordtse Leerreëls.

Vandag word ons deur die ANC-SAKP en hul meelopers soos André Bartlett en sy trawante vervolg. As ons ons nie tot Homoseksuele Liefde en Haat vir die Blanke Man bekeer nie, sal ons weereens as ketters in die beskuldigdebank staan.

Die wortel van die woord “protestant” is “protes”. Het dit nie tyd geword dat die Afrikaner weer die waarde van “protes” besef nie?

Laat ons ten sterkste beswaar maak teen die kaping van die NG Kerk vir die pienk revolusie. Ek kan nie sien waarom die meerderheid behoudende NG gemeentes nie met die APK en ander Afrikaanse kerke kan herenig nie. Op sy minste behoort daar gesprekke in dié rigting plaas te vind en as PRAAG so iets kan fasiliteer, sal ons maar te bly wees.

Laat die marxistiese teoloë hul eie paadjie onder hul pokgesigbaas, Blade Nzimande, loop. Sónder die gemeentes. Hoe gouer die gemeentes ook nie meer die kwalifikasies aanvaar van sekere teologiese skole wat Belhar en die bevrydingsteologie aanhang nie, hoe beter. Verwerp die links-ekstremistiese teoloë net soos hulle ons en ons gesinne verwerp.

Trek die volle wapenrusting van God aan, sodat julle staande kan bly teen die liste van die duiwel.

Want ons worstelstryd is nie teen vlees en bloed nie, maar teen die owerhede, teen die magte, teen die wêreldheersers van die duisternis van hierdie eeu, teen die bose geeste in die lug.

Daarom, neem die volle wapenrusting van God op, sodat julle weerstand kan bied in die dag van onheil en, nadat julle alles volbring het, staande kan bly.

Staan dan vas, julle lendene met die waarheid omgord, met die borswapen van die geregtigheid aan, en as skoene aan julle voete die bereidheid vir die evangelie van vrede.

Behalwe dit alles neem die skild van die geloof op waarmee julle al die vurige pyle van die Bose sal kan uitblus.

En neem aan die helm van verlossing en die swaard van die Gees — dit is die woord van God

– Efésiërs 6: 11-17

PRAAG is die enigste Afrikaanse organisasie wat die heersende marxistiese en kultuurmarxistiese ideologie op ‘n ingeligte wyse beveg. Steun ons in dié lewensbelangrike taak!

Kultuurmarxisme, linksliberales en die oligargie kop in een mus

Soveel skitterende bydraes word op Praag gemaak wat gevaar loop om in die vergetelheid te raak.

Dr Roodt se videogesprek op Praag van 14 Desember 2014 tesame met die ander stukke oor kultuurmarxisme behoort, saam met die Yuri Bezmenev-onderhoude (Joeri Besmenef op Afrikaans), ons daaglikse brood te wees. Die onderhoude met Besmenof is duidelik gevoer terwyl die Sowjetstelsel nog in plek was, maar die boodskap is nou nog net so relevant as toe, soos dr Roodt se video ook aantoon. Toe die Berlynse muur en die Sowjetstelsel ineengestort het, was die saad van die kultuurmarxisme reeds gesaai en wêreldwyd aan die floreer, d.w.s. oral behalwe in Rusland self. Die Russe het ten slotte eerstehands ervaar wat marxisme in die praktyk beteken. In ‘n BBC-onderhoud op 15 Feb 1979 het Alexander Solsjinitsin gesê : «For us in Russia, Communism is a dead dog, for many people in the West, it is still a roaring lion».

Maar wat in die nuwe opset ná die val van die Berlynse muur, van belang is, is dat die digotomie (verdeling) nie meer is tusssen ‘n vryemark- kapitalistiese ekonomie aan die een kant en ‘n sentraalgeleide totalitêre stelsel aan die ander kant nie. Die hardgbebakte marxisme van die Sowjetunie het nou plek gemaak vir die meer subtiele doktrines van die kulturele marxisme in die Weste met sy klem op die aftakeling van die Christendom, van tradisionele moraliteit, die familielewe, die huwelik, kulturele en estetiese waardes en standaarde, patriotisme, kortom, ons totale waardestelsel. En dus natuurlik ook die manier waarop logika en rasionaliteit en taal en woordbetekenisse verwring en omgekeer word, tot die punt waar iemand soos mnr FW De Klerk in die media as «courageous» beskryf kon word !

Alexander Solsjinitsin:

« As a survivor of the Communist Holocaust I am horrified to witness how America is gradually being transformed into a secularist and atheistic utopia, where communist ideals are glorified and promoted, while Christian values and morality are ridiculed and increasingly eradicated from the public and social consciousness. Under the decades-long assault and militant radicalism of many so-called “liberal” and “progressive” elites, God has been progressively erased from our public and educational institutions, to be replaced with all manner of delusion, perversion, corruption, violence, decadence, and insanity.»

Die opvatting dat die Rewolusie iets te make het met die stryd van die massas, die werkers en die behoeftiges, soos ons oor die jare verlei is om te glo, kan nie verder van die waarheid wees nie. Nog nooit in die geskiedenis het die Rewolusie iets vir die minder bevoorregtes en verdruktes beteken nie. Die massas armes en werkers is nooit meer vertrap en uitgebuit nie as juis in die Sowjetunie. Solsjenitsin stel die aantal offerandes op die altaar van die Rewolusie op 60-miljoen mense. En hulle was byna uitsluitlik werkers en minder bevoorregtes. As die massas in Suid-Afrika se posisie met 100% verbeter het sedert die kultuurmarxistiese rewolusie hier geseëvier het, dan het die oligargiese elite se posisie met 10 000% verbeter. In alle lande waar die die Rewolusie deurgevoer is, het dit geskied op die rug van goedgelowige massas wat gebreinspoel is om te dink hulle posisie gaan «verbeter». Inteendeel was die massas nog altyd net die slawe van rewolusies ten bate van ‘n handjie vol uitbuiters.

Die marxisme en grootgeld loop reeds ‘n lang pad saam. Soms loop hulle langsmekaar, maar meesal is hulle doelwitte ineengestrengel. Deur die jare het die Westerse demokrasieë Kommunistiese Sjina stelselmatig gesteun teenoor demokratiese Taiwan. Tot vandag het geen Westerse land van betekenis diplomatieke bande met Taiwan nie, terwyl hulle deur die bank betrekkinge het met die Sjinese Kommuniste. Dit verhoed natuurlik nie die Westerse vetkatte om miljarde se winste te maak uit wapenverkope aan Taiwan met wie hulle in die openbaar niks te doen wil hê nie.

Die media word bykans in sy geheel deur grootgeld beheer en hulle roeping is steeds om handlangers en boodskappers te wees van die geldmagte agter die skerms. Dit is sprekend van die gekheid van die tydvak waarin ons leef dat die media nog die vermetelheid kan hê om hulleself voor te doen as die mensdom se morele wagters op die mure. Die enigste moraliteit wat hulle ken, is dié wat deur die oligargie aan hulle voorgeskryf word en dit is die moraliteit van Mammon.

Wêreldwyd word diegene wat durf waag om ‘n stem te verhef teen hierdie nuwe kultureelmarxistiese imperialisme gewoon op die kantlyn geskuif, na die buitenste duisternis verdryf en op die een of ander manier die swye opgelê. Dr Roodt sal hiervan kan getuig. ‘n Mens sou kon vra: waarom word ons dan vervolg en verguis as ons so nietig en onbelangrik is? Die rede is dat die geldmagte ten spyte van alles tog kwesbaar is en die laaste ding wat hulle kan bekostig en toelaat, is elemente wat hulle kritiseer of hulle belange aanval en uitwys dat die koning kaal is.

Die mag wat die internasionele finansiële oligargie in die hande het, gaan die verstand van gewone mense gewoon te bowe. Tydens ‘n vraag-en-antwoord sitting nie lank gelede nie van die Gesamentlike Ekonomiese Komitee van die Amerikaanse Kongres en die goewerneur van die Amerikaanse Reserwebank, Janet Yellen, het aan die lig gekom dat 38% van die VSA se rykdom besit word deur 1% van die bevolking. Die onderste 60% van die Amerikaanse volk besit 2,3 % van die land se rykdom. Een enkele familie, die eienaars van die Walmart-winkelketting besit net soveel van die nasionale rykdom as die onderste 40% van die bevolking, terwyl 95% van alle inkomste in die land verdien of verkry word deur 1% van die bevolking. Anders gestel, beteken dit dat 99% van die Amerikaanse bevolking altesaam 5% van die land se inkomste verdien. En die miljardêrs word jaarliks net al hoe meer, terwyl die minder gegoedes en die middelklas van jaar tot jaar verarm. Senator Sanders wys daarop dat meer Amerikaners vandag in armoede leef as op enige ander tydstip in die geskiedenis. Kyk gerus maar self na die onderhoude ens van Senator Sanders op die internet.

En waar is die aanhoudende gesanik van die media oor «gelykheid»? Net nog ‘n rookskerm wat die rykes in staat stel om hulle ding te doen terwyl die media namens hulle kliphard werk aan die illusie dat iets omtrent die probleem van ongelykheid gedoen word.

Suid-Afrika is waarskynlik een van die beste voorbeelde ter wêreld van die suksesvolle resep van samewerking tussen die linksliberale rewolusie en die geldmag. Dis by uitstek ‘n stelsel wat volledig gebaseer is op die marxistiese ideologie wat niks meer tot stand gebring het nie as die ongelooflike verryking van ‘n handjievol uitverkorenes, ‘n resultaat wat deur doktrinêre kultuurmarxiste in die pers, aan die universiteite en die kerke met oorgawe besing word. Soos in Amerika en Europa geniet die breë bevolking, insluitende die swartes hier, net die skyn van «demokrasie». Die wittes het hier uiteraard geen seggenskap meer nie, dít weet ons, maar die swartes het dit ook nie. Al rol wat hulle eintlik het, is om legitimiteit te verleen aan die vetkatelite deur elke vyf jaar vir hulle te stem sodat hulle hulself nog meer kan verryk. Maar oor wie dit is waarvoor gestem word en wat hulle doen nadat hulle verkies is, het die massas net mooi niks te sê nie.

Die stryd wat ons hiervandandaan vorentoe sal moet voer, is die stryd teen die geldmagte wat saam met, of gesteun deur die linksliberales en kultuurmarxisme, daarop uit is om ‘n nuwe wêreldorde te vestig waar daar vir nasionale identiteit en indiwidualiteit, vir bekaafde waardes en vir Christus net nie plek is nie en waar die allesoorheersende oogmerk is om net nog meer en meer geld vir die superrykes te maak. Die uiteindelike oogmerk is om die totale mensdom te oorheers en te verslaaf. Grootgeld is dít wat ons lotsbestemming en dié van ons beskawing vandag bepaal. Geld en die ywer van hulle voetsoldate, die genoemde nuttige idiote in die media, die universiteite en die kerke. In dieselfde gesamentlike sitting van die Eokonomiese Komitee is dit onomwonde deur die voorsitter, Senator Bernard Sanders, gestel dat Amerika vandag ‘n finansiële oligargie is en dat politici vryelik deur die rykes «gekoop en verkoop» word. Toe hy die vraag aan me. Yellen stel of Amerika vandag ‘n oligargie is, was haar antwoord, sy wil «liewer nie ‘n etiket daaraan heg nie» ! In ‘n onlangse studie van die Princeton- en Northwest-universiteite is bevind dat Amerika geen demokrasie meer is nie maar ‘n oligargie waar die «volksverteenwoordigers» eerder die belange van die handjie vol superrykes probeer dien as dié van die breë Amerikaanse bevolking.

Hoe lank nog gaan 99+% van die Amerikaanse bevolking met hierdie situasie, vir lief neem? Gesonde verstand laat ‘n mens vermoed nie meer te lank nie. Wat hulle tot dusver nog verhoed het om in opstand te kom, is natuurlik die lakeie in die media wat gedienstig aan hulle betaalmeesters nog daarin slaag om die openbare mening te paai met stories van «ongelykheid wat die aflope jare verklein het», ens. Sodra die mediavervaardigde skille van die oë van die Amerikaanse publiek en veral die middelklas begin afval, kan ons verwag dat die poppe gaan begin dans, want ongelykheid tussen ryk en arm was nog nooit tevore in die geskiedenis so groot nie.

‘n Voorbeeld van wat met geld bereik kan word, is die onlangse verkiesing van mnr Jean-Claude Juncker tot president van die Europese Kommissie. In die praktyk beteken dit die president van die Europese Unie. Mnr Juncker was agtien jaar lank eerste minister van Luxemburg. Gedurende daardie tydperk het hy ‘n buitelandse skuld vir Luxemburg van 2 253 000 000 000 euro’s opgebou. Mnr Juncker kon nie die sake bestuur van Luxemburg nie met ‘n bevolking van iets oor ‘n halfmiljoen mense, maar nou gaan hy die sake bestuur van die Europese Unie met ‘n bevolking van meer as 500- miljoen. Hoe het hy dit reggekry? Deur die willose instrument te wees van die rykes en niks anders nie. Hierdie aanstelling is duidelik ‘n beloning vir die dienste wat hy aan die miljardêrs van Europa gelewer het deur hulle uit te nooi of toe te laat om, onwettig, hulle fortuine belastingvry in Luxemburg te belê. En natuurlik is die bedoeling dat hy moet voortgaan om die miljardêrs gedienstig te wees.

Hoe kan die lande van die Europese Unie so-iets toelaat? Maar omdat almal in die geldwêreld en hulle handlangers, die politici, die een of ander belang daarby het of gehad het en voordeel uit die situasie trek. En die media? Dis mos ‘n goeie storie en die publiek het sekerlik ‘n belang om daaroor ingelig te word. Maar nee, die lakeie van die geldmagte is doodstil ten spyte daarvan dat mense soos Marine Le Pen mnr Juncker se kaskenades een na die ander uitwys. Maar natuurlik, Marine Le Pen is mos maar net ‘n «regse». Die speerpunt van Marine Le Pen se stryd is om die mag weg te neem van die oligarge en dit terug te gee aan die volk, daar waar dit tuishoort. Dit is alles behalwe ekstreem soos mnr Leopold Scholtz in Die Burger wil probeer voorgee. Inteendeel is dit die hart en siel van die demokrasie!

Een van die belangrikste metodes wat die kultuurmarxiste en die oligargie aanwend om hulle doelwitte te bereik, is om gebruik te maak van praatpoppe om die openbare mening gerus te stel, amper soos Conrad Koch sy lappop gebruik om linksliberale walglikhede in ons keel te probeer afdruk. Watter beter voorbeeld hiervan as die afgod en ikoon Nelson Mandela wat weinig meer was as die praatpop vir die kommunis Joe Slovo? En mnr FW De Klerk was die praatpop van alles behalwe die Afrikaners wat bankvas vir hom gestem het. So ook is die media, soos reeds genoem, die klakkelose praatpoppe van die geldmagte.

Maar die verskynsel is dekades reeds besig om die internasionale magspolitiek te oorheers. President Franklin Roosevelt was ‘n volslae pop van die internasionale geldmagte en is soos ‘n riet in die wind deur hulle rondgeswaai. Dieselfde met pres Woodrow Wilson voor hom en pres Truman en Eisenhower daarna. Pres Roosevelt was onder druk van linkses en rewolusionêres direk daarvoor verantwoordelik dat die helfte van Europa aan die Sowjette uitgelewer is soos Suid-Afrika ook aan die rewolusie uitgelewer is deur nog ‘n pop van die internasionale geldbelange. Tydens die Jalta-konferensie van 1944 toe Europa opgesnipper is en die buit tussen Amerika, Engeland en die Sowjetunie verdeel is, met die reuse-aandeel aan die Sowjetunie, was verskeie bekende kommunistiese agente, waaronder Alger Hiss, persoonlik teenwoordig by gesprekke tussen pres Roosevelt en Josef Stalin. En gesien in die lig van sen. Sanders se opmerkings, is pres Obama duidelik ook maar net die praatpop van dieselfde magte.

Die miljardêr Bernard Baruch was oor ‘n tydperk van 60 jaar raadgewer van bykans elke Amerikaanse president van pres. Woodrow Wilson tot by pres Dwight Eisenhower, insluitende die periodes van die twee wêreldoorloë. In 1918 is hy deur pres Wilson aangestel as voorsitter van die War Industries Board, ‘n posisie waar hy feitlik die magtigste mens op aarde was. In 1919 het hy saam met pres Wilson deelgeneem aan die vredeskonferensie van Versailles. In 1943 is hy deur pres Roosevelt genooi om hoof te word van die War Production Board en met die uitbreek van die tweede wêreldoorlog is hy deur pres Roosevelt aangestel as spesiale raadgewer van die Office of War Production waar hy die werklike beleidmaker was wie se besluite bloot deur die «direkteur», James Byrnes uitgevoer is. In 1949 het pres Truman hom aangestel in die sleutelposisie van Amerikaanse verteenwoordiger op die VN se kernkragkommissie (UNAEC). Vir die grootste deel van sy lewe was Amerikaanse presidente bloot die praatpoppe van die miljardêr mnr Baruch. Die belangrike punt is egter dat mnr Baruch oor al hierdie jare nooit deur ‘n demokratiese proses tot enige amp verkies is nie. Alles intrige en manipulasie agter die skerms. En dit in die wêreld se «grootste demokrasie» en «oopste samelewing».

Video: Dan Roodt oor kultuurmarxisme

Suid-Afrika beweeg tans terug in die rigting van die middel van die twintste eeu toe marxisme in groot dele van Europa oorheers het. Die doel van kultuurmarxiste is om ‘n klein groepie of oligargie in die land te vestig wat alle mag en hulpbronne sal oorheers terwyl die breë bevolking, soos die middelklas-Afrikaner, doelbewus verarm word.

Die simulakrum van progressiwiteit

deur Götterdämmerung

Ek was nog altyd onder die indruk dat vordering sou aandui dat daar ŉ verbetering is vanaf dít wat was tot dít wat nou is. So het ons vordering getoon vanaf grotte na huise, vanaf vingerprentjies teen genoemde grotmure na die geskrewe woord en pragtige stukke kuns, vanaf klippe rondsleep na die wiel (en uiteindelik die binnebrandmotor), vanaf somme op ons vingers doen na kragtige rekenaars die grote van ons mobiele telefone wat komplekse wiskundige algoritmes kan bereken. Tegnologies het ons oor die laaste paar honderd jaar baie vordering getoon. In Engels word daar verwys na “progress” wat natuurlik die direkte vertaling van die Afrikaanse woord “vordering” is.

Ook op geestelike gebiede (waaronder morele waardes, sedes en etiek) het ons vordering as ŉ samelewing getoon. Sekere samelewings het meer gevorder as ander en party het glad nie gevorder in hierdie opsig nie. Deur hierdie ontwikkeling (of vordering) het ons ons weg oop gevind om te kan onderskei tussen reg en verkeerd, wat aanvaarbaar is en wat nie. Sekere optredes en aksies was taboe en sommiges was nie net taboe nie maar is so afskuwelik dat dit teen ons menslikheid indruis. Dit is hierdie eienskap van lewende denke wat ons van die diereryk onderskei.

Verkeerdelik was ek van mening dat “vordering” en “progressief” nabye sinonieme is, maar dit wil eerder voorkom asof die term “progressief” deur Angel-Saksiese kultuurmarxisme gekoöpteer is in die taal van politieke korrektheid. Blykbaar beteken “progressief” nou iets heeltemal anders as wat ek en jy dink dit beteken – wat dit is vind ons maar daagliks uit soos diegene wat hulself as progressief bestempel die betekenis aanpas soos wat die wind waai.

Eweneens is die begrip van morele waardes, sedes en etiek ook daagliks ondergeskik aan herdefinisie soos wat progressiewe goed dink. Dermate dat dit nou esoteries van aard is. Ons gewone sterflinge is nie beskore om te verstaan nie aangesien ons nie progressief genoeg is om die hekwagte te wees van wat moreel, sedelik of eties is nie. Dit is slegs ŉ piepklein groepie beskore wat sterk herinner aan die Melvilliete van Naspers, wat dan in die bybels van die hoofstroommedia as onweerlegbare waarheid verkondig word.

Dinge is deesdae so progressief dat dit die indruk skep dat ons samelewing teen die spoed van die heilige wit Eland agteruit boer. Die vaart van die progressiewe treintjie raak al hoe doller en hoekom dit nog nie ontspoor het nie is vir my ŉ raaisel. Wat ek wel weet, is dat die progressiewe lot netjiese karikature van hulself maak.

Die gedagte dat progressiwiteit die absurde gaan probeer vermag, spook al ŉ wyle by my. Ons het alreeds ervaar hoe die normalisering van die een taboe na die ander werklikheid word. Sulke taboes moet genormaliseer word andersins kan almal nie gelyk wees nie. Gereeld word een of ander woordjie met die aanhangsel van “fobie” voor behoudende mense se koppe gegooi wanneer die “nuwe normaal” nie aanvaarbaar is nie. Tereg begin mense wonder wie is nou eintlik in beheer van die Malhuis.

Daar is egter onaanvaarbare gedrag wat tot nou die strop vrygespring het juis omdat dit die meeste teen die morele aard van die Westerling indruis. Die samelewing vind hierdie gedrag en dade so afskuwelik dat dit wydverspreide veroordeling verdien wanneer dit plaasvind – dit is die eeue oue ontwikkeling van ons geestelikheid wat ons noodsaak om dit te veroordeel. Dit beteken nie dat pogings om hierdie afwykende en antisosiale gedrag te normaliseer deur die mees progressiewe van progressiewes nie daagliks plaasvind nie. Solank jy net nie die “misdaad” van rassisme pleeg of jou verskuldig aan ‘n (aanhangsel)-fobie nie, is enigiets mos aanvaarbaar, normaal en regverdigbaar.

Kort-kort lees mens dinge wat die hare in jou nek laat opstaan en daardie olierige gevoel op jou maag veroorsaak. Jy seg onmiddellik vir jouself: “Hier kom moeilikheid, nie vandag nie, dalk nie more nie maar binnekort.” En so was dit ook onlangs vir die uwe – verskeie artikels, berigte, gespreksforums en blogs het die nekhare laat regop staan, daai Sondagoggendbabelasgevoel op die maag gegee en ek seg vir myself: “Gaan ons dit rêrig toelaat?”

Ons almal weet dat daar verskeie afskuwelike dade is wat indruis teen alles wat die mens as goed en reg vind. In my boek is daar twee antisosiale dade wat kop bo water staan. Misdade teenoor vroue en kinders. Meer spesifiek, seksuele misdade teenoor vrouens en kinders. Jare se ondervinding in wetstoepassing het my geleer dat daar weinig ander misdade is wat so bytend en vernietigend is. Dit ontneem menslikheid, dit breek die psige en laat littekens na wat bitter min, indien ooit, genees. Dit tas hele gemeenskappe aan.

Pedofilie (seksuele misdade teenoor kinders) lê my naby aan my hart. Miskien omdat ek self jong kindertjies het en ys by die blote gedagte dat een of ander roofdier daar buite my kinders iets sal aandoen of miskien is dit omdat die wêreld so ŉ siniese plek is en kinders se onskuld dit weerspreek. Kinders is ons kosbaarste geskenk en indien ŉ mens dit nie kan insien nie, het hy of sy niks in die samelewing verloor nie. Selfsug is nie ŉ verskoning om nie kinders as ŉ gawe te erken nie.

My reis om te verstaan dat die normalisering en aanvaarding van pedofilie nie net moontlik is nie maar wel waarskynlik is, het vroeg verlede jaar begin toe ek gelees het van Allen Ginsburg – erkende leier van die homoseksuele beweging in Amerika in die 1960s wat gesê het: “Naked kids have been a staple of delight for centuries, for both parents and onlookers. So to label pedophilia as criminal is ridiculous.” Skokkend en walglik. Maar hierdie karakter staan nie op sy eie nie – hy het baie hulp om hierdie sienswyse die wêreld in te stuur

Die American Psychiatry Association (APA) het homoseksualiteit herklassifiseer vanaf ‘n afwyking na seksuele oriëntasie. Hierdie selfde organisasie het nie te lank gelede nie gepoog om dieselfde te doen met pedofilie maar is goddank deur wydverspreide teenkanting gekeer. Ek glo vir geen oomblik dat dit die laaste keer is dat hierdie linkse organisasie sal probeer nie.

Nie lank nadat ek bewus geword het van hierdie verwikkelinge nie, verskyn ‘n berig rakende die Pedophile Information Exchange (PIE) en die Britse Arbeidersparty se huidige leierskap wat gekonkel het in die 1970s en vroeë 80s om die instemmingsouderdom te verlaag.

Skielik begin berigte van soortgelyke agteraf gekonkelry tussen pedofiliegroepe, homoseksuele drukgroepe, politici, joernaliste en meningsvormers die lig sien. Veral Brittanje blyk onderhewig aan die plaag te wees waar selfs die Konserwatiewe Party vrot van progressiewe liberalisme is. En ons weet hoe graag ons plaaslike oes van progressiewe liberale, met hulle erge aanvalle van anglofilie, enigiets verorber wat vanuit die kwien se land afkomstig is. In die Europese Unie beveg ‘n georganiseerde pedofiliegroep hul verbanning in die hoogste howe – met bystand van progressiewe liberale regskenners.

Gegewe die gebrek aan kritiek op Islam waar kinderbruide nie net goedgekeur word nie, maar ook verkieslik is en die storm wat losbars wanneer enigiemand behoudend dui op inheemse Afrikagebruike van geforseerde kinderbruide en Vigs-genesing– selfs om sover te gaan om mense wat dit uitlig onthef te kry van hul poste – dui daarop dat daar alreeds ŉ stille goedkeuring is vir hierdie afskuwelike afwyking.

Binnekort is dit volskaalse normalisering en gedwonge aanvaarding. Verwag die neologisme pedofobie om binnekort sy verskyning te maak.

Feministe is vinnig om te praat van die “oorlog” teen vroue, die patriargale houding van mans jeens vrouens, die “verkragtingskultuur” wat onder mans “heers”. Absurde terme soos “mondelingse verkragting” en “visuele verkragting” doen wyd die rondte. Dit maak ŉ bespotting van ŉ ernstige aangeleentheid.

Ek onthou ŉ insident verlede jaar op Twitter waar ŉ feministiese joernalis aangevoer het sy is deur haar vriendin se vorige kêrel verkrag. Dat sy blykbaar onder die invloed van alkohol was, dat sy die aantyging gemaak het maande ná die insident en dat die horisontale rumba wedersydse goedkeuring gehad het op daardie tydstip – tot sy die volgende oggend wakker geword het en getref is deur spyt en ŉ intense skuldgevoel – was blykbaar nie van toepassing nie . Toe is dit verkragting, sy kon die arme man na hartelus beswadder en wee enigiemand wat haar weergawe in twyfel trek. Feministe het rondom haar gekoek soos bye om hul koningin – en om dieselfde rede ook.

Suid-Afrika is die verkragtingshoofstad van die wêreld, Islam vind dit heel aanvaarbaar dat mans vroue verkrag (soms is dit selfs geregverdig want die vrou het een of ander obskure reël van Mohammed oortree) en bitter min sal enigiemand ŉ haan daaroor hoor kraai. Maar boetie jy moet sien as ŉ sleg blanke werfbobbejaan ŉ vrou verkrag – die gifpyle vlieg hoog en suiwer. Selektiewe moraliteit op sy beste.

En toe lees ek van Richard Dawkins, doyen van militante ateïsme, progressiewe liberaal en algemene aangename persoon om mee ŉ gesprek te voer – veral as jou sienswyse net 100% lynreg met syne ooreenstem. Meneer Dawkins probeer toe mos onderskei tussen verskillende soorte verkragting – dat een minder ernstig as ŉ ander is. Die absurditeit van sy uitsprake het my sprakeloos gelaat.

Ek was sprakeloos maar nie gedagteloos daaromtrent nie. Veertig jaar gelede was die blote gedagte aan homoseksualisme as aanvaarbaar absurd, dertig jaar gelede was die gedagte aan homoseksuele huwelike die dwalinge van ŉ geestesversteurde. Vandag is beide nie net aanvaarbaar nie, die normalisering daarvan is voltrokke. Hemele behoed enigiemand wat durf om daarteen uitspraak lewer. Sien julle waarheen ek gaan hiermee? Die normalisering en aanvaarding van verkragting – maar net vir sekere kleure en geure omdat dit deel van hul kultuur en geloof uitmaak. Morele en sedelike waardes geherdefinieer, baie dankie!

Hierin lê die simulakrum van die progressiewe. Daar is geen progressiwiteit te bespeur nie, geen vordering om ‘n beter toekoms na te laat nie. Eerder word ons deur ‘n klein groepie sosiopatiese en psigopatiese bullebakke geforseer om agteruit te beweeg, regressief terug te gaan na vergane tye. Selfsug en nihilisme laat dit toe. Om dít wat deur ons voorouers – deur eeue se ontwikkeling – as afskuwelik en onaanvaarbaar verklaar is te omhels, te aanvaar, te normaliseer. Wat is dan volgende? Nekrofilie? Bestialiteit? Bloedskande? Waar eindig die krans en waar begin die afgrond?

FW verraai en Naspers verdraai

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt’s se Facebookblad

Die boikotaksie wat daar die afgelope paar weke spontaan teen die Naspersgroep losgebars het, kom ná jare van oneerlikheid deur mnr. Koos Bekker se maatskappy.

Naspers redeneer nie hy, hy stigmatiseer. Hy debatteer nie, hy verguis. Soos ‘n viswyf op die Kaapse dokke skel hy op enigeen wat maar ‘n millimeter van die gefabriseerde konsensus in dié land afwyk.

Van die eerste oomblik dat ek by die Afrikaanse taaldebat betrokke geraak het in die laat negentigerjare, het die Nasperskoerante my begin aanval en belaster. Die destydse redakteur van Die Burger, mnr. Arrie Rossouw het by die KKNK-kunstefees, wat insgelyks deur Naspers beheer word, ‘n platvloerse aanval op my en praag geloods deur te vra: “Wil jy Afrikaans hê, of wil jy vreet?”

Dit was na aanleiding van die veldtog wat ons destyds teen die maatskappy Parmalat gevoer het, wat Afrikaans van sy produkte verwyder het.

Naspers maak geld uit Afrikaans, sommer baie geld. Die KykNET-kanaal, wat benewens rugby een van die trekpleisters vir Afrikaners is om R600 per maand vir DSTV te betaal, is in Afrikaans. Oor die algemeen is Afrikaners lojale mense: lojaal teenoor hul taal, maar ook handelsmerke. Naspers buit daardie lojaliteit gewetenloos uit.

Terwyl Koos Bekker en sy kultuurmarxistiese trawante op die Naspersdireksie al die pad bank toe lag omdat hul sukses ten dele op Afrikanerlojaliteit gegrond is, ondermyn die maatskappy oral waar hy kan die beeld en posisie van Afrikaners in Suid-Afrika.

Net waar hy kan, verteken Naspers ons geskiedenis. Eers het FW verraai en nou gaan Naspers verdraai.

Naspers steun regstellende aksie en radikale grondhervorming. Terwyl hy ons, die Afrikaanse skrywers, sangers en taalaktiviste, maar ook ons hele volk, honend verguis en swartsmeer, is die blaaie van sy koerante en internetruimtes oop vir Britse radikales soos prof. Ruth Hall wat haat teen ons grondeienaars en boere aanhits.

Dis vir my die moeilikste van alles om te begryp: Waarom haat Koos Bekker en sy maatskappy die Afrikaner so? Eenmaal het Bekker in ‘n toespraak na ons verwys as “ruwe mense”. Was al ons groot skrywers, filosowe en politieke leiers uit die verlede “ruwe mense”? Al ons groot skilders soos Pierneef en Maggie Laubscher wie se skilderye vir miljoene op veilings in Londen verkoop word, ‘n digter soos N.P. van Wyk Louw, sangers soos Gé Korsten en Mimi Coertse, verdien hulle almal die stigma van “ruwe mense”?

Koos Bekker is seker die grootste filistyn in hierdie land se geskiedenis! Hy misken alles wat Afrikaans is.

Ek is nie geneig tot komplotteorieë nie, maar hier is iets baie snaaks aan die gang. Die een oomblik het FW de Klerk nog die volk verseker dat hy met die ANC gaan “onderhandel”, die volgende oomblik dank hy sy eie generaals af en hensop voor Ronnie Kasrils, Joe Slovo en die bokwagter van Qunu, soos Albert Brenner na hom verwys.

En as gevolg van dít alles verkry Naspers ‘n mediamonopolie in Afrikaans en toenemend in Suid-Afrika. In weerwil van die Mededingingswet, duur daardie mononpolie tot vandag toe en word op allerlei onderduimse maniere onderhou. Die afgelope paar dae is praag.co.za se bediener aangeval en ons word deur naamlose mense op Facebook beswadder wat spog dat hulle op ons spioeneer en selfs ons privaat boodskappe en epos lees. Werk hulle vir Naspers? Werk Naspers saam met die Nasionale Intelligensiediens om onafhanklike media in Afrikaans in die kiem te smoor? Wat is hier aan die gang?

Watse beloftes of ooreenkomste is daar agter die skerms in die vroeë negentigerjare tussen Naspers en die ANC gemaak? Iets in die trant van: Ons kan saam plunder aan die oorblywende Afrikanerbates en sodra iemand sy kop uitsteek om vrae te vra, dan sê ons hom so sleg dat die see hom nie kan afwas nie?

Want dis min of meer die Naspers-modus-operandi. Sodra daar ‘n Afrikaner opstaan, of dit nou Steve of Sunette Bridges of Jaap Kelder of wie ook al is, wat indringende vrae begin vra oor plaasmoorde, korrupsie en die verval van plaaslike regering, dan is die Naspersmedia altyd daar om hulle as “rassiste”, “verregses” en “kranksinniges” te verguis.

In Suid-Afrika maak Naspers geld uit die Afrikaner, maar hy steun die politiek van die Afrikaner se vyande. Hoe rym dit? Ek dink ek het dit al voorheen gesê, maar Naspers is die enigste maatskappy ter wêreld wat nie van sy eie kliënte hou nie. Hy minag hulle. En natuurlik beskik Naspers oor ‘n horde kommentators en joernaliste wat in die maatskappykultuur geïndoktrineer is en wat ons, die “ruwe mense”, ewe veel minag.

Daarom spuug Max du Preez, Neels Jackson, Jonathan Jansen, Waldimar Pelser, Adriaan Basson, Tim du Plessis en ‘n horde ander ‘n konstante stroom Afrikanerhaat uit wat daarop gemik is om ons te kry om onsself te verag. Ook moet ons enige aanspraak wat ons op menseregte mag hê, selfs die mees basiese reg op lewe, afsweer.

As Afrikaner moet jy gesien en nie gehoor word nie. Jy moet stilletjies uit die vertrek verdwyn, jou plaas of jou huis afgee sodat Koos Bekker en Ton Vosloo vir hulle paleise en chateaux in Frankryk kan gaan koop. (Daaroor spog hulle in die “glanstydskrifte” wat hulle met ons geld in die Kaap uitgee.) As ‘n moordbende by jou huis of jou plaas opdaag, moet jy “in vrede vrek”, soos ‘n oudsoldaat dit eenkeer aan my gestel het.

Ons moet plaasmoorde en geweld as ‘n onvermydelike newe-effek van “demokrasie” aanvaar. So pas het die Naspersdagblaaie ‘n resensie oor die e-boek, Plaasmoord: behind the violence on South African farms gepubliseer. Die resensie is geskryf deur dieselfde linkse aktivis, Nechama Brodie, van Africa Check wat Steve Hofmeyr in die openbaar oor sy moordstatistiek aangeval en probeer diskrediteer het. In haar resensie, soos in haar sogenaamde “verslag” oor plaasmoordstatistiek, kom sy tot die gevolgtrekking dat “slegs 17 boere tussen 2003 en 2010 vermoor is!

Die Burger, Beeld en Volksblad laat geen debat oor hierdie of enige ander kwessie toe nie. Hulle leuse is mos:

“Ons redeneer nie, ons stigmatiseer.”

Daarom is Naspers se boodskap helder en duidelik:

“Ons sal enige standpunt, enige gerug, enige belediging publiseer solank dit vir die Afrikaner nadelig is en solank dit ons materiële belang dien.”

Hoe lank kan ons nog met die Naspersmonster saamleef? Óf ons sal hom moet vernietig, óf hy gaan ons vernietig.

Naspers delenda est.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt’s se Facebookblad