Leon Lemmer: Bevrydingsteologie

Barack Hussein Obama (gebore in 1961) het in 2009 te midde van groot euforie die 44ste Amerikaanse president geword. Dié groot opgewondenheid het veral uit swart geledere gekom, mildelik gesteun deur wit liberaliste, want Obama is die eerste swart president in die Withuis. (Die ANC sou lankal die naam van die presidentswoning geafrikaniseer het.) Sedertdien het daar groot ontnugtering met Obama se leierskap by ‘n groot deel van die Amerikaanse bevolking ingetree. In baie gevalle het dit niks met etnisiteit te make nie. Toe Obama verkies is, was baie inligting oor sy verlede nie algemeen bekend nie. Ideologies pas hy glad nie in by die Amerikaanse hoofstroom nie. Een van die groot onheile in Obama se gees is die invloed wat bevrydingsteologie op hom gehad het. Ek hoop om by ‘n latere geleentheid in besonderhede te skryf oor wat Obama is. In hierdie rubriek beperk ek my aandag by die wesenlike aard van bevrydingsteologie omdat dit ook plaaslik ‘n hoogs onsalige invloed uitoefen.

Die teks wat ek gebruik, is hoofstuk 4 van William Washington Bragg se uitstekende studie, Obama’s radical roots: Saul Alinsky, Jeremiah Wright, and the others who shaped his worldview (The Jefferson Adams Library of American History, 2011, 105p; Amazon Kindle $7,97). Die persoon wat ek uitsonder vir aandag is Jeremiah Wright (gebore in 1941). Hy was Obama se pastoor tydens sy verblyf in Chicago as “community organizer” (1985-1988). Die kerk is die Trinity United Church of Christ, waar Wright die prediker van 1972 tot sy aftrede in 2008 was. Obama en Wright het in 1987 ontmoet. In daardie stadium het Obama ooreenkomstig sy opvoeding geen kerklike verbintenis gehad nie. In Indonesië het hy egter ‘n tyd lank ‘n Moslemskool bygewoon. Van 1992 tot 2008 was Obama ‘n Trinity-lidmaat. Wat hom na die christelike godsdiens aangetrek het, was Wright se swart bevrydingsteologie.

Toe Obama in 2008 besig was met sy veldtog om die VSA se president te word, het Wright se anti-Amerikaanse en anti-semitiese uitsprake in preke bekend geword. Byvoorbeeld, volgens Wright Amerika “supported state terrorism against the Palestinians and black South Africans” (Kindle 1327). Obama het dit toe gerade geag om sy lidmaatskap van die Trinity-kerkgenootskap te beëindig, maar hy het Wright nie veroordeel nie. Obama het sy slagspreuk, “The Audacity of Hope”, wat ook die titel van een van sy boeke (2006) is, by Wright oorgeneem. Hoop is een van die begrippe wat in die geledere van Amerikaanse swartes misbruik word om hulle in hulle stryd om “geregtigheid” teen blankes aan te spoor. Plaaslik het dit aan die Universiteit Stellenbosch (US) sonder (veel) protes weerklank in die bevrydingsteoloog Russel Botman se Hoopprojek gevind.

Ek laat Obama nou agterweë en gebruik Bragg se boek om die aard van bevrydingsteologie te belig. Bragg verskaf ‘n duidelike en gesaghebbende uitsetting daarvan. Dit is plaaslik ter sake omdat hierdie ideologiese virus/meem, soos die geval met baie ander idees is, van Amerika na Suid-Afrika oorgewaai het, met uiters nadelige gevolge. Bevrydingsteologie is wesenlik so skandalig dat die verregaande vertolkings waarmee vorendag gekom word konvensioneel gelowige christene aanstoot kan gee. Ter wille van egtheid maak ek oorwegend van aanhalings gebruik. Daar is talle variasies binne bevrydingsteologie, maar die uiteensetting wat volg gee ‘n betroubare aanduiding van die kernbeskouings.

Wright is nie ‘n oorspronklike denker nie. Dit gaan vir hom om swart bewussyn en swart mag. Hy het sy idees van prominente Amerikaanse swart bevrydingsteoloë oorgeneem. “From the beginning of his tenure at Trinity, Wright emphasised social justice, pushing members to engage in political activism. He established educational programs for members focused on black authors and figures from black history” (1400). “Wright sees his educational programs as crucial to forging a distinctively black identity, in resistance to the culture of white America. He says ‘assimilation slowly kills you’ and that ‘sin and assimilation are just alike'”* (1727). “Wright himself says of his church that its ‘theological perspective starts from the vantage point of Black liberation theology being its center” (1421).

[* Die swart minderheid in Amerika word vryelik toegelaat om rasse-integrasie teen te staan en groepidentiteit uit te leef. In Suid-Afrika met sy verswelgende swart meerderheid word die wit minderheid aan gedwonge rasse-integrasie onderwerp en groepregte ontken.]

Die twee bevrydingsteoloë waarop Wright veral steun, is James Cone (gebore in 1938) en Dwight Hopkins (gebore in 1953). Die oorsprong van hierdie polities verwringde teologie kan teruggevoer word na Martin Luther King (1929-1968), wat ‘n prediker was maar glad nie ‘n teoloog nie. Vir King het dit gegaan om burgerregte vir swartes, sosialisme en die radikale herverdeling van rykdom. Volgens hom was rykdom ‘n skande. Hy was anti-kapitalisties, anti-imperialisties, anti-materialisties en het ‘n revolusie van waardes bepleit. Die Sondag na die sluipmoord op hom sou King oor “Why America may go to hell” gepreek het (1453). Vandaar Wright se: “God bless America? No, no, no. God damn America!” (1459). Hy “saw America as condemned by God for its injustice” (1459).

In 1966 het die National Committee of Negro Churchmen hulle by die beweging vir swart mag, soos gelei deur King en Stokely Carmichael (1941-1998), aangesluit met as voorneme: “defining its aims in theological terms. These clergymen signalled their eagerness to redefine the Gospel message of Jesus, to correspond to the black community’s demand for power” (1467). Ter uitvoering hiervan het Cone in 1969 sy boek, Black Theology and Black Power, gepubliseer. Dié boek “relates the militant struggle for liberation with the gospel message of salvation” (1474). In ‘n latere boek, Black Theology and Black Liberation (1970), skryf Cone: “Black theology is a religious explication of black people’s need to redefine the scope and meaning of black existence in white racist society. Black power focuses on the political, social, and economic condition of black people, seeking to define concretely the meaning of black self-determination in a society that has placed definite limits on black humanity. Black theology puts black identity in a theological context, showing that black power is not only consistent with the gospel of Jesus Christ: it IS the gospel of Jesus Christ” (1474).

Swart bevrydingsteologie is dus ‘n radikale hervertolking van die Bybel.

“Members of this school of thought see the entire Biblical text as an allegory for modern day political and economic oppression, with a single message: that true Christians must resist this oppression wherever they find it. Ideas of personal faith, morality, sin and redemption take a back seat to the demands of politics* – and of a decidedly radical orientation. As Cone puts it, black theology focuses on ‘God’s liberating activity in the world on behalf of the freedom of the oppressed.’ He claims that the entire Biblical story has a single, unifying theme: God’s ‘liberation of slaves from sociopolitical bondage.’ For him, as well as for Wright and others, God’s mission is targeted directly and exclusively at blacks and other people excluded from the benefits of capitalism and political power, and it makes little room for whites and those who are not poor in its scheme of salvation. On this scheme … it is almost impossible for black people to be sinners, and almost impossible for white people not to be” (1485).

[* Dit is waarom die bevrydingsteoloog Desmond Tutu hom uitsluitlik op politieke aksie toespits en skynbaar nooit oor bv die religieuse bekering van mense begaan is nie.]

“As Cone reads the Bible, its narrative begins with God’s selection of Israel as His chosen people on account of their enslavement by the Egyptians. However, the Israelites themselves fail to create a socially-just society, and this leads to the rise of Old Testament prophecy, as God seeks to re-affirm his political message. Finally, Jesus Christ comes to teach this message to the world, and does so by locating his ministry among the poor and the oppressed” (1494). Ter ondersteuning hiervan word Lukas 4:18 gebruik: “om die evangelie aan armes te verkondig … om onderdruktes in vryheid uit te stuur.” “Jesus not only ministers to the victims of oppression but takes on the role of victim himself. Cone calls him ‘the Oppressed One’. From this, we get a very particular view of the Trinity. God as creator is the maker of the Israelites as His chosen people, with a special place in the scheme of creation. After He has set them free, however, He must do the same to all the oppressed people of the world. This is the role of Jesus, the Oppressed One, who takes on the burden of oppression for all and makes their liberation possible. In today’s world, God continues His liberating mission as the Holy Spirit. It is the Holy Spirit that acts in today’s world to guide people towards liberation” (1494).

Waarop bevrydingsteologie neerkom, is enersyds die selektiewe gebruik van die Bybel en andersyds die kreatiewe vertolking van daardie tekste ooreenkomstig verlangde politieke oogmerke. “Cone explicitly rejects the apparent meaning of Matthew 5:3, where Jesus is described as blessing those who are poor ‘in spirit’. Cone insists that it is economic and political, not spiritual, poverty that is of interest to God in determining His scheme of salvation. And Cone goes further. He insists that Christ’s mission is exclusively for those who are poor in this sense. As he puts it: ‘it is important to point out that Jesus does not promise to include the poor in the Kingdom along with others who may be rich and learned. His promise is that the Kingdom belongs to the poor alone'” (1503). Dit is duidelik dat hier van die swartes se kant af nie op ‘n voorbeeldige manier hande gevat word soos wat blankes alewig opgeroep word om te doen nie.

“The gospel of Christ is no longer a universal one. It makes no provision for those who are neither poor nor oppressed. Cone goes so far as to say that any view of the gospel that ‘fails to see Jesus as liberator of the oppressed is heretical'” (1514). Dit is nie bloot ‘n geval van swartes wat nie hande vat met blankes nie. Hierdie soort teologie kom eerder neer op die verwerping en verdoeming van (alle) blankes. Onderliggend is daar by hierdie bevrydingsteoloë nie liefde nie maar haat jeens blankes.* “Reverend Wright explicitly endorses this reading of the Bible as a story of God’s exclusive mission to the oppressed. As he said in one of his speeches: ‘In biblical history, there’s not one word written in the Bible between Genesis and Revelations that was not written under one of six different kinds of oppression, Egyptian oppression, Assyrian oppression, Persian oppression, Greek oppression, Roman oppression, Babylonian oppression'” (1514).

[* Palestynse kinders word in hulle ouerhuise, skole, moskees en ander organisasies geleer om die Israeli’s te haat. In Amerika word swart kinders in hulle ouerhuise, skole, kerke en ander organisasies geleer om blankes te haat. Ek probeer glo dat hierdie verskynsel (nog) nie in dieselfde mate in Suid-Afrika voorkom nie.]

“Black liberation theologians have no interest in the idea of sin as a judgement on the moral choices of individuals … The poor are victims of sin, not its purveyors. On Cone’s view, it is effectively impossible for black people to sin, and effectively impossible for white people not to. This view of sin, which absolves the poor of personal responsibility, dovetails neatly with liberal and socialist views of poverty itself, which see poverty as the result of structural factors, mainly race, rather than the result of individual life choices or differences in talent. As Hopkins puts it, succinctly: ‘People are poor because they are victims of others'” (1523). Dit volg dat wanneer swartes moeilikheid veroorsaak, bv misdade pleeg, hulle op onskuld aanspraak kan maak. Per definisie is swartes sondeloos en dus ook nie-rassisties. Die stelsel (‘n maaksel van blankes) kry die skuld, nie die skuldige swart individue nie. Gelykverklaring lei tot ‘n ontkenning van verskille in talent. Al wat glo nodig is om die gelykheid van almal te bewerkstellig is gelyke geleenthede. Aangebore verskille in bv talent en intelligensie word ontken.

“Redemption is also redefined. It comes not when an individual admit to his sins and accepts Christ in his life. Rather, it comes when a society achieves ‘liberation’, meaning an overthrowing of the economic and political order as it stands. Humans, says Cone, reflect the image of God only when they are ‘in rebellion against the structures of oppression’. Again, only those who are oppressed can be saved. And only those who resist will be” (1535). Teen die hele sosiale stelsel moet dus weerstand gebied word, want daardie stelsel is die oorsaak van armoede. “Otherwise, they are effectively denying Christ” (1545).

Met feitlik absolute noodwendigheid volg daar uit die voorafgaande hierdie verregaande aanspraak: “Christ himself is black. Wright has insisted on this in very literal terms. He says: ‘Evidence exists within and outside the Bible to support the notion that the people of Israel, and the people of most of the empires and kingdoms that surrounded them at that time were of African descent!’ He cites Rev 1:14-15 as evidence that Jesus had ‘nappy hair’ and ‘bronze skin’,* and he even refers to the Holy Land as ‘northeast Africa’ The theologians, however, focus more on the symbolic significance of the black Christ than its historical validity: Christ is black because of what he represents. ‘The black community,’ says Cone, ‘is an oppressed community primarily because of its blackness; hence, the christological importance of Jesus must be found in his blackness. If he is not black as we are, then the resurrection has little significance for our times'”(1545). In swart bevrydingsteologie se opleidingskursusse word die “African roots of Christianity” beklemtoon (1746).

[* Oor Iemand soos die Seun van die mens word gesê: “Die hare op sy kop was wit soos wit wol, soos sneeu … Sy voete was soos geelkoper” (Openbaring 1:14-15).]

“In the works of Cone, Hopkins and their followers, the struggle for the liberation of the poor from their economic oppression become a race war. Cone says that the black Christ leads ‘the warfare against the white assault on blackness by striking white values and white religion.’ The Holy Spirit guides blacks towards first of all, a sense of solidarity with one another as a single oppressed community, and second preparation for their confrontation with whites. Cone advocates what he describes as a ‘destruction of whiteness, which is the source of human misery in the world.’ He says that ‘whiteness, as revealed in the history of America, is the expression of what is wrong with man. It is a symbol of man’s depravity.’ He even describes whiteness as a symbol of the Anti-Christ” (1555).

Jacob Zuma se uitspraak dat al Suidelike Afrika se probleme met die aankoms van Jan van Riebeeck begin het, is sekerlik versoenbaar hiermee. Die gesindheid is anti-blank.

Cone skryf voorts: “The time has come for white America to be silent and listen to black people … All white men are responsible for white oppression … Theologically, Malcolm X [1926-1965] was not far wrong when he called the white man ‘the devil’ … Any advice from whites to blacks on how to deal with white oppression is automatically under suspicion as a clever device to further enslavement” (1566). Die wens dat blankes hulle bekke moet hou, is plaaslik deur linkse wittes soos Samantha Vice, Pierre de Vos en Gillian Schutte uitgespreek (Praag 12.02.2013). Die jongste geval is Pieter du Toit (Netwerk24, 1 Desember) wat sê blankes moet luister en hande vat. Dit is geskryf na aanleiding van Ferial Haffejee se versugting dat wittes liewer nie moet wees nie. Sy verwys waarskynlik na wit talentvolheid wanneer sy oor wit bevoorregting kla. In die praktyk het daar plaaslik veral blanke benadeling oorgebly, maar blankes moet glo nie laer trek en beskerm wat hulle materieel en geestelik darem nog behou het nie. Die voortsetting van gewelddadige ANC/UDF-gedrag word nou “gespierde” optrede genoem.

Naas Lukas 4:18 (kyk hier bo) word Matteus 25:40 deur bevrydingsteoloë ter regverdiging van hulle evangelie gebruik: “Vir sover julle dit aan een van die geringste van hierdie broers van My gedoen het, het julle dit aan My gedoen.” Eksodus word gebruik “as the tale of liberation of God’s chosen people. However, they do not deny that their reading of the Bible requires a highly selective, and creative, approach to the text” (1577). Ander tekste wat gebruik word, is Jeremia 12:13-17, bv “die swakke en die arme” (1678), Jesaja 61:1, bv “mense in nood” (1671) en dan ter regverdiging van militantheid bv die swaard-verwysings in Matteus 10:34 en Lukas 22:35-38 (1671). Volgens Cone “the Bible … is a valuable symbol for pointing to God’s revelation in Jesus, but it is not self-interpreting” (1577). Sodra veronderstel word dat wat in die Bybel staan nie letterlik waar hoef te wees nie, word die deur geopen vir allerhande vertolkings; insluitende dié van die bevrydingsteoloë.

Die swart bevrydingsteoloë het nie gekom tot waar hulle is sonder die hulp van blanke teoloë nie. Bragg verwys na die werk van Karl Barth (1886-1968) en Paul Tillich (1886-1965). “Tillich explicitly rejects all approaches to the Bible that insists on its literal truth” (1584). Tillich skryf: “All the actions, past, present and future, which men attribute to God … are symbols taken from our daily experience, and not information about what God did once upon a time or will do sometime in the future. Faith is not the belief in such stories, but it is the acceptance of symbols that express our ultimate concern in terms of divine actions” (1592). Bevrydingsteoloë kon daardie “ultimate concern” as vertrekpunt gebruik.

“Despite his debts to Barth and Tillich, Cone speaks harshly of white theologians, making comments that are in line with his general views on race. He dismisses them as racists who are incapable of understanding God’s message … ‘Biblical thinking is liberated thought’. Thus ‘White theology is not Christian theology at all'” (1603). Cone skryf: “Progressive white theologians, with few exceptions, write and teach as if they do not need to address the radical contradiction that racism creates for Christian theology … White supremacy is so widespread that it becomes a ‘natural’ way of viewing the world” (1613). “The solution for Cone and the others is to break free from not just the tradition of white theology, but from the exclusive reliance on the Bible. As part of their struggle to liberate their own thinking, as well as that of other blacks, from what they see as the distortions of white theology and culture, black theologians have looked to the traditions of non-Christian Africa* … Black religious thought thus becomes ‘neither exclusively Christian’ nor ‘primarily African.’ Instead, it is ‘reinterpreted for and adapted to the life-situation of black people’s struggle for justice in a nation whose social, political, and economic structures are dominated by a white racist ideology'” (1622). “For the black theologians, the religion and myths of Africa have special importance as a source of symbolism. Hopkins offers what he calls a ‘theological anthropology’ that attempts to intergrate figures from black folklore with Christian ideas” (1632).

[* Dit kan om hierdie rede wees dat Desmond Tutu, asof hy dit kan weet, beweer dat sowel christene as nie-christene hemel toe gaan.]

“Though Cone and the other black liberation theologians initially focused their attention almost exclusively on the situation of black people in America, they have since expanded their analysis to victims of ‘poverty, colonialism, human rights [abuses], and monopoly capitalism’ in Africa, Latin America, the Caribbean, and Asia. Cone now says … they are willing to find solidarity with any ethnic group seeking economic and political liberation from ‘Euro-American domination.’ Hopkins says: ‘The Fall – the rise of monopoly capitalism – gave birth to and marginalized the majority of the world’s population in the modern period'” (1642).

Met die duidelike uitsondering van blankes kan enige etniese groep guns in die oë van bevrydingsteoloë vind.

Hoewel bevrydingsteologie eerder politiek as christelike (of enige ander) godsdiens is, is dit dwarsoor die wêreld invloedryk omdat dit aanklank by armes vind, asook by diegene wat dink hulle word onderdruk. In die Wêreldraad van Kerke (WRK) speel bevrydingsteologie ‘n beduidende rol. Tog het die NG Kerk dit wenslik geag om deel van hierdie gemeenskap van (on)heiliges te word.

Die Belhar-belydenis (1982), wat groot verdeeldheid in NGK-geledere veroorsaak, ontleen skaamteloos aan die Amerikaanse swart bevrydingsteologie, bv: “God … op ‘n besondere wyse die God van die noodlydende, die arme en die veronregte is … die kerk … moet staan … teen die ongeregtigheid en by die veronregtes.”* Hierdie belydenis is in die Universiteit van Wes-Kaapland se fakulteit teologie geïnisieer, by name deur Jaap Durand en Dirkie Smit. Die Stellenbosse Kweekskool van die NGK en die UWK-fakulteit het sedertdien saamgesmelt in die US se fakulteit teologie waar bevrydingsteoloë soos Allan Boesak en Nico Koopman invloed uitoefen en waarin daar deesdae geen gesonde besware teen bevrydingsteologie, die Belhar-belydenis, homoseksualiteit of omtrent enige ander mode-neiging opklink nie; sekerlik nie teen transformasie en ‘n eentalig Engelse US nie. Hierdie gees was ook op die jongste NGK-sinode waarneembaar met besluite ten gunste van die Belhar-belydenis en homoseksuele praktyke. Die teologie-entrepreneur André Bartlett het hom hierin verlustig.

[* Die teoloog Sakkie Spangenberg vra in ‘n onlangse artikel twee tersaaklike vrae: Waarom het Martin Luther (1483-1546) destyds nie die kant van die verarmde en onderdrukte boere in die Boere-opstand gekies nie? Waarom het bevrydingsteoloë eers in die 20ste eeu ontdek dat die Drie-eenheid aan die kant van die armes en onderdruktes is? “Die Belharbelydenis, die Bybel en Jesus van Nasaret,” LitNet 23.12.15.]

Naas die Belhar-belydenis toon die Kairos-dokument (1985), opgestel deur onder andere Frank Chikane, duidelik die militante kenmerke van bevrydingsteologie. Sommige kerke en moskees het as terrorisneste tydens die “bevrydingstryd” gefunksioneer, met as veronderstelling dat diesulkes nie sondig nie. Die opstellers van die Kairos-dokument het onderskei tussen “the ruthless and repressive activities of the State”, wat hulle afgekeur het, en “the desperate attempts of the people to defend themselves”, wat hulle goedgekeur het, asof die ANC/UDF en PAC net verdedigende geweld gepleeg het. “Although the document did not explicitly support the armed struggle of the liberation movements, it gave such a struggle unprecedented legitimacy.” In 1987 het ‘n byeenkoms van die WRK verklaar “that the nature of apartheid ‘compelled’ liberation movements to take up arms” (John Allen, Rabble-rouser for peace, 2006, p 288).

Les bes is daar Willie Esterhuyse wat skryf: “Die tema van geregtigheid oorheers in die Ou Testament” (God en die gode van Egipte, 2009, p 239) en “Die profetiese tradisie was … primêr ‘n bevrydingstradisie” (p 240). In sy latere boek borduur Esterhuyse hierop voort: “As daar ooit ‘n godsdienstige en morele revolusionêr was, dan was dit Jesus van Nasaret” (Die God van Genesis, 2010, p 198).

Dan Roodt: NG Kerk: Gebruik homo-kwessie om APK en NGK te herenig

Die nuus dat die NG Kerk se Algemene Sinode onder druk van ‘n linkse faksie van kultuurmarxistiese akademici besluit het om homoseksualiteit vanuit die Bybel te regverdig, het skokgolwe deur die kerk gestuur en vrese vir skeuring word deur verskeie predikante geuiter. Dié stap van die NG Kerk verteenwoordig net nóg ‘n mislike stasie op die voortsnellende revolusionêre trein wat Suid-Afrika en die Afrikaner uiteindelik gaan vernietig.

Die akademiese teoloë hoop om hul loopbane aan die universiteite te bevorder deur ekstreme standpunte af te dwing. Nie net is ons geagte minister van hoër onderwys die leier van die Kommunisteparty nie, maar aan die universiteite het die kultuurmarxisme van die Italiaanse kommunis, Antonio Gramsci, asook die Duits-Joodse “Frankfurt-skool” omtrent alle dissiplines oorgeneem, ten minste in die geesteswetenskappe. Die handjie vol akademiese teoloë wat die NG Kerk al verder na links druk sover dit homoseksualiteit en die bevrydingsteologiese “Belhar-belydenis” betref, is bereid om ‘n miljoen gelowiges op te offer om hul eie selfsugtige kripvretery in die universitêre burokrasie te bevorder.

Sover ek dit verstaan, is elke NG-gemeente outonoom en beskik oor sy eie bates, soos vaste eiendom. Daarom staan dit elke gemeente vry om uit die NG Kerk te stap en byvoorbeeld by die meer behoudende Afrikaanse Protestantse Kerk (APK) aan te sluit. Hierdeur kan ‘n nuwe eenheid onder Afrikaanse gelowiges ontstaan, ná die verdeeldheid wat die ekstremistiese marxiste en bevrydingsteoloë soos André Bartlett, Chris van Wyk, Johann Ernst, Monty Sahd en ander veroorsaak het.

Eintlik beskik Suid-Afrika en veral die Afrikaner oor weinig tradisies van sekulêre denke. Ons enigste wysbegeerte is dié wat hand aan hand met die teologie geloop het. Amptelik bestaan 75% van die Suid-Afrikaanse bevolking uit Christene. Vandaar dan ook die mislukking van die marxisme-leninisme van Joe Slovo, Ahmed Kathrada, Jeremy Cronin, Albie Sachs en ander leiers van die Kommunisteparty. Nie eens die sg. “swart werkersklas” wat vir hulle die “enjin van die geskiedenis” sou wees, was vatbaar vir die klassieke, ateïstiese kommunisme soos dit in die voormalige Oos-Europa en veral die Sowjetunie beoefen is nie. In daardie lande, veral natuurlik in Rusland, is miljoene ortodokse Christene vermoor, gemartel en vervolg omdat hulle nie die “nuwe evangelie” van kommunisme wou aanvaar nie.

Pleks van kommunistiese ateïsme met geweld af te dwing, het plaaslike marxiste met die diaboliese plan vorendag gekom om die kerk self as ‘n Trojaanse perd vir hul idees te gebruik. Nadat marxisme-leninisme en sy werkerskultus skipbreuk gely en die “kultuurmarxisme” die heersende ideologie geword het, het dit veral sin gemaak. Dit is deel van die “lang opmars deur die instellings” waarvan Gramsci gepraat het. Benewens die skole en universiteite, wat reeds voertuie vir marxistiese breinspoeling geword het, bied die kerk toegang tot volwassenes wat nie meer deur opvoedkundige instellings beïnvloed word nie.

Indien enigeen twyfel aan wat ek hier sê, gesels met enige ondergraadse student aan ons sg. “Afrikaanse universiteite” in ‘n geesteswetenskaplike rigting waar marxisme, feminisme, witskuld en die haat vir die blanke man verpligtend geword het. Die Rooi Kommissaar vir Ideologie en Geestelike Beheer, André Bartlett, klap nou die sweep vanaf Tukkies tot in die Algemene Sinode waar ‘n klimaat van onverdraagsaamheid en vervolging van nie-marxiste reeds heers. Binnekort sal die NG Kerk self van “afvalliges” wat nie die Rooi Evangelie en die verguising van die blanke, heteroseksuele man deel nie, gesuiwer word, indien die huidige poging slaag.

Inderdaad gaan dit weinig oor homoseksualiteit en meer oor die vestiging van kulturele marxisme in die kerk. In elk geval was Afrikaners nog altyd verdraagsaam teenoor homoseksuele in die onderwys, staatsdiens, letterkunde, kunste, toneel en waar hulle ook al aangetref word. Wat nou gebeur, is dat hierdie verdraagsaamheid beantwoord word met onverdraagsaamheid teenoor hoofstroom-Christene, asook man-vrou-en-kind-gesinne. Die revolusie is meedoënloos en duld geen teëstand nie. Terwyl die minderheid “progressiewe”, linkse, dekadente teoloë nie oor die demokratiese steun van die lidmate beskik nie, wil hulle beheer neem oor die magshefbome en voorste gestoeltes in die NG Kerk ten einde hul revolusie of “transformasie” van ons gesinslewe te volvoer. Die parlement, die staatsdiens, die weermag, die polisie en die onderwysdepartement is reeds in die hande van die kommunistiese marionetmeesters wat hul kultuurmarxisme op die hele samelewing afdwing. Ook die hoofstroommedia en die joernaliste praat die revolusionêre in hul oorlog teen blankes en heteroseksuele mans na. Dis net ons privaatwonings wat nog effens teen die totale aanslag bestand is. En ja, die aanslag is totaal, allesomvattend, radikaal, meer nog as in die ou Sowjetunie waar Stalin se Russiese nasionalisme dit nog getemper het! Suid-Afrika het die proefkonyn vir totale revolusie geword: biologies, geslagtelik, beskoulik, kultureel, talig (die vernietiging van Afrikaans).

Binne die marxistiese denke moet alle instellings of “produksiemiddele” waar konserwatiewe denke of houdings “gereproduseer” word, vernietig word. Juis daarom is die “normale” gesin van heteroseksuele man en vrou, wat die onding begaan om kinders binne ‘n huislike omgewing groot te maak, in hul visier. Dit gaan nie oor die homo’s (kan ons maar afsien van die afskuwelike anglisisme “gays”?) nie, dit gaan oor die vernietiging van gesinne binne die totale revolusie. Marx en Engels se kreet in hul Kommunistiese Manifes van 1848, dat kinders deur die staat grootgemaak moet word, is steeds lewendig!

Die koorsdroom van die Suid-Afrikaanse kommunis, dat alle blankes in ‘n triomfantelike bloedbad uitgewis sou word, is nie bewaarheid nie. Daarom wil die revolusie hom nou op ons kinders wreek. As die man-vrou-gesin tot niet gemaak is, sal kinders tegelyk beskikbaar wees vir pedofiele én die staat om van hulle soldate, nie vir Christus nie, maar vir die marxistiese beweging te maak.

Dít is die nagmerrie waarop ons afstuur: nie meer die “rooi” kommunisme van die ou Sowjetunie nie, maar ‘n nuwe “pienk” kommunisme, ‘n pornokrasie waar ons almal tegelyk die slawe én die prostitute van die staat sal wees.

Het ons mense nog die moed om nee te sê vir fanatisme? Of is hulle al so vuisvoos en vertrap dat hulle die oorheersing van grootbek-ekstremiste met hul selfvoldane “progressiewe” slagspreuke gedwee aanvaar?

Eens het ons voorouers uit Europa gevlug voor die vervolging van die Roomse Kerk. Hulle het trou gebly aan hul protestantse geloof en aan die drie sleutelbelydenisskrifte: die Nederlandse Geloofsbelydenis, die Heidelbergse Kategismus en die Dordtse Leerreëls.

Vandag word ons deur die ANC-SAKP en hul meelopers soos André Bartlett en sy trawante vervolg. As ons ons nie tot Homoseksuele Liefde en Haat vir die Blanke Man bekeer nie, sal ons weereens as ketters in die beskuldigdebank staan.

Die wortel van die woord “protestant” is “protes”. Het dit nie tyd geword dat die Afrikaner weer die waarde van “protes” besef nie?

Laat ons ten sterkste beswaar maak teen die kaping van die NG Kerk vir die pienk revolusie. Ek kan nie sien waarom die meerderheid behoudende NG gemeentes nie met die APK en ander Afrikaanse kerke kan herenig nie. Op sy minste behoort daar gesprekke in dié rigting plaas te vind en as PRAAG so iets kan fasiliteer, sal ons maar te bly wees.

Laat die marxistiese teoloë hul eie paadjie onder hul pokgesigbaas, Blade Nzimande, loop. Sónder die gemeentes. Hoe gouer die gemeentes ook nie meer die kwalifikasies aanvaar van sekere teologiese skole wat Belhar en die bevrydingsteologie aanhang nie, hoe beter. Verwerp die links-ekstremistiese teoloë net soos hulle ons en ons gesinne verwerp.

Trek die volle wapenrusting van God aan, sodat julle staande kan bly teen die liste van die duiwel.

Want ons worstelstryd is nie teen vlees en bloed nie, maar teen die owerhede, teen die magte, teen die wêreldheersers van die duisternis van hierdie eeu, teen die bose geeste in die lug.

Daarom, neem die volle wapenrusting van God op, sodat julle weerstand kan bied in die dag van onheil en, nadat julle alles volbring het, staande kan bly.

Staan dan vas, julle lendene met die waarheid omgord, met die borswapen van die geregtigheid aan, en as skoene aan julle voete die bereidheid vir die evangelie van vrede.

Behalwe dit alles neem die skild van die geloof op waarmee julle al die vurige pyle van die Bose sal kan uitblus.

En neem aan die helm van verlossing en die swaard van die Gees — dit is die woord van God

– Efésiërs 6: 11-17

PRAAG is die enigste Afrikaanse organisasie wat die heersende marxistiese en kultuurmarxistiese ideologie op ‘n ingeligte wyse beveg. Steun ons in dié lewensbelangrike taak!

Russel Botman op die Rooiplein

botman_rooiplein

deur Leon Lemmer

Aan die Universiteit Stellenbosch (US) word die ANC se vakansiedae, soos die herdenking van Sharpeville, die Soweto-opstand en die paswetoptog deur hardegat vroue, deesdae graag gedenk. Gebeure sonder sodanige “vryheidsdimensie”, soos Beskawingsdag (6 April) en Afrikaansdag (14 Augustus), word glad nie erken nie. Die universiteit as akademiese inrigting is egter van huis uit ‘n Westerse idee. Op die kontinuum van beskaaf na onbeskaaf word die egte universiteit by die beskaafde pool en vandalisme, misdaad, geweld en terrorisme, wat met die UDF/ANC geassosieer word, by die onbeskaafde pool aangetref. ‘n Mens sou met reg kon verwag dat ‘n egte universiteit hom by die beskaafde pool sou posisioneer, maar aan die Botman-US is assosiasie met ANC-politiek veel eerder die geval.

Russell Botman, die US-rektor, se jongste skuif is om amptelik nie net ‘n enkele dag vir sy politiek te oormerk nie, maar ‘n hele week. Van Maandag 30 September tot Vrydag 4 Oktober gaan die US sy eerste diversiteitsweek vier. Dat diversiteit by die US se studente aangetref word, bv dat sommige akademies aan ‘n universiteit hoort en ander nie, word seker algemeen erken, maar dit kan kwalik afdoende rede vir feesviering wees. Wat Botman wil hê, is dat al die studente verpligte integrasie, veral gedwonge rasse-integrasie, moet vier. Byvoorbeeld, die vryheid om te kies tussen ‘n mono- en ‘n multikulturele koshuis word nie aan die Botman-US geduld nie.

Botman is aktief besig om die US van ‘n Afrikaans- na ‘n Engelstalige universiteit te transformeer. Dat die dominansie van Engels vir Botman erns is, blyk uit die feit dat die embleem vir hierdie fees net in Engels is: “Celebrating Diversity: Let US come together; a kaleidoscope of people.” Om die voorkeur vir Engels verder te beklemtoon, is die feesprogram net in Engels beskikbaar.

Selfs Wannie Carstens begin insien waarheen die Botman-US met Afrikaans op pad is: “My droom is dat die US ‘n plek sal wees waar studente weer [!] ‘n volwaardige Afrikaanse tersiêre opleiding sal kan kry en ons dan nie meer hoef te wonder oor Afrikaans aan die US nie” (Die Burger, 27 deser, p 5, en 28 deser, p 7; ook LitNet, 27 deser).

Tensy anders vermeld, is hierdie skrywe gebaseer op inligting wat op die US-webwerf verskyn. Op daardie webwerf is Afrikaanse teks deesdae via Engels te kry en nie andersom nie. Die Burger (9 deser, p 6) het dit in orde gevind om ‘n onkritiese berig oor die diversiteitsweek te publiseer. Sedertdien is ‘n YouTube-video met net ‘n Engelse titel, “Maties: On being born free,” op die US-webwerf gepubliseer (sien onder dié paragraaf). Sewe studente gee daarin hulle eenders klinkende menings, naamlik een wit student wat geradbraakte Afrikaans praat, een wit student wat Engels praat, twee bruines wat Engels praat, twee swartes wat Engels praat en een bruine wat Afrikaans, Engels en Xhosa praat. Daarmee word weer eens bevestig dat die Botman-US oorwegend ‘n nie-wit Engelse universiteit wil wees. Selfs Botman se troetelfrase, “born frees”, word nie deur hierdie studente in Afrikaans vertaal nie.

Genoemde sewe studente herhaal papegaai-agtig Botman-propaganda. Daar is geen teken van pogings tot oorspronklike of eie denke nie. Die studente gaan durende die diversiteitsweek ook die geleentheid kry om hulle menings oor hierdie onderwerp op tafeldoeke te skryf, wat daarna gebind gaan word asof hulle kosbare kleinode is. Diversiteit van kleur, taal, kultuur, ens, word erken. Nêrens is daar egter enige aanduiding dat diversiteit in denke of menings gekoester en aangemoedig word nie. Ons het hier met ‘n Stalinistiese ideëkorset te make; ‘n diversiteitsviering vir eendersdenkendes. Dit is die absolute teendeel van wat ‘n universiteit behoort te wees.

David Limbaugh skryf: “The Left glorifies diversity of race and ethnicity, it actively opposes diversity of thought, considering only leftist ideas acceptable for dissemination. The very ideal of education to create an atmosphere of open inquiry is tacitly mocked” (Ben Shapiro, Brainwashed Nashville: WND Books, 2004, Kindle 117). Botman is ongetwyfeld ‘n verpersoonliking hiervan. Kyk sy woernaal-aflewerings (13, 21 en 30 Aug) op die US-webwerf.

Botman konstrueer ons identiteit asof ons almal Afrikane is. Ons is glo nie bloot geografies Afrikane nie, maar ook vanweë waardes, waarvan die kern ubuntu is. Ubuntu is “Afrika se geskenk aan die mensdom”. Afrika ontvang dus nie net nie, want hy het mos die ubuntu-kleinood aan ons geskenk. (Oor ubuntu: Praag 15 Sep.) Naas die grondwet, hemel Botman die Nasionale Ontwikkelingsplan op. (Oor die NOP: Praag 22 Sep). Ons het, volgens Botman se jongste blog (27 deser), glo ‘n “NOP van die siel” nodig. Aan Europese of Westerse beskawing en daardie voortreflike waardes gee Botman opsetlik geen erkenning nie. Daar is niks nuut in wat hy hier sê. Botman kom telkens met dieselfde storie. Maar hy bly in die waan dat hulle kosbare pêrels is. Die teks van die eersgenoemde drie blog-aflewerings is feitlik woordeliks in Die Burger (25 deser, p 15) geherpubliseer.

Hermann Giliomee noem dat in ‘n opname wat vyf jaar gelede onder US-Studente gedoen is “meer as 80% van die Afrikaanse studente en meer as 70% van die Engelssprekendes aangedui [het] dat hulle ‘hoofsaaklik Afrikaans as voertaal verkies'” (Die Burger, 19 deser, p 20). Dit is hierdie soort anti-diversiteits- en anti-transformatoriese feite wat Botman ontken en met sy propaganda wil teenwerk.

Die “kunstenaars” wat by die diversiteitsviering gaan optree, is ‘n kaleidoskoop. Die Heuwels Fantasies is ‘n wit, Afrikaanse, elektroniese jazzgroep. DJ Fresh is ‘n wit Brit en radio-omroeper met ‘n voorliefde vir trommusiek. Siv Ngesi is ‘n swart komediant van “Race Card”-faam. (‘n Resensie van Ngesi se verhoogoptrede kan op LitNet, 6 deser, gelees word.) Marc Lottering is ‘n bruin komediant. In ‘n opvolgberig op die webwerf is die twee nie-wit kunstenaars sterk aanbeveel; nie die wittes nie. Soos verwag kon word, is daar nie plek op die program vir bv Afrikaanse luisterliedjies of vir boeremusiek nie. In Botman se denke strek diversiteit en inklusiwiteit nie só ver nie.

Die diversiteitsweek word beskryf as ‘n “fees van kleure” en ‘n “kaleidoskoop van mense en idees.” Die vraag is natuurlik in hoeverre nie- en anti-Botman- en nie- en anti-ANC-idees verwelkom of selfs toegelaat sal word. Botman begeer ongetwyfeld ‘n polities linkse fees. In sy skrywe van 6 deser stel hy dit uitdruklik: “Ons gee met ‘n rits opwindende aktiwiteite uitdrukking aan die ideaal van inklusiwiteit.” As jy deel in “die strewe om in ons verskeidenheid verenig te wees” is jy welkom om deel te neem. “Diversiteit is een van die hoekstene van die Universiteit se nuwe Visie 2030. Ons wil meer inklusief word … Ek wil graag voorstelle … kry oor hoe ons ons inklusiwiteit kan verbeter … Die US pluk reeds die vrugte van diversiteit.”

Dit is baie duidelik dat wat diversiteit en inklusiwiteit betref, daar geen moontlikheid van meningsverandering by Botman is nie. Die nodige openheid vir ander benaderings ontbreek by hom. ‘n Kaleidoskoop van idees/standpunte is onwelkom. Al waarna Botman soek, is bevestiging van sy dogmas. Hy wil weet hoe hy vorentoe in selfs groter mate sy politieke oogmerke aan die US kan opdring. Daar is selfs ‘n Sentrum vir Inklusiwiteit geskep met die bevrydingsteoloog Llewellyn MacMaster as projekleier. MacMaster se vertolking van sy missie is dat hy die persepsie dat die US wit en Afrikaans is, moet afbreek.

Die feesprogram lewer talle pêrels op. Groot pryse kan gewen word as jou antwoord op die volgende vraag aan Botman se verwagtinge voldoen: “What does it mean to be ‘born free'”? Botman is tans behep met “die aankoms op kampus vroeër vanjaar van ons eerste ‘vrygebore’ studente – jongmense wat sedert die 1994-verkiesing gebore is.” “Vry” te midde van gedwonge rasse-integrasie op alle terreine? Waarvan hierdie studente sedert geboorte “bevry” is, is apartheid en natuurlik ook blanke politieke gesag. Wat Botman impliseer, is dat regering deur wittes sleg en regering deur swartes goed is. Wat hy nie noem nie, is dat hierdie “vrygebore” studente, as hulle wit is, glad nie vry van rassediskriminasie in die land, insluitende op die US-kampus, is nie. Voorkeur word in iedere moontlike opsig (bv by toelating, beurse en koshuisplasing) kragtens die US se transformasiebeleid aan nie-wit studente gegee.

Daar gaan ‘n “liquorice allsorts giveaway” wees. Botman sal nie malvalekkers uitdeel nie, want hulle is tradisioneel net wit en pienk. In ‘n pakkie soethoutlekkers word die enkele wit lekkers deur die ander kleure oordonder. Die rede waarom hierdie lekkers uitnemend aan Botman se oogmerke voldoen, is omdat daar swart in iedere lekker is. Die swartes is oral. Die lekkers simboliseer dus die soort inklusiwiteit of rasse-integrasie wat Botman so hartstogtelik begeer.

Behalwe hierdie lekkers gaan koffie ook beskikbaar gestel word. Teen die kleur van koffie sal Botman nie beswaar opper nie en as melk bygevoeg word, word sy verlangde rasse-integrasie gesimboliseer. Die roomys wat uitgedeel gaan word, is meer problematies, behalwe as net sjokoladegeur beskikbaar gaan wees. As vanieljeroomys toegelaat word, sou swartmagaktiviste troos kon put uit die feit dat dit hoofsaaklik nie-wittes is wat vanielje in Sentraal-Amerika, Indonesië en op die eilande in die Indiese Oseaan produseer.

Liewe leser, waar dink u sou ‘n mens Botman en sy lekkers en roomys (albei 30 September) en koffie (2 Oktober) kon opspoor? Op die Rooiplein! En wat is op 3 Oktober die kersie op die diversiteitskoek? Niemand anders nie as André Keet, die oud-UWK-student en -onderwyser wat tans die direkteur van die Instituut vir Versoening en Sosiale Geregtigheid aan die Universiteit Vrystaat is. Hy gaan as die gasspreker optree. Hierdie instituut is gestig as teenvoeter vir die Reitz-video. ‘n Mens kan jou kwalik ‘n spreker voorstel wat in groter mate in die kraam van Botman sal praat.

Universiteite is veronderstel om onderrig en opvoeding aan studente te verskaf. Wanneer die laaste feesdag op 4 Oktober aanbreek behoort die studente egter dermate gebreinspoel te wees dat hulle die “Festival of Colours” sal geniet: “Throw coloured powder at each other and celebrate wildly.” Ek neem aan dat wit nie ‘n gekleurde poeier is nie. My vermoede word bevestig deurdat deelnemers aangemoedig word om in wit kleredrag op te daag. Dus wat wit is, moet ‘n ander kleur kry. Die studente sal dus die week in al die kleure van die reënboog kan afsluit. Daar sal nie ‘n enkele witte oorbly nie. Inderdaad ware transformasie; diversiteit en inklusiwiteit waar wit studente ‘n ander kleur aanneem.

Gedurende hierdie diversiteitsweek sal studente armbande met gekleurde krale vir hulleself op die Rooiplein kan inryg. Rooi krale dui aan dat jy ‘n Suid-Afrikaner is. Hierin kan ‘n mens seker erkenning lees van die sterk kommunistiese element in die ANC en in die nuwe Suid-Afrika. Jy mag wél wit krale in jou armband gebruik, maar daarmee dui jy nie jou velkleur aan nie, maar bloot dat jy ‘n eerste generasie Matie is. Velkleuraanduiding met krale is taboo. Ook mag jy nie krale gebruik om aan te dui of jy Afrikaans- of Engelssprekend is nie. As Botman krale kon vind wat van wit na swart verander (om sy voorkeur velkleur aan te dui) en ook krale wat aanvanklik Afrikaans en dan mettertyd Engels aandui, sou hulle daar gewees het. Sulke krale sou Botman se tweeledige ideaal uitbeeld, naamlik om die US (en die dorp – kyk sy intreerede as rektor) te verswart en die US te verengels.

Die fundamentele vraag wat gevra moet word, is of hierdie diversiteitsviering op egte akademiese oorwegings berus of gewoon met politiek te make het. Wat opval, is die deurlopende oorbewustheid van kleur (waarop ek met my kommentaar inspeel), maar hiervoor sal apartheid en dus die wittes die skuld kry. Vir my lyk dit asof Botman veral drie rolle vertolk. Eerstens is hy ‘n bevrydingsteoloog wat bepaalde politieke dogmas aanhang. Tweedens is hy ‘n UDF/ANC-aktivis wat in woord en daad die ANC ondersteun. Derdens gebruik hy sy akademiese pos as dekmantel of voertuig vir sy politieke dogmas en ANC-propaganda.

Daar is klaarblyklik minstens drie dinge wat Botman wil afskaal of transformeer: Westerse invloed, wittes en Afrikaans. Daarteenoor is daar minstens drie dinge wat hy openlik bevorder: Afrika, nie-wittes (in sy terminologie is hulle almal swart) en Engels (met ‘n kniebuiging na swart Afrika-tale). Tradisionele Maties word nie deur Botman die vryheid gegun om die kern van hulle menswees, naamlik Westerse beskaafdheid, blanke etnisiteit en Afrikaanssprekendheid, in bv daardie krale uit te beeld nie. Botman skryf voor wat uitgebeeld mag word.

Wanneer sonder Botman ‘n dag af (om van ‘n week nie te praat nie) vir die viering van ‘n egte akademiese aangeleentheid? Ek noem vervolgens vyf voorbeelde.

(1) Waarom word die nie-rassistiese en nie-seksistiese toelatingsbeleid van bv die US se mediese fakulteit nie gevier nie? Die antwoord is omdat sodanige beleid nie bestaan nie. Rassistiese en seksistiese oorwegings weeg by studente-toelating swaarder as akademiese prestasie. Dit is vir my dikwels moeilik om te besluit of Botman of Nico Koopman, die dekaan van die US se fakulteit teologie, die grootste anti-akademiese euwel op die US-kampus is. Die sobere antwoord is heel moontlik dat Koopman se uitlatings meer politieke gif bevat, maar dat Botman uit hoofde van sy amp meer akademiese skade aanrig.

Op 18 deser skryf Koopman in Die Burger (p 11) oor die US se vereiste dat studente by aansoek om toelating hulle “etnisiteit en kleur” moet openbaar. Hy beweer dat groepe in die verlede van universiteitsopleiding uitgesluit is. Tog weet hy sekerlik dat die “apartheidsregime” sedert 1960 ruim voorsiening vir universiteitsgeriewe en studiebeurse vir bruin, swart en Indiërstudente gemaak het. (Sowel Botman as Koopman het heel moontlik sulke “apartheidstudiebeurse” ontvang, maar hulle versuim om dit te erken.) Die Universiteit van Suid-Afrika (Unisa) se afstandsonderrig was ook aan almal beskikbaar. Reeds sedert 1960 is hierdie uitsluitstorie van Koopman ‘n leuen. As “die bruin groep in Suid-Afrika so ‘n lae teenwoordigheid aan universiteite geniet,” is dit nie apartheid of die wittes se skuld nie. Die bruines moet self verantwoordelikheid hiervoor aanvaar. Daar kan ‘n gebrek aan akademiese aanleg of belangstelling of motivering, ens, by bruines wees.

Hierdie fiktiewe uitsluitings waarna Koopman verwys, hoef volgens hom “nie tot nuwe vorme van uitsluiting te lei nie. Dis nie verniet dat die idee van ‘n inklusiwiteit wat nie tot nuwe uitsluitings lei nie, so sentraal staan in die institutionele strategie van die Universiteit Stellenbosch nie.” As dit naasteby die waarheid is, kan Koopman gerus verduidelik waarom talle wittes met gemiddeld ‘n A-simbool in matriek van mediese studie vir die graad MBChB uitgesluit word, terwyl alle nie-wittes met ‘n sodanige A- (en selfs B- of C-) simbool toegelaat word. Dit is ‘n nuwe soort uitsluiting waarvan Koopman sekerlik bewus is, maar hy verdoesel doelbewus hierdie waarheid. Voor “bevryding” is geen student tot MBChB-studie aan die US toegelaat sonder ‘n matriekgemiddeld van ‘n A-simbool nie. Deesdae is dit eerder die reël as die uitsondering.

Koopman gaan dan voort om te beweer dat die rol wat etnisiteit of kleur by toelating aan die US speel, “slegs as ‘n tydelike maatreël gebruik moet word” om “onregte en ongelykhede … reg te stel.” Daarmee bevestig hy dat hy ten gunste van rassediskriminasie teen blankes, en net blankes, is. Hy gee geen aanduiding van ‘n datum waarop die beweerde “onregte en ongelykhede” reggestel sal wees sodat hy en sy kamerade hulle rassediskriminasie kan ontgroei nie. Ek dink ek weet wanneer diesulkes rassediskriminasie teen blankes gaan ophef: Wanneer die perde horings kry.

Bevrydingsteoloë soos Botman, Koopman en MacMaster (en sekerlik Desmond Tutu) laat my dink aan wat Alexis de Tocqueville (1805-1859) raakgesien het: “When one meets a missionary one is often ‘surprised to meet a politician where you expected to find a priest'” (Peter Balakian, The Burning Tigris, New York: HarperCollins, 2007, Kindle 5259). Wanneer Koopman besin oor die plaaslike kerkgenootskappe se erfenis, dan gaan dit vir hom oor die Belhar-belydenis, demokrasie en Nelson Mandela (Die Burger, 25 deser, p 15). Hy het niks positiefs oor bv die NG Kerk te sê nie. Die stekie na “apartheidsonreg” het hy ook nie agterweë gelaat nie.

Hier volg nog vier voorbeelde van akademiese sake wat doelbewus aan die Botman-US van besinning en viering uitgesluit word. (2) Waarom word die klem nie op akademiese standaarde geplaas nie? Omdat dit negatief op transformasie sal inwerk. (3) Waarom word akademiese vryheid nie gevier nie? Omdat dit ‘n platform vir nie- en anti-Botman-ideologie kan skep. (4) Waarom word universitêre outonomie nie gekoester nie? Omdat daar by Botman en sy meelopers geen begeerte is om hulle in enige opsig van ANC-ideologie te distansieer nie.

(5) Waarom nie die blankes huldig wat die US tot stand gebring en as ‘n akademies uitnemende Afrikaanse universiteit gevestig en uitgebou het nie? Omdat die vernietiging van die wit en Afrikaanse US van weleer voor die US se eeufeesviering in 2018 vir die Botman-bewind erns is. Dit is waarop Botman se ideaal van totale transformasie neerkom.

In werklikheid is daar egter niks in die wesenlike akademiese aard van ‘n universiteit wat toespitsing op ‘n bepaalde kultuurgroep, bv Westerlinge of net Afrikaners, en die gebruik van ‘n enkele onderrigtaal, bv Afrikaans, ongewens maak nie. Diversiteit en inklusiwiteit ingevolge die Botman-idioom is nie ‘n wesenskenmerk van ‘n universiteit nie. Die motivering vir hierdie opdringing moet in die politiek van die oomblik gesoek word.

Aan die US is daar in die apartheidsera nooit ‘n week vir ideologiese indoktrinasie afgesonder nie. Hoe kan so iets nou aanvaarbaar wees?