Belhar – praag.co.za

Leon Lemmer: Bevrydingsteologie

Barack Hussein Obama (gebore in 1961) het in 2009 te midde van groot euforie die 44ste Amerikaanse president geword. Dié groot opgewondenheid het veral uit swart geledere gekom, mildelik gesteun deur wit liberaliste, want Obama is die eerste swart president in die Withuis. (Die ANC sou lankal die naam van die presidentswoning geafrikaniseer het.) Sedertdien het daar groot ontnugtering met Obama se leierskap by ‘n groot deel van die Amerikaanse bevolking ingetree. In baie gevalle het dit niks met etnisiteit te make nie. Toe Obama verkies is, was baie inligting oor sy verlede nie algemeen bekend nie. Ideologies pas hy glad nie in by die Amerikaanse hoofstroom nie. Een van die groot onheile in Obama se gees is die invloed wat bevrydingsteologie op hom gehad het. Ek hoop om by ‘n latere geleentheid in besonderhede te skryf oor wat Obama is. In hierdie rubriek beperk ek my aandag by die wesenlike aard van bevrydingsteologie omdat dit ook plaaslik ‘n hoogs onsalige invloed uitoefen.

Die teks wat ek gebruik, is hoofstuk 4 van William Washington Bragg se uitstekende studie, Obama’s radical roots: Saul Alinsky, Jeremiah Wright, and the others who shaped his worldview (The Jefferson Adams Library of American History, 2011, 105p; Amazon Kindle $7,97). Die persoon wat ek uitsonder vir aandag is Jeremiah Wright (gebore in 1941). Hy was Obama se pastoor tydens sy verblyf in Chicago as “community organizer” (1985-1988). Die kerk is die Trinity United Church of Christ, waar Wright die prediker van 1972 tot sy aftrede in 2008 was. Obama en Wright het in 1987 ontmoet. In daardie stadium het Obama ooreenkomstig sy opvoeding geen kerklike verbintenis gehad nie. In Indonesië het hy egter ‘n tyd lank ‘n Moslemskool bygewoon. Van 1992 tot 2008 was Obama ‘n Trinity-lidmaat. Wat hom na die christelike godsdiens aangetrek het, was Wright se swart bevrydingsteologie.

Toe Obama in 2008 besig was met sy veldtog om die VSA se president te word, het Wright se anti-Amerikaanse en anti-semitiese uitsprake in preke bekend geword. Byvoorbeeld, volgens Wright Amerika “supported state terrorism against the Palestinians and black South Africans” (Kindle 1327). Obama het dit toe gerade geag om sy lidmaatskap van die Trinity-kerkgenootskap te beëindig, maar hy het Wright nie veroordeel nie. Obama het sy slagspreuk, “The Audacity of Hope”, wat ook die titel van een van sy boeke (2006) is, by Wright oorgeneem. Hoop is een van die begrippe wat in die geledere van Amerikaanse swartes misbruik word om hulle in hulle stryd om “geregtigheid” teen blankes aan te spoor. Plaaslik het dit aan die Universiteit Stellenbosch (US) sonder (veel) protes weerklank in die bevrydingsteoloog Russel Botman se Hoopprojek gevind.

Ek laat Obama nou agterweë en gebruik Bragg se boek om die aard van bevrydingsteologie te belig. Bragg verskaf ‘n duidelike en gesaghebbende uitsetting daarvan. Dit is plaaslik ter sake omdat hierdie ideologiese virus/meem, soos die geval met baie ander idees is, van Amerika na Suid-Afrika oorgewaai het, met uiters nadelige gevolge. Bevrydingsteologie is wesenlik so skandalig dat die verregaande vertolkings waarmee vorendag gekom word konvensioneel gelowige christene aanstoot kan gee. Ter wille van egtheid maak ek oorwegend van aanhalings gebruik. Daar is talle variasies binne bevrydingsteologie, maar die uiteensetting wat volg gee ‘n betroubare aanduiding van die kernbeskouings.

Wright is nie ‘n oorspronklike denker nie. Dit gaan vir hom om swart bewussyn en swart mag. Hy het sy idees van prominente Amerikaanse swart bevrydingsteoloë oorgeneem. “From the beginning of his tenure at Trinity, Wright emphasised social justice, pushing members to engage in political activism. He established educational programs for members focused on black authors and figures from black history” (1400). “Wright sees his educational programs as crucial to forging a distinctively black identity, in resistance to the culture of white America. He says ‘assimilation slowly kills you’ and that ‘sin and assimilation are just alike'”* (1727). “Wright himself says of his church that its ‘theological perspective starts from the vantage point of Black liberation theology being its center” (1421).

[* Die swart minderheid in Amerika word vryelik toegelaat om rasse-integrasie teen te staan en groepidentiteit uit te leef. In Suid-Afrika met sy verswelgende swart meerderheid word die wit minderheid aan gedwonge rasse-integrasie onderwerp en groepregte ontken.]

Die twee bevrydingsteoloë waarop Wright veral steun, is James Cone (gebore in 1938) en Dwight Hopkins (gebore in 1953). Die oorsprong van hierdie polities verwringde teologie kan teruggevoer word na Martin Luther King (1929-1968), wat ‘n prediker was maar glad nie ‘n teoloog nie. Vir King het dit gegaan om burgerregte vir swartes, sosialisme en die radikale herverdeling van rykdom. Volgens hom was rykdom ‘n skande. Hy was anti-kapitalisties, anti-imperialisties, anti-materialisties en het ‘n revolusie van waardes bepleit. Die Sondag na die sluipmoord op hom sou King oor “Why America may go to hell” gepreek het (1453). Vandaar Wright se: “God bless America? No, no, no. God damn America!” (1459). Hy “saw America as condemned by God for its injustice” (1459).

In 1966 het die National Committee of Negro Churchmen hulle by die beweging vir swart mag, soos gelei deur King en Stokely Carmichael (1941-1998), aangesluit met as voorneme: “defining its aims in theological terms. These clergymen signalled their eagerness to redefine the Gospel message of Jesus, to correspond to the black community’s demand for power” (1467). Ter uitvoering hiervan het Cone in 1969 sy boek, Black Theology and Black Power, gepubliseer. Dié boek “relates the militant struggle for liberation with the gospel message of salvation” (1474). In ‘n latere boek, Black Theology and Black Liberation (1970), skryf Cone: “Black theology is a religious explication of black people’s need to redefine the scope and meaning of black existence in white racist society. Black power focuses on the political, social, and economic condition of black people, seeking to define concretely the meaning of black self-determination in a society that has placed definite limits on black humanity. Black theology puts black identity in a theological context, showing that black power is not only consistent with the gospel of Jesus Christ: it IS the gospel of Jesus Christ” (1474).

Swart bevrydingsteologie is dus ‘n radikale hervertolking van die Bybel.

“Members of this school of thought see the entire Biblical text as an allegory for modern day political and economic oppression, with a single message: that true Christians must resist this oppression wherever they find it. Ideas of personal faith, morality, sin and redemption take a back seat to the demands of politics* – and of a decidedly radical orientation. As Cone puts it, black theology focuses on ‘God’s liberating activity in the world on behalf of the freedom of the oppressed.’ He claims that the entire Biblical story has a single, unifying theme: God’s ‘liberation of slaves from sociopolitical bondage.’ For him, as well as for Wright and others, God’s mission is targeted directly and exclusively at blacks and other people excluded from the benefits of capitalism and political power, and it makes little room for whites and those who are not poor in its scheme of salvation. On this scheme … it is almost impossible for black people to be sinners, and almost impossible for white people not to be” (1485).

[* Dit is waarom die bevrydingsteoloog Desmond Tutu hom uitsluitlik op politieke aksie toespits en skynbaar nooit oor bv die religieuse bekering van mense begaan is nie.]

“As Cone reads the Bible, its narrative begins with God’s selection of Israel as His chosen people on account of their enslavement by the Egyptians. However, the Israelites themselves fail to create a socially-just society, and this leads to the rise of Old Testament prophecy, as God seeks to re-affirm his political message. Finally, Jesus Christ comes to teach this message to the world, and does so by locating his ministry among the poor and the oppressed” (1494). Ter ondersteuning hiervan word Lukas 4:18 gebruik: “om die evangelie aan armes te verkondig … om onderdruktes in vryheid uit te stuur.” “Jesus not only ministers to the victims of oppression but takes on the role of victim himself. Cone calls him ‘the Oppressed One’. From this, we get a very particular view of the Trinity. God as creator is the maker of the Israelites as His chosen people, with a special place in the scheme of creation. After He has set them free, however, He must do the same to all the oppressed people of the world. This is the role of Jesus, the Oppressed One, who takes on the burden of oppression for all and makes their liberation possible. In today’s world, God continues His liberating mission as the Holy Spirit. It is the Holy Spirit that acts in today’s world to guide people towards liberation” (1494).

Waarop bevrydingsteologie neerkom, is enersyds die selektiewe gebruik van die Bybel en andersyds die kreatiewe vertolking van daardie tekste ooreenkomstig verlangde politieke oogmerke. “Cone explicitly rejects the apparent meaning of Matthew 5:3, where Jesus is described as blessing those who are poor ‘in spirit’. Cone insists that it is economic and political, not spiritual, poverty that is of interest to God in determining His scheme of salvation. And Cone goes further. He insists that Christ’s mission is exclusively for those who are poor in this sense. As he puts it: ‘it is important to point out that Jesus does not promise to include the poor in the Kingdom along with others who may be rich and learned. His promise is that the Kingdom belongs to the poor alone'” (1503). Dit is duidelik dat hier van die swartes se kant af nie op ‘n voorbeeldige manier hande gevat word soos wat blankes alewig opgeroep word om te doen nie.

“The gospel of Christ is no longer a universal one. It makes no provision for those who are neither poor nor oppressed. Cone goes so far as to say that any view of the gospel that ‘fails to see Jesus as liberator of the oppressed is heretical'” (1514). Dit is nie bloot ‘n geval van swartes wat nie hande vat met blankes nie. Hierdie soort teologie kom eerder neer op die verwerping en verdoeming van (alle) blankes. Onderliggend is daar by hierdie bevrydingsteoloë nie liefde nie maar haat jeens blankes.* “Reverend Wright explicitly endorses this reading of the Bible as a story of God’s exclusive mission to the oppressed. As he said in one of his speeches: ‘In biblical history, there’s not one word written in the Bible between Genesis and Revelations that was not written under one of six different kinds of oppression, Egyptian oppression, Assyrian oppression, Persian oppression, Greek oppression, Roman oppression, Babylonian oppression'” (1514).

[* Palestynse kinders word in hulle ouerhuise, skole, moskees en ander organisasies geleer om die Israeli’s te haat. In Amerika word swart kinders in hulle ouerhuise, skole, kerke en ander organisasies geleer om blankes te haat. Ek probeer glo dat hierdie verskynsel (nog) nie in dieselfde mate in Suid-Afrika voorkom nie.]

“Black liberation theologians have no interest in the idea of sin as a judgement on the moral choices of individuals … The poor are victims of sin, not its purveyors. On Cone’s view, it is effectively impossible for black people to sin, and effectively impossible for white people not to. This view of sin, which absolves the poor of personal responsibility, dovetails neatly with liberal and socialist views of poverty itself, which see poverty as the result of structural factors, mainly race, rather than the result of individual life choices or differences in talent. As Hopkins puts it, succinctly: ‘People are poor because they are victims of others'” (1523). Dit volg dat wanneer swartes moeilikheid veroorsaak, bv misdade pleeg, hulle op onskuld aanspraak kan maak. Per definisie is swartes sondeloos en dus ook nie-rassisties. Die stelsel (‘n maaksel van blankes) kry die skuld, nie die skuldige swart individue nie. Gelykverklaring lei tot ‘n ontkenning van verskille in talent. Al wat glo nodig is om die gelykheid van almal te bewerkstellig is gelyke geleenthede. Aangebore verskille in bv talent en intelligensie word ontken.

“Redemption is also redefined. It comes not when an individual admit to his sins and accepts Christ in his life. Rather, it comes when a society achieves ‘liberation’, meaning an overthrowing of the economic and political order as it stands. Humans, says Cone, reflect the image of God only when they are ‘in rebellion against the structures of oppression’. Again, only those who are oppressed can be saved. And only those who resist will be” (1535). Teen die hele sosiale stelsel moet dus weerstand gebied word, want daardie stelsel is die oorsaak van armoede. “Otherwise, they are effectively denying Christ” (1545).

Met feitlik absolute noodwendigheid volg daar uit die voorafgaande hierdie verregaande aanspraak: “Christ himself is black. Wright has insisted on this in very literal terms. He says: ‘Evidence exists within and outside the Bible to support the notion that the people of Israel, and the people of most of the empires and kingdoms that surrounded them at that time were of African descent!’ He cites Rev 1:14-15 as evidence that Jesus had ‘nappy hair’ and ‘bronze skin’,* and he even refers to the Holy Land as ‘northeast Africa’ The theologians, however, focus more on the symbolic significance of the black Christ than its historical validity: Christ is black because of what he represents. ‘The black community,’ says Cone, ‘is an oppressed community primarily because of its blackness; hence, the christological importance of Jesus must be found in his blackness. If he is not black as we are, then the resurrection has little significance for our times'”(1545). In swart bevrydingsteologie se opleidingskursusse word die “African roots of Christianity” beklemtoon (1746).

[* Oor Iemand soos die Seun van die mens word gesê: “Die hare op sy kop was wit soos wit wol, soos sneeu … Sy voete was soos geelkoper” (Openbaring 1:14-15).]

“In the works of Cone, Hopkins and their followers, the struggle for the liberation of the poor from their economic oppression become a race war. Cone says that the black Christ leads ‘the warfare against the white assault on blackness by striking white values and white religion.’ The Holy Spirit guides blacks towards first of all, a sense of solidarity with one another as a single oppressed community, and second preparation for their confrontation with whites. Cone advocates what he describes as a ‘destruction of whiteness, which is the source of human misery in the world.’ He says that ‘whiteness, as revealed in the history of America, is the expression of what is wrong with man. It is a symbol of man’s depravity.’ He even describes whiteness as a symbol of the Anti-Christ” (1555).

Jacob Zuma se uitspraak dat al Suidelike Afrika se probleme met die aankoms van Jan van Riebeeck begin het, is sekerlik versoenbaar hiermee. Die gesindheid is anti-blank.

Cone skryf voorts: “The time has come for white America to be silent and listen to black people … All white men are responsible for white oppression … Theologically, Malcolm X [1926-1965] was not far wrong when he called the white man ‘the devil’ … Any advice from whites to blacks on how to deal with white oppression is automatically under suspicion as a clever device to further enslavement” (1566). Die wens dat blankes hulle bekke moet hou, is plaaslik deur linkse wittes soos Samantha Vice, Pierre de Vos en Gillian Schutte uitgespreek (Praag 12.02.2013). Die jongste geval is Pieter du Toit (Netwerk24, 1 Desember) wat sê blankes moet luister en hande vat. Dit is geskryf na aanleiding van Ferial Haffejee se versugting dat wittes liewer nie moet wees nie. Sy verwys waarskynlik na wit talentvolheid wanneer sy oor wit bevoorregting kla. In die praktyk het daar plaaslik veral blanke benadeling oorgebly, maar blankes moet glo nie laer trek en beskerm wat hulle materieel en geestelik darem nog behou het nie. Die voortsetting van gewelddadige ANC/UDF-gedrag word nou “gespierde” optrede genoem.

Naas Lukas 4:18 (kyk hier bo) word Matteus 25:40 deur bevrydingsteoloë ter regverdiging van hulle evangelie gebruik: “Vir sover julle dit aan een van die geringste van hierdie broers van My gedoen het, het julle dit aan My gedoen.” Eksodus word gebruik “as the tale of liberation of God’s chosen people. However, they do not deny that their reading of the Bible requires a highly selective, and creative, approach to the text” (1577). Ander tekste wat gebruik word, is Jeremia 12:13-17, bv “die swakke en die arme” (1678), Jesaja 61:1, bv “mense in nood” (1671) en dan ter regverdiging van militantheid bv die swaard-verwysings in Matteus 10:34 en Lukas 22:35-38 (1671). Volgens Cone “the Bible … is a valuable symbol for pointing to God’s revelation in Jesus, but it is not self-interpreting” (1577). Sodra veronderstel word dat wat in die Bybel staan nie letterlik waar hoef te wees nie, word die deur geopen vir allerhande vertolkings; insluitende dié van die bevrydingsteoloë.

Die swart bevrydingsteoloë het nie gekom tot waar hulle is sonder die hulp van blanke teoloë nie. Bragg verwys na die werk van Karl Barth (1886-1968) en Paul Tillich (1886-1965). “Tillich explicitly rejects all approaches to the Bible that insists on its literal truth” (1584). Tillich skryf: “All the actions, past, present and future, which men attribute to God … are symbols taken from our daily experience, and not information about what God did once upon a time or will do sometime in the future. Faith is not the belief in such stories, but it is the acceptance of symbols that express our ultimate concern in terms of divine actions” (1592). Bevrydingsteoloë kon daardie “ultimate concern” as vertrekpunt gebruik.

“Despite his debts to Barth and Tillich, Cone speaks harshly of white theologians, making comments that are in line with his general views on race. He dismisses them as racists who are incapable of understanding God’s message … ‘Biblical thinking is liberated thought’. Thus ‘White theology is not Christian theology at all'” (1603). Cone skryf: “Progressive white theologians, with few exceptions, write and teach as if they do not need to address the radical contradiction that racism creates for Christian theology … White supremacy is so widespread that it becomes a ‘natural’ way of viewing the world” (1613). “The solution for Cone and the others is to break free from not just the tradition of white theology, but from the exclusive reliance on the Bible. As part of their struggle to liberate their own thinking, as well as that of other blacks, from what they see as the distortions of white theology and culture, black theologians have looked to the traditions of non-Christian Africa* … Black religious thought thus becomes ‘neither exclusively Christian’ nor ‘primarily African.’ Instead, it is ‘reinterpreted for and adapted to the life-situation of black people’s struggle for justice in a nation whose social, political, and economic structures are dominated by a white racist ideology'” (1622). “For the black theologians, the religion and myths of Africa have special importance as a source of symbolism. Hopkins offers what he calls a ‘theological anthropology’ that attempts to intergrate figures from black folklore with Christian ideas” (1632).

[* Dit kan om hierdie rede wees dat Desmond Tutu, asof hy dit kan weet, beweer dat sowel christene as nie-christene hemel toe gaan.]

“Though Cone and the other black liberation theologians initially focused their attention almost exclusively on the situation of black people in America, they have since expanded their analysis to victims of ‘poverty, colonialism, human rights [abuses], and monopoly capitalism’ in Africa, Latin America, the Caribbean, and Asia. Cone now says … they are willing to find solidarity with any ethnic group seeking economic and political liberation from ‘Euro-American domination.’ Hopkins says: ‘The Fall – the rise of monopoly capitalism – gave birth to and marginalized the majority of the world’s population in the modern period'” (1642).

Met die duidelike uitsondering van blankes kan enige etniese groep guns in die oë van bevrydingsteoloë vind.

Hoewel bevrydingsteologie eerder politiek as christelike (of enige ander) godsdiens is, is dit dwarsoor die wêreld invloedryk omdat dit aanklank by armes vind, asook by diegene wat dink hulle word onderdruk. In die Wêreldraad van Kerke (WRK) speel bevrydingsteologie ‘n beduidende rol. Tog het die NG Kerk dit wenslik geag om deel van hierdie gemeenskap van (on)heiliges te word.

Die Belhar-belydenis (1982), wat groot verdeeldheid in NGK-geledere veroorsaak, ontleen skaamteloos aan die Amerikaanse swart bevrydingsteologie, bv: “God … op ‘n besondere wyse die God van die noodlydende, die arme en die veronregte is … die kerk … moet staan … teen die ongeregtigheid en by die veronregtes.”* Hierdie belydenis is in die Universiteit van Wes-Kaapland se fakulteit teologie geïnisieer, by name deur Jaap Durand en Dirkie Smit. Die Stellenbosse Kweekskool van die NGK en die UWK-fakulteit het sedertdien saamgesmelt in die US se fakulteit teologie waar bevrydingsteoloë soos Allan Boesak en Nico Koopman invloed uitoefen en waarin daar deesdae geen gesonde besware teen bevrydingsteologie, die Belhar-belydenis, homoseksualiteit of omtrent enige ander mode-neiging opklink nie; sekerlik nie teen transformasie en ‘n eentalig Engelse US nie. Hierdie gees was ook op die jongste NGK-sinode waarneembaar met besluite ten gunste van die Belhar-belydenis en homoseksuele praktyke. Die teologie-entrepreneur André Bartlett het hom hierin verlustig.

[* Die teoloog Sakkie Spangenberg vra in ‘n onlangse artikel twee tersaaklike vrae: Waarom het Martin Luther (1483-1546) destyds nie die kant van die verarmde en onderdrukte boere in die Boere-opstand gekies nie? Waarom het bevrydingsteoloë eers in die 20ste eeu ontdek dat die Drie-eenheid aan die kant van die armes en onderdruktes is? “Die Belharbelydenis, die Bybel en Jesus van Nasaret,” LitNet 23.12.15.]

Naas die Belhar-belydenis toon die Kairos-dokument (1985), opgestel deur onder andere Frank Chikane, duidelik die militante kenmerke van bevrydingsteologie. Sommige kerke en moskees het as terrorisneste tydens die “bevrydingstryd” gefunksioneer, met as veronderstelling dat diesulkes nie sondig nie. Die opstellers van die Kairos-dokument het onderskei tussen “the ruthless and repressive activities of the State”, wat hulle afgekeur het, en “the desperate attempts of the people to defend themselves”, wat hulle goedgekeur het, asof die ANC/UDF en PAC net verdedigende geweld gepleeg het. “Although the document did not explicitly support the armed struggle of the liberation movements, it gave such a struggle unprecedented legitimacy.” In 1987 het ‘n byeenkoms van die WRK verklaar “that the nature of apartheid ‘compelled’ liberation movements to take up arms” (John Allen, Rabble-rouser for peace, 2006, p 288).

Les bes is daar Willie Esterhuyse wat skryf: “Die tema van geregtigheid oorheers in die Ou Testament” (God en die gode van Egipte, 2009, p 239) en “Die profetiese tradisie was … primêr ‘n bevrydingstradisie” (p 240). In sy latere boek borduur Esterhuyse hierop voort: “As daar ooit ‘n godsdienstige en morele revolusionêr was, dan was dit Jesus van Nasaret” (Die God van Genesis, 2010, p 198).

Die vlakvarke snork al weer oor die Belhar-belydenis

Ek probeer so min as moontlik Netwerk24 lees, ten eerste omdat dit so ‘n lelike webblad is en ten tweede vanweë die twak wat Mad Max en kie. daarin skryf. Toevallig sien ek vandag ene Jean Oosthuizen – hy verkeer onder die indruk dat hy baie beroemd en bemind is, miskien het u al van hom gehoor – se artikel oor die NGK ook daarop raak, wat vir my ewe swak en polities korrek as die res aandoen.

Die argumente wat mense aanbied oor waarom die drie Afrikaanse susterskerke hul huidige drie belydenisse moet aanvul met ‘n ding wat ‘n radikale, neomarxistiese teoloog van die Universiteit van Weskaapland uitgedink het, het nog nooit vir my sin gemaak het nie. Daarom het ek op Facebook gepoog om met broer Oosthuizen, soos dit gestel word, “in gesprek te tree”. Sommer vroeg in hierdie “hoëvlakdebat” haak Oosthuizen uit en beskuldig my daarvan dat ek “stapelgek” is. Let dus daarop, liewe lidmaat van die NG Kerk of Hervormde of Gereformeerde Kerk, as u die neomarxistiese of bevrydingsteologie van die Belhar-belydenis verwerp, is u “stapelgek”.

In weerwil van ‘n verbete media-aanslag waarin die Belhar-prul – kom ons noem dit liewer só pleks van ‘n “belydenis” – as ‘n “versoenende” dokument opgehemel word, het ‘n groot aantal Afrikaanse gemeentes in die NG Kerk dit verwerp of nie met tweederde-meerderhede daarvoor gestem nie, sodat dit lyk asof dit glad nie deur die NGK aanvaar gaan word nie.

Die feit dat die lidmate en sinodes in ‘n mate die Belhar-belydenis verwerp, spreek van ‘n verbasende graad van rasionaliteit by gewone Afrikaners wat ons jare laas gesien het. My eerlike mening is dat Belhar ‘n stuk “teologie van die revolusie” is wat uiteindelik ten doel het om al die bates van die NG-gemeentes te laat nasionaliseer en deur mense van die Boesak-tipe te laat oorneem, wat dit vir eie gebruik sal uitmors of teen ons sal aanwend.

Jean Oosthuizen het nogal ‘n humorsin, want hy vergelyk FW de Klerk met Martin Luther. Ek dink nie De Klerk het, wat leesstof betref, verder as Die Huisgenoot en Die Bybel gevorder nie, as hy nog boonop Die Bybel gelees het, en dan beslis nie in Hebreeus of Grieks nie! Luther was ‘n genie vergeleke met ‘n stommerik soos FW. Dan laat hy dié juweel wat lyk asof Mad Max of iemand dit self geskryf het:

“Op 2 Februarie 1990 was dit FW de Klerk wat die waagmoed aan die dag gelê het om die weg te baan vir ’n nuwe Suid-Afrika en die land van ’n gewisse bloedbad te red.”

Oorlog van die byl? Só lyk dit vandag in ons strate... — Oorlog van die byl? Só lyk dit vandag in ons strate…

Waagmoed? Is iemand wat nie nee kan sê nie ‘n waaghals? En van watter bloedbad praat hy? Daar kon nie ‘n bloedbad in 1990 wees nie, want ons het ‘n doeltreffende weermag en polisiediens gehad wat lewens en eiendom sover moontlik teen ‘n Sweeds-befondste terreurveldtog uit Oos-Berlyn en Moskou beskerm het.

Maar vandag beleef ons die ware bloedbad: die resultaat van die sot De Klerk en sy Britse hanteerder, Robin Renwick, se “pax britannica”. Gaan kyk na die foto’s van wat in ons strate gebeur: bylmoordenaars of messtekers bestorm onskuldige buitelanders wat maar net in iemand se tuin of restaurant wou werk. Ons Afrikaners word insgelyks in plaasmoorde en stedelike aanvalle uitgemoor in wat vele reeds die “tweede volksmoord” noem. Miljarde word by die staat en Eskom gesteel, sodat ons by tye nie meer elektrisiteit of water het nie.

Ek is iewers nog ‘n lidmaat van die NG Kerk en het my kinders ook in daardie kerk gedoop, dus het ek seker ook reg op ‘n stuiwer in die armbeurs. Wat móét gebeur is dat ons van die hele verraderlike Afrikanerelite met sy oorgawementaliteit moet ontslae raak, in die kerk, in die skool, op universiteit, in die politiek, in die letterkunde en waar ons ook al kan.

As die lidmate in opstand kom teen die gebreinspoelde, kwasi-marxistiese dominees en teoloë wat veg vir hul posisies aan die fakulteite of in die bestuur van die kerk, dan is dit ‘n goeie ding.

Gays… Ek het niks teen gays nie en “van my beste vriende is”, ens. Maar waarom daar selfdegeslaghuwelike moet wees, verstaan ek nie, want mense van dieselfde geslag kan nie kinders maak nie, hoewel lesbiese vroue hulself seker kunsmatig kan laat bevrug. Die huwelik is ‘n tradisionele instelling vir tradisionele, heteroseksuele pare. Punt. Selfs die twee homoseksuele Italiaanse ontwerpers Dolce en Gabbana het so gesê. Hiervan kan “progressiewes” seker verskil, maar waarom dit ‘n debatspunt in die kerk moet word, weet nugter.

Ons is siek en sat vir die “Gaystapo”, politieke korrektheid en die geweld wat ons land teister. Die kerk behoort die waardes waarop hy gebou is, te herbevestig, want ‘n klomp dekadente, verlore siele in dié land het dit nodig. Ons is te dom en te gedekultureer om soos die Franse ‘n sekulêre, intellektuele etiek te ontwikkel. Daarbenewens is daar ‘n heropkoms van primitiewe bygeloof en sadisme wat slegs met geloof bestry kan word.

Ten minste van die 19de eeu en die Boererepublieke af, maar selfs daarvoor, was daar godsdiensvryheid in ons land. Van ons voorouers het dan juis uit Europa gevlug weens die godsdiensoorloë en geloofsvervolging. Wat ons tans in die gesig staar, is juis die einde van godsdiensvryheid, want die polities korrekte tipes wil aan almal voorskryf en vervolg mense vanweë hul menings. Daardie selfde Piet Croucamp wat God as “breindood” beskryf, het ‘n filosofiedosent aan Tukkies uit die land verdryf, eenvoudig omdat sy dit durf waag het om haar teen die hoë voorkoms van verkragting in die land en die stilte van wit feministe daaroor, uit te spreek! Hierdie Belhar-belydenis is die Trojaanse perd wat ‘n slaafse onderwerping aan sosialistiese en kommunistiese dogma in die kerk moet verseker. As jy nie hulle ekstremistiese gelykheidsideaal in die naam waarvan Stalin, Mao en Pol Pot tienmiljoene mense laat uitmoor het, onderskryf nie, sal jy geëkskommunikeer, verwerp, verstoot en moontlik selfs vervolg word, soos daardie Tukkielektrise dit reeds ervaar het. Dus sal die Bybel en geloof ondergeskik aan die gelykheidsdogma gemaak word, en wee enigeen wat dit bevraagteken. As mense enige verstand het, sal hulle dit nóú verwerp voordat dit verder in ons kele afgedruk word en as instrument téén godsdiensvryheid en meningsvryheid gebruik word.
Suid-Afrika het die NG Kerk nodig. Maar eers moet die kerk van die manteldraaiers, verraaiers en Belhar-aanhangers gesuiwer word. Laat hulle by die Kommunisteparty, wat hul ware tuiste is, vir posisies gaan aanklop.

Ons kan baie lesse by die Russe leer, hoe hulle ná 70 jaar van kommunisme weer die Ortodokse geloof en gesinswaardes herontdek het. Ná 20 jaar van kommunisme en dekadensie, staan ons voor dieselfde uitdaging.

Die Naarperspropagandiste kan nie debatteer nie en stel ook nie belang om enige ander mening behalwe die gefabriseerde konsensus wat hulle self onderhou, aan te hoor nie. Vandaar dus hul konstante neiging tot laster, beledigings en honende beskuldigings

Eintlik maak Jean Oosthuizen ‘n groot fout om my uit te daag om régtig my mond uit te spoel oor die erbarmlik onnosele Kaapse pseudo-intellektuele wat minder as ‘n Franse vlugkelner van denke of politiek verstaan. (Eenmaal het ek en my vrou op ‘n vlug van Parys na Washington op ‘n halfleë vlug van Air France ‘n baie aangename paar uur in die geselskap van so ‘n vlugkelner deurgebring wat beleefd, belese en uiters beredeneerd in sy menings was, so anders as jy met jou dogmatiese swartsmeerdery en gepoogde snobisme wat niks anders as ‘n heksejag is nie.) Dis al waartoe die Naarperspropagandiste in staat is: Middeleeuse heksejagte jeens diegene wat nie hul konformistiese onderdanigheid aan die PK dogma deel nie.

Dan wat hul styl betref: Hulle is anglomaans, sonder dat hulle behoorlik Engels ken of iets van Engeland weet of verstaan. Hulle Afrikaans is deurspek van clichés en selfs growwe taalfoute wat spreek van ‘n gebrek aan aanvoeling vir wat hul moedertaal behoort te wees. Aan die ander kant: waarom aanhou Afrikaans praat en skryf as hulle ons tradisie, geskiedenis, letterkunde, filosofie, teologie en politiek heeltemal verwerp? Wat die res betref: Hulle vreet soos varke aan ‘n trog in die Spur en ander kwasi-Amerikaanse plekke wat net vir kannibale geskik is, hulle dra skoene wat so lelik is dat dit nie eens in die ou Sowjetunie geduld sou word nie, hulle luister na die mees afskuwelike musiek, lees totale gemors soos Amerikaanse blitsverkopers of Deon Meyer, en dan wil hulle ons snobeer!

Kan u sien, liewe leser, hoe uiters lagwekkend dit is? Hulle is regtig ‘n klomp dom, oningeligte ghwarre wat die klok hoor lui het, maar nie weet waar die bel hang nie. Ek gun Jean Oosthuizen sy dogma en kleindorpse vooroordele, die wêreld vanuit Somerset-Wes sonder ‘n taal, want hy is nóg Engels nóg Afrikaans behoorlik magtig. As hulle nie so vervelig was nie, sou mens ‘n satire daaroor kon skryf.

Tydens die Facebook-onderonsie met Oosthuizen, beskuldig hy my daarvan dat ek “smag na aandag”. Eintlik vereer ek die man deur my poging om met hom in debat te tree, want hy is ‘n nul op ‘n kontrak. Ek het lankal belowe om ‘n politieke onderhoud met een van die grootste lewende Franse filosowe vir ons webblad te voer en pleks van my met iemand te bemoei wie se kennis en insig Oosthuizen s’n eksponensieel oortref, skryf ek hier omdat ek glo dat elke mens nog iewers oor ‘n tikkie reptielbrein of selfbehoud of wat ook al beskik, selfs al is sy hele bewuste brein al deur propaganda en kondisionering in besit geneem. Hy is so in die duister dat hy eers gaan agterkom daar is iets fout as hy of sy dogter ‘n klip deur hul motorruit kry soos ‘n week gelede met die dogter van ‘n ou skoolvriendin gebeur het.

Een van Jean Oosthuizen se vriende praat van ‘n “modderdebat”. Ek was werklik nuuskierig om te verneem wat die argument rondom die Belhar-belydenis is, as dit dan nie ‘n vergeetlike stukkie marxistiese gelykheidsdenke is nie, maar pleks daarvan vaar broer Jean teen my uit en beweer dat ek sertifiseerbaar kranksinnig is. Die probleem is: die Naarpersvark is ook ‘n vlakvark, want hulle dink baie vlak en as hulle ‘n ander dier teëkom wat nie met sy neus in die grond snork nie, dan dink hulle hy is dalk mal… As u my jongste Engelse essay’tjie lees, sal u daarin ‘n paar aanhalings vanuit Orwell vind. Hy het mos ook in sy boek “Animal Farm” oor die bobaasvarke op die plaas geskryf waar almal so “gelyk” is. Maar “sommige diere is gelyker as ander”, veral die varke. Nou verstaan ek sommer waarom die vlakvarke hier by ons so na “gelykheid” streef en via hul Belhar-snork dit ook in die kerk wil indra en afdwing, so op die trant van oorle Oom Joe, en dis nou nie Joe Stalin nie, hy ook, maar veral Oom Joe Slovo, waarvan ek die pragtige lewensverhaal gelees en hier geresenseer het.

Kopieer onderstaande paar paragrawe en plak dit oral op Facebook of stuur dit per epos aan u al u vriende en kollegas:

STAAN OP TEEN DIE BELHAR-PRUL!

Die Belhar-belydenis is ‘n stuk “teologie van die revolusie”, ‘n radikale gedagterigting wat in Suid-Amerika ontstaan het en ‘n poging was om Karl Marx se Das Kapital met Die Bybel te versoen. Sentraal daarin staan die gedagte dat Christus ‘n soort “bevryder van die armes” was en dus een van die eerste marxistiese revolusionêre. Nog ‘n gedagte wat in die Belhar-prul – ek noem dit geen belydenis nie, want dis ‘n onbeskaamd politieke dokument – beliggaam is, is dié van “gelykheid”. Ons weet dat 100 mijoen mense tydens die twintigste eeu in die naam van gelykheid vermoor is, in kommunistiese lande.

Op Netwerk24 raak Agent Koos Roos, of wie hy ook al is, die volgende twak kwyt:

“Die NGK het vir dekades een van die brutaalste, immorele ideologiese stelsels en mensevergrype in moderne tye verkondig, verdedig. uitgebou en gekondoneer”

Duidelik praat hy vanuit ‘n marxistiese of kommunistiese perspektief. Volgens Biskop Tutu se WVK is daar slegs 600 mense deur die veiligheidsmagte gedood tydens 40 jaar van apartheid, SOVEEL AS WAT TANS ELKE PAAR DAE VERMOOR WORD, en daarom moet die NG Kerk nou hierdie marxistiese “belydenis” aanneem. Is dit nie absurd nie? Wat het geloof in elk geval met politiek te make, behalwe vir kommuniste VIR WIE ALLES POLITIEK IS?

Feit is dat daar tydens die 1980’s ‘n geweldige aanslag teen Suid-Afrika vanuit sowel Moskou as Oos-Berlyn gevoer is en die leier van die Kommunisteparty, Joe Slovo, was die meesterbrein wat terreur in die vorm van die Kerkstraatbom, bomme in Wimpy’s, asook halssnoermoorde aangevoer het.

Die oogmerk van die Belhar-belydenis is om uiteindelik die NG Kerk se bates, wat aan die gemeentes behoort, van hulle te vervreem en aan korrupte politici en politieke predikante soos Allan Aubrey Boesak te oorhandig, wat dit gaan plunder net soos Eskom, die munisipaliteite en ander instellings geplunder is. Ons het mos nou al 20 jaar se ervaring van “vryheid” en die metodes waarmee hierdie ANC- en SAKP-politici hul sakke vul.

Daarom doen ek ‘n beroep op alle NGK-lidmate, of u nou gereeld kerk toe gaan of nie: Verwerp die Belhar-prul! Staan op teen Belhar!

Tot dusver het ons alles gesluk: diskriminasie teen Afrikaans, regstellende aksie, geweld, misdaad, moord, verkragting. Maar kom ons trek die streep hier en sê “nee” vir die Belhar-prul. Al is dit net om ons selfrespek te herwin. Is ons sulke lafaards dat ons nie die laaste stukkie geestelike en gemeenskapserfenis waaroor die Afrikaner beskik, sy kerk, kan verdedig nie? Ons voorouers het gesterf vir hul geloof of halfpad om die aardbol gereis om vry te kan aanbid. Laat ons voor God buig maar nie voor die wêreldlike teoloë en vals politieke geestelikes wat ons weereens in ‘n lokval wil lei, net om ons uiteindelik kaal uit te trek en vanuit kerke wat ons voorouers betaal en gebou het, te verstoot nie.

@danroodt volgen

Namibiese NG sinode sê nee vir Belhar

Die sinode van die NG Kerk in Namibië het Saterdag ’n buitengewone vergadering gereël om die wysiging van artikel 1 van die Kerkorde te bespreek én om daaroor te stem.

Dié wysiging is egter nie deur die sinode aanvaar nie, het die Republikein berig.

Die voorgestelde wysiging van artikel 1 is daarop gemik om die belydenisgrondslag van die NG Kerk te verbreed. Dié wysiging sal dus gemeentes die ruimte gun om die Belydenis van Belhar as ’n opsionele vierde belydenisskrif in hul eie gemeentes te aanvaar of nie.

Die Belydenis van Belhar is ’n belydenisskrif met eenheid, versoening en geregtigheid as kerntemas, om die destydse Nederduits-Gereformeerde Sendingkerk in Suid-Afrika se protes teen apartheid te verwoord.

Die voorgestelde wysiging van artikel 1 beteken nié dat alle gemeentes Belhar onvoorwaardelik moet aanvaar nie. Die besluit wat die lede van die Namibiese sinode dus Saterdag in die gesig gestaar het, is of hulle die ruimte vir ander gemeentes gun om die Belydenis van Belhar te aanvaar.

Die voorgestelde wysiging van artikel 1 lees as volg:“Die Belydenis van Belhar is deel van die belydenisgrondslag van die Kerk, op so ’n wyse dat daar ruimte is vir lidmate, ampsdraers en vergaderinge wat dit as in ooreenstemming met die Woord van God bely, sowel as vir lidmate, ampsdraers en vergaderinge wat dit nie as ’n belydenisskrif onderskryf nie.”

Volgens ’n verklaring van die moderamen (bestuur van die sinode) van die NG Kerk in Namibië het die sinode reeds in 2006 tot die ooreenkoms gekom dat die inhoud van Belhar “in ooreenstemming is met die Skrif” en dat dit ook ooreenstem met die “roepingverklaring van die NG Kerk in Namibië”.

Die uitslag van die stemproses was egter vir sommige lede ’n bitter pil om te sluk. Alhoewel 58% van die lede van die sinode ten gunste van die wysiging gestem het, het die Algemene Sinode, ’n tweederdemeerderheid nodig om voort te gaan met die stemproses.

Die Algemene Sinode word gevorm deur 10 sinodes, waarvan Namibië een is; die ander nege sinodes is in Suid-Afrika. Om artikel 1 te wysig, moet elke sinode met ’n tweederdemeerderheid ten gunste daarvan stem. Dus, as daar slegs een sinode is wat nie ’n tweederdemeerderheid “ja-stem” verkry nie, kan die wysiging nie gedoen word nie. Twee-derdes van alle gemeentes moet ook ten gunste van die wysinging stem vir die wysiging om goedgekeur te word. Op sinodale vlak stem elke afgevaardigde as individu, onafhanklik van sy of haar gemeente se besluit.

Volgens dr. Kobus Gerber, die hoofsekretaris van die NG Kerk, sal die stemproses in ander nege sinodes wél voortgaan, aangesien dit belangrik is dat die “kerk hom in die geheel kan uitdruk”.

Prof. Nelus Niemandt, moderator van die NG Kerk, het ook die buitengewone vergadering bygewoon.

Volgens hom het dit al voorheen by ander stemprossese gebeur dat daar nie ’n tweederdemeerderheid behaal is nie, maar daar later weer gestem word.

Die moderator van die Namibiese sinode, ds. Pine Pienaar, het nadat die uitslag van die stemproses bekend gemaak is, dit sterk benadruk dat daar verdere gesprekke op ’n strukturele én persoonlike vlak moet plaasvind vir die sinode om saam ’n werkbare voorstel te vind.

Volgens Pienaar is die kwessie van Belhar nie nou “van die tafel af” net omdat die sinode “nee” gestem het nie.

Tien gebooie vir die nuwe Suid-Afrika

Tans word daar pogings aangewend om ‘n nuwe geloofsbelydenis, genaamd Belhar, bekonkel deur Allan Boesak en sulke snare, aan die drie tradisioneel Afrikaanse susterkerke op te dring. Daar moet glo saam met die tyd beweeg word.

Die tien gebooie is dalk die volgende teks wat herskryf sal word. Dit sou heiligskennis wees, maar niks word meer ontsien nie. Sonder om oneerbiedig te wees, word hiermee ‘n kykie gegee in wat moontlik in die vooruitsig is.

Jy mag naas die ANC geen ander politieke party ondersteun nie.
Jy mag geen ander beelde oprig as dié vir Madiba nie.
Jy mag nie na vryheidsvegters as terroriste verwys nie.
Sorg dat jy die ANC se hergeskryfde Suid-Afrikaanse geskiedenis as evangelie aanvaar.
Eer diegene wat verraad teen die blankes gepleeg het.
Jy mag nie kla as voorheen benadeeldes met moord wegkom nie.
Jy mag nie beswaard wees as jou naaste vier vroue het nie.
Jy mag nie moerig oor regstellende aksie, swart ekonomiese bemagtiging en grondherverdeling wees nie.
Jy mag nie elektrisiteit gebruik asof daar genoeg is nie.
Bowenal, jy mag nie eis dat daardie Nkandla-geld terugbetaal moet word nie.

Anton van Rhijn

Ons wit olifant

Deur Johann Theron.

Die Kerk-Staat skeiding word alreeds oor eeue bespreek. Wikipedia wys die “Flushing Remonstrance” van 1657 was ‘n publieke beswaar teen Peter Stuyvesant se Staat van “New Netherland”, wat net een kerk toegelaat het nl. Die NG Kerk. Die gedagte agter een Kerk was onder andere om welsyn te konsolideer. Maar in teenstelling met die een staatsondersteunde kerk het George Washington het al in 1790 die volgende aan ‘n Joodse groepering geskryf: “For happily the Government of the United States, which gives to bigotry no sanction, to persecution no assistance requires only that they who live under its protection should demean themselves as good citizens, in giving it on all occasions their effectual support.” Die implikasie hier is dat meer as een geloof toelaatbaar was solank burgers hulself goed gedra en onderwerp het aan die gesag van die regering.

Meer intellektuele beskouinge was afkomstig van Martin Luther en Thomas Hobbes. Luther was ten gunste van ‘n sekulêre staat terwyl Hobbes ‘n Staatsgeloof ondersteun (soos Engeland se “The Church of England”). Hobbes wys uit dat gelowiges wat nie die Staatvoorskrif aanhang nie as “rabble-rousers” bekend moet staan en vervolg moet word. Washington en Hobbes stem dus ooreen dat mense wat geloof gebruik as kriminele motivering, vervolg kon word.

Die argument raak effens verwarrend as mens agterkom dat Luther en Washington eintlik ook saamstem oor die sekulêre staat. Luther argumenteer dat morele motivering van God afkomstig is terwyl Hobbes dink dit kom vanaf die Staat. Altwee die menere stem egter saam dat sonder hierdie geloofsmotivering almal “rabble-rousers” sal wees. Hulle stem dus altwee vir ‘n Staat-Kerk verhouding in beginsel.

Hierdie verhouding was uniek in die geskiedenis en is moontlik bydraend tot die weghol ekonomiese sukses van die westerse beskawing. Die Kerk-Staat skeiding vereis oorsig wat nie so eenvoudig is nie en opsommend word dit as volg beskryf: “Although both authors do their best to resolve tensions between God and state, their interpretations are fallible to the point where there are suggestions, but no clear bright line between state and religious power; a challenge we have yet to overcome even in contemporary politics.”

In ‘n onlangse artikel op hierdie blad word daar baie duidelik deur die leier van die “Church of England” aangedui dat sy (of dan die Koningin se Kerk), ‘n eksistensiële probleem het. In Suid Afrika is die leierskapsoortuiging ongelukkig nie so duidelik nie.

Die Suid-Afrikaanse geskiedenis is deurspek met hoofsaaklik protestantse geloof waar die eerste NG gemeente al in 1665 onder Jan van Riebeeck gevestig is. ‘n Beskrywing van die NG Kerk word op eenvoudige wyse in Wikipedia as volg uitgespel:

“Die Nederduitse Gereformeerde Kerk (afgekort NG Kerk of NGK) is die oudste Kerk in Suid-Afrika en ‘n lid van die Nederduits Gereformeerde Kerkfamilie, asook die oudste van die Drie Susterkerke. Die NGK het in 2008 1 162 gemeentes gehad in Suid-Afrika, Namibië, Zimbabwe, Zambië, Botswana en Londen geleë. Talle jonger kerke het reeds uit die sendingwerk van die NG Kerk gegroei soos Malawi, Nigerië en Portugal.”

Die NG Kerk se huidige stand onder vandag se kontemporêre politiek, word ewe vriendelik as volg verklaar:

“Weens ‘n algemene afname in die Afrikaner-bevolking van Suid-Afrika en ‘n drasties dalende geboortesyfer, het die lidmaattal van die kerk ook afgeneem van byvoorbeeld sowat 960 000 belydende lidmate en 427 000 dooplidmate in 1990 tot 880 000 belydende lidmate en 248 000 dooplidmate in 2008.”

Dit is redelik duidelik dat die NG Kerk in Suid-Afrika aanvanklik geen of min groei beperkings gehad het nie, terwyl die gelyktydige regeringsvorme en oriëntasies blootgestel was aan drastiese veranderinge oor ~350 jaar, maw die “Staat” was eintlik meesal afwesig. Daar was natuurlike probleme wat groei beinvloed het soos bv die groei van Europese “liberalisme” wat met die tekort aan opgeleide leraars, gelei het tot die vestiging van die Stellenbosch kweekskool in 1859. Die tweede oponthoud was die Kaapse koloniale grense waartydens konsolidering van die Kolonie and Vrystaatse, Transvaalse en ander gemeentes tydelik teruggehou was. Dit het egter onmiddellik verander na die onafhanklikheidswording in 1961/2. Die derde en meer katastrofiese oponthoud het gekom na 1994, toe Kerkgroei tot ‘n einde gekom het.

In teenstelling dat die NG Kerk so ‘n lang ononderbroke groei en geskiedenis had, het politieke of Staatsgroei heelwat stadiger plaasgevind. Die Nasionale Party is eers in 1914 gestig en die Broederbond in 1918. In altwee gevalle was die NG Kerk ‘n basis vir samewerking. Die Staat-Kerk balans was egter totaal aan die kerk se kant. Die NG Kerk het dus ‘n onmisbare rol vervul in die oortuiging dat Afrikaners voorbestem was om Afrika te help en daarom is daar vandag die sterk suspisie dat die NG Kerk “gevra” het vir apartheid. Met ander woorde – nie net apartheid gemotiveer het nie, maar inderdaad dit versoek het. As gevolg van ‘n onvolwasse politieke stelsel kon die redelike mens argumenteer dat die “jong” politici nie werklik hierdie soort versoek sou kon weerstaan nie.

Die geskiedenis wys verder dat Boererepublieke hulself (ten spyte van hulle “volwasse” geloofsvennote) maar net kortstondig regeer het en selfs die Nasionale Party het slegs onafhanklikheid verseker vir ~33 jaar. Na die 1994 demokratisering het SA se regering egter die Staat-Kerk balans aangepas – maar omdat die ANC in wese Marxisties en Agnosties is, het die skaal te veel geswaai. Daarom is daar weer ‘n geloofsbehoefte vir duidelikheid.

Hierdie duidelikheid kan op die Belhar-platform uitgepluis word deurdat Belhar oënskynlik versoening wil nastreef. Die NG Kerk en ander het al vele male die nie-blankes ens om verskoning gevra, maar nog nooit hulle eie getroue lidmate nie. Die NG kerk staan vandag as ‘n wit olifant wat homself eers weer moet bad en soos in die diereryk is modder die enigste seep.

Dit word algemeen erken dat die hoofstroommedia hou van opspraakwekkende nuus en dit is nie regtig snaaks dat heilige koeie sensasioneel kan wees nie. In die Afrikaanse koerante soos Beeld het die joernalis Neels Jackson al heelwat modder begin gooi. As dit nie gaan oor vroue-dominees nie, dan gaan dit oor homoseksuele toelating, en Belhar verskonings en omarmings, en her-vereniging en trane. Die joernalis Pieter Malan moes homself al in die Hof gaan verdedig waar dit blyk die NG Kerk heelwat fondse beskikbaar het vir litigasie. Sy onlangse artikel in die Rapport “Kerksweer bars oop”, vertel hoe dominees mekaar sommer aanvat op Facebook waar die Bybel Media Hoof Ds Danie Mouton glo ‘n paling in ‘n emmer snot sou wees. Maar wat meer van belang is, is die toetrede van die aktuaris Dr Johann “Tokkie” Ernst wat as die Kerk se “Heinrich Himmler” sou optree.

Hierdie modder is nie naastenby genoeg om die NG Kerk skoon te maak nie. Dit sal net lei tot verdere ontvolking en finansiele verpligtinge. Daar moet dus introspeksie plaasvind waarna die Kerk-Staat skeiding vorentoe herbesin word. Die fokus op gemeentes moet versterk en nie-kern werksverskaffing soos bybelproduksie en internasionale aksies moet versag word. As dit nie gedoen word nie, is die NG Kerk in Suid-Afrika gedoem. En as die Kerk-Staat balans nie herstel word nie, is SA gedoem tot ‘n middelmatige toekoms.

Anton van Niekerk dweep met Belhar-belydenis

Anton van Niekerk is die direkteur van die Universiteit Stellenbosch (US) se Sentrum vir Toegepaste Etiek en voorsitter van die US-senaat se navorsingsetiekkomitee. Etiek het te make met wat goed of sleg en reg of verkeerd in die konteks van mense se gedrag is. As dik etiekspyker hou Van Niekerk daarvan om denke op die kampus en in die samelewing ooreenkomstig sy besondere insigte te probeer rig.

As oorverligte wil Van Niekerk bv hê dat die NG-Kerk sonder meer die VGK se Belhar-belydenis aanvaar. In 1859 het die NG Sendingkerk blykbaar sonder ‘n tweederdemeerderheid ontstaan. Gevolglik meen Van Niekerk dat Belhar-aanvaarding en kerkvereniging ook daarsonder bewerkstellig kan word. Anders volg hierdie onaptytlike gevolgtrekking: “Vir mense is dit veel makliker om die kerk te skeur as vir die Heilige Gees om die Kerk te verenig soos God dit bedoel het” (Die Burger, 22.06.2013, p 10). Dit is plaaslik ‘n ou laai van oorverligte teoloë om eenheid met verkeurdheid pleks van verskeidenheid te kontrasteer.

Van Niekerk se teologiese agtergrond maak dit blykbaar vir hom moontlik om te weet hoe God wil hê dat dinge moet wees. Hy kontrasteer God se bedoeling met ‘n “mensgemaakte en -bedinkte Kerkorde … Hierdie storie van talle gemeentes wat eers moet ‘instem’ om te doen wat die Bybel ondubbelsinnig van ons verwag, is ongeloofwaardige selfbedrog. Dit is tyd dat die kerkleiers werklike leierskap toon in diens van die Waarheid.” Min filosowe sou so irrasioneel wees om waarheid te verabsoluteer deur dit met ‘n hoofletter te skryf.

As pleitsbesorger vir die nuwe demokratiese opset in Suid-Afrika sal ‘n meerderheid van een ten gunste van Belhar blykbaar goed genoeg vir Van Niekerk wees. Dan beërf ons die magiese kerkeenheid. Maar het ons dan voldoen aan die goddelike voorskrif, of sal daar dan maar net een minder kerkgenootskap wees? Daar sal steeds die drie tradisioneel Afrikaanse Kerke wees, maar met dié verskil dat die VGK-element sal sorg dat die Afrikaanse aard van die NG-Kerk so spoedig moontlik soveel moontlik ondergrawe word. Daar sal steeds protestante en Rooms-Katolieke en baie ander soorte christene wees. Kerkeenheid is ‘n hersenskim.

As kampusgewete en ideologiese woelgees hou Van Niekerk hom nie net met een saak besig nie. Soos te wagte, het hy nou ook van hom laat hoor oor die kwessie van rassisme in die US se destydse departement volkekunde. Hierdie sage het begin toe Elsabé Brits ‘n berig oor die vonds van ‘n stel glasoë en ‘n haarkleurkaart gepubliseer het (Die Burger, 25.04.2013). Russel Botman, die US-rektor, het dit dadelik aangegryp om in Rapport (28 April) die wit, Afrikaanse US van weleer as ‘n Nazi- en apartheidsbondgenoot te verdoem (Praag, 29 April).

Politiek-korrek het die Afrikaanse koerante nie kritiek op Botman se uitlatings gepubliseer nie. Toe Johan Hattingh, die US se dekaan vir lettere, egter op sy rektor se mening voortborduur (Die Burger, 15 Mei), is ‘n stroom van kritiek in daardie koerant gepubliseer, onder andere van Leopold Scholtz (12 Junie) en Hermann Giliomee (14 Junie). Voor dit het Kees van der Waal, tans ‘n sosiale antropologie-dosent aan US, egter sy dekaan en rektor gesteun (8 Junie).

Dit is die aanloop tot Van Niekerk se artikel: “Ras as faktor in mediese navorsing” (Die Burger, 16 deser). Hy gebruik die geykte argument dat ras ‘n problematiese begrip is. Hy meng dit met oordrewe menseregte: “Hoe klassifiseer jy mense as behorende tot ‘n bepaalde ‘ras’ as hulle self weier om daardie klassifikasie te aanvaar of toe te staan? Werp jy hulle in ‘n ‘rassegroep’ sonder hul toestemming?” Die antwoord is: Ja. Dit is wat die ANC-regering daagliks, sonder toestemming van die blankes, met oorgawe doen wanneer nie-wittes bemagtig, reggestel, gedemarginaliseer, dus groepgewys bevoordeel, word. Dit is wat die US doen wanneer hy poste vul deur voorkeur aan kandidate uit “die aangewese groepe” te gee. Het Van Niekerk al op etiese en akademiese gronde beswaar teen hierdie soort blatante rassediskriminasie geopper?

Wat klaarblyklik nodig is, is om die omstrede begrip “ras” met “groep” te vervang. In die konteks van mense kan groepe op grond van talle kenmerke onderskei word: velkleur, lewenswyse, godsdiens, taal, ens. Nadat groepe op grond van sulke kenmerke gedefinieer is, kan sodanige lede sonder geldige beswaar op etiese wyse aan wetenskaplike ondersoek onderwerp word. Soos ek dit voorheen gestel het: “Wat wetenskaplik ondersoek word, behoort nie deur ideologiese voorskrifte beperk te word nie. Enige empiriese verskynsel kan en behoort vir wetenskaplike ondersoek toeganklik te wees. Dit is bv akademies heeltemal onaanvaarbaar dat indiwidue se intelligensie nie wetenskaplik (dus objektief en so foutvry moontlik) gemeet en daar dan oor groepe se intelligensie veralgemenende gevolgtrekkings gemaak mag word nie” (Praag, 29 April).

William Shockley (1910-1989) is die mede-uitvinder van die transistor en die ontvanger van die Nobel-prys vir fisika in 1956. Hy het onder andere wetenskaplike navorsing oor groepe se intelligensie gedoen. In 1975 was ek op ‘n Amerikaanse universiteitskampus waartoe swartmag-aktiviste soos Andrew Young en Jesse Jackson vrye toegang gehad het. Hierdie universiteit se verbintenis tot vrye spraak en ideologiese neutraliteit het dit vir aktiviste moontlik gemaak om na hartelus propaganda teen wittes te maak. Toe Shockley genooi word om oor sy navorsing te praat, het swartes verhoed dat hy dit doen.

James Watson (gebore in 1928), die mede-ontdekker van die DNS-struktuur, het die Nobel-prys vir fisiologie in 1962 ontvang. Soos Shockley het hy tot bepaalde wetenskaplik gefundeerde gevolgtrekkings oor intelligensie by mensgroepe gekom. Op soortgelyke wyse is hy van universiteitskampusse geweer.

Die Botman-US is ‘n ideologies eensydige kampus. Die Botman-US is eerder ideologie- (spesifiek ANC-gedienstig-) as akademies gedrewe. In hierdie atmosfeer word akademiese vryheid en universitêre outonomie nie gekoester nie. Van ideologiese neutraliteit, in die sin dat studente blootgestel word aan ‘n verskeidenheid (bv ideologiese) standpunte, bv in die fakulteit teologie, is daar weinig sprake. ‘n Sprekende voorbeeld van Botman se fanatieke verknogtheid aan die ANC is sy jongste loflied vir Nelson Mandela (Die Burger, 18 deser). Botman beveel Mandela aan as “‘n rolmodel vir alle dosente en studente.” Weens sy mikroregister van idees, sing Botman weer sy deuntjie van menseregte, menswaardigheid, bemagtiging en geregtigheid, asook diversiteit en inklusiwiteit.

Botman is uiteraard vry om persoonlike oortuigings te hê, maar ampshalwe behoort hy verplig te word om hom ter wille van die akademiese integriteit en aansien van die US ideologies-neutraal te gedra. As rektor is Botman veronderstel om ‘n voorbeeld te stel deur ideologiese neutraliteit te verpersoonlik, maar hy simboliseer met oorgawe presies die teenoorgestelde. Dit is die ou storie van een stel gedragsreëls vir wittes en ‘n ander vir nie-wittes. Weens die sug na politieke korrektheid, kom Botman daarmee weg.

Pas is berig dat die US ‘n koshuisplek vir ‘n student verseker as sy (wit) ouers R120 000 skenk vir ‘n minderbevoorregte (in die praktyk dus nie-wit) student (Praag, 18 deser). Enkele jare gelede is berig dat ‘n student wat in haar aansoek aangedui het dat sy bruin is, tot mediese studie aan die US toegelaat sou word. Toe dit blyk dat sy in werklikheid wit is, is sy toelating geweier. Die skandaligste aspek van hierdie blatante rassediskriminasie is dat die US toe beweer het dat sy nie toelating geweier is omdat sy wit is nie, maar omdat sy foutiewe inligting in haar aansoek verstrek het.

Wat ek met hierdie voorbeelde probeer aantoon, is dat daar op die US-kampus ‘n ruim sendingveld vir Van Niekerk braak lê as hy bereid sou wees om sake eties, wetenskaplik en akademies te benader. Dit kan onmoontlik eties in orde wees as ‘n indiwidu op grond van sy toevallige groepverwantskap, pleks van sy indiwiduele akademiese verdienste, bevoordeel en ander, ten spyte van akademiese verdienste, groepgewys benadeel word. Maar dit is presies wat aan die US by studentetoelating, beurstoekenning, koshuisplasing en by die aanstelling en bevordering van personeel gebeur. Ideologie in die vorm van bv rassediskriminasie pleks van akademiese uitnemendheid speel aan die US ‘n deurslaggewende rol.

Dat groepverwantskap wetenskaplik isoleer- en kenbaar is, word deur Van Niekerk deur middel van voorbeelde toegegee. Atlete van Wes-Afrikaanse herkoms is goeie naellopers en Ethiopiërs en Keniane is goeie middelafstand atlete. My aanvoeling is dat daar geen beswaar aan die US sou wees as iemand navorsing wou doen oor hoekom swartes in hierdie of ander opsigte uitblink nie. Maar die Botman-US sou hoogs beswaard wees as iemand wetenskaplik wou vasstel waarom swartes plaaslik en elders in sekere opsigte swak en wittes goed presteer. Dit gaan hier om die euwel van politieke korrektheid. Wittes mag maar sleggesê word. Van nie-wittes mag net goed gepraat word.

Onderliggend aan hierdie teenkanting teen regverdigbare navorsing is die onbewese standpunt dat alle mense gelyk en wesenlik eenders is. Dit is waarom ons ‘n stelsel van een mens, een stem, het. Niks mag gedoen word om hierdie ideologiese uitgangspunt te ontsetel nie. Van Niekerk stel dit soos volg: “Ons weet … dat wetenskaplike navorsing geen beduidende, algemeen voorkomende genetiese verskille tussen mense van oënskynlik verskillende rasse kon opspoor nie.”

Francis Collins (The Language of God, London: Pocket Books, 2007) skryf: “At the DNA level, we are all 99.9 percent identical” (p 125). “0.1 percent of the human DNA … differs from person to person” (p 240). “Humans and chimps are 96 percent identical at the DNA level” (p 137). As DNS-kenner het Watson egter getoon dat die ooglopende indiwiduele en groepverskille by mense nie deur die groot mate van DNS-eendersheid verduidelik word nie.

Uit die DNS- en ideologiese eendersverklaring van mense het die volgende tradisie ontwikkel. In die praktyk vind ons dat mense indiwidueel en groepgewys nie in dieselfde mate, dus eenders, presteer nie. Die beter prestasie van wittes word dan gerieflikheidshalwe aan bevoordeling, die uitbuiting van nie-wittes, ongeregtigheid, ens, toegeskryf.

Dat Van Niekerk vatbaar vir hierdie soort ideologiese druk is, blyk uit sy artikel. Sulke dinge is vir hom “‘n ongemaklike feit” en “‘n netelige kwessie”. Dit kan lei tot “diskriminasie en verontregting.” Maar dit kan maklik ingesien word dat wetenskaplike resultate oor bv groepe se intelligensie uiters waardevol kan wees. Dit kan aantoon, selfs bewys, dat alle nie-wittes (of sommige groepe) meer intelligent as wittes is en dat die US en die ANC-regering dus reg het deur voorkeur aan alle of sommige nie-wit groepe te gee, dus nie-wittes ten koste van wittes te bevoordeel.

Andersins kan navorsing egter aantoon, selfs bewys, dat dit in die openbare belang is dat die US en die ANC-regering tot besinning kom. Egte wetenskaplike resultate is nie vooraf bepaalbaar nie. ‘n Mens moet dit nie vooruit loop nie. Maar dalk is dit wat hier gebeur, gevolglik word sodanige navorsing as ongewens beskou.

Soos Van Niekerk tereg noem, is “‘n oop gemoed” deur “persoonlike vooroordele te laat vaar,” by gesonde navorsingsetiek nodig. Op hierdie pad is daar nog baie ruimte vir vordering by Van Niekerk (soos bv blyk uit sy Belhar-fundamentalisme), Botman en die US.

‘Rassisme’: Suid-Afrika se grootste industrie

Volg Manfred Delport op Twitter en Facebook.

Daar is ‘n grappie wat tans per epos versprei word, wat meer as ‘n greintjie waarheid bevat. ‘n Swart seuntjie vra naamlik vir sy ma: “Mamma, wat is die demokrasie?” Sy ma antwoord toe dat demokrasie die swart meerderheid toelaat om te stem vir ‘n regering, wat dan vir hulle huise bou en allerhande toelaes betaal, vir die wit belastingbetaler se rekening. Die seuntjie vra dan vir sy ma of die witmense wat al die belasting betaal, dan nie kla daaroor nie. “Ja”, antwoord die ma, “en dít noem mens rassisme.”

Dikwels-denkbeeldige rassisme kan letterlik enige iets beteken. So, byvoorbeeld, vind Makaziwe Mandela die mediabelangstelling in haar vader se komende dood “rassisties.” Nugter weet hoe sy by dáárdie gevolgtrekking beland het, maar daar het julle dit: Dis rassisties vir Agence France-Presse om kameras buite die Pretoriase Harthospitaal op te stel.

Sou sy reg wees, is dit wel vreemd hoe goed rassisme vir sogenaamde slagoffers van rassisme vir Makaziwe Mandela en die res van die Mandelas was. Was dit nie vir hul professionele slagofferstatus nie, was die spul Mandelas eintlik maar net nog ‘n versameling ondergemiddelde onbenulliges, en hierby sluit ek Nelson Mandela in.

Alhoewel almal, selfs president Obama oor die naweek, telkens na die mitiese “legacy of Madiba” verwys, is dit geensins duidelik wat daardie nalatenskap presies sou wees nie. Hy is vir 27 jaar toegesluit vir ‘n mislukte terreurkomplot, iets wat in ander lande selfs met die dood strafbaar is. Hy kon weliswaar vroeër vrygelaat gewees het, maar het deurgaans geweier om geweld af te sweer. Op Kodesa was dit ander mense, Cyril Ramaphosa en Joe Slovo, onder andere, wat die meeste van die onderhandelings gevoer het, en ná een ondergemiddelde termyn as president, met Thabo Mbeki wat in werklikheid die land agter die skerms regeer het, het Mandela met sy miljoene gaan aftree.

Ek vra dus weer: Wat presies, buiten om op dikwels-mitiese rassisme te teer en daaruit skatryk te word, is Mandela se nalatenskap presies? Die antwoord is eenvoudig: Mandela, wat al deur ‘n swart Amerikaanse skrywer as iemand van slegs gemiddelde intelligensie beskryf is, is eintlik maar bloot ‘n professionele slagoffer van dikwels-mitiese wit rassisme.

Dit is nie vergesog om te sê dat Suid-Afrika se grootste nywerheid nie die mynbou of landbou is nie, maar eerder muntslanery uit denkbeeldige blanke rassisme en die uitbuitery van professionele swart slagofferstatus. Dít is dan stellig ook Mandela se enigste ware nalatenskap: Hy was bloot ‘n leidende figuur onder professionele swart slagoffers.

Presies hierdie verskynsel, dié van professionele slagoffers van apartheid of rassisme, kan mens op die ganse ANC en al wat ‘n SEB-begunstigde is, van toepassing maak. Wit skuldgevoelens was nog altyd groot geld. Voor 1994 het Skandinawiese donateurs tou gestaan om geld te skenk wat deur professionele slagoffers soos Allan Boesak opgeslurp en verduister is. Swart ekonomiese bemagtiging is eweneens niks anders as ‘n reuse-afpersingskema om munt te slaan uit die denkbeeldige nalatenskap van apartheid, oftewel denkbeeldige wit rassisme nie. Maatskappye word gyselaar gehou en gedwing om aandele te oorhandig, anders is hulle “rassisties”.

Wanneer mens bostaande snap, wanneer jy besef dat denkbeeldige wit-op-swart rassisme eintlik ‘n geweldige groot industrie in Suid-Afrika en in ander plekke soos Amerika se kranksinnige linkse universiteite is, kry jy ‘n gans en al ander perspektief op dinge. Wanneer die rektor van die Universiteit van die Vrystaat, Djônnitin Jansen, byvoorbeeld te velde trek teen denkbeeldige blanke rassisme, is hy eintlik besig met selfbemarking, en regverdig hy sy aanstelling as rektor, iets wat hy kwalik op meriete sou kon verkry het. Wanneer Makaziwe Mandela teem dat die pers rassisties is, gaan dit in wese ook nie oor rassisme nie, maar is dit ook ‘n vorm van advertensie vir haar beroep as professionele slagoffer van rassisme, wat deur naïewe blankes opgevreet word en wat dan hul beursies gretiglik oopmaak om een of ander misplaaste skuldgevoel te probeer besweer. Daar is talle ander voorbeelde van hoe hierdie industrie bemark word, vanaf die Belydenis van Belhar, tot by bykans al wat ‘n rubriek in ‘n Nasperspublikasie is.

Gaan jy as blanke toelaat dat jy deurlopend bedrieg en belieg word deur hierdie industrie? O, nee, wag. Dit sou mos rassisties wees om jou daarteen te verset

Volg Manfred Delport op Twitter en Facebook.