Etiket: Nechama Brodie

Brief: Mike Cernovich teen die wêreld

Alles het met hierdie twiet begin.

Mike Cernovich, ‘n figuur in die Amerikaanse, jammer internasionale, alt-regse beweging het Donderdag ‘n reeks Twiets geskryf oor die huidige situasie in Suid-Afrika. Bewerings dat die blanke minderheid onderdruk en selfs uitgemoor word, het ‘n herrie onder Suid-Afrika se media-elite veroorsaak.

Ek het persoonlik vir Cernovich op Facebook ingelig dat Suid-Afrika as land nie spraakvryheid geniet nie. Eers het Indiese redaktrises soos Ranjeni Munusamy dit ontken, maar ‘n swerm linkses soos die propagandis en Boerehater Eusebius McKaiser en onse vriendin Nechama Brodie het ingespring om te bevestig dat Suid-Afrika se spraakwette van die strengste ter wêreld is.

Brodie het onmiddellik aangedring dat Cernovich summier verbied word om na Suid-Afrika te reis. Suid-Afrika het reeds vanjaar die dominee Steven Anderson toegang tot die land geweier. Richard Spencer, Michael Savage en Louis Farrakhan is op ‘n lys van mense wat nie na Brittanje mag reis nie. Vroeër dié jaar was daar ook ‘n mislukte veldtog om Steve Hofmeyr te verbied om na Holland te reis vir sy gesprek met Martin Bosma.

Cernovich se aanhangers word beskryf as “un-kind”. Die groot ironie is dat die konsep “un-kind” meer walglik is as enigiets wat Cernovich gesê het. Is die Arabiese woord “kaffer” nie maar net n ander manier om “un-kind” te sê nie? Daar word volgens my nou openlik na individue wat alt-regse sienings deel as “kaffers” verwys. Brodie sal nie vir hierdie taalgebruik tronk toe gaan nie. Net soos Pierre de Vos vir al sy jare van anti-blanke, anti-Westerse beledegings beloon word. Geregtigheid in Suid-Afrika swaai nie albei kante toe nie. Leer hierdie les en leer hom vinnig.

Ek maak uit hierdie gebeure die volgende afleiding: Klein groepies mense beheer ons land en wêreld. Klein organisasies soos AfriCheck (wat terloops deur George Soros befonds word) het nou die reg om te besluit “oor die lewe en die dood”.

Ek het Vrydag in ‘n private boodskap aan Dr. Dan gese:

“As jy die Cernovich-skokgolwe analiseer kom jy 3 dinge agter:
1) SA lewe in ‘n ander dimensie
2) Blankes wêreldwyd ondersteun ons en sal miljoene van ons toegang gee na hulle lande as hulle ooit “wit nasionalistiese” partye aan bewind kry.
3) Blankes in SA word gehaat deur die media/intelligentsia.”

– Vicky

Brief: Trump-oorwinning soos dié van DF Malan

Hierdie is die eerste artikel in ‘n reeks wat ek gedurende die loop van die volgende paar weke oor die Trump-fenomeen gaan skryf.

Ons het eergister ‘n nuwe wêreld om ons sien ontvou. Ek sê om ons, want in Suid-Afrika was die gemoedere vergelykbaar met die gedrag van die Bolsjewiste – toe hulle talle films in Rusland het na WO2 verbied het. Hoekom? Want die USSR wou nie hê hul burgers moet sien dat die gewone Amerikaner ‘n motorkar kon bekostig nie.

Party webtuistes het hulle kommentaarafdelings (wat al jare gesluit is) vir ‘n kort rukkie heropen, net om hulle vining weer te verwyder. Miskien omdat mense begin kla het oor die manier wat Trump gedurende die afgelope 18 maande deur die Suid-Afrikaanse media behandel is.

In dié artikel maak Adriaan Basson ‘n absurde voorstel: As Jacob Zuma soos Trump was, het hy ‘n muur rondom OR Tambo (ek noem die lughawe OR Tambo want ek het geen respek vir Jan Smuts nie) gebou om Moslems uit Suid-Afrika te hou.

Hy sê verder:

“I take pride in our Constitution and hard-won human rights, but we should never, ever take these for granted.”

Ek het die volgende kommentaar in reaksie daar probeer plaas:

“What rights? Freedom of speech? Limited beyond absurdity. Gun ownership? Doesn’t appear in the Constitution. Property rights? Listen to Malema.”

Die kommentaar is nie geplaas nie. Volgende keer sal ek net ‘n aanstootlike Pepe the Frog plaas. ‘n “Rare Pepe” soos ons in Altregse kringe sê.

Selfs ‘n paar Engelse joernaliste het laatmiddag begin erken dat Trump onmoontlik slegter as Zuma kan wees.

Die “plaasmoord-ontkenner” Nechama Brodie (wat gereeld met Steve Hofmeyr en sy lojale trolle op Twitter baklei) het ‘n beroep op veral die Suid-Afrikaanse Joodse gemeenskap gedoen om hulle waarneming van Altregse kommentaar op sosiale media te verskerp; seker sodat strafregtelike klagtes op ‘n daaglikse grondslag teen “haatpriesters” gelê kan word.

Vele nie-blanke Twitter-glanspersoonlikhede het aangehou om oor wit rassisme, wit rassisme, wit rassisme te kerm. Die klagtes van seksisme is oor die afgelope paar weke gebriek, miskien omdat die lesers van hierdie mense self vanaf patriargale kulture afkomstig is.

Op die berugte #BlackTwitter is die aandag verskuif vanaf die weereens trotse Amerikaners na ons blanke minderheid. Blankes moet mooi verstaan dat hulle in SA onder ‘n progressiewe gelykheidstelsel bly en dat ons politieke partye, stigtings, howe ens. nie sulke Trump-gedrag sal duld nie. Vele Black Lives Matter-aktiviste in Amerika het gesê dat hulle na Suid Afrika wil verhuis, omdat Julius Malema en Mmusi Maimane meer met hulle eie anti-blanke rassisme in gemeen het as die “KKK-President”.

Piet Croucamp het vir George Orwell op sy Facebook aangehaal. Iemand het hom oor Hillary se korrupsie uitgevra. Hy het die epos-storie as onbelangrik probeer afmaak. Van ons Praaglesers het daar ingevaar, maar hulle kommentare is nie beantwoord nie.

‘n Vriend van my het ‘n paar jaar terug ‘n gesprek in ‘n Britse kafee afgeluister waar twee Britte oor die DF Malan-verkiesing van 1948 gepraat het. Alle aandag in Suid-Afrika word op Hendrik Verwoerd geplaas, maar die Malan-verkiesing was die een wat in ‘n Boerekonteks met Trump vergelyk kan word.

Blanke Suid-Afrikaners het ná die Mandela-orkaan en die depressiewe Bush/Blair-tydperk kontak met ons pioniersvriende in die Weste verloor. Dis nóú – terwyl daar groot Altregse winde wêreldwyd waai – tyd om dit reg te stel.

– Vicky

Sean Christie se ‘Plaasmoord’

plaasmoord_christiedeur Leon Lemmer

Ek gaan eerstens ‘n boek, tweedens ‘n resensie en derdens Die Burger se reaksie bespreek. Die boek is Sean Christie se Plaasmoord: Behind the Violence on South African Farms (Johannesburg: Parktown Publishers, 2012; Mampoer Shorts, $2.99, slegs elektronies beskikbaar). Die outeur is ‘n joernalis wat in bv die Mail & Guardian en Farmer’s Weekly publiseer. Hy het op ‘n plaas in Zimbabwe grootgeword en hom in Kaapstad gevestig. Omdat Christie dalk nie Afrikaans goed magtig is nie, het ek die indruk gekry dat hy nie danig aansluiting by Afrikaners vind nie.

In 2010 is drie mense op Sherwood Farm in die KwaZulu-Natal Midlands vermoor. Die een slagoffer was Lorraine Karg, die vrou van die plaaseienaar, Neville. Hulle het twee kinders gehad, Kita en Brandon. ‘n Meswond aan haar nek het veroorsaak dat sy 15 tot 20 minute lank doodgebloei het. Lorraine en Neville was 36 jaar getroud en het die vorige 12 jaar Sherwood Farm opgebou. Die Karg-egpaar het pas met aandete begin toe Brandon gebel het om te sê dat hooibale aan die brand was. Die brand is gestig om Neville weg van die plaashuis te lok. Lorraine se lyk is by haar motor gevind. Sy was op pad om by die brand te gaan help.

Die tweede slagoffer was Hilda Linyane, die Kargs se huishulp, wat in die wasgoedkamer doodgeskiet is. Sy was ‘n Zimbabwiër wat self haar huis in Bulawayo gebou het. Haar man, wat ook op die plaas gewerk het, se voornaam is Mhlompo. Die egpaar het twee kinders gehad, Priscilla en Innocent. Innocent het vertel hoe maklik hy oor die landsgrens kom: “I had to jump the border because I never had a passport. A big bribe is required to do this in Zimbabwe if you want a passport fast” (Kindle 154). “It is possible to cross the Limpopo in ankle-deep water, and the soldiers patrolling the South African banks are easily bought with a carton of cigarettes” (K 159).

Die derde slagoffer was die Kargs se Zoeloe-tuinier Zakeue Mhlongo, wat twee kinders gehad het, Samuel en Bonginkosi. Sy nek is met ‘n mes gesny, “in the way one would slaughter a goat” (K 179). Tydens die verhoor, “the judge [MT Ncube]… asked the forensic pathologist: ‘Has his neck been cut all the way through?’ To which the doctor replied: ‘Not quite, M’lord, the skin on the neck is tight'” (K 179). Bonginkosi was by toe Hilda in die wasgoedkamer geskiet is: “Hilda was groaning and they were kicking her … She ended up being silent” (K 174).

Die eerste beskuldigde was Mzwandile Magubane, ‘n bouer wat in 2006 verfwerk op Sherwood Farm gedoen het. Tydens die verhoor het sy advokaat beweer dat die aangeklaagde te min deur Neville betaal is. Neville het dit ontken. Hy het gesê hy betaal sy werkers minstens die vasgestelde minimumloon. Die aanklaer, Dheelan Naidoo, “later said that in cases where the complainant is a white farm owner and the accused a black farmworker – when there has been a violent attack – it is not uncommon for the defense to try and depict the farmer as a brute … Human rights defenders like the Surplus People Project and Human Rights Watch regularly release biblical reports in which South Africa’s white commercial farmers are indicted for an array of abuses, including underpayment and physical violence” (K 105).

Die tweede beskuldigde was Nhlanhla Dladla, wat in diens van die Kargs ten tye van die moorde was. Neville het getuig: “We taught him to drive, we taught him plumbing … I thought him a star worker and so he was promoted through the ranks until he ended up driving one of the biggest tractors” (K 114).

Die derde beskuldigde was Colin Mapalala. Neville het getuig: “[He] had also been a tractor driver on Sherwood and that he had considered him a ‘good worker’ too, until he crashed three times in short succession. We thought he was on drugs so our disciplinary committee – all disciplinary issues are settled by a committee of senior farm workers – downgraded him to general labourer. When this happened he disappeared” (K 118). Mapalala is voor die verhoor dood in polisie-aanhouding toe hy, terwyl vingerafdrukke geneem is, na bewering na ‘n polisievuurwapen gereik het en doodgeskiet is. In KwaZulu-Natal is daar glo 527 verdagtes die afgelope drie jaar in polisie-aanhouding dood.

Die vierde moontlike medepligtige was Velaphi Magubane, broer van die eerste beskuldigde, wat vryheid sou verkry as hy bevredigend as staatsgetuie funksioneer. Hy het tydens die verhoor getuig dat die polisie by Mapalala se lyk gesê het as hulle oorblywende drie verdagtes “didn’t confess we would end up like him. Then we were taken and beaten, and what we told was not the truth” (K 132). Velaphi is na die hofsitting weer in hegtenis geneem, maar sou borgtog kry. As staatsgetuie was Velaphi “the only thing holding accused number two [Dladla] to the murders” (K 145).

‘n Vragmotorbestuurder het getuig dat hy die broers Magubane kort voor die moord ‘n geleentheid tot naby Sherwood Farm gegee het en dat hulle ‘n bottel met 5 liter petrol by hulle gehad het. Die staatsaanklaer het gedink “the attackers had been surprised while they were in the process of robbing the house” (K 183). Weens Velaphi se wanfunksionering as staatsgetuie, het die staat sy saak teen Dladla teruggetrek. Mzwandile Magubane se “palm print came to be on the wall of the Kargs’ laundry room” (K 458). Hy is drie lewenslange tronkstrafvonnisse opgelê. Die Kargs het geëmigreer en in die Republiek van die Kongo gaan boer.

Naas die Sherwood-saak, skryf die outeur oor Brian Jones (‘n skuilnaam) wat in die omgewing van Ladysmith woon. Hy was 18 jaar lank in die polisiediens in Durban. “His police partner Craig had been shot and killed ‘while trying to save someone else’s life’ … in 2002” (K 223). “This was the reason he started the South African Community Action Network (SA CAN)” (K 228). Jones het inligting oor plaasaanvalle versamel.

“From 2003 – 2010, 17 white farmers had been murdered on 83 farms in the [Natal] lowlands … making farmers’ chances of being killed in an attack far higher than the risk of the same happening in … Hillcrest, Durban, an area of 34 000 homes, where 299 homeowners had been murdered in the same period” (K 287). “Jones found that robbery was the motivation behind 90% of the cases … farmworkers were suffering too – 54 farm staff had been murdered among these same 83 farms in the same period” (K 291). Omdat roof in so baie gevalle die motief vir die aanvalle was, meen Jones dat die Transvaalse Landbou-Unie (TLU/TAU) verkeerd het deur dit as terrorisme te beskou. “Jones saw only ineptitude” (K 291). “‘These guys,’ he insisted, ‘are some of the most unsophisticated criminals in the world'” (K 295).

“Jones’ gangs consisted of males between the ages of 18 and 34, numbering around four with an average of one firearm between them. They all walked rather than drove onto farms they attacked and always during daylight hours … On farms during the day people are spread out all over the place” (K 295). “At four hours, the average response time [of the police] to farm atacks was just as concerning” (K 304). Hoekom word mense keelaf gesny? Volgens Jones “people are accustomed to slaughtering animals in this way” (p 308).

Daar word vertel van ‘n moord in 2010 op die plaas Doornfontein, by Estcourt: “Lynette Ralfe was shot three times” (K 245). Voor dit “Nigel Ralfe [haar man] had been out at his dairy when four young men walked in, pulled a handgun and blasted his right biceps to ribbons” (K 240). Tydens ‘n ander gewapende roof op ‘n melkplaas “the suspects had been dressed in full police uniform” (K 496).

Soms het die boek by my die indruk van onpartydigheid gewek; dat die outeur probeer het om ewewigtig die kaf en koring oor plaasmoorde te skei. Ander kere het ek gedink dat hy nogal ongevoelig oor so ‘n sensitiewe saak is. Hy verwys ook na diegene wat beweer dat die woord “plaasmoord” streng gesproke nie letterlik sinvol is nie: “One does not murder a farm” (K 236).

Christie beweer dat daar teen 2010 drastiese verskil van mening was oor die omvang wat plaasmoorde aangeneem het. Dit kan toegeskryf word aan die polisiediens se onvermoë en moontlike onwilligheid om betroubare statistiek by te hou en beskikbaar te stel, maar die outeur noem dit nie, behalwe om op te merk: “The rural police stations of the [Natal] lowlands kept no intelligence on farm violence” (K 282). Die TLU se syfer van 3 000 of meer vermoorde wit kommersiële boere word ‘n “unsubstantiated figure” genoem (K 252). “The police’s National Intelligence Coordinating Committee (Nococ) had put forward a figure of 1 254 dead between 1991 and 2001” (K 252). “That report also indicated a motive of robbery in 89% of the cases studied, whereas the TAU and Afrikaner political organisations like the Freedom Front Plus, submitted that some of the recorded murders – certain decapitations and disembowelments … – were so incredibly cruel that there had to be motives beyond robbery” (K 256).

“In 2003 the criminologist Duxita Mistry found that conviction rates for farm crimes tended to be higher than many people believed, at around 50%, compared to 6% for urban crimes” (K 463).

In 2003 het Human Rights Watch beweer “that in addition to violence committed by black outsiders against white farm owners, farm violence also included violence pertetrated by white farmers against black farmworkers, violence commited by farmworkers against other farmworkers, and violence perpetrated by private … and state security structures against rural blacks” (K 260). Hier sou ‘n mens graag vir elke kategorie die getalle en persentasies wou hê en ook ‘n evaluering in elke kategorie van die erns van die gevolge. Byvoorbeeld, as ‘n plaaswerker ‘n ander een vermoor, is die invloed daarvan op die land en die gemeenskap baie kleiner as wanneer ‘n kommersiële boer vermoor word en talle mense dan dalk hulle werk en woonplek verloor.

Die joernalis Peta Thornycroft het haar Britse burgerskap opgegee sodat sy in Zimbabwe kon aanbly, “to cover the occupation of white-owned land by black Zimbabweans that had started in 2001. I had wanted to ask her why the Zimbabwean ‘situation’ … had held the world’s attention for so many years even though only 18 farmers across the entire country had been killed, whereas the much bloodier plight of South Africa’s commercial farmers – more than 1 000 up to 2001, and many more since – had only received intermittent attention, and much of it hostile to the farmers” (K 351). “‘The furniture,’ Thornycroft said, … ‘I walk into a farmhouse in Zimbabwe and immediately scan the place for British bric-a-brac, which I could use to click with the readers of [die Britse koerant] The Telegraph, or whoever. You can’t do that in South Africa'” (K 355).

Christie verwys na Julius Malema se liedjie waarin gesing word:”Skiet die boer”. “Since boer is both the Afrikaans for farmer as well as a synonym for Afrikaner, many white South Africans took the lyrics personally, including the leadership of Afrikaner rights organisation Afriforum, which launched legal proceedings to ban the song” (K 268). Myns insiens het die ANC hierna baie duidelik sy anti-wit en veral anti-Afrikanerkleure gewys: “The ruling … ANC chose to contest the case, claiming the song was part of its heritage” (K 268).

Daar word vertel van Marietta Nel, “who had been blasted in the face with a shotgun when stopped in her bakkie outside her farmhouse gate in 2001” (K 325). Die aanval was soortgelyk aan een wat JM Coetzee in sy roman, Disgrace (1999), beskryf. “Thabo Mbeki criticised Disgrace for its racial stereotyping … when Coetzee emigrated to Australia in 2002, there were those who said it was the controversy over Disgrace that had pushed him” (K 341).

“Nel was certain she knew her attacker, a man who lived on the farm and continued to live there after Nel was released from hospital, minus a jawbone and requiring massive oral and maxillofacial surgery she could not afford. Nel was attacked a further three times, and each time she suspected the involvement of the same man, the husband of her domestic servant, who had once said to her face that he would run her off the farm” (K 332). Weens onvoldoende getuienis is die verdagte nie aangekla nie.

Nel: “I’m … going for the reconstruction surgery in August. It will be the first of four surgeries. I thought I still had my gums but the doctors told me in December that they will have to be completely reconstructed before the implants and teeth can be inserted and this must be done before soft tissue can be built up” (K 365). “The other day I was returning from town and there was a bakkie parked by the barn, and two blacks were loading metal which has lain on the farm for years. The one told me they had a right to do that because it was no longer my farm; he said all farms in South Africa belonged to the ANC now” (K 361). “Her brother was in the process of thinning [the jacaranda trees] with a view to improving the security situation” (K 361).

Ná die aanval op Nel het Lita Fourie ‘n jaar lank by haar kom bly. Fourie het bekendheid verwerf as die persoon wat van 2005 tot 2012 jaarliks ‘n byeenkoms aan die Ysterberg by Potgietersrus (Mokopane) gereël het by die wit kruise wat ter herinnering aan die slagoffers van plaasmoorde opgerig is. Aanvullende kruise is by sulke geleenthede geplant en onkruid op die terrein is uitgeroei. Fourie het ook gepoog om statistiek oor die plaasmoorde by te hou. Sy is tot hierdie soort aksie gemotiveer deur “the brutal murder of her parents on a farm in Mpumalanga” (K 389). Sy het ‘n foto van haar pa se lyk, “his head blown off with a rifle shot just above the eyes” (K 399). In 2004 het sy die Tabita Stigting op die been gebring, “a charity in aid of victims of farm violence” (K 389).

Die outeur het Fourie op ‘n hoenderplaas by Delmas besoek. Sy het hom geneem na “a woman in her late 20s who had been asleep on a smallholding in a double bed with her husband when an unknown number of men walked in and brought four-pound hammers down on their faces. The attackers stole all the electronic equipment and left the unconscious couple for dead” (K 412). Daar word vermoed dat die aanvallers wit was. Fourie het onder meer geld vir Nel en ander slagoffers se operasies ingesamel. Nel beweer sy het niks ontvang nie en het eerder probeer om Christie wys te maak dat die staat vir haar mediese uitgawes gaan betaal. In die teks word twyfel oor Fourie se bedrywighede gewek. Sy het haar glo verlede jaar aan aksies teen plaasmoorde onttrek.

Nechama Brodie
Nechama Brodie

In Die Burger (29 Julie, p 9) is ‘n resensie van Christie se boek gepubliseer. Die resensent is Nechama Brodie, ‘n joernalis. Op haar webwerf word na die “dark decades of apartheid” verwys. Haar resensie is waarskynlik uit Engels vertaal. Die vraag is waarom Media24-koerante se boeke-redakteur, Jo Prins, op Brodie as ‘n geskikte resensent vir hierdie boek besluit het.

Brodie beweer dat “daar ‘n geweldige gebrek aan inligting en konsensus” oor plaasmoorde is. Myns insiens behoort daar ten minste konsensus te wees oor die feit dat plaasmoorde ‘n verskriklike, weersinwekkende, prominente uiting van misdadige onbeskaafdheid in die nuwe Suid-Afrika is. Pleks daarvan probeer Brodie skeptisisme oor hierdie gebeure aanvuur.

Brodie speel die wit kleurkaart met oorgawe en toon dat haar simpatie elders lê: “Dit het ‘n gewilde tydverdryf geword om die (wit) slagoffers van plaasmoorde te gebruik om wraak en geregtigheid te verkondig, soos om (wit) mans en vroue en kinders met wit kruise op ‘n heuwel te verewig … Die slagoffers wat op die webblaaie verskyn (en dié vir wie kruise opgerig word) is deurgaans wit … die voorstelling van plaasaanvalle en -moorde as rasmisdaad met slegs wit slagoffers [is] besig om gemeenskappe te verdeel, eerder as om samewerking te bewerkstellig en die aandag te vestig op behoeftige landelike plaasgemeenskappe.”

Die waarde van Christie se boek word deur Brodie gereduseer tot: “Dit ontbloot soveel mites oor plaasaanvalle en beklemtoon die noodsaaklikheid vir meer inligting.” In werklikheid slaag Christie ook daarin om darem die onbeskaafdheid van plaasmoorde uit te beeld en aan te toon dat die plaassituasie in Zimbabwe meer publisiteit ontvang as die “much bloodier plight” van Suid-Afrikaanse boere. Pleks van slegs op Brodie se resensie of my skrywe te steun, behoort Christie se teks ook gelees te word.

Links bo, op die voorbladsy van die koerant waarin Brodie se resensie gepubliseer is, het Die Burger daarin geslaag om die kersie op die anti-blanke en veral anti-Afrikaner-koek te plaas. Daar is ‘n afbeelding van ‘n lang mes, soos dié waarmee Lorraine Karg en Zakeue Mhlongo keelaf gesny is. Langsaan word gevra: “Net witboere wat ly?” Onderkant hierdie vraag en die mes staan in groot rooi letters: “Plaasmoorde” en dan: “Nuwe boek lê wit mites bloot bl 9”.

Hierdie assosiasie van plaasmoorde met mites, wat Die Burger blykbaar soveel moontlik simpatiekloos wil versterk, blyk uit die koerant se deurlopende onwilligheid om oor plaasmoorde te berig. Tensy ‘n plaasmoord of -aanval baie naby Kaapstad plaasvind, word dit meesal geïgnoreer. Die illusie word skynbaar doelbewus geskep dat die misdaadsituasie, bv op plase, in die nuwe Suid-Afrika baie beter is as wat dit in werklikheid is.

By hierdie koerant is daar ook ‘n allesvermurwende sug na politieke korrektheid te bespeur. As wittes van moord op enige plek in die land beskuldig word, word groot publisiteit daaraan gegee. ‘n Span verslaggewers en minstens een fotograaf sak op die plek toe. Dít terwyl moorde deur swartes gepleeg geen of min publisiteit ontvang. Die gevolg is dat die koerant die indruk wek dat wittes in dieselfde of selfs groter mate as nie-wittes tot ernstige misdaad soos moord geneig is.

Kontrasteer Die Burger se duidelike onwilligheid om oor die gebruiklike soort plaasmoorde (swartes wat wittes en nie-wittes vermoor) te berig, met wat die afgelope week gebeur het. Die koerant het ‘n joernalis en fotograaf na Ashton gestuur en teks en drie foto’s gepubliseer oor ‘n wit boer en sy wit plaasbestuurder wat van aanranding op ‘n bruin kind aangekla word (Die Burger, 1 deser, p 5). Die beweerde aanranding het in 2008 plaasgevind.

Sedert die beweerde aanranding kry die kind glo epileptiese aanvalle. Hy het as gevolg daarvan na bewering in die vuur geval, albei sy hande verloor en ook blind geword. Die Freedom Trust wat hom vir die regte van plaaswerkers beywer, het buite die hof betoog. Tragies soos die toestand van hierdie seun blykbaar is, of voorgestel word, is dit nie noodwendig die gevolg van die beweerde aanranding nie. Dit is ook hoogstens ‘n geval van aanranding sonder voorbedagte rade en dus nie so barbaars soos die plaasmoorde waarna hierbo verwys is nie. Maar die beweerde aanranding kry in Die Burger baie meer publisiteit as wat die koerant normaalweg bereid is om aan plaasmoorde te gee.

Nechama Brodie manipuleer misdaadstatistiek om Steve Hofmeyr verdag te maak

Tans woed daar ‘n polemiek rondom Steve Hofmeyr se uitspraak: “My stam sterf. Soos vlieë. Ons sterf teen ’n ongekende tempo. En dít in vredestyd.”

Vandag in Rapport word Hofmeyr aangeval en ‘n artikel op die internet deur ‘n onbekende liberale joernalis, Nechama Brodie, klakkeloos aangehaal. Brodie werk glo vir Africa Check, ‘n organisasie wat sy beginsels soos volg uiteensit:

“Africa Check is a non-partisan organisation that exists to fact-check claims made in the public arena, impartially and fairly, and publish the results. We also aim to spread the culture and enable the practice of fact-checking among the wider journalistic community.”

Onder andere word Africa Check deur mnr. George Soros se Open Society Foundation for South Africa befonds. Ons weet dat George Soros ook van die “kleurrevolusies” in Oos-Europa befonds het en oor die algemeen die buitelandse beleid van die Amerikaanse Demokratiese Party ondersteun.

‘n Mens wonder nou wat die belang van Africa Check en George Soros is om plaasmoorde en haatmisdade wat teen blanke Afrikaners in ons land gepleeg word, as “nie so erg nie” en “eintlik normaal” voor te stel?

Nechama Brodie haal die 2012-slagoffers-van-misdaad-opname aan waarin 35% van alle huishoudings geglo het dat “misdaad sedert die vorige periode gestyg het”.

Kennelik is vrees vir geweldsmisdaad ‘n reële probleem in Suid-Afrika. Maar in haar artikel kom Brodie tot die groteske gevolgtrekking dat: “Public figures like Hofmeyr, who disseminate grossly misleading information about crime patterns, only serve to contribute to this underlying fear. In addition, such misinformation creates or entrenches existing racial divisions and perpetuates an unfounded fear and hatred of other races.”

Met ander woorde: Steve Hofmeyr is eiehandig verantwoordelik vir die vrees vir misdaad in Suid-Afrika! Nie die moordenaars, verkragters en ander geweldenaars waarvan ons elke dag in die media lees nie.

Nêrens in enige van Hofmeyr se uitsprake het hy al ooit rassehaat gepredik nie. Ons weet egter dat die Universiteit van die Witwatersrand ‘n instelling is wat oor jare heen Afrikanerhaat gepredik het. Trouens, enkele jare gelede was ek teenwoordig by die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie se kantore in Parktown, Johannesburg toe ‘n Wits-professor, ‘n Indiërvrou, ten aanhore van die hele vertrek vol mense gesê het: “Afrikaners het miljoene swartes onder apartheid vermoor.”

Miljoene. Omdat ek gedink het my ore bedrieg my, het ek gevra dat sy dit moet herhaal, wat sy toe gedoen het en sommer vir die effek in trane uitgebars het. Vergelyk dit met die 7 000 mense wat die skatting verteenwoordig van ‘n bekende linkse aktivis, Max Coleman, wat in 1997 ‘n verslag by die Waarheids- en versoeningskommissie van Biskop Desmond Tutu ingedien het.

Afrikaners het “miljoene” swartmense doodgemaak, maar nou kom nog ‘n Wits-verbonde instelling soos Africa Check en beweer dat die graad van moord, verkragting en geweld wat ons tans verduur, so min of meer normaal is.

Soos gewoonlik die geval is, het die Nasperskoerant, Rapport in Steve vat ‘n kans oor wit moorde vandag die kant van Brodie en Wits bo dié van Steve Hofmeyr en die Afrikanerslagoffers gekies. Enigiets wat ‘n Afrikaner verdag maak of afkraak, sal altyd simpatie by Rapport wek.

Wat was Steve Hofmeyr se “fout”, indien dit hoegenaamd ‘n fout was? Steve het bloot die aanname wat al die links-liberale kommentators in die land maak, naamlik dat “alle rassegroepe ewe veel misdaad pleeg en ewe veel daaronder ly” eerbiedig! Daarom het hy beweer dat daar min of meer al genoeg blankes doodgemaak is “om ‘n sokkerstadium vol te maak”.

Waarom is dit ‘n billike afleiding om te maak? Indien daar 50 000 mense per jaar sedert 1994 vermoor is, beteken dit ná 19 jaar dat daar bykans 950 000 moordslagoffers in die land was, dus meer mense as wat in Rwanda vermoor is!

Omdat blankes 9% van die bevolking uitmaak, sou dit beteken dat 9% x 950 000 = 85 500 mense. Dis min of meer ‘n stadion vol, miskien nie heeltemal Soccer City se volle kapasiteit nie, maar dis ‘n aardige klomp mense om vermoor te word.

Brodie en ander wil egter beweer dat daar minder as 50 000 mense per jaar vermoor is, waaroor hier onder meer. Maar tot dusver het Steve eintlik bloot die liberale logika gevolg: “Ons is almal dieselfde en pleeg almal moord teen dieselfde tempo.”

In haar artikel kom Brodie met ‘n splinternuwe bewering vorendag en dit is dat die moordsyfer vir blanke slagoffers eintlik baie laer is as vir die res van die bevolking. Trouens, slegs 1,8% van alle moorde word op blankes gepleeg.

Waarop grond sy haar bewering? Op ‘n enkele opname wat deur die Suid-Afrikaanse Polisiediens self – met ander woorde geen onafhanklike liggaam nie – gedoen is! Daardie opname is gegrond op ‘n steekproef van 1378 moorddossiere waaruit die ras van die slagoffers wel duidelik geblyk het. Toe PRAAG egter ‘n jaar gelede saam met ‘n ander Afrikaanse organisasie by die SA Polisiediens aansoek gedoen het om moordstatistiek waarin die ras van slagoffers aangedui word, is daar vir ons gesê dat “sulke inligting nie bestaan nie”.

Word daar vir ons iets weggesteek? Kan ons die Polisiediens vertrou? Ons weet dat vele polisiemanne in die nuwe Suid-Afrika korrup, onbevoeg of selfs krimineel is. Van hulle pleeg misdade in uniform met hul eie dienspistole soos onlangs op Naboomspruit gebeur het! Agterna word hulle nie eens geskors nie; hulle word bloot van ander wapens voorsien.

Dieselfde orgaan vir George-Soros-propaganda, Rapport, skryf egter uit die pen van Zelda Jongbloed die volgende op 30 Maart vanjaar:

“Die afgelope week het ons van die parlement skokkende statistieke gekry, soos dat polisie-geweld die afgelope dekade met meer as 300% toegeneem het; dat een uit elke vyf polisielede by misdadigheid betrek word; dat die polisie betrek word by eise van R800 miljoen wat spruit uit aanrandingsake en R1,1 miljard wat spruit uit skietvoorvalle.

“In die laaste twee jaar het eise in siviele sake teen die polisie verdubbel tot R14,8 miljard.

“Soveel as 41% van burgers sê hulle vertrou nie die polisie nie, terwyl 35% doodbang is vir die polisie, dieselfde mense wat hulle teen misdadige skobbejakke moet beskerm.”

Duidelik is Nechama Brodie een van die 59% van mense wat wel die polisie “vertrou”. Daar is egter omstandigheidsgetuienis wat daarop dui dat die polisie misdaadstatistieke manipuleer of selfs vervals.

Ek het ‘n ruk gelede ‘n gesprek met ‘n vrou in Pretoria gehad wat in haar huis aageval en aangerand is, darem nie verkrag nie. Sy is egter herhaaldelik gedreig dat hulle die snellers gaan trek en dit was ‘n baie traumatiese ervaring. Die vrou het maande lank gesukkel om die saak aangemeld te kry en moes uiteindelik bes gee toe die polisie dit nie wou aanvaar nie. Die rowers het haar ‘n “white bitch” genoem, iets wat die polisie nie in haar verklaring wou sien nie.

Die gebruik van die term “white bitch” kwalifiseer die insidente om in Amerikaanse terme ‘n “haatmisdaad” genoem te word. Dit is ironies dat Suid-Afrika alle Amerikaanse rasseterme soos “regstellende aksie”, “rassisme”, SEB (die plaaslike ekwivalent van “minority procurement”) oorgeneem het, maar nie “haatmisdaad” nie. Is dit omdat haatmisdaad in Suid-Afrika gewoonlik swart-op-wit is?

Ek weet van ten minste een geval waar nog ‘n gewapende roof op ‘n moord uitgeloop het. Toe is dit deur die polisie geregistreer as ‘n huisbraak met ‘n sterfgeval “aan natuurlike oorsake”! Die Vryheidsfront se woordvoerder oor justisie, Pieter Groenewald, sê hy glo nie eens die statistiek wat in die parlement verskaf word nie, “tensy dit geoudit word”.

Maar Nechame Brodie aanvaar die polisie se eie statistiek, asook hul eie steekproef van 1378 moorddossiere as die reine waarheid. Daarmee poog sy, haar George-Soros-ondersteunde vereniging en Rapport om Steve Hofmeyr tot leuenaar te maak.

Die getuienis rondom ons sê vir ons dat die moordkoers baie hoër as die amptelike syfers moet wees. Elkeen van ons ken mense wie se familielede vermoor is of het self sulke vriende of familie. Met gevorderde wiskunde sou ‘n mens seker ‘n opname kon doen om te bepaal hoeveel blankes al deur moord geraak is en dit met die polisie se statistiek vergelyk.

Die regering weier om enige rassestatistiek oor moord bekend te maak; PRAAG het twee jaar gelede daarvoor gevra en die polisiediens beweer hulle het nie sulke statistiek nie. “Ons maak mekaar dood,” dus is “ons” almal ewe skuldig.

Vanoggend het ek probeer kommentaar lewer op Rapport se artikel op die koerant se webblad, maar ná ‘n rukkie is dit verwyder. Wat gaan hier aan? Rapport pas sensuur toe om Steve Hofmeyr swart te smeer en Nechama Brodie te beskerm!

Op dieselfde kommentaarafdeling op die Rapport-werf verskyn die volgende aanhaling deur Sunette Bridges, wat teen elfuur vanoggend nog nie deur Rapport se ywerige sensors verwyder is nie (volgens ‘n meer onlangse twiet van Sunette het Rapport dit wel intussen verwyder):

“In die tydperk 1 Mei tot 27 Junie 2013 was daar 124 “swart-op-wit”-aanvalle op 202 slagoffers!

  • 38 van ons mense is vermoor, 9 is verkrag en daar was 35 plaasaanvalle in 58 dae! …en julle wil in statistieke praat?
  • Vanaf 1 Januarie 2013 tot 27 Junie 2013 het ek 230 “swart-op-wit”-aanvalle aangeteken.
  • 97 blankes is deur swart mense vermoor.
  • 3 ander het permanente breinskade en 1 is verlam.
  • 17 vroue en 2 mans is verkrag – in meeste gevalle deur ‘n hele bende!
  • Daar was 102 plaasaanvalle en 30 mense is tydens hierdie aanvalle vermoor! …en dít in 178 dae!”

Bridges skryf verder: “In een hele jaar is een swart man deur ‘n blanke man aangeval met ‘n gholfstok by ‘n gholfbaan en vir drie weke moes ons in die media lees en hoor van hierdie rassistiese aanval! Nog NOOIT is daar na ‘n enkele “swart-op-wit”-aanval verwys as rassisties nie! Julle berig nie eers oor 20% van hierdie aanvalle nie, maar gryp na elke moontlike geleentheid om die feite te weerlê. Julle stilswye is een van die grootste redes waarom dit onverpoosd voortduur! Sedert Steve se gewraakte skrywe is NOG 5 van ons mense vermoor en vandag is daar geen enkele berig oor een van hierdie moorde in Rapport nie. Slegs hierdie berig waarmee julle poog om vir ons te vertel die maan is van kaas gemaak! ‘n Mens weet nie of jy moet lag of huil nie… maar ek weet van 5 gesinne wat verseker nie vandag lag nie…”

Oor statistiek en die kwantum van aanvalle kan daar, in die afwesigheid van betroubare en eerlike syfers van die SA Polisiediens, nog lank geargumenteer word. Maar wat is die kwalitatiewe aspekte van hierdie situasie?

Daar bestaan sowel etniese as kriminele geweld in Suid-Afrika. As ‘n groep is die Afrikanerminderheid geklassifiseer as behorende tot die vyfde stadium van volksmoord: polarisering. Dié klassifikasie is deur die onafhanklike Amerikaanse organisasie Genocide Watch gedoen, wat in die monitering van wêreldwye etniese konflikte spesialiseer.

Wat blote geweldsmisdaad betref, is Suid-Afrika waarskynlik die mees gewelddadige samelewing op aarde. Ons moet ook verstaan dat die “moordsyfer” waarvan die polisie praat, net “moord met voorbedagte rade” insluit en nie dít wat in die Suid-Afrikaanse reg as “manslag” bekendstaan nie. In vele ander lande bestaan daar nie so ‘n onderskeid nie en kom dit slegs ter sprake waar oortreders gevonnis word. Moord is moord. In die syfers wat ek hier onder noem, het ek die twee kategorieë saamgevoeg sodat ons, in die gevleuelde woorde van Rapport, “appels met appels” kan vergelyk.

Hoewel ons moordkoers effens laer as dié van Hondurasm, El Salvador en die Ivoorkus is, raak Suid-Afrika egter die swaargewigkampioen van geweld ter wêreld as geweld teen vroue en gewapende roof daarby ook in ag geneem word.

Tans vind daar 27 397 moorde per jaar in Suid-Afrika plaas (Ek tel hier die SAPD se syfers vir moord en strafbare manslag bymekaar.) Daardie reële getal is die derde hoogste ter wêreld. Slegs Indië en Brasilië beskik oor meer moorde, maar hul bevolkings is soveel groter as ons s’n.

Die moordsyfer, in ag genome gevalle van manslag, oftewel moord “sonder voorbedagte rade” – is 54 per 100 000 lede van die bevolking. Dit is veel hoër as enige stad of deelstaat in die VSA. Selfs Detroit, Michigan, wat die gewelddadigste stad in Amerika is, beskik oor ‘n laer moordkoers op 48,2 per 100 000 lede van die bevolking. Suid-Afrika in die geheel vergelyk dus met Detroit, maar met 10% meer moorde. Oor die algemeen word Detroit in die VSA as ‘n stad met abnormale vlakke van geweldsmisdaad beskou, ongeveer agt keer hoër as die Amerikaanse gemiddeld.

As dit by verkragting kom, is ons koers van 127 per 100 000 meer as twee keer die koers van Detroit! Erger nog, volgens navorsing deur die Mediese Navorsingsraad van Suid-Afrika, ‘n regeringsinstelling, word verkragting in ons onderaangemeld met ‘n faktor van 25 teen 1. Die aantal verkragtings per jaar kan dus so hoog wees soos 1,3 miljoen per jaar, oftewel 3600 per dag. Om dit in perspektief te stel: dis amper vier keer hoër as die voorkoms van verkragting in die Demokratiese Republiek van die Kongo, ‘n Afrikaland waar daar ‘n burgeroorlog heers en waar verkragting as “oorlogswapen” gebruik word. Die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies het hom reeds oor verkragting in die Kongo uitgespreek, maar nie oor dieserlde misdade in Suid-Afrika nie.

Vier miljoen mense het reeds tydens die burgeroorlog in die Kongo omgekom. Na sekere beramings, sal 75% van Suid-Afrikaanse vroue ten minste eenkeer in hul lewens verkrag word. ‘n Suid-Afrikaanse vrou beskik oor ‘n groter kans om in haar leeftyd verkrag te word as om matriek deur te kom. Dis die soort “demokratiese” utopie waarin ons leef en wat deur Nechama Brodie en Rapport verdedig word.

Geweld eindig egter nie by moord en verkragting nie. Per jaar vind daar 192 670 gevalle van aanranding met die doel om ernstig te beseer, plaas. Dit verteenwoordig 359 per 100 000 lede van die bevolking. Gewone aanrandingsake wat by die polisie aangemeld word, verteenwoordig 181 670 of 359  per 100 000 lede van die bevolking. Aangesien sulke sake na alle waarskynlikheid óók onderaangemeld word, kan daar maklik ‘n miljoen gevalle van aanranding per jaar in Suid-Afrika wees.

Tesame met rooftogte by huise en sake-ondernemings, kan die aantal geweldsmisdade of ernstige oortredings per jaar miljoene wees, maklik so hoog soos vyf of ses miljoen. Aangesien daar ‘n raps meer as 50 miljoen mense in die land is, beteken dit dat ongeveer tien persent van die bevolking jaarliks die slagoffer van een of ander vorm van geweldsmisdaad is!

Die statistiek wat ek hier genoem het, is die polisie se eie, in welke mate ons hulle ook al kan vertrou. Ten minste weet ons dat hulle nie geweldsmisdaad gaan óórskat nie, eerder onderskat.

Waar laat dit ons?

Ek het my ernstige bedenkinge oor die motief van Africa Check se verdagmakery en openbare aanval op Steve Hofmeyr. Ons beskik eenvoudig tans nie oor genoeg amptelike inligting om presies te sê hoeveel swart-op-wit geweld daar tans plaasvind nie. Die debat oor die moordkoers onder die ou regering is ook kompleks, want vele van die moorde was politieke moorde wat direk uit die buiteland aangehits en befonds is en was dus nooit deel van “algemene misdaad” destyds nie. Brodie wil die konflik wat deur Britte, Swede en ander aangehits is deur wapens en plofstof in die land te versprei, saam met gemenereg-misdaad indeel om sogenaamd “moordkoerse tydens apartheid” met die huidige koerse te vergelyk.

Ironies verwys die skryfster ook na ‘n artikel deur Thomson van 2004 waarin aangedui word dat geweld onder kleurlingmans die hoogste in die land is, gevolg deur swart mans, Indiërmans en heel laaste blanke mans. Toe ek voorheen na dié artikel verwys het, is ek vir ‘n “rassis” uitgekryt. Uit Thomson se statistiek en grafieke wat jare se gegewens verteenwoordig, kan ons sien dat geweldsmisdaad onder blankes inderdaad die laagste van alle rasse is.

Gegewe egter die links-liberale haatveldtog en opstokery wat daar reeds dekades lank teen Afrikaners gevoer word, en waarvan die “Kill-a-Boer”-liedjie maar net die top van die ysberg verteenwoordig, sal dit verbasend wees indien blankes tans hoegenaamd minder aan geweldsmisdaad blootgestel is as die res van die bevolking. Intuïtief – omdat ons reeds die teiken van vyandelike propaganda is – voel ‘n mens aan dat daar méér geweld teen ons moet wees.

Statistieke kan egter nie die verontmensliking wat met plaasmoorde, asook gewapende aanvalle op kleinhoewes en huise, gepaardgaan, uitdruk nie. Die marteling, vernedering en koelbloedige teregstellings kwalifiseer sulke voorvalle om gruweldade genoem te word. Gegewe die omvang wat sulke gruweldade reeds ingeneem het, moet dit as ‘n misdaad teen die mensdom beskou word.

Soos Kevin King nou die dag op die Engelse PRAAG geargumenteer het in White genocide in South Africa: the facts, gaan volksmoord nie oor statistiek nie, maar oor die beginsel dat die dader ‘n bepaalde groep wil vernietig:

“According to the definition of genocide, “an individual criminal may be guilty of genocide even if he kills only one person, so long as he knew he was participating in a larger plan to destroy the group [or part of a group]”

Dit ly geen twyfel dat elemente in die Suid-Afrikaanse samelewing, plaasmoordenaars, maar ook links-liberale joernaliste en akademici, verenig is in hul afkeer van die Afrikaner, asook ons geskiedenis, tradisies, taal, kultuur, letterkunde en alles wat daarmee saamhang nie.

Die metodes wat hulle gebruik om ons uit te wis, verskil, maar die bedoeling stem ooreen: om ons te vernietig. Hetsy volksmoord, hetsy assimilasie, sal hulle goed pas.

Dat daar nou ‘n heksejag teen Steve aan die gang is, spreek boekdele oor die kwaadwilligheid en vyandigheid van diegene wat geweld teen ons wil normaliseer.

Nomalisering kweek aanvaarding, berusting en die soort traak-my-nie-agtigheid wat deur Rapport en ander Naspersmedia gedemonstreer word.

Ons mag nooit die huidige geweld aanvaar en as “normaal” begin sien nie.