Leon Lemmer: Ronnie Kasrils oor Jacob Zuma

Jacques Pauw se boek, The president’s keepers (Praag 11 November), het opslae gemaak. Vandeesmaand het Adriaan Basson en Pieter du Toit se boek, Enemy of the people, ook verskyn (nadat Basson in 2012 Zuma exposed gepubliseer het), asook Ronnie Kasrils (gebore in 1938) se A simple man: Kasrils and the Zuma enigma (Auckland Park: Jacana, 2017, xxvi, 283p, R260). Al vier hierdie boeke handel breedweg oor dieselfde onderwerp: Jacob Zuma en staatskaping. Die drie wat in November gepubliseer is, het onafhanklik van mekaar tot stand gekom. Red Ron (p 164) Kasrils verwys na “Syndicate Zuma and the Guptas” (xiv). Sy boek is die enigste van die genoemde vier wat uit die binnekringe van die ANC gepubliseer is.

Spreekwoordelik is Kasrils die kommunis se kommunis. Wat hy skryf, moet krities benader word. Ek dink die boek sou moontlik nie geskryf gewees het as Zuma vir Kasrils in sy kabinet behou het nie. Hy het na sy aftrede in 2008 twee ander boeke gepubliseer. Soos hy dit stel: “retirement” was in sy geval “refirement” (xiii). Gee die duiwel wat hom toekom: Kasrils kán skryf; vloeiender, duideliker en meer sistematies/kronologies as die genoemde drie joernaliste. In 36 kort, maklik leesbare hoofstukke stel hy sy saak maar, soos te wagte, nie sonder om groot ingenomenheid met homself, “ever the polite one” (xxiii), te openbaar nie. “I had received numerous national and international medals and decorations” (199). Hy lys hulle (267).

Die boek begin met ‘n Nelson Mandela-aanhaling (v). Anders as in die meeste ander boeke is daar egter nie ongekwalifiseerde lof vir Mandela nie. In Januarie 1990, dus kort voor sy vrylating, het Mandela ooreenkomstig die Vryheidsmanifes van 1955 gesê: “The nationalisation of the mines, banks and monopoly industries is the policy of the ANC, and a change or modification of our views in this regard is inconceivable” (238). Teen 1992 het oud-kommunis Mandela ‘n ander deuntjie begin sing (32). Kommuniste soos Joe Slovo en Chris Hani het ook hulle benadering tot ekonomiese sake aangepas. Slegs Pallo Jordan en Kasrils wou al die landbougrond en ander private eiendom aan die “regmatige” eienaars “terugbesorg” (230).

Alles moet aan die “mense”/massa behoort; dus staatseiendom word. “A return of the wealth of the land to the people as a whole” (226). Hy wil hê dat “the basic wealth and the basic resources are at the disposal of the people as a whole” (226). Kasrils kies bv soos volg kant teen kapitalisme en vir kommunisme: “The free market formula has had a disastrous effect around the world, ruining domestic economies and creating massive unemployment, poverty and misery. The other side of that coin has been enormous profits for global corporations, the all-engulfing financial system and the very wealthy” (232). Maar wie het ekonomies die beste gevaar, die kommunistiese Sowjetunie of die kapitalistiese Weste?

‘n Ander aanhaling aan die begin is van Neville Alexander (v), met nog een later (213), ‘n kommunis wat as veroordeelde misdadiger jare op Robbeneiland deurgebring het. Hy wou Engels- en nie Afrikaanssprekend nie wees. Daar is sekerlik baie mense wat eerbaar as Afrikaansrolmodelle kan funksioneer. Om bedenklike politieke redes hemel die Afrikaanse Taalmuseum en -monument in die Paarl Alexander as ‘n Afrikaansrolmodel op. By die jaarlikse Alexander-gedenklesing het Afrikaansdislojale sprekers soos Russel Botman en Nico Koopman al opgetree. Uit Afrikanergeledere behoort daar baie sterker teenstand teen sulke dwaasheid te wees.

Eintlik is Kasrils se boodskap die teenoorgestelde van wat in die boektitel staan. Zuma “was far from being a simple man of the people” (x). “The enigmatic Jacob Zuma is not the simple man of the people he enjoys portraying himself as … he has become driven by a lust for wealth and power” (241). “If we allow the far-from-simple man and his cabal to win, then beware the apocalypse” (243). Kasrils wil in die boek die volgende vraag beantwoord: “What were the factors that transformed Zuma the freedom fighter, and ostensibly a simple man of the people, into a corrupt and disreputable figure who surrounded himself with a load of creepy kleptocrats?” (xiv).

Kasrils vind die grondliggende fout nie by Zuma nie maar by die aard van die grondwetlike ooreenkoms wat die ANC met FW de Klerk en sy groepie Afrikaanssprekende blankes aangegaan het. “Our problems have not started with Zuma or Zupta, for he is a consequence of errors made during the transformational arrangements of the early 1990s” (xiv); “the compromises and trade-offs made at the time of the negotiated settlement” (177). Kasrils noem dit die “Faustian pact” (xiv, 176, 223, 238, 241, 243), dus ‘n ooreenkoms wat die ANC met die duiwel (die blankes) aangegaan het. “The salient economic concessions that were made in the Mandela era … bedevil his legacy” (223). “This meant allaying the fears of the powerful white minority and economic elite by not fundamentally changing land and property ownership” (225). “Our failure to hold a militant course for economic transformation at the time of mass activism in my view opened the gates to the disaster that has overtaken us” (240).

My standpunt is die teenoorgestelde: Dat die grondwetlike ooreenkoms van 1990/94 die swartes buitensporig oorgekompenseer het. ‘n Beskaafde, suksesvolle, vooruitstrewende land, wat danksy blanke inisiatief, kundigheid, toewyding en deursettingsvermoë ontwikkel is, het in die skoot van ‘n magshonger, gierige bende geval, waarin daar ‘n sterk teenwoordigheid van immoreles, misdadigers, kommuniste en onbekwames was en is.

“This book points out the nightmare that may await us all if the thieves and racketeers get their way” (xvi). Kasrils begeer ‘n kommunistiese Suid-Afrika, soos “the inspiring country,” Kuba (xviii). Soos dikwels gebeur, probeer hy sy kommunistiese pleidooi verdoesel deur sy voorkeur ‘n sosialistiese staat te noem (hoofstuk 32). Hy verwys bv na Antonio Gramsci (1891-1937) en Fidel Castro (1926-2016): “What is vital is to keep alive the spirit of revolutionary hope” (xvi). Soos die gewoonte deesdae is, begin die (positiewe of outentieke) geskiedenis van Suid-Afrika vir Kasrils in 1990/94. Hy het bitter min oor die Zuma van vóór 1990 te sê. Die ontaarding het later plaasgevind. Kasrils regverdig die ANC-terreur (bv Operasie Vula) tydens die grondwetlike onderhandelings soos volg: “The realistic possibility that the De Klerk regime might negotiate in bad faith meant the ANC needed to retain its insurrectionary capacity” (16). Dit is net hoogs immorele, magshonger kamerade wat gelyktydig onderhandelings en terrorisme sal bedryf maar, toegegee, FW de Klerk het oogluikend toegelaat dat dit gebeur.

Kasrils beweer hy is in 2004 as minister van intelligensiedienste aangestel want Thabo Mbeki “had become concerned about the ineffectiveness and pro-Zuma politicisation of the security and intelligence sector” (6). In 2006 het Kasrils die Matthews-kommissie aangestel. In 2008 is daardie verslag ter tafel gelê. “Its main finding was that the institutional culture of intelligence agencies in South Africa was not sufficiently respectful of the rule of law or of lawful political opposition to the government. Instead, the intelligence services had been politicised and thus ‘drawn into the realm of party politics, requiring them to monitor and investigate legal political activity and, as a result, undermining political rights that were entrenched in the constitution’ … it found that the National Communications Centre (NCC) ‘appears to be engaged in signals monitoring that is unlawful and unconstitutional’ and that ‘some senior officials believe that it is legitimate to break the rules when dealing with serious security threats'” (179).

“Zuma would manipulate the security and intelligence system in his own interests” (31). Mbeki en Zuma het meegeding om die leierskap van die ANC. Daar is beweer dat staatsagenskappe tydens Mbeki se presidentskap saamgespan het om Zuma uit die pos van ANC-leier te hou. Daar was bv van die kant van die Nasionale Intelligensie-agentskap ‘n “email plot … to give credibility to [the] anti-Zuma plot” (124). “In the end, the NEC [National Executive Committee of the ANC] resolved that there was no conspiracy against Zuma originating from within the ANC, though he might have been subject to what it called ‘hostile action of forces opposed to the National Democratic Revolution'” (97).

“A serious problem was the politicisation of ANC officers in the public service” (9). Dit was te wagte weens die verderflike beleid om voorkeur aan die aanstelling van ANC-kamerade in topposte te gee. Let op waar hulle sit: “Long-time peers and comrades-in-arms during the liberation struggle, the police commissioner, the chief of the defence force, the head of the National Intelligence Coordinating Committee, and the directors general of defence, justice and the intelligence services” (89-90). “There was a great deal of backbiting among former comrades, who tended to fall out … particularly because of rivalry over top positions” (56). Maar Kasrils erken: “I had not purged MK cadres working in the intelligence services when I was minister” (200).

“ANC operatives were relying on an outer show of competence that hid inner deficiencies and fear of failure … I found the country’s intelligence services in a poor state. The officers were of questionable ability and had politically compromised allegiances” (10). “Naïve and primitive reasoning persisted in the services. Anyone of Western association critical of the ANC leadership was damned as a ‘foreign agent’ serving a ‘counter-revolutionary’ agenda” (11).

Deel van Kasrils se ideologiese oriëntasie is dat Westerse veiligheidsagentskappe, soos die Amerikaanse CIA, “that rather infamous agency” (59), en die Britse M16, “guilty of brutal human rights abuses” is. Sommige van die ANC-kamerade in die intelligensiedienste is deur die Britte opgelei (59). Islam, daarenteen, is “one of the world’s most venerated and respected religions” (13). Aansluitend hierby kies die Jood Kasrils kant vir die Palestyne teen die Israeli’s (60). Eleanor, sy eerste vrou, blykbaar ‘n Jodin, is in 2009 oorlede. In 2012 het Kasrils met Amina Frense, ‘n Moslem, getrou.

Sommige ANC-kamerade beskou hulleself as bo die wet verhewe en verwag dat die president hulle teen regsprosesse moet beskerm. Tony Yengeni was “a courageous MK commander” (82) maar het wederregtelik afslag op ‘n motor ontvang. Hy het ‘n jaar tronkstraf uitgedien. “His antipathy to Mbeki stemmed from a resentment that the president had failed to prevent the criminal proceedings against him” (83). Ngoako Ramatlhodi was die premier van Limpopo. “At some point the Scorpions began to investigate him for possible corruption, which never was proved, but it appeared to me that he, like Yengeni, believed Mbeki should have interceded to quash any investigation from the outset” (83).

Toe Zuma in 2005 aangekla is van die verkragting van Khwezi (eintlik Fezekile Ntsukela Kuzwayo), ‘n MIV-positiewe lesbiër (109), het Mbeki besluit: “Let the law take its course” (110). By daardie geleentheid het Kasrils aan Mbeki gesê: “Mr President, there is a monster walking the land and his name is Jacob Zuma” (110). Buite die hof het Zuma-ondersteuners “Bring me my machine gun” gesing. Kasrils veroordeel nie die anti-blanke sentiment in hierdie lied nie: “That stirring warrior song, which had inspired so many in the struggle against apartheid, was debased by Zuma for all time” (114). Zuma is vrygespreek, maar Kasrils skryf: “Zuma must be the most ridiculed head of state of modern times” (115). Iemand het aan Khwezi gesê: “You have become a powerful symbol to women around the country” (208). Toe sy in 2016 sterf, Kasrils “felt as though my own daughter had died … Fezekile … emerges as a martyred woman of our liberation struggle” (211).

Kasrils se venyn teen Zuma is byna grenseloos. “His degenerate behaviour and lack of moral integrity, which pointed to a grossly flawed character, would have penalised him from membership – never mind leadership – in any half-decent organisation. Despite obvious shortcomings, his adherents turned a blind eye to his shameless faults and touted him as a credible leader. At the expense of the ANC and the country, many in this broad grouping, with no ideological axes to grind, were prepared to ignore his follies, for they saw in him the man who could topple the despised Mbeki” (126). “Former liberation struggle personalities within the state … took entitlement to the extreme levels of ‘it’s our turn to eat’ or ‘payback time’ for the sacrifices they and their families had endured during the struggle. They perceived, or so it was perceived, that they were above the law and that Mbeki was duty-bound to protect them from unwelcome investigation by apartheid-era sleuths. Since he had not met such expectations, the already flawed Zuma was their star” (127-128). Kasrils beweer “a disease of corruption was already embedded within the apartheid state” (220). Hy verskaf geen bewyse vir hierdie aanklag nie. Sy beskuldiging ignoreer die groot graadverskil in korrupsie tussen die apartheidsera en die ANC-bewind.

Wat Kasrils in die vorige paragraaf kwytraak, kan op karaktermoord neerkom. Hy gaan ook van die twyfelagtige standpunt uit dat die ANC ‘n ordentlike instansie is. Mbeki was ook nie ‘n toonbeeld van onpartydige wetsgehoorsaamheid nie. Dit het bv geblyk toe die polisiekommissaris, Jackie Selebi, van korrupsie verdink is: “What some perceived as Mbeki’s action in protecting Selebi from prosecution was that in the ANC there was a culture … of ‘covering up for comrades’. Mbeki’s actions did not assist perceptions that while he protected Selebi, he was unwilling to lift a finger for others, Zuma chief among them” (129-130).

Mbeki se leierskap van die ANC is deur Zuma suksesvol uitgedaag tydens die ANC se Nasionale Konferensie in Polokwane in Desember 2007. “Little did I imagine that in our democratic South Africa those who had fought for freedom would have to watch their own backs as the inner-party struggle for position took hold with particular venom in the run-up to Polokwane” (131-132). ANC-lidmaatskap (133) en stemme (136) is gekoop. “There were suggestions that his [Zuma’s] most ardent supporters, top politicians in the country, were illegally bringing in the money from Colonel Gaddafi, the Libyan ‘Brother Leader’, as well as from the Angolan president, Eduardo dos Santos, both of whom admired Zuma and were hostile to Mbeki” (183-184; ook 185). “Zuma received 2 329 votes to Mbeki’s 1 505” (135).

“Polokwane saw the beginning of possibly an irretrievable rot in the ANC” (135). “As Zuma’s presidency unrolled, the signs of the rot marking the decline of the ANC became ever more frequent” (189). Later: “The rot in the ANC was too far gone to save it from within” (192). “The emergence of a corrupt and vindictive strongman able to purchase loyalty on the basis of fleecing the state, crooked deals and a network of patronage, wrought irreparable damage and paved the way for the later so-called state capture by the Gupta family” (136). “The final resolutions [at Polokwane] look impressive but tend to be a ritual where wordsmiths create a quasi-revolutionary spin, on the one hand, and a bland, all-encompassing rhetoric, on the other, under the rubric of the NDR – the National Democratic Revolution. Whatever the fine words, the proof of achievement must be in the implementation, and that is where the ANC has had woeful results. Mocking the optimistic claims of the 2007 conference were dire organisational shortcomings, growing unemployment, lack of economic growth, rising poverty, a widening gulf between rich and poor, deteriorating health and educational facilities, a rise in corruption and crime, police brutality and a relentless slide into a security state” (137).

Op 12 September 2008 is Zuma deur regter Chris Nicholson vrygespreek van korrupsie-aanklagte (139). “Mbeki consequently immediately appealed against the decision with his cabinet’s backing” (139). Die ANC se Nasionale Uitvoerende Komitee het hierna vir Mbeki versoek om as president te bedank, wat hy op 20 September gedoen het. Kgalema Motlanthe is tussentyds in sy plek aangestel. “Within the week twelve ministers tendered their resignations. Trevor Manuel was one of us, but not for long. He was soon back in office, the only one among us, as the country’s minister of finance” (140). “The Nicholson judgment, which let to Mbeki’s recall, was subsequently thrown out by the Supreme Court of Appeal (SCA) in January 2009, thereby vindicating Mbeki” (142).

Hierna het die direkteur van die Nasionale Vervolgingsgesag, Mokotedi Mpshe, alle aanklagte teen Zuma teruggetrek op grond van spioenasiebande van afgeluisterde telefoongesprekke opgeneem van November 2007 tot April 2008. Mpshe en Willie Hofmeyr, die hoof van die Spesiale Ondersoek-eenheid in die Nasionale Vervolgingsgesag en “one-time comrade-in-arms” (174), het hierdie gesprekke vertolk as “clear evidence of conspiracy against Zuma on behalf of, and allegedly acting on the orders of, Mbeki” (154). Kasrils skryf oor hierdie “Spy Tapes”: “It resonates with conjecture about spying, smear campaigns and disinformation from the apartheid era through to our democratic dispensation” (170).

In Mei 2017 het Zuma steeds geglo “there exists a conspiracy by Western governments to oust him as president of the ANC and of the country” (154). “Zuma had long shown he was adroit at the blame game and at playing the victim” (112). Die Demokratiese Alliansie (DA) het weens Zuma se vertragingstaktiek eers in Maart 2015 toegang tot hierdie bande verkry (152). Kasrils skryf: “I never discuss business on the phone” (153). As oudminister van intelligensie behoort hy te weet hoe algemeen staatsmeeluistering voorkom. Ons lewe dan seker in ‘n polisiestaat? Des te meer as Kasrils skryf: “The militarisation of the police, reinstituting their ranking system among other things, by his [Zuma’s] administration after the civilian-type reforms of our new democracy was a reflection of the apartheid-style kragdadigheid (reliance on force) that typified that mentality” (189-190). “I had forecast that we were moving into a police state” (190).

Die (omstrede) grondwetkenner, Pierre de Vos, sê van die Nasionale Vervolgingsgesag: “The NPA is completely politically compromised, has been for a long time and that won’t change” (176). ‘n Ander skrywer “expressed disappointment at Hofmeyr’s being ‘susceptible to political pressure in performing his constitutionally mandated legal duties’ and being ‘so ambition driven’ in his quest for more senior positions” (176). Kasrils skryf: “It is the corruption of a whole movement that really troubles me … how ego and ambition overrode the foremost principle of all that we had grown up with – the principle of service to the people and not to one’s self” (176).

“Zuma’s penchant for directly controlling the police, and particularly security and intelligence, has proved disastrous for the services. The appointment of men like David Mahlobo [as minister of state security in 2009] was in keeping with his need to put in place pliable loyalists whom he could dominate and instruct … cabinet reshuffles, most notoriously in the mining, energy, communications and finance sector, and executive appointments in state-operated entities such as at Eskom, the SABC and South African Airways, ensured that almost all strategic posts came under his thumb. Rumours gained ground that Zuma directly ran internal intelligence units, particularly of the political and surveillance type, which reported directly to him” (182).

“I had often warned the SACP [South African Communist Party] to watch out for Zuma’s inclination regarding the gathering and control of information, and the drift towards a security state. Under Zuma, the intelligence services were transformed into a restructured security establishment, with Mahlobo designated minister of state security. Then followed the surprising appointment in September 2016 of Arthur Fraser as a new ‘super’ director general of the restructured State Security Agency incorporating NIA [National Intelligence Agency], SASS [South African Secret Service] etc” (182-183). Jacques Pauw het in sy veelbesproke boek heelwat oor Fraser te sê en Fraser het spoedig met regstappe gedreig. Hy is die broer van ‘n vorige ANC-minister, Geraldine Fraser-Moleketi, ‘n kommunis wat in die jare sewentig onrus op die kampus van die Universiteit van Wes-Kaapland gestook en toe uit die land gevlug het.

Kasrils skryf oor Arthur Fraser: “He had been under investigation within the department for the alleged improper utilisation of funds, but the case apparently disappeared. Then his surprising recall took place and his appointment at the highest possible level. Nevertheless, a cloud still hangs over him. A security company partly owned by Arthur Fraser stands accused of flouting tender processes and submitting a false tax certificate in order to score a R90 million contract from PRASA (the Passanger Rail Agency of South Africa), a National Treasury investigation has found. Resurgent Risk Managers, a company co-founded by Fraser and the former NIA chief Manala Manzini, may also have bribed their way into the contract, investigators concluded [in 2017]” (183).

“One wonders whether there is anyone in South Africa’s security and intelligence community immune to the lure of power and wealth. Not, it seems, when the cancer is allowed to spread unchecked by leaders who appear to reward those ready to sell their souls” (183). Barney Pityana sê: “The ANC has in fact been captured by a clique that has turned it into an instrument of self-enrichment, and for the control of the state – not for the common good, but for personal benefit” (195-196).

In 2016 het die Grondwethof bevind Zuma “failed to abide by his oath of office and uphold the Constitution” (203). Desnieteenstaande is hy steeds die staatshoof. Maar Kasrils se hoofbeswaar is en bly teen die mate waarin die ANC (nog) nie kommunisme genoegsaam uitleef nie. “The economic failures that arose as a result of the [1990/94] settlement, the collapse of revolutionary resolve, have allowed a pack of criminals and charlatans to hijack the ANC and masquerade as the proponents of radical economic transformation” (241). Die “state capture” en Zuma se “shadow state” kom neer op ‘n “silent coup” (242). “We are reminded of Marx’s observation about state capture: government is the executive committee of the bourgeoisie” (243).

Soos die Joodse marxis, Rosa Luxemburg (1871-1919), dink Kasrils blykbaar die keuse vir Suid-Afrika is sosialisme of barbaarsheid (243): “Bourgeois society stands at the crossroads: either transition to socialism or regression into barbarism” (269). Kasrils verlang ‘n “People’s Pact” (244), “Peoples Power” (247), “re-inventing true people’s power” (244), “a new united front” met die werkersklas as “the decisive driving force” (246). Van die gevolge sal glo wees: “Increasing the corporate tax rate … would create further funds for social and infrastructural investment, and for example provide for free university education for needy students and the long-delayed National Health Insurance” (245). “Once mobilised and inspired the masses who are the true creators of history have the creativity and strength to storm the heavens” (247).

Kaapse Persklub kanselleer Steve-uitnodiging ná linkse geweldsdreigement

Die sanger Steve Hofmeyr is deur die Kaapse Persklub uitgenooi om oor spraakvryheid te kom praat, maar ná geweldsdreigemente uit linkse geledere is die uitnodiging teruggetrek. In ‘n epos wat in PRAAG se besit is, spreek mnr. Donwald Pressly sy spyt uit dat hy die uitnodiging na die funksie, wat môre sou plaasvind, moes terugtrek.

Steve Hofmeyr self het die nuus op Twitter bekendgemaak.

Uit Pressly se epos blyk dit dat linkses gedreig het om ‘n “skokgranaat” na die Persklub te gooi indien Hofmeyr toegelaat sou word om daar – ironies genoeg – oor pers- en spraakvryheid te kom praat. Hy skryf verder aan Steve Hofmeyr:

“Ons is oorval met besware, waaronder ‘n stelling dat ‘n skokgranaat Vrydagoggend na die lokaal gewerp sal word.

“Ons as ‘n komitee glo sterk dat ons ‘n neutrale platform vir alle sienings verskaf, waaronder u s’n, maar ongelukkig was dit nie die siening van ons lede nie.”

Omstrede figure wat reeds by die Kaapse Persklub toegelaat is om te praat, is onder andere Julius Malema en Ronnie Kasrils. Eersgenoemde het reeds male sonder tal in die openbaar geweld en revolusie gepredik, terwyl Kasrils ‘n oortuigde kommunis en terroris is wat voorheen bomme in Suid-Afrikaanse stede gestel het.

Kasrils en MK-veteraan pak mekaar oor wie die regte terroris is

‘n Skadevergoedingseis vir R1 miljoen is deur die voormalige minister van intelligensie Ronnie Kasrils (foto bo) teen die adjunkminister van Verdediging, Kebby Maphatsoe in die Gauteng Hooggeregshof, Pretoria, gebring.

Dit is nou openlike ‘n geveg tussen ‘n voormalige terreurbevelvoerder van MK, Kasrils en die hoof van MK se Militêre Veterane Vereniging (MKMVA), Mathapsoe.

Kasrils eis R500 000 omdat hy beweer dat Maphatsoe hom beskuldig daarvan dat hy die dryfveer agter die klagtes van verkragting teen Zuma is, en ene “Khwezi” daarvoor aangewend het.

Hy eis ‘n verdere R500 000 omdat hy beweer Maphatsoe hom as ‘n “sell-out” voorgehou het, ‘n teenrevolusionêr en ‘n vyand van die nasie.

Volgens hofstukke is Maphatsoe in die media aangehaal in 2014 waar hy gesê het dat “toe hy [Kasrils] minister van intelligensie was, het hy die meeste van die kaders van MK ontslaan omdat hy ons intelligensie wou verkoop aan die imperialiste tydens ons rekonstruksie”.

“Dit was duidelik van die begin af dat Uncle Ronnie nooit met ons was nie, en dat hy die vyand van ons revolusie was.”

Dit is ook in die dagvaarding vervat dat ‘n verklaring gemaak is wat suggereer dat Kasrils agter die klaer in die verkragtingsaak 10 jaar gelede gesit het.

“Khwezi” moes die land verlaat nadat haar bande met Kasrils aan die lig gekom het en Zuma is later vrygespreek.

Die stellings is volgens die dagvaarding gemaak met die bedoeling om Kasrils te belaster en sy reputasie aan te tas.

In Januarie verlede jaar Kasrils het gesê dat hy aangedring het op ‘n openbare verskoning van Maphatsoe, sowel as ‘n regstelling van die feite, maar Maphatsoe het geweier om dit te doen.

Kasrils sal bygestaan ​​word deur adv Dali Mpofu.

Mbeki glo deur Kasrils en Britse spioene gesteun

Die Thabo Mbeki-bewind het doodluiters die Nasionale Vervolgingsgesag as ‘n politieke instrument teen Jacob Zuma gebruik, het Willie Hofmeyr in reaksie gesê op die DA se hersieningsaansoek om korrupsieklagtes teen die huidige president te bring.

In sy verklaring het Hofmeyr, die hoof van die batebeslagleggingseenheid en ‘n adjunk-nasionale direkteur van openbare vervolging, gesê die waarnemende NVG-hoof Mokotedi Mpshe was geskok oor die omvang van samespanning om die saak.

Hofmeyer het ook die bemoeienis van Britse spioene openbaar.

“Mpshe was geskok oor die onverskillige toon en lighartige wyse waarop (Leonard) McCarthy en (Bulelani) Ngcuka die NVG beskou het as bloot ‘n politieke instrument van die Mbeki-bewind.”

Hofmeyr het bygevoeg dat McCarthy, op kritieke punte in die ondersoek teen Zuma, dit ook met die voormalige minister intelligensie Ronnie Kasrils bespreek het en rigtingwysers van hom aanvaar het.

“Sover ek weet, was Kasrils ‘n vertroueling met wie McCarthy strategie oor die Zuma-vervolging bespreek het. Ek glo dat hy ook gedien as ‘n tussenganger tussen McCarthy en Mbeki.”

Hofmeyr sê McCarthy het ook gekommunikeer met Andre Pienaar, ‘n Londense werknemer van Kroll en Associates, ‘n private intelligensie maatskappy.

“Beide Kasrils en Pienaar was naby aan Mbeki.”

Die beëdigde verklaring is die eerste deel van die NVG se langverwagte antwoord op die DA se argument dat die weglating van die aanklagte teen Zuma ses jaar gelede, kort voor die 2009-verkiesing, sy pad na die presidensie vergemaklik het.

Die tydsberekening van beskuldigings teen Zuma, en of dit moet gebeur voor of na die African National Congress se Polokwane-konferensie in Desember 2007, is in die geding ter sprake.

“Korrek of verkeerd, hulle het geglo dat Mbeki se kanse om Zuma te verslaan versterk sou word indien die vervolging uitgestel word.

“Uiteindelik, het McCarthy verseker dat die vervolging uitgestel word. Hy het dit gedoen vir slegs een rede, om Mbeki se kanse om Zuma suksesvol te verslaan te versterk,” het Hofmeyr gesê.

Nadat Mbeki die presidentskap van die ANC aan Zuma afgestaan het, het McCarthy “met haas” Zuma se vervolging gefinaliseer.

McCarthy het aan Ngcuka gesê hy gaan Zuma teen 21 Desember 2007 aangekla hê en het aanklaer Billy Downer versoek om die vervolgingspan se verlof te beëindig.

Hofmeyr het bygevoeg dat McCarthy die Browse Mole-verslag bekook het om Zuma te probeer ondermyn, en dat politieke inmenging deur die Mbeki-regime in die NVG se sake skokkende afmetings begin aanneem het volgens senior bestuurders by die owerheid.

Hy het voortgegaan om te sê dit was ‘n “powere verskoning” om Vusi Pikoli, Ngcuka se opvolger as NVG-hoof, te skors weens ‘n verbrokkeling in betrekkinge tussen hom en die voormalige minister van justisie, Bridget Mabandla.

“Pikoli is geskors omdat hy geweier het om te buig voor die druk van Mbeki.”

Kasrils het aan Sapa gesê Hofmeyr se aantygings is sonder substansie.

Waarom wou die vyand ons universiteite inpalm?

Met die jongste nuus in verband met die PUK vandeesweek, is dit helder dat die oorname van die Afrikaanse universiteite nou voltrek is. Iron Rensburg, Botman, Jansen en nou Kgwadi by die Noordwes-universiteit het seker gemaak dat al die Afrikaanse universiteite onder vyandelike beheer verkeer sodat die Afrikanerjeug tegelyk beheer en gebreinspoel kan word. Die armswaaiery van ‘n meisieskoshuis op Potchefstroom was die laaste teken van dissidensie wat nog op ‘n kampus bestaan het, as ‘n mens nou die grapjasse met hul swart gesigte by Tukkies en Maties buite rekening laat.

roodt_fbfotoOok by Tukkies is daar gesorg dat enige dosente wat afwyk van die neomarxistiese dogma in die geesteswetenskappe vasgevat word en summier in die pad gesteek of verdryf word. Die vraag is nou: Maar waarom wou die vyand ons universiteite so graag inpalm? Tradisioneel koester die Engelse marxiste in ons land net minagting vir die Afrikaanse universiteite en erken geen navorsing wat in Afrikaans gepubliseer word nie. Trouens, Wits, Kaapstad, Natal en Rhodes erken skaars enige navorsing wat daar in Engels by ‘n Afrikaanse universiteit geproduseer word, tensy dit deur hul eie alumni is.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

In die sewentiger- en tagtigerjare, toe die NP nog aan bewind was, het die Engelse universiteite die regering fel aangeval. In ruil het die regering niks gedoen om hul aktiwiteite aan bande te lê of selfs om hul staatsbefondsing in te kort nie. Die oorwegend marxistiese Engelstalige universiteite in Suid-Afrika het universitêre outonomie en akademiese vryheid onder sogenaamde “apartheid” geniet. Tans val die regering en die media konstant die Afrikaanse universiteite aan en gil dat hulle moet “transformeer”, waaronder verswarting en verengelsing verstaan moet word. Trouens, soos ek onlangs getwiet het, is “transformasie” in die Suid-Afrikaanse sin ‘n eufemisme vir blanke volksmoord.

Dieselfde mense en groeperings wat in die tagtigerjare die ou regering vanuit die universiteite aangeval het, sit nou in die regering en in sy administrasie. Tans gebruik (misbruik) hulle die staatsmag om ons universiteite te kasty, oor te neem en uiteindelik teen ons aan te wend. Anders as die destydse NP, speel hulle nie volgens die reëls nie.

Baie van die dosente op die kampusse is insgelyks ideoloë wat die klimaat skep vir plaasmoorde en stedelike rooftogte om plaas te vind. Soos ek al voorheen genoem het, werk ‘n organisasie soos PLAAS aan die Universiteit van Weskaapland kliphard om blanke Afrikanerboere te demoniseer, hul eiendomsreg verdag te maak en onregstreeks hul uitwissing te bepleit. Omdat ons vyande so bewus is van die waarde van universiteite as plekke waar ideologie en propaganda geproduseer word, wil hulle enige poging van Afrikaners om op kampusse te hergroepeer, in die kiem smoor. Ook moet die blanke middelklas toenemend van toegang tot tersiêre onderrig ontneem word. Hoe armer ons word, hoe meer blootgestel raak ons, want dan kan ‘n mens nóg privaatveiligheid nóg -gesondheidsorg bekostig en is dit soveel makliker om jou net voor die voet dood te maak, soos wat reeds gebeur.

Dwarsdeur die geskiedenis het die Afrikaner nog altyd die boosheid van sy vyande onderskat. Op die vooraand van die Tweede Vryheidsoorlog het die Transvalers en die Vrystaters gedink dat daar “fair play” sou wees en dat Engeland volgens beskaafde reëls sou oorlog maak. Op die ou end het die Engelse besluit dat, indien hulle nie die Afrikanermans met hul Mausers in die veld kan baasraak nie, sal hulle wel teen ongewapende vrouens en kinders kan wen.

Net so het die Kommunisteparty onder Joe Slovo en Ronnie Kasrils die vuilste en mees moorddadige metode van oorlogvoering – stedelike terreur – gekies, waarmee die NP op sy knieë gebring is. Natuurlik het FW de Klerk se verraad ook ‘n rol gespeel, maar die klimaat vir verraad en propaganda is haarfyn beplan en deur stedelike terreur geskep. Die vier Engelse universiteite met hul hordes marxistiese dosente en “intellektuele” was die uitsaaisentra wat die regverdiging vir stedelike terreur moes verskaf. Net soos hulle tans onregstreeks met hul konstante propaganda van “boere wat die swartes se grond gesteel het” die grondslag vir volksmoord lê.

In sy Calvinistiese naïwiteit, goedgelowigheid en onkunde oor die groteske boosheid van sy vyande, kan die Afrikaner hom nie indink in hoe dit moet wees om die uitwissing van ‘n ander volk of groep te beplan en uit te voer nie. En tog is dit presies wat vandag besig is om met ons te gebeur. Elke faset van ons bestaan word wesentlik aangeval: ons fisieke en ekonomiese oorlewing, ons taal en kultuur, ons skole en universiteite, ons identiteit en spraakvryheid.

Die Franse marxis Louis Althusser het onderskei tussen “onderdrukkende en ideologiese staatsapparate”. Die onderdrukkende staatsapparaat is die weermag en die polisie, wat vroegaan tydens die revolusie deur Umkhonto we Sizwe en die Kommunisteparty oorgeneem is. Die ideologiese staatsapparaat is die media en die opvoedingstelsel wat effens langer geneem het om eers binne te sypel en daarna volkome onder vyandelike beheer te plaas.

Ek is daarvan oortuig dat ‘n aansienlik persentasie van Afrikaanse joernaliste in die hoofstroommedia onder beheer van die staat se geheimedienste verkeer. Indien hulle nie regstreeks op die staat se betaalstaat verkeer nie, word hulle deur ‘n staatsagent gehanteer of “beïnvloed”. Ek mag verkeerd wees, maar die gladde manier waarop die Potchefstroom-kampus vanjaar “omgedop” is, vertoon al die kenmerke van ‘n beplande intelligensie-operasie. Eers ‘n bietjie negatiewe publisiteit wat uit niks uit opgewek word. Daarna ‘n wollerige reaksie van ‘n paar bekende Afrikanerverraaiers, omgekooptes of diegene wat graag hul eie mense sou wou uitverkoop en ten slotte die leier van die Kommunisteparty, Blade Nzimande, wat met ‘n suiweringsveldtog van die Potch-kampus begin.

Onthou: die ANC en SAKP het jare lank in Oos-Europa deurgebring. Anders as die destydse NP, verstaan hulle die logika van suiwering soos dit oor en oor deur Stalin en ander leiers toegepas is, baie goed. Afrikaans, maar ook alle andersdenkendes, sál uit die stelsel gesuiwer word. Dit gebeur reeds sienderoë.

‘n Ander vraag sou wees: Wie beheer vir Blade Nzimande? Want hy is heeltemal te dom om die hele komplekse proses waardeur die universiteite van andersdenkendes gesuiwer moet word en die Afrikaner verder op sy knieë gedwing moet word, te verstaan en te bestuur. Agter Blade sit daar duistere manne wie se name en gesigte ons nie maklik sal sien nie. Ons weet dat daar in die departement van hoër onderwys en opleiding ook wit Engelse marxiste werksaam is wat verslae skryf, beleid maak en strategie bepaal.

Indien daar enige twyfel bestaan oor hoe ekstremisties hierdie mense is, dink bietjie daaraan: Is u daartoe in staat om nou uit te gaan en ‘n bom in die naaste restaurant te plaas of ‘n landmyn op ‘n plaaspad waar enigiemand, die boer en sy gesin of selfs plaaswerkers, dit kan aftrap? Die Afrikaner se vyande het dit egter sonder enige gewetenswroeging gedoen. Net soos wat Pol Pot of Mao Zedong miljoene mense gedood het om hul magswellus in die naam van absolute gelykheid te bevredig, is ons huidige maghebbers (en hul meelopers!) tot enigiets in staat.

Soos Paul Kruger destyds met Sir Theophilus Shepstone uitgevind het, bestaan daar mense wat een ding sê en ‘n ander doen. Al die praatjies oor die grondwet en demokrasie, asook die welwillendheid teenoor Afrikaans – wat kastig “een van die elf amptelike tale” is – is blote oëverblindery. Skynheiligheid. Sogenaamde “demokrasie” in Suid-Afrika was ‘n blote set om Afrikaners polities skaakmat te stel. In ‘n regte demokrasie beskik minderhede ook oor regte en is die meerderheid versigtig om hulle openlik te oorheers, te haat en uit te wis. Nie by ons nie. Hier gaan dit oor naakte etniese oorheersing wat deur krete van “rassisme!” en “Julle het ons besteel!” verseker word.

Daarom sou die Afrikaner ‘n fout maak deur hom op sy “demokratiese” en grondwetlike regte te verlaat. Ná agt jaar se hofsake rondom die Renate Barnard-geval, het ons bitter min om daarvoor te wys. Vanuit die marxistiese vestings wat die universiteite geword het, hoon die akademici die “laaste paar wittes wat nog teen transformasie skop”.

Die tyd mag binnekort aanbreek dat geen blanke Afrikaner meer toegelaat mag word om aan ‘n universiteit in Suid-Afrika te studeer nie. Kwotaïsme – ‘n nuwe woordskepping wat iemand nou die dag op Twitter onder my aandag bring – sal daarvoor sorg. Soos wat ons demografies wegkwyn, sal ons vyande sorg dat ons deelname aan instellings streng tot ons persentasie van die bevolking beperk word, indien ons nog hoegenaamd verdra sal word.

Vir elke situasie of penarie – hoe haglik ook al – bestaan daar ‘n plan en ‘n strategie. Die klein minderheid Afrikaners wat nog omgee wat van ons word, sal baie hard moet begin dink.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

MRK herhaal weer dat plaasmoorde gewone misdaad is

Dr. Chris de Kock, voormalige hoof van die polisie se misdaadinligting­analisesentrum (Mias), het Maandag voor die Menseregtekommissie (MRK) in Johannesburg getuig dat roof die motief vir plaasaanvalle is.

De Kock is tans ‘n “onafhanklike misdaadkonsultant” wat geroep is om te getuig oor plaasmoorde.

Die MRK hou tans ‘n sitting oor “plaasveiligheid” en die invloed daarvan op “menseregte in landbougemeenskappe”.

De Kock het gesê in 95% van plaasaanvalle is roof die motief. Hy het gesê rassisme is nie die hoofoorsaak nie en gebeur slegs in die “hitte van die oomblik”.

Alhoewel De Kock onomwonder verklaar het dat plaasmoorde nie rasgedrewe is nie, het hy erken dat daar geen “deeglike ontleding van die dossiere” bestaan “om die diepliggende motiewe” daaragter te bepaal nie.

Dit is dus nie duidelik hoe hy weet dat plaasmoorde nie rasgedrewe is nie.

Suid-Afrika se voormalige minister van intelligensie, Ronnie Kasrils, sing reeds dekades lank saam met swart politieke rolspelers, “Kill the Boer”, naamlik dat Afrikaners uitgewis moet word.

Plaasmoorde het glo die afgelope tien jaar gedaal, terwyl huisrooftogte gestyg het, het De Kock gesê.

Hy het bygevoeg dat huisrooftogte in dorpe en stede net so gewelddadig as rooftogte op plase is. De Kock het nie gespekuleer oor die rassegronde vir huisaanvalle nie.

Die ATKV het by monde van Danny Titus gesê die slagoffers wat aanvalle oorleef, moet “sensitief” behandel word. Titus meen blykbaar dat hulle andersinds ‘n probleem kan word vir die ANC se openbare betrekkinge veldtog om plaasmoorde as “roof” voor te stel.

Die geleentheid is gereël op aandrang van AfriForum wat ‘n bundel met klagtes oor plaasmoorde aan die MRK oorhandig het.

Kasrils: Vrae oor wapenomkoopgeld bly talm

Ronnie Kasrils
Ronnie Kasrils

Die voormalige minister van Intelligensie, Ronnie Kasrils, het bewerings van korrupsie en onreëlmatighede tydens die multimiljard rand se wapentransaksie ontken.

Kasrils het vroeër sy getuienis en kruisondervraging by die Kommissie van Ondersoek na die Wapentransaksie in Pretoria afgesluit.

Bewerings dat Kasrils groot bedrae omkoopgeld van internasionale wapenverskaffers ontvang het, bly egter talm.

Veral die Duitse firma Thyssenkrupp, die konsortium wat die tender om die Suid-Afrikaanse vloot van korvette te voorsien ontvang het, is uitgesonder.

Een aspek het gefokus op Thyssen se uitvoerende hoof Ulrich Scheels se dagboek. Daarin word Kasrils as die enigste skakel na sy baas, die voormalige minister van verdediging, Joe Modise aangeteken.

Een besondere inskrywing lui dat $3 miljoen te min vir Modise en die voormalige aankoophoof Chippy Shaik sou wees. Ongelukkig word daar egter nie gespesifiseer waarvoor die betaling sou gewees het nie.

‘n Brief is in September 1997 onderteken wat 11 lande versoek het om Suid-Afrika in terme van die land se strategiese verdedigingsbehoeftes van inligting te voorsien.

Kasrils het sy volle ondersteuning aan die stap gegee omdat hy glo “heeltemal vir president Mandela vertrou het”.

‘n Bedrag van R26 miljard is vir die hele wapenpakket genoem. Kasrils het gesê hy was teenwoordig by ‘n vergadering waar Joe Modise gesê het die land moet nie weet dat daar so ‘n bedrag genoem is nie.

“Ons wou nie hê die wêreld moet weet dat ons probleme kan ondervind om die fondse in die hande te kry nie,” het Kasrils gesê. Maar na 17 jaar het die syfer blykbaar verdubbel.

By verskeie geleenthede tydens Kasrils se getuienis, moes regter Willie Seriti aan advokaat Simmy Lebala vra om by die kern van sy ondersoek te bly.

“Ek het gedink die adjunk-minister ‘n sekere rol gespeel op ‘n bepaalde vlak. Nou is die advokaat besig met briewe oor [versoeke vir inligting] en [versoeke vir aanbiedinge]. Ek is nie heeltemal seker watter punt Lebala probeer maak nie” het Seriti by een geleentheid opgemerk.

Die advokaat se onvoorbereidheid het kennelik tot Kasrils se voordeel gestrek.

Kasrils wat tydens die omstrede aankope as adjunkminister van verdediging gedien het, het vroeër bewerings verwerp dat hy omkoopgeld ontvang het.

Tydens sy kruisondervraging deur die Departement van Verdediging se regsverteenwoordiger, Jenny Cane, het hy gesê hy is spyt oor niks nie.

Kasrils, wat ook ‘n buitelandse paspoort besit, het vroeër gesê dat hy dr. Wouter Basson ondersteun het en weer aangestel het omdat hy nie die bose apartheid-weermag vertrou het nie.

Kasrils het dit glo gedoen weens Suid-Afrika se verbintenis tot die Kernsperverdrag. Hy was self ten nouste gemoeid met die voorsetting van die biologiese wapenprogram na 1994.

 

Zille, Heller, Kasrils is ideologiese bedmaats

Helen ZilleNa die DA se swak vertoning gemeet aan hul eie verkiesingsbeloftes, is die party glo erg verdeeld oor die manier waarop Zille die toekoms sien.

Die huidige stryd om die parlementêre leierskap en ideologiese keuses het reeds sy eerste slagoffer geëis, naamlik Lindiwe Mazibuko.

Mazibuko is beskou as die buffer teen Zille om te keer dat die verlinkses beheer oor die DA-koukus neem.

Mazibuko se besluit om vir ’n jaar by Harvard in die VSA te gaan studeer was dus ‘n noodgedwonge besluit om haar nederlaag teen Zille se faksie te verberg.

Praag het Maandag berig dat die R100 miljoen wat die DA op Mmusi Maimane spandeer het, ‘n aanduiding is dat hy deur Zille voorgestoot word.

Mazibuko het weliswaar nie ’n kans gehad het om weer aangewys te word as die DA se parlementêre leier nie, veral omdat Maimane parlement toe moet gaan nadat hy Gauteng se leierskapstryd teen die ANC verloor het.

Maimane het Maandag amptelik bevestig dat hy as LP sal dien nadat die DA nie Gauteng kon wen nie.

Maimane wat volgens ‘n DA-kenner Gareth Van Onselen die verlinkse rigting sal inslaan, is ‘n Zille-jabroer.

Van Onselen, ‘n voormalige DA-beleidshoof, het in sy rubriek op BDLive gesê daar is tans ’n “burgeroorlog binne die DA” teen Zille se outoritêre en linkse houding wat haarself omring het met jabroers.

Zille het Van Onselen intussen afgemaak as onbenullig omdat sy hom nie aangestel het in ’n pos waarvoor hy aansoek gedoen het nie.​

Zille het egter nie gereageer op Van Onselen se baie getroue ontleding van die verlinkse rigting waarin sy die party wil stuur nie.

Van Onselen se rubriek is deur die koerant gewysig nadat hy glo nog inligting oor Zille se greep op die DA wou uitlek. Daar word bespiegel dat hy Zille se aandeel in die gewelddadige opstande en aanhitsing in die Wes-Kaap by De Doorns in 2012 wou rugbaar maak.

Dié dreigende burgeroorlog beteken dat Helen Zille, Kim Heller van die EFF asook Ronnie Kasrils duidelik dieselfde ideologiese rigting ingeslaan het ten spyte daarvan dat hulle nie aan dieselfde partye behoort nie.

Dit wil dus voorkom asof daar ‘n ander agenda bestaan as dit waarvoor die kiesers verlede Woensdag gestem het.

 

Buthelezi veroordeel Kasrils se bedorwe stem-veldtog

IVP-leier Buthelezi
IVP-leier Buthelezi

Die leier van die IVP, Mangosuthu Buthelezi het die veldtog “Sidikiwe Vukani! Vote No” van Ronnie Kasrils veroordeel.

Kasrils wil Suid-Afrikaners aanmoedig om hul stembriewe in die 7 Mei-verkiesing te bederf of vir oppossisiepartye te stem.

Buthelezi het Kasrils se manewales as uiters onverantwoordelik bestempel.

Buthelezi het by ‘n IVP-saamtrek naby Vryheid in die noorde van KwaZulu-Natal dié besluit veroordeel.

Hy het gesê talle mense het hul lewens opgeoffer sodat alle Suid-Afrikaners mag stem, en gemaan dat kiesers hulself benadeel indien hulle dié reg geringskat.

Die voormalige adjunk-minister van gesondheid, Nozizwe Madlala-Routledge is deel van die veldtog vir bedorwe stembriewe.

Kasrils voer aan dat dit uit protes teen korrupsie in die regering is, maar sy beweegrede klink onoortuigend aangesien hyself deel was van die skepping van die korrupte ANC.

Die geen-stem veldtog is Dinsdag bekend gestel.

Kasrils het aan John Robbie tydens ‘n onderhoud op 702 gesê dat hy kiesers afraai om ANC sowel as DA te stem.

President Jacob Zuma het ook sy verbasing oor die veldtog uitgespreek.

Zuma het tydens ‘n besoek aan die Nelson Mandelabaai-metro gesê hy is verbaas Kasrils ‘n saak kan ondersteun wat mense hul stemreg ontneem, aangesien hy self deel was van die stryd vir swart stemreg.

 

Kasrils en minister van verdediging prys Hani vir 1994 se oorgawe

Nosiviwe prys Hani
Nosiviwe prys Hani

Voormalige minister van intelligensie Ronnie Kasrils asook die minister van Verdediging Nosiviwe Mapisa-Nqakula het Chris Hani se aandeel in die oorgawe van Suid-Afrika aan kommuniste Donderdag geprys.

Dié twee se openbare ondersteuning vir Hani kom te midde van oplaaiende druk om die baie siek Clive Derby-Lewis uit die gevangenis vry te laat op mediese parool.

Derby-Lewis is betrek by die sluipmoord op Hani en het reeds sy gevangenisstraf uitgedien, maar die owerhede weier om hom vry te laat.

Kasrils het die National Union of Metalworkers Suid-Afrika ( Numsa ) lof toegeswaai en gesê die vakbond “adem die gees van Chris Thembisile Hani” teen ‘n korrupte ANC.

Kasrils het gepraat tydens ‘n gedenklesing ter ere van die ontslape Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party-leier in Port Elizabeth.

Kasrils het die verhoog gedeel met Numsa se president Andrew Chirwa. Albei het ‘n oproer gedoen om in opstand te kom teen die ANC.

Chirwa het sê die ANC moet nie inmeng met die sake van Cosatu nie.

Die verkiesing van 27 April 27 1994 “het tot stand gekom as gevolg van die dood van kameraad Chris Hani” het die ANC se Nasionale Uitvoerende Komitee-lid Nosiviwe Mapisa- Nqakula gesê.

Sy het gesê Hani se dood in 1993 het die onderhandelingsproses vir die verkiesingsdatum versnel.

In haar toespraak in Queenstown, in die Oos-Kaap , op die 21ste herdenking van Hani se dood, het Mapisa- Nqakula gesê die omstandighede van Hani se generasie het hulle gemotiveer om by die bevrydingstryd aan te sluit en hulle “was bereid om vir vryheid te sterf”.

Mapisa-Nqakula het gesê die land moet Hani vir sy “sterk morele waardes” onthou en bygevoeg dat Suid-Afrikaners altyd moet onthou “dat daar mense is wat hul lewens gegee het vir ons demokrasie”.

Hani sowel as sy vrou het albei buite-egtelike verhoudings gehad en die huwelik was ten tye van sy dood heeltemal verbrokkel. Ten spyte daarvan voel Hani se weduwee blykbaar nog “pyn” oor haar vervreemde man se dood.

Die Oos-Kaap was voor 1994 die broeikas van die Xhosa-opstand wat deur Anglo-Amerikaanse belange bestuur is.

Dié opstande is moontlik gemaak deur ‘n rekenaardatabasis wat deur die VSA voorsien is aan die voormalige tuisland en deur Amerika en Israel gemyn is vir besonderhede oor hoe om tuislandinwoners as aktiviste aan te wend.

Ronnie Kasrils weet nie of hy ANC moet stem nie

Ronnie en sy Moslemvrou
Ronnie en sy Moslemvrou op hul troudag

Die voormalige minister van intelligensie Ronnie Kasrils weet nog nie of hy onomwonde sy stem vir die ANC gaan uitbring nie.

“Ek was ‘n persoon wat so betrokke was by die mobilisering vir ANC-stemme,” het hy glo aan die Mail&Guardian gesê.

“Ek moet erken dat ek nie vandag dit kan doen nie…”

Kasrils sê hy het nooit gedink dat hy op ‘n punt sou kom waar hy nie weet wat om aan ander voor te skryf nie.

“Die ANC het 20 jaar gehad om homself te bewys as hulle hul[self] nie bewys het nie, dan sê ek: Luister na jou kop en jou hart.”

Kasrils het gesê dit is nie ‘n goeie idee om bedorwe stembriewe uit te bring nie.

Die OVK het in die vorige verkiesing meer bedorwe stembriewe getel as wat die VF+ stemme getrek het.

“Ek het aan mense gesê… dit is nie goed om na ‘n stembus te gaan en net alles dood te trek nie.

“As jy so iets wil doen, as ‘n groep, reik ‘n verklaring uit oor waarom jy voel dat jy nie op hierdie spesifieke tydstip kan stem nie.”

Die oorlog is nog lank nie verby nie

Dan Roodtdeur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

So pas het ek twee YouTube-video’s gekyk. Die eerste is ‘n musiekvideo van Bok van Blerk wat omtrent ewe patrioties as die De la Rey-video is, Die Kaplyn.

Die titel van die tweede video, veel langer, het by my taamlik verwagting geskep: Betrayed. Ek het gehoop dat dit oplaas vir mense perspektief sou gee oor die grensoorlog en veral dan die verraad wat FW de Klerk en Roelf Meyer teen die soldate gepleeg het. In die laaste paar minute is daar wel sprake van ‘n soort misnoeë met die oorgawe aan… nie net die ANC nie, maar ook SWAPO. Dog werklike ontleding, begrip, bestekopname? Nee, daarvan was daar min sprake. Maar kyk dit gerus, al is dit net om te besef aan watter gevaar ons troepe destyds blootgestel was, ter wille van hartelose politici wat net planloos voortgeploeter het.

Weliswaar het Rusland intussen verander en bedreig ons nie meer soos in die dae van die Angolese oorlog nie, maar al ons ander vyande is nog steeds op hul pos, met sommige sterker en aggressiewer as ooit. ‘n Afgetrede kolonel in die weermag is lief om te sê: “Die oorlog is nog steeds aan die gang. Die kaplyn het net van die grens tussen Angola en Namibië na rondom jou bed verskuif .”

Dis humor, maar wrang. Hoeveel van ons mense word nie deesdae op hul plase, in hul huise en selfs in hul slaapkamers aangeval en doodgemaak nie? Daarom steek daar ‘n groot stuk waarheid in sy stelling. Soos ek al voorheen gesê het, heers daar tans ‘n konflik in Suid-Afrika wat die Pentagon se definisie van lae-intensiteitsoorlog volmaak pas:

… a political-military confrontation between contending states or groups below conventional war and above the routine, peaceful competition among states. It frequently involves protracted struggles of competing principles and ideologies. Low-intensity conflict ranges from subversion to the use of the armed forces. It is waged by a combination of means, employing political, economic, informational, and military instruments. Low-intensity conflicts are often localized, generally in the Third World, but contain regional and global security implications.

Kom ons kyk kortliks hoe hierdie definisie van lae-intensiteitskonflik by die huidige Suid-Afrika pas. Dit druis teen my literêre beginsels in, maar kom ons nommer aspekte van die huidige konflik.

  1. Toegegee, ons word nie letterlik deur ‘n ander staat vanuit die lug met bomme bestook nie, maar vir seker is daar “groepe” in hierdie land wat kwalik hul vyandigheid jeens ons bedek. Luidens bogaande definisie, is hul vyandigheid benede konvensionele oorlog maar bokant roetine-mededinging.
  2. Dit ly geen twyfel dat daar by ons ‘n uitgerekte stryd tussen mededingende beginsels en ideologieë heers nie. Die soort aangepaste kommunisme wat die ANC en SAKP tans aanhang, staan in stryd met die Afrikaner se ekonomiese konserwatisme en Christelikheid.
  3. Ondermyning en die gebruik van gewapende magte. Is plaasmoordenaars wat dikwels in groepe van vier of vyf ons mense aanval, “gewapende magte” of nie? Wie lei hulle op? Wie verskaf aan hulle wapens, waaronder ook outomatiese wapens? Dit is alles tergende vrae wat niemand nog na behore beantwoord het nie. Ondermyning is ‘n wye begrip, maar as ons sien hoe ons deur staats- en privaatagente gedurig gemanipuleer word, hoe daar van buite af konstant onmin en verdeeldheid tussen Afrikaners – selfs op sosiale media – gesaai word, dan is dit tog helder dat ons deur vyandelike groepe ondermyn word?
  4. Kombinasie van gevegsmiddele, waaronder politieke, ekonomiese, inligtings- en militêre instrumente. ‘n Mens sou dink, noudat die ANC en die SA Kommunisteparty totale beheer oor die staat, die SAUK en groot dele van die ekonomie uitoefen, sou hulle “tevrede” wees. Inteendeel, die propaganda- en inligtingsoorlog teen Afrikaners was nog nooit so intens soos tans nie. Daar word ook van politiek en wetgewing gebruikgemaak om ons meedoënloos af te takel. Lyk my die einddoelwit is om die laaste Afrikaner in ‘n plakkerskamp te kry, landuit te verdryf of, les bes, dood te maak.

Na bewering het die Duitse regering en die Nazi-party in ‘n kasteel buite Berlyn byeengekom om die “eindoplossing” teen die Jode te bespreek en in werking te stel. Daar is ‘n dokument wat as die Wannsee-protokol bekendstaan en wat die notule van dié vergadering bevat. Ek weet nie waar en wanneer die Afrikaner se vyande, sowel in ons land as daarbuite, bymekaargekom het om hul eie Wannsee-vergadering te hou nie. Dalk was dit in ‘n luuksehotel in die buiteland of miskien was dit ‘n geheime kabinetsvergadering waar Pieter Mulder toevallig nie teenwoordig was nie. Maar dat ons vyande planmatig te werk gaan, is helder.

Vandaar dus hierdie lae-intensiteitskonflik wat dag na dag, maand na maand, jaar na jaar, teen ons woed. Elke moontlike vastrapplekkie – ek praat nie eens van magsbasis nie, want dit het ons lank nie meer nie – waaroor die Afrikaner beskik, moet stelselmatig onder hom weggekalwe word. Sy grond, sy universiteite, sy maatskappye, sy skole, sy kerke, selfs sy effens groter kultuurverenigings soos die ATKV. Maar ook: die wese van sy identiteit en sin vir wie hy is.

Verby is die dae van “versoening”, wat in elk geval ‘n slenter was om ons, naïef, vredeliewend en goedgelowig soos ons is, gerus te stel. Terwyl die weermag, polisie en inligtingsdienste stelselmatig “getransformeer” word. En noudat feitlik alle magsinstrumente in die hande van die vyand is, word daar tande gewys…

Die Verenigde Nasies praat van identiteitsoorlog om konflikte soos dié tussen die Israeli’s en die Palestyne of tussen die Toetsi’s en Hoetoes van Rwanda te omskryf. Wat anders is hier by ons aan die gang as ‘n identiteitsoorlog?

Soms wil dit vir my voorkom asof ons al 200 jaar lank in dié oorlog betrokke is, of selfs 400 jaar as ons die vroeë oorloë tussen Engeland en Nederland hierby inreken. Immers is die oudste gebou in ons land, die Kasteel, deur Jan van Riebeeck en daaropvolgende goewerneurs opgerig om ons teen Engelse skepe te beskerm! Die oorloë teen die Xhosas in die laat aqtiende  en negentiende eeue het ‘n honderd jaar geduur, van 1779 tot 1879. Gedurende daardie oorlog het die Fingo-stam aan die kant van die blankes teen die amaXhosa geveg. Hulle het uiteindelik die Ciskei as tuisland ontvang. Die laaste leier van die Ciskei, Oupa Gqozo, het sy matriek in Afrikaans afgelê.

Wat was die eerste ding wat Ronnie Kasrils gedoen het toe hy weer terug in die land is? Hy het na die Ciskei toe opgeruk om van Oupa Gdozo ontslae te raak en sodoende ‘n moontlike swart bondgenoot van die destydse Afrikanerregering te neutraliseer.

Met leiers soos FW de Klerk en Roelf Meyer was dit natuurlik nie nodig om enigiemand te neutraliseer nie. Hulle het sommer vanself besluit dat volslae oorgawe beter as enige verdere bakleiery gaan wees en sodoende ‘n streep deur 400 jaar se geskiedenis getrek. Oor die afgelope tien jaar en meer het elke denkende Afrikaner wat daar nog oor is hom of haar al teen die groteske verraad van 1994 uitgespreek.

Ons vyande sien dit egter glad nie as verraad nie. Hulle sien dit as hul logiese oorwinning oor ons. Trouens, ek hoor elke dag mense op Twitter en elders wat sê dat ons “dankbaar moet wees dat ons nie almal doodgemaak is nie”. Ons moet bly wees ons lewe nog, want die magtige ANC-SAKP-COSATU-alliansie het ons militêr, sielkundig en ideologies verslaan.

Die meeste Afrikaners beskou dit egter as verraad, dat daar onder voorwendsel van “onderhandeling” eintlik oorgawe plaasgevind het. Ons vyande het soveel minagting vir ons vermoëns dat hulle die oorgawe as onvermydelik en vooraf bestem sien. Waarskynlik is die waarheid iewers tussenin: nóg verraad, nóg neerlaag kan die komplekse wyse waarop ons onderwerp is, verklaar.

Want, synde ‘n lae-intensiteitskonflik (LIK), het die oorlog soveel fasette. In weerwil van sy enorme middele, waaronder die ambassades, inligtingsdienste, die SAUK, simpatieke mediagroepe, ens., het die ou regering die propaganda-oorlog loshande verloor. ‘n Mens hoef nie ‘n briljante veggeneraal te wees om dit te weet nie: as jou troepe geestelik, ideologies of met propaganda oorwin word, is hulle verslaan.

Die Chinese wysgeer Soen Tsoe het gesê:

Want om ‘n honderd oowinnings in ‘n honderd veldslae te behaal, is nie die toppunt van vaardigheid nie.  Om die vyand te onderwerp sonder om te veg, is die toppunt van vaardigheid.

Is dit nie wat Joe Slovo, Ronny Kasrils en hul paar swart luitenante soos Mandela of Cyril Ramaphosa reggekry het nie? Om ons te onderwerp sonder om te veg?

Dis nie so sleg om te verloor nie. Duitsland het twee wêreldoorloë verloor en verteenwoordig vandag die grootste ekonomie in Europa. Wat dié land op die slagveld verloor het, het hy deur harde werk in vredestyd weer ingepalm.

Die Afrikaner sal moet besef dat sy stryd nog lank nie verby is nie. De Klerk en die vorige NP-regering het met menselewens gespeel. Hulle het ons Afrikanerseuns gestuur om op die slagveld te sterf sodat hulle “bietjie tyd kon koop voor hulle oorgee”. Waarom dan hoegenaamd weerstand bied? vra ek.

Oor die afgelope twintig jaar het jaarliks veel meer Afrikaners in hierdie oorlog – ons gewelddadige “vrede” – gesterf as wat alstesaam in byna dertig jaar van grensoorlog omgekom het. Om nie te praat van al die ander verliese wat ons aanhou om op soveel gebiede te ly nie.

Iewers sal ons die streep moet trek. Al is dit in die kombuis. Sodat ons en ons geliefdes nie meer in ons beddens hoef te sterf nie.

Die oomblik wat ons besluit het dat ons wel in die land wil oorbly, dat ons wel wil oorleef, is daar ‘n duisend en een dinge wat ons kan begin doen om te hergroepeer en weerstand te bied.

Pallo Jordan van die ANC het ‘n dekade of wat gelede smalend gesê dat die ANC maar kan maak wat hy wil, want “by die vyand is die wil om weerstand te bied eenvoudig nie teenwoordig nie”.

Dit mag waar wees, dat ons ons wil om weerstand te bied, verloor het. Dit maak my trouens mismoedig as ek altyd net argumente hoor oor hoe ons “alles moet aanvaar, want danksy De Klerk se oorgawe is daar niks aan te doen nie”.

Dog plek-plek is daar nog rebelle onder die Afrikaners. Ons is nog in staat om te rebelleer.

En soos ons grootste Afrikanerdigter, N.P. van Wyk Louw, gesê het:

Opstand in ‘n volk is net so noodsaaklik soos getrouheid. Dit is nie eens gevaarlik as rebellie misluk nie. Wat wel gevaarlik is, is dat ‘n hele geslag verby sal gaan sonder protes.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Wapenskandaal-ondersoek open

Patricia de Lille
Patricia de Lille

Die langverwagte Kommissie van Ondersoek na strategiese verdedigingsaankope begin vandag in Pretoria met sy openbare sittings.

President Jacob Zuma het in 2011 die kommissie aangestel ná oproepe deur opposisiepartye dat bewerings van bedrog en korrupsie ondersoek word.

Die kommissie het egter verskeie terugslae beleef met die bedanking van sleutelpersoneellede. Een van die kommissarisse, regter Francis Legodi, het verlede week sy bedanking ingedien, terwyl die getuienisleier, Tayob Aboobaker Vrydag bedank het, maar gister sy bedanking teruggetrek het.

Die kommissie het bekendgemaak dat Aboobaker Vrydag sy bedanking ingedien het, maar dat hy dit teruggetrek het nadat daar met hom gesprek gevoer is.

Die woordvoerder van die kommissie, William Baloyi, kon nie redes verskaf vir Aboobaker se bedanking nie. Aboobaker is die mees senior regspersoon in die kommissie.

Volgens bronne het Aboobaker die kommissie van nepotisme, binne-gevegte en ‘n gebrek aan professionaliteit beskuldig.

Oudpresident Thabo Mbeki, die beplanningsminister, Trevor Manuel en die oudministers Mosioua Lekota, Ronnie Kasrils en Alec Erwin sal verskyn.

Die burgemeester van Kaapstad, Patricia de Lille, wat beskou word as die persoon wat die beweerde bedrog oopgevlek het, sê die kommissie moet ‘n kans gegun word om sy werk te doen.

De Lille het haar kommer uitgespreek omdat die Seriti-kommissie van ondersoek na die wapentransaksie binne ses maande aan president Jacob Zuma moet verslag doen.

Sy sê die president self word by van die bewerings betrek.

Die ondersoek na die omstrede wapentransaksie in die laat negentiger-jare, begin vandag met hul openbare sittings.

Die onafhanklike verdedigingskenner, Helmoed-Romer Heitman sê teen die tyd het diegene wat by korrupsie betrokke was waarskynlik reeds hul voetspore doodgevee. – RSG

Joe Slovo se revolusie in 6 bedrywe

Die afgelope tyd is dit asof die werklikheid stadig besig is om by Afrikaners in te sink. Selfs in die Nasperskoerante is daar deesdae min van die blinde lofsange aan ons “wonderlike grondwet” wat so tien, vyftien jaar gelede algemeen in die blaaie van Beeld, Die Burger en Rapport gevind kon word.

Die “wonderlike grondwet” bevat geen artikel wat eiendomsreg beskerm nie. Die onlangse Onteieningswet sien daar taamlik sinister uit en met rede. Dit is bedoel om die beplande grondgryp glad te laat verloop.

Ewe kommerwekkend is dat iemand soos Max du Preez, wat al dekades lank as kulturele marxis en propagandis help om die land al hoe meer radikaal na links te sleep, vandeesweek openlik verklaar dat “ons by Zimbabwe se florerende plase kan gaan leer”. In die Engelse koerante met hul groot getalle swart lesers, bepleit hy drastiese optrede teen Afrikaanse boere.

Ons is tans besig om die vrugte te pluk van die verwarring wat in die vroeë negentigerjare geheers het. Niemand het toe mooi besef wat aangaan nie. Die media het Mandela as ‘n Messias opgehemel en om die rugbywêreldbeker te wen, was al doelwit wat daar bestaan het.

Dat daar destyds ‘n duistere spel aan die gang was, is gewis. Uit vele van mnr. FW de Klerk se onlangse uitsprake blyk dit dat hy met vooraf bedagte rade opgetree het en waarskynlik nou met vreemdelinge saamgewerk het om die land se kiesers om die bos te lei en die SA Weermag buite aksie te stel. Waar het jy al gehoor van ‘n leier wat sy eie generaals afdank terwyl sy vernaamste vyand hom met geweld dreig?

Dis asof al die stukke van die legkaart nou eers in plek val. Soos ‘n drama wat stadig voor ons op die verhoog ontvou, kan ons sien hoe die revolusie voor ons afspeel. Aanvanklik was dit huiwerig, subtiel, maar gaandeweg kry die verhaal sy loop en kan ons nou sien hoe ons op die ontknoping afstuur. Die dramatiese finale bedryf lê nog voor.

Wat gaan ten einde laas van Afrikaners word?

Geen kommunistiese revolusie waartydens die land se bates onder dwang van een groep na ‘n ander verplaas word, het nog sonder grootskaalse geweld of selfs volksmoord plaasgevind nie. Die haat wat daar vir dekades jeens Afrikaners – “apartheid” is eintlik maar net ‘n metoniem vir “Afrikaners” – aangeblaas is, moet een of ander tyd tot uitbarsting kom.

Die afgelope paar dae het ek my verdiep in die geskiedenis rondom die Nasionale Party se kapitulasie in die vroeë negentigerjare, asook die planne van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty en sleutelfigure soos Joe Slovo en Ronnie Kasrils.

Tydens Operasie Vula het die hoof van die Nederlandse Anti-apartheidsbeweging, Connie Braam, die ANC en SAKP gehelp om tonne wapentuig in die land in te smokkel. Die plan was om, terwyl onderhandelings tussen die NP en ANC plaasvind, Suid-Afrika met geweld oor te neem. Destyds het die polisie die plan gefnuik, maar niemand weet wat intussen van daardie wapens en plofstof geword het nie. Dalk word van die wapens deesdae in plaasmoorde en huisrooftogte gebruik?

Dit word allerweë erken dat Slovo die meesterbrein agter die Suid-Afrikaanse revolusie was. Tesame met Joe Modise, het hy die ANC se terreurmag, Umkhonto we Sizwe, aangevoer. Slovo en ander het in die tagtigerjare die moontlikheid raakgesien om Afrikaners te verdeel deur veral die liberale skrywers en intellektuele van die res van die volk te vevreem. Hulle moes gebruik word om die weermag en veral die dienspligtiges te ondermyn. Vandaar die Dakar-byeenkoms van 1987 waar die ANC en SAKP die Afrikaanse skrywers en ‘n politikus soos Van Zyl Slabbert geparadeer het. Intellektuele besoekers aan die destydse Sowjetunie of Kuba is mos op soortgelyke sirkusagtige wyse aan die Westerse media vertoon. Kom, spring nou deur die ring, skrywertjies.

Om te onderhandel, is gesien as maar net ‘n eerste stap in die magsoorname, of soos dit in ‘n destydse dokument van die SAKP gestel is: The path to power. Waarskynlik het Slovo die dokument opgestel. Daarin stel hy dit klinkklaar dat daar ‘n soort staats- of magsgreep moet plaasvind in die vorm van wat hy op Engels ‘n seizure of power noem. Dié dokument het in 1989 verskyn. Omdat daar reeds agter die skerms onderhandelings tussen die NP en die ANC aan die gang was, bespreek hy insgelyks die moontlikheid van ‘n “onderhandelde skikking”. Onthou, dit was nog voor De Klerk aan bewind gekom het en beslis voor Mandela se vrylating.

Slovo praat egter nie van ‘n onderhandelde skikking nie, maar van ‘n “onderhandelde magsoordrag” (negotiated transfer of power op Engels). Van die begin af het hy dus twee moontlikhede voorsien: 1) ‘n revolusionêre staatsgreep na die klassieke kommunistiese model, of 2) ‘n onderhandelde magsoordrag soos daar uiteindelik plaasgevind het.

Die punt is egter dat, ongeag die manier waarop mag verkry sou word, die uiteinde steeds die “revolusionêre transformasie van die maatskappy” sou wees. Soos Slovo dit stel:

We should be on our guard against the clear objective of our ruling class and their imperialist allies who see negotiation as a way of pre-empting a revolutionary transformation.

Slovo was bang dat daar te vroeg onderhandelings sou plaasvind alvorens die revolusionêre beweging magtig genoeg was om sy wil te laat geld en wat daarom ‘n uiteindelike kommunistiese revolusie sou stuit deur bloot sekere hervormings aan te bring.

Terugskouend kan ‘n mens nou sê dat die Suid-Afrikaanse revolusie presies volgens Slovo se plan verloop het – en steeds sy gang gaan! Dis ‘n revolusie in ses bedrywe wat ons só kan opsom:

  1. Die vyand word verdeel. Omdat die NP, KP, NP, asook die skrywers, akademici en die breë Afrikaanse publiek in elk geval besig was om soos kat en hond onder mekaar te baklei, was dit nie eens nodig vir Slovo, Kasrils en ander om verdeeldheid te saai nie.
  2. Die onderhandelde magsoordrag vind plaas. Aanvanklik het Tertius Delport, die NP se hoofonderhandelaar, weerstand gebied en wou sekere waarborge vir minderhede in die grondwet ingeskryf sien, maar De Klerk dank hom summier af. Daarna gee hy vir Roelf Meyer carte blanche om enigiets te “onderhandel” wat vir die ANC aanvaarbaar sou wees. Hiermee is Slovo se wildste drome bewaarheid en soos Cyril Ramaphosa dit destyds gestel het, “gee die Boere die plaas weg”.
  3. Die staatsadministrasie, waaronder ook die weermag, polisie en die staatsmaatskappye soos Eskom, Transnet, Telkom, die N.O.K., ens., word omvorm en van Afrikaners gesuiwer. In die praktyk het Umkhonto we Sizwe die weermag en die polisie oorgeneem.
  4. Beheer oor die SAUK, die skole en universiteite stel die revolusionêre in staat om die bevolking na willekeur te breinspoel. Oordrewe voorstellings van blanke en Afrikanerboosheid tydens “apartheid” word oor en oor uitgesaai en ook in die skoolleerplanne opgeneem. Die akademiese vryheid wat die kommuniste in staat gestel het om hul idees so te sê vrylik onder die NP-regering te bevorder, word nou beëindig. Alle pro-Afrikaanse en pro-Afrikaner-intellektuele word uit die universitêre stelsel verban en slegs diegene wat aan die revolusie onderdanig is, word voortaan geduld.
  5. Ontwapening. Die nuwe wapenwet wat enkele jare gelede ingestel is, asook die afskaffing van die kommando’s, had ten doel om ons weerloos teenoor staatsgeweld te stel. Soos die Amerikaanse kommentator Alex Jones dit al telkens gestel het, vaardig alle totalitêre bewinde wette uit om hul burgers te ontwapen. Wanneer die staat ‘n monopolie op wapenbesit bewerkstellig het, gaan die diktator of revolusionêre bewind tot optrede oor.
  6. Tydens die sesde en finale fase van die revolusie vind daar, soos in Zimbabwe, ‘n grondgryp en grootskaalse onteiening of nasionalisering plaas. Daarmee word die rug van die vyandelike groep – in dié geval die Afrikanervolk – gebreek. Óf hulle vlug landuit met slegs die klere aan hul lywe, óf hulle word in konsentrasiekampe ingejaag waar hulle weens hul reeds bewese boosheid en rassisme die geregverdigde “straf van die verdrukte massas” moet verduur. Onder sulke omstandighede is volksmoord natuurlik nie die uitsondering nie, maar eerder die reël.

Soos Slovo dit in 1989 gestel het:

As always, we Communists, together with our brothers, sisters and comrades in the liberation alliance, will remain at our posts however long the road to victory. The perspective of a protracted struggle can never be abandoned. But we are also convinced that the situation has within it the seeds of a sudden transformation. We must prepare ourselves, and be ready. Our watch words are unity, organisation and struggle.

Tans gaan ons die laaste bedryf van die revolusie binne: grondonteiening en die finale vernedering en uitwissing – hetsy fisiek, hetsy geestelik of albei – van die Afrikanervolk.

Die meeste mense voel reeds intuïtief aan dat daar iets drasties in die land fout is. Die teks vir hierdie drama is jare gelede al geskryf en ons strompel fatalisties na ons beplande ondergang voort. Dit herinner my so effens aan die beroemde roman van Gabriel Garcia Márquez, Kroniek van ‘n aangekondigde dood. Ons weet reeds wat die einde van die storie is, maar stap vir stap moet ons die hele tragiese verhaal beleef.

Soos in ‘n nagmerrie, poog ons vergeefs om wakker te word, maar voel magteloos. Immers is ons oor jare gekondisioneer om hierdie soort slawetoestand te aanvaar. Die groep mense wat hulle van ons meester gemaak het, is uitgeslape, gewetenloos. Die meeste Afrikaners mor tevergeefs oor Jacob Zuma terwyl hy waarskynlik ‘n blote marionet of figurant in die hele drama is. Hulle stem almal vir mev. Helen Zille wat haarself onlangs in ‘n toespraak onthul het as een van die meesterbreine agter die revolusie, ten minste op dieselfde vlak as Joe Slovo of Ronnie Kasrils.

Arme Afrikanerskape wat so blind vir die werklikheid is, selfs al huiwer die mes al by hul kele.

Wat staan ons te doen?