SWAPO – praag.co.za

Leon Lemmer: Dirk Mudge oor die onafhanklikwording van Namibië

Dit is algemeen bekend dat Dirk Mudge (gebore in 1928) ‘n leidende rol in die onafhanklikwording van Suidwes-Afrika (SWA, nou bekend as Namibië) gespeel het. Die blanke bewind in Rhodesië (nou bekend as Zimbabwe) het in 1980 tot ‘n val gekom. Hiervoor moet John Vorster en Pik Botha ‘n mate van verantwoordelikheid aanvaar. In 1990 het dieselfde lot SWA getref. Hierdie magsoorgawe het plaasgevind met Vorster en daarna PW Botha as die Suid-Afrikaanse staatshoof, met Pik Botha deurgaans as die minister van buitelandse sake (1977-1994). Ek onthou hoe Vorster vertel het dat dieselfde lot as Rhodesië ons nie sal tref nie omdat Suid-Afrika ‘n “soewereine, onafhanklike staat” is. Oor SWA was die profesie dieselfde: “Dat wat in Suidwes-Afrika gebeur nooit in Suid-Afrika sou gebeur nie” (bron hier onder, p 374). Suid-Afrika se “bevryding” van blanke bewind in 1994 weerspieël egter in baie opsigte wat in hierdie twee buurlande (en veral in Namibië) gebeur het.

Mudge stel Vorster gunstig en PW Botha ongunstig voor. “My verhouding met PW Botha was so anders as dié wat ek met John Vorster – vir my altyd oom John – gehad het” (p 260). PW Botha was lus om Mudge te “donner” (p 259). Dit is moeiliker om Pik Botha, wat “‘n formidabele onderhandelaar was” (p 326), te karakteriseer. Mudge het gesê “dat Pik graag die bruidegom op elke bruilof en die lyk op elke begrafnis wou wees” (p 261, 400). Max du Preez noem Pik ‘n “cowboy-diplomaat” (p 16).

Sedert die onafhanklikwording van Zimbabwe en Namibië het die Suid-Afrikaanse nuusmedia in opvallende mate belangstelling in hulle verloor. Dit is nie polities korrek om oor die wanprestasies van ‘n swart bewind te berig nie. Omdat wat in SWA gebeur het nie altyd in detail bekend was nie, moet die publikasie van Mudge se outobiografie verwelkom word: Enduit vir ‘n onafhanklike Namibië (Pretoria: Protea Boekhuis, 2015, 551p, R350). Mudge skryf in merkwaardige besonderhede oor sy politieke loopbaan, vanaf die begin daarvan in 1961 tot in 1983 (tot by Hoofstuk 11). “Ek wou sover moontlik alles wat ek gedurende my lang en dikwels opdraande politieke lewe ervaar het op rekord plaas” (p 29). Hoofstuk 12, oor die gebeure van 1984 tot 1989, is egter sketsmatig, asook wat daarna gebeur het. Dit is asof die outeur moeg geword het om alles in dieselfde voortreflike mate as voorheen te vertel. Hoofstuk 13, oor die totstandskoming van die grondwet, is egter skitterend omdat ‘n potensieel saai onderwerp baie interessant aangebied word.

In die geheel beskou het Willie Breytenbach reg as hy hierdie boek “‘n monument vir gryskrag” noem (Netwerk 24, 6 deser). In sy resensie vra Breytenbach egter hierdie onvanpaste vraag: “Waarheen gaan hierdie dagboeke en dokumentasie eendag?” Mudge het uitdruklik geskryf: “Baie van die inligting wat ek in hierdie boek verstrek, kom uit dokumente, briewe, verklarings en toesprake wat ek jare lank tot my beskikking gehad het, maar intussen aan die Universiteit van Suid-Afrika geskenk het” (p 29).

Al was albei sy oupas Sappe (p 39) en sy pa ook (p 59) tot 1950 (p 74) was Mudge in sy jeug ‘n Afrikaner, bv lid van die Voortrekkers (p 56), die Nasionale Party (NP), die Rapportryers en die Broederbond (p 72). Hy is steeds ‘n lidmaat van die NG Kerk (p 72). In die politiek is hy tot groter verligtheid gebrei. Hy het tot die besef gekom dat buitelandse en internasionale faktore deesdae ‘n groot rol in die binnelandse politiek speel. Hy het apartheid afgesweer, in 1977 van die NP weggebreek en die Republikeinse Party (RP) gestig. Daarna het die veelrassige Demokratiese Turnhalle Alliansie (DTA), met die PR as deel daarvan, tot stand gekom. Die DTA was nodig om ‘n mate van verenigde weerstand teen die terroristiese South West Africa People’s Organisation (SWAPO) te bied. Dié DTA-weerstand was deurgaans vreedsaam. Die Suid-Afrikaanse veiligheidsmagte (weermag en polisie) het SWAPO militêr bestry. Interne politieke partye, soos die NP-SWA en RP, het nie inspraak in militêre besluite gehad nie.

Die teks is ‘n inskerping van, of skoling in, politieke verligtheid. Dit is reeds aan die begin duidelik. In die aanhef is daar ‘n aanhaling van die manteldraaier Abraham Lincoln en dan volg ‘n voorwoord deur die skynbaar onvermybare Max du Preez. Mudge word deur Du Preez in die konteks van “die mees uitmuntende Afrikaner-leiersfiguur” geplaas; iemand wat “nie in die eerste plek of eksklusief ‘n leier van Afrikaners” is nie, maar “ook ‘n volbloed Afrikaan” is (p 13). “Die eerste leier uit die hoofstroom Afrikaner-establishment wat besef het dat hy ook Afrikaan is, dat sy lot volledig [!] met dié van swart Afrikane verbind is en dit boonop sy politieke platform gemaak het, was Dirk Mudge … Mudge se ommeswaai van ‘n stoere Afrikaner-nasionalis en ondersteuner van apartheid tot ‘n bevryde Namibiese patriot wat teen rassediskriminasie veg, het oor ‘n paar jaar plaasgevind” (p 14). Let op die oordrywing wat so kenmerkend van Du Preez se joernalistiek is: volbloed, volledig, ommeswaai, stoere, bevryde Namibiese patriot. In werklikheid was Mudge se politieke ommeswaai nie so volledig soos Du Preez beweer nie en sy politieke “bevryding” het hom nie naasteby van sy Afrikanerkultuur laat afsien nie, soos hier onder blyk. In ruil vir Du Preez se voorwoord gee Mudge die volgende komplimentjie: “As dit nie vir Max du Preez en sommige media was nie, sou min mense in Suid-Afrika geweet het wat hier by ons in die politieke arena gebeur het” (p 422).

Een van Mudge se hoofargumente teen apartheid is dat blankes ‘n rasse- of kleurgroep is wat in Namibië verskillende etnisiteite, nasies, volks- of kultuurgroepe, soos Afrikaners, blanke Engelssprekendes en blanke Duitssprekendes, insluit. Deur nie-blankes saam te groepeer en van hulle te verwag om geriewe te deel, word ras of kleur eweneens as norm gebruik en verskillende etnisiteite saam gegroepeer, bv Basters, Boesmans, Capriviane, Damaras, Herero’s, Kavango’s, Kleurlinge en Namas (p 30, 56, 142, 213, 257, 290, 334, 371). Mudge aanvaar “dat differensiasie tussen mense op grond van hul bevolkingsgroep vir die grootste deel van die bevolking aanvaarbaar is, maar dat differensiasie op grond van kleur of ras vernederend is en nie verdedig kan word nie. Ek wil dit by wyse van ‘n eenvoudige voorbeeld illustreer. Elf verskillende skole vir die verskillende bevolkingsgroepe maak sin, maar slegs drie verskillende skole vir swart, wit en bruin mense is vir hulle [die swartes] nie verantwoordbaar nie, omdat dit slegs op kleur gebaseer is en nie met die taal- en kultuurverskille tussen verskillende swart groepe rekening hou nie. Dit het die indruk geskep dat dit slegs om die beskerming van die blanke groep gaan. Eweneens kan dit nie verdedig word nie dat sommige openbare geriewe slegs vir blankes gereserveer was, terwyl al die ander groepe geriewe wat vir ‘nieblankes’ afgesonder was, moes deel” (p 200).

As daar gebiedskeiding was, sou aparte geriewe vir die elf etniese groepe die ideale oplossing gewees het en dus ook die skepping van elf nasiestate, moontlik as lede van ‘n oorkoepelende federasie. Omdat al die etniese groepe se woon- en gebruiksgebiede nie sinvol sonder groot bevolkingverskuiwings geskei kan word nie, is almal sonder etniese onderskeid met onafhanklikheid saamgegooi. Myns insiens word die swartes hierdeur bevoordeel en die wittes (en in mindere mate die bruines) hierdeur benadeel en groot opofferings word van veral die blankes geverg. Dit is by uitstek een kleurgroep, naamlik die swartes, wat bevoordeel en ‘n ander kleurgroep, naamlik die blankes, wat in die nuwe opset benadeel word. Ontwikkelde Europese beskawing word nie op hierdie manier bevorder nie. Maar dan word beweer dat Westerse beskawing nie tot die norm verhef mag word nie, want dit sou minderwaardigheid by veral swart etniese groepe impliseer, wat taboe is.

Uiteindelik word die blankes tot in hierdie hoek gedryf: Dat bv “skoolintegrasie onafwendbaar is ten spyte van taal- en kultuurverskille” (p 370), al “was dit die DTA se beleid dat daar kultuurgebonde én ook oop skole moes wees” (p 382). In die praktyk word dit later: “Dat skole in die land toeganklik sal wees vir enige voornemende skolier” (p 417). Mudge wou hê dat die belangrikheid van “moedertaalonderrig in die een of ander vorm” erken word (p 446), maar daardie “een of ander vorm” toon reeds dat daar nie sterk hierop as ‘n onvervreembare reg aangedring is nie.

Wat hier gebeur het, is soortgelyk aan die erkenning in Suid-Afrika, nie van elf etniese groepe nie, maar van elf amptelike tale. Nege tale baat deurdat hulle amptelike status kry; iets wat hulle voorheen nie gehad het nie. Engels baat buitensporig omdat dit in die praktyk as feitlik die enigste amptelike taal funksioneer. Afrikaans, wat ‘n sterk funksionerende amptelike taal was, boet die meeste aan status in. ‘n Belangrike verskil met wat in die vorige paragrawe staan, is dat dit juis die koloniale en imperiale hooftaal, Engels, is wat sonder wroeging as die amptelike hooftaal in die Suid-Afrikaanse praktyk ingeburger is. In Namibië is Engels die enigste amptelike taal (kyk hieronder). Die skepping van elf etniese tuislande in Namibië is onprakties, maar elf amptelike tale word in Suid-Afrika die sotlike werklikheid al is dit eweneens heeltemal onprakties en natuurlik onekonomies.

Mudge vestig deurgaans die aandag op die verskil tussen “people” (die hele bevolking) en “peoples” (etniese groepe) (bv p 131). Hy verkies dat daar na “people”, die bevolking in sy geheel, verwys word en nie na “peoples”, dus bevolkingsgroepe, nie omdat dit aan afsonderlike ontwikkeling, oftewel ‘n vorm van apartheid, herinner. Tog sou afsonderlike gebiede vir al die etniese groepe (teoreties, maar nie prakties nie) die ideale oplossing gewees het.

‘n Ander kenmerk van Mudge se boek is die klem wat hy op medemenslikheid/menswaardigheid plaas. Hy wou hê dat blankes hulle “selfsugtige voorregte” moet prysgegee (p 175, 333). Daar moet ‘n gesindheidsverandering intree (p 199). Daar was ‘n verhoudingsprobleem (p 216). Soos in Suid-Afrika duik die gewilde frase van “hande vat” kort-kort op. Mudge fundeer sy standpunt op sy christelike oortuigings en ook op Hendrik Verwoerd se uitspraak dat “hy vir die swart inwoners van die land alles sou doen wat hy vir homself gun” (p 26, 152). In die jare sestig was Mudge nie blind vir kultuur- of ontwikkelingsverskille tussen wit en nie-wit nie: “Ons moet met ons hoër ontwikkelings- en beskawingspeil ‘n voorbeeld van wedersydse respekbetoning vir die nieblankes stel” (p 105). “Ek staan vandag nog daarby dat jy nie etniese, godsdienstige en selfs beskawingsverskille kan ignoreer wanneer na vreedsame oplossings gesoek word nie” (p 146). “My standpunt was dat ek my taal en my geloof beskerm wil hê” (p 447).

Voogdyskap word nie geïmpliseer nie. “Om die verskeidenheid van die skepping as argument te gebruik om teen mense wat eenders [?] geskape is te diskrimineer en hulle menswaardigheid te misken, het my gepla … Hoewel niemand die ryke verskeidenheid van die skepping ontken nie (dit selfs bewonder), kan niemand [?] op Christelike gronde aanvaar dat God minderwaardige wesens geskep het nie. As daar beskawings- en ervaringsverskille ontstaan het, moet die Skepper nie vir alles verantwoordelik gehou word nie” (p. 152-153). Mudge kon met hierdie soort redenasie ook ontken dat gestremdes in ‘n benadeelde posisie verkeer. Natuurlike/aangebore verskille word hiermee ontken. Alle verskille word oor die boeg van empiriese faktore, soos ervaring en opvoeding, gegooi, op die gevaar af dat as mense in die praktyk nie gelyk of eenders is nie, blankes vir die agterstande van nie-blankes verantwoordelik gehou kan word.

Dan word “gelyke geleenthede” die pleidooi (p 153); iets wat in die praktyk kwalik bygebring kan word. Vryheid om geleenthede te benut, moet eerder die wagwoord wees. “Geen politieke reëling in hierdie land wat vrede en voorspoed tot gevolg kan hê, kan plaasvind en kan ‘n sukses wees as ons nie die nieblankes se goedkeuring daarvoor kan kry nie” (p 147). Myns insiens is die probleem dat die nie-wit meerderheid hiermee ‘n vetoreg verkry wat nie aan die blanke minderheid gegun word nie. Naas kwantiteit/getalle moet kwaliteit/gehalte/meriete ook verreken word.

Die eerste SWAPO-vegters is in 1962 in Egipte opgelei en die eerste terreurdade is in 1965 in SWA gepleeg (p 122-123). Die amptelike beginjaar van die militêre stryd is egter 1966, met 26 Augustus wat deesdae ‘n openbare vakansiedag, Heroes’ Day, is (p 124-125). ‘n Positiewe klank is dat Mudge met verwysing na SWAPO by voorkeur van terroriste praat en selde van vryheidsvegters. Hy aanvaar ook dat die Suid-Afrikaanse weermag die militêre stryd teen SWAPO gewen het (p 24, 422). SWAPO kon nooit eens ‘n enkele militêree basis in SWA vestig nie. Die Verenigde Nasies (VN) het SWAPO egter as “die enigste ware en outentieke verteenwoordigers van die mense van Suidwes-Afrika erken” (p 159, 284).

In 1969 het die VN besluit om die gebied se naam na Namibië te verander. Hieroor was Mudge “baie ongelukkig en soos baie ander van my landgenote, het ek geweier om die nuwe naam te aanvaar” (p 134). Reeds in 1974 gebruik Mudge egter die naam Namibië in ‘n toespraak in die Wetgewende Vergadering (p 181). Soms kom Mudge se historiese DNS tog na vore, bv: “Dit het my gegrief dat sommiges die Afrikaners, die Boere, vir alles wat sleg was in die land verantwoordelik gehou het” (p 364). Ook: “Individue wat die minste of geen belasting betaal nie, baat dikwels die meeste uit belastinginkomste” (p 411) en hy sou dit nooit eens oorweeg om in ‘n SWAPO-kabinet te dien nie (p 522).

Daar was aanvanklik sprake van die verdeling van die land; dat die suide van SWA aansluiting by Suid-Afrika sou soek om oorheersing deur die swart meerderheid, die Owambo’s in die noorde, te voorkom (p 162). Owambo’s maak meer as die helfte van die land se bevolking uit. Daar was ook ‘n afskeidingsbeweging in die Caprivi, dus in die noord-ooste (p 509). Soos in die geval van Suid-Afrika het die koloniale grense egter behoue gebly en het die terroriste, soos in Suid-Afrika, politieke beheer oor die land in sy geheel verkry, hoewel SWAPO, soos die ANC, militêr glad nie die oorwinning behaal het nie. In albei lande het swart mag dus die oorhand gekry. Die koloniale grense is selfs uitgebrei deurdat ‘n ANC-gedienstige NP-regering op 28 Februarie 1994 die Walvisbaai-enklawe (1 124 km²) sonder slag of stoot gratis aan Namibië verkwansel het. Die VN het sedert 1978 hierop aangedring (p 286). Walvisbaai was al van 1878 af deel van die Kaapkolonie, maar volgens die VN se Veiligheidsraad “Walvis Bay must be reintegrated [!] into South-West Africa” (p 343).

Soos in Suid-Afrika was daar aanvanklik sprake van ‘n federale politieke bestel; iets wat baie nodig is in enige land met ‘n heterogene bevolkingsamestelling, dus vanweë verskille in bv etnisiteit, kultuur, taal en tradisie. Soos in Suid-Afrika is ‘n gesentraliseerde eenheidstaat, waarin die meerderheid op grond van een mens, een stem, die politieke mag inpalm, aan die hele gebied opgedring. In albei lande is die ydele hoop gekoester dat “geen minderheidsgroep deur meerderheidsgroepe oorheers sal word nie” (p 177). In ‘n poging om swart oorheersing te verdoesel, word groepregte deesdae in albei lande ontken. Pleks daarvan word net indiwiduele regte erken (p 188, 335, 432, 457). Op hierdie manier verkry net die meerderheid, die swartes, effektief groepregte, naamlik die reg om ander groepe te oorheers en alles wat daaruit volg, bv (teoreties) vrywillige assosiasie (p 335) maar in die praktyk gedwonge rasse-integrasie en proporsionele parlementêre verteenwoordiging vir die politieke partye pleks van die kiesafdelingstelsel (p 338). Sodanige resultate word “geregtigheid” genoem. In Namibië is daar blykbaar afgesien van die voorstel van ‘n proporsionele ten gunste van die kiesafdelingstelsel (p 508), maar in Suid-Afrika sit ons steeds met uitsluitlik proporsionele verteenwoordiging.

Soos Suid-Afrika het Namibië na bewering ‘n modelgrondwet (p 436, 440). Enigiets waarmee blankes se gesag ondergeploeg word, moet blykbaar goed wees. Volgens die aanhalings in die boek het die verrigtinge tydens die skryf van die grondwet (veral) in Engels geskied; die taal waarop SWAPO aangedring het. SWAPO se konsepgrondwet het as besprekingsdokument gefunksioneer (p 439). Dit is deur ‘n Suid-Afrikaanse regter, Ismail Mohamed (1931-2000), opgestel (p 439, 490). Dele is uit die Indiese grondwet oorgeskryf (p 490). Mohamed, met ‘n LLB-graad, is in 1996 deur Nelson Mandela as hoofregter bo ‘n blanke kandidaat, wat meer ondervinding en ‘n doktorsgraad gehad het, aangestel. Mohamed was bekend vir sy linkse politiek; vandaar retoriek soos die volgende: “Whereas these rights have for so long been denied the people of Namibia by colonialism, racism and apartheid; Whereas we, the people of Namibia, have finally emerged victorious in our struggle against colonialism, racism and apartheid” (p 441-442). In die Suid-Afrikaanse grondwet is daar ‘n soortgelyke klank: “We, the people of South Africa, Recognise the injustices of the past; Honour those who suffered for justice and freedom in our land.” Daar word dus weggespring uit die perspektief van die ANC en swartes. Eers daarna is daar ‘n kniebuiging na veral die blankes: “Respect those who have worked to build and develop our country.” Drie linkse Suid-Afrikaanse regsgeleerdes was by die formulering van sowel die Namibiese as die Suid-Afrikaanse grondwet betrokke: Arthur Chaskalson [(1931-2012, van Rivonia-faam en die eerste hoof van die Grondwethof], Marinus Wiechers [wat as rektor Unisa aktief verswart het] en Gerhard Erasmus [‘n Dakar-ganger] (p 458).

In die grondwetlike besprekings in Windhoek was daar dinge waarvan met vrug kennisgeneem kan word:

Gedagtig aan die Zuma-kabinet: “A proliferation of ministries would not serve us well” (p 453, 528). Die praktyk lyk egter soos in Suid-Afrika, want Mudge maak melding van “‘n onrealisties groot uitvoerende gesag” (p 528).
Mudge het tereg geoordeel “dat regstellende aksie op die fundamentele beginsel van gelykheid en vryheid van diskriminasie inbreuk sou maak” (p 497). Tog was sy DTA in beginsel ten gunste van regstellende aksie, maar dit het, soos in Suid-Afrika, ontaard in omgekeerde rassediskriminasie (p 456). Aanvanklik is voorgestel dat regstellende aksie na 25 jaar uitgefaseer moet word, maar Chaskalson was beswaard daaroor. Die keerdatum is geskrap omdat ‘n periode van 25 jaar deur die Grondwetkomitee as te lank beskou is (p 528). “Ek dink dit [die skraping] was ‘n oordeelsfout, want 25 jaar ná onafhanklikheid word regstellende aksie nog steeds op diskriminerende wyse toegepas” (p 470). Mudge meen sodanige regstelling “kan nie onbepaald voortgaan nie” (p 528). Dieselfde oordeelsfout is in Suid-Afrika gemaak; eintlik ‘n onvergeefbare onnoselheid. Dit is onwaarskynlik dat ‘n swart meerderheidsregering ooit van hierdie soort rassistiese bevoordeling van swartes en benadeling van blankes sal afsien. Die speelveld word doelbewus ongelyk gehou omdat die swartes nie sonder bevoordeling suksesvol met die blankes kan meeding nie.
Mudge het nie daarvan gehou dat Afrikaans ondergeskik aan Engels gestel word nie, maar pleks van op Afrikaans aan te dring, is SWAPO se wens glad te geredelik aanvaar, te wete die sotlikheid van Engels as die enigste amptelike taal in ‘n land waar Afrikaans dwarsoor die hele gebied, met die moontlike uitsondering van Caprivi, die eintlike openbare spreektaal is (p 464). “Die meeste van die nuwe amptenary kan Afrikaans praat” (p 527), is ‘n skrale troos, maar tog heelwat beter as die situasie in Suid-Afrika waar die oorgrote meerderheid werkers in die openbare sektor nie Afrikaans kan of wil praat nie. In sowel Namibië as Suid-Afrika is daar glad nie hard genoeg en met oortuiging om eerbare amptelike status vir Afrikaans geveg nie.

Ten spyte van ernstige tekortkominge roem Mudge daarop dat hy en sy DTA saam met SWAPO “vorm en inhoud aan die Grondwet van die onafhanklike Namibië gegee” het. “Die eindresultaat is ‘n Grondwet wat ‘n veelpartydemokrasie gevestig het wat die fundamentele regte en vryhede van elke persoon in Namibië beskerm en wat ‘n missie bevat om die welsyn van die land se mense, met spesiale klem op die minderbevoorregtes en benadeeldes, te bevorder” (p 520). Daardie “spesiale klem” herinner aan die propaganda van bevrydingsteoloë en dui daarop dat die belange of heil van al die inwoners nie in dieselfde mate nagestreef word nie. Soos in die Suid-Afrikaanse grondwet is daar oordrewe klem op regte wat nie met verpligtinge gebalanseer word nie.

VSA prys Swapo se onderhandelaar

Martti Athisaari het mbv die VN se Resolusie 435 in die laat sewentiger- en tagtigerjare gesorg dat die mag aan die verloorder Swapo in Suidwes-Afrika, vandag Namibië, oorhandig word.

Hy was eweseer by die konflikte in Noord-Ierland, Kosovo en Indonesië betrokke waar die VSA kon voordeel trek uit vredesonderhandelinge. Die VSA het hul grootste basis, Camp Bondsteel, in Kosovo opgerig danksy die Fin.

Camp Bondsteel is nooit afgebreek na die vrede in Kosovo gesluit is nie, en huisves selfs ‘n Thaise masseersalon.

Athisaari, wie se familie eers Adolfsen uit Noorweë geheet het, het in 1929 Finse burgerskap gekry en in 1937 hul van van Adolfsen na Athisaari verander. Sy jakkalsstreke om die “vrede” dmv geweld in Suidwes-Afrika af te dwing, is alombekend.

Hy het Brent Carlsson, ‘n Sweed, vervang as die VN se gesant. Carlsson is op 21 Desember 1988 in die Pan Am-vliegtuigongeluk dood, vermoedelik deur die Britse geheimediens neergeskiet, omdat hy ‘n ondersoek wou loods na uraan- en diamanthandel in die streek.

Athisaari was vanaf 1977 tot 1981 die VN se kommissaris van Suidwes-Afrika. Sy taak was om Swapo aan bewind te bring nadat dit duidelik geraak het dat die terroriste nie die mas gaan opkom nie.

Resolusie 435 van die Veiligheidsraad van die VN is in 1978 aanvaar, maar die implementering daarvan is meer as tien jaar later eers finaal voltrek.

Die Fin is in April 1989 as die VN se spesiale verteenwoordiger en hoof van die UNTAG-vredesmag na Namibië gestuur.

Hy het Swapo in staat gestel om die land vanuit Angola binne te val terwyl hy gesorg het dat Suid-Afrikaanse soldate “ter wille van vrede” moet terugtrek, maar die destydse administrateur-generaal, adv. Louis Pienaar, was glo ingelig oor sy plan.

Pienaar het Athisaari versoek om Suid-Arika toe te laat om troepe in die gebied te ontplooi en die situasie te stabiliseer. Suid-Afrikaanse troepe het Swapo-insypelaars teruggedryf.

In getuienis wat in September 2000 voor die Waarheids- en Versoeningskommissie in Suid-Afrika gelewer is, het dit aan die lig gekom twee lede van die destydse Burgerlike Beskermingsburo (BSB), Kobus le Roux en Ferdi Barnard, opdrag gekry het om Athisaari ‘n “goeie pak slae” te gaan gee.

Barnard het glo beplan om Athisaari in sy hotel op Keetmanshoop met ‘n vuisyster te gaan oorreed om aan Suid-Afrikaanse troepe toestemming te gee om Swapo te keer, maar Athisaari is gewaarsku om nie die vergadering by te woon nie.

Hy het nogtans daarna ingestem dat troepe teen die Swapo-inval ontplooi word.

Ná die Namibiese verkiesing in 1989 het Athisaari ereburgerskap verkry, terwyl Suid-Afrika aan hom die O.R. Tambo-toekenning gegee het vir “sy buitengewone prestasie as diplomaat en sy toewyding tot die vryheidsproses in Afrika en vrede in die wêreld”.

Dié toekenning moes waarskynlik eerder aan Le Roux en Barnard gegaan het vir hul moeite om die vredesproses nie te laat ontspoor nie. In plaas daarvan is die twee verguis.

‘n Duidelike aanduiding van die Fin se gewildheid by die Amerikaanse magskliek, is sy hagiografie in die New York Times.

Kort ná die Nobelprys vir Vrede in 2008 aan hom toegeken is, het dié koerant Athisaari se “warmte, patos, humorsin en oorredingsvermoë” geprys, waarskynlik weens sy onderdanigheid en kruiperigheid aan Washington.

In 1973 is Athisaari as Finland se ambassadeur in Tanzanië aangestel, met akkreditasie tot Zambië, Somalië en Mosambiek. In dié tyd het hy kontak gemaak met die Swapo-verteenwoordigers in Dar-es-Salaam en oudpres. Hifikepunye Pohamba, ontmoet.

Die Finse Sendinggenootskap is destyds deur die Rynse Sending uit Duitsland, genooi om in Suidwes-Afrika te werk.

Die eerste groep Finse sendelinge het in 1869 in Hereroland aangekom. Finland, soos Duitsland, het daarmee hul netwerk in ontwikkelende lande uitgebrei. Swapo se Nickey Iyambo, uiteindelik die land se vise-president, is op dié wyse deur Finland geborg.

Massa-aksie vir grond lei tot duisende aansoeke

Voorlopige getalle dui op nagenoeg 33 000 Namibiërs van verskillende ouderdomme en oor kleurgrense wat Vrydag as deel van die landwye massa-aksie eise vir erwe by plaaslike owerhede ingedien het.

“Ons sien wie almal alleen eet; ons wil ook eet. As hulle nie vir ons grond gee nie, sal ons sand in hul maaltye sit,” het Job Amupanda gewaarsku.

Amapundu en Dimbulukeni Nauyoma het hulself as “grondaktiviste” van die Regstellende Herposisioneringsveldtog (AR) beskryf.

Volgens Amupanda sluit hierdie getal nie die meer as 14 000 aansoeke in wat op 21 November verlede jaar by die Windhoek munisipaliteit ingedien is nie.

Die getalle wat die AR-aktiviste gister gerapporteer het, is soos volg: Windhoek (ongeveer 2 500 aansoeke), Walvisbaai (meer as 9 500), Okahandja (bykans 4 000), Swakopmund (meer as 3 500), Ondangwa (bykans 2 500 aansoeke), Ongwediva (2 500), Oshakati (2 500), Keetmanshoop (meer as 800), Otjiwarongo (bykans 2 000), Tsumeb (bykans 2 500) en Rundu (meer as 300).

Met baie getalle wat nog uitstaande is, sê die grond-aktiviste was die massa-aksie ’n reusesukses.

“Dit is duidelik uit hierdie getalle dat die grondkwessie ’n landwye probleem is,” het Amupanda gesê.

Volgens die AR-groep het die massa-aksie op ’n vreedsame wyse plaasgevind ondanks “sekere politici” se pogings om te verhinder dat dit gebeur.

Amupanda het gesê ’n politikus op Rundu het so ver gegaan om ’n “mol”, wat slegs bekend is as Kupembona, te betaal om waninligting oor die massa-aksie te versprei.

“Die jeug moet hierdie mol uitsnuffel en identifiseer en van hom ’n verduideliking eis,” het hy geëis.

Die AR-groep het weer eens benadruk dat hy munisipaliteite tot 31 Julie geleentheid gee om grond aan die jeug te verskaf. So nie, sal hulle eenvoudig grond beset, het Amupanda opnuut gedreig.

Op Grootfontein het die gerugte van ’n grootskaalse opmars na die munisipale kantore en massa-optrede teen 11:00 Vrydag die rondte gedoen, maar volgens die woordvoerder van die munisipaliteit, mnr. Luke Salomo, het niks gebeur nie.

Teen 16:00 Vrydag toe die munisipale kantoor gesluit het, is net 75 aansoeke ontvang.

Grootfontein het twee weke gelede 130 gedienste erwe beskikbaar gestel en ’n verdere 137 gedienste erwe is verlede jaar vir die massa-behuisingsprojek beskikbaar gestel. Benewens hierdie erwe is geen gedienste erwe op Grootfontein beskikbaar nie.

Op Otjiwarongo is altesaam 1 846 aansoeke Vrydag ontvang. Die skakelbeampte van die munisipaliteit, me. Adelheid Shilongo, sê die dorpsraad sal nou briewe waarin ontvangs van die aansoeke erken word, aan al die aansoekers stuur.

“Ons sal maar moet wag ek hoor wat die ministerie van streek- en plaaslike regering, behuising en landelike ontwikkeling ons aanbeveel om te doen,” het sy gesê.

Op Ongwediwa het aansoekers reeds vanaf 09:00 voor die dorpsraad se kantoor saamgedrom. Mnr. Peter Tuhafeni, organiseerder van die massa-aksie op dié dorp, het aan Nampa gesê 2 230 jeugdiges het eise ingedien. Mnr. Malakia Petrus, ’n lid van die dorpsraad se bestuurskomitee, sê hierdie aansoekers se name sal by die bestaande waglys vir grond gevoeg word en hulle sal nie voorkeurbehandeling kry nie.

Die massa-aksie vir Rundu is op die nippertjie gekanselleer ná ’n mediakonferensie deur die Swapo-leierskap in Kavango-Oos waarin lede van die party versoek het om hulle nié deur die AR-aktiviste te laai mislei nie. Nampa berig jeugdiges sonder grond het nietemin individuele eise by die dorpsraad ingedien.

Uit Keetmanshoop word berig die munisipaliteit het nagenoeg 150 aansoeke vir grond ontvang. Lede van die polisie het ’n oog oor die verrigtinge gehou, maar alles het vreedsaam verloop. Die aansoeke is deur die Swapo Jeuliga se penningmeester vir die Khomasstreek, mnr. Lukas Shekwaanyena, ingevorder.

Raspolitiek maak van Namibië eenpartystaat

Politieke ontleders kla dat Namibië ’n eenpartystaat is omdat die opposisie te verdeeld is.

Vorige pogings om ‘n koalisie tussen opposisiepartye te vorm, het ook skipbreuk gelei weens Swapo se onbeskaamde rassebeleid.

Alhoewel die Demokratiese Turnhalle Alliansie (DTA) goed in die onlangse verkiesing gevaar het, is daar nie gemeenskaplike gronde vir samewerking met ander partye nie, meen sommige ontleders.

“Ons het die Republican Party (RP) en die Rally for Democracy and Progress (RDP) gehad en dit het nie gewerk nie. Ek sien net geen basis vir ’n betekenisvolle koalisie nie,” het dr Nico Horn gesê.

“Die National Unity Democratic Organisation (Nudo) en die United Democratic Front (UDF) is baie etnies. Hulle moet dit oorweeg om hul vlerke te sprei” het Horn gesê.

Hy meen voorts dat die president van DTA, mnr. McHenry Venaani, dit ook sterk moet oorweeg om sy party se voorkoms te verander en dit te herbou.

“Die RP lyk nie of hulle weet wat hulle doen of vir wie hulle teiken nie. Ek weet hulle het onlangs gesê wit mense is apolities. Dit is nie waar nie, daar is geen party wat eksklusief die wit mense se belange verteenwoordig nie,” meen Horn.

Volgens dr. Henning Melber, sal Namibiese politiek na die afgelope verkiesing nog meer gekenmerk word deur eenparty-oorheersing.

In sy ontleding “The people have voted – or not”, gepubliseer deur die Nordiese Afrika-instituut, sê Melber die opposisie in die land is duidelik meer verdeeld as ooit, wat hul swakheid as politieke krag benadruk.

Namibië bly volgens Melber ’n de facto eenparty-demokrasie en hoewel die land ’n veelpartystelsel het, gereeld verkiesings hou, demokratiese grondwetlike beginsels, beskermde burgerlike vryhede, ’n redelik onafhanklike regbank en onafhanklike media het, is daar geen gelyke speelveld nie.

Omdat net Swapo geld en middele het om die massas te mobiliseer, bly party, regering en staat volgens Melber ongesond ineengestrengel.

Opposisiepartye het verlede week op ’n vergadering besluit om opsies vir toekomstige samewerking tussen die partye te oorweeg.

Hulle sal ook ’n oudit van al die beweerde ongerymdhede gedurende die verkiesings doen.

Swapo spoeg vuur oor grond

Die amptelike bekendstelling van Namibië se geskiedkundige Nasionale Aksieplan vir Menseregte 2015 – 2019 is Dinsdag oorskadu deur die pres. Pohamba se woede-uitbarsting teen koloniale grondbesitters en diegene wat oor grondbelasting kla.

President Hifikepunye Pohamba het vir ’n tyd van sy amptelike toespraak afgewyk en sy aanval begin deur uit te vaar teen die “Duitsers” en die “apartheid-regime” asook die Ruiterstandbeeld wat vroeër voor die Alte Feste-museum gestaan het.

“Toe ons die Ruiterstandbeeld verwyder het, het ons ’n nuwe monument opgerig wat vertel wat werklik gebeur het”.

Pohamba het verwys na Namibiërs van Europese oorsprong wat nie oor die verlede wil praat nie.

“Hulle kom van die Europese vasteland, maak van ons slawe en doen allerhande dinge met ons.” Volgens Pohamba moet oor dié dinge gepraat word. “Ons kinders moet weet; dis ons geskiedenis.”

Hy het verwys na Namibië se geskiedenis van Duitse heerskappy en jare van apartheid.

“Mense is doodgemaak. Eers deur die Duitsers en toe deur die apartheid-regime. Dié wat oor die grens gevlug het, die vlugtelinge, is oor die grens gevolg en by Cassinga doodgemaak.”

Vandag, sê Pohamba, is dit hierdie einste mense wat nou as die kampioene van menseregte gesien wil word.

Hy het verwys na petisies wat die destydse Swapo-leiers opgestel en aan die Verenigde Nasies voorgelê het. Hul pleidooie het egter op dowe ore geval, sê Pohamba, omdat die meerderheid wat dit moes aanhoor, van Europese oorsprong was.

“Ons het teen die wit mense van Europa gepraat wat gekom het om ons híér te koloniseer!”

Volgens Pohamba is dit dieselfde mense wat blyk die grootste kampvegters vir menseregte te wees.

Hy het na Namibië se stryd om onafhanklikheid as “lank en bitter” verwys, met “kosbare lewens wat geoffer is.”

Pohamba het ook ’n woord vir buurland Suid-Afrika gehad en gesê hulle is deur die Europeërs ondersteun.

“Toe ons gevra het vir soldate, toe sê hulle ee’.”

Die staatshoof het teenoor gaste by die geleentheid erken hulle sou seker eerder wou hê hy moet “diplomasie” oorweeg, maar gesê “die waarheid moet vertel word”.

Pohamba het in die destydse Rhodesië gaan draai en verwys na die dag toe Ian Smith aan bewind gekom het.,“Ons (Swapo) het gevra vir optrede. Niks.”

Maar, het hy getier, vandag is dit dieselfde mense wat, wanneer iets in dié land gebeur en veral as dit oor die omstrede grondkwessie gaan, sanksies teen Zimbabwe toepas. “Maar julle kon dit nie teen Ian Smith doen nie, dis nie regverdig nie! Ons raak emosioneel, want ons het die gruweldade gesien!”

Hy het 21 Maart 1990 as ’n “glorieryke dag” beskryf toe die “las” verwyder en die “toekoms omhels” is. “Al ons mense, nie net swart nie. Wit ook, ja, selfs dié wat ontplooi is om gruweldade teen swart Namibiërs te pleeg.”

Volgens Pohamba was dit stigterpresident Sam Nujoma wat vir rekonsiliasie gevra het. “Dit was nie maklik om te aanvaar nie, maar dis waarom ’n mens die man bewonder.” Die staatshoof het gemaan dit is nie net gebaseer daarop om “saam met ’n wit man aan ’n tafel te eet nie,” maar ook op grond.

Hy het uitgevaar teen dié wat grond van swart mense gekonfiskeer het, maar dit nie wil laat gaan nie.

“Die basis van die vryheidstryd was nie om net saam aan die tafel te eet nie!” Pohamba het beklemtoon menseregte sluit die reg tot grond in. “Ons mense voel gediskrediteer omdat hulle nie grond besit nie, grond wat besit word deur die kinders van dié wat gekom het om ons te koloniseer!”

Hy het ook vuur gespoeg teenoor dié wat oor grondbelasting kla. “Hulle wil nie hê die regering moet die geld hê om die grond van hulle te koop nie, dis wat dit indirek beteken!”

Hy het wel lof gehad vir Swapo se besluit om gelyke verteenwoordiging tussen mans en vroue as deel van hul partystrukture te hê. “Dis ’n weerspieëling om te wys mans en vroue is gelyk.”

Bron: Die Republikein

‘Regstellende herposisionering van grond’

Julius Malema en sy hordes is nie alleen nie. Die Swapo Jeugliga se geskorste mnr. Job Amupanda het pas aangekondig hy wil grond gryp.

Amupanda wil volgende Vrydag 2 000 aansoeke vir erwe in “die elite buurt” Kleine Kuppe by die Windhoek munisipaliteit indien.

Hy het ‘n beroep op grondlose Namibiërs gedoen om by dié aksie betrokke te raak.

Die munisipaliteit sal agt maande tyd gegun word om die aansoeke af te handel.

Indien hulle nie gehoor gee nie, sal oorgegaan word tot “regstellende herposisionering” van grond in “ryk en gegoede” voorstede soos Kleine Kuppe, Avis, Eros, Auasblick en Klein-Windhoek, sê Amupanda in ‘n verklaring wat vanoggend uitgereik is.

Politieke ontleders is egter dit eens dat mnr. Job Amupanda se skielike bedanking uit die Swapo Jeugliga (SPYL) se nasionale uitvoerende komitee, nie die regerende party se politieke planne op die vooraand van die verkiesing gaan verongeluk nie, het die Republikein berig.

Amupanda, voorheen die jeugliga se sekretaris van inligting, publisiteit en mobilisasie, het bedank. Dié stap volg ná hy eergisteraand met mnr. Nangolo Mbumba, sekretaris-generaal van Swapo, en dr. Elijah Ngurare, leier van die SPYL, asook ander lede van die regerende party, vergader het.

Amupanda het sedert Sondag die tonge laat klap toe hy onwettig ‘n erf in Kleine Kuppe in Windhoek afgesteek het. Dié stap het hy “regstellende herposisionering” gedoop.

Hy gaan homself nie langer ten gunste van lede van die Swapo-party verloën nie, het Amupanda gisteroggend in ‘n verklaring gesê.

Hy het ook uitgevaar teen Swapo-lede wat volgens hom die kluts kwyt is. Amupanda sê hy is nie bereid om soos ’n eerbiedige dienskneg die vrede te bewaar met die hoop dat hy daarvoor vergoed sal word nie.

Pogings is aangewend om hom sover te kry om sy siel te verkoop en na ander se pype te dans, onreëlmatighede mis te kyk, net handjies te klap en liedjies te sing, sê hy.

“Dít kan ek nie toelaat nie. Ek weier om die ander wang te draai soos wat die Bybel ons geleer het. Die situasie het onuithoudbaar geword, soveel so dat die nasionale uitvoerende komitee (van SPYL) iets heeltemal anders geword het as wat ons gedink het,” sê hy.

Amupanda bly egter aan as lid van die sentrale komitee, maar gaan hom voortaan op aktivistiese veldtogte toespits en meer tyd in die nedersettings en landelike gebiede deurbring.

“Ek gaan nou hoofsaaklik op regstellende herposisionering konsentreer en die jeug mobiliseer sodat ons leiers besef hoe ernstig die grondkwessie is en dat oplossings gevind moet word voordat dit te laat is,” se Amupanda.

Op sosiale media het die nuus van Amupanda se bedanking soos ’n veldbrand versprei. Daar is kwaai gegis dat hy gedwing is om van sy posisie afstand te doen.

Mbumba het dit ten sterkste ontken. Slegs “Swapo-kwessies” is tydens Dinsdagaand se vergadering bespreek, het hy gesê.

Intussen meen die politieke ontleder, mnr. Graham Hopwood, dat Amupanda se bedanking geen impak op Swapo se ondersteuners gaan hê nie, aangesien hy steeds deel van die party bly.

“Miskien as hy uit die party bedank en ’n beroep op sy ondersteuners gedoen het om níé die party te steun nie, sou dit ietwat van ’n verskil gemaak het,” het Hopwood gesê.

Hopwood sê die lojaliteit teenoor Swapo lê baie diep en dat stemme nie maklik na ’n ander party geskuif kan word nie. Kiesers gaan ook nie sommer níé aan die verkiesing deelneem nie.

Prof. Bill Lindeke, nog ‘n politieke kenner, sê Amupanda se bedanking is buitengewoon, veral in Swapo. Dit het hom egter ook nie heeltemal verras nie.

“Amupanda het homself meer as een keer in konflik geplaas en is waarskynlik gevra om te bedank, aangesien hy die party onder verdenking geplaas het. Wat ons nou wil sien, is hoe ver is hy bereid om te gaan,” sê Lindeke.

Nampol skiet ‘struggle kid’ dood

Een van die slagoffers van die skermutseling tussen die polisie en die ‘Struggle Kids’ by Swapo se hoofkantoor in Windhoek, het dood onder ‘n goue kombers langs die pad gelê Woensdagoggend.

Die jong vrou is tydens ‘n skermutseling tussen die polisie en betogers in Windhoek in Namibië doodgeskiet, waar politieke geweld nie dikwels voorkom nie.

Twee polisiebeamptes is glo ernstig beseer tydens die betoging voor die hoofkwartier van die land se regerende party, volgens sekere bronne. Die Republikein het egter berig dat drie lede van die polisie, Nampol, gewond is.

Die 26-jarige Frieda Ndatipo was een van die sogenaamde kinders van vryheidsvegters wat werkgeleenthede van die regering eis.

Polisiebeamptes sê die betogers het stokke, klippe en vuurwapens by hulle gehad, maar die betogers ontken dit.

Die eerste minister Hage Geinob het Ndatipo se dood as ‘n tragiese en ongelukkige gebeurtenis bestempel.

Volgens inligting het die ‘Struggle Kids’ die een kant van die pad beset, terwyl die polisie die ander kant bewaak het.

Die ‘Struggle Kids’ het eers die aftog by Swapo se hoofkantoor geblaas nadat die weermag se hulp ook ingeroep is.

Die oorlog is nog lank nie verby nie

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

So pas het ek twee YouTube-video’s gekyk. Die eerste is ‘n musiekvideo van Bok van Blerk wat omtrent ewe patrioties as die De la Rey-video is, Die Kaplyn.

Die titel van die tweede video, veel langer, het by my taamlik verwagting geskep: Betrayed. Ek het gehoop dat dit oplaas vir mense perspektief sou gee oor die grensoorlog en veral dan die verraad wat FW de Klerk en Roelf Meyer teen die soldate gepleeg het. In die laaste paar minute is daar wel sprake van ‘n soort misnoeë met die oorgawe aan… nie net die ANC nie, maar ook SWAPO. Dog werklike ontleding, begrip, bestekopname? Nee, daarvan was daar min sprake. Maar kyk dit gerus, al is dit net om te besef aan watter gevaar ons troepe destyds blootgestel was, ter wille van hartelose politici wat net planloos voortgeploeter het.

Weliswaar het Rusland intussen verander en bedreig ons nie meer soos in die dae van die Angolese oorlog nie, maar al ons ander vyande is nog steeds op hul pos, met sommige sterker en aggressiewer as ooit. ‘n Afgetrede kolonel in die weermag is lief om te sê: “Die oorlog is nog steeds aan die gang. Die kaplyn het net van die grens tussen Angola en Namibië na rondom jou bed verskuif .”

Dis humor, maar wrang. Hoeveel van ons mense word nie deesdae op hul plase, in hul huise en selfs in hul slaapkamers aangeval en doodgemaak nie? Daarom steek daar ‘n groot stuk waarheid in sy stelling. Soos ek al voorheen gesê het, heers daar tans ‘n konflik in Suid-Afrika wat die Pentagon se definisie van lae-intensiteitsoorlog volmaak pas:

… a political-military confrontation between contending states or groups below conventional war and above the routine, peaceful competition among states. It frequently involves protracted struggles of competing principles and ideologies. Low-intensity conflict ranges from subversion to the use of the armed forces. It is waged by a combination of means, employing political, economic, informational, and military instruments. Low-intensity conflicts are often localized, generally in the Third World, but contain regional and global security implications.

Kom ons kyk kortliks hoe hierdie definisie van lae-intensiteitskonflik by die huidige Suid-Afrika pas. Dit druis teen my literêre beginsels in, maar kom ons nommer aspekte van die huidige konflik.

Toegegee, ons word nie letterlik deur ‘n ander staat vanuit die lug met bomme bestook nie, maar vir seker is daar “groepe” in hierdie land wat kwalik hul vyandigheid jeens ons bedek. Luidens bogaande definisie, is hul vyandigheid benede konvensionele oorlog maar bokant roetine-mededinging.
Dit ly geen twyfel dat daar by ons ‘n uitgerekte stryd tussen mededingende beginsels en ideologieë heers nie. Die soort aangepaste kommunisme wat die ANC en SAKP tans aanhang, staan in stryd met die Afrikaner se ekonomiese konserwatisme en Christelikheid.
Ondermyning en die gebruik van gewapende magte. Is plaasmoordenaars wat dikwels in groepe van vier of vyf ons mense aanval, “gewapende magte” of nie? Wie lei hulle op? Wie verskaf aan hulle wapens, waaronder ook outomatiese wapens? Dit is alles tergende vrae wat niemand nog na behore beantwoord het nie. Ondermyning is ‘n wye begrip, maar as ons sien hoe ons deur staats- en privaatagente gedurig gemanipuleer word, hoe daar van buite af konstant onmin en verdeeldheid tussen Afrikaners – selfs op sosiale media – gesaai word, dan is dit tog helder dat ons deur vyandelike groepe ondermyn word?
Kombinasie van gevegsmiddele, waaronder politieke, ekonomiese, inligtings- en militêre instrumente. ‘n Mens sou dink, noudat die ANC en die SA Kommunisteparty totale beheer oor die staat, die SAUK en groot dele van die ekonomie uitoefen, sou hulle “tevrede” wees. Inteendeel, die propaganda- en inligtingsoorlog teen Afrikaners was nog nooit so intens soos tans nie. Daar word ook van politiek en wetgewing gebruikgemaak om ons meedoënloos af te takel. Lyk my die einddoelwit is om die laaste Afrikaner in ‘n plakkerskamp te kry, landuit te verdryf of, les bes, dood te maak.

Na bewering het die Duitse regering en die Nazi-party in ‘n kasteel buite Berlyn byeengekom om die “eindoplossing” teen die Jode te bespreek en in werking te stel. Daar is ‘n dokument wat as die Wannsee-protokol bekendstaan en wat die notule van dié vergadering bevat. Ek weet nie waar en wanneer die Afrikaner se vyande, sowel in ons land as daarbuite, bymekaargekom het om hul eie Wannsee-vergadering te hou nie. Dalk was dit in ‘n luuksehotel in die buiteland of miskien was dit ‘n geheime kabinetsvergadering waar Pieter Mulder toevallig nie teenwoordig was nie. Maar dat ons vyande planmatig te werk gaan, is helder.

Vandaar dus hierdie lae-intensiteitskonflik wat dag na dag, maand na maand, jaar na jaar, teen ons woed. Elke moontlike vastrapplekkie – ek praat nie eens van magsbasis nie, want dit het ons lank nie meer nie – waaroor die Afrikaner beskik, moet stelselmatig onder hom weggekalwe word. Sy grond, sy universiteite, sy maatskappye, sy skole, sy kerke, selfs sy effens groter kultuurverenigings soos die ATKV. Maar ook: die wese van sy identiteit en sin vir wie hy is.

Verby is die dae van “versoening”, wat in elk geval ‘n slenter was om ons, naïef, vredeliewend en goedgelowig soos ons is, gerus te stel. Terwyl die weermag, polisie en inligtingsdienste stelselmatig “getransformeer” word. En noudat feitlik alle magsinstrumente in die hande van die vyand is, word daar tande gewys…

Die Verenigde Nasies praat van identiteitsoorlog om konflikte soos dié tussen die Israeli’s en die Palestyne of tussen die Toetsi’s en Hoetoes van Rwanda te omskryf. Wat anders is hier by ons aan die gang as ‘n identiteitsoorlog?

Soms wil dit vir my voorkom asof ons al 200 jaar lank in dié oorlog betrokke is, of selfs 400 jaar as ons die vroeë oorloë tussen Engeland en Nederland hierby inreken. Immers is die oudste gebou in ons land, die Kasteel, deur Jan van Riebeeck en daaropvolgende goewerneurs opgerig om ons teen Engelse skepe te beskerm! Die oorloë teen die Xhosas in die laat aqtiende en negentiende eeue het ‘n honderd jaar geduur, van 1779 tot 1879. Gedurende daardie oorlog het die Fingo-stam aan die kant van die blankes teen die amaXhosa geveg. Hulle het uiteindelik die Ciskei as tuisland ontvang. Die laaste leier van die Ciskei, Oupa Gqozo, het sy matriek in Afrikaans afgelê.

Wat was die eerste ding wat Ronnie Kasrils gedoen het toe hy weer terug in die land is? Hy het na die Ciskei toe opgeruk om van Oupa Gdozo ontslae te raak en sodoende ‘n moontlike swart bondgenoot van die destydse Afrikanerregering te neutraliseer.

Met leiers soos FW de Klerk en Roelf Meyer was dit natuurlik nie nodig om enigiemand te neutraliseer nie. Hulle het sommer vanself besluit dat volslae oorgawe beter as enige verdere bakleiery gaan wees en sodoende ‘n streep deur 400 jaar se geskiedenis getrek. Oor die afgelope tien jaar en meer het elke denkende Afrikaner wat daar nog oor is hom of haar al teen die groteske verraad van 1994 uitgespreek.

Ons vyande sien dit egter glad nie as verraad nie. Hulle sien dit as hul logiese oorwinning oor ons. Trouens, ek hoor elke dag mense op Twitter en elders wat sê dat ons “dankbaar moet wees dat ons nie almal doodgemaak is nie”. Ons moet bly wees ons lewe nog, want die magtige ANC-SAKP-COSATU-alliansie het ons militêr, sielkundig en ideologies verslaan.

Die meeste Afrikaners beskou dit egter as verraad, dat daar onder voorwendsel van “onderhandeling” eintlik oorgawe plaasgevind het. Ons vyande het soveel minagting vir ons vermoëns dat hulle die oorgawe as onvermydelik en vooraf bestem sien. Waarskynlik is die waarheid iewers tussenin: nóg verraad, nóg neerlaag kan die komplekse wyse waarop ons onderwerp is, verklaar.

Want, synde ‘n lae-intensiteitskonflik (LIK), het die oorlog soveel fasette. In weerwil van sy enorme middele, waaronder die ambassades, inligtingsdienste, die SAUK, simpatieke mediagroepe, ens., het die ou regering die propaganda-oorlog loshande verloor. ‘n Mens hoef nie ‘n briljante veggeneraal te wees om dit te weet nie: as jou troepe geestelik, ideologies of met propaganda oorwin word, is hulle verslaan.

Die Chinese wysgeer Soen Tsoe het gesê:

Want om ‘n honderd oowinnings in ‘n honderd veldslae te behaal, is nie die toppunt van vaardigheid nie. Om die vyand te onderwerp sonder om te veg, is die toppunt van vaardigheid.

Is dit nie wat Joe Slovo, Ronny Kasrils en hul paar swart luitenante soos Mandela of Cyril Ramaphosa reggekry het nie? Om ons te onderwerp sonder om te veg?

Dis nie so sleg om te verloor nie. Duitsland het twee wêreldoorloë verloor en verteenwoordig vandag die grootste ekonomie in Europa. Wat dié land op die slagveld verloor het, het hy deur harde werk in vredestyd weer ingepalm.

Die Afrikaner sal moet besef dat sy stryd nog lank nie verby is nie. De Klerk en die vorige NP-regering het met menselewens gespeel. Hulle het ons Afrikanerseuns gestuur om op die slagveld te sterf sodat hulle “bietjie tyd kon koop voor hulle oorgee”. Waarom dan hoegenaamd weerstand bied? vra ek.

Oor die afgelope twintig jaar het jaarliks veel meer Afrikaners in hierdie oorlog – ons gewelddadige “vrede” – gesterf as wat alstesaam in byna dertig jaar van grensoorlog omgekom het. Om nie te praat van al die ander verliese wat ons aanhou om op soveel gebiede te ly nie.

Iewers sal ons die streep moet trek. Al is dit in die kombuis. Sodat ons en ons geliefdes nie meer in ons beddens hoef te sterf nie.

Die oomblik wat ons besluit het dat ons wel in die land wil oorbly, dat ons wel wil oorleef, is daar ‘n duisend en een dinge wat ons kan begin doen om te hergroepeer en weerstand te bied.

Pallo Jordan van die ANC het ‘n dekade of wat gelede smalend gesê dat die ANC maar kan maak wat hy wil, want “by die vyand is die wil om weerstand te bied eenvoudig nie teenwoordig nie”.

Dit mag waar wees, dat ons ons wil om weerstand te bied, verloor het. Dit maak my trouens mismoedig as ek altyd net argumente hoor oor hoe ons “alles moet aanvaar, want danksy De Klerk se oorgawe is daar niks aan te doen nie”.

Dog plek-plek is daar nog rebelle onder die Afrikaners. Ons is nog in staat om te rebelleer.

En soos ons grootste Afrikanerdigter, N.P. van Wyk Louw, gesê het:

Opstand in ‘n volk is net so noodsaaklik soos getrouheid. Dit is nie eens gevaarlik as rebellie misluk nie. Wat wel gevaarlik is, is dat ‘n hele geslag verby sal gaan sonder protes.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Max du Preez se pa en familie die skuldiges

Mak du Preez, bietjie verwaarloos van voorkoms, was onlangs op TV in gesprek met Rian van KykNet-faam wat self sy eie probleme rondom geslagsidentiteit ervaar. ‘n Mens kan dalk die aanklank van dié twee by mekaar verstaan, gesien in die lig daarvan dat Max voel dat dr. Dan Roodt verlief is op hom.

Max voel ook dat dit sy pa se skuld is dat hy so eerlik is om intense empatie met swartes te ervaar. Hy het blykbaar gebroke gevoel oor ‘n sterwende swart SWAPO-man wat vir hom vra: “Het die baas vir my water?” Hierteenoor vind hy die huidige wrede moorde op blankes deur swartes nie eens belangrik genoeg om oor te praat nie. Hoekom sy pa vir hom kwaad was tot kort voor sy dood is ‘n duister saak en die dominee-familie is ook skuldig weens hulle invloed op sy teder kindergemoed – dié Max het dit moeilik gehad.

Vandaar sy gereelde, beledigende uitbarstings in die media teen dr. Dan Roodt van PRAAG.

free casino games to play

Swapo se greep dalk verslap

Namibië se regerende party gaan moontlik sy greep op die land verslap sien met die uitdaging van ‘n wegbreekparty wat ook aan die verkiesing deelneem.

Pres. Hifikepunye Pohamba was Vrydag van die eerste stemgeregdigdes wat sy kruisie getrek het.

Pohamba se SWAPO-party het die nuwe opposisie verwerp en gesê die verkiesing sal ‘n oortuigende oorwinning vir dié land se voormalige guerrilla-beweging beteken.

Altesaam veertien partye sal meeding vir stemme van die ongeveer 1,2 miljoen geregistreerde kiesers uit ‘n bevolking van byna 2 miljoen.

Namibië se voormalige minister van buitelandse sake, Hidipo Hamutenya, hoop om SWAPO se absolute meerderheid met sy Rally for Democracy and Progress (RDP) party, wat in 2007 gestig is, ‘n knou toe te dien.

Pohamba is persoonlik deur dié land se eerste demokraties verkose president, Sam Nujoma, as sy opvolger gekies.

Lojaliteite teenoor Nujoma en sy party is steeds sterk en die regering word geprys vir die daarstelling van ‘n vreedsame en stabiele demokrasie, maar daar heers toenemende kommer oor SWAPO se houvas op die land.

Stemmery het volgens berigte glad verloop tot dusver, alhoewel ‘n paar logistieke probleme op plekke aangemeld is.

Die verkiesingskommissie van Namibië moes ook die getal geregistreerde kiesers laat hersien, nadat opposisie partye dié syfer van 1,36 miljoen kiesers, uit ‘n bevolking van 2 miljoen, bevraagteken het aangesien 50% van die bevolking onder die ouderdom van 16 jaar is.

Stemme sal nou ook vir die eerste keer by die stemlokale self getel word om knoeiery deur partye hok te slaan.

Die stembriewe is ook in Suid-Afrika herdruk na dit aan die lig gekom het, dat ‘n maatskappy wat deur SWAPO besit word, die stembriewe gedruk het.

Daar is altesaam 987 stemlokale en 580 mobiele-stembusse wat voorsiening maak vir die land se bevolking wat wyd oor ‘n ongenaakbare landskap versprei woon.

Die uitslae sal vanaf Maandag bekend gemaak word.

‘Witmense is giftige slange, ‘ sê Nujoma

Witmense, Amerika en Brittanje was die afgelope naweek in die visier van oudpresident Sam Nujoma toe hy Saterdag ’n Swapo-vergadering op Ongwediva in die Oshana-streek toegespreek het, het Die Republikein op 22 September berig.

Nujoma het gesê: “Witmense is nie eerlik nie. Hulle is soos ’n giftige slang. Om saam met witmense te wees, is soos om ’n giftige slang in jou slaapkamer te hê.”

Nujoma het die vergaderinggangers daaraan herinner dat Namibiërs vir te lank onderdruk was.

“Witmense het ons te lank uitgetart. As hulle dit weer begin, sal ons met hulle afreken.”

Nujoma het met verwysing na die inheemse volke se weerstand teen koloniale besetting gesê: “Die Duitsers het watergate in die Omaheke-streek vergiftig sodat Herero-vroue nie meer in staat sou wees om meer as twee of drie kinders te hê nie.”

Volgens hom vergeet ’n oortreder maklik, maar ’n slagoffer vergeet nooit. Voorts het hy op “die imperialiste”, gefokus en meestal Amerika en Brittanje vir sy sterkste kritiek uitgesonder.

Volgens hom is Brittanje besig om Zimbabwe met onnodige ekonomiese sanksies te vernietig. “President Robert Mugabe het niks verkeerd gedoen nie.

Al wat hy gesê het, is dat die witmense in vergelyking met die swart meerderheid te veel grond besit. Kom ons deel, dit is al wat president Mugabe gevra het.”

Mnr. Nujoma het gewaarsku dat enige aanval op Zimbabwe as ’n aanval op die hele SAOG beskou sal word.

“Wie ook al aan Zimbabwe raak, raak aan die hele SAOG. Kom ons staan gereed om die imperialiste te beveg.”

Volgens Nujoma het die imperialiste Afghanistan en Irak aangeval en hulle is besig om nog Asiatiese lande te bedreig.

“Asiate en Angolese is ons vriende. Hulle het ons gedurende die bevrydingoorlog gehelp. Ons moet dit nooit vergeet nie,” het hy gesê. Volgens hom is Amerika en Brittanje kriminele wat nie menseregte ken nie.

“Ou wa mono OmuIngilisha, denga komutwe” (“Wie ook al ’n Engelsman ontmoet, slaan hom dood”).

Intussen het die Nasionale Menseregtevereniging (NSHR) in ‘n verklaring gesê Nujoma het net weer eens sy haat teenoor witmense gewys. Mnr. Phil ya Nangoloh sê die gedragskode vir politieke partye stel dit duidelik dat sprekers op vergaderings nie geweld mag aanhits nie.

Daarom sê hy sal dit interessant wees om te sien hoe pres. Hifikepunye Pohamba sy voorganger se uitsprake gaan hanteer.

топкарго