Pallo Jordan – praag.co.za

Pallo Jordan, ere- en akademiese doktorsgrade

In die nuwe Suid-Afrika is waardes omgekeer. Karel Schoeman het verwys na die “omgedopte” land (Die laaste Afrikaanse boek, 2002, p 423, 431). Kwaaddoeners (bv terroriste) beklee van die hoogste poste. Geweldenaars word as voorbeeldige vredemakers en versoeners vereer. Tog word gemaak asof die misdaadgolf in die land nie verklaar kan word nie. Dít terwyl dit duidelik is dat misdaad seker die lonendste, suksesvolste en omvattendste plaaslike bedryf is. Daarenteen word mense met gesonde waardes, wat die land ontwikkel en opgebou het, vertel dat hulle vir hulle gedrag verskoning moet vra en genees moet word.

Die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK) was tydens die “bevrydingstryd” ‘n nes van doodgewone misdadigheid, soos oproer, vandalisme en brandstigting. Sulke dade is gepleeg en blatante anti-blanke gesindheid is geopenbaar onder die dekmantel van die stryd teen apartheid. Pas het die UWK dit nodig gevind om van hierdie voorbokke elk met ‘n kanselierstoekenning te vereer, onder die voorwendsel dat hulle ook tot transformasie in tersiêre onderwys (dus die uitvoering van ANC-beleid) bygedra het. Die volgende bruines is vereer: Russel Botman (postuum), Brian Figaji, Jakes Gerwel (postuum), Jonathan Jansen, Nicholas Morgan, Brian O’Connell, Franklin Sonn en Derrick Swartz (Die Burger, 29.08, p 6; 30.08, p 5). Ek moet byvoeg dat nie almal van hulle hulle (noodwendig) aan misdade skuldig gemaak het nie. Die punt is dat die UWK nie ongekwalifiseerd trots op al hierdie alumni behoort te wees nie. Die motivering vir hierdie toekennings is eerder gedienstigheid aan ANC-politiek as gesonde akademie.

Minstens twee van die genoemde agt (O’Connell en Sonn) het al ‘n eredoktorsgraad ontvang, wat hulle skynbare onvermoë kamoefleer om op grond van navorsing ‘n akademiese doktorsgraad te verwerf. Daar moet duidelik tussen ‘n ere- en ‘n akademiese doktorsgraad onderskei word. Hierdie onderskeid is soortgelyk aan die verskil tussen die Nobel-vredesprys, wat in Noorweë ontvang word, en die ander Nobel-pryse, wat in Swede toegeken word. Die Nobel-vredesprys gaan dikwels aan wanpresteerders, bv moeilikheidmakers, wat eerder onrus stook as vrede bewerkstellig. Die ander soort Nobelpryse is veronderstel om te gaan aan mense wat werklik gepresteer het. Insgelyks word eredoktorsgrade dikwels toegeken vir nie- of wanprestasie, terwyl akademiese doktorsgrade veronderstel is om toegeken te word aan diegene wat ‘n rits grade verwerf het, daarna oorspronklike navorsing gedoen en die resultate bevredigend gedokumenteer het.

Ek moet byvoeg dat Richard van der Ross by dieselfde geleentheid ‘n toekenning ontvang het. ‘n Mens kan hom egter nie oor dieselfde kam as die ander agt skeer nie. Hy is bv heeltemal geneë om sy bruin etnisiteit te erken, terwyl (van) die ander geneig is om opportunisties swart te wil wees. Toe Van der Ross die UWK-rektor was, was die beswaar teen hom, afkomstig van bruines soos die genoemde agt, dat hy polities te gematig en te beskaaf was om geweld te bevorder. Dit is selfs teen hom gehou dat hy in ‘n blanke woonbuurt grootgeword en gewoon het en daar geleer het om ordentlike Afrikaans en Engels te praat.

Die aanleiding vir my skrywe is eintlik Pallo Jordan, daardie ANC-bevrydingstrydros wat jare lank in ANC-geledere as ‘n intellektueel beskou is, onder meer omdat hy beweer het (of daar sonder meer aanvaar is) dat hy na suksesvolle navorsing ‘n doktorsgraad verwerf het. Dit het onlangs geblyk dat hy een van baie in die nuwe Suid-Afrika is wat sy CV onregmatig aangedik het. Jordan het sy siel verkoop deur hom valslik as ‘n intellektueel voor te doen. Hy praat tereg van sy “Faustiaanse pakt” (Rapport Weekliks, 24.08, p 2). Dit plaas linksgesindes, soos Amanda Gouws, in ‘n dilemma. Ons het hier, soos haar kollega aan die Universiteit Stellenbosch (US) en die kampusgewete Anton van Niekerk dit sou stel, met ‘n paradoks te make (Die Burger, 26 Augustus, p 13). ANC-sikofante, dus kruiperige vleiers, praat prominente ANC-lede graag goed, maar hier word hulle met Jordan se onvoorbeeldige gedrag gekonfronteer. Hoe nou gemaak, as jy die ANC nie skade wil berokken nie?

Gouws het in haar rubriek (Die Burger, 25.08, p 8) ‘n interessante eierdans uitgevoer. Dit is sy wat in rubriek na rubriek vroue ophemel en mans afkraak; veral mans wat wit en polities konserwatief is. In sy boek, Maties en Afrikaans (2013), toon Pieter Kapp aan dat Gouws deurgaans teen ‘n Afrikaner- en Afrikaanse US gekant was. Soos Russel Botman gee sy voorkeur aan klasse waar sowel Afrikaans as Engels die voertaal en gedwonge rasse-integrasie die noodwendige gevolg is; ‘n opset wat teenproduktief vir optimale leer en destruktief vir Afrikaans is. Maar daar is nog ‘n tipiese Gouws-rede vir haar standpunt: “Vir Amanda Gouws het transformasie die skep van ‘n kultuur behels waar swartes en vroue tuis sal voel” (p 105-106).

Maar kom ons kyk wat hierdie dame (as dit die regte woord is) in haar rubriek skryf.

“Laat my begin deur te sê dat Pallo Jordan ‘n groot intellektueel is … Daar is geen twyfel dat hy ‘n doktorale proefskrif sou kon skryf en die titel sou kon kry nie. Maar dit gaan hier oor die feit dat hy homself hierdie titel toegeëien het sonder om die werk te doen om dit te verdien. ‘n Mens moet hom bewonder dat hy die eerbare ding gedoen het om as ‘n lid van die parlement en die ANC te bedank. Dit sê iets van sy integriteit in ‘n tyd van omtrent daaglikse onthullings oor mense wat oor hulle kwalifikasies lieg.”

Gouws, wat so graag enige konserwatiewe of behoudende politieke neiging by blankes verdoem, spreek geen werklike of duidelike veroordeling van Jordan se gedrag uit nie. Sy bewonder hom omdat hy beter as ander is deur te bedank. Dit dui glo op sy integriteit, oftewel eerlikheid, terwyl die kern van sy verknorsing juis sy jare lange self-uitgedinkte oneerlikheid is. Gouws bring ook die polities korrekte geheul met potensiaal in die prentjie, terwyl daar geen sprake van werklike akademiese prestasie by Jordan is nie. Maar dan kom sy met hierdie skokkende voorstel: “dat ‘n universiteit vir Jordan ‘n eredoktorsgraad behoort te gee.” Dus, aangesien Jordan nie deur navorsing ‘n akademiese doktorsgraad verwerf het nie, waarom nie ‘n moeitelose eredoktorsgraad aan hom toeken nie? Dus, gee aan hierdie swarte wat hy begeer, al is daar geen noodsaak daarvoor nie. Polities korrek is dit die regte ding om te doen. Blou Willem verwys in sy rubriek na Gouws se oorverligte voorstel en skryf dat aan Jordan seker die graad “doctor honoris kroeksius” toegeken gaan word (Die Burger, 9 deser, p 13).

Gouws toon aan hoe daar met die induktiewe wetenskaplike metode op grond van sommige gevalle tot veralgemenende gevolgtrekkings gekom word. Daar is talle mense, veral swartes, wat in die nuwe Suid-Afrika in hulle CV’s oor hulle formele kwalifikasies lieg en in baie gevalle daarmee wegkom. Maar Gouws besef blykbaar nie die gevaar wat daar in haar voorstel skuil nie. Moet almal wat soos Jordan ‘n doktorsgraad begeer en soos Jordan daaroor gelieg het nou ‘n akademies waardelose eredoktorsgraad kry, of wil Gouws uitsluitlik ten gunste van Jordan diskrimineer? Haar redenasie toon myns insiens baie duidelik dat eredoktorsgrade ‘n anti-akademiese onding en ‘n absurde/paradoksale universitêre skepping is.

Nie al die koerantlesers het Gouws se teks instemmend gelees nie. Die eerste een wat gereageer het, René H Truter, Bellville, gaan egter grootliks akkoord met Gouws se uitlatings. Truter loof die eerbare weg wat Jordan gevolg het en hoop “dat die Pallo-faktor ‘n rimpeleffek sal hê op die vele ander politici wat onder verdenking staan” (Die Burger, 26.08, p 12).

Oud-akademikus, Kaapland, is meer krities. Hy wys tereg daarop dat rubriekskrywers soms sukkel om ‘n onderwerp te vind wat die moeite werd is. Gouws se rubriek belig hierdie probleem. Hy bevraagteken Gouws se aanname dat Jordan oor die potensiaal beskik om ‘n proefskrif suksesvol te voltooi. Hy dink klaarblyklik aan ‘n vorige era toe akademiese standaarde gerespekteer is, want hy vertel van die volgende insident:

“Toe ek ‘n ruk gelede gevra is om as mede-eksaminator ‘n proefskrif te beoordeel wat ingegee is by ‘n Suid-Afrikaanse universiteit wat laag staan op die merietelys van navorsingsuitsette, kon ek gou vasstel (danksy ‘doktor’ Google) dat dit saamgestel is uit ‘n sewetal hoofstukke wat bloot van die internet gestroop en met weinig wysigings saamgevoeg is as ‘proefskrif’. Toe ek dit uitlig, is ek hoflik onthef van my plig as mede-eksaminator. Die ‘doktorsgraad’ is later toegeken” (Die Burger, 28.08, p 20).

Dit is onwaarskynlik dat dit ‘n fiktiewe of unieke geval is. ‘n Oud-kollega het my onlangs meegedeel dat sy ‘n aanstelling as eksaminator van ‘n magisterverhandeling aangebied is op voorwaarde dat sy ‘n slaagpunt toeken, want die kandidaat is swart en mag glo nie druip nie. Sy het die akademiese integriteit gehad om die aanstelling te weier. Die geval waarna Oud-akademikus hierbo verwys, is waarskynlik ‘n tradisioneel nie-wit (veral swart) universiteit. Die geval waarna my oud-kollega verwys, is egter ‘n tradisioneel wit en daarby ‘n eens gerekende Afrikaanse universiteit. ‘n Verdere en sekerlik ernstiger probleem is dat diegene wat op hierdie manier ‘n sogenaamde akademiese magister- of doktorsgraad verwerf het om etniese of seksistiese redes voorkeur geniet wanneer bv dosente en navorsers aangestel en later bevorder word.

Die bekende akademikus en literator, Joan Hambidge, het ook tot die debat toegetree. Sy verwys na Jordan se “fantoom-PhD” (Die Burger, 29.08, p 18). Tereg vestig sy die aandag op die rol wat emosie/sentiment, dus die sug na politieke korrektheid, in die geval Jordan speel.

“Die eis in sekere kringe dat Jordan nou ‘n eredoktorsgraad moet kry vir sy intellektuele werk, is eweneens omstrede. ‘n Eredoktorsgraad is ‘n toekenning vir lewenswerk binne ‘n gemeenskap … Hoe sou ‘n mens ‘n eregraad toeken aan iemand (en nou kyk ons net na die CV) wat jakkalsdraaie gooi? … Die emosionele verduidelikings van Jordan se optrede van akademici (soos oor sy vader se lot in die ou bestel) kan niks regmaak nie. Daar is geen leedvermaak in my skrywe nie, net die versoek dat ons akademiese standaarde in besonder troebel tye moet eer.”

Daar is dosyne universiteite in die land. Aan baie van hulle word daar meer as een gradeplegtigheid per jaar gehou. By iedere sodanige geleentheid is daar die skynbaar onweerstaanbare begeerte om meerdere eredoktorsgrade uit te deel. Die gevolg is dat feitlik enige bekende in die openbare lewe (bv politici, vermaaklikheidsterre) deesdae so ‘n akademies waardelose sertifikaat (dikwels selfs meer as een) het. Omdat die meeste van hierdie ontvangers gewoon nie die vermoë het om navorsing te doen en ‘n proefskrif suksesvol te voltooi nie, is hulle maar te gewillig om hulleself op hierdie manier in die openbaar te laat “vereer”.

Eredoktorsgrade het skynbaar die vermoë behou om ego’s te streel, maar hulle ondergrawe die akademiese aansien van sowel akademiese doktorsgrade as diegene wat hierdie eens gesogte kwalifikasie na baie jare van studie verwerf het. Eredoktorsgrade help ook om die akademiese naam van universiteite in te plof. Dit is eintlik onbegryplik waarom universiteite op hierdie manier en veral op so ‘n groot skaal en met soveel oorgawe hulle eie aansien ondermyn. Dit moedig ongetwyfeld die verlaging van akademiese standaarde aan.

Waarom moet party mense swoeg voor hulle as doktor aangespreek kan word, terwyl ander dieselfde titel op ‘n skinkbord ontvang? Waarom besluit die komitee van universiteitshoofde nie dat hierdie sotterny dadelik moet end kry nie? Die afskaffing van hierdie wanpraktyk is sekerlik wenslik. Andersins moet dit ‘n hoogs uitsonderlike geleentheid wees wanneer ‘n universiteit tot so ‘n toekenning oorgaan; dus net na buitengewone en akademies-tersaaklike prestasie deur iemand. Die ideaal is dat as iemand ‘n doktor wil wees, hy so ‘n graad op ‘n suiwer akademiese manier moet verwerf.

Wat ook uitgewys moet word, is dat daar in die nuwe Suid-Afrika die slegte gewoonte posgevat het om veral “struggle-helde”, dus onrusstokers, moeilikheidmakers, selfs terroriste, vir hulle wan- of misdadige gedrag met eredoktorsgrade te beloon. Sulke mense word dus vereer vir oneervolle gedrag; ‘n uiterste Anton van Niekerk-paradoks. Histories is die universiteit en wat daarmee saamhang, bv grade, ‘n produk van Europese beskawing. Op die kontinuum van beskaaf/onbeskaaf is universiteite, oftewel die akademie, by die beskaafde en misdaad, bv terrorisme, by die onbeskaafde pool. Dit is dus uiters onverantwoordelik van universiteite as hulle hulle moontlik tradisioneel goeie naam weggooi deur toonbeelde van onbeskaafdheid, soos terroriste, te vereer met die toekenning van ‘n sertifikaat wat deur leke met die hoogste akademiese kwalifikasie verwar kan word.

Pallo Jordan het vir SA Joodse firma in Londen gewerk

In ‘n onlangse berig in City Press vertel Pallo Jordan (tot onlangs “doktor” Pallo Jordan) dat hy in Londen vir ‘n versekeringsmaatskappy, Abbey Life Insurance Company gewerk het wat aan ‘n Joodse Suid-Afrikaner behoort het. Die eienaar, Joel Joffe, is intussen ‘n Britse adellike gemaak en staan deesdae as “Baron Joel Joffe” bekend.

Die aanhaling in City Press lui soos volg:

Jordan worked as a clerk for the Abbey Life insurance company established by exiled South African lawyer Joel Joffe (now a British peer, Baron Joffe). His company provided work for South African exiles.

Oliver Tambo se huis in Muswell Hill, Londen, wat onlangs deur die SA regering vir R30 miljoen aangekoop is

Hierdie onthulling volg op ander wat aantoon in welke mate die ANC in ballingskap so byna-byna ‘n frontorganisasie van Suid-Afrikaanse en veral Johannesburgse Jode was. Oliver Tambo, wat jare lank die leier van die ANC was, het ‘n huis ontvang van Hilda Bernstein, vrou van die Rivonia-beskuldigde Rusty Bernstein. Hilda, wat as Schwarz gebore is, se pa was ‘n oortuigde Bolsjewis wat van Rusland afkomstig was en sy is van kleins af as kommunis opgevoed. Rusty Bernstein is ook die skrywer van die ANC se “Freedom Charter” wat vandag steeds as die rigsnoer vir die party en selfs Suid-Afrika se beleid aanvaar word.

In 1968 was die ANC besig om as organisasie dood te loop toe die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty onder Joe Slovo, ‘n Jood wat in Lithaue gebore is, beheer daaroor by die konferensie in Morogoro, Tanzanië, verkry het.

Deesdae spog vele Jode oor hul rol om die vorige Afrikanerregering omver te werp, ook in ‘n poging om die kritiek wat Israel tans as “apartheidstaat” te verduur, teen te werk. Een so ‘n skrywer, Maurice Ostroff, skryf oor die vele Jode wat teen Afrikaners opgestaan het en kritiseer die Moslems vir hul destydse konserwatisme en gebrek aan revolusionêre vuur:

Terwyl Afrikaanse koerante dikwels die Jode daarvan beskuldig dat hulle die apartheidsbewind ondermyn, deur na die hoë persentasie Jode onder die blankes wat deur die polisie aangehou word, te verwys, het Die Burger in ‘n reeks van twee artikels die Moslemgemeenskap vir sy samewerking aangeprys. Die Burger skryf: “Gematigde Moslemgeestelikes op die Skiereiland is van mening dat nie eens burgerlike ongehoorsaamheid vir die Moslemminderheid in Suid-Afrika toelaatbaar is nie en dat hulle die wet behoort te gehoorsaam. Ook verkeer Moslems onder die verpligting om eerder te onderhandel indien hulle die politieke stelsel verdrukkend of onregverdig vind.”

Hilda Bernstein het die optog van swart vroue op 9 Augustus 1956 na die Uniegebou gereël wat tans met ‘n jaarlikse vakansiedag, Vrouedag, herdenk word.

Die huis in Muswell Hill, Londen, waarin Oliver Tambo en sy vrou Adelaide gewoon het, is onlangs deur die Suid-Afrikaanse regering vir 1,7 miljoen pond (ongeveer R30 miljoen) aangekoop en sal in ‘n museum omskep word.

Pallo Jordan maak plek vir volgende soustreinryer

Pallo Jordan se gebrek aan ‘n kwalifikasie het dalk “uitgelek” tot voordeel van Nick Koornhof, voormalige Cope-LP, wat nou kan terugkeer parlement toe as ANC-lid in Pallo Jordan se plek.

Jordan het Maandag as ANC-LP bedank en aangebied om sy pos in die ANC se nasionale uitvoerende komitee (NUK) te verlaat en as ANC-lid te bedank.

Dit volg ná berigte in die Sunday Times dat sy kwalifikasies vervals is.

Koornhof is volgende op die ANC se lys. Hy was ook voorheen ’n NP-LP en later lid van die DP. Koornhof wag nou vir dat Jordan amptelik bedank voor hy op die soustrein klim.

As ANC-LP “hoop hy om by die parlementêre portefeuljekomitees oor onderskeidelik finansies en omgewingsake in te skakel en die nasionale ontwikkelingsplan en versoening te bevorder”.

Intussen is bevestig dat Jordan 30 jaar gelede sy doktorsgraad van die tydskrif Africa Confidential “verwerf” het.

Africa Confidential is ’n Britse publikasie wat sedert 1960 met Afrika-politiek gemoeid is. Die tydskrif het Jordan glo verkeerdelik as ‘n doktor beskryf.

Luidens sy amptelike CV wat op die regering se kommunikasie-en-inligtingsdiens (GCIS) se webwerf verskyn, het Jordan aan die Universiteit van Wisconsin in Madison in die VSA gestudeer en later ’n nagraadse kwalifikasie aan die London School of Economics ontvang.

Jordan het sedert hy in 1990 na Suid-Afrika teruggekeer het die titel “doktor” gebruik.

Prof. Stephen Ellis, wat van 1986 tot 1991 redakteur van Africa Confidential was, het aan Beeld gesê hy was bewus van Jordan se leuens.

“My vermoede is dat Africa Confidential in ’n stadium (waarskynlik in die tyd voor my redakteurskap) ’n artikel ingehad het wat verkeerdelik ’n doktorsgraad aan Jordan toegedig het.

“Jordan het van die idee gehou en nie net nagelaat om mense reg te help wat na hom as doktor verwys het nie, maar die titel in die openbaar begin gebruik,” het Ellis gesê.

Pallo Jordan bedank as ANC-LP

Die ANC het die bedanking van sy senior LP en voormalige minister, Pallo Jordan, as Parlementslid aanvaar.

Gwede Mantashe het namens die party gesê die ANC het ‘n gedetailleerde verduideliking ontvang. “Getrou aan sy karakter, het hy om verskoning gevra aan die ANC, en Suid-Afrika as ‘n geheel,” het Mantashe gesê.

Jordan het aangebied om uit die parlement te bedank, sowel as die NUK van die ANC en van die party, het Mantashe gesê.

“Die ANC se nasionale amptenare [top ses ampsdraers van die Party] aanvaar hierdie bedankings uit die parlement,” maar Jordan se lidmaatskap van die NUK en die ANC “is eers na die strukture van die organisasie verwys”, het hy gesê.

Sy besluit om die politiek vaarwel toe te roep, volg na onthullings dat hy glo oor sy akademiese kwalifikasies gelieg het.

Die Sunday Times het vroeër berig dat nie een van die universiteite wat op sy CV gemeld word, kon bevestig dat hy enige grade by hulle verwerf het nie en hy kan ook nie aanspraak maak op ‘n doktorsgraad nie.

Die ANC se Sekretaris-Generaal, Gwede Mantashe, sê Jordan moet tyd gegun word om die kwessie te verwerk. Die voorbarige Jordan is jare lank te koop geloop met sy “titel” as een van die groot intellektuele van die ANC.

Hy het wittes dikwels daaraan herinner dat hy betitel is en daarop aangedring dat hy so aangespreek word. Hy het selfs mense op openbare platforms betig as hulle hom nie as “doktor” aangespreek het nie.

Die luukse huis waarin hy in Kaapstad se voorstad van Oranjezicht woon, staan verlate, met die posbus wat oorloop.

Maandag was ‘n dag van hoë politieke drama vir die vermeende bedrieër wat glo vroeër erken het dat hy ‘n “Faustiaanse” ooreenkoms aangegaan het. Dit is egter nie duidelik wie die duiwel was met wie hy die ooreenkoms aangegaan het nie.

Die ANC-hoofsweep Stone Sizani het gesê die kwessie het niks te doen met die Parlement nie. Hy het aangesluit by die groep Joodse intellektuele by die Daily Maverick wat Jordan verdedig het as ‘n uitnemende “intellektueel” wat nie kwalifikasies nodig het nie.

Vroeër het Sizani gesê publisiteitsoekers het die oproep vir Jordan se bedanking gedoen omdat hy die Parlement mislei het oor sy kwalifikasies.

“Akademiese kwalifikasies is nie onder die grondwetlike vereistes om vir lidmaatskap van die parlement te kwalifiseer nie,” het Sizani gesê.

Pallo Jordan is soek

Pallo Jordan is skoonveld. Die ANC kon nie onmiddellik bevestig waar Jordan is nie.

Die ANC-LP is uitgevang dat hy sy akademiese kwalifikasies versin het.

‘n Engelstalige Sondagkoerant het verlede week berig dat geen bewyse gevind kon word van Jordan se doktorsgraad nie.

Jordan het geen grade of diplomas aan die Universiteit van Wisconsin-Madison of die London School of Economics (LSE), behaal nie, maar gee voor dat hy het.

Hy het geen formele tersiêre akademiese kwalifikasies hoegenaamd nie, het die koerant berig. Hy beskik ook nie oor ‘n ere-doktorsgraad nie.

Volgens die koerant is Jordan hierdie week as ‘n Business Day rubriekskrywer afgedank omdat hy versuim het om sy weeklikse rubriek vir publikasie voor te lê.

Goeie vriende, kamerade en die bure het ook na bewering nie gesien of gehoor van die bedrieër nie. Sommige het gesê hulle is bekommerd.

‘n Verslaggewer wat sy huis besoek het, sê dit lyk asof dit leegstaan.

Intussen het die Daily Maverick se ‘intelligensia’ dit op hulleself geneem om Jordan se reputasie te verdedig. Hulle sê ‘n gebrek aan ‘n graad neem nie weg van sy breinkrag nie.

Prof. Steven Friedman het Jordan beskryf as “een van ons uitnemende intellektuele”.

Hierdie staat is so dood soos ‘n vark

As ons eerlik is, is Verwoerdianisme of afsonderlike ontwikkeling nooit veel van ‘n kans gegee om te slaag nie. Skaars het dit in die vroeë sestigerjare beslag gekry of dit is met fanfare afgeskiet.

Suid-Afrikaners behoort dieselfde ongeduld met die huidige pseudo-demokrasie te betoon. Ná 20 jaar is dit glashelder watter klugtige mislukking dit is. Ministers, wat die staatskas leeg steel, laat diere op plase sonder kos en water vrek.

So pas gister het ons uitgevind dat “doktor” Pallo Jordan, ‘n grootkop in die ANC wat eens die Franse parlement toegespreek het terwyl Mbeki besig was om sy roes in ‘n hotelkamer af te slaap, oor sy PhD gelieg het. Vele senior bedryfslui, soos die hoof van die SAUK, het nie eens matriek nie en lieg dáároor ook. Leuens, grypsug, diefstal, misdaad, moord en doodslag vier hoogty.

In enige normale demokrasie sou die regering reeds lankal moes bedank het en die stelsel grondig hersien gewees het. Vanweë Suid-Afrika se sieklike pro-Britse en polities korrekte hoofstroommedia, gebeur dit egter nie. Telkens word daar net naarstig na nóg ‘n pleister gesoek om op die mislukkende stelsel te plak.

Die woord “demokrasie” is besig om in ons land dieselfde wrang smaak te ontwikkel as wat dit in die DDR (“Duitse demokratiese republiek”) of Pol Pot se “Demokratiese Kampoetsja” gehad het. Hoe gouer ‘n devolusie van mag plaasvind sodat gewone mense inspraak in regering kan verkry, hoe beter. Die etniese en talige mosaïek wat Suid-Afrika is, moet erken word.

“Nasiebou” is ‘n dooie vark wat reeds lankal sonder kos of water gevrek het. Kom ons begrawe hom nou finaal en gaan met ons lewens aan.

Geen Afrikaner behalwe Roelf Meyer het ooit tot hierdie grondwet ingestem nie. Dit is slu en ondemokraties op ons afgedwing. Afrikaners moet nou opstaan en die leiding neem om die land uit die gemors te red waarin die marxistiese oligargie van Joe Slovo, Ronnie Kasrils, Gill Marcus en ander Rooi gespuis ons gedompel het.

Indien die ou stelsel toegelaat was om voort te bestaan, sou dit natuurlikerwys tot ‘n konfederasie of kantonstelsel ontwikkel het, met die tuislande wat groter en outonome kantons sou gevorm het. Dorpe en stede sou groter magte verkry het en iets soos Pretoria en sy omliggende gebied waar die meeste Afrikaners woon, sou insgelyks tot ‘n Afrikanervolkstaat ontwikkel het waarbinne ons taal, kultuur en gewoontes bewaar sou gebly het.

Pleks daarvan het Suid-Afrika die Zimbabwe-pad van revolusie, radikalisme, grondhervorming en antiblanke rassisme gekies. Dis egter nog nie te laat nie.

Ek het min vertroue in die vorige geslag van Afrikanerleiers, asook diegene wat by die formele partypolitiek betrokke is. Hul soort ingeburgerde baantjie-vir-boeties-kultuur verhoed ons om vooruitgang te maak. Daar word baie gekla en gepraat, maar nie veel gedoen nie.

Ons eerste groot taak is om die dooie vark te begrawe. Hierdie stelsel diskrediteer homself, maar dit moet nogtans baie duidelik uitgespel word, sowel binnelands as buitelands.

Wat PRAAG betref, werk ons nou in topversnelling op sosiale media en op die internet, maar ook agter die skerms op ander gebiede, om die noodsaak van verandering te beklemtoon. Ons moet die howe, internasionale instellings, asook lydelike verset, gebruik om die “valse god” van die 1910-staat tot in die grond af te breek.

Laasgenoemde uitdrukking (die “valse god”) kom uit Koos Malan se boek, Politokrasie – ‘n Peiling van die dwanglogika van die territoriale staat en gedagtes vir ‘n antwoord daarop, waarin hy ‘n historiese blik bied op die opkoms van die Westerse sekulêre staat wat heelhuids deur die swartes van Afrika oorgeneem is, tesame met die koloniale grense! Terwyl die swartman elke dag gal braak oor rassisme, kolonialisme en blanke oorheersing, gedra hy hom in sy verknogtheid aan Westerse staatlikheid soos ‘n kinderlike na-aper van blanke gebruike en ideologieë.

Die Afrikaner is polities en strategies nie baie slim nie – vandaar ons huidige verknegting – maar ons is oorspronklik. Net gister val my oog weer op Van Wyk Louw se pleidooi vir oorspronklikheid in Maskers van die Erns.

Selfs Einstein het gesê dat “verbeelding kragtiger as intelligensie is”. Uit die Afrikaner se oorspronklikheid en skeppingsdrang het Afrikaans, die Boererepublieke, asook ons eens voortreflike eerstewêreldstaat met sy onderwys, weermag, kunsterade, wetenskaplike navorsing, ens., ontstaan.

In elke stereotipe uitdrukking skuil ‘n greintjie waarheid. Só is dit ook met “‘n Boer maak ‘n plan”. Die huidige onsekerheid in die land is ons vriend, nie ons vyand nie. ‘n Mens skep uit chaos, nie uit orde nie. Soos NP van Wyk Louw dit stel:

“Op gebiede waar ons sekerheid kan hê, is verdere oorspronklikheid uitgesluit.”

Die Engelsman in Suid-Afrika het dít in gemeen met die swartman dat hy iets van elders wil kopieer, selfs plagiariseer. Vandaar sy slagspreuk, “Brits is beter”, waarmee een mislukte Britse resep ná die ander op ons Suid-Afrikaanse situasie toegepas word. Die Engelse is ten minste ewe skuldig aan die huidige stelsel as die korrupte swart elite, indien nie meer nie.

Deel van PRAAG se strategie is om Engelse denke in Suid-Afrika op elke moontlike gebied te lyf te gaan. Die Engelse raak onseker, dis waarom hulle tjank as Steve Hofmeyr Die Stem sing. Dis nóú die tyd om hulle meedoënloos te kritiseer, selfs te bespot, soos dit laas in die 1930s en 1940s onder Afrikaners gedoen is.

Net soos die Engelsman in sy voortvarendheid en grootheidswaan die etiket van “apartheid” op die Afrikaner geplak het, moet ons nou die skande van dié “demokratiese mislukking” op hom plak. Elke hoender wat vrek, elke plaas wat verval, elke gat in die pad, elke sent wat gesteel word, moet aan die adres van die Engelse beterweters gerig word. Jare lank het hulle ons belowe dat die utopie sou aanbreek as daar net ‘n Westminster-stelsel van “een-mens-een-stem” ingestel sou word. Wel, ons beleef nou die fameuse Rooinek-utopie in sy skitterende glorie. Net soos hulle ons nooit van apartheid gaan laat vergeet nie, moet ons hulle tot in aller ewigheid aan die Groot Gemors van 1994-2014 herinner. Ons kinders moet in die skole daarvan leer en ons kleinkinders moet dit nog ontleed as ‘n waarskuwing van wat gebeur as jy jou ore aan Engelse uitleen.

Ons sal ‘n oorspronklike nuwe stelsel moet bedink. Maar eers sal dié een geheel en al in duie moet stort. Ons moet hom nie red nie. Net soos wat die swartman oor ‘n groepstrategie beskik om slegs sy eie ras te bevoordeel, en die Engelsman insgelyks na sy Angel-Saksiese Ryk en sy eie sak omsien, moet ons eie groepstrategie wees om na Afrikaners om te sien.

Afrikanerkapitaal sal gemobiliseer moet word om grootliks ‘n eie ekonomie en infrastruktuur op te rig, naas die Suid-Afrikaanse wat gedoem is om tot op die vlak van Zimbabwe s’n te verval.

Ons kán dit doen. Ná die verwoesting van verskroeide aarde in 1902 het ons weer opgestaan. Ons het die droogte en Groot Depressie van die 1930s oorkom. Ons sal die huidige ineenstorting ook oorleef en beter en sterker anderkant uitkom.

Daar is lankal vanuit Londen, asook die ryk Engelse voorstede van Johannesburg en Kaapstad, ‘n semantiese oorlog teen die Afrikaner verklaar. Kom ons begin nou antwoord met grofgeskut, op hierdie webblad, op Twitter, Facebook en oral waar ons kan.

Hierdie staat is nie so dood soos ‘n mossie nie. Hy is so dood soos ‘n vark. En geen kwotaveearts van Onderstepoort gaan weer lewe in hom kan blaas nie. Ook nie Naspers se Koos Bekker met sy miljarde vanuit die suide van Frankryk of waarhy ook al partytjie hou nie.

Kom ons begin dit net sê. Ons kort “spraakhandelinge” soos een of ander Amerikaanse filosoof dit genoem het. Sommer baie daarvan. En voor ons oë sal die klug van die Ruwe Suid-Afrika wegkwyn. Meer presies: wegvrot. Soos Thandi Modise se varke, hoenders en bokke. Of Pallo Jordan se doktorale graadsertifikaat.

Laat die Britse Interhamwe in ons land die hasepad begin kies soos laas toe hulle mekaar vertrap het om voor De la Rey en sy manne by Magersfontein weg te kom!

Kom ons looi die bliksems.

Gedokter Pallo Jordan

Die Sunday Times berig dat senior lid van die ANC, die LP Pallo Jordan nie die akademiese kwalifikasies het wat hy beweer hy behaal het nie.

Volgens die publikasie, kon verder geen bewyse gevind word dat die kêrel, wat na homself as “Dr” verwys, al ooit ‘n eredoktorsgraad ontvang het nie.

Jordan het geen grade of diplomas aan die Universiteit van Wisconsin-Madison of die London School of Economics (LSE), die twee instellings aangehaal op sy CV, ontvang nie.

Hy het geen formele tersiêre akademiese kwalifikasies hoegenaamd nie, het die publikasie berig.

Die kantoor van die registrateur by LSE het gesê: “Ons kan geen rekord van Zwelidinga Pallo Jordan vind wat ‘n PhD van die instelling verwerf het nie.”

Die koerant het gesê hulle het probeer om die man te kry om sy kwalifikasies te bevestig, maar sonder sukses.

Die kantoor van die studentdiensteregistrateur van die Universiteit van Wisconsin-Madison het bevestig dat Jordan daar was, maar hy kon net 97 krediete tussen 16 September 1963 en 24 Februarie 1964 behaal en het nog nooit sy graad voltooi nie, volgens die koerant.

Die Sunday Times het ‘n lang uitruiling van sms-boodskappe tussen Jordan en die betrokke joernalis geplaas.

In een boodskap, het Jordan beloof om die nodige dokumentasie gereed te hê, maar dit het nie gerealiseer nie.

Jordan het later aangedui dat die joernalis sy amptelike biograaf kan wees in ruil daarvoor om nie die storie te publiseer nie.

Aan die einde van die teksboodskappe, het Jordan die joernalis gedreig dat hy Times Media (eienaars van die Sunday Times) gaan dagvaar.

“Vertel my, is Tokyo (Sexwale) steeds die eienaar van Times Media? Ek sal nie ‘n ou vriend hof toe vat nie, maar ek sal jou kaal uittrek, na die droogskoonmakers plus die wassery! So doen wat jy wil!”

Die Regering se Kommunikasie-en Inligtingsdiens het gesê hulle kan nie kommentaar lewer nie.

Jordan, ‘n eersterangse Boerehater is ‘n voormalige minister van kuns en kultuur, minister van omgewingsake, en die minister van pos, telekommunikasie en uitsaaiwese.

Jordan was net vier of vyf tree links agter die terroris Ruth First, Joe Slovo se vrou, toe sy die ewigheid ingestuur is met ‘n briefbom. In teenstelling met Ruth, het Jordan die aanslag danksy haar oorleef.

Onderbroekvlag by elke skool kos R34 miljoen

Die ANC-bewind gaan 22 193 landsvlae by elke skool laat aanbring teen ‘n koste van R34 miljoen. Skoolkinders gaan ook gedwing word om Nkosi Sikelel’ iAfrika te sing en om “patriotiese gevoelens” teenoor die ANC te ontwikkel.

Dit het verlede week aan die lig gekom tydens die begrotingsrede van die departemant van kuns en kultuur wat in Mei vanjaar gelewer is. Die “projek” om ‘n vlagpaal by elke skool te laat oprig duur reeds nege jaar, maar tot dusver het “kepêssitie”-probleme dit verhoed om verwesenlik te word.

Dit blyk dat ‘n maatskappy genaamd “NF Branding” sy ervaring in die “Vlag-in-elke-skool-projek” as “ervaring” op sy webblad noem. By navraag het praag verneem dat dié maatskappy, wat in Wynberg, Johannesburg, geleë is, voorheen as “National Flag” bekendgestaan het. Die maatskappy het reeds miljoene rande verdien uit die nuwe vlag wat die land in 1994 gekry het en by polisiestasies en ander staatsgeboue landwyd aangebring moes word. Die vlae by skole verteenwoordig dus ‘n verdere “meevaller” vir NF Branding.

Die adjunkminister van kuns en kultuur, Rejoice Mabudafhasi het haar verlede week só uitgelaat:

“Ons is bewus daarvan dat ons jeug nie die geskiedenis van dié land ken nie, veral hoe dit gebeur het dat ons vryheid verkry het. Nou het ons dié vlae maar hulle kan nie die kleure ontleed nie, dis iets wat net pragtig is… Elke skool behoort die Suid-Afrikaanse vlag te vertoon and ons het vasgestel dat ons 22 193 vlae regoor die land gaan aanbring.”

Volgens Sapa het Mabudafhasi gesê dat “die veldtog verlede maand begin het toe vlae aan ‘n laerskool en ‘n opleidingskollege in Kimberley oorhandig is”.

Watter bedrae reeds op die projek uitgegee is, is nie duidelik nie, want in die 2005/2006-finansiëlejaar is daar R10,2 miljoen deur die destydse minister, Pallo Jordan, daarvoor begroot. Jordan het in 2005 gesê dat daar 29 000 vlae versprei sou word. Volgens hom was dit egter ‘n “duur projek” en sou dit “ingefaseer word en inkoop vereis van beide die provinsiale regering en die privaatsektor aangesien die aankoop van die vlae en vlagpale ‘n duur onderneming is”.

In September 2005, is die projek amptelik deur Jordan en die toentertydse onderwysminister, Naledi Pandor, by ‘n laerskoel in Mitchellsplein bekendgestel. Toe is belowe dat “al 29 000 skole in die land oor die volgende vier jaar van vlae voorsien” sou word.

Die daaropvolgende minister van kuns en kultuur, Lulu Xingwana, het aan aan ‘n vergadering van ministers en LUR’e gesê dat haar departement “sy werk voortsit om bewustheid, kennis en begrip van nasionale simbole te kweek… deur ons volgehoue werk rondom die vlag-in-elke-skool-veldtog”. ‘n Jaar later het Xingwana tydens die voorbereidings vir die Wêreldbekersokker in 2010 gesê dat haar departement sal “voortgaan om vlae by skole dwarsdeur die land te versprei”.

Die huidige woordvoerder van die departement van kuns en kultuur, Sandile Memela, ontken dat die vordering oor die afgelope nege jaar bietjie stadig was, in weerwil van die miljoene rande wat reeds daarvoor begroot is. “Ons het reeds reusetreë vooruit gegee om by ons doelwit uit te kom om vlae in skole te laat wapper,” meen hy. “Vanjaar sal al 22 000 skole met vlae gedek word.”

Die oplewing in die vlagkwessie by skole geskied te midde van die polemiek rondom Die Stem wat deur Steve Hofmeyr op Nelspruit ontketen is, asook kritiek op die ANC wat deur “patriotisme” ondervang moet word. Die bedryfshoof van die SAUK, Hlaudi Motsoeneng, wat gelieg het dat hy oor ‘n matrieksertifikaat beskik, het onder meer ‘n beroep op “patriotiese joernalistiek” gedoen. Die ANC-LP, Lindiwe Maseko, het insgelyks ‘n beroep op die nasionale uitsaaier gedoen om Nkosi Sikelel’ iAfrika twee keer per dag uit te saai.

Die ANC-minister van basiese onderwys, Angie Motshekga, oorweeg dit ook om geskiedenis as vak in skole verpligtend te maak, waardeur die ANC sy eie politieke verhaal deur onderwysers sal laat doseer.

In sy kommentaar, het dr. Dan Roodt van PRAAG gesê:

“Ons ondersteun Steve Hofmeyr een honderd persent in sy standpunt dat Die Stem onafhanklik van ander liedere gesing moet word as uiting van Afrikanerkultuur en -patriotisme. Afrikaanse skole behoort soos tydens die hele twintigste eeu Die Stem gereeld saam met hul skoolliedere te sing en onder geen verpligting te verkeer om enige ander lied of vlag te eerbiedig nie.”

Roodt het ‘n beroep op die ANC-bewind gedoen om die “uitsonderlikheid” van die Afrikanergroep in Suid-Afrika te erken en verdraagsaamheid teenoor Afrikanersimbole aan die dag te lê. “Ons erken dat ons deur Umkhonto we Sizwe oorwin is en dat ons vorige leiers onvoorwaardelik oorgegee het. Nietemin bepaal die internasionale reg en die Geneefse Konvensies dat ‘n besetter of oorheerser nie oor die reg beskik om volkere onder sy beheer se kultuur, taal of nasionale identiteit af te breek en te verguis nie.”

Volgens Roodt kan die onderwysdepartement “geld bespaar” deur nie vlae by Afrikaanse skole aan te bring nie. Sulke skole behoort toegelaat te word om self te besluit watter vlag hulle by die skool wil vertoon, indien enige.

“Solank as wat daar onder ‘geskiedenis’ in ons land slegs die biografie van Nelson Mandela, wat deur ‘n Amerikaner, Richard Stengel geskryf is, verstaan word, mag dit nie ‘n verpligte vak op skool raak nie,” het hy voortgegaan. “In elk geval is die sogenaamde ‘nuwe geskiedenis van Suid-Afrika’ deur marxistiese historici versin en daarom ‘n anachronisme wat saam met die Berlynse Muur moes vergaan het.”

Roodt het ‘n beroep op Afrikaanse sangers, skrywers, filosowe en geskiedkundiges gedoen om nog meer te doen om die bewussyn van Afrikanergeskiedenis te verhoog. “Bok van Blerk en Steve Hofmeyr het reeds ‘n reusebydrae gelewer. Die internet is egter ‘n goeie medium om geskiedenis aan ons jeug oor te dra, solank daar ‘n samehangende verhaal oor ons vertel word, vanaf volksplanting tot oorgawe. Daar is te min ontleding en begrip van ons verhaal binne die groter geostrategiese verskuiwings in die wêreld,” het hy gesê.

Die oorlog is nog lank nie verby nie

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

So pas het ek twee YouTube-video’s gekyk. Die eerste is ‘n musiekvideo van Bok van Blerk wat omtrent ewe patrioties as die De la Rey-video is, Die Kaplyn.

Die titel van die tweede video, veel langer, het by my taamlik verwagting geskep: Betrayed. Ek het gehoop dat dit oplaas vir mense perspektief sou gee oor die grensoorlog en veral dan die verraad wat FW de Klerk en Roelf Meyer teen die soldate gepleeg het. In die laaste paar minute is daar wel sprake van ‘n soort misnoeë met die oorgawe aan… nie net die ANC nie, maar ook SWAPO. Dog werklike ontleding, begrip, bestekopname? Nee, daarvan was daar min sprake. Maar kyk dit gerus, al is dit net om te besef aan watter gevaar ons troepe destyds blootgestel was, ter wille van hartelose politici wat net planloos voortgeploeter het.

Weliswaar het Rusland intussen verander en bedreig ons nie meer soos in die dae van die Angolese oorlog nie, maar al ons ander vyande is nog steeds op hul pos, met sommige sterker en aggressiewer as ooit. ‘n Afgetrede kolonel in die weermag is lief om te sê: “Die oorlog is nog steeds aan die gang. Die kaplyn het net van die grens tussen Angola en Namibië na rondom jou bed verskuif .”

Dis humor, maar wrang. Hoeveel van ons mense word nie deesdae op hul plase, in hul huise en selfs in hul slaapkamers aangeval en doodgemaak nie? Daarom steek daar ‘n groot stuk waarheid in sy stelling. Soos ek al voorheen gesê het, heers daar tans ‘n konflik in Suid-Afrika wat die Pentagon se definisie van lae-intensiteitsoorlog volmaak pas:

… a political-military confrontation between contending states or groups below conventional war and above the routine, peaceful competition among states. It frequently involves protracted struggles of competing principles and ideologies. Low-intensity conflict ranges from subversion to the use of the armed forces. It is waged by a combination of means, employing political, economic, informational, and military instruments. Low-intensity conflicts are often localized, generally in the Third World, but contain regional and global security implications.

Kom ons kyk kortliks hoe hierdie definisie van lae-intensiteitskonflik by die huidige Suid-Afrika pas. Dit druis teen my literêre beginsels in, maar kom ons nommer aspekte van die huidige konflik.

Toegegee, ons word nie letterlik deur ‘n ander staat vanuit die lug met bomme bestook nie, maar vir seker is daar “groepe” in hierdie land wat kwalik hul vyandigheid jeens ons bedek. Luidens bogaande definisie, is hul vyandigheid benede konvensionele oorlog maar bokant roetine-mededinging.
Dit ly geen twyfel dat daar by ons ‘n uitgerekte stryd tussen mededingende beginsels en ideologieë heers nie. Die soort aangepaste kommunisme wat die ANC en SAKP tans aanhang, staan in stryd met die Afrikaner se ekonomiese konserwatisme en Christelikheid.
Ondermyning en die gebruik van gewapende magte. Is plaasmoordenaars wat dikwels in groepe van vier of vyf ons mense aanval, “gewapende magte” of nie? Wie lei hulle op? Wie verskaf aan hulle wapens, waaronder ook outomatiese wapens? Dit is alles tergende vrae wat niemand nog na behore beantwoord het nie. Ondermyning is ‘n wye begrip, maar as ons sien hoe ons deur staats- en privaatagente gedurig gemanipuleer word, hoe daar van buite af konstant onmin en verdeeldheid tussen Afrikaners – selfs op sosiale media – gesaai word, dan is dit tog helder dat ons deur vyandelike groepe ondermyn word?
Kombinasie van gevegsmiddele, waaronder politieke, ekonomiese, inligtings- en militêre instrumente. ‘n Mens sou dink, noudat die ANC en die SA Kommunisteparty totale beheer oor die staat, die SAUK en groot dele van die ekonomie uitoefen, sou hulle “tevrede” wees. Inteendeel, die propaganda- en inligtingsoorlog teen Afrikaners was nog nooit so intens soos tans nie. Daar word ook van politiek en wetgewing gebruikgemaak om ons meedoënloos af te takel. Lyk my die einddoelwit is om die laaste Afrikaner in ‘n plakkerskamp te kry, landuit te verdryf of, les bes, dood te maak.

Na bewering het die Duitse regering en die Nazi-party in ‘n kasteel buite Berlyn byeengekom om die “eindoplossing” teen die Jode te bespreek en in werking te stel. Daar is ‘n dokument wat as die Wannsee-protokol bekendstaan en wat die notule van dié vergadering bevat. Ek weet nie waar en wanneer die Afrikaner se vyande, sowel in ons land as daarbuite, bymekaargekom het om hul eie Wannsee-vergadering te hou nie. Dalk was dit in ‘n luuksehotel in die buiteland of miskien was dit ‘n geheime kabinetsvergadering waar Pieter Mulder toevallig nie teenwoordig was nie. Maar dat ons vyande planmatig te werk gaan, is helder.

Vandaar dus hierdie lae-intensiteitskonflik wat dag na dag, maand na maand, jaar na jaar, teen ons woed. Elke moontlike vastrapplekkie – ek praat nie eens van magsbasis nie, want dit het ons lank nie meer nie – waaroor die Afrikaner beskik, moet stelselmatig onder hom weggekalwe word. Sy grond, sy universiteite, sy maatskappye, sy skole, sy kerke, selfs sy effens groter kultuurverenigings soos die ATKV. Maar ook: die wese van sy identiteit en sin vir wie hy is.

Verby is die dae van “versoening”, wat in elk geval ‘n slenter was om ons, naïef, vredeliewend en goedgelowig soos ons is, gerus te stel. Terwyl die weermag, polisie en inligtingsdienste stelselmatig “getransformeer” word. En noudat feitlik alle magsinstrumente in die hande van die vyand is, word daar tande gewys…

Die Verenigde Nasies praat van identiteitsoorlog om konflikte soos dié tussen die Israeli’s en die Palestyne of tussen die Toetsi’s en Hoetoes van Rwanda te omskryf. Wat anders is hier by ons aan die gang as ‘n identiteitsoorlog?

Soms wil dit vir my voorkom asof ons al 200 jaar lank in dié oorlog betrokke is, of selfs 400 jaar as ons die vroeë oorloë tussen Engeland en Nederland hierby inreken. Immers is die oudste gebou in ons land, die Kasteel, deur Jan van Riebeeck en daaropvolgende goewerneurs opgerig om ons teen Engelse skepe te beskerm! Die oorloë teen die Xhosas in die laat aqtiende en negentiende eeue het ‘n honderd jaar geduur, van 1779 tot 1879. Gedurende daardie oorlog het die Fingo-stam aan die kant van die blankes teen die amaXhosa geveg. Hulle het uiteindelik die Ciskei as tuisland ontvang. Die laaste leier van die Ciskei, Oupa Gqozo, het sy matriek in Afrikaans afgelê.

Wat was die eerste ding wat Ronnie Kasrils gedoen het toe hy weer terug in die land is? Hy het na die Ciskei toe opgeruk om van Oupa Gdozo ontslae te raak en sodoende ‘n moontlike swart bondgenoot van die destydse Afrikanerregering te neutraliseer.

Met leiers soos FW de Klerk en Roelf Meyer was dit natuurlik nie nodig om enigiemand te neutraliseer nie. Hulle het sommer vanself besluit dat volslae oorgawe beter as enige verdere bakleiery gaan wees en sodoende ‘n streep deur 400 jaar se geskiedenis getrek. Oor die afgelope tien jaar en meer het elke denkende Afrikaner wat daar nog oor is hom of haar al teen die groteske verraad van 1994 uitgespreek.

Ons vyande sien dit egter glad nie as verraad nie. Hulle sien dit as hul logiese oorwinning oor ons. Trouens, ek hoor elke dag mense op Twitter en elders wat sê dat ons “dankbaar moet wees dat ons nie almal doodgemaak is nie”. Ons moet bly wees ons lewe nog, want die magtige ANC-SAKP-COSATU-alliansie het ons militêr, sielkundig en ideologies verslaan.

Die meeste Afrikaners beskou dit egter as verraad, dat daar onder voorwendsel van “onderhandeling” eintlik oorgawe plaasgevind het. Ons vyande het soveel minagting vir ons vermoëns dat hulle die oorgawe as onvermydelik en vooraf bestem sien. Waarskynlik is die waarheid iewers tussenin: nóg verraad, nóg neerlaag kan die komplekse wyse waarop ons onderwerp is, verklaar.

Want, synde ‘n lae-intensiteitskonflik (LIK), het die oorlog soveel fasette. In weerwil van sy enorme middele, waaronder die ambassades, inligtingsdienste, die SAUK, simpatieke mediagroepe, ens., het die ou regering die propaganda-oorlog loshande verloor. ‘n Mens hoef nie ‘n briljante veggeneraal te wees om dit te weet nie: as jou troepe geestelik, ideologies of met propaganda oorwin word, is hulle verslaan.

Die Chinese wysgeer Soen Tsoe het gesê:

Want om ‘n honderd oowinnings in ‘n honderd veldslae te behaal, is nie die toppunt van vaardigheid nie. Om die vyand te onderwerp sonder om te veg, is die toppunt van vaardigheid.

Is dit nie wat Joe Slovo, Ronny Kasrils en hul paar swart luitenante soos Mandela of Cyril Ramaphosa reggekry het nie? Om ons te onderwerp sonder om te veg?

Dis nie so sleg om te verloor nie. Duitsland het twee wêreldoorloë verloor en verteenwoordig vandag die grootste ekonomie in Europa. Wat dié land op die slagveld verloor het, het hy deur harde werk in vredestyd weer ingepalm.

Die Afrikaner sal moet besef dat sy stryd nog lank nie verby is nie. De Klerk en die vorige NP-regering het met menselewens gespeel. Hulle het ons Afrikanerseuns gestuur om op die slagveld te sterf sodat hulle “bietjie tyd kon koop voor hulle oorgee”. Waarom dan hoegenaamd weerstand bied? vra ek.

Oor die afgelope twintig jaar het jaarliks veel meer Afrikaners in hierdie oorlog – ons gewelddadige “vrede” – gesterf as wat alstesaam in byna dertig jaar van grensoorlog omgekom het. Om nie te praat van al die ander verliese wat ons aanhou om op soveel gebiede te ly nie.

Iewers sal ons die streep moet trek. Al is dit in die kombuis. Sodat ons en ons geliefdes nie meer in ons beddens hoef te sterf nie.

Die oomblik wat ons besluit het dat ons wel in die land wil oorbly, dat ons wel wil oorleef, is daar ‘n duisend en een dinge wat ons kan begin doen om te hergroepeer en weerstand te bied.

Pallo Jordan van die ANC het ‘n dekade of wat gelede smalend gesê dat die ANC maar kan maak wat hy wil, want “by die vyand is die wil om weerstand te bied eenvoudig nie teenwoordig nie”.

Dit mag waar wees, dat ons ons wil om weerstand te bied, verloor het. Dit maak my trouens mismoedig as ek altyd net argumente hoor oor hoe ons “alles moet aanvaar, want danksy De Klerk se oorgawe is daar niks aan te doen nie”.

Dog plek-plek is daar nog rebelle onder die Afrikaners. Ons is nog in staat om te rebelleer.

En soos ons grootste Afrikanerdigter, N.P. van Wyk Louw, gesê het:

Opstand in ‘n volk is net so noodsaaklik soos getrouheid. Dit is nie eens gevaarlik as rebellie misluk nie. Wat wel gevaarlik is, is dat ‘n hele geslag verby sal gaan sonder protes.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad