praag.co.za

Tag: Chris Hani

  • Brief: Janusz Walus langer in tronk as Nelson Mandela

    Brief: Janusz Walus langer in tronk as Nelson Mandela

    Janusz Walus het een “politieke” moord op ‘n kommunis gepleeg maar sit nou effektief al langer as Nelson Mandela in die tronk wat ‘n dertig+jarige “burgeroorlog” en sanksies teen sy eie land gevoer het, wat duisende onskuldiges se dood tot gevolg gehad het (nou nog) en  nooit geweld wou afsweer nie, of “verskonings” aangebied het nie.
    Mandela het eintlik “vrywillig” in die tronk vakansie gehou, met ‘n huis en swembad en al, en is selfs rondgery. Gee minstens vir Walus ook ‘n  swembad?
    Hoe inkonskwent en skynheilig kan die ANC, Tutu en hul kommie-maatjies tog wees?
    —Guy Robertson, Kampsbaai
  • Leon Lemmer: Ronnie Kasrils oor Jacob Zuma

    Leon Lemmer: Ronnie Kasrils oor Jacob Zuma

    Jacques Pauw se boek, The president’s keepers (Praag 11 November), het opslae gemaak. Vandeesmaand het Adriaan Basson en Pieter du Toit se boek, Enemy of the people, ook verskyn (nadat Basson in 2012 Zuma exposed gepubliseer het), asook Ronnie Kasrils (gebore in 1938) se A simple man: Kasrils and the Zuma enigma (Auckland Park: Jacana, 2017, xxvi, 283p, R260). Al vier hierdie boeke handel breedweg oor dieselfde onderwerp: Jacob Zuma en staatskaping. Die drie wat in November gepubliseer is, het onafhanklik van mekaar tot stand gekom. Red Ron (p 164) Kasrils verwys na “Syndicate Zuma and the Guptas” (xiv). Sy boek is die enigste van die genoemde vier wat uit die binnekringe van die ANC gepubliseer is.

    Spreekwoordelik is Kasrils die kommunis se kommunis. Wat hy skryf, moet krities benader word. Ek dink die boek sou moontlik nie geskryf gewees het as Zuma vir Kasrils in sy kabinet behou het nie. Hy het na sy aftrede in 2008 twee ander boeke gepubliseer. Soos hy dit stel: “retirement” was in sy geval “refirement” (xiii). Gee die duiwel wat hom toekom: Kasrils kán skryf; vloeiender, duideliker en meer sistematies/kronologies as die genoemde drie joernaliste. In 36 kort, maklik leesbare hoofstukke stel hy sy saak maar, soos te wagte, nie sonder om groot ingenomenheid met homself, “ever the polite one” (xxiii), te openbaar nie. “I had received numerous national and international medals and decorations” (199). Hy lys hulle (267).

    Die boek begin met ‘n Nelson Mandela-aanhaling (v). Anders as in die meeste ander boeke is daar egter nie ongekwalifiseerde lof vir Mandela nie. In Januarie 1990, dus kort voor sy vrylating, het Mandela ooreenkomstig die Vryheidsmanifes van 1955 gesê: “The nationalisation of the mines, banks and monopoly industries is the policy of the ANC, and a change or modification of our views in this regard is inconceivable” (238). Teen 1992 het oud-kommunis Mandela ‘n ander deuntjie begin sing (32). Kommuniste soos Joe Slovo en Chris Hani het ook hulle benadering tot ekonomiese sake aangepas. Slegs Pallo Jordan en Kasrils wou al die landbougrond en ander private eiendom aan die “regmatige” eienaars “terugbesorg” (230).

    Alles moet aan die “mense”/massa behoort; dus staatseiendom word. “A return of the wealth of the land to the people as a whole” (226). Hy wil hê dat “the basic wealth and the basic resources are at the disposal of the people as a whole” (226). Kasrils kies bv soos volg kant teen kapitalisme en vir kommunisme: “The free market formula has had a disastrous effect around the world, ruining domestic economies and creating massive unemployment, poverty and misery. The other side of that coin has been enormous profits for global corporations, the all-engulfing financial system and the very wealthy” (232). Maar wie het ekonomies die beste gevaar, die kommunistiese Sowjetunie of die kapitalistiese Weste?

    ‘n Ander aanhaling aan die begin is van Neville Alexander (v), met nog een later (213), ‘n kommunis wat as veroordeelde misdadiger jare op Robbeneiland deurgebring het. Hy wou Engels- en nie Afrikaanssprekend nie wees. Daar is sekerlik baie mense wat eerbaar as Afrikaansrolmodelle kan funksioneer. Om bedenklike politieke redes hemel die Afrikaanse Taalmuseum en -monument in die Paarl Alexander as ‘n Afrikaansrolmodel op. By die jaarlikse Alexander-gedenklesing het Afrikaansdislojale sprekers soos Russel Botman en Nico Koopman al opgetree. Uit Afrikanergeledere behoort daar baie sterker teenstand teen sulke dwaasheid te wees.

    Eintlik is Kasrils se boodskap die teenoorgestelde van wat in die boektitel staan. Zuma “was far from being a simple man of the people” (x). “The enigmatic Jacob Zuma is not the simple man of the people he enjoys portraying himself as … he has become driven by a lust for wealth and power” (241). “If we allow the far-from-simple man and his cabal to win, then beware the apocalypse” (243). Kasrils wil in die boek die volgende vraag beantwoord: “What were the factors that transformed Zuma the freedom fighter, and ostensibly a simple man of the people, into a corrupt and disreputable figure who surrounded himself with a load of creepy kleptocrats?” (xiv).

    Kasrils vind die grondliggende fout nie by Zuma nie maar by die aard van die grondwetlike ooreenkoms wat die ANC met FW de Klerk en sy groepie Afrikaanssprekende blankes aangegaan het. “Our problems have not started with Zuma or Zupta, for he is a consequence of errors made during the transformational arrangements of the early 1990s” (xiv); “the compromises and trade-offs made at the time of the negotiated settlement” (177). Kasrils noem dit die “Faustian pact” (xiv, 176, 223, 238, 241, 243), dus ‘n ooreenkoms wat die ANC met die duiwel (die blankes) aangegaan het. “The salient economic concessions that were made in the Mandela era … bedevil his legacy” (223). “This meant allaying the fears of the powerful white minority and economic elite by not fundamentally changing land and property ownership” (225). “Our failure to hold a militant course for economic transformation at the time of mass activism in my view opened the gates to the disaster that has overtaken us” (240).

    My standpunt is die teenoorgestelde: Dat die grondwetlike ooreenkoms van 1990/94 die swartes buitensporig oorgekompenseer het. ‘n Beskaafde, suksesvolle, vooruitstrewende land, wat danksy blanke inisiatief, kundigheid, toewyding en deursettingsvermoë ontwikkel is, het in die skoot van ‘n magshonger, gierige bende geval, waarin daar ‘n sterk teenwoordigheid van immoreles, misdadigers, kommuniste en onbekwames was en is.

    “This book points out the nightmare that may await us all if the thieves and racketeers get their way” (xvi). Kasrils begeer ‘n kommunistiese Suid-Afrika, soos “the inspiring country,” Kuba (xviii). Soos dikwels gebeur, probeer hy sy kommunistiese pleidooi verdoesel deur sy voorkeur ‘n sosialistiese staat te noem (hoofstuk 32). Hy verwys bv na Antonio Gramsci (1891-1937) en Fidel Castro (1926-2016): “What is vital is to keep alive the spirit of revolutionary hope” (xvi). Soos die gewoonte deesdae is, begin die (positiewe of outentieke) geskiedenis van Suid-Afrika vir Kasrils in 1990/94. Hy het bitter min oor die Zuma van vóór 1990 te sê. Die ontaarding het later plaasgevind. Kasrils regverdig die ANC-terreur (bv Operasie Vula) tydens die grondwetlike onderhandelings soos volg: “The realistic possibility that the De Klerk regime might negotiate in bad faith meant the ANC needed to retain its insurrectionary capacity” (16). Dit is net hoogs immorele, magshonger kamerade wat gelyktydig onderhandelings en terrorisme sal bedryf maar, toegegee, FW de Klerk het oogluikend toegelaat dat dit gebeur.

    Kasrils beweer hy is in 2004 as minister van intelligensiedienste aangestel want Thabo Mbeki “had become concerned about the ineffectiveness and pro-Zuma politicisation of the security and intelligence sector” (6). In 2006 het Kasrils die Matthews-kommissie aangestel. In 2008 is daardie verslag ter tafel gelê. “Its main finding was that the institutional culture of intelligence agencies in South Africa was not sufficiently respectful of the rule of law or of lawful political opposition to the government. Instead, the intelligence services had been politicised and thus ‘drawn into the realm of party politics, requiring them to monitor and investigate legal political activity and, as a result, undermining political rights that were entrenched in the constitution’ … it found that the National Communications Centre (NCC) ‘appears to be engaged in signals monitoring that is unlawful and unconstitutional’ and that ‘some senior officials believe that it is legitimate to break the rules when dealing with serious security threats’” (179).

    “Zuma would manipulate the security and intelligence system in his own interests” (31). Mbeki en Zuma het meegeding om die leierskap van die ANC. Daar is beweer dat staatsagenskappe tydens Mbeki se presidentskap saamgespan het om Zuma uit die pos van ANC-leier te hou. Daar was bv van die kant van die Nasionale Intelligensie-agentskap ‘n “email plot … to give credibility to [the] anti-Zuma plot” (124). “In the end, the NEC [National Executive Committee of the ANC] resolved that there was no conspiracy against Zuma originating from within the ANC, though he might have been subject to what it called ‘hostile action of forces opposed to the National Democratic Revolution’” (97).

    “A serious problem was the politicisation of ANC officers in the public service” (9). Dit was te wagte weens die verderflike beleid om voorkeur aan die aanstelling van ANC-kamerade in topposte te gee. Let op waar hulle sit: “Long-time peers and comrades-in-arms during the liberation struggle, the police commissioner, the chief of the defence force, the head of the National Intelligence Coordinating Committee, and the directors general of defence, justice and the intelligence services” (89-90). “There was a great deal of backbiting among former comrades, who tended to fall out … particularly because of rivalry over top positions” (56). Maar Kasrils erken: “I had not purged MK cadres working in the intelligence services when I was minister” (200).

    “ANC operatives were relying on an outer show of competence that hid inner deficiencies and fear of failure … I found the country’s intelligence services in a poor state. The officers were of questionable ability and had politically compromised allegiances” (10). “Naïve and primitive reasoning persisted in the services. Anyone of Western association critical of the ANC leadership was damned as a ‘foreign agent’ serving a ‘counter-revolutionary’ agenda” (11).

    Deel van Kasrils se ideologiese oriëntasie is dat Westerse veiligheidsagentskappe, soos die Amerikaanse CIA, “that rather infamous agency” (59), en die Britse M16, “guilty of brutal human rights abuses” is. Sommige van die ANC-kamerade in die intelligensiedienste is deur die Britte opgelei (59). Islam, daarenteen, is “one of the world’s most venerated and respected religions” (13). Aansluitend hierby kies die Jood Kasrils kant vir die Palestyne teen die Israeli’s (60). Eleanor, sy eerste vrou, blykbaar ‘n Jodin, is in 2009 oorlede. In 2012 het Kasrils met Amina Frense, ‘n Moslem, getrou.

    Sommige ANC-kamerade beskou hulleself as bo die wet verhewe en verwag dat die president hulle teen regsprosesse moet beskerm. Tony Yengeni was “a courageous MK commander” (82) maar het wederregtelik afslag op ‘n motor ontvang. Hy het ‘n jaar tronkstraf uitgedien. “His antipathy to Mbeki stemmed from a resentment that the president had failed to prevent the criminal proceedings against him” (83). Ngoako Ramatlhodi was die premier van Limpopo. “At some point the Scorpions began to investigate him for possible corruption, which never was proved, but it appeared to me that he, like Yengeni, believed Mbeki should have interceded to quash any investigation from the outset” (83).

    Toe Zuma in 2005 aangekla is van die verkragting van Khwezi (eintlik Fezekile Ntsukela Kuzwayo), ‘n MIV-positiewe lesbiër (109), het Mbeki besluit: “Let the law take its course” (110). By daardie geleentheid het Kasrils aan Mbeki gesê: “Mr President, there is a monster walking the land and his name is Jacob Zuma” (110). Buite die hof het Zuma-ondersteuners “Bring me my machine gun” gesing. Kasrils veroordeel nie die anti-blanke sentiment in hierdie lied nie: “That stirring warrior song, which had inspired so many in the struggle against apartheid, was debased by Zuma for all time” (114). Zuma is vrygespreek, maar Kasrils skryf: “Zuma must be the most ridiculed head of state of modern times” (115). Iemand het aan Khwezi gesê: “You have become a powerful symbol to women around the country” (208). Toe sy in 2016 sterf, Kasrils “felt as though my own daughter had died … Fezekile … emerges as a martyred woman of our liberation struggle” (211).

    Kasrils se venyn teen Zuma is byna grenseloos. “His degenerate behaviour and lack of moral integrity, which pointed to a grossly flawed character, would have penalised him from membership – never mind leadership – in any half-decent organisation. Despite obvious shortcomings, his adherents turned a blind eye to his shameless faults and touted him as a credible leader. At the expense of the ANC and the country, many in this broad grouping, with no ideological axes to grind, were prepared to ignore his follies, for they saw in him the man who could topple the despised Mbeki” (126). “Former liberation struggle personalities within the state … took entitlement to the extreme levels of ‘it’s our turn to eat’ or ‘payback time’ for the sacrifices they and their families had endured during the struggle. They perceived, or so it was perceived, that they were above the law and that Mbeki was duty-bound to protect them from unwelcome investigation by apartheid-era sleuths. Since he had not met such expectations, the already flawed Zuma was their star” (127-128). Kasrils beweer “a disease of corruption was already embedded within the apartheid state” (220). Hy verskaf geen bewyse vir hierdie aanklag nie. Sy beskuldiging ignoreer die groot graadverskil in korrupsie tussen die apartheidsera en die ANC-bewind.

    Wat Kasrils in die vorige paragraaf kwytraak, kan op karaktermoord neerkom. Hy gaan ook van die twyfelagtige standpunt uit dat die ANC ‘n ordentlike instansie is. Mbeki was ook nie ‘n toonbeeld van onpartydige wetsgehoorsaamheid nie. Dit het bv geblyk toe die polisiekommissaris, Jackie Selebi, van korrupsie verdink is: “What some perceived as Mbeki’s action in protecting Selebi from prosecution was that in the ANC there was a culture … of ‘covering up for comrades’. Mbeki’s actions did not assist perceptions that while he protected Selebi, he was unwilling to lift a finger for others, Zuma chief among them” (129-130).

    Mbeki se leierskap van die ANC is deur Zuma suksesvol uitgedaag tydens die ANC se Nasionale Konferensie in Polokwane in Desember 2007. “Little did I imagine that in our democratic South Africa those who had fought for freedom would have to watch their own backs as the inner-party struggle for position took hold with particular venom in the run-up to Polokwane” (131-132). ANC-lidmaatskap (133) en stemme (136) is gekoop. “There were suggestions that his [Zuma’s] most ardent supporters, top politicians in the country, were illegally bringing in the money from Colonel Gaddafi, the Libyan ‘Brother Leader’, as well as from the Angolan president, Eduardo dos Santos, both of whom admired Zuma and were hostile to Mbeki” (183-184; ook 185). “Zuma received 2 329 votes to Mbeki’s 1 505” (135).

    “Polokwane saw the beginning of possibly an irretrievable rot in the ANC” (135). “As Zuma’s presidency unrolled, the signs of the rot marking the decline of the ANC became ever more frequent” (189). Later: “The rot in the ANC was too far gone to save it from within” (192). “The emergence of a corrupt and vindictive strongman able to purchase loyalty on the basis of fleecing the state, crooked deals and a network of patronage, wrought irreparable damage and paved the way for the later so-called state capture by the Gupta family” (136). “The final resolutions [at Polokwane] look impressive but tend to be a ritual where wordsmiths create a quasi-revolutionary spin, on the one hand, and a bland, all-encompassing rhetoric, on the other, under the rubric of the NDR – the National Democratic Revolution. Whatever the fine words, the proof of achievement must be in the implementation, and that is where the ANC has had woeful results. Mocking the optimistic claims of the 2007 conference were dire organisational shortcomings, growing unemployment, lack of economic growth, rising poverty, a widening gulf between rich and poor, deteriorating health and educational facilities, a rise in corruption and crime, police brutality and a relentless slide into a security state” (137).

    Op 12 September 2008 is Zuma deur regter Chris Nicholson vrygespreek van korrupsie-aanklagte (139). “Mbeki consequently immediately appealed against the decision with his cabinet’s backing” (139). Die ANC se Nasionale Uitvoerende Komitee het hierna vir Mbeki versoek om as president te bedank, wat hy op 20 September gedoen het. Kgalema Motlanthe is tussentyds in sy plek aangestel. “Within the week twelve ministers tendered their resignations. Trevor Manuel was one of us, but not for long. He was soon back in office, the only one among us, as the country’s minister of finance” (140). “The Nicholson judgment, which let to Mbeki’s recall, was subsequently thrown out by the Supreme Court of Appeal (SCA) in January 2009, thereby vindicating Mbeki” (142).

    Hierna het die direkteur van die Nasionale Vervolgingsgesag, Mokotedi Mpshe, alle aanklagte teen Zuma teruggetrek op grond van spioenasiebande van afgeluisterde telefoongesprekke opgeneem van November 2007 tot April 2008. Mpshe en Willie Hofmeyr, die hoof van die Spesiale Ondersoek-eenheid in die Nasionale Vervolgingsgesag en “one-time comrade-in-arms” (174), het hierdie gesprekke vertolk as “clear evidence of conspiracy against Zuma on behalf of, and allegedly acting on the orders of, Mbeki” (154). Kasrils skryf oor hierdie “Spy Tapes”: “It resonates with conjecture about spying, smear campaigns and disinformation from the apartheid era through to our democratic dispensation” (170).

    In Mei 2017 het Zuma steeds geglo “there exists a conspiracy by Western governments to oust him as president of the ANC and of the country” (154). “Zuma had long shown he was adroit at the blame game and at playing the victim” (112). Die Demokratiese Alliansie (DA) het weens Zuma se vertragingstaktiek eers in Maart 2015 toegang tot hierdie bande verkry (152). Kasrils skryf: “I never discuss business on the phone” (153). As oudminister van intelligensie behoort hy te weet hoe algemeen staatsmeeluistering voorkom. Ons lewe dan seker in ‘n polisiestaat? Des te meer as Kasrils skryf: “The militarisation of the police, reinstituting their ranking system among other things, by his [Zuma’s] administration after the civilian-type reforms of our new democracy was a reflection of the apartheid-style kragdadigheid (reliance on force) that typified that mentality” (189-190). “I had forecast that we were moving into a police state” (190).

    Die (omstrede) grondwetkenner, Pierre de Vos, sê van die Nasionale Vervolgingsgesag: “The NPA is completely politically compromised, has been for a long time and that won’t change” (176). ‘n Ander skrywer “expressed disappointment at Hofmeyr’s being ‘susceptible to political pressure in performing his constitutionally mandated legal duties’ and being ‘so ambition driven’ in his quest for more senior positions” (176). Kasrils skryf: “It is the corruption of a whole movement that really troubles me … how ego and ambition overrode the foremost principle of all that we had grown up with – the principle of service to the people and not to one’s self” (176).

    “Zuma’s penchant for directly controlling the police, and particularly security and intelligence, has proved disastrous for the services. The appointment of men like David Mahlobo [as minister of state security in 2009] was in keeping with his need to put in place pliable loyalists whom he could dominate and instruct … cabinet reshuffles, most notoriously in the mining, energy, communications and finance sector, and executive appointments in state-operated entities such as at Eskom, the SABC and South African Airways, ensured that almost all strategic posts came under his thumb. Rumours gained ground that Zuma directly ran internal intelligence units, particularly of the political and surveillance type, which reported directly to him” (182).

    “I had often warned the SACP [South African Communist Party] to watch out for Zuma’s inclination regarding the gathering and control of information, and the drift towards a security state. Under Zuma, the intelligence services were transformed into a restructured security establishment, with Mahlobo designated minister of state security. Then followed the surprising appointment in September 2016 of Arthur Fraser as a new ‘super’ director general of the restructured State Security Agency incorporating NIA [National Intelligence Agency], SASS [South African Secret Service] etc” (182-183). Jacques Pauw het in sy veelbesproke boek heelwat oor Fraser te sê en Fraser het spoedig met regstappe gedreig. Hy is die broer van ‘n vorige ANC-minister, Geraldine Fraser-Moleketi, ‘n kommunis wat in die jare sewentig onrus op die kampus van die Universiteit van Wes-Kaapland gestook en toe uit die land gevlug het.

    Kasrils skryf oor Arthur Fraser: “He had been under investigation within the department for the alleged improper utilisation of funds, but the case apparently disappeared. Then his surprising recall took place and his appointment at the highest possible level. Nevertheless, a cloud still hangs over him. A security company partly owned by Arthur Fraser stands accused of flouting tender processes and submitting a false tax certificate in order to score a R90 million contract from PRASA (the Passanger Rail Agency of South Africa), a National Treasury investigation has found. Resurgent Risk Managers, a company co-founded by Fraser and the former NIA chief Manala Manzini, may also have bribed their way into the contract, investigators concluded [in 2017]” (183).

    “One wonders whether there is anyone in South Africa’s security and intelligence community immune to the lure of power and wealth. Not, it seems, when the cancer is allowed to spread unchecked by leaders who appear to reward those ready to sell their souls” (183). Barney Pityana sê: “The ANC has in fact been captured by a clique that has turned it into an instrument of self-enrichment, and for the control of the state – not for the common good, but for personal benefit” (195-196).

    In 2016 het die Grondwethof bevind Zuma “failed to abide by his oath of office and uphold the Constitution” (203). Desnieteenstaande is hy steeds die staatshoof. Maar Kasrils se hoofbeswaar is en bly teen die mate waarin die ANC (nog) nie kommunisme genoegsaam uitleef nie. “The economic failures that arose as a result of the [1990/94] settlement, the collapse of revolutionary resolve, have allowed a pack of criminals and charlatans to hijack the ANC and masquerade as the proponents of radical economic transformation” (241). Die “state capture” en Zuma se “shadow state” kom neer op ‘n “silent coup” (242). “We are reminded of Marx’s observation about state capture: government is the executive committee of the bourgeoisie” (243).

    Soos die Joodse marxis, Rosa Luxemburg (1871-1919), dink Kasrils blykbaar die keuse vir Suid-Afrika is sosialisme of barbaarsheid (243): “Bourgeois society stands at the crossroads: either transition to socialism or regression into barbarism” (269). Kasrils verlang ‘n “People’s Pact” (244), “Peoples Power” (247), “re-inventing true people’s power” (244), “a new united front” met die werkersklas as “the decisive driving force” (246). Van die gevolge sal glo wees: “Increasing the corporate tax rate … would create further funds for social and infrastructural investment, and for example provide for free university education for needy students and the long-delayed National Health Insurance” (245). “Once mobilised and inspired the masses who are the true creators of history have the creativity and strength to storm the heavens” (247).

  • Walus se saak sloer

    Walus se saak sloer

    Die registrateur van die Appèlhof sê dit is onwaarskynlik dat die ministerie van Justisie se appèl teen die toestaan van parool aan Janusz Walus, voor aanstaande jaar aangehoor sal kan word.

    Paul Myburgh sê die hofproses sal nou die uitruil van dokumente behels en dit kan maande neem om af te handel.

    Walus het die afgelope 23 jaar in die tronk deurgebring nadat hy skuldig bevind is aan die sluipmoord op die Kommunistiese terroriste-leier, Chris Hani, in 1993.

    Die Hooggeregshof in Pretoria het in Maart vanjaar opdrag gegee dat die Poolsgebore Walus uit die tronk vrygelaat word.

    Die Minister van Justisie, Michael Masutha, is verlof geweier om teen die uitspraak te appelleer.

    Die minister het daarna die Appèlhof regstreeks genader wat Masutha verlof gegee het om die uitspraak te betwis.

  • Walus-saak: Netwerk24 beskou Chris Hani as ‘held’

    Walus-saak: Netwerk24 beskou Chris Hani as ‘held’

    In sy berig van 15 April 2016, beskryf Netwerk24, die aanlynpublikasie van Media24 wat Die Burger, Beeld en Volksblad se nuusberigte insluit, die kommunistiese terroris Chris Hani met ‘n Engfrikaanse term, “struggle-held”. Hani was in die tagtiger- en vroeë negentigerjare betrokke by terreuraanvalle op onskuldige burgerlikes in Suid-Afrika. Indien hy dieselfde dade in die VSA of Europa gepleeg het, sou iemand soos Barack Obama of mev. Hillary Clinton die spesmagte afgevaardig het om hom te gaan “elimineer” soos wat die VSA met Osama bin Laden gedoen het. Beide Obama en Clinton het die teregstelling van Bin Laden intyds meegemaak, waarna die liberale mev. Clinton met ‘n kekkellaggie gesê het: “Ons het gekom, ons het gesien, ons het doodgemaak.”

    Chris Hani is volgens ‘n oud-Weermaggeneraal byna deur die Suid-Afrikaanse spesmagte in Lesotho geneutraliseer, maar ná die sameswering tussen mnr. De Klerk, die Britse ambassade en die SAKP, is Hani toegelaat om as ‘n vry man Suid-Afrika te betree en steeds agter die skerms geweld en terreur te organiseer. In reaksie hierop het die Poolse Suid-Afrikaner, mnr. Janusz Walus, die reg in eie hande geneem en hom blykbaar sonder die medewete van sy vriend, Clive Derby-Lewis, met dié se pistool gaan doodskiet. Beide Walus en Derby-Lewis het aanvanklik die doodstraf ontvang, maar dit is later in lewenslange gevangenisstraf omgeskakel. Mnr. Derby-Lewis is verlede jaar in Junie op parool vrygelaat, ná ‘n jare lange hofstryd omdat die ANC-bewind onder invloed van die Kommunistiese Party hom strydig met toepaslike wetgewing en gevangenisreëls nie op gewone parool wou uitlaat nie.

    Daar word ook gepoog om Walus tot sy dood in die tronk aan te hou. Die staat se advokaat, Marumo Moerane, het aangevoer dat daar “geen gronde vir regter Nicolene Janse van Nieuwenhuizen se bevinding was” dat Walus soos enige ander gevangene op parool geregtig is nie. Hy het ook verwys na die moordenaar van Robert Kennedy wat reeds 48 jaar in ‘n Amerikaanse gevangenis verkeer, met die implikasie dat Walus ook tot sy dood in die gevangenis behoort te sit.

    In haar reaksie het Hani se weduwee, Limpho Hani, die regter aangeval en gesê dat sy “nie God is nie” en nie oor die mag beskik om “haar lewe” te besluit nie, nadat die regter gister verlof geweier het dat die staat teen haar bevinding appelleer.

    Mev. Hani se reaksies, wat ook op minagting van die hof neerkom omdat sy openlik die bekwaamheid en integriteit van die regter bevraagteken, is op eensydige wyse deur Beeld en Netwerk 24 gepubliseer, sonder enige konteks. Mev. Hani het destyds reeds by ‘n ander man geslaap terwyl Chris Hani self ook reeds ‘n ander houvrou geneem het. Nietemin dring sy aan op ‘n soort “huweliksreg” om haar man se moordenaar in die tronk te hou. Daarbenewens is Suid-Afrika destyds in konflik en wanorde gedompel deur die NP se holderstebolder-oorgawe wat groot verwarring en vrees by die publiek geskep het.

    Walus en sy familie het in Pole aan eie bas die verskrikking van kommunisme ervaar, ‘n totalitêre ideologie wat die dood van 100 miljoen mense in die twintigste eeu veroorsaak het.

    Gevra om kommentaar oor Beeld se gebruik van die Engfrikaanse term, “struggle-held”, het dr. Dan Roodt van PRAAG gesê:

    “Myns insiens het ons hier met twee elemente te make: die Engfrikaans en die bewondering vir Chris Hani. Beeld, asook Netwerk24, staan vyandig teenoor Standaardafrikaans, hoewel dié twee organe natuurlik self voorlopig nog in Afrikaans publiseer. Vele van hul rubriekskrywers verwerp ook Afrikaanse skole en universiteite en wil dat Engels nog meer as tans in die land oorheers. Dus verklaar dit die Engfrikaans. Wat die tweede element betref, bespeur ‘n mens gereeld simpatie vir ekstreme gelykheid of kommunisme by sommige Beeld-redaksielede en rubriekskrywers. Beeld het reeds voorheen simpatie vir Heleen Pastoors, die Belgiese vrou wat die Kerkstraatbom vervoer het, uitgespreek. Dus verbaas dit nie dat Beeld nou so ‘n bietjie mosterd-na-die-maal sy bewondering vir Chris Hani en SAKP-terreur betuig nie.”

    Die staat en die minister van korrektiewe dienste, gaan nou ‘n petisie na die Appèlhof in Bloemfontein rig in ‘n verdere poging om teen Janse van Nieuwenhuizen se uitspraak te appelleer. Aanstaande week bring Walus egter nog ‘n hooggeregshofaansoek waarin hy vra dat hy ten minste tydelik vrygelaat moet word terwyl die staat die appèlproses uitput.

    Stem hiernaas op die regterkant van die blad in ons meningsopname: “Beskou u, soos Netwerk24, Chris Hani as ‘n ‘struggle’-held?”

  • Walus wil aansoek doen om tydelike parool

    Walus wil aansoek doen om tydelike parool

    Volgend Janusz Walus se regsverteenwoordiger gaan die politieke gevangene ‘n versoek rig dat hy tydelik op parool vrygelaat word nadat die staat aangedui het dat hulle appèl sal aanteken teen sy vrylating.

    Die hof het op 10 Maart die minister van Korrektiewe Dienste se besluit om nie parool aan Walus toe te staan nie, tersyde gestel.

    Julian Knight, Walus se prokureur, het gesê dat hy ‘n aansoek by die Noord-Gautengse hooggeregshof in Pretoria sal indien as Michael Masutha, die minister, se aansoek om verlof tot appèl aangehoor is.

    Jacob Mamabolo, SAKP-sekretaris in Gauteng, het intussen ‘n memorandum aan die nasionale kommissaris van korrektiewe dienste, oorhandig.

    Die SAKP eis ‘n dringende wysiging van paroolwette sodat die families van slagoffers kan bepaal dat parool geweier word.

  • ANC ruk op na Grondwethof teen Walus-vrylating

    ANC ruk op na Grondwethof teen Walus-vrylating

    Die ANC aan die Oosrand sal Maandag in groot getalle opruk na die Grondwethof teen Janusz Walus se vrylating op parool.

    Hulle, sowel as die SAKP, ANC en EFF is heftig gekant teen die beslissing om Walus vry te laat. Die optog word deur die ANC se Ekurhuleni-streek gereël.

    Hy sal binnekort vrygelaat word nadat sy appèl teen die weiering van sy parool in die Hooggeregshof in Pretoria geslaag het.

    Walus het 23 jaar van sy lewenslange vonnis vir die moord op die voormalige SAKP-leier, Chris Hani, in 1993 uitgedien.

    Die voorsitter van die ANC in Ekurhuleni, Mzwandile Masina, sê hulle wil die kwessie van “volledige openbaarmaking van misdade” met die hof opneem.

    Hulle eis dat alle ander politieke gevangenes vrygelaat moet word as ‘n gebaar aan Hani.

    Die ANC se opmars word aangemoedig en ondersteun deur figure soos ene Ray Hartley, redakteur van die RDM.

  • Janusz Walus vrygelaat

    Janusz Walus vrygelaat

    Janusz Walus sal op parool vrygelaat word. Sy prokureur, Roelof du Plessis, het Donderdagoggend die Poolse immigrant se vrylating bevestig.

    Walus het die leier van die Kommuniste, Hani in sy oprit in Boksburg in April 1993 doodgeskiet.

    Die SAKP was teenwoordig en woordvoerder Alex Mashilo sê hulle is teleurgesteld, maar nie verbaas nie.

    Terwyl die paroolraad Walus die groen lig gegee het, het die minister van justisie, Michael Masutha geweier, omdat “verdere dialoog met die party en die Hani-familie” glo nodig was.

    Die regspan wat Walus verteenwoordig het, het aangevoer dat Masutha bevooroordeeld was teen hul kliënt, en het gesê die besluit van die minister van justisie om nie parool toe te staan nie, was uitsluitlik as gevolg van politieke vooroordeel en inmenging.

    Walus en sy mede-gevangene Clive Derby-Lewis is in 2014 beseer ‘n beweerde SAKP-sluipmoordaanval deur ‘n bendeleier wat omgekoop is in die Kgosi Mampuru (voorheen Pretoria Sentraal) Gevangenis.

    Ander gevangenes het die twee gered van ‘n gewisse dood. Die SAPD sou die voorval ondersoek, maar na twee jaar is daar nog geen besonderhede vrygestel nie.

    Derby-Lewis en Walus is albei gesteek met ‘n “kombuislepel”, het ‘n woordvoerder van Korrektiewe Dienste Manelisi Wolela gesê.

    Die bendeleier het die twee voorheen met rus gelaat, maar die SAKP wou klaarblyklik nie hê hulle moet die gevangenis oorleef nie.

  • SAKP weier anti-kommunis Waluś se parool

    SAKP weier anti-kommunis Waluś se parool

    Janusz Waluś sal Dinsdag weer poog om die politieke stryd om op parool vrygelaat te word, aan te pak.

    Die minister van justisie en korrektiewe dienste, Michael Masutha, gebruik die verskoning dat “dialoog” met die Hani-familie en die SAKP nodig is om Waluś se vrylating te verseker.

    Die 63-jarige Walus is reeds parool toegestaan deur die paroolraad, maar die minister dwarsboom die proses.

    Die Pools-gebore anti-kommunis Waluś het al byna 23 jaar in die tronk deurgebring nadat hy skuldig bevind is aan die moord op Chris Hani.

    Pole het as buurstaat van die Sowjetunie voor 1989 swaar gely onder die verskriklike juk van kommunisme.

    In 1946 is ‘n bekookte nasionale referendum gehou wat gelei het tot die nasionalisering van medium- en swaar nywerhede, en toegelaat het dat die kommuniste ‘n beslissende rol in nasionale sake speel. Dit het tot grootskaalse armoede en ellende gelei.

    Waluś is saam met die voormalige politikus, Clive Derby-Lewis, tot lewenslange tronkstraf vir moord op die SAKP-leier gevonnis.

    Hani is buite sy huis in Boksburg in 1993 doogeskiet. FW de Klerk het dadelik ‘n boodskap van meegevoel aan die SAKP gestuur waarin hy die dood van Hani betreur het.

    By Hani se begrafnis het sy medekommuniste hom egter geloof dat hy juis nie ‘n “man van vrede” was nie.

    Waluś gaan die hof versoek om die minister se besluit te hersien nadat hy die parool geweier het, en met ‘n hofbevel probeer dwing om hom vry te laat soos die paroolraad aanbeveel het.

    Waluś en Derby-Lewis is albei skuldig bevind op aanklagte dat hulle beplan het om die kommunis Hani te vermoor.

    Derby-Lewis het verlede jaar mediese parool ontvang ná ‘n bitter stryd met die SAKP, maar moet sy laaste dae onder huisarres deurbring.

    ‘n Vorige minister van korrektiewe dienste, Nosiviwe Mapisa-Nqakula, het Waluś se paroolaansoek in 2011 afgekeur.

    Waluś is aanvanklik die doodstraf opgelê, maar dit is tot lewenslange tronkstraf gewysig toe die doodstraf ná die ’94-verkiesings afgeskaf is.

  • Uitspraak oor Derby-Lewis vandag verwag

    Uitspraak oor Derby-Lewis vandag verwag

    Die Hooggeregshof in Pretoria sal na verwagting vandag bepaal of die Minister van Justisie en Korrektiewe Dienste, Michael Masutha, ‘n fout gemaak het deur Clive Derby-Lewis se paroolaansoek te weier.

    Maandag het Derby-Lewis ‘n aansoek ingedien om Masutha se besluit te hersien.

    Derby-Lewis is destyds in hegtenis geneem omdat vals getuienis gelewer is wat beweer het dat hy die vuurwapen verskaf het wat Janus Walus in 1993 gebruik het om die SAKP-leier Chris Hani mee dood te skiet.

    Volgens die getuie, ‘n swart bediende, se eie verklaring was dit onmoontlik om te sien van waar sy gestaan het, dat Derby-Lewis ‘n wapen aan Walus oorhandig.

    Derby-Lewis is deur sy regspan afgeraai om te getuig oor sy onskuld. Hy is daarna tot lewenslange tronkstraf gevonnis.

    Derby-Lewis se huidige regspan steun op die menings van twee spesialiste wat verklaar het dat hy aan Fase 4 kanker ly.

    Die Staat verkies om ‘n derde spesialis, die swart dr Mike Sathekge se weergawe te te glo dat Derby-Lewis se kanker alleen tot Fase 3b gevorder het.

    Sy prokureur, Roelof du Plessis, het gesê uitgewys dat twee van die drie dokters tekens van Fase 4 kanker gevind het en kon nie verstaan waarom die derde op die paneel van drie spesialiste, nie dieselfde diagnose gemaak het nie.

    Du Plessis sê voorts daar was ‘n uitnodiging aan Hani se weduwee, Limpho, gerig om Derby-Lewis te besoek in die hospitaal vir ‘n verskoning van aangesig-tot-aangesig. Sy het nie die aanbod opgeneem nie.

    Du Plessis het ook gesê daar was geen reaksie op ‘n soortgelyke uitnodiging in April nie.

    Hani se weduwee hou intussen steeds vol dat die gevangene “geen berou” toon nie.

  • Regter sal Vrydag oor Derby-Lewis besluit na staat se absurde argumente

    Regter sal Vrydag oor Derby-Lewis besluit na staat se absurde argumente

    Die Staat is blykbaar vasberade om Clive Derby-Lewis se aansoek om mediese parool in ‘n groter klug te laat ontaard met hul regspan se argumente wat toenemend neig na die absurde.

    Die hooggeregshof in Pretoria sal Vrydag beslis of Clive Derby-Lewis mediese parool kry. Regter Selby Baqwa het Dinsdag gesê hy het tyd nodig om die kwessie te oorweeg.

    Derby-Lewis het die hof versoek om self te besluit oor mediese parool en nie die saak na die minister van justisie en korrektiewe dienste terug te verwys nie.

    Die minister, Mike Masutha, het Derby-Lewis se aansoek in Februarie afgekeur ten spyte daarvan dat nie minder nie as tien medici van die medieseparool-adviesraad dit aanbeveel het.

    Limpho Hani, weduwee van Chris Hani, was oudergewoonte in die hof. Klaarblyklik is haar teenwoordigheid een of ander vorm van “regsbeginsel” wat in Afrika se boendoehowe geld.

    Dit is nie duidelik wat Hani se weduwee in terme van normale regspleging met die aansoek uit te waai het nie, behalwe om die aangeleentheid in ‘n groter klug as wat dit reeds is, te laat ontaard.

    Die minister het die mediese adviesraad se verslag oor die Derby-Lewis voorheen aan Limpho Hani en die SAKP gestuur, maar nie aan die erg verswakte gevangene self nie. Die minister het eers daarná sy besluit gemaak, wat duidelik wys op die vooroordeel teen Derby-Lewis.

    Die minister se regspan beweer Derby-Lewis bewys net “lippediens” en dat sy praatjies van berou “goedkoop” is.

    Adv. Graham Bester, wat namens die minister optree, het voorts probeer hare kloof oor die pasiënt se “stadige” vordering wat sy terminale longkanker betref.

  • Sisonke Msimang se Soros-prul vir geweld teen wittes

    Sisonke Msimang, indien lesers wonder, is nie die naam van ‘n Leon Schuster-karakter nie. Msimang is die gay, swart feministiese uitvoerende direkteur van OSISA, George Soros se Open Society Initiative for Southern Africa.

    Msimang het pas ‘n striemende aanval teen wit Suid-Afrikaners geloods in die New York Times, vol onwaarhede en versinsels.

    Een daarvan is dat die swart jeug Hani steeds as hul held sien.

    Hani has come to occupy a place in the imagination of black South Africans that is virtually unrivaled.

    In ‘n blitspeiling van 10 swart jeugdiges onder 16 in Johannesburg, het slegs vier geweet wie Hani is en nie een het enige waarde aan sy “nalatenskap” geheg nie. Een, Matome Molope, het selfs verklaar dat Hani dood is en daarom van geen waarde is nie.

    Msimang se held, Chris Hani, is deur Clive Derby-Lewis doodgeskiet, beweer sy, en daarom moet hy verkieslik in die gevangenis wegkwyn. Dat Derby-Lewis nie die sneller getrek het nie, en wel volgens wet op mediese parool mag aanspraak maak, is vir Msimang onbenullighede.

    Those of us who are tired of the empty politics of reconciliation — which assumes that whites have paid for their sins and blacks have forgiven them — find some succor in knowing that Mr. Derby Lewis will likely die in jail.

    Die prul, wat drup van male fides, is kennelik met moeite uitgekraam om die verleentheid van Limpo Hani, die laggende weduwee, se tirade teen die media te vergoeilik by die onlangse herdenking van die dooie kommunis se afsterwe.

    Nadat die selfingenome weduwee nie haar plesier oor die aandag by die geleentheid kon verbloem toe sy op die verhoog aan die dans gegaan het nie, het sy allerlei onsamehangendhede kwytgeraak voor die mikrofoon oor “onwettige immigrante uit Mosambiek”.

    Dié gebrabbel hou glo verband met die feit dat sy geen traan gestort het oor Hani se dood nie omdat sy in ‘n buite-egtelike verhouding betrokke was, net soos haar man met die Masbieker toe hy geskiet is.

    Msimang se pleidooi om Suid-Afrika van wittes te suiwer, is ook ooglopend gepen om saam te val met die EFF se beeldebestorming en vandalisme.

    Behalwe dat sy meen Nelson Mandela was te gaaf met wittes en dat Hani ons sou uitgejaag het, het sy ook dié goeie woordjie vir Helen Zille se held Biko:

    Biko was an iconoclast who smashed the idols of white supremacy.

    I believe that Mr. Hani would have eventually ruled South Africa as president if he had lived. I like to think that he would have defied his mentor, Mr. Mandela, by offering us a less conciliatory path to dignity.

    Die wit jeug is duidelik nog nie onderdanig genoeg, uitgewerp en onderdruk, volgens Soros se swart buikspreker nie:

    In a survey released by the Institute for Justice and Reconciliation, only half of white youth surveyed agreed with the statement, “apartheid was a crime against humanity,” as the United Nations defined it in 1966.

    Dit sal natuurlik insiggewend wees indien ‘n mens die swart bevolking raadpleeg oor hulle indrukke van gays. Navorsing sal ongetwyfeld aantoon dat 90% dit nie sal verwelkom dat hulle deur dié groep aan die neus gelei word om geweld te pleeg sodat die land etnies gesuiwer kan word nie. Daar is toenemende getuienis dat die “Gaystapo” soos Amerikaners hulle noem, van die Suid-Afrikaanse media beheer geneem het, ook in Afrikaans. Nie net word hulle polities korrekte waardes op ons afgedwing nie, maar hulle stig insgelyks konflik tussen rasse en kulture aan.

  • Dawie Louw se roman, eMajuba

    Helen Schöer het D(awie) Louw se roman, eMajuba (Tygervallei: Naledi, 2014, 397p, R179) geresenseer (Die Burger, By, 31 Januarie, p 8). Heel aan die begin verwys Schöer na die volgende opmerking van Louw: “Die pas waarteen die Afrikaner verengels, is egter geen verbeeldingsvlug nie. Dis die harde werklikheid en dis hoekom eMajuba geskryf is” (p 394). Die resensent skryf voorts: “Plek-plek slaan daar ‘n prekerigheid in die boek deur oor die dreigende heengaan van (goeie, ordentlike, suiwer) Afrikaans.”

    “Louw het twee ander dinge ook op sy agenda … Hy voel duidelik beswaard dat die Boere alleen die blaam vir apartheid dra, en dat die Britte skotvry daarvan afkom. [“Net die Boer moet die skuld vir apartheid kry, niemand anders nie,” p 365.] Ook is hy nie gelukkig met die plek van die Anglo-Boereoorloë, of Vryheidsoorloë, in die geskiedenis nie, want daaroor preek die karakters ook plek-plek vir mekaar … As jy saamstem met Louw oor die taal en die geskiedenis, soos baie mense sekerlik doen, gaan jy sommer lekker lees. Maar wees gerus, selfs al is jy nie gepla met die Afrikaner en sy geskiedenis nie, is daar oorgenoeg in die boek om jou te boei.”

    Die trant van Schöer se opmerkings maak dit myns insiens duidelik dat sy nie (of sekerlik nie in dieselfde mate as Louw) oor Afrikaans en Afrikanergeskiedenis “gepla” is nie. Let in hierdie verband ook op die woorde “prekerigheid”, “heengaan” en “beswaard”. Dat die karakters vir mekaar “preek”, is ‘n growwe veralgemening; ‘n vertolking gevoed deur die resensent se gebrekkige simpatie met Afrikaners en Afrikaans. Daar is myns insiens net ‘n enkele geval waar Louw se “agenda” (soos Schöer dit noem) moontlik te opsigtelik deurslaan (kyk heel aan die einde hieronder); ‘n geval van: “Askies, ek klink nou fokken prekerig” (p 63). Vir die res is dit nooit steurend nie.

    Schöer skryf: “Ek het nie ‘n probleem daarmee dat skrywers ‘n agenda het nie – my probleem is eerder dat dit hier lomp hanteer is in die dialoog.” Ek dink die werklike probleem is dat “betrokke literatuur” in die nuwe Suid-Afrika geloof word as dit die huidige bedeling (bv swart meerderheidsregering en gedwonge rasse-integrasie) steun en dat pogings ter onderskraging van Afrikaners en Afrikaans feitlik outomaties met skeptisisme bejeen en glad te geredelik as ongewens beskou word.

    Die boektitel verwys na die Slag van Majuba aan die einde van die Boere se Eerste Vryheidsoorlog (1880-1881) toe hulle met ‘n klinkende oorwinning politieke vryheid verkry het. “Met Majuba is ‘n hele oorlog gewen … Eie vlag, eie volkslied, eie taal, eie trots” (p 195). Die verwys ook na die kop Klein-Majuba in die omgewing van die plase waar die twee boeregesinne woon. Die e-voorvoegsel verwys na die hedendaagse elektroniese kommunikasie van inligting, wat later in die verhaal ‘n groot rol speel. Na die konvensionele en guerrilla-oorlogvoering van die Anglo-Boere-oorlog en die ANC en PAC se terreurveldtogte het kuberoorlogvoering sy verskyning gemaak. In die boektitel word dus aangedui dat die roman met sowel die verlede as die hede te make het.

    Die boek handel oor twee ineengestrengelde boere-familiesages, dié van die Boshoffs en die De Beucks, oor vier of vyf geslagte heen, van 1901 tot 2014. Die Suid-Afrikaanse geskiedenis word in die teks weerspieël. Aan die begin skryf die outeur: “Die gegewens in hierdie verhaal is fiktief. Gebeure, mense en plekke wat vooreenstem met die werklikheid, is slegs as vertrekpunte gebruik” (p 5). Later brei hy hierop uit: “eMajuba is ‘n verbeeldingsvlug. Die ‘feite’ in die boek is geplaas om ‘n fiktiewe storielyn te ondersteun, al klink dit plek-plek histories korrek. Die karakters is ook almal fiktief, al word daar deurentyd so direk op die (bekende) man afgepraat” (p 394). In die teks word daar meermale na die Rubicon verwys; ook na bv Uhuru, Mulder-gate en die wapenskandaal. Ons weet dat PW Botha dit wyslik geag het om nie die Rubicon oor te steek nie. FW de Klerk het dit egter te midde van dawerende applous gedoen, met fatale gevolge vir die land, die blankes en veral die Afrikaners.

    Daar is verwysings na historiese figure soos Paul Kruger, Christiaan de Wet, Koos de la Rey, Siener van Rensburg, koningin Victoria, koning Edward VII, Cecil John Rhodes, Horatio Kitchener, Emily Hobhouse, Louis Botha, Jan Smuts, DF Malan, John Vorster, Jaap Marais, PW Botha, Lang Hendrik van den Bergh, Eschel Rhoodie, Niel Barnard, Bram Fischer, Beyers Naudé, Ian Smith, Oliver Tambo, Nelson Mandela, Ruth First, Chris Hani, Kader Asmal en Thabo Mbeki. Daar is ook ‘n ligbruin airedale terriër genaamd Nelson. ‘n Karakter “wonder of dit is om iemand te vereer” (p 254). Oor FW de Klerk word daar geswyg.

    Die verlede en hede word vindingryk in die hoofstukke afgewissel. In die hoofstukke wat oor onlangse gebeure handel, word daar soms verhelderende kommentaar op vroeëre hoofstukke gelewer. Daar is ‘n oorvloed aksie en dit lyk asof die boek geskryf is met moontlike verfilming in gedagte. Die teks vloei moeiteloos in goeie Afrikaans. Die gebeure is meesal geloofwaardig, hoewel hulle noodwendigheid soms bevraagteken kan word. Ek dink dit is gedoen om die spanningslyn in stand te hou. ‘n Ander oorweging was seker om onverwagte kinkels aan die verhaal te gee. Ek gaan egter nie die storie hier oorvertel nie en volstaan met die opmerking dat dit ‘n roman ver bo die gemiddelde in gehalte is.

    Ek verkies om my aandag by ideologiese aspekte te bepaal en gebruik/misbruik Louw se teks as vertrekpunt. “Joernalistiek gaan oor … die skep van persepsie, en veral die manipulasie daarvan” (p 12). “Persepsies … is van die sterkste kragte wat bestaan” (p 70-71). Persepsie is: “Die krag wat die denke van die massas vorm en manipuleer … Dat persepsie ook die verlede kan misvorm, het hy ook geweet” (p 174). Tans is daar bv “‘n persepsie dat dit kief is om Engels te wees” (p 183). “Toe ek Afrikaans praat, bekyk hy my of die kat my daar ingedra het” (p 208). Ons moet myns insiens poog om hierdie situasie om te keer: Dat dit kief is om Afrikaner en Afrikaans te wees. Dit is propaganda in die massamedia (pers, radio, rolprente, televisie, internet) wat die persepsie geskep het dat apartheid net sleg was en dat gedwonge rasse-integrasie wonderlik is; dat die blankes boos en die swartes moreel meerderwaardig is; dat wittes verguis en swartes geprys moet word; dat Nelson Mandela “one of the great peace makers of all time” (p 374) was, dus nie ‘n geweldenaar nie maar ‘n vredemaker en versoener was; dat die nuwe Suid-Afrika nie-rassisties en strate beter as die ou Suid-Afrika is; en selfs dat ‘n blink toekoms op ons almal wag, al is daar nie eens genoeg elektrisiteit nie.

    Ons verlede moet nie versmaai word nie. “‘n Mens het ‘n verlede nodig” (p 146). “Die verlede bied meer sekerheid as die hede” (p 62). Daar word verwys na “die onblusbare gees van ‘n Boerevolk wat hom nie laat onderkry nie” (p 84). In die skole in die konsentrasiekampe is net Engels geduld. Een van die karakters is ‘n onderwyseres en “word betrap dat sy Afrikaans met die kinders praat en word terug tent toe gestuur” (p 89). “Afrika is voos van die littekens van imperialisme” (p 235). “Kolonialisme en imperialisme het Afrika vermink, maar hoekom word net een deel van die bevolking vir die gruwels van apartheid blameer?” (p 64). “Boer is ‘n bedreigde spesie” (p 87). Daar word verwys na ‘n karakter se “beheptheid met die Boere” (p 106). “Ons moet nie opgee nie … Ons sal weer ‘n Majuba hê … Ons gaan Kitchener opdonder, net soos Colley destyds” (p 91). “Die Kakies kan óns in hierdie varkhokke aanhou, maar nie ons gedagtes nie” (p 108). Oor die konsentrasiekampe: “Hoe de donder het die Britte daarmee weggekom?” (p 117). “Die Britte [het] tot vandag toe nie om verskoning gevra … vir die gruwels wat hulle hier kom pleeg het nie” (p 329). “Engeland … sal hom nooit twee keer laat nooi om te moor en te vermink nie” (p 149). “Die Boer haal niks op niemand uit nie. Ons keer net dat ons mense weer beleef wat die Engelse aan ons gedoen het” (p 238).

    Dit hinder dat die swartes deurgaans gunstig, dus polities korrek, voorgestel word. Dít word gedoen al is dit waar: “Xhosa en Boer veg sedert 1779 teen mekaar” (p 345). “Die Boer behandel die swartman nou soos wat hyself deur die Brit behandel is” (p 233). “Om iets soos Sharpeville te verdedig is moeilik” (p 251). Myns insiens is dit in hierdie geval moeiliker om die swartes se gedrag te verdedig as dié van die wittes. “Dis polities korrek om die Boer vir alles te blameer” (p 293). Van die wit karakters het heelwat geraamtes in die kas. Tydens die Anglo-Boere-oorlog skaar die Boshoffs hulle by die Boere, terwyl die De Beucks hulle lot by die Britte inwerp. “Om met die Kakies te heul was hoogs voordelig” (p 223). Daar was selfs ‘n De Beuck wat met ‘n dame uit Engeland getrou het. ‘n Ander De Beuck word “later lid van die Broederbond. Ook van die Ossewabrandwag, en later selfs ‘n Stormjaer” (p 199). Nog ‘n De Beuck beklee nog later een van die hoofposte in die Nasionale Party-regering se inligtingsdiens, terwyl ‘n Boshoff en sy vrou by die ANC se gewapende vleuel, MK, aansluit. In die meer onlangse geskiedenis word in albei families kinders by Tswanas verwek. “Ek is nie so trots om Boer te wees soos wat sy was nie” (p 226). Die uitbeelding van sulke drastiese gedragsveranderings is nie onrealisties nie. Daar word verwys na die twee Boere-generaals, “Louis Botha en Jan Smuts se verraad” (p 150; ook p 166). Oor die mynwerkersstaking in 1922: “Jannie [Smuts] was nog altyd gretig om die Ingelse mynbase se vuilwerk te doen” (p 165-166). “Smuts, die man met hande rooi van sy eie mense se bloed” (p 185).

    “PW [Botha] sal uit ‘n posisie van mag wil onderhandel” (p 338). “Soos PW, wil Mandela ook uit ‘n posisie van mag onderhandel. En mag spel jy met ‘n A en ‘n K en ‘n 4 en ‘n 7” (p 344). “Politiek gaan … oor mag … die politikus wat bereid is om mag af te staan, moet nog gebore word” (p 243). Dit is in 1975 gesê, dus voordat FW de Klerk in 1989 die staatshoof geword het. Hy het homself en sy regering van mag gestroop deur die veiligheidsmagte (weermag en polisie) glad nie as troefkaarte te benut nie. Sy onderhandelings is in swakheid volbring. De Klerk se verraad was/is selfs meer skadelik en durend as dié van Smuts. “Jou siel kan jy vir welvaart verruil, maar betaaldag kom” (p 156). Die outeur verwys na “die sondaars Nimrod, Efialtes en Tifoon [oftewel (myns insiens) Louis Botha, Jan Smuts, FW de Klerk] in die negende sirkel van die bevrore hel in die Inferno van Dante. Daardie laaste sirkel wat beskore is vir hulle wat die ergste sonde denkbaar pleeg: verraad” (p 200). Dink ook aan die talle Broederbonders wat hulle knus by die ANC geskaar het. “ANC lede met wit velle is nie meer ‘n vreemde gesig nie” (p 218). “Solank daar joiners is, sal daar altyd oorlog wees” (p 155).

    Na Nelson Mandela se afsterwe berig ‘n nuusdiens: “Die volk se pa is dood” (p 47-48). Daar word twee keer selfs na “Madiba” verwys (p 50). In die ou Suid-Afrika was die Afrikaners die volk, bv “Sy … bid … vir haar volk” en soggens sing hulle “Kent gij dat volk” (p 95). Op Kerkplein, Pretoria: “Oom Paul [Kruger] met ‘n wakende oog oor dat volk” (p 357). Die nuwe Suid-Afrika het ongevraagd talle swart volksvaders en -moeders opgelewer waarmee Afrikaners kwalik wil assosieer. Daar is geen sprake van ‘n Suid-Afrikaanse nasie waarvan Afrikaners deel is nie. Daar is bloot ‘n Suid-Afrikaanse bevolking. Waarna Afrikaners smag, is “om te behoort” (p 221) aan ‘n eie land en ‘n eie nasie. “Ek wil … tussen my mense” wees (p 223). Vir ware nasieskap is ‘n etnies-kulturele tuisland vir Afrikaners gevolglik noodsaaklik.

    Oor die Soweto-opstand in 1976 word geskryf: “Afrikaans het die skuld gekry” (p 288), dus Afrikaans is tot sondebok gemaak. Die onderwyseres van een van die karakters was daarop gesteld dat sy Afrikaans “mooi moes praat … Sonder jou moedertaal is jy niks … Onthou dit” (p 77). Dit herinner aan Jan Rabie (1920-2001) se woorde: Sonder Afrikaans is ek niks. “Die Afrikaner, veral, verengels teen die spoed van lig” (p 183). “Afrikaans boer vinnig agteruit. Met die sogenaamde nuwe Afrikaans wat die ou Afrikaans verdring. Asof laasgenoemde ‘n verleentheid vir die Afrikaner geword het” (p 184). “Almal wat Afrikaans is … is selfs lief om hul Engels uit te stal. Op straat praat hulle al Engels met mekaar. Weliswaar swakkerige Engels, maar so suiwer as wat hul swaar r’e dit toelaat. Natuurlik sonder ‘n enkele Afrikaanse woord tussenin. Engels, die taal van konings. Van die elite” (p 383). Waarom is dit vir alle Suid-Afrikaners belangrik om Engels so suiwer moontlik te besig, maar Afrikaans mag maar in mengeltaal of koeterwaals ontaard? (HAT: “Koeterwaals: onverstaanbare brabbeltaal; gebroke taal, kromtaal.) Dit kom neer op ‘n gebrek aan respek vir Afrikaans en eintlik vir Afrikaners. Baie Afrikaners praat self bedenklike Afrikaans omdat hulle hulle selfrespek verloor het.

    Ten slotte kom ek by die enkele keer waar die dialoog neig om te “prekerig” en dus roman-disfunksioneel te word (p 364-365).

    Met verwysing na die gedig van Totius (1877-1953), “Vergewe en vergeet”, word genoem dat die wondmerk van die doringboompie wat al groter word,

    “Engels [kan] wees wat ons taal so binnedring. Nee, nie binnedring nie. Binnegenooi word … Toe onse Lord Kitchener sy geveg teen die Boervrou wen, het Boer respek vir Kakie gekry.”

    “Die Afrikaner is sy identiteit kwyt. Na ’94 is hy ‘n weggooikind. Een wat nou na aanvaarding soek.”

    “Maar daar’s ‘n nuwe Afrikaner op pad. Wat soos ‘n Phoenix uit die as verrys. Wat lojaal teenoor Afrikaans gaan bly.”

    “Watter Afrikaans? Die taal het deesdae vele stemme.”

    “Ek praat van die Afrikaans wat uit die hart kom. Wat deel van jou is. Waarop jy trots is. Wat vertroetel en opgepas moet word.”

    “Hoe lyk hierdie nuwe Afrikaner van jou?”

    “Die Phoenix gaan verby velkleur kyk. Hy gaan verdraagsam wees teenoor ander wat ook lief vir die taal is. Hy gaan verdraagsaam teenoor hul godsdiens wees. Teenoor hul politiek. Onbenullige verskille tussen mense gaan nie saak maak nie. Die Taal gaan die gemene deler wees … Boer triomfeer omdat hy uiteindelik van sy vooroordele ontslae is.”

    “Jy hou nie van die Engelse nie … Is ek reg?”

    “Verkeerd. Om vandag se Engelsman vir destyds se vergrype te blameer is absurd. En onregverdig.”

    Dan is dit ook onregverdig om al die hedendaagse blankes in Suid-Afrika vir slawerny, kolonialisme, imperialisme en rasse-segregasie/apartheid te blameer. Daarmee word nie geïmpliseer dat hierdie verskynsels noodwendig net sleg was/is nie.

  • CDL hoor vandag oor sy parool-aansoek

    Die politieke gevangene, Clive Derby-Lewis, se regsverteenwoordiger sal na verwagting vanoggend in Pretoria ‘n aankondiging doen oor sy aansoek om mediese parool.

    Die onskuldige slagoffer van die moordaanslag deur ‘n Pool, Janusz Walus op die SAKP-leier, Chris Hani, is die afgelope meer as 20 jaar reeds in die tronk nadat hy deur “gratis regshulp” aangeraai is om nie te getuig om sy onskuld te bewys nie.

    Derby-Lewis het verskeie kere onsuksesvol om parool aansoek gedoen. Hy ly ondermeer aan kanker en is reeds twee keer in die tronk aangeval.

    Verlede maand het die Hooggeregshof in Pretoria beslis dat die mediese paroolraad Derby-Lewis se regspan teen Saterdag oor sy beslissing moet inlig.

    Sy regsverteenwoordiger, Marius Coertze, sê hy het intussen die nodige dokumente van die raad ontvang.

  • Gaye Derby-Lewis waarsku SAKP oor samesweringsteorie

    Clive Derby-Lewis se vrou, Gaye, het die SAKP en Chris Hani se weduwee gewaarsku teen bewerings van ‘n wyer sameswering oor Hani se moord in ‘n ope brief aan die party.

    Die SAKP en Limpho Hani sal na verwagting op 9 Januarie voorleggings aan die minister van justisie, Michael Masutha maak.

    Hulle moet redes gee oor waarom Derby-Lewis nie op mediese parool vrygelaat moet word nie. Hani se weduwee en die SAKP het in die verlede volgehou dat Derby-Lewis nie die volle waarheid oor Hani se moord onthul het nie.

    Die SAKP-leier is in April 1993 voor sy huis in Boksburg deur die Poolse immigrant, Janusz Walus doodgeskiet sonder Derby-Lewis se medewete.

    Derby-Lewis is daarna regshulp aangebied wat sy saak belemmer het deur aan te dring dat hy nie getuig oor sy onskuld nie.

    Dit het later geblyk dat getuies met die dood gedreig is om valse getuienis teen Derby-Lewis te versin wat hy nie kon weerlê nie omdat hy aangeraai is om nie te getuig nie.

    Die hof het Masutha opdrag gegee om voor 31 Januarie oor Derby-Lewis se mediese parool te besluit.