praag.co.za

Tag: affirmative action

  • Leon Lemmer: David Benatar oor regstellende aksie en transformasie

    Leon Lemmer: David Benatar oor regstellende aksie en transformasie

    David Benatar (gebore in 1966) doseer wysbegeerte aan die Universiteit Kaapstad (UK). In 2006 het hy internasionaal bekendheid verwerf met sy boek, Better never to have been: The harm of coming into existence. Hierdie werk is as erg pessimisties en nihilisties gekarakteriseer. Wat hy per slot van sake beweer, is dat bv ‘n geaborteerde fetus verkieslik bo ‘n lewendig gebore baba is. Myns insiens is so ‘n standpunt dalk regverdigbaar as ‘n mens se lewe meer negatiwiteit (bv pyn, lyding) as positiwiteit (bv vreugde, tevredenheid) inhou. Dit kan dikwels die geval in derdewêreldse lande wees, maar dit kom seker nie algemeen in eerstewêreldse lande voor nie. Die probleem met ‘n keuse tussen iets en niks is dat net iets die potensiaal van positiwiteit (of negatiwiteit) inhou. Deur niks te kies, word alle moontlikhede ontbeer.

    In 2012 het Benatar weer opspraak verwek toe sy boek, The second sexism: Discrimination against men and boys, gepubliseer is. Hy toon aan dat die veldtog teen vrouediskriminasie soms te ver gevoer word; dat die pendulum te ver van die vorige/tradisionele kant na die teenoorgestelde kant geswaai het. Dink aan die ANC se beheptheid met demografie. Dit word enersyds misbruik om swartes (80% van die bevolking) en andersyds vroue (50% van die bevolking) te bevoordeel. Die ANC-beleid is dus sowel rassisties as seksisties. Die hoofmotief is eintlik om blanke mans, daardie knap vegters teen misdaad (bv vandalisme) en geweld (bv terrorisme), te benadeel. Wat seksisme betref, word oordrewe “regstelling” aan bv die Universiteit Stellenbosch (US) aangetref. Om die ANC ter wille te wees, is die US se ideaal om 60% vrouepersoneel teen 2020 te hê.

    Maar daar is geen wetenskaplike bewys dat vroue bv beter dosente en navorsers as mans is nie. Die teenoorgestelde is eerder die geval omdat (ten spyte van al die eendersverklarings) dit steeds uitsluitlik vroue is wat geboorte skenk en dikwels/meesal in groter mate as mans by die versorging van kinders en ander huislike verpligtinge betrokke is. In die praktyk bring dit mee dat vroue deeltyds en mans in groter mate voltyds met akademiese sake besig kan wees. Die US verkies om hom eerder deur politieke as akademiese oorwegings te laat lei. Daarom is daar geen voorneme om by 60% vrouepersoneel halt te roep nie. Daar bestaan ook geen minimum kwota vir manspersoneel nie. (Al handel my teks oor wat aan die UK plaasvind, verwys ek telkens na die US as patologiese geval.)

    Benatar se intreerede

    In 2007 het Benatar sy intreerede as professor in filosofie gelewer. Die titel is “Justice, diversity and affirmative action.” Soos uit die onderwerpe van sy boeke blyk, hou Benatar daarvan om aktuele sake aan te spreek en deins hy nie terug van omstredenheid nie; nie omdat hy stroomop wil wees nie, maar omdat hy besef dat eietydse dogmas dikwels op swak fondamente staangemaak word. Hy poog dan om groter helderheid te bring. Sy intreerede het ‘n beroering op die liberale UK-kampus veroorsaak. Om die lengte van my teks binne perke te hou, gebruik ek Benatar se opsomming, “‘Affirmative action’ not the way to tackle injustice” (University of Cape Town, Monday Monthly, Volume 26.05, 23 April 2007). Hier en daar vul ek sy teks aan met my toepassings of voorbeelde.

    Volgens Benatar is regstellende aksie, soos die apartheidsbeleid, wesenlik eerstens die klassifikasie van mense volgens ras en tweedens die bevoordeling van sommige volgens ras. In die praktyk word hierdie rasseklassifikasie soos tydens apartheid gedoen, want selfklassifikasie word nie toegelaat nie, “for the obvious reason that deciding whether one will be the beneficiary of affirmative action cannot be left in the hands of those who will either receive or not receive the benefit on how they classify themselves.”

    Maar as die doel van regstellende aksie bloot is om ongeregtigheid reg te stel, hoef ‘n mens jou nie noodwendig tot rasseklassifikasie en rassevoorkeur te wend nie. “In its mildest form, affirmative action involves taking positive steps to avoid discrimination, to ensure that opportunities are open and available to all and that fair standards of selection are used.” Hierdie sagte soort regstellende aksie “does not require us to enter the fetid terrain of racial classification and racial preference. It seeks to undo unfairness whoever its victims might be.”

    Wanneer regstellende aksie by aanstellings (bv van dosente) toegepas word, kan drie grade daarvan onderskei word. (1) Die sagste toepassing is dat as twee kandidate in dieselfde akademiese mate vir ‘n doseerpos kwalifiseer, die pos eerder aan die kandidaat van die een (bv swart) as aan die ander (bv blanke) rassegroep toegeken word. In so ‘n geval ly die akademie nie skade nie. (2) Sodra die ras van kandidate toegelaat word om ‘n groter rol te speel, word swakker gekwalifiseerde kandidate van ‘n rassegroep bo beter gekwalifiseerde kandidate van ‘n ander rassegroep aangestel. Dan ly die akademie skade in verhouding tot die mate waarin ras pleks van akademiese faktore ‘n rol by aanstellings speel. “The mildest forms allow preference to be given only to marginally less qualified candidates, while the more severe forms allow preference to be given to significantly less qualified (or even unqualified) candidates.” (3) “Even more extreme than strong-preference affirmative action are ‘set-asides’, where only people from designated categories are considered.”

    Die transformasiedruk wat die US op homself plaas (en wat deur die ANC-regering vererger word) met rasseteikens wat in bepaalde jare gehaal moet word, is ‘n teelaarde vir die aanstelling van al hoe swakker toegeruste akademici. In die praktyk kan dit al hoe meer beteken dat poste nie gevul word nie (of net tydelik gevul word) totdat nie-wit kandidate gevind word. “The more weight an affirmative action policy attaches to ‘race’, the weaker a candidate of the desired ‘race’ can be in other ways while still obtaining the place or position for which he or she is competing.”

    Hieruit volg hierdie gevolgtrekking: “The more weight an affirmative action policy attaches to ‘race’ the less easily it can be justified,” bv akademies. “In other words, it is less implausible to attach minimal weight to ‘race’ than it is to accord it significant weight. In South Africa a range of weights are attached to ‘race’. However, since at least some positions are set-aside for ‘blacks’, affirmative action in this country sometimes attaches immense weight to ‘race’.”

    “Arguments for the controversial forms of affirmative action fall into one of two broad categories – arguments that affirmative action is necessary to rectify injustice, and arguments that affirmative action is necessary in order to produce some good consequence, usually by increasing diversity … The central problem is that affirmative action (in its controversial forms) favours people of a designated ‘race’ whereas rectification requires bestowing a compensatory benefit on those who have been treated unjustly. Defenders of affirmative action assume that these categories are either co-extensive or at least sufficiently overlapping to treat ‘race’ as a proxy for disadvantage.” Benatar wil die klem van ras na skadevergoeding en geregtigheid verskuif. Dit is nie net nie-wittes wat benadeel is nie. Tydens apartheid is nie-wittes op groot skaal bevoordeel met bv die toekenning van buitelandse studiebeurse terwyl Suid-Afrikaanse wittes soms selfs nie toegelaat is om in sommige lande te studeer nie. Byvoorbeeld, ‘n dosent aan die Universiteit Vrystaat is nie toegelaat om Frans in Frankryk te studeer nie. Sy was verplig om Frans in Switserland te studeer.

    “The rectification imperative is strongest for those who are most disadvantaged by injustice. Yet these people are least likely to benefit from affirmative action. They are so disadvantaged that they often cannot even begin to compete for the positions that beneficiaries of racial affirmative action obtain. Those most likely to benefit are those who were either minimally disadvantaged or not disadvantaged at all (in the relevant ways) or those who, although once disadvantaged, have already been compensated.”

    Onder die swartes wat aan die US vir spesiale bevoordeling uitgesonder word, is studente uit welvarende gesinne wat bv onderrig aan private skole ontvang het en dosente wat om politieke pleks van akademiese redes (buitelandse) studiebeurse ontvang het. Daar bestaan geen meganisme vir die bevoordeling van benadeelde blankes nie, bv kinders uit gesinne waarvan die ouers in plaasaanvalle vermoor is, wat dierbares in die “bevrydingstryd” verloor het of met pikke, byle, landmyne, ens, vermink is, wie se plase onteien is, ens. Aan die US is daar egter eksklusiewe studiebeurse beskikbaar vir die nageslag van die bruines wat in 1940 klippe na US-studente tydens die Slag van Andringastraat gegooi het. Nico Koopman sal dit “regstellende geregtigheid” noem.

    “Consider, for example, affirmative action in academic appointments. Those deprived of adequate primary or secondary education certainly do not benefit from affirmative action in this sector. Those ‘blacks’ who do benefit are those who already have higher, especially doctoral, degrees. However, their having such degrees is an indication either that they were not (that) disadvantaged – for example, they may be the children of exiles and were educated at excellent universities abroad – or the opportunity to obtain a higher degree was itself a rectificatory intervention to compensate for what would otherwise have been the unfair deprivation of that opportunity.”

    In die nuwe Suid-Afrika is daar die neiging om dubbele standaarde toe te laat. Daarvolgens is blankes onderhewig aan strenger vereistes as nie-wittes. Dit kom myns insiens ook in die akademie voor, onder meer omdat wit dosente hulle ‘n klag van rassisme op die hals kan haal as hulle swart studente druip. Relatief min nie-wittes durf ‘n magisterverhandeling of doktorale proefskrif aan. (Wanneer daar ‘n keuse tussen klaswerk en ‘n verhandeling op magistervlak is, kies swartes gewoonlik klaswerk; dermate dat dit al hoe meer die enigste manier word waarop magistergrade verwerf word. Dit bring mee dat die doktorale proefskrif die eerste tesis word wat studente skryf, met gevolglike moontlike daling in akademies-wetenskaplike gehalte.) Omdat druk vir meer nie-wit dosente uitgeoefen word, kan dit meebring dat laer slaagvereistes vir die tesisse van nie-wit kandidate gestel word. (Uit swart oorde – aanvanklik in Amerika – word die teenoorgestelde beweer: dat swartes dubbel so goed soos wittes moet wees om dieselfde resultaat of erkenning te kry.) Ingevolge transformasie geniet sodanige graduandi egter voorkeur by aanstelling as dosente, wat op sy beurt aanleiding tot onderrig van twyfelagtige akademies-wetenskaplike gehalte kan gee. Wat ek probeer aantoon, is dat regstellende aksie/transformasie ‘n politieke faktor is wat indruis teen die wese, die akademiese kern, van die universiteit. Anton van Niekerk, daarenteen, beskou transformasie as ‘n “kern-aspek” van die US (kyk hier onder).

    “Although moderate disadvantage is also deserving of rectification, there are some ‘whites’ who have suffered such disadvantage. Given South Africa’s past, we should expect that there are many more ‘black’ victims of social injustice. However, if one’s motivation is the rectification of injustice, then one should be concerned with rectifying all (equivalent) injustices irrespective of the ‘race’ of the victim. Why use ‘race’ as a proxy for disadvantage when one can focus directly on disadvantage? Using ‘race’ as a proxy is a kind of racial profiling, which defenders of affirmative action typically take to be unacceptable in other contexts, such as blood donation. The architects of affirmative action in South Africa have done their best to insulate it from legal challenge. Instead of allowing the courts to consider whether affirmative action laws and policies are compatible with the right to equality, judicial questioning has been forestalled by a constitutional provision permitting affirmative action.”

    Benatar oor transformasie

    In die klimaat van verandering wat daar vanjaar aan die UK heers, het Benatar ‘n meningsartikel gepubliseer: “Those who seek changes must show they are desirable” (Cape Times, 29 Junie). Hy dink die aktiviste moet hulle van die betekenis van “transformasie” en “dekolonisering” vergewis voordat hulle hulle daarvoor beywer. “A ‘transformation’, for example, is ‘a thorough or dramatic change’. Not all such changes are positive. Thus those who seek particular changes need to demonstrate that they are desirable ones. One demand is for the transformation of the student and staff profiles to reflect the racial demographics of the country. However, it is not enough to endorse that goal. The means to attaining it must also be appropriate.” Dink aan Open Stellenbosch wat wil hê dat alle lesings dadelik in Engels aangebied moet word en boonop deur swart dosente.

    “Universities cannot compensate for 12 years of appalling primary and secondary education in South Africa’s dysfunctional schools.” Al wat die universiteite kan doen, is om die “moderately disadvantaged” met remediële onderrig by te staan.

    “The sad truth is that the pool of qualified university applicants is only a small proportion of school-leavers. Without improved schooling, the student demographics at universities simply cannot resemble the national demographics. It is wishful, delusional thinking to imagine otherwise. Similarly, in hiring academics, universities can draw on only a very small subset of the entire population. The quarry is not all adults or even those with PhDs. The aim is to appoint the best scholars and teachers from the pool of suitably qualified applicants. That pool bears very little resemblance to the country’s demographics.”

    “In response to this, many advocates of ‘transformation’ argue that we have to alter our conception of ‘excellence’ which, they say, is ‘Eurocentric’. They might make a more persuasive case if they could explicate the ways in which the current standards of ‘excellence’ are questionable. Should we, for example, not be seeking academics who have finely honed analytical skills, a command of their field and who can publish articles in excellent international journals, and books with prestigious academic presses?”

    “Advocates of ‘transformation’ also claim that the curriculum needs to be ‘decolonialised’ or ‘Africanised’. It is very difficult to understand what exactly this is meant to imply. Sometimes the suggestion is that African ways of thinking should be affirmed and that ‘European’ ways of thinking should not be privileged … The success of modern universities is not based on self-consciously pursuing or affirming traditional or ethnicspecific ways of thinking. Instead, the goal is to pursue knowledge as a common human endeavour. Thus we should be interested in whatever methodologies and innovations work, and adopt them irrespective of their origin. Europeans did not reject Indo-Arabic numerals on the grounds that they were not of European origin.

    “Change should be welcomed – but only if change improves what universities do. Change for the sake of fitting an ethnic or nationalist agenda is unlikely to have that effect. Thus, Africa should demonstrate that it has something valuable to add rather than arguing that it has something African to contribute. This is not to say that Africa can offer nothing valuable, but rather that the selling point should be that it is valuable rather than that it is African.” Byvoorbeeld, tradisionele Afrika-medisynes kan ter genesing van kwale gebruik word mits hulle vooraf wetenskaplik effektief bevind is. “Parts of the university curriculum are already Africanised in some sense – African languages and literature, African customary law and African religion are taught. That is entirely appropriate, but not all disciplines lend themselves to Africanisation.” Hy noem dan wiskunde en fisika as voorbeelde hiervan. [Leopold Sholtz stel wesenlik dieselfde standpunt (Die Burger, 1 deser, p 14).]

    “Indigenousness is no more a marker of value than non-indigenousness is a marker of disvalue. Ideas, innovations, methodologies should be evaluated on their merits rather than on their provenance. One psychological factor that impedes the recognition of this is the misplaced (‘colonising’) pride of some people and the misplaced (‘colonised’) insecurity of others. Peoples’ intellectual capacity and promise is not a function of what has been achieved by their forebears. In any event, not all ‘white’ South Africans are descended from either colonialists or from the great centres of European learning. Some are descended from non-colonial immigrants. They are first or second-generation university graduates. Universities and their curricula were not part of their own ‘cultural heritage’, but they embraced university learning – because it is valuable and despite its ‘cultural unfamiliarity’.”

    Xolela Mangcu se reaksie

    ‘n Dosent is sosiologie aan die UK, Xolela Mangcu, het onder die opskrif, “Racially offensive diatribe has no place” (Cape Times, 2 Julie), op Benatar se artikel gereageer. Hy verwys na Amerika, daardie gevestigde hoofbron van haat teen blankes, en kom dan met ‘n kenmerkende beskuldiging: “White people are often given credit that is denied to black people.” Wat Mangcu eintlik begeer, is die (voortgesette) bevoordeling van swartes. Hy beskryf Benatar of sy teks met woorde soos “hypocritical”, “ignorance”, “racial stereotypes” en “blinded”.

    “Benatar has a misguided understanding of the call for representivity as just being about demographics. It is also about one of the foundational principles of democracy: no taxation without representation. For as long as South African universities receive public money, they have a fundamental duty to make sure black people are properly represented in them. Failure to achieve this diversity would simply be a repetition of the apartheid practice of black people subsidising white privilege.” Mangcu noem sodanige regstelling ‘n “democratic obligation”.

    Dat swartes blankes tydens apartheid gesubsidieer het, is ‘n vergesogte dwaalleer. Baie min swartes het toe inkomstebelasting betaal. Hulle is in hierdie verband deur die ANC (vanuit sy “moreel hoë posisie”) tot oneerlikheid aangespoor. Dit geld nie net swartes nie. Die Indiër-apteker en ANC-aktivis Pravin Gordhan het, toe hy as hoof van die SA Inkomstediens aangestel is, gesê hy weet nie wat inkomstebelasting is nie. Toe die ANC, weens ‘n klein groepie blankes se verraad, in die jare negentig sitting in die parlement verkry het, het van die swart lede steen en been gekla omdat inkomstebelasting van hulle vergoeding afgetrek word. Aan die vyf (en metteryd heelwat meer) hoogs gesubsidieerde universiteite wat sedert 1960 spesiaal vir nie-wittes gestig en bedryf is, het die meeste studente studiebeurse van die staat ontvang. Dit is gedoen hoofsaaklik danksy die geld van blankes. Mangcu se valse beskuldiging is net so laakbaar soos die houding van Blade Nzimande, die kommunistiese minister van hoër onderwys, wat dreig om owerheidsubsidiëring van eens blanke universiteite te weerhou as hulle nie die ANC-regering ter wille is nie. Dít terwyl hierdie universiteite hoofsaaklik met blanke geld opgebou is en blankes steeds baie meer as hulle demografiese verteenwoordiging tot die staatskas bydra. Die ANC-staat is ‘n ponzi-skema in die sin dat onregverdigbaar buitensporige vergoeding (insluitende omkoop- en korrupsiegeld) aan die kamerade betaal word terwyl die belastingbetalers bitter min in ruil vir hulle betaalde belasting ontvang.

    Mangcu sê “creativity [soos by “struggle”-boekhouding?] is needed in admitting students” én ook om meer swart dosente te kry. Hy bepleit aansporingsmaatreëls/”incentives” in hierdie verband. Dit lyk asof hy hoër vergoeding vir swart as vir wit dosente in gedagte het. “Because of apartheid, many black academics have had to make sure their qualifications are far superior than their white counterparts.” Dan kom Mangcu by “the most racially offensive piece of Benatar’s tirade … arguing that Africa must prove it has something to add to the world”. Dit is egter ‘n verwronge voorstelling van wat Benatar geskryf het. Daarna gaan Mangcu heeltemal oorboord deur filosofie ‘n wetenskap te noem en te beweer “the distinction between humanities and science is sheer baloney”. Dit is duidelik dat sy denke erg deur ongefundeerde, onwetenskaplike Amerikaanse Black Studies-literatuur besoedel is.

    Benatar se reaksie

    Benatar het op Mangcu se beskuldigings gereageer met ‘n artikel onder die opskrif: “Not enough space to address all Mangcu’s mistakes, but here’s a summary” (Cape Times, 17 Julie). Hy betreur dit dat Mangcu besluit het om nie meer ‘n openbare debat met hom te voer soos hulle voorheen ooreengekom het nie. Verder: “Mangcu has misunderstood the principle of ‘no taxation without representation’, which refers to representation in parliament, not in universities.” Ook: “The academic requirement to prove that one has something of value to contribute applies to everybody and not only to Africa. I don’t want the French, for example, trutting around telling us that they have something French to contribute. I want them to show that they have something valuable to contribute.” En: “Just as criticism of traditional ‘European’ thinking was and is essential for academic progress, so criticism of traditional ‘African’ thinking is also essential for such progress.”

    Benatar op politicsweb

    Daar is nog ‘n artikel van Benatar, “Must UCT also now fall?” (politicsweb, 30 Junie), wat op fyner besonderhede binne die UK fokus en verdere perspektief verskaf. Om die lengte van my skrywe binne redelike perke te hou, behandel ek hierdie artikel net in beperkte mate. Weens transformasiedruk wil die UK die samestelling van sy aanstellingskomitees verander, om ook nie-professore as lede in te sluit, en om die kriteria vir bevordering te hersien, om vooroordele teen swart en vrouekandidate uit te skakel. “Politically loaded decisions made by groups of people are almost never made on the basis of reasoned argument … When the ‘transformation’ card is played in university meetings, as it repeatedly is, about everybody marches in lockstep. People fall over themselves in displays of political correctness, each paying obeisance to the mantras and slogans of contemporary South Africa.” Kyk hier onder vir ‘n onmiskenbare toonbeeld hiervan: Anton van Niekerk, die man met ‘n hele stoet heilige ANC-koeie wat nie geslag mag word nie.

    Slot

    Wat die bostaande uiteensetting duidelik maak, is dat, soos dit aan ‘n universiteit hoort, daar aan die UK debat oor aktuele sake soos regstellende aksie en transformasie gevoer word omdat daar gesonde of regverdigbare meningsverskil bestaan. Kontrasteer dit met die situasie aan die US.

    • In die US se fakulteit teologie is daar skynbaar geen meningsverskil oor aktuele sake soos die Kairos-dokument, die Belhar-belydenis, homoseksualiteit, feminisme en die VGK se arrogante en liefdelose afwysing van gesprekvoering met die NGK nie. Nie ‘n enkele teologiedosent verdedig Afrikaners of Afrikaans nie.
    • In die US se departement Afrikaans poog niemand om in die bres te tree vir Afrikaans as onderrigtaal nie, ten spyte van die afskaling wat reeds jare lank sienderoë plaasvind. Hierdie Afrikaansdosente laat my dink aan wat Gustav Mahler (1860-1911) as dirigent van sy orkeslede in Hamburg gesê het: “For them, art [Afrikaans] is only the cow which they milk so as to live their everyday lives undisturbed, as comfortably and pleasantly as possible” (Natalie Bauer-Lechner, Recollections of Gustav Mahler, London: Faber & Faber, 1980, p 35).
    • Vanjaar word die dood ‘n eeu gelede van die US se groot weldoener, Jan Marais (1851-1915), gedenk. Hy het dit as ‘n stigtingsvereiste gestel dat Afrikaans nie ‘n minder plek as Engels aan die US mag beklee nie. Hierdie hele jaar lank word hierdie onderwerp soos die pes vermy. As daar voorbeeldige akademiese lewe op die US-kampus was, sou hierdie saak by verskeie geleenthede grondig aangespreek gewees het. Pleks daarvan het die US-raad pas besluit dat hy voortaan nie meer Afrikaans gaan beskerm nie en dat hy in November weer aan die US-taalbeleid gaan torring; sekerlik nie om die heil van Afrikaans te bevorder nie.
    • Die skokkendste is dat die US-senaat onlangs Wim de Villiers se hantering van transformasie eenparig goedgekeur het. Geen debat word oor die politieke/nie-akademiese aard en die wenslikheid/onwenslikheid van transformasie gevoer nie.
    • Aan Praag-lesers is dit oorbekend dat die US-rektoraat/-bestuur transformasie sonder meer as ‘n goeie ding aanvaar; so ook regeringsinmenging, die minagting van universitêre outonomie en die versaking van akademiese vryheid. Die US-raad het pas sy seën oor die US-bestuur se hantering van transformasie uitgespreek. By implikasie is goedkeuring verleen dat Open Stellenbosch nie as ‘n vereniging hoef te registreer en verlof vir die hou van optogte en byeenkomste te vra nie. Die ergste is dat die US-raad ingewillig het dat die getal raadslede wat die kommunistiese minister van hoër onderwys benoem van drie tot vyf vermeerder kan word (Die Burger, 30 September, p 7); dus, hoe minder US-outonomie en hoe meer ANC-beheer, des te beter. Dít dui nie net op ‘n skrynende gebrek aan akademiese integriteit nie, maar ook op ‘n oorvloed onnoselheid op hoë vlak.

    Aan die US beteken transformasie wesenlik drie dinge: (1) verswarting (studente en personeel), (2) verengelsing (van onderrig en die aanstelling van eentalige Engelse dosente) en (3) vervrouliking (studente en personeel). Al drie word eerder polities as akademies gemotiveer. Daar is geen besinning oor wat ‘n universiteit behoort te wees en of transformasie en ANC-inmenging hoegenaamd in die sentrum van die akademiese lewe hoort nie.

    Ek het aangetoon hoe die wysgeer Benatar aan die UK krities met aktuele sake omgaan. Hoe vergelyk sy eweknie aan die US, Anton van Niekerk, daarmee? Die kernprobleem is dat Van Niekerk dateer uit die tyd toe die US se filosofiedosente ook/veral teoloë was. Die gevolg is ‘n neiging tot naïwiteit en dogmatisme; van weet pleks van rasioneel besin. Sonder dat dit van hom verwag is, het Van Niekerk dit pas gerade geag om ‘n US-raadslid te veroordeel wat dit gewaag het om hom in die openbaar krities oor radikale transformasie uit te laat. Volgens Van Niekerk mag hierdie raadslid hom net binne die US-raad krities hieroor uitlaat. As hy (of enigiemand anders) hom ten gunste van transformasie uitspreek, sou dit, wat Van Niekerk betref, egter heeltemal in orde wees.

    Van Niekerk skryf: “Dit is eenvoudig onhoudbaar dat ‘n raadslid in die openbaar so te velde trek teen ‘n instelling in wie se raad hy dien … Die huidige US-rektor, soos sy drie voorgangers, het dit van die oomblik van sy aanstelling af duidelik gemaak dat die transformasie van die US nie ‘n opsionele saak is nie … Transformasie is ‘n kern-aspek van die huidige agenda van die US” (Die Burger, 26 September, p 10). Dit is juis hierdie nie-opsionaliteit van transformasie en die status wat dit as ‘n US-kern-aspek het, wat ernstig bevraagteken moet word.

    Die US-raad het ‘n komitee van vyf lede benoem om die uitlatings van die bogenoemde raadslid te ondersoek en regsadvies te bekom. Dié raad stem klaarblyklik saam met Van Niekerk. Koerantlesers, daarenteen, vra optrede teen Van Niekerk. Georg van Bellville skryf “dat geen middelvlak-werknemer van ‘n groot organisasie ‘n openbare aanval op een van sy maatskappy se direksielede (in dié geval raadlid) behoort te doen nie … daar behoort teen sulke werknemers opgetree te word” (Die Burger, 29 September, p 16). In dieselfde koerant vra Johan Bruwer van Knysna insgelyks “of die bestuur van die US nie dié optrede van sy werknemer (ook) behoort te ondersoek nie.” Ethica Taurum, Wes-Kaap, versoek dieselfde (Die Burger, 2 deser, p 17). JE de Kock van Stellenbosch noem Van Niekerk se heksejag “allermins demokraties” (Die Burger, 1 deser, p 14). Dit is die eerste keer dat Die Burger so baie besware teen Van Niekerk publiseer.

    Die US-raadslid wat deur Van Niekerk verdoem word, het egter heel verstandig ‘n tweeledige taak voorgestel: “Eerstens en dringend moet ons transformasie bespreekbaar maak. Want die destruktiewe vorm het tans die oorhand en duld geen kritiek nie … Tweedens moet ons ‘n nuwe koers inslaan. Noem dit konstruktiewe transformasie,” wat “normaliteit” as resultaat sal hê (Die Burger, 25 September, p 17).

  • Rasstellende aksie moet weg!

    Rasstellende aksie moet weg!

    danr2deur Dan Roodt

    [followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

    Hou van Dan Roodt se Facebookblad

    Ek is nie seker wie eerste van “rasstellende aksie” begin praat het nie. Dis egter een van daardie vindingryke Afrikaanse terme of woordspelinge wat die onreg van huidige regeringsbeleid baie goed uitdruk.

    Rasse word getel en rasse word in ‘n rangorde gestel. Swart is bo en blank is onder, amper soos die Bybelvers wat sê:

    Maar baie wat eerste is, sal laaste wees, en die wat laaste is, eerste. (Markus 10: 31)

    Soos ek ook verlede jaar opgemerk het:

    Uiteindelik kom alle vorme van regstellende aksie neer op anti-blanke beleid, met die uitsondering van Maleisië waar dit teen Chinese gerig is. In verskillende lande word dit verskillend gerasionaliseer.

    Hier by ons moet RA ‘n meerderheid teen mededinging vanaf die (blanke) minderheid beskerm. In die VSA weer moet die (swart) minderheid teen die voorlopig blanke meerderheid bevoordeel word. Ons weet egter dat die VSA-bevolking kantel en dat daar nou meer nie-blanke as blanke geboortes is, dus sal die argument daar ook mettertyd verander, nl. dat die meerderheid teen die minderheid beskerm moet word.

    Onderliggend aan rasstellende aksie is insgelyks ‘n stuk liberale rassisme, want blykbaar is swartes vanweë een of ander aangebore gebrek nie in staat om met blankes in die ekonomie mee te ding nie! Daarom moet hulle, hetsy as minderheid, hetsy as meerderheid, altyd teen blankes bevoordeel word.

    Dit geld veral die toelatingsvereistes op universiteit waar rasstellende aksie byna oral toegepas word sodat blanke studente van bepaalde studierigtings (veral die sogenaamde gesondheidswetenskappe) uitgesluit word ten gunste van swartes met veel mindere prestasie. Dus, sowel ekonomies as akademies is daar blykbaar ‘n implisiete erkenning dat swartes oor minder vermoëns as blankes beskik

    Voorstanders van rasstellende aksie verwys egter nooit na vermoëns of talent nie, aangesien hulle voorhou dat alle mense met dieselfde vermoëns of talente gebore word. Dis net omstandighede wat veroorsaak dat almal nie op gelyke vlak presteer nie, of dit nou daaroor gaan om ‘n onderskeiding vir wiskunde in matriek te behaal of ‘n Springbokrugbyspeler te word.

    Alle gebrek aan prestasie onder SA swartes word vaagweg aan “apartheid”, “die geskiedenis” of “vorige benadeling” toegeskryf sonder dat daar ooit na spesifieke voorbeelde van sodanige benadeling verwys word.

    Trouens, hierdie “kumulatiewe benadeling vanuit die verlede” is oorgeneem vanuit die marxistiese diskoers oor “kapitaalvorming” wat op grond van meerwaarde of die uitbuiting van arbeid plaasvind. Die swartman in Suid-Afrika beskik oor ‘n opgehoopte “benadelingskrediet” wat tans deur middel van rasstellende aksie “uitgekeer” word. Die kollektiewe blankedom is sy “debiteur” wat die volgende aan hom verskuldig is:

    • geld
    • grond
    • bevordering
    • posisies in die staatsdiens
    • aandele in openbare maatskappye
    • aandele in private maatskappye
    • ‘n buitensporige rol in die land se geskrewe geskiedenis
    • ‘n buitensporige rol in die letterkunde, musiek en kultuur van die land

    Waarskynlik is ek die enigste persoon wat telkens op die rol van die universiteite hamer as dit kom by die vestiging van ‘n marxistiese wêreldbeskouing in ons land kom. Wits en Kaapstad was op die voorpunt van die institusionalisering van marxistiese denke in die sestiger- en sewentigerjare, waarna dit na die res van die universiteite uitgebrei is. Die Afrikaanse universiteite is natuurlik eers onlangs tot die marxisme bekeer, maar getrou aan die aard van sommige Afrikaners hang hulle vandag kommunisme veel meer fanaties aan as wat hulle in die verlede die NP-beleid verdedig het.

    Jaarliks word ‘n aansienlike gedeelte van die land se hulpbronne en die opvoedingstelsel gebruik om die begrip van swart benadeling aan die publiek tuis te bring, met die geesteswetenskappe wat byna uitsluitlik aan dié doel gewy word.

    Suid-Afrika beskik tans oor baie min oorspronklike denke oor die geskiedenis, die ekonomie en etnisiteit, anders as in die verlede. Die Britse marxisme het in die SA universiteite sy grootste afsetgebied in die Engelssprekende wêreld gevind. Arthur Keppel-Jones, oor wie Leon Lemmer verlede week geskryf het, het reeds in die dertigerjare die Universiteit van Kaapstad as ‘n Britse instelling ervaar:

    Yes, my experience at the University of Cape Town first exposed me to liberal values and led me to question the fundamental values of the society in which I had grown up. I later learned that many of my friends who did not have a university education remained racists, while those who did like me became liberal. At UCT, I was taught by professors and lecturers most of whom had a British background. From my schooldays the British influence was a liberating one. Most of my lecturers were not tainted by South African racial prejudice.

    Teen die sestigerjare het die marxisme egter die Britse universiteite oorgeneem en moes sogenaamde “liberalisme” wyk voor sosialisme en kommunisme. Een van die sentrale argumente van die Britse marxisme, wat natuurlik klakkeloos deur ons koloniale kommuniste hier te lande oorgeneem is, is dat “ras” en “klas” in Suid-Afrika min of meer ooreenstem. Selfs waar blankes, veral Afrikaners, in myne of fabrieke gewerk het, is hulle nie deur die Britse marxiste as “ware werkers” beskou nie. Die ware werker of suiwer lid van die proletariaat was die swartman. Die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty het ook die gedagte van ‘n etniese federasie soortgelyk aan die Russiese stelsel wat in die laat vyftigerjare deur die Sowjet-akademie vir wetenskappe vir Suid-Afrika voorgestel is, verwerp. Die eenheidstaat met ‘n Britse kultuur en met Engels as enigste amptelike taal was al waarin Joe Slovo, Ruth First, Rusty Bernstein en ander geharde SA kommuniste belanggestel het.

    Die “nuwe Suid-Afrikaanse geskiedenis” van die afgelope dekade of twee is feitlik geheel en al deur kommuniste geskryf, of is op die marxistiese geskiedskrywing met sy hoofsetel in Londen, gegrond. Daardie geskiedenis beklemtoon die skade wat die swartman weens “apartheid en kapitalisme” gely het. Die feit dat die meeste winste in Londen opgehoop het, aangesien Britse beleggers nog altyd die room van ons myne en nywerheidsmaatskappye besit het, word gerieflikheidshalwe verswyg. Soos wat Stalin tegelyk kommunis én Russiese nasionalis was, is die meeste Britse marxiste sowel links as Brits nasionalisties of imperialisties gesind.

    Ons sien dus dat rasstellende aksie soos ons dit deesdae in Suid-Afrika teëkom, sy wortels in die Britse marxisme het. Daarom verteenwoordig RA ‘n variasie op die tema van die “diktatuur van die proletariaat”. Omdat die swartman na die mening van SA/Britse marxiste die enigste egte proletariër is, moet sy oorheersing op alle gebiede ter wille van die “totale transformasie van die maatskappy” gevestig word. Die uitsluiting van die blanke middelklas uit die ekonomie, tersiêre opvoeding en van landbougrond geskied soortgelyk aan die vervolging van die sogenaamde “koelakke” in die vroeë Sowjetunie. Oor die koelakke het Lenin gesê:

    Hulle is bloedsuiers, vampiere, plunderaars van die volk en uitbuiters wat hongersnood misbruik.

    Toe Stalin aan bewind kom, het hy besluit om ‘n “klasseoorlog” teen die koelakke te verklaar en het hom in 1930 só oor hulle uitgelaat:

    Ten einde die ‘koelakke’ as ‘n klas uit te knikker, moet die weerstand van dié klas in ‘n openlike geveg vernietig word en moet dit van die produktiewe bronne van sy bestaan en ontwikkeling ontneem word… Dit verteenwoordig ‘n wending na ‘n beleid van die eliminering van die koelakke as ‘n klas.

    Binne die Britse marxisme en sy siening oor Suid-Afrika – wat die heersiende siening in sowel ons universiteite as ons media geword het – is ras en klas uitwisselbaar. Rasstellende aksie is daarom, ewe seer as Stalin se beleid om “die koelakke te elimineer”, daarop gemik om die blanke middelkas te “elimineer”.

    Net soos wat kommunisme in die voormalige Sowjetunie ‘n misdaad teen die mensdom was, is rasstellende aksie in Suid-Afrika besig om in ‘n misdaad teen die mensdom te ontaard. Dis nodig dat ons dit oor en oor begin sê.

    Elke aspek van die propaganda oor rasstellende aksie, maar veral begrippe soos “witskuld”, “historiese skuld”, “vorige benadeling” en so meer, moet meedoënloos aan kritiek onderwerp word. “Transformasie” as sodanig, asook enige gewaande behoefte daaraan, moet in sy geheel verwerp word.

    Vandat Marx en Lenin in 1948 hul Kommunistiese Manifes gepubliseer het, en waarin hulle van die “spook van kommunisme oor Europa” praat, het kommuniste en marxiste nog altyd histeries oor verskille in rykdom, prestasie en geskiedkundige onreg tekere gegaan. In ons land is dit nie anders gesteld nie. Inteendeel, enige bevraagtekening van die “kumulatiewe witskuld” word luidkeels met krete van “rassisme” en “fascisme” begroet.

    Die meeste politieke partye soos die ANC, DA, Cope en ander ondersteun rasstellende aksie. Dis nodig dat rasstellende aksie finaal aan die kaak gestel word vir die stuk marxistiese drogredenasie wat dit is, ook tydens debatte in die huidige verkiesing. Voorstanders daarvan behoort ook die eerlikheid te hê om die klassieke kommunistiese terme soos “diktatuur van die proletariaat” te gebruik as hulle hul argumente in die openbaar stel, pleks van mooiklinkende Amerikaanse eufemismes soos “affirmative action” wat eintlik sinneloos is.

    Om die rasse te tel (kwotas) of bokant mekaar te stel, mag nie langer geduld word nie.

    Ondersteun hierdie blad deur by praag aan te sluit.

  • Regstellende aksie in die spervuur

    Regstellende aksie se Engelse naam, affirmative action, kan waarskynlik naatloos toegepas word wanneer dit ingespan word waarvoor dit bedoel is – die beskerming van minderheidsregte. Dan maak dit immers deel uit van ‘n belangrike volkeregtelike beginsel, naamlik die beskerming van minderhede wat in ‘n gewone een-mens-een-stem-stelsel aan die kortste end sou trek.

    Die beskerming van minderheidsregte en selfs die toestaan van selfbeskikking en wisselende vlakke van outonomie word in die meeste moderne grondwette erken. Dit word onder meer in die Europese Unie se grondwet vasgelê wat Turkye, wat graag lid wil word, reeds gedwing het om verreikende toegewings aan die Koerdiese minderheid te maak. Die Baske wat onder Franco se bewind erg onderdruk is, geniet in die moderne Spaanse staat aansienlike outonomie, terwyl Brittanje die Skotse en Walliese parlemente heringestel het.

    Indië, op wie se grondwet Suid-Afrika s’n grootliks geskoei is, erken verskeie staatkundige minderheidsbelange, soos ‘n aantal gereserveerde setels in die nasionale parlement vir die voor-Indiese inboorlingbevolking. Nieu-Seeland het weer ‘n Maori-kongres, in die handel en wandel bekend as die Maori-parlement.

    Tog doen die staatkundige outonomie nie genoeg om werkplekdiskriminasie teen te werk nie. Maatreëls om hierdie skeeftrek teen te werk word dan in die grondwet ondervang, en in veral arbeidswetgewing uitgespel.

    Juis omdat dit in die Suid-Afrikaanse grondwet gegrondves is – weliswaar as beperkende kwalifisering van die hoofbeginsel dat nie op grond van ras, etnisiteit, geslag en vele meer onbillik teen iemand gediskrimineer mag word nie – moet Suid-Afrika ingevolge die grondwet self sy oog op verwikkelinge in die buiteland hou. Die buitelandse regspraak wat in die oog gehou moet word, word volgens die grondwet nie beperk tot lande met ‘n Romeins-Hollandse regstelsel nie en die arbeidsreg in Suid-Afrika neem juis vele presedente vir uitleg uit die Engelse reg.

    In die VSA, wat ‘n hibride vorm van die Romeins-Hollandse reg handhaaf, was daar vroeër vanjaar ‘n insiggewende regstellendeaksie-uitspraak in die hoogste hof. Dit het in wese daarop neergekom dat standaarde – in daardie geval by ‘n brandweerstasie – nie verslap mag word ter wille van raskwotas nie. Noodsaaklike dienslewering op die vereiste standaard tel meer.

    In Suid-Afrika, waar regstellende aksie ontwerp is om die meerderheid te bevoordeel, sou dit onverantwoordelik wees om die terminologie, affirmative action te gebruik omdat dit nepotisme of rasnepotisme in die hand kan werk.

    Buitendien sluit die Suid-Afrikaanse arbeidsreg slegs nie-gestremde blanke mans van regstellende aksie uit.

    In die geval wat nou deur Solidariteit hof toe geneem word, is ‘n blanke polisievrou bevordering geweier, terwyl arbeidswetgewing hierdie kategorie mense juis onder die bevoordeeldes van regstellende aksie uitlig. Die SAPD verweer hom op sy kwotabeleid. Geen wonder nie dat grondwetkenners soos Cachalia, Davis en ander verkies om ook in Engels na corrective action eerder as affirmative action te verwys.

    Word egter na die grondwet self teruggegaan, is dit duidelik dat die grondslag vir regstellende aksie nie primêr kwotas, en allermins raskwotas, in die oog het nie, maar alle individue teen wie daar in die verlede onbillik gediskrimineer is. Hier is ‘n grys area. Sedert 1994 – en eintlik in afwagting op die nuwe bedeling toe poste voor 1994 bevries is – is reeds teen blanke mans gediskrimineer.

    In watter stadium sou daar dan aangevoer kan word is daar in die verlede, dws sedert 1994, onbillik teen hulle gediskrimineer?

    Regstellende aksie, en veral affrimative action, is ontwerp om minderhede te beskerm; en selfs daar moet die regstoepassing gereeld in die howe hersien word.

    Dit is nie ontwerp om ‘n meerderheid te bevoordeel nie, en lei tot talle ooglopende onbillikhede, in ooglopende teenstelling met die veronderstelde grondslag van natuurlike geregtigheid van die Suid-Afrikaanse regstelsel. In die huidige toepassing ontstaan die absurde situasie dat die kind van ‘n swart magnaat wat die beste privaat skole en die beste universiteite kon bywoon, steeds weens vermeende onbillike diskriminasie in die verlede voor ‘n wit kinderhuisseun wat deur deeltydse studies sy kwalifikasie behaal het, bevoordeel moet word. Teen dié agtergrond was die uitspraak voor ‘n bruin gehoor van Tokyo Sexwale, ‘n magnaat, dat hy sy bruin kinders ook nog die voordeel van affirmative action wil laat trek, uiters ongelukkig. Dit was egter as stemwerwery vir die betrokke gehoor bedoel.

    Dit is egter noodsaaklik dat begin word met regsopruiming en Solidariteit se huidige regsaksies is van die uiterste belang.

    справку 046-1александр лобановский харьков

  • Wie is te blameer vir regstellende aksie?

    Wie is te blameer vir regstellende aksie?

    Thabo Mbeki se broer, Moeletsi Mbeki, maak ‘n interessante opmerking in sy boek Architects of Poverty. Mbeki meen dat dit in die belang van blanke sakelui aan die stuur van groot organisasies is om swart rassebewussyn aan te vuur. Vir so lank as wat Jimmy Manyi en sy soortgelykes “rassisme!” skree, so lank sal besighede vermeende blanke rassisme as voorwendsel kan gebruik om regstellende aksie toe te pas.

    Die voordeel vir die sakelui is dat die bevordering en aanstelling van onproduktiewe parasiete op grond van velkleur, en nie bekwaamheid nie, baie gewild is onder die swart middelklas. Wie sou nou nie rykdom wat op ‘n skinkbord aangebied word, met albei hande wou aangryp nie? Ek maak terloops hier die voorspelling dat daar geen kans is dat regstellende aksie onder die ANC regime geskrap sal word nie. Dit is hier om te bly. Indien daar nie hierdie aansporing vir die swart middelklas was nie, meen Mbeki, sou groot besighede nasionalisering in die gesig gestaar het. Hoe kwater die swartes egter is vir die verbeelde rassisme van die blankes, hoe meer hulle aandring op “regstelling”, hoe beter vir die vetkatte aan die stuur van Anglo, Sanlam en Old Mutual.

    Let op dat ek geskryf het groot besighede. Klein besighede, wat onder druk is in die huidige resessie, kan dit nie bekostig om passasiers aan boord te hê nie. ‘n Organisasie so groot soos Sanlam kan dit bekostig om parasiete te dra, omdat die impak van hulle onproduktiwiteit nie so erg is nie. Die eienaars van klein sakebelange wat nie daardie luukse het nie, is gevolglik baie meer gekant teen regstellende aksie as wat groot sake-eienaars is.

    Dit sou uiteraard onmoontlik wees vir die ANC-regime om regstellende aksie toe te pas, was dit nie vir die vrywillige samewerking van die eienaars van groot besighede nie. Soos hierbo aangetoon, behels dit egter veel meer as blote samewerking. Daar is aktiewe aanmoediging. Die meeste van die eienaars van groot besighede is blankes. Jode is ook buite verhouding met hul getalle die eienaars van sulke ondernemings.

    Mens kan tot ‘n mate verstaan waarom swartes rassistiese praktyke ten bate van hul mede-swartes wil toepas, alhoewel dit onregverdigbaar is, veral wanneer daar hoog opgegee word oor die monochrome reënboognasie se sogenaamde nie-rassigheid. Dis egter onvergeeflik dat blanke sakelui bereid is om hulle mede-blankes as gevolg van die mees siniese eiebelang uit te verkoop. Dis asof Joodse sakemanne in Nazi-Duitsland aan die stuur sou wees van IG Farben, die firma wat Zyklon B vervaardig het.

    Ná die Tweede Wêreldoorlog is die eienaars van IG Farben vir hul misdade vervolg. Ek sou nie verbaas wees as die siniese blanke sakelui wat meegedoen het aan die huidige swart-op-blanke rassisme ook in die toekoms die woede van die blankes wat onder hul verraad gely het, moet verduur nie. Wanneer Afrikaners die dwingelandy van die rassistiese ANC regime afskud, sou ek nie verbaas wees as ‘n hele aantal van hierdie blanke verraaiers landuit vlug nie.

    Volgende keer as jy jou wil opwerk oor Julius Malema of Jimmy Manyi se uitlatings, dink weer. Miskien moet jy eerder kwaad wees vir die blanke direkteure van groot sakeondernemings. Die ekwivalent van die mitiese Illuminati in Suid-Afrika, die poppemeesters wat werklik agter die ANC se rassistiese praktyke sit, is moontlik daardie wit mans op die boonste vloer in jóú kantoorgebou.

    Lees ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

    zishao детская одеждадепутат лобановский

  • En die Trogvark-Oscar gaan aan?

    Die probleme by Eksdom is welbekend. Maroga se RA-onbevoegdheid, op sigself ‘n toutologie, is legendaries. Hy het byvoorbeeld die aanbevelings van ‘n ondersoek na die probleme met Eksdom se steenkoolvoorsiening geïgnoreer. Dié ondersoek het aanbeveel dat die hoofbeampte van Eksdom se steenkoolverskaffingsarm ontslaan word.

    Maroga het egter nie opgetree nie, en ons almal weet wat die gevolg daarvan was: grootskeepse kragonderbrekings. Eers toe die kragonderbrekings begin het, het Maroga sy vinger getrek en toe wel die betrokke hoofbeampte ontslaan, maar dit was heeltemal te laat. Die probleem is waarskynlik dat Maroga hetsy nie kan lees nie, hetsy nie die inhoud van die verslag verstaan het nie, hetsy beter dinge gehad het om te doen, soos om gholf te speel.

    Nietemin beskou Maroga blykbaar nie sy diepgaande en fundamentele onbekwaamheid as ‘n struikelblok in die pad van sy gierigheid nie. Hy het ‘n allemintige salarisaanpassing van R1 miljoen “verdien” (sic), bo en behalwe sy alreeds astronomiese salaris van R3.9 miljoen. Dit is sowat ‘n 25% verhoging, waarvoor Jan Publiek sal moet opdok, ‘n publiek wat boonop swaartrek met kragpryse wat die hoogte in geskiet het.

    In hierdie opsig is Maroga nie alleen nie. Hy is bloot een van duisende onbekwame RA-“bestuurders” wat klaarblyklik geen skaamte het nie, ‘n snuffelende vark by die trog van selfverryking ten koste van die swaarbelaaide belastingbetalers.

    best free casinoФільчаков Олександр Васильович

  • Hulp aan Brandon Huntley

    Ek stel voor dat daar met Brandon Huntley se prokureur kontak gemaak word en dat hy van fondse en informasie voorsien word en gedagtes wat Huntley se saak kan bevoordeel maar ook internasionaal die ANC kan diskrediteer.

    Ek hoop u vind die voorstel aanvaarbaar.

    Groete uit Korea, (Afrikaner in ballingskap).

    купить банюОлександр Васильович Фільчаков

  • Nuwe presidensi?le vlie?nier uit plakkerskamp

    Hierdie verwikkeling aangaande wie die president se vliegtuig moet vlieg, is teweeggebring deur die nuus dat 'n blanke man, luitenantkolonel Glen Warden, een van die vlieëniers van die president se vliegtuig is. Volgens die ANC is dit uiters rassisties dat 'n blanke man dié pos beklee en voldoen dit ook nie aan die vereistes van regstellende-aksie- en SEB-programme nie.

    Luitenantkolonel Glen Warden is 'n vlieënier van die Mirage III Cz, wat vroeër vanjaar met dié vliegtuig by die Durbanse lugskou deur die klankgrens gebreek het. Luitkol. Warden is 'n veteraanvertoonvlieënier in die lugmag. Sy onlangse verbreking van die klankgrens in 'n eiesoortige Mirage was die eerste keer in 45 jaar; die vorige keer het in 1964 plaasgevind toe die Mirages aan Suid-Afrika gelewer is. Die soniese knal wat deur luitkol. Warden met die 'Black Widow' teweeggebring is, was so ver as Van Reenenspas hoorbaar.

    Byna net so ver as die politieke gevolge van sy historiese en supersoniese vlug.

    Warden het die Vrydag uit Pretoria vertrek en sowat 16 minute tot in Durban gevlieg, in die Mirage wat bekendstaan as die "Black Widow".

    Die groot mediadekking wat die aangeleentheid geniet het as deel van die Durbanse lugskou van 11 tot 12 Julie, en die feit dat die "Black Widow" deur 'n blanke vlieënier gevlieg is, het die ANC klaarblyklik rasend gehad.

    Daar is onmiddelik begin soek na 'n werklose swartman wat aangestel kan word as vlieënier van die president se vliegtuig. En in die Orange Farm-plakkerskamp kry hulle toe vir Sam Ramogothi. Sam Ramogothi het al van kleintyd af draadkarre gebou met politoerblikke vir wiele. En nou bou Sam draadvliegtuie met roomysstokkies vir skroewe. Sam het ook al 3 plakkershutte gebou, waarvan die eerste een met plastiek aanmekaar gesit was en in die eerste sterk wind weggewaai het.

    Met Sam se tweede en derde plakkershutte het hy gaatjies in die sinke ontdek, en dit toe met draad in die gaatjies aanmekaar gebind. Hierdie gevorderde Afrika-meganiese vermoeëns, asook die feit dat hy swart is – en boonop werkloos – het hom toe volgens die ANC 'n ideale kandidaat gemaak om die ANC se program van regstellende aksie tot sy logiese konsekwensies deur te voer tot by die vlieëniers van die presidensiële vliegtuig.

    Hierdie verwikkeling is wyd deur sommiges veroordeel, veral vanuit die kringe van die internasionale lugvaartowerheid, asook regerings van Europese, Skandinawiese, en Amerikaanse lande, waarheen die presidensiële vliegtuig moet vlieg. Volgens hierdie kritici is dit 'n roekelose en gevaarlike besluit.

    Die ANC self het kritiek in eie geledere teen die besluit. Sommiges meen dat Sam nie vir die taak is nie opgelei is nie en dat die vliegtuig kan neerstort.

    Die ANC se Nasionale Uitvoerende Komitee, die SAKP, asook die vakbondbeweging COSATU, meen dat pogings om Sam uit die vlieënierskring van die president te hou, rassisties is, op werkreservering neerkom en dat Sam bloot daarvan weerhou word om ook 'n leefbare salaris te verdien, net omdat hy 'n swart werklose plakker in Orange Farm is.

    En ek stem persoonlik saam met die ANC  se nasionale uitvoerende komitee, die SAKP en COSATU. As 'n beginsel soos "regstellende aksieAffirmative Action" so weldeurdag is dat dit in wetgewing vervat is, waardeur honderde duisende Afrikaners uit die werkplek verban is, moet die wetgewing ook op die presidensiële vlieëniers van toepassing gemaak word. En sodoende behou die ANC konsekwentheid en geloofwaardigheid.

    As die koor van die kritici uit Westerse lande dalk 'n punt beet het, moet daarna gekyk word. Maar is regstellende aksie nie dalk 'n argetipe van intellektuele denke wat ver bo kritiek verhewe is nie ?

    Moet 'n vlieënier opgelei wees om 'n land se staatspresident rond te vlieg ?

    Die program van regstelling sê: "nee". Jy moet net swart wees en by die ANC-beweging ingeskryf wees.

    Maar moet 'n vlieënier nie soms noodlandings op riviere kan uitvoer, soos die vlieënier onlangs in New York nie? Moet 'n vlieënier nie soms 'n vliegtuig kan land terwyl storms op 'n aanloopbaan heers nie? Moet 'n vlieënier nie soms  in staat wees om op 'n aanloopbaan vol sneeu te land nie? Vlieëniers van die SAL vlieg met miljoene rand kontant rond om op die snaaksste plekke in Afrika brandstof te kan koop. As die SAL-vlieëniers die kontant steel, styg die vliegtuig nie op nie. Klaar. So die vlieëniers moet nie korrup en omkoopbaar wees nie, anders word daar nie gevlieg nie. In stormweer in die groot internasionale lugruimtes val passasiersvliegtuie maklik 'n honderd meter of meer in lugleegtes. Die vlieëniers van ander Westerse lande moet  in so 'n geval weet wat om te doen.

    Maar nie volgens die ANC se Nasionale Uitvoerende Komitee, of die SAKP, of COSATU nie.

    En ek stem saam met die SAKP, COSATU en die ANC se Nasionale Uitvoerende Komitee: – die program van regstellende aksie moet tot by sy logiese uiteinde gevoer word. Geen ANC regeringsamptenaar mag ooit weer in 'n vliegtuig vlieg wat deur blanke vlieëniers beheer word nie. Geen ANC-regeringsamptenaar mag ooit weer deur mediese spesialiste behandel word wat blank is nie. Indien 'n opehartoperasie uitgevoer word, of wanneer 'n leweroorplanting moet geskied, soos in die geval van me Msimang, moet dit deur plakkers uit Orange Farm uitgevoer word. Geen swartman met 'n mediese fonds mag ooit weer 'n Medicross-kliniek besoek en hom deur blanke dokters laat ondersoek en behandel nie.

    Want as die kritici teen Sam as presidensiële vlieënier dalk reg is en Sam 'n gevaar vir hulle burgers verteenwoordig omdat hy dalk die vliegtuig bo-op hulle burgers in 'n veraf land kan laat neerstort, begin ek wonder…

    Ek wonder wat die verskil is om die vlieënier van 'n presidensiële vliegtuig te wees, of die regering van 'n land in al sy fasette. Volgens die internasionale kritici,kan onoordeelkundige besluite of gebrekkige opleiding in beide gevalle tot lewensverliese ly. In beide gevalle is die DNS en 'n swart velpigment nie die enigste faktor wat sukses waarborg nie. In beide gevalle word duisende mense se lewens deur onnadenkende en oppervlakkige ideologiese standpunte nadelig geraak. Hospitale in Suid Afrika wat dokters en verpleegsters in diens neem wat 'n "Afrika-mediese opleiding" by instellings soos Medunsa ondergaan het, kan die lewens van duisende onskuldige mense kos. Dis benewens die honderde duisende wat verkeerde operasies, amputasies en verkeerde, of te laat behandelings ondergaan. Die eise teen die departement van gesondheid, weens mediese wanpraktyke, kos die staat en die belastingbetalers jaarliks honderde miljoene rande.

    En die ligte gaan stadig maar seker aan vir my. Die regstellendeaksieprogram maak honderde duisende swartmense dood, op 'n skaal waaraan die konserwatiewe, godvresende en piëtistiese Afrikaners nog nooit gedink het nie. En ek begin vermoed daar is groter denke verborge agter die program van regstellende aksie as wat ek tot nog toe besef het. As ek by die begraafplaas naby Lenasia wat so groot soos 'n woestyn is, verbyry, besef ek dit weereens. En 'n mediese verteenwoordiger wat by die Chris Hani Baragwanath se lykshuis verbyloop en sien dit is tot teen die dak oorvol, en wanneer sy 20 minute later weer daar verbyloop is dieselfde lykshuis dolleeg, begin ek 'n nuwe en meer volledige prentjie in my kop vorm oor wat in Suid-Afrika aan die gang is.

    Uiteindelik mag regstellende aksie vernietigend inwerk op dieselfde bevolking as wat dit veronderstel is om begunstig. Dit mag 'n ietwat siniese gedagte wees, maar dalk is Sam Ramogothi en sy eweknieë my en my mede-Boere se beste vriend!

    En ek ry in Soweto rond en skree hardop van blydskap: Viva Sam! Viva Affirmative Action! Viva!

    online casino games to play for freeпрокурор харьковской области

  • ‘Dank blankes af, of ons maak julle vrek!’

    Dit sou onmiddellik 'n koor van veroordeling ontlok, asook natuurlik die onafwendbare aantygings van rassisme. Ongelukkig geld daar egter dubbele standaarde in Suid-Afrika. Swartes, en veral lede van die ANC-bewind, kan met vrymoedigheid selfs die mees opruiende uitsprake besig, sonder enige vrees vir teëspraak of die nagevolge van hulle haatspraak teenoor blankes. Ons almal weet immers swartes kan per definisie nie rassiste wees nie, nie waar nie?

    Neem byvoorbeeld die skokkende uitlatings van die minister van arbeid, Membathisi Mdladlana. Mdladlana en Jimmy Manyi, daardie voorste voorbeeld van 'n toutologies gesproke nuttelose RA-aanstelling, is ontstoke omdat werkgewers hardnekkig kundigheid bo passasiers verkies, iets wat totaal strydig is met die ANC se parasitiese en vernietigende kultuur.

    (Manyi se pos by Tiger Brands is terloops Direkteur: Korporatiewe Aangeleenthede. Dis uiteraard 'n totaal niksseggende titel. Wat doen hy presies? Sien hy om na die skoonmakers? Hou hy toesig oor die teedames? Dis duidelik dat Tiger Brands se ander direkteure vir Manyi 'n pos geskep het ten einde hom so ver as moontlik te verwyder van enige besluitneming of insae in aktiwiteite wat saakmaak. Manyi ry stellig elke dag in sy luukse motor met die wete dat hy 'n nuttelose bron van uitgawes vir sy maatskappy is, wat g'n dooie duit waarde toevoeg nie.)

    Menere Mdladlana en Manyi is kwaad omdat werknemers traag is om blankes af te dank om die heilige staat van transformasie te bereik. Ja, reg gelees: af te dank. Siende dat Suid-Afrika aktief werksgeleenthede verloor en dat dit dus nie moontlik is om demografiese verteenwoordiging met 'n groei in werksgeleenthede te bereik nie, is die grootskeepse afdanking van blanke professionele en bestuurslui die enigste manier om Manyi-hulle se eise te laat realiseer.

    Mdladlana se dreigement is onomwonde. Dit kom neer op: "Dank blankes vinniger af, of die swartes maak julle vrek." Hier is dit:

    Comply with the law instead of manufacturing a revolution that is not going to take us anywhere," he said referring to apartheid uprisings.

    You better touch our hand whilst we are still giving it," he said.

    I want to warn them that the revolution will be a revolution of all black people.

    Vir jou, meneer en mevrou die blanke werknemer, is die keuse strak: óf jy bedank of word afgedank, óf netnou is 'n volksmoord jou en jou kinders se voorland. Onmoontlik of vergesog, dink jy? Dink weer. Binne slegs 'n paar maande in 1994 is 'n miljoen of meer in Rwanda uitgewis.

    Lewer kommentaar en lees ander rubrieke deur Anton Barnard op SAmizdat .

    пневмоинструмент в нижнемФильчаков

  • Jonathan Jansen – Naspers se Idols-wenner

    Die fatale fout wat Jansen uiteraard maak, is om sy regstellende-aksie-aanstelling met leierseienskappe en diep filosofiese insigte aan sy kant te verwar. Nie net beskou hy homself klaarblyklik as ‘n akademikus van formaat nie, maar ook as een of ander selfaangestelde soort leier van Afrikaners, indien nie ‘n Messiasfiguur wat Afrikaans en Afrikaners moet red nie, soos ek al voorheen uitgewys het.

    In Jansen se kop het hy reeds die metamofose ondergaan: van iemand wat ‘n akademiese pos en later ‘n rektorskap by twee Afrikaanse universiteite bloot op grond van sy velkleur ontvang het, tot by die volgende Paul Kruger, op wie se skouers die voortbestaan van Afrikaans kwansuis sou rus.

    Daar is wel enkelinge wat Jansen se grootheidswaan ernstig opneem. Jansen se grootste groep aanhangers en juigkommando is Naspers. Met klakkelose heldeverering wat slegs geëwenaar word deur tienjarige dogtertjies se oorblufde bewondering vir Hannah Montana, hang Naspers aan Jansen se iedere woord. Jansen kan kwalik in die stort sing, of dit verskyn as ‘n rubriek in die Beeld of Die Burger.

    In ‘n onlangse rubriek, juis in die Beeld, meen Jansen dat Afrikaners hulle houding moet verander. Hy beskou die stryd om oorlewing van die taal klaarblyklik as ‘n gewildheidskompetisie. Iets dus soos gemors-TV – die Idols-kompetisie, byvoorbeeld, waar dit gaan oor hoe mooi jy gegrimeer is en hoeveel die tropvee wat teksboodskappe stuur van jou hou.

    Dit is geen geheim wie beide Jansen en Naspers as dié Idols-kompetisie se wenner sien nie. Ja, reg  geraai, dis Jansen met sy pretensieuse ou brilletjie wat aan hom sekerlik na sy eie, onbeskeie mening ‘n sekere gravitas verleen. Jansen wat self glo Engels as huistaal besig, word deur Simon Cowell as Afrikaner-Idol gekroon, met Jan-Jan Joubert wat sy broek moet gaan omruil omdat hy ‘n orgasme van ekstase in die gehoor beleef het.

    Ek hoef kwalik aan mede-Afrikaners uit te wys dat iemand soos Jansen beslis te veel tik gerook het. Hy sal nooit, in ‘n miljoen jaar, deur ons vir ‘n leier aangesien word nie. Tweedens hoef ek nie uit te wys dat ‘n oorlewingstryd kwalik ‘n gewildheidskompetisie is nie. Naspers het al vir vyftien jaar lank nie kon asemhaal soos Ton Vosloo en kie. gatgekruip het by die ANC-bewind nie, maar dit het g’n dooie duit vir Afrikaans beteken nie.

    Die teendeel is waar: dit is hoog tyd dat Afrikaners baie meer militant en aggressief word in ons stryd. Ons moet die lesse van ons medelandsburgers ter harte neem. Daar is niks wat die ANC-bewind se aandag so vinnig boei soos padversperrings en ‘n klipgooiery nie. Mooi praat en ‘n valse kruipery help net mooi bôkkerôl.

    Om af te sluit: alhoewel ek nie geweld voorstaan nie, sou daar min dinge wees wat my sulke diepgaande en blywende genot sou verskaf as iemand wat vir Jansen vierkantig in die gevreet tref met ‘n (groot) melktert, nes iemand ‘n aantal jare gelede vir Bill Gates getref het nie. Sou dit nie wonderlik wees as my dag nooit weer versuur sou word deur Jansen se opperste arrogansie nie?

    Laat kommentaar op hierdie rubriek op Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

    наборы инструменталобановский александр отзывы

  • Stig eie Afrikanerbedrywe, sonder SEB

    Afgesien van 'n kern "suiwer" blanke Afrikaners – van wie heelwat aan die bogenoemde debat deelneem of dit ten minste op die webstuiste lees – hoeveel meestal Afrikaanssprekende blankes koester dieselfde hoop en doelwitte vir die herwinning van ons eie kultuur en identiteit? Ken hulle hulle volk se geskiedenis en prestasies? Die wêreld is besig om al hoe meer homogeen te raak waar almal Levi-denims dra, MacDonalds eet en Bold and Beautiful op TV kyk. Die opdringerige globale media skep 'n al meer homogene samelewing waar unieke kultuuridentiteite besig is om te vervaag en saam te smelt. In 'n samelewing waar ekonomiese oorlewing en gemeenskapskonformiteit al hoe belangriker raak, hoeveel mense gaan opstaan, die opofferings maak en saamtrek in 'n eie rigting wat vir die Afrikaner weer hoop gaan gee? Daar is die mense wat sal, maar daar is meer waarvoor die kool nie die sous werd is nie. Wat is die baken waarom alle Afrikaners kan verenig? Waar is die helde wat kan opstaan en leiding gee en waarop 'n nasie kan trots wees? Waar is die mense vir wie eie gewin onbelangrik is, vir wie nasiebou en volk en vaderland alles is. Wat die opofferings vir 'n groter saak sal maak? Dit raak al laat dat hulle te voorskyn moet kom.

    Die moderne samelewing is op gemaksug gebou: kitskos, mikrogolfoonde, selfone en die internet. Swaarkry, eelte op jou hande en sweet op jou voorkop is vir die meeste mense heel vreemde konsepte. Die ergste swaarkry is as die krag af is en jy nie TV kan kyk nie of jy nie 'n selfoonsein het nie. Met so 'n lamlendige groep kan mens mos nie 'n oorlog wen nie of hoe? Voordat daar nie 'n algemene besef is dat oorwinning uit opoffering spruit, gaan daar bitter min vordering wees. En voordat daar nie 'n nuwe algemeen aanvaarde doelwit is, 'n doelwit wat haalbaar is, wat mense aangryp en opgewonde maak en waaraan doelgerig gewerk en nagestreef word, gaan 7de Laan nog steeds die opwindendste item op meeste mense se program wees.

    Solank daar nie 'n werkbare alternatief vir die huidige onderwysstelsel is nie, gaan die Afrikanervolk deurgaans verswak. Die kommuniste is uitgeslape en dis nie verniet dat hulle Afrikanerjongelinge deur middel van 'n verwronge onderwysstelsel volgens hulle eie siening opvoed nie. Ons is besig om ons kinders aan 'n voksvreemde moondheid te oorhandig. Die tragedie hiervan is dat die Afrikanervolk nog met geen alternatief vorendag gekom het om hierdie misvorming van die jong Afrikanerverstand teen te staan nie. Waar is ons Afrikaneropvoedkundiges, waar is ons intellektuele, waar is ons akademici? En as hulle nie self in die bres sal tree nie, waar is dan bloot net die entrepreneurs wat hierdie smag na 'n eie onderwysstelsel op 'n kapitalistiese wyse kan bevredig? As ons nie eienaarskap van ons kinders en hulle opvoeding kan terugneem nie, is daar 'n skrale hoop op sukses. Ek meen dis hier waar ons ernstigste behoefte lê, dis ons belegging in ons volk se toekoms en die kommuniste het dit van ons, willens en wetens, afgeneem.

    Die term "drastiese aksie" is al in bogenoemde debat gebruik. Drastiese aksie sluit in die stigting van eie Afrikanerbedrywe, sonder SEB, die sluit van besigheidskontrakte met enersdenkende maatskappye, die steun van die besighede deur die breë publiek, die bedryf van etiese besighede deur sakemanne wat hul volk se saak op die hart dra. Dit sluit ook in die uitsluit van volksvreemdes uit die "eie ekonomie", 'n tipe Afrikaner- regstellende aksie waar daar net werk en geleenthede vir Afrikaners en enersdenkendes is. Ek wil weereens weet waar is ons nyweraars, ons sakemanne, ons wetenskaplikes, entrepreneurs en finansiers? As Mammon sy kloue al so diep in hulle geslaan het dat geld hulle god geraak het, is dit reeds laat in die dag vir ons volk. Hoekom ondersteun die breë Afrikaner nie 'n eie koerant nie, of is Huisgenoot deesdae die alfa en die omega van die Afrikaanse media?

    Voordat die breë samelewing, die Afrikanerman op straat, nie met die strewe na 'n eie identiteit van ons volk kan identifiseer nie, gaan die afdraande pad waarop ons as volk tans verkeer nie verander nie. Uit eie betrokkenheid met verskeie vrywilligerinstansies is dit vir my duidelik dat die gewone persoon maar heel apaties staan teenoor "die groter saak". Dis 'n opdraande stryd om mense te mobiliseer en van denkwyse te laat verander. Indien ons as Afrikaners nie beheer oor die opvoeding van ons kinders en die media gaan verkry nie, gaan die pad vorentoe maar lank wees.

    PRAAG verdien volpunte vir sy onbaatsugtige diens wat hy in hierdie verband lewer. Die alternatiewe sienswyses en standpunte wat hy lewer is vir ons volk lewensbelangrik. Lesers kan gerus hierdie artikels so wyd as moontlik versprei sodat hierdie webtuiste inderwaarheid as teenvoeter vir Naspers se snert kan dien.

    строительство саун москваОлександр Фільчаков прокурор

  • Suid-Afrika word net nog ‘n agterlike Afrikastaat

    As mens in die platteland ry, kan mens die groot nie-blanke woonbuurt op elke dorp sien. Die dorpe is oorspronklik deur blankes gestig, maar die blankes is nou oral in die minderheid weens hoë bevolkingsgroei onder nie-blankes. Die bevolkingsgroei moes lankal beperk gewees het. Die ANC doen die teenoorgestelde met kindersubsidies. Die blanke bevolking krimp al sedert die 1985-sensus, terwyl die swart bevolking steeds eksponensieel toeneem.

    Die blankes het die meeste van die plaasgrond vir hulself gevat, en die nie-blankes is grootliks uitgesluit uit ekonomiese aktiwiteit behalwe as ongeskoolde arbeid (behalwe in die TBVC-state, wat bewys het dat die swartes nie hulle eie ekonomie kan skep nie). Die NP se oplossing was onwerkbaar. Hulle moes lankal 'n federasiestelsel geskep het, met state wat hulle eie graad van onafhanklikheid kon kies, en vrywillig saamwerk waar nodig.

    Die NP het vir Afrikaanssprekendes werk gegee in die staatsdiens. Die ANC het nou omtrent al die blankes uit die staatsdiens geforseer. Die ANC is te onnosel om te verstaan dat jy nie die poste van 10% van die bevolking met die ander 90% kan vul nie. Die regstellendes kan nie die werk doen nie. SA word net nog 'n agterlike Afrikastaat.

    real activeФильчаков прокурор харьков

  • De Klerk se jongste set

    Nie net was De Klerk aandadig aan groteske verraad deur die mandaat wat hy van die destydse blanke kieser ontvang het om te onderhandel as 'n vrypas vir oorgawe te interpreteer nie, maar die grondwet wat hy en sy handlanger Roelf Meyer aangeneem het, is 'n volslae klug. Feitlik elke reg in die sogenaamde grondwet, dié op gebruik van die eie taal, die reg om te werk, eiendomsreg, ensovoorts, word in terme van ras gekwalifiseer.

    Artikel 9 (5) van die SA grondwet bepaal: "Diskriminasie… is onbillik, tensy daar vasgestel word dat die diskriminasie billik is."

    Daarom moet De Klerk se onlangse uitspraak by 'n Solidariteit-konferensie oor regstellende aksie, waar hy hom teen "ongelykheid" uitgelaat het, gesien word vir die absurditeit wat dit is. As argitek van die grondwet en die klakkelose oorgawe aan die radikale, eksterne, gewapende vleuel van die terroristiese ANC, het hy ongelykheid en anti-blanke diskriminasie tot in aller ewigheid op sy eie mense afgedwing. Nie dat De Klerk meer 'n Afrikaner is nie, want indien hy hoegenaamd begaan was oor die gestadigde volksmoord wat tans teen Afrikaners gepleeg word, sou hy lankal ereselfmoord gepleeg het om aan 'n uiteindelike vuurpeleton van sy eie mense te ontkom.

    Solidariteit, wat enkele jare gelede nog gemeen het dat regstellende aksie "onvermydelik" was maar net "billik" toegepas behoort word, is dubbel naïef in sy benadering tot regstellende aksie. Aan die een kant word gemene saak met die verraderlike De Klerk gemaak wat moontlik weer 'n strategie in die mou voer om die Afrikaner van die wal in die sloot te help. Aan die ander kant gaan die internasionale ideologiese en strategiese dimensie van ras en rassewetgewing aan die vakbond verby.

    Met Obama in die Withuis, word die Amerikaanse Hooggeregshof tans getransformeer om die magsbalans in die hof na links te druk. Die aanstelling van die ultraliberale en antiblanke Spaanssprekende regter, Sonia Sotomayor, wat moeilik deur die Republikeinse minderheid gekeer gaan word, sal verseker dat die Amerikaanse Hooggeregshof voortaan regstellende aksie met hernieude ywer in die VSA gaan toepas.

    Intellektueel en ideologies is Suid-Afrika deesdae die "51ste staat" van die VSA. Trouens, die totaliteit van die ANC se anti-blanke wetgewing en maatreëls is feitlik onveranderd vanuit Amerika oorgeneem. Binne hierdie klimaat waar regstellende aksie internasionaal al hoe ongenaakbaarder toegepas gaan word, is daar geen kans dat rasionale argumente daarop indruk gaan maak nie.

    Uiteindelik is regstellende aksie 'n teenstrydigheid. Dit gaan nie daaroor om enigiets "reg te stel" nie, maar om instellings van blankes te suiwer of om 'n dubbele standaard te handhaaf waar swartes se prestasie met 'n ander, laer maatstaf as dié van blankes of selfs Asiërs gemeet word.

    Die aandrang op regstellende aksie geskied ook nie om enige reële of historiese onreg te herstel nie, maar op grond van rassenasionalisme. Terwyl enige vorm van blanke bewussyn as "rassisme" gesien word waarvoor blankes selfs krimineel vervolg kan word, verteenwoordig swart rassenasionalisme die normale uitdrukking van die swartman se kultuur en identiteit.

    Daarom, selfs al gaan die Suid-Afrikaanse ekonomie tot niet soos dié van Zimbabwe, sal regstellende aksie gehandhaaf word. Geen rasionele argument of 'n beroep op gelykheid sal indruk maak op dié rasgedrewe beweging wat byna globaal en al hoe sterker in die VSA gevoer word nie.

    Dis 'n ope vraag of De Klerk oneerlik of bloot dom is. Miskien albei. Terwyl Amerika hom gereed maak om deur wetgewing en grootskaalse immigrasie sy eie blanke meerderheid tot dieselfde magtelose minderheidstatus as dié van Suid-Afrikaanse blankes te reduseer, gaan Suid-Afrika insgelyks voortstrompel op die pad van regstellende aksie en sogenaamde "swart bemagtiging" wat ons ekonomie, landbou, infrastruktuur en die regstelsel op sy knieë gaan dwing.

    De Klerk sal in die geskiedenis gesien word as die man wat nie net die Afrikaner vernietig het nie, maar 'n hele beskawing in Suider-Afrika tot 'n val gebring het. Sy huidige politiekery vanuit sy geveerde leuenstoel is waarskynlik bedoel om ons mense nogeens 'n rat voor die oë te draai – om ons huidige ondergang en verdrywing uit ons vaderland net verder te verdoesel.

    освещение лестницы вДанильченко Юрий Брониславович Харьков

  • Sewe dodelike skete in SA

    My term "siektes" of dan "skete", of kwale en gebreke, probeer om onder een kombers daardie probleme en behoeftes in SA saam te vat wat ek sien as die grootste sondebokke, grootste behoeftes, grootste verval en disintegrasie van histories wel funksionerende instellings. Ek gaan hierdie gebreke net eers noem en dan later bespreek. Ek pleit dan ook geredelik skuldig daaraan dat die sondes van die apartheidvoorvaders glad nie hier bespreek word nie, hoofsaaklik omdat dit weinig gaan bydra tot die regstelling van die huidige toestand. My standpunte wil dus geensins voorgee dat die vorige bewindhebbers nie ook ruim bygedra het tot dié skete nie. Daar is ook sekere prestasies deur die swart bewindhebbers wat, hoewel nie enorm en van beduidende aard nie, nie altyd die waardering kry waarop dit met reg kan aanspraak maak nie. Maar dit is nie die doel van hierdie artikel nie. 

    Ons het hier te doen met die land se huidige terminale siektetoestand. Hieronder dus my opsomming:

    Die sewe skete

    1. Armoede en onvoldoende werkskepping
    2. Gebrekkige voedselproduksie
    3. Misdaad en gebrek aan veiligheid
    4. Standaard van dienslewering, verval van infrastruktuur
    5. Vervallende gesondheidsorg
    6. Swak onderwys
    7. Negrologie, nepotisme en korrupsie

    Weliswaar kan hierdie lysie bladsye vol aangevul word, maar dan is dit nie meer 'n maklik abstraheerbare opsomming nie. Voorlopig volstaan ek dus met bostaande sewe skete.

    As die hantering van dié skete en behoeftes tans dus uit rat is, dit nie in goeie werkende toestand is nie, op verdere verval afstuur, dalk op pad is na totale chaos van rampspoedige omvang, is die noodwendige vraag:

    Hoekom?

    Hoekom is dit in hierdie toestand? Hoekom het hierdie behoeftes, hierdie bedrywighede, hierdie verval, sulke enorme afmetings aangeneem?

    En elke keer, sonder uitsondering, kom ek by die volgende antwoord:

    Gebrek aan kundigheid en gebrek aan bestuurservaring by die betrokke swart leierskorps lê ten grondslag van al hierdie skete en probleme. 

    Die oorsaak

    As dit dan 'n gebrek aan kundigheid of 'n gebrek aan ervaring is wat SA in hierdie siektetoestand gedompel het, hoekom het SA dan hierdie pad geloop? Wat was die grondliggende dryfveer vir hierdie oënskynlik katastrofiese besluit? En elke keer kom ek by dieselfde antwoord uit:

    Regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging ter bereiking van 'n swak gedefinieerde transformasie-ideaal. 

    My beswaar lê nie soseer by die begrippe van regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging self nie, maar geheel en al in die uitvoering daarvan om 'n utopiese, getransformeerde samelewing te probeer skep. Wellewende en betekenisvolle transformasie wat SA 'n beter plek kan maak, word egter nooit bereik nie, slegs niksseggende en soms rampspoedige veranderings. Wat nou gebeur, is dat die Doelwit, die Taak wat verrig moet word, rolle omruil met 'n Aanstelling/Bevordering ten einde 'n historiese onreg of vermeende onreg "reg te stel". Nie die taak nie, maar die regstelling kry nou die prioriteit.

    Om dus op te som:

    1. Die swart bewindhebbers, of die swart owerhede, maak aanstellings en bevorderings in sleutelposte juis in terme van sodanige wette en regulasies wat regstellende aksie as politieke en strategiese doelwitte voorop stel. Vermoëns en kundigheid het weinig te make met hierdie aanstellings – maar veel eerder met finansiële belonings vir politieke ondersteuning, of dan negrologie en nepotisme. Tweedens word vereistes aan die ekonomie gestel wat 'n herverdeling van eienaarskap en/of diensteverskaffing as eerste prioriteit stel.
    2. Die nuwe swart leierskorps het in 90% of meer gevalle nie die kundigheid of ervaring om daardie bestuursbesluite te neem wat noodsaaklik is vir die bewaring en uitbouing van infrastrukture en/of dienste nie. Die uitkringende aanstellingsprosesse van verdere onkundiges op middel- en juniorvlakke skep 'n toestand van onvermoëns wat eksponensieel toeneem. Instandhouding, administratiewe huishouding, dissipline, werksetiek, beplanning – hierdie terreine is selde deel van 'n politieke strategie, met die gevolglike ineenstorting of verwaarlosing van bedryfsaktiwiteite. Die nuwe swart leierskorps weet nie dat hulle nie weet nie. 
    3. Hierdie bedryfsaktiwiteite doen gevolglik dan uiteindelik almal terminale skete op.

    'n Verduideliking van hierdie sewe skete, die wisselwerking daartussen en die oorsaak/gevolg-siklus wat geskep word, lees almal presies dieselfde:

    Die eerste skeet: Armoede

    Armoede in die moderne wêreld het tog seker in alle waarskynlikheid sy oorsprong in werkloosheid, wat in SA iewers tussen 25% en dalk 40% lê. 'n Mens wat nie 'n werk het nie en wat moet eet en wie se kinders en afhanklikes moet eet, het geen ander keuse nie as om geld en kos wederregtelik te probeer bekom. In 'n onderhoud op RSG (30 April) bevestig 'n senior amptenaar van die departement welsyn dat 40% van die bevolking in erge armoede verkeer, selfs ná die ontvangs van verskeie welsynstoelaes. Misdaad is 'n noodwendige gevolg. 

    Dit wil dus vir my voorkom asof werkskepping waarskynlik die dringendste prioriteit in hierdie land is. In die midde- en verre ooste, die suidsee-eilande en verskeie Westerse lande word die kwessie van werkskepping egter so bestuur dat werkloosheid in 'n sekere mate onder beheer is sodat nie meer as 6 tot 8% van die bevolking deur die staat gevoed en geklee hoef te word nie. 

    SA het dus met 'n oorlog te doen, 'n werkskeppingsoorlog, die land se inwoners se grootste oorlog ooit. Daarvoor het SA 'n oorlogskabinet nodig, 'n klein kabinet met wye uitvoerende magte wat ons dringendste en dwingendste probleem sonder aansien des persoons sal aanpak. In so 'n oorlogskabinet dien slegs die kundigste, suksesvolste en ondernemendste nyweraars en entrepreneurs vanoor die hele SA en die wêreld.

    SA se swart president en sy topraadgewers moet hierdie kabinet saamstel en nie toelaat dat ander swart politici, swart beheerde vakbonde en 'n swart beheerde burokrasie werkskepping van die bevolking weerhou nie. 

    Maar dis 'n hersenskim. Die swart leierskorps sal nooit so 'n kabinet saamstel nie. 

    Die tweede skeet: Voedselproduksie (ingesluit bosbou en vissery)

    Nog 'n oorlog, net groter – 'n enorme tydbom. Die ironie is dat in SA politiek en nie kundigheid nie die hoofoorsaak is vir onvoldoende en afnemende voedselproduksie. Die strewe na grondbesit vir swart armes het so verstrengel en verpolitiseerd geraak met 'n onsimpatieke en inderdaad vyandige siening deur die swart owerhede van landboubedrywighede, een van die mees riskante bedrywe denkbaar, dat voedselproduksie die noodwendige slagoffer is. 

    En hongersnood die noodwendige gevolg.

    Voeg hierby die staat en "groenes" se romanse met kleinboerdery en verspotte aandrang op organiese produkte dat die reddende hand van kommersiële produksie van werklike groot omvang inderwaarheid weggeklap word. Om polities skeef na geneties gemanipuleerde praktyke te kyk, is eintlik selfgeskepte selfmoord. Die uitdeel van grond aan armes en die bemagtiging en opleiding van opkomende boere is 'n politieke aangeleentheid wat met die produksie van voedsel weinig te make het. Weer eens speel die TAAK tweede viool, en beklee REGSTELLING die prioriteitsposisie.

    Slegs 'n dringende a-politieke instelling teenoor die landbousektor, tesame met die tydige ingryping van hoogs kundige landbouers en navorsers – in hierdie stadium hoofsaaklik wittes – kan hierdie oorlog op voedselskaarste op 'n oorwinning laat uitloop en die tydbom ontlont.

    Nog 'n hersenskim, helaas.

    Die derde skeet: Misdaad

    Tot onlangs is die omvang van misdaad in SA ontken. Nogmaals sit ons met politici wat Regstelling die prioriteit maak en nie die bestryding van misdaad nie. Aanstellings en bevorderings in die SA Polisiediens het inderdaad tot 'n absurde klug ontaard. Die hoof is 'n politieke aanstelling met 'n enorme klag van korrupsie oor sy kop, die oorgrote meerderheid van die swart stasiebevelvoerders is volgens verslae onkundig en onbekwaam, die vlak van administratiewe bestuur is bedenklik, duisende dossiere van strafsake kry voete, en kundige wittes verlaat die mag in trosse om elders 'n heenkome te vind, forensici word deur die VSA en Brittanje opgeraap, duisende der duisende wapens word uit polisiekluise deur lede van die Polisiediens gesteel (my eie dogter se 9mm-Parabellum is 'n voorbeeld), bykans 'n 100 000 lede kan nie 'n funksioneel geletterdheidstoets slaag nie, ensovoorts, ensovoorts.

     Nóg die politieke wil, nóg die kundigheid, nóg die integriteit bestaan om misdaad as 'n terminale siekte die stryd aan te sê.

    Dit kan nie beter word nie, net slegter.

    Die vierde skeet: Dienslewering en vervallende infrastruktuur

    Die staat se beroerde rekord in hierdie verband word in toenemende mate feitlik net so deur die private sektor nagevolg. Weer eens neem Regstelling die eerste plek in, en is die Taak wat verrig moet word in die tweede of derde of selfs laaste plek. Kwotas, politieke verbintenisse, bemagtiging, nepotisme en 'n dosyn ander oorwegings bepaal die aanstellings en bevorderings, en gevolglik die standaard van diens wat die publiek uiteindelik ontvang. (Toe die swart bewindhebbers 89 senior poste, hoofsaaklik wit, in die Kaapstadse munisipaliteit afgeskaf en dit met dubbeld soveel swart onkundiges vervang het, was die gevolge vir Kaapstad voorspelbaar.) 

    Dis nie net munisipale en ander openbare dienste wat ineenstort nie, maar dis ook in die supermarkte, die banke, oproepsentrums, die algemene handelswêreld – regdeur alle sektore ondervind die publiek tans 'n verstommende gebrek aan diens, hoflikheid, stiptheid, eerlikheid en gewoonweg kundigheid. Paaie, water, rioolwerke, siviele howe, Eskom, die openbare uitsaaier, SAL, SA Statistieke, die kantoor van die Registrateur van Maatskappye, ensovoorts is maar enkele slagoffers. Dan word daar met bewing gevrees dat die Akteskantoor en die Regbank dalk eersdaags ook hierdie pad kan loop. 

    Kundige wittes se persepsies mag bevooroordeeld wees, maar die swart owerhede moet byvoorbeeld daarvan kennis neem dat uit SA se skrale oes van 230 ingenieurs wat in 2003 gekwalifiseer het, daar tans nie 'n enkele een meer in die land oor is nie. Almal landuit. Uit 270 munisipaliteite kry slegs 20% ongekwalifiseerde ouditstate, rou riool in die strate van dosyne dorpe, die herstel van provinsiale paaie in die meeste provinsies sal meer kos as om nuwe paaie te bou. Ad infinitum. Die politieke aanstellings faal misrabelik.

    Die vyfde skeet: Vervallende gesondheidsorg

    Die kwotavereistes en politiek gedrewe regstellende aksies het dalk op die gebied van gesondheidsorg die meeste skade aangerig. Vergelyk slegs die nuutste toelatingsvereistes tot die mediese fakulteit van die Universiteit van Kaapstad, gebaseer op die volgende gemiddeldes wat studente in hulle matriekeindeksamens moet bereik: swart studente 64%, bruin 72%, Indiër/Asiaat 78% en wit studente 82%. Hierdie kwotas probeer 'n historiese "wanbalans" uitwis, maar al wat nou gebeur, is dat die topstudente in die mediese fakulteit die wit studente is en die uiteindelike beste mediese praktisyns uiteraard weer die wittes. Die noodwendige gevolg is dat hoe meer die swart owerhede die speelveld gelyk probeer maak, hoe ongelyker raak dit. Nogmaals probeer onkundige politici iets "regstel" in plaas daarvan om effektiewe gesondheidsorg as eerste prioriteit aan te pak.

    Die sesde skeet: Swak onderwys

    Slegs 3½% van SA se leerders wat hulle skoolloopbane begin, slaag uiteindelik ná 12 jaar 'n funksionele geletterdheidstoets. In 1994 kon slegs 'n skandalige 51% van swart gematrikuleerders hierdie geletterdheidstoetse slaag. In 2007 het hierdie syfer gedaal tot onder 15%, met die vermoede dat dit in 2009 kwalik meer as 10% sal wees. Hierdie syfers is harde feite en die resultaat van wetenskaplik bewese toetse wat die RGN as billik en korrek aanvaar. Weereens het onkundige politici die land en sy mense tot in die afgrond gelei. Valse sentimente oor moedertaalonderwys, politiek gedrewe doelwitte, maatreëls om "regstellings" in die 4 000 funksionele, meesal blanke skole in SA te bewerkstellig in plaas daarvan om op die 22 000 disfunksionele, meesal swart skole te konsentreer, die sluiting van meer as 100 onderwyskolleges – die breinkind van ou wit regerings – , gedwonge integrasie van wit en swart, die openlik vyandige houding teenoor Afrikaans, die slaafse navolging van bedenklike buitelandse onderwysmodelle, maar veral kwotagedrewe slaagsyfers, alles het meegebring dat die verkryging van kwalifikasies die doelwit geword het i.p.v. die kennis en vaardighede wat normaalweg daarmee gepaard gaan. Die rampspoedige gevolge is nou dat daar gegradueerde onderwysers is wat nie kan lees of skryf nie; rekenmeesters wat nie rekeningkunde kan doen nie, regters wat nie uitsprake kan skryf nie, bestekopnemers wat nie die kostekomponente van konstruksies kan uitwerk nie, ad infinitum. En almal het stukkies papier waarop die woorde "Graad" of "Diploma" of "Sertifikaat" staan, alles waardeloos.

    Die sewende skeet: Negrologie

    Ek leen hierdie hoogs bruikbare term by die Franse skrywer Stephen Smith uit die Afrikaanse vertaling van sy boek Negrologie, met die sub-titel Waarom Afrika vergaan, wat inderwaarheid uitgebreide nepotisme in 'n Afrika-konteks beteken. In sy mees banale vorm, maar ook in die mees aanvaarde verband, sê Smith, wil dit voorkom of die Afrikaan-as-gesagsbekleër die bates rondom hom, d.w.s. die staat s'n, die munisipaliteit s'n, die stad s'n, die provinsie s'n, as sy persoonlike bates bejeën. Hierdie besitreg word dan ook uitgebrei na sy onmiddellike familie – op kinders, hoofsaaklik seuns, is dit van toepassing, maar ook broers, neefs, ooms, ens. Daarna volg vriende en kennisse, dan die res van diegene in stamverband, en uiteindelik diegene wat sy gebied deel, 'n uitgebreide netwerk van beskermers. 

    Smith het 'n stuk waarheid hier beet as die SA situasie van nader bekyk word, hoe ongewild en polities inkorrek dit ook al mag voorkom. Negrologie, of meedoënlose nepotisme, lê ten grondslag van die meeste aanstellings en bevorderings wat swart politici in die naam van regstellende aksie in SA maak. Sodoende word die bates beskerm, gee dit mag en gesag aan die gesagsbekleër, en word hy verseker van langtermynbenutting. Omkoopgeld is nie omkoopgeld nie, dis aanvaarde sakepraktyk wat die bates van die gesagsbekleër uitbrei en beskerm, en dit word geheel en al nie gewaan as "korrupsie" nie. Die gewone stamlid, partylid, volkslid kan glad nie die bohaai oor die korrupsie-aanklagte teen die huidige SA president begryp nie. Die "wapenskandaal", die "olieskandaal", "reisskandaal", en al die soortgelyke "skandale" wat in die verlede voorgekom het, is eweneens dus onbegryplik en derhalwe vergeeflik.

    Hoe ongewild onder wittes dit ook al mag voorkom: dit is ondenkbaar dat swart politici sal afsien van hulle aandrang op "regstellende aksies" en swart ekonomiese bemagtiging (SEB). SEB is die noodsaaklike brandstof om die motore van negrologie aan te steek en aan die brand te hou. Dis hoekom die vereistes vir swart eienaarskap in die banksektor onmiddellik ná die 2009-verkiesing stilweg van 10% na 15% verhoog is – 'n bykans onbereikbare finansiële wensdroom, bestempel ekonome dit -, dis ook hoekom verskaffers in toenemende mate, eersdaags dalk in totale mate, onderwerp word aan drakoniese SEB-vereistes. En dit gaan erger word, nie minder nie. 

    Die kwantum van omkoopgeld en politieke kommissies om 'n super-ryk, korrupte en nie-presterende swart elite te vestig, het sulke skrikwekkende afmetings aangeneem dat dit vir die afsienbare toekoms die land se ekonomie onherstelbaar gaan skaad. Internasionale mededinging is lankal reeds 'n lugkasteel.

    Dis nie die taak wat belangrik is nie, dis die mag wat aan die stuurstang kleef wat allesbepalend is. Negrologie, soos ons dit begin verstaan. Dis nie 'n kwessie van "negatief" wees nie – negatiwiteit het niks met die saak te doen nie – dis 'n kwessie van die interpretasie van data wat dui op 'n totale ineenstorting iewers in die nabye toekoms.

    En dis hoekom kundige wittes die pad vat.

    Pienkes du Plessis is 'n sakeman en skrywer. Hy publiseer o.a. Duinestories en Die perdekombers en ander stories uit die jagveld.

    печи для дома из кирпичаФильчаков прокурор харьков