Roelf Meyer – Bladsy 2

‘Watter wit saak?’

Eers was dit Nasperssentrurm, nou is dit Naspers Centre

deur Leon Lemmer

Om die eens werklike verlede te vergeet en dit in die hede wan voor te stel, is blykbaar maklik en ‘n florerende bedryf. Dit is opnuut by my tuisgebring toe daar in ‘n artikel verkeerdelik beweer is dat die Naspers-sentrum in Kaapstad as die hoofkantoor van Sanlam opgerig is (Die Burger, Eiendomme, 16 Nov, p 4). In werklikheid het die Sanlam-hoofkantoor in 1953 uit Waalstraat, Kaapstad, na die noordelike voorstad Bellville verskuif, waar dit steeds is.

Sestig jaar gelede was Bellville in baie opsigte spreekwoordelik “woes en leeg” in vergelyking met die skouspelagtige ontwikkeling wat daarna plaasgevind het. Dit was ‘n beskaafde, Westerse leefwêreld wat deur Afrikaners gedomineer is. In die nuwe Suid-Afrika het die hoofstraat, Voortrekkerweg, met sy middelpunt by die kruising met Durbanweg, en van daar af tot by Bellville-stasie, onmiskenbaar verafrika. Enigeen uit Afrika, wettig en onwettig, kan daarheen aangetrek voel en hom daar vestig.

Dit word blykbaar as ‘n onvervreembare mensereg en as ononderhandelbare geregtigheid beskou dat dese en gene kan afbreek en laat verval wat deur blankes en veral Afrikaners hier en elders in hierdie droewe land sorgsaam oor eeue tot stand gebring is. Teenmaatreëls teen die kolossale, oorweldigende agteruitgang word danksy blanke inisiatief getref, bv die Voortrekkerweg-korridorverbeteringsdistrik, waarvan Derek Bock die bedryfshoof is. Hy sê sonder omhaal van woorde: “Ons vrot kolle is die twee stasies by Parow en Bellville” (Die Burger, 27 Nov, p 14).

Die foutiewe berig oor die Sanlam-hoofkantoor is ‘n week later reggestel (Die Burger, Eiendomme, 23 Nov, p 5). Martiens van Bart, ‘n joernalis wat bekend daarvoor is dat hy met hartstog uitstekende berigte oor die Afrikaner se kultuur en geskiedenis skryf, het van die geleentheid gebruik gemaak om die aandag te vestig op die deskundige vernuf van die raadgewende ingenieurs, Van Wyk en Louw. Die huidige Naspers-sentrum is vyftig jaar gelede op die Kaapstadse strandgebied, oftewel Roggebaai, as ‘n sakegebou en bekend as Sanlam-sentrum opgerig. Met 26 verdiepings bogronds was dit die hoogste gebou in Kaapstad. Tydens die bouwerk is die voltooiing van een na die ander verdieping ter inligting van die publiek op ‘n groot bord aangedui.

Van Bart noem dat die gebou op betonringe rus wat progressief met beton gevul is. Wat hy nie noem nie, is dat daar voor die aanvang van die bouwerk toetsgate op die perseel in die drooggelegte grond geboor is en dat die ingenieurstekeninge van die fondament daarvolgens opgestel is. Nadat daar tydens die bouwerk met uitgrawings begin is, is bevind dat die betonpilare baie dieper gesink sou moes word voordat die gebou op werklik bestendige rots sou staan. Daarmee het die koste van die gebou die hoogte in geskiet. Die Sanlam-raad het met groot besorgdheid kennis van hierdie verwikkeling geneem, maar besluit dat die bouwerk moet voortgaan omdat hierdie pragtige, hoë gebou onder meer groot prestigewaarde vir Sanlam sou hê.

Wat ek wil tuisbring, is dat hierdie gebou in die era van Afrikanertrots, ‘n skrale vyftig jaar gelede, opgerig is. Die stigting van Sanlam in 1918, met Willie Hofmeyr as die eerste raadsvoorsitter, en van Nasionale Pers in 1915, met Jacobus Petrus Bekker as die eerste hoofuitvoerende beampte, was belangrike aanlope hiertoe. Wat Sanlam in sy trotse jare as Afrikaner-onderneming gedoen het, was om mede-Afrikaners te ondersteun. Louw en Louw was die eerste sodanige argiteksfirma, met sy hoofkantoor in die Paarl. At Meiring, wat die eerste hoogleraar in argitektuur aan die Universiteit Pretoria sou word, het sy loopbaan by Louw en Louw in die Paarl begin. Meiring en Naudé was die argitekte van die Sanlam-sentrum. Borckenhagen en Louw was die bourekenaars en Van Wyk en Louw die raadgewende ingenieurs. Wat opval, is die prominente rol wat Louws in hierdie konteks gespeel het.

‘n Minder bekende maar belangrike feit is dat Sanlam in daardie jare vereis het dat alle argiteks- en ander tekeninge vir sy geboue, bv dié van die strukturele en elektro-tegniese ingenieurs, asook die bourekenaars se hoeveelheidslyste, in Afrikaans opgestel moes word. Die genoemde Afrikaner-baanbrekers het Afrikaanse terme vir hierdie doel gemunt. Al die bouers wat vir die oprigting van ‘n Sanlam-gebou getender het, moes teen wil en dank hierdie Afrikaanse terme baasraak. Hulle moes noodgedwonge dikwels met die argitekte, bourekenaars en ingenieurs skakel om die betekenis van Afrikaanse terme vas te stel. Daar was toe veral twee boumaatskappye, Murray & Stewart en Roberts Construction, albei sterk Engels geöriënteerd, wat om die beurt suksesvol vir groot Sanlam-gebouprojekte getender het. Hulle het spoedig agtergekom dat hulle elke keer teen mekaar meeding en het dus besluit om liewer as Murray & Roberts saam te smelt.

Hoe sterk Afrikanergesind Sanlam destyds was, blyk uit die feit dat ek, werksaam as ‘n onbeduidende klerk in die Sanlam-hoofkantoor in Bellville, jaarliks die bygewerkte lyste van praktiserende argitekte, bourekenaars en ingenieurs nagegaan het en dan al die vanne gemerk het van diegene wat blykbaar Afrikaans was. Daardie gemerkte name is dan deur die Sanlam-hoofamptenare gebruik wanneer hulle besluit het watter professioneles vir die volgende bouprojek aangestel sou word.

In die nuwe Suid-Afrika het Sanlam en Naspers, asook bv Volkskas (gestig in 1934) in sy nuwe gedaante as Absa (wat deur die Britse Barclays oorgeneem is), doelbewus hulle Afrikanerwortels afgesweer. Dit lyk asof hulle in ‘n poging om hulle trotse verlede te versaak, alles in hulle vermoë doen om swartes en veral die ANC ter wille te wees. Dit is om van te ween, maar van ‘n omkeer- en terugkeerstrategie na hulle Afrikanerwortels is daar geen sprake nie.

In die jare sestig, dus ten tye van die oprigting van die Naspers-sentrum, en sekerlik lank voor dit en daarna, het die Sanlam-raad daarop aangedring dat alle raadstukke slegs in Afrikaans moes wees. Ek en ander klerke het ure lank dokumente uit Engels in Afrikaans vertaal om te verseker dat geen Engelse teks aan die direkteure voorgelê word nie. Deesdae is die raad van sowel Sanlam as Naspers dermate getransformeer, dus beset met persone wat nie Afrikaans kan of wil gebruik nie, dat alle raadstukke en -besprekings waarskynlik deurgaans in Engels is. In die geval van Absa is daar onder die tien raadslede nie ‘n enkele siel wat naasteby ‘n Afrikaner genoem kan word nie.

Diegene wat gebeurtenisse soos die Van Riebeeck-fees (1952) en die inwyding van die Voortrekkermonument (1949) en die Afrikaanse Taalmonument (1975) meegemaak het, behoort ‘n baie beter begrip van die meevoerende Afrikanertrots van daardie dekades te hê as diegene wie se eerstehandse waarneming grotendeels tot die nuwe Suid-Afrika beperk is. Die Afrikaner van die apartheidsera en vroeër was anders en sekerlik beter as wat hy tans voorgestel word; ‘n karikatuur wat veral deur die Waarheids- en Versoeningskommissie, met Desmond Tutu aan die spits, geskep en via die SABC deur Max du Preez en Antjie Krog uitgebasuin is en steeds met oorgawe gepropageer word.

Dit is nie net nie-Afrikaner-elemente wat regverdigbare Afrikanertrots deesdae belaglik voorstel nie. Weens ‘n mengsel van politieke korrektheid en ANC-gedienstigheid neem verloopte Afrikaners aktief deel aan hierdie minagting en vertrapping. Tydens die “onderhandelde politieke skikking” het die swartes deurgaans hulle eie belange ten koste van die blankes nagejaag en seëvierend daarmee weggekom. Mense soos FW de Klerk, Roelf Meyer en Leon Wessels was die swartes ter wille en het verraderlik die mandaat vir magsdeling in algehele magsoorgawe omskep.

Ek het onlangs Wessels se relaas van die gebeure, Vereeniging: Die Onvoltooide Vrede (2010), onder die loep geneem (Praag 20 Okt). Hy beweer: “Die ‘wit saak’ was verlore lank voordat die onderhandelings begin het” (p 59). Hy wek die indruk dat hy hom hieroor verlekker. Dit kom van iemand wat sy bevoordelingsopsies oopgehou het en dus eers in 1994 uit die Afrikaner-Broederbond bedank het (p 333). Wessels aanvaar sonder meer dat alle volwasse burgers in ‘n eenheidstaat in dieselfde mate stemreg moet hê. Kwalitatiewe verskille by mense word summier geïgnoreer. Daar is geen sprake van ongedurigheid by Wessels oor wat diegene aangedoen is wat die land oor eeue opgebou en die Westerse beskawing hier gevestig het nie.

Op 20 Oktober was ek beswaard oor Wessels se stelling dat “wit beskawing” “‘n eufemisme vir oorheersing deur wittes” sou wees (p 51). Ek het ook genoem dat Wessels dink “Westerse beskawing skynbaar sonder verlies deur afrikanisering vervang [kan] word.” “Wessels het vir lief met swart mag en die tirannie van die meerderheid, eufemisties ‘demokrasie’ genoem, geneem.” “Hy het die nuwe Suid-Afrika gewen, maar in die proses sy siel as Afrikaner verloor.” As iemand wat in 1946 gebore is, het Wessels nie gees by die inwyding van die Voortrekkermonument of die Van Riebeeck-fees gevang nie en dit is onwaarskynlik dat hy die inwyding van die Afrikaanse Taalmonument bygewoon het.

Ek het voorheen aangetoon hoe ongevoelig Wessels deesdae vir die belange nie net van die blankes en in die besonder van Afrikaners is nie, maar ook vir dié van Afrikaans. Dit kan teruggevoer word na die feit dat Wessels, soos Willie Esterhuyse, uit ‘n Sap-gesin kom. Albei het ‘n tyd lank ‘n Afrikanerdop vertoon, maar die neut het Sap gebly. Dit is mense wat nie die grootsheid van die Afrikaner in sy dieptegang ervaar het nie, maar eerder oppervlakkig en opportunisties eens lippediens aan die Afrikanersaak bewys het. Daarna het hulle die Afrikaner vir ‘n pot lensiesop verkwansel.

Die voorafgaande betoog kan geen twyfel laat oor die voor die hand liggende werklikheid van die blankes se saak nie. Tog het Wessels dit wys geag om ter herdenking van die ondertekening van die tussentydse grondwet 20 jaar gelede, ‘n artikel vir Rapport (24 Nov) te skryf, wat onder die opskrif “Watter wit saak?” gepubliseer is. Daar is by Wessels steeds algehele onbegrip vir wat hy en sy meelopers die blankes en veral die Afrikaners aangedoen het. Daar is geen boetvaardigheid by hom te bespeur oor twee dekades van agteruitgang en verval nie. Hy herhaal halsstarrig wat in sy 2010-boek staan.

Wessels:

“Die ‘wit saak’ was verlore lank voordat die onderhandelinge begin het. Die onreg wat aan wit bevoorregting gekoppel is, was eenvoudig te groot. Wit mag, wit eksklusiwiteit was so gediskrediteer dat welluidende woorde soos selfbeskikking, magsdeling en vetoreg in ‘n konsensusregering dit eenvoudig nie kon versag nie, hoe goed dit ook al bedoel was.”

Is die kern van ons geskiedenis voor 1994 wit bevoorregting of wit ondernemingsgees, kundigheid, toewyding, deursettingsvermoë, ens? Het swart mag geblyk beter as wit mag te wees? Wie het wit eksklusiwiteit gediskrediteer? Die swartes. Op grond waarvan mag wittes nie vir hulleself leefbare ruimte vir hulle kultuur en waardes gun en skep nie?

Waarom konsensusregering? Die wittes het die politieke mag gehad. Die NP-onderhandelaars kon, as hulle ruggraat gehad het, ononderhandelbare voorwaardes gestel het. Dit is wat die ANC gedoen het en wat die VGK in hulle gesprekke met die NG Kerk steeds doen. Pleks daarvan dat wittes selfbeskikking, magsdeling en vetoreg het, het die swartes nou (feitlik) onbeperkte mag; iets wat klaarblyklik nie in die openbare belang is nie.

Wessels vertel hoe erg verdeeld die kabinet was. “Dat De Klerk dié uiteenlopende groep mense so lank bymekaar kon hou, was ‘n prestasie waarvoor hy nie aldag erkenning kry nie.” Eintlik is dit ‘n hoogs onoorspronklike opmerking, want dieselfde is jare lank van sir De Villiers Graaff en sy Sappe gesê. De Klerk “verdien ook krediet daarvoor dat hy nie toegelaat het dat die vasstekers die proses kaap en die oorgang vertraag nie”. Die behoudendes word dus die “vasstekers” genoem en die oorgang van wit na swart mag word deur Wessels ondersteun. Is dit nie veel beter om ‘n vassteker vir, as ‘n verraaier van, jou etniese groep te wees nie?

Onthou, dit behoort in die eerste plek nie te gaan om die belange van die huidige geslag nie, maar om die heil van toekomstige geslagte. Die NP-onderhandelaars, waarvan Wessels een was, het omstandighede geskep wat vir die huidige geslag blankes kwalik leefbaar is. Vir hulle komende geslagte is dit klaarblyklik nag.

Daarna herhaal Wessels dieselfde stommiteit as in sy boek (p 251): “Roelf Meyer was die regte man om De Klerk by te staan.” Ek vra weer: “Sodat die ANC hom so erg ore kon aansit?” In die nuwe Suid-Afrika het Meyer ‘n ANC-lid geword. Hierdie feit, wat sy gesindheid opsom, is afdoende om Meyer as beskermer van blanke belange heeltemal te diskrediteer. Wessels vertel goedkeurend van Meyer en Cyril Ramaphosa se uitgangspunt “dat vir elke probleem daar ‘n oplossing is.” Die geneuk is dat hierdie “oplossings” meesal en male sonder tal ‘n eufemisme vir toegewings aan die kant van Meyer en De Klerk was.

Die “versoenende” pad wat mense soos De Klerk, Meyer en Wessels geloop het, het tot gevolg dat die blankes, onder wie se leiding die land ontwikkel en opgebou is, tweederangse burgers in hulle geboorteland geword het. Dié blankes word verwyt en verfoei. Van hulle word verwag om sonder ophou verskoning te vra. Hulle is grootliks polities magteloos gelaat. Diegene wat met oorgawe alles wou afbreek wat oor eeue opgebou is, het deesdae feitlik onbeperkte politieke mag. Ingevolge die grondwet, waarvoor iemand soos Wessels net die hoogste lof het, word daar in elke moontlike opsig teen die blankes gediskrimineer. Desnieteenstaande gee die ANC hoog op oor ‘n “nie-rassige” nuwe Suid-Afrika. Die erflating van die blanke bewind is oorweldigend positief, maar die ANC en sy meelopers haper uitsluitlik op die onvolmaakthede wat deel van ‘n voortreflike pakket was.

Realisties beskou behoort daar groot erkentlikheid teenoor die blankes vir hulle bydrae te wees. Daarom behoort hulle eerder bevoordeel as benadeel te word. Hulle behoort as die waardevolste etniese groep erken en waardeer te word. Pleks daarvan is die kern van die ANC se beleid presies die teenoorgestelde. Dit gaan deesdae om die benadeling van blankes en die bevoordeling van nie-blankes, veral swartes. Desmond Tutu het selfs al ‘n etniesgebaseerde ekstra belasting op blankes voorgestel. Die wittes moet klaarblyklik boet vir wat hulle opgeoffer en tot stand gebring het.

Dit is hierdie wesenlike politieke werklikheid wat iemand soos Flip Buys miskyk (Maroelamedia 4 deser). Hy verwys na wat hy beskou as “swak gedrag”, “dom optredes” en “swak argumente”. Dit veroorsaak glo vyande vir Afrikaners en het tot gevolg dat ons verder verneder en nog meer ongewild gemaak word. Ons benadeel glo onsself deur na ras (oftewel kleur, etnisiteit) te verwys. Wat Buys per slot van sake met sy paaibeleid voorstaan, is dat die blankes die rampspoedige voorbeeld van mense soos De Klerk, Meyer en Wessels moet navolg en bly buig (“blackwards” – soos die Rhodesiërs gesê het) voor die aanslag van die bose; dat ons nie soos die ANC in rasgebaseerdheid mag uitmunt nie. Buys versuim om die ANC se rasgebaseerde aandrang op swart mag ter vervanging van wit mag in berekening te bring. Soos Willie Esterhuyse in Eindstryd (2012) bepleit, verkies Buys blykbaar om die ANC as “vennote” (p 195) pleks van as vyande van die Afrikaner te takseer.

Daar is klaarblyklik groot kulturele en ontwikkelings- of beskawingsverskille tussen plaaslike indiwidue en etniese groepe. Sonder om ras/kleur tot rassisme of rassemeerderwaardigheid te verabsoluteer, is ras/kleur (dikwels) aanduidend van hierdie verskille. Velpigmentasie is eerder die aanduidende as die wesenlike rede vir hierdie nie-eendersheid. Dít hoef nie, soos Buys voorgee, “haatpolitiek” of ‘n “terugkeer na apartheid” te behels nie. Hy skryf: “Rasargumente is ‘n politieke doodloopstraat.” Dit is egter die straat waarin die ANC aktief bedrywig is en waarin hy ten koste van die blankes floreer. Die bepalende hooffaktor in die ANC se beleid is ras/kleur/etnisiteit. Dit sou die toppunt van dwaasheid wees om hierdie feit goedsmoeds te ignoreer in die hoop dat dit tot ‘n beter bedeling vir blankes sou lei.

Of ons daarvan hou of nie, ras/kleur/etnisiteit is die kern van die politieke werklikheid in die nuwe Suid-Afrika. Om opdrag te gee dat ras/kleur/etnisiteit buite rekening gelaat moet word, soos Buys doen, is soos om ‘n suksesvolle wittebrood sonder seks na te streef.

Die oorlog is nog lank nie verby nie

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

So pas het ek twee YouTube-video’s gekyk. Die eerste is ‘n musiekvideo van Bok van Blerk wat omtrent ewe patrioties as die De la Rey-video is, Die Kaplyn.

Die titel van die tweede video, veel langer, het by my taamlik verwagting geskep: Betrayed. Ek het gehoop dat dit oplaas vir mense perspektief sou gee oor die grensoorlog en veral dan die verraad wat FW de Klerk en Roelf Meyer teen die soldate gepleeg het. In die laaste paar minute is daar wel sprake van ‘n soort misnoeë met die oorgawe aan… nie net die ANC nie, maar ook SWAPO. Dog werklike ontleding, begrip, bestekopname? Nee, daarvan was daar min sprake. Maar kyk dit gerus, al is dit net om te besef aan watter gevaar ons troepe destyds blootgestel was, ter wille van hartelose politici wat net planloos voortgeploeter het.

Weliswaar het Rusland intussen verander en bedreig ons nie meer soos in die dae van die Angolese oorlog nie, maar al ons ander vyande is nog steeds op hul pos, met sommige sterker en aggressiewer as ooit. ‘n Afgetrede kolonel in die weermag is lief om te sê: “Die oorlog is nog steeds aan die gang. Die kaplyn het net van die grens tussen Angola en Namibië na rondom jou bed verskuif .”

Dis humor, maar wrang. Hoeveel van ons mense word nie deesdae op hul plase, in hul huise en selfs in hul slaapkamers aangeval en doodgemaak nie? Daarom steek daar ‘n groot stuk waarheid in sy stelling. Soos ek al voorheen gesê het, heers daar tans ‘n konflik in Suid-Afrika wat die Pentagon se definisie van lae-intensiteitsoorlog volmaak pas:

… a political-military confrontation between contending states or groups below conventional war and above the routine, peaceful competition among states. It frequently involves protracted struggles of competing principles and ideologies. Low-intensity conflict ranges from subversion to the use of the armed forces. It is waged by a combination of means, employing political, economic, informational, and military instruments. Low-intensity conflicts are often localized, generally in the Third World, but contain regional and global security implications.

Kom ons kyk kortliks hoe hierdie definisie van lae-intensiteitskonflik by die huidige Suid-Afrika pas. Dit druis teen my literêre beginsels in, maar kom ons nommer aspekte van die huidige konflik.

Toegegee, ons word nie letterlik deur ‘n ander staat vanuit die lug met bomme bestook nie, maar vir seker is daar “groepe” in hierdie land wat kwalik hul vyandigheid jeens ons bedek. Luidens bogaande definisie, is hul vyandigheid benede konvensionele oorlog maar bokant roetine-mededinging.
Dit ly geen twyfel dat daar by ons ‘n uitgerekte stryd tussen mededingende beginsels en ideologieë heers nie. Die soort aangepaste kommunisme wat die ANC en SAKP tans aanhang, staan in stryd met die Afrikaner se ekonomiese konserwatisme en Christelikheid.
Ondermyning en die gebruik van gewapende magte. Is plaasmoordenaars wat dikwels in groepe van vier of vyf ons mense aanval, “gewapende magte” of nie? Wie lei hulle op? Wie verskaf aan hulle wapens, waaronder ook outomatiese wapens? Dit is alles tergende vrae wat niemand nog na behore beantwoord het nie. Ondermyning is ‘n wye begrip, maar as ons sien hoe ons deur staats- en privaatagente gedurig gemanipuleer word, hoe daar van buite af konstant onmin en verdeeldheid tussen Afrikaners – selfs op sosiale media – gesaai word, dan is dit tog helder dat ons deur vyandelike groepe ondermyn word?
Kombinasie van gevegsmiddele, waaronder politieke, ekonomiese, inligtings- en militêre instrumente. ‘n Mens sou dink, noudat die ANC en die SA Kommunisteparty totale beheer oor die staat, die SAUK en groot dele van die ekonomie uitoefen, sou hulle “tevrede” wees. Inteendeel, die propaganda- en inligtingsoorlog teen Afrikaners was nog nooit so intens soos tans nie. Daar word ook van politiek en wetgewing gebruikgemaak om ons meedoënloos af te takel. Lyk my die einddoelwit is om die laaste Afrikaner in ‘n plakkerskamp te kry, landuit te verdryf of, les bes, dood te maak.

Na bewering het die Duitse regering en die Nazi-party in ‘n kasteel buite Berlyn byeengekom om die “eindoplossing” teen die Jode te bespreek en in werking te stel. Daar is ‘n dokument wat as die Wannsee-protokol bekendstaan en wat die notule van dié vergadering bevat. Ek weet nie waar en wanneer die Afrikaner se vyande, sowel in ons land as daarbuite, bymekaargekom het om hul eie Wannsee-vergadering te hou nie. Dalk was dit in ‘n luuksehotel in die buiteland of miskien was dit ‘n geheime kabinetsvergadering waar Pieter Mulder toevallig nie teenwoordig was nie. Maar dat ons vyande planmatig te werk gaan, is helder.

Vandaar dus hierdie lae-intensiteitskonflik wat dag na dag, maand na maand, jaar na jaar, teen ons woed. Elke moontlike vastrapplekkie – ek praat nie eens van magsbasis nie, want dit het ons lank nie meer nie – waaroor die Afrikaner beskik, moet stelselmatig onder hom weggekalwe word. Sy grond, sy universiteite, sy maatskappye, sy skole, sy kerke, selfs sy effens groter kultuurverenigings soos die ATKV. Maar ook: die wese van sy identiteit en sin vir wie hy is.

Verby is die dae van “versoening”, wat in elk geval ‘n slenter was om ons, naïef, vredeliewend en goedgelowig soos ons is, gerus te stel. Terwyl die weermag, polisie en inligtingsdienste stelselmatig “getransformeer” word. En noudat feitlik alle magsinstrumente in die hande van die vyand is, word daar tande gewys…

Die Verenigde Nasies praat van identiteitsoorlog om konflikte soos dié tussen die Israeli’s en die Palestyne of tussen die Toetsi’s en Hoetoes van Rwanda te omskryf. Wat anders is hier by ons aan die gang as ‘n identiteitsoorlog?

Soms wil dit vir my voorkom asof ons al 200 jaar lank in dié oorlog betrokke is, of selfs 400 jaar as ons die vroeë oorloë tussen Engeland en Nederland hierby inreken. Immers is die oudste gebou in ons land, die Kasteel, deur Jan van Riebeeck en daaropvolgende goewerneurs opgerig om ons teen Engelse skepe te beskerm! Die oorloë teen die Xhosas in die laat aqtiende en negentiende eeue het ‘n honderd jaar geduur, van 1779 tot 1879. Gedurende daardie oorlog het die Fingo-stam aan die kant van die blankes teen die amaXhosa geveg. Hulle het uiteindelik die Ciskei as tuisland ontvang. Die laaste leier van die Ciskei, Oupa Gqozo, het sy matriek in Afrikaans afgelê.

Wat was die eerste ding wat Ronnie Kasrils gedoen het toe hy weer terug in die land is? Hy het na die Ciskei toe opgeruk om van Oupa Gdozo ontslae te raak en sodoende ‘n moontlike swart bondgenoot van die destydse Afrikanerregering te neutraliseer.

Met leiers soos FW de Klerk en Roelf Meyer was dit natuurlik nie nodig om enigiemand te neutraliseer nie. Hulle het sommer vanself besluit dat volslae oorgawe beter as enige verdere bakleiery gaan wees en sodoende ‘n streep deur 400 jaar se geskiedenis getrek. Oor die afgelope tien jaar en meer het elke denkende Afrikaner wat daar nog oor is hom of haar al teen die groteske verraad van 1994 uitgespreek.

Ons vyande sien dit egter glad nie as verraad nie. Hulle sien dit as hul logiese oorwinning oor ons. Trouens, ek hoor elke dag mense op Twitter en elders wat sê dat ons “dankbaar moet wees dat ons nie almal doodgemaak is nie”. Ons moet bly wees ons lewe nog, want die magtige ANC-SAKP-COSATU-alliansie het ons militêr, sielkundig en ideologies verslaan.

Die meeste Afrikaners beskou dit egter as verraad, dat daar onder voorwendsel van “onderhandeling” eintlik oorgawe plaasgevind het. Ons vyande het soveel minagting vir ons vermoëns dat hulle die oorgawe as onvermydelik en vooraf bestem sien. Waarskynlik is die waarheid iewers tussenin: nóg verraad, nóg neerlaag kan die komplekse wyse waarop ons onderwerp is, verklaar.

Want, synde ‘n lae-intensiteitskonflik (LIK), het die oorlog soveel fasette. In weerwil van sy enorme middele, waaronder die ambassades, inligtingsdienste, die SAUK, simpatieke mediagroepe, ens., het die ou regering die propaganda-oorlog loshande verloor. ‘n Mens hoef nie ‘n briljante veggeneraal te wees om dit te weet nie: as jou troepe geestelik, ideologies of met propaganda oorwin word, is hulle verslaan.

Die Chinese wysgeer Soen Tsoe het gesê:

Want om ‘n honderd oowinnings in ‘n honderd veldslae te behaal, is nie die toppunt van vaardigheid nie. Om die vyand te onderwerp sonder om te veg, is die toppunt van vaardigheid.

Is dit nie wat Joe Slovo, Ronny Kasrils en hul paar swart luitenante soos Mandela of Cyril Ramaphosa reggekry het nie? Om ons te onderwerp sonder om te veg?

Dis nie so sleg om te verloor nie. Duitsland het twee wêreldoorloë verloor en verteenwoordig vandag die grootste ekonomie in Europa. Wat dié land op die slagveld verloor het, het hy deur harde werk in vredestyd weer ingepalm.

Die Afrikaner sal moet besef dat sy stryd nog lank nie verby is nie. De Klerk en die vorige NP-regering het met menselewens gespeel. Hulle het ons Afrikanerseuns gestuur om op die slagveld te sterf sodat hulle “bietjie tyd kon koop voor hulle oorgee”. Waarom dan hoegenaamd weerstand bied? vra ek.

Oor die afgelope twintig jaar het jaarliks veel meer Afrikaners in hierdie oorlog – ons gewelddadige “vrede” – gesterf as wat alstesaam in byna dertig jaar van grensoorlog omgekom het. Om nie te praat van al die ander verliese wat ons aanhou om op soveel gebiede te ly nie.

Iewers sal ons die streep moet trek. Al is dit in die kombuis. Sodat ons en ons geliefdes nie meer in ons beddens hoef te sterf nie.

Die oomblik wat ons besluit het dat ons wel in die land wil oorbly, dat ons wel wil oorleef, is daar ‘n duisend en een dinge wat ons kan begin doen om te hergroepeer en weerstand te bied.

Pallo Jordan van die ANC het ‘n dekade of wat gelede smalend gesê dat die ANC maar kan maak wat hy wil, want “by die vyand is die wil om weerstand te bied eenvoudig nie teenwoordig nie”.

Dit mag waar wees, dat ons ons wil om weerstand te bied, verloor het. Dit maak my trouens mismoedig as ek altyd net argumente hoor oor hoe ons “alles moet aanvaar, want danksy De Klerk se oorgawe is daar niks aan te doen nie”.

Dog plek-plek is daar nog rebelle onder die Afrikaners. Ons is nog in staat om te rebelleer.

En soos ons grootste Afrikanerdigter, N.P. van Wyk Louw, gesê het:

Opstand in ‘n volk is net so noodsaaklik soos getrouheid. Dit is nie eens gevaarlik as rebellie misluk nie. Wat wel gevaarlik is, is dat ‘n hele geslag verby sal gaan sonder protes.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Hoe Joe Slovo die land verower het

Onlangs het ‘n biografie uit die pen van die Amerikaanse Jood, Alan Wieder, verskyn met die titel Ruth First and Joe Slovo in the war against apartheid (Monthly Review Press). Dit vertel die fassinerende verhaal van hoe twee Litause Jode – eers vanuit Johannesburg maar later vanuit Londen en enkele Afrikastede – ‘n leidende rol in die aanslag op die vorige Afrikanerregering gespeel het. Oor die afgelope 24 uur het ek die boek in een sitting deurgelees en gee graag van my indrukke hier weer.

Oor die algemeen is dit nie polities korrek om na die etnisiteit van Jode te verwys nie, maar in dié geval beklemtoon die skrywer dit reeds in sy voorwoord dat hy aanvanklik in First en Slovo begin belangstel het vanweë sy en hulle gemeenskaplike wortels in Oos-Europa en Joodsheid:

“As I worked on teacher stories between 1999 and 2008, I felt a growing camaraderie with First and Slovo. Both Ruth and Joe’s roots were Eastern European and Jewish, as are mine; both were, at best, non-practicing Jews, as am I; both were, like me, politically left.”

Opsommenderwys kan ‘n mens die boek as ‘n hagiografie of klakkelose huldebetuiging aan Ruth First en Joe Slovo beskryf. Ek was reeds bekend met beide se rol in die sogenaamde “stryd teen apartheid”, maar Wieder onthul sowel hul persoonlike geskiedenissse as hul politieke handelinge, wat vir nogal heelwat nuwe insigte in die treurige verhaal van ons Afrikanerneerlaag sorg. Dit het ook tot my persoonlik gespreek, aangesien my oorlede pa en sy Afrikanervriende in die veertigerjare op die Wits-kampus ‘n vergeefse stryd teen Slovo en Wolpe gestry het – terugskouend gesproke. Aan die einde van sy lewe het hy verbitterd uitgevaar teenoor “die Afrikaner wat soveel kanse gehad het en alles verbrou het” of “aan daardie duiwelse Slovo oorgegee het”. Insgelyks as student aan Wits dertig jaar gelede, het ek heelwat van die linkse, Joodse kultuur waarvan daar in die boek sprake is, meegemaak en selfs die skryfster van die voorwoord, die Nobelpryswenner Nadine Gordimer, een of twee keer toevallig ontmoet. Gordimer is insgelyks van Litaus-Joodse afkoms en was goed bevriend met “daardie wonderlike Slovo’s”, soos sy elders in ‘n koerantonderhoud na Joe en Ruth verwys het.

Joe Slovo is nie eens in Suid-Afrika gebore nie, maar in die dorpie Obelei in Litaue wat destyds onder Russiese invloed was. Die latere kommunistiese leier het eers op die ouderdom van tien saam met sy ma in Suid-Afrika aangeland. Die grootste gros Litause Jode het in die tyd van Paul Kruger in ons land aangekom en ‘n prominente rol in die goudstormloop gespeel. Teen 1914 was daar reeds 40 000 Jode in Suid-Afrika, waarvan die meeste in Johannesburg saamgetrek was. In die vroeë twintigste eeu het tot 20% van dié stad se bevolking uit Jode bestaan, wat tot die spottende benamings “Jewburg” of “Jewhannesburg” aanleiding gegee het.

Volgens Wieder moes Jode uit Litaue padgee as gevolg van toenemende anti-Semitisme ná die sluipmoord op die Russiese tsaar Alexander II. In beide Letland en Litaue het agterna ‘n gevoel teen Jode opgelaai, wat in ghetto’s gewoon het maar nie ekonomies kon oorleef nie en wat dus na ander heenkomes, hetsy in die VSA, hetsy in Suid-Afrika, gesoek het.

In die vroeë 1930s was van die meer gevestigde Jode in Johannesburg welvarend of het, soos Ruth First se ouers Julius en Tilly, tot die middelklas behoort. Nuwe aankomelinge uit Litaue soos die Slovo’s was egter onversorg en soos die skrywer vertel, was dit standaardpraktyk om sulke kinders eers te ontluis alvorens hulle tot skole toegelaat is. Die tienjarige Joe Slovo het geen ander taal as dié van die Oos-Europese ghetto, Jiddisj, gepraat nie. Sy pa is aanvanklik eers per skip Argentinië toe en indien hy daar werk gekry het, sou Suid-Afrika se geskiedenis dalk heel anders daar uitgesien het, want dit sou beteken het dat Joe ook daarheen sou verhuis het. Dalk sou daar nooit ‘n “Freedom Charter” of ‘n Kerkstraatbom gewees het nie, beide synde gebeurtenisse waarby Joe Slovo ‘n sleutelrol gespeel het.

Uit Wieder se opmerkings oor Joodse immigrasie na Johannesburg, lei ‘n mens af dat, benewens Jiddisj, die Joodse geloof, gewoontes en kookkuns, ‘n ander invloedryke ideologie die nuwe aankomelinge vergesel het: die kommunisme. Synde self links en Joods, skroom die skrywer nie om aan te toon watter aktiewe rol die Litause Jode in Johannesburg gespeel het om kommunisme te bevorder nie. Afgesien van die verloopte Afrikaner Bram Fischer en sy vrou Molly, was die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty so te sê ‘n etnies Joodse beweging met ‘n paar swartes en Indiërs wat gekoöpteer is. Dit word natuurlik ook weerspieël in die aangeklaagdes tydens die fameuse Rivonia-verhoor, waarvan die helfte Jode was: Goldberg, Bernstein, Hepple, Wolpe, Kantor en Goldreich.

Hierdie is ‘n dubbele biografie en daarom spring die skrywer heen en weer tussen First en Slovo se verhale. Selfs voor hul ontmoeting op die kampus van die Universiteit van die Witwatersrand, word albei van ‘n vroeë ouderdom af reeds aan kommunisme blootgestel. Ruth First se ouers. Julius en Tilly, was albei oortuigde kommuniste en vandat sy tien jaar oud was, is sy polities bewus gemaak of saamgeneem na vergaderings of betogings toe. Blykbaar het lede van die Kommunisteparty die gewoonte gehad om op die trappies van die Johannesburgse stadsaal pamflette uit te deel en ook toesprake aan verbygangers te maak. Dit was natuurlik in die dae voor die Nasionale Party kommunisme verbied het. Maar selfs die verbod op die Kommunistiese Party het hulle nie gestuit nie, want Slovo, First, Fischer en ander het ‘n nuwe, ondergrondse party in die plek daarvan gestig.

Slovo se ma is vroeg dood, met die gevolg dat sy suster in ‘n weeshuis opgeneem is en hy saam met sy pa van een losieshuis in Doornfontein na ‘n ander moes rondswerf. Hy moes vroeg uitspring om te gaan werk en het sodoende op die fabrieksvloer in die kommunistiese beweging aktief geraak, hoewel ‘n onderwyser hom reeds aan kommunisme voorgestel het en daar in die Joodse losieshuise ook allerlei gesprekke oor sosialisme gewoed het. Hy kry werk by ‘n Joodse firma, Sive Brothers and Karnovsky, maar organiseer sowel die swart as die wit werkers om te staak, in so ‘n mate dat die eienaar hom inroep. Wieder skryf:

“In March 1944, he was called in by one of the company’s owners, Sammy Sive, and informed that he should curtail his political activities and be grateful that he had a job at ‘such a nice Jewish firm.’ Sive explained, ‘At heart we are all communists.’ He told Joe that the firm donated money to Medical Aid for Russia.”

Hierdie stelling deur Sammy Sive verraai vir my iets van die Joodse kultuur van destyds en waaruit die hele anti-apartheidsbeweging ontstaan het: “In ons harte is ons almal kommuniste.” Vir ‘n groot deel van die twintigste eeu het dit nie saak gemaak of ‘n Jood in Suid-Afrika ‘n kapitalis, werker, akademikus, skrywer, boekhouer, vragmotorbestuurder, kleremaker of wat ook al was nie: in sy hart was hy ‘n kommunis, met groot simpatie vir die radikale vleuel wat toenemend deur Joe Slovo en Ruth First gelei is.

Trouens, daar was onlangs in die plaaslike gemeenskapskoerant, The South African Jewish Report, ‘n hele debat oor die verhouding tussen die radikale Jode soos Slovo en die Rivonia-aangeklaagdes, enersyds, en gewone Jode andersyds, waaronder daar seker ook hier en daar konserwatiewes of nie-kommuniste moes wees. Sommige briefskrywers het wel afwysend teenoor Goldreich en ander radikale Jode gestaan; nie soseer vanweë hul rol in Suid-Afrika nie, maar weens hul kritiek jeens Israel en simpatie vir die Palestynse saak. Maar in ‘n hoofartikel het sowel die koerant as die Suid-Afrikaanse Joodse Raad van Afgevaardigdes die rol van radikale Jode in die onlangse Suid-Afrikaanse geskiedenis met trots omhels. Dit wil voorkom asof Suid-Afrikaanse Jode voel dat die aandag op swart figure soos Mandela, Tambo en ander ANC-ampsdraers afbreuk aan hul historiese erfenis en veral dié van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty doen en hulle nie genoegsame erkenning kry vir die rol wat hulle gespeel het om die Nasionale Partybewind omver te werp nie.

Aan die einde van Wieder se boek verwys hy na die hoofrabbi, Cyril Harris, se optrede tydens Joe Slovo se staatsbegrafnis op 15 Januarie 1995. Die feit dat Slovo ‘n ateïs en geen praktiserende Jood was nie, is blykbaar van minder belang as dít waarvoor hy gestaan het:

“The official state funeral followed the day after at Orlando Stadium in Soweto. Forty thousand people crowded into the stadium and there were eulogies from President Mandela; Barney Pityana, who would soon become chairperson of the South African Human Rights Commission; John Gomomo, representing COSATU; and Charles Nqakula from the SACP. Jeremy Cronin recited the Bertolt Brecht poem, “In Praise of Communism.” The crowd inside the stadium was subdued and the speeches were on the whole uninspiring, except, ironically, the formal eulogy by the Chief Rabbi of South Africa, Cyril Harris. The rabbi’s sermon portrayed Joe’s bravery and kindness, concluding with a Jewish proverb, ‘Yes, a resounding yes. The world is a better place, thanks to you, Joe, and your remarkable life.'”

Nadat Slovo vir Suid-Afrika teen Italië in die tweede wêreldoorlog gaan veg het, kon hy aan Wits met ‘n beurs in die regte gaan studeer al het hy nie matriek agter sy naam gehad nie. Hier het sy lewenslange vriendskap met nog ‘n Joodse kommunis, Harold Wolpe, begin en het hy ook uiteindelik met Ruth First afgehaak. First het egter eers ‘n seksuele verhouding met ‘n linkse en ewe invloedryke Indiër, Ismail Meer, gehad. Dit was die dae voor die Ontugwet, asook die Groepsgebiedewet en daarom het ‘n veelrassige kerngroepie gereeld in Meer se woonstel, Kholvad-huis 13, te Markstraat in die middestad van Johannesburg, byeengekom en sosiaal verkeer. Dit is ook by Kholvad-huis waar Nelson Mandela en Joe Slovo mekaar die eerste keer ontmoet het.

Die Franse filosoof Jean Baudrillard het ‘n interessante boekie geskryf, A l’ombre des majorités silencieuces, oftewel “In die skadu van die stille meerderheid”. Selfs in ‘n liberale demokrasie is die “meerderheid” per definisie altyd “stil” terwyl bepaalde mense of groepe altyd namens die meerderheid praat of interpreteer wat die gepeupel kwansuis dink. Soveel te meer was dit nog al die jare die geval in Suid-Afrika, waar veral Joe Slovo en sy vrou Ruth First tydens hul lang verblyf oorsee as die selfaangestelde woordvoerders van Suid-Afrika se swart meerderheid opgetree het.

By die lees van hul biografie, is daar ‘n bekende Jiddisje woord wat telkens in my gedagtes opduik en dit is: “goetspa”. Selfs nie eens die Boeremag se ambisieuse staatsgreepplan in Dokument 12 spreek van soveel misplaaste selfvertroue soos Slovo en First se geloof in die revolusie en die uiteindelike militêre oorname van Suid-Afrika nie. Moontlik het die Nasionale Party se kapitulasie by die onderhandelingstafel vir Slovo as ‘n groot teleurstelling gekom, want met die hulp van die destydse Sowjetunie en Oos-Duitsland was hy besig om sy MK-kaders op te lei om uiteindelik die Boere uit Pretoria te verjaag. Hy het kort-kort voorspel dat die oorwinning “net om die draai” was. Hoewel hy in beheer van die ANC se hele terreuroperasie teen Suid-Afrika was, het hy hom kwalik oor sy eie veiligheid bekommer en was hy veral berug vir sy laataandkuiery by medestryders wat as “Joe se roete 66” bekendgestaan het. Hy het ook die gewoonte gehad om met etenstyd op te daag sodat sy gasheer verplig was om hom iets te ete aan te bied. Te eniger tyd kon ‘n agent van die destydse veiligheidsmagte hom in die straat afgemaai het en tog het dit nooit gebeur nie. Weliswaar het Craig Williamson in 1982 die briefbom aan Ruth First in Maputo gerig wat haar dood veroorsaak het, maar Slovo het lustig bomme in Suid-Afrika laat afgaan sonder dat hy ooit die geringste ongemak verduur het.

Uiteraard is Alan Wieder se weergawe van Slovo se terreuraktiwiteite erg eensydig. Selfs die Kerkstraatbom word as ‘n “militêre operasie” beskryf. ‘n Vraag wat by my ontstaan het, is waar die geld om terreur te bedryf vandaan gekom het. Slovo was iets van ‘n linkse stralerjakker en het aanmekaar tussen Londen, Moskou, Beijing en Havana gevlieg, as hy nie in Lusaka, Maputo of Luanda was nie. Dit wil voorkom asof die ANC destyds deur die Anglikaanse Kerk en Swede befonds is, terwyl die Sowjetunie en Oos-Duitsland die SAKP van geld, opleiding en wapens voorsien het. By tye het skeuring tussen die twee organisasies gedreig, maar Slovo het dit altyd reggekry om geskille op te los omdat hy sy “stille meerderheid”, net soos Mandela in die tronk, nodig gehad het.

Wieder se simpatie lê eerder by Ruth as by Joe, want hy beskryf haar as die slimmer marxistiese teoretikus. Sy het ook beter as Slovo geskryf en kon dus die propagandaveldtog in die Britse media volhou terwyl Joe ellelange vergaderings bywoon of in Afrikalande sy rekrute in saamgeflanste kampe gaan toespreek. Hul verhouding word as taamlik stormagtig beskryf en blykbaar het Joe allerlei ander verhoudings met vroue gehad, min of meer met Ruth se instemming. Hulle het egter ook oor politiek geargumenteer en in haar strewe om ‘n universiteitspos in Engeland te bekom, het First ‘n meer gematigde “nieulinkse” Marxisme as Slovo, wat op die beleid van Moskou attent moes wees, aangehang. Voor sy ‘n pos in Maputo tydens die Machel-bewind aanvaar het, het First ongeveer vyf jaar lank in Brittanje aan die Universiteit van Durham klas gegee.

Benewens goetspa, is iets wat Jode van Afrikaners onderskei, kennelik ‘n oormaat selfvertroue en wedersydse bewondering. Oor en oor in die boek word sowel Slovo as First vir hul briljantheid geloof. Geen van die argumente en stellings wat Wieder aanhaal, lyk egter vir my besonder skerpsinnig nie. Min of meer die slimste ding wat Slovo gedoen het, was om in die veertigjare kommunistiese propagandastukke in die swart toilette by fabrieke op te plak, omdat hy geweet het “dat geen selfrespekterende blanke by ‘n swart toilet sou ingaan nie”. Wat hul marxistiese teorieë betref, sou nóg Slovo nóg First in Italië of Frankryk enige aansien onder linkse intellektuele kon verwerf aangesien hulle mank gegaan het aan die soort sofistikasie en voorliefde vir ingewikkelde filosofiese redenasies waarvoor linkses in dié lande wêreldberoemd geword het.

Afrikaners is so onbelangrik dat hulle feitlik nêrens in die boek genoem word nie. Daar word net deurentyd na die “apartheidsregime” as metoniem vir Afrikaners verwys. As De Klerk en Roelf Meyer uiteindelik bes gee nadat Slovo goedgunstiglik tot die sogenaamde “sonsondergangklousule” ingestem het, is dit amper asof dit vooraf só bestem was. Die Slovo’s se dogter Gillian verwys iewers na “die naïewe Afrikanerkultuur van die veld” en ek het nogal gewonder of Joe Slovo of Ruth First ons hoegenaamd as “Suid-Afrikaners” sou erken?

FW de Klerk het tydens die aanvang van die onderhandelings by Kemptonpark gepoog om Joe Slovo daarvan uit te sluit, maar Thabo Mbeki het namens die ANC-SAKP-alliansie die minagtende boodskap oorgedra dat daar sonder Slovo geen onderhandelings sou wees nie. Slovo het korrek ingesien dat De Klerk nie vir enigiets “nee” sou kon sê nie. Sodoende is De Klerk gedwing om nie net die Litauer se leiersrol te erken nie, maar uiteindelik ook die knie voor hom te buig. Hoewel Slovo dikwels van dogmatisme en selfs “Stalinisme” beskuldig is, het hy geblyk baie aanpasbaar in sy sienings as kommunis te wees, afhangend van wie hom mag of geld kon aanbied. Toe Gorbatsjof in Rusland oorneem, is hy oombliklik tot perestroïka bekeer en het selfs ‘n verhoging van Moskou ontvang. Terug in Suid-Afrika, het van sy medestryders soos byvoorbeeld die Kanadese kommunis, John S. Saul, hom daarvan beskuldig dat hy die “revolusie verraai het” deur nie op volskaalse kommunisme in Suid-Afrika aan te dring nie.

Maar soos Sammy Sive in 1944 gesê het, is dit genoeg om “in jou hart ‘n kommunis te wees”. Daar is geen teenstrydigheid tussen kommunisme en kapitalisme nie. Selfs Friedrich Engels, een van die vaders van kommunisme, was ‘n fabriekseienaar. Niemand hoef die myne in Suid-Afrika te nasionaliseer nie, want hulle behoort meesal reeds aan Jode, soos die Oppenheimers of Ivan Glasenberg van Glencore-Xstrata wat eersdaags op die Johannesburgse aandelebeurs gaan noteer.

Lesers van die South African Jewish Report sal ook weet dat daar onlangs ‘n Swart-Joodse kamer van koophandel in Kaapstad tot stand gekom het. Volgens verklarings van die nuwe liggaam, “gaan Jode en swartes voortaan saam-saam die Suid-Afrikaanse ekonomie laat groei”.

Nóg in Slovo se meesterplan vir revolusie, nóg in dié nuwe ekonomiese plan figureer Afrikaners hoegenaamd.

As ‘n mens die groteske Afrikanerneerlaag van die vroeë negentigerjare moes verklaar, sou ek dit in ‘n neutedop só opsom: Afgesien van De Klerk se verraad, wat maar net ‘n uitvloeisel van die omstandighede was (hoewel lees Gustav Venter se uistekende Engelse stuk oor FW!), het ‘n baie klein groepie kommuniste die land kon oorneem danksy:

goeie propaganda wat deur mense soos Ruth First, Nadine Gordimer, Trevor Huddleston en selfs Helen Suzman verseker is;
fondse wat deur Swede, Oos-Duitsland en die Sowjetunie verskaf is;
die Johannesburgse netwerk wat die balie, die sakewêreld en die akademici van Wits ingesluit het en waar “kommunisme in die harte van elkeen” geleef het.

Laasgenoemde punt is belangrik, want die Afrikaner het sedert die ontdekking van goud in 1886 nog nooit ‘n goeie gevoel vir Johannesburg gehad nie. Die Anglo-Boereoorlog het vanweë die Uitlanderpolitiek van Johannesburg ontstaan en koerante soos The Star en die Rand Daily Mail (tans Business Day) was nog altyd op die voorpunt van anti-Afrikaner-oorlogspropaganda of die goedpraat van terreur teen ons. Op ‘n stadium het die Broederbond onder aanvoering van Piet Meyer gedink hulle gaan Johannesburg met behulp van die SAUK en die RAU verower, maar daarvan het dadels gekom. Vandag is daar géén Afrikanerinvloed meer by die SAUK of die Universiteit van Johannesburg nie, hoewel daar nog mense met Afrikaanse vanne bestaan wat soos spoke daar rondswerf. Hulle praat egter die ideologie van Joe Slovo en Ruth First klakkeloos na!

Afrikaners het gedink dat die magsentrum van die land in Pretoria gesetel was, in die burokrasie en in die weermag. Intussen was dit in Johannesburg, die stad waar die Litauers al meer as ‘n eeu lank die septer swaai… Johannesburg is inderdaad die stert wat die hond swaai.

Naspers sanik aanmekaar oor hul “Madiba” en verwar die Afrikaner des te meer. In die boek skemer dit deur dat nóg Joe Slovo nóg Ruth First ‘n hoë dunk van Mandela gehad het en hom bloot as ‘n vermetele swarte gesien het wat nie sy plek ken nie. Uiteindelik was hy maar net die swart gesig van die revolusie; hulle kon net sowel foto’s van die gestorwe Martin Luther King gebruik het.

Na alle waarskynlikheid het Joe Slovo en Ruth First die Freedom Charter geskryf. Teen die tyd dat dit in 1955 by Kliptown aangeneem is, was die kommunistiese egpaar reeds ingeperk en mog nie vergaderings bywoon nie. Joe Slovo het egter op ‘n sinkdak met ‘n verkyker gelê en gekyk hoe die vegadering verloop en was hoogs in sy noppies met die uitkoms.

Die nasionalisering van Afrikanergrond is een van die grondbeginsels van die Freedom Charter.

Ons sal binnekort sien hoe ideoloë vanuit Johannesburg wat nog nooit ‘n mieliepit geplant het nie opruk om alle plaasgrond te gaan nasionaliseer. Sodoende sal die volgende hoofstuk in die Slovo’s se revolusionêre teaterstuk verwesenlik word.

Onder hul groepie uitverkore vriende het immers ook die stigter en direkteur van die Johannesburgse Marktteater, Barney Simon, getel. Dis nie soseer die middele wat saak maak nie, maar die verhaal wat vertel word.

@danroodt volgen

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

As u belangstel om ‘n lang en gratis uittreksel uit bogaande boek oor Slovo en First te ontvang, stuur ‘n epos aan inlig[by]praag.org met “Slovo” in die onderwerpreël.

Kastrate in die Nuwe Suid-Afrika-koor

Farinelli, 'n beroemde kastraat uit die agtiende eeu (Skildery deur Carlo Broschi) — Farinelli, ‘n beroemde kastraat uit die agtiende eeu (Skildery deur Carlo Broschi)

deur Leon Lemmer

Kastrate het tot die einde van die 19de eeu dikwels in kore en as soliste opgetree. Hulle het hulle voorpubertydse stemtoon behou en kon note sing wat nie vir vroue moontlik is nie. Danksy oefening kon kastrate groot longkrag ontwikkel en dus lank en hard sing. Omdat hulle nie testosteroon in hulle bloed gehad het nie, was hulle beenstruktuur nie sterk nie. Hulle kon en wou nie veg nie. Pleks van hulle te verset, was hulle hoogs aanpasbaar. Hierdie buigsaamheid het meer as net hulle stemme gegeld.

Die motivering vir kastrasie was dikwels om ‘n gewaande groter saak as eie belang te dien. Dit kom neer op eie verslawing, onderwerping en bestraffing. Ná kastrasie was dit steeds moontlik om met oorgawe in ‘n koor te sing en daarvoor komplimente te ontvang, maar dit was nie moontlik om ‘n nageslag te verwek en bv leiers op te lewer nie. Tog was daar kastrate wat ná so ‘n katastrofe steeds gedink het dat hulle hulle goed van hulle taak gekwyt het; dat mense aan hulle dank verskuldig is en eerder die onomkeerbare moet aanvaar.

Kastrasie ontneem ‘n man van sy seksuele vermoëns. Sodanige aksie klink na ‘n dwase stap. Dit is egter moontlik om ook in ‘n ander sin gekastreer te word, bv om willens en wetens jou politieke mag te verloor en dan weens ‘n gebrek aan politieke testosteroon net lof vir hierdie steriliteit te hê en selfs sover te gaan om met die vyand te heul. Sodanige kastrasie geld dan nie net mans nie en kan dus ook by vroue aangetref word.

Kastrasie kan dus letterlik of figuurlik vertolk word. Politieke kastrate is diegene wat aktief meegewerk het om die blankes en veral Afrikaners van hulle politieke mag te ontneem en/of juig omdat dit deesdae die geval is. Politieke ontmanning is vir hierdie kastrate heeltemal aanvaarbaar. Sodanige toestand word nie deur hulle afgekeur nie omdat gemeen word dat die land nou in beter hande is. Hierdie kastrate probeer om mense met propaganda sag te maak en om die deugde van politieke steriliteit te besing.

In die pers was daar onlangs ‘n klassieke voorbeeld van figuurlike kastrasie. Die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK) was sedert sy ontstaan ‘n oorwegend Afrikaanse inrigting. Onder die leiding van Jakes Gerwel as rektor en Jaap Durand as viserektor is die UWK tot ‘n eentalige Engelse universiteit getransformeer.

Die huidige rektor, Brian O’Connell, het hom soos volg hieroor uitgelaat: “Daar kan mense wees wat sê dit is onregverdig teenoor Afrikaanssprekendes, maar daardie was ‘n groothartige gebaar soos min. ‘n Opoffering deur Afrikaanssprekende studente … Hulle het gesê aangesien ons broers en susters nie toegang het tot hierdie taal nie, gaan ons hulle help deur onderrig in Engels te ontvang. Dit was amper asof studente Afrikaans opgeoffer het ter wille van goeie lesings, want wanneer jy lesings in twee tale aanbied, neem dit jou twee keer so lank” (Die Burger, 28.06.2013, p 15).

‘n Beter manier van doen vir sowel die UWK as tradisioneel Afrikaanse universiteite sou wees om, soos in die res van die wêreld, van studente te verwag om die onderrigtaal van die universiteit aan te leer as hulle verkies om juis daar te studeer. O’Connell se redenasie dui op ‘n tipiese kastraatmentaliteit.

In die politiek van die nuwe Suid-Afrika is daar baie blanke Afrikaanse mans, insluitende Broeders van weleer, wat die kastrate se hoë C’s (of is dit A’s vir Afrika?) sing. FW de Klerk se refrein is dat hy ‘n onbewysbare groter ramp as die huidige ANC-bewind voorkom het. Pik Botha het in 1994 die deuntjie gesing dat die Nasionale Party (NP) die verkiesing met miljoene stemme sou wen. Willie Esterhuyse het luid vir die ANC gesing, maar sedert sy groot vriend Thabo Mbeki die trekpas gekry het, het sy stem nogal stil geword. Marthinus van Schalkwyk is seker die hoogs betaalde koorknaap in die wêreld omdat hy passievol daaroor was dat die NP deur die ANC verswelg moet word.

In die kastratekoor is daar talle ander wat met oorgawe die lof van die nuwe Suid-Afrika besing: Roelf Meyer, Leon Wessels, Dawie de Villiers, Sampie Terreblanche, Jaap Durand, Frits Gaum, Max du Preez, JP Landman, Pierre de Vos, Wannie Carstens, ens. Sedert Anton van Niekerk se politieke testosteroon onder sy lessenaar vergruis is, sing hy ekstra hard in hierdie koor. Vergoeding bly nie agterweë nie. Vandeesweek is berig dat ‘n minister hom in ‘n etiekkomitee aangestel het (Die Burger, 30 deser, p 5). As ‘n mens se ego dors is, word publisiteit om die geringste rede gesoek.

Piet Crowcamp is die baba in hierdie groep lofsangers. Hy word maklik uitgeken omdat hy weens onbeholpenheid sy doek verkeerd aan het. Oor wat hy ‘n egte akademikus ter wille van politieke gewin aangedoen het, het hy blykbaar geen gewete nie. Dit is verblydend dat haar kollegas in die departement aanvanklik Crowcamp se opdringerige inmenging teengestaan het. Die tragedie is egter dat (sover bekend) geen akademikus vir haar daadwerklik in die bres getree het nie. Dit is gewoon ‘n skande dat die universiteit dadelik en sonder meer haar bedanking aanvaar het. Hiervoor kan daar geen akademiese regverdiging wees nie. Die motivering is suiwer op politiek gegrondves. Wat hiermee tuisgebring word, is dat al die plaaslike universiteite en hulle akademici in die ban van die ANC en sy kommunistiese minister van hoër onderwys verkeer.

Behalwe diegene wat voluit in die Nuwe Suid-Afrika-koor sing, is daar darem ook diegene wat die haglike verval om hulle raaksien en deesdae ‘n bietjie sagter sing: Tim du Plessis, Theuns Eloff, André Brink, Breyten Breytenbach, ens.

Kastrasie kan onnatuurlik beslag kry of dit kan aangebore wees. Voorbeelde van gebore kastrate wat lustig die loflied “Nelson Mandela is die volmaakte ikoon” sing, is Helen Zille, Patricia de Lille, Ruda Landman en Antjie Krog.

Weens fundamentalisme, fanatisme, dogmatisme, opportunisme, ens, is die kern van die genoemde kastratekoor goed gevestig. Nogtans word verdere nominasies van verdienstelike kandidate ingewag.

Pik, Roelf en De Klerk moet van ons woede en verslaenheid kennis neem!

deur Izak van Zyl

In 1967 is ek onder die polisiester gebore. My pa was ‘n trotse polisieman wat sy lewe vir sy werk gegee het. Hy het sy gesin daaronder laat ly deur vir langer as ‘n jaar altesaam op ons land, Namibië en Rhodesië se grense diens te doen. Hy het in lokasies geboer om onluste te bestry.

In 1986 is ek self onder die ster ingesweer en het die “stertkant” van die terroriste-oorlog en Angola gesien en die onluste beleef… met terroriste wat nie meer op die grense was nie, maar in die stegies en doolhowe van ons land. Volgens my groentjiewaarneming daardie tyd, was die meeste van die sg. bedreiging iets van die verlede behalwe die ekonomiese sanksies en sportboikotte. Ek het beleef hoedat ons Springbokke wat toe al vir baie jare as rebelle moes speel….die magtige All blacks, die Engelse, die Aussies, ens. aandurf.

Ek was deel van die elitemagte van die Republiek van Suid-Afrika en ons het gespog met suksesse om terroriste te neutraliseer en misdaad effektief in bedwang te hou.

Toe my toegewyde poliesmanpa einde 1992 op vervroegde pensioen aftree… sonder dat hy eintlik gepraat het oor sy keuse… het ek min geweet hoekom en wat kom!

Ek het hom en sy geslag generaals met minagting bejeën oor hulle gedurf om ons jong onervare lede net so te los en hulle pensioen te gaan geniet.

Ek het ná 7 jaar diens in die ou SAP tot ‘n ontnugterde besef gekom hoedat dít wat eens ons trots was in die hande van ongeletterdes, onbekwames en skurke beland het.

Ek het vir die volgende 15 jaar eerstehands beleef hoedat dít waarvoor ek en my pa en sy broers ons lewens opgeoffer het, vriende en familie aan die dood afgestaan het, baklei het vir reg en geregtigheid… nou die oorsaak is van die sg. intellektuele agterstand waarmee die sg. “nuwe generasie” moet werk, bevorder word, poste kry en dus die room van seggenskap en salariskerwe beklee… terwyl ek in 18 jaar een trappie gevorder het op die rangstruktuur van die SAP. Terwyl onbekwame, ongekwalifiseerde juniors van agter af tot drie range per jaar verniet kry en my en duisende ander wittes verby is op die hiërargie.!!! DIE ERGSTE IS: ONS HET DIT AS REG EN GOED AANVAAR!!!!!!

NOU VRA EK VIR PIK BOTHA EN SY UITVERKOPERS!!!:

DINK JY DIS LEKKER OM SÓ TE LEEF IN JOU EIE LAND??? DINK JY EK EN DUISENDE AMPTENARE VERDIEN SULKE BEHANDELING????

DINK JY DIT WAS ‘N MAKLIKE BESLUIT OM NET NA 23 JAAR DIENS TE BEDANK OMDAT EK NIE EEN ENKELE ONREGVERDIGE AANSTELLING MEER KON VERDUUR SONDER OM MY MISDAADVRYE GESKIEDENIS IN GEVAAR TE STEL NIE???

DINK JY DIS LEKKER OM DEUR FOT’O-ALBUMS TE BLAAI EN DIE HERINNERINGE MET ‘N WRANG SMAAK IN DIE MOND TE BETRAG???

MET DIE WETE DAT ALLE LEWENS WAT OPGEOFFER IS VIR DIE BEHOUD VAN ONS LAND…VIERNIET WAS????

Ek is nie meer kwaad nie!! Ek is vasberade om die onreg te vergeld!!! AL NEEM DIT DIE RES VAN MY LEEFTYD IN BESLAG!!!!

Ek is ook nie onnosel om myself bloot te stel nie.

EK WIL SIEN DAT PIK EN ROELF EN VERAL DE KLERK SAL KENNIS NEEM VAN DIE WOEDE EN DIE VERSLAENHEID VAN HULLE VOLK OOR WIE HULLE AANGESTEL WAS.

NOU HET JY DIE VERMETELHEID OM NA AL DIE TYD TE SEG DIT WAS NIE JULLE OOREENKOMS NIE?????? WAAR WAS JULLE DAN AL DIE JARE WAT DERDUISENDE MENSE SE GESINNE EN LEWENS OP&%$$# IS????

EK WIL SIEN DAT DAAR ‘N BEWEGING OPSTAAN WAT NIE NET DIE VERDRUKKERS NIE, MAAR OOK DIE UITVERKOPERS SAL LAAT HARDLOOP. ONS SAL REGKOM SONDER JULLE!!!

Letterkunde en die nasionale demokratiese revolusie

Die afgelope week of wat het daar ‘n soort onderonsie of relletjie hom tussen Afrikaanse skrywers afgespeel rondom die voortbestaan van die skrywersvereniging Pretoria-PEN. Tydens ‘n telefoongesprek tussen my en ‘n ander skrywer het hy die beswaar geopper dat ek “radikaal in die klassieke sin” sou wees.

Iewers in die sewentigerjare het ‘n sielkundige van Rhodes, ‘n Afrikaner, in die destydse lyfblad van die Progressiewe Party, Deurbraak, geskryf dat “die onvermoë om radikaal, of tot aan die wortel, te dink, een van die Afrikaner se swakhede is”. In dié opsig is die beswaarde skrywer ‘n tipiese Afrikaner, wat eerder die stroom volg en ‘n soort kleindorpse, kleinburgerlike vrees koester in die trant van: “Oee! Maar wat sal die mense sê?” Nie verniet nie het Flaubert sy grootse roman, Madame Bovary, van die ondertitel voorsien: “provinsialistiese sedes”.

‘n Tweede faktor wat my vandeesweek by hierdie onderwerp uitgebring het, is die nuwe Twitter-rekening wat ek geopen het, @afr_filosowe. Teken gerus daarop in. Sedert ek in die laat negentigerjare al hoe meer oor die stand van Afrikaans as taal en die Afrikaner se politieke posisie in die land – wat so nou daarmee verweef is – begin besin het, het ek daarvan bewus geraak dat omtrent alles oor Afrikaans en Afrikanerskap reeds iewers in die verlede gesê is. Die hele opkoms van Afrikaans as kultuurtaal is gekenmerk deur ‘n intense kollektiewe introspeksie, wat deur die groot geeste van die verlede soos JBM Hertzog, Van Wyk Louw, C.M. van den Heever, G.D. Scholtz en vele ander, gevoer is. Vanmôre val my oog op ‘n boek in my rak uit die vroeë sewentigerjare deur die geskiedkundige F.A. van Jaarsveld, Afrikaner quo vadis?, ‘n versameling kort essays wat aanvanklik as radiopraatjies bedoel was, maar waarvan slegs enkeles uitgesaai is. Terstond het ek drie aanhalings uit F.A. van Jaarsveld getwiet:

“Die Afrikaner staan voor die gevaar van selfvervreemding, verlies aan selfrespek, minderwaardigheid & vrywillige prysgawe. – FA vJaarsveld 1971”

“Kennis van die verlede kom nie meer deur oorlewering nie, maar deur te lees, wat geestelike inspanning vereis. – FA van Jaarsveld”

“Die Afrikaner het nie kultureel uitwaarts beweeg wat sy taalhandhawing, sy eiewaarde, selfvertroue & persoonlikheid betref nie. – FA vJaarsveld”

Hierdie drie sinne, wat ek vir die doeleindes van Twitter se 140 karakters effens moes verkort, is presies veertig jaar gelede geskryf, maar is vandag nog ewe geldig, ondanks al die veranderinge wat intussen plaasgevind het. Die “vrywillige prysgawe” waarvan hy praat, het hom die afgelope twee dekades herhaaldelik afgespeel, vanaf Roelf Meyer se aanvaarding van die sogenaamde “Pretoria-minuut” tot Agri-SA se instemming tot grondhervorming of die Afrikaanse universiteite se angsvallige transformasie tot multikulturele, hoofsaaklike Engelstalige instellings.

Dieselfde proses van kollektiewe introspeksie soos wat Afrikaanse skrywers en filosowe die afgelope eeu bedryf het, is waarskynlik in elke taal en kultuur ter wêreld gevoer, soos wat mense tot selfbewussyn gekom het en nie meer Latyn nie, maar hul eie tale begin skryf en lees het. In die twintigste eeu het ons die verbrokkeling van die groot ryke ervaar, waardeur ‘n hele swetterjoel politieke en kulturele nasionalismes vrygestel is. Letterkunde en nasionalisme gaan hand aan hand.

Iewers het ek seker al die volgende woorde van die Duitse filosoof Peter Sloterdijk aangehaal, uit die Nederlandse vertaling waaroor ek beskik: “In essentie was het burgerlijke humanisme niets anders dan de volmacht de jeugd de klassieken op te dringen en de universele geldigheid van nationale geschriften te postuleren. Daarmee zouden de burgerlijke naties zelf tot op zekere hoogte literaire en postale producten zijn – ficties van een door het lot bepaalde vriendschap met verre landgenoten en met lezers, verbonden in sympathie voor auteurs die tot gemeenschappelijk bezit worden gerekend.”

Sloterdijk verwys verder na militêre diensplig vir jong mans waaruit insgelyks ‘n nasie of volk gevorm word. Terwyl albei geslagte op skool die literêre kanon moet bestudeer, word seuns of jong mans verder verplig om in die weermag in patriotisme en ‘n nasionale bewussyn geskool te word. Dit kan beskou word as “die Romeinse model”, want uit klassieke Rome het hierdie manier van doen na die hele Westerse wêreld oorgespoel. Dié opmerkings van Sloterdijk verskyn in ‘n boek, Regels voor het mensenpark, wat oorspronklik ‘n hele herrie in Duitsland en heftige repliek van die neo-Marxistiese filosoof Jürgen Habermas, veroorsaak het. Onder meer het Sloterdijk die stelling gemaak dat die mens “getem” of tot orde gebring moet word, wat sekerlik indruis teen die linkse of Rousseauïstiese tradisie wat wil hê dat die mens “goed gebore” is, maar deur die beskawing bederf word.

Ek is geneig om met Sloterdijk saam te stem, want die “verwildering” van die mens onder toestande van anargie en wetteloosheid, is ‘n reële probleem. Golding se roman Lord of the flies wat in Afrikaans as Ryk van vlieë vertaal is, beeld verwildering in ‘n natuurstaat baie goed uit. Ons lees elke dag van gruweldade wat in ons eie land gepleeg word deur menslike fauna wat lank nie meer “getem” word nie.

Maar terug by radikalisme, die bête noire van ons beswaarde skrywer. Die Marxisme in al sy vorme is ‘n radikale leer wat nasionale revolusie – ook die nasionale demokratiese revolusie (NDR) van die ANC – en selfs wêreldrevolusie ten doel het. In 1989 het die Marxisme in Oos-Europa ‘n groot terugslag beleef, maar in enkele lande ter wêreld, soos Kuba, Noord-Korea, China en les bes, Suid-Afrika, is dit nog springlewendig. Die Amerikaanse universiteite, veral die fakulteite van geesteswetenskappe, verkeer insgelyks in die greep van een of ander “kulturele Marxisme” na die sogenaamde Frankfurtskool van Marcuse, Horkheimer, Adorno en hul dissipel, Habermas. Weens die invloed van Engels en die VSA op Suid-Afrika, kan ons met vrymoedigheid konstateer dat die meeste Suid-Afrikaanse universiteite ook lank reeds deur die heersende ideologie van kulturele Marxisme en revolusie verower is.

Marquez het ‘n nie-onaardige novelle met die titel Die liefde in ‘n tyd van cholera geskryf. In Suid-Afrika kan ons egter praat van “Letterkunde in ‘n tyd van revolusie”. Die radikalisme van die proses wat ons oorgekom het, veroorsaak dat alle veronderstellings, selfs ons kollektiewe en persoonlike identiteit daardeur bevraagteken word. Ons het gesien hoe die bestaan van die Afrikaanse letterkunde en van die meesal Afrikanerskrywers wat dit geskep het, deur sowel die staat as linkse of neo-Marxistiese akademici betwyfel word. Aan die Universiteit van New York byvoorbeeld, is daar ‘n professor van vergelykende letterkunde, Mark Sanders, wat in sy boek Complicities: The Intellectual and Apartheid (2002) ‘n berekende aanval op Van Wyk Louw as “apartheidsintellektueel” doen, waarin hy steun op prof. Gerrit Olivier van Wits se proefskrif oor Louw.

Sekere Afrikaanse skrywers, noem hulle maar die “verlooptes” (soos Antjie Krog?), wat ondersteuners van die nasionale demokratiese revolusie is, het ook reeds die begrip “Afrikaanse letterkunde” gerepudieer. Al wat nou oorbly, is die Engelstalige “South African literature” wat homself sedert die tagtigerjare as “anti-apartheidsletterkunde” gekonsipieer het en sy diachronie parallel met die ANC-geskiedenis afbaken, met as belangrike datums 1912 (stigting), 1955 (“Freedom Charter”), 1969 (Morogoro-konferensie) en 1994 (oorwinning).

Volgens die denke van die nasionale demokratiese revolusie, is alles wat Afrikaans is, selfs ons standaardtaal of die Akademie se Afrikaanse woordelys en spelreëls, ‘n blote “konstruksie” van regse en rassistiese Afrikanernasionaliste. Ek meen prof. Hein Willemse van die Afrikaanse departement aan die Universiteit van Pretoria en redakteur van die Tydskrif vir letterkunde, het reeds hierdie standpunt ingeneem, in sy bydrae tot Perspektief en profiel. Daarin vewerp hy die kanon van die Afrikaanse letterkunde as ‘n apartheidskanon. Die enigste letterkunde van waarde is op die oog af dié van die “voorheen benadeeldes” wat hulle op allerlei maniere teen apartheid uitgespreek en sodoende ‘n versetsletterkunde geskep het.

So spreek die hoogleraars uit die leerstoele aan die “voorheen Afrikaanse universiteite”! Onlangs het ek ook ‘n gesprek met prof. Adam Habib gehad. Hy is tans die viserektor van “Joe-djy”, die voormalige RAU. Volgens hom sal daar nooit weer ‘n Afrikaanse universiteit wees nie, maar sal Afrikaans “as taal” wel iewers aan sekere universiteite gedoseer mag word. Daarvoor moet ons seker ons hande in dankbaarheid saamslaan.

Die vraag wat my interesseer, is egter: Hoe reageer ons op die nasionale demokratiese revolusie wat ons op alle gebiede oorspoel en wat ook reeds die Afrikaanse letterkunde as “apartheidsmaaksel” tot “die asblik van die geskiedenis” – om Trotski se gevleuelde woorde te gebruik – verdoem het? Enersyds kan ons poog om, meesal sonder instellings of befondsing deur die staat, iets van die ou stelsel en die ou Afrikaanse kanon in stand te hou. Noem dit die konserwatiewe benadering, van “te red wat daar te redde is”.

Daar is egter ook ‘n ander benadering en dit is om self revolusie te begin voer. ‘n Tyd gelede het Carel Boshoff IV en ander so ‘n voorstel gedoen deur te beweer: “Een revolusie roep ‘n ander op.”

Indien alles wat ons in hiedie land opgebou het, hetsy stoflik, hetsy geestelik, “deur apartheid en kolonialisme besmet is”, dan kan ons ons mos ewe seer beroep op die nuwe, die revolusionêre? In dié sin kan byvoorbeeld alles wat tussen 1948 en 1994 gepubliseer is as die “apartheidskanon” beskou word, ook die werk van die Sestigers soos Brink, Breytenbach en ander. Want is Brink en Breytenbach nie ook gekanoniseer in Afrikaanse koerante wat apartheid of afsonderlike ontwikkeling geondersteun het, deur resensente en kritici wat insgelyks “aandadig” (complicit om saam met Sanders te praat) aan apartheid was nie? Was André Brink nie ook jare lank die boekresensent van Rapport, ‘n publikasie wat apartheid voorgestaan het nie? En soos ons weet, was apartheid ‘n misdaad teen die mensdom volgens die lede van die Afro-kommunistiese blok wat die Konvensie teen apartheid by die Verenigde Nasies ingestem het.

Ook om intellektuele en estetiese redes, behoort ons ‘n agterdog teen die bestaande Afrikaanse kanon te koester. Want lank voor 1994 is Afrikaanse boeke reeds in terme van ‘n soort ANC-logika of in die naam van die nasionale demokratiese revolusie opgehemel deur diegene wat hulself as die selfaangestelde “voorhoede van die revolusie” gesien het. Tot onlangs het daar ‘n universitêre snobisme geheers waardeur die dosente aan universiteite wat skrywers was, hulself bokant die gewone siele in ander beroepe gesien het. Kollegas het mekaar se boeke gekeur of aangeprys in ‘n bloedskandelike bedryf waaronder gehalte en goeie smaak gely het.

Die rol wat die Broederbond gespeel het om aanstellings by die Akademie en aan die Afrikaanse universiteite te beïnvloed, het ook gesorg dat “baantjies vir boeties” dikwels gegeld het. Die verraad wat soveel Afrikaners in die onlangse verlede gepleeg het, ook om die Afrikaanse universiteite holderstebolder onder die ANC-regering se beheer te plaas, veroorsaak dat daar heelwat oorvleueling tussen “revolusionêre” en “behoudendes” was wat ter wille van eie belang eintlik bereid was om alle beginsels en maatstawwe oorboord te gooi. Transformasie en regstellende aksie het vir die res gesorg sodat ons vandag kwalik meer kan peil trek op enige literêre uitsprake of oordele wat vanuit akademiese geledere gevel word.

Die feit dat ‘n skrywer in Brittanje of die VSA of Frankryk geag word omdat hy een of ander veldtog teen sy eie mense gevoer het en sodoende gesorg het dat die onverkwiklike stereotipes oor Afrikaners en Afrikaans nog verder versterk word, is in my boek ook nie veel werd nie.

Dis egter nie te sê dat ons saam met die NDR-sikofante die baba met die badwater moet uitsmyt nie. In vele van die debatte en polemieke wat daar oor die afgelope eeu of wat in Afrikaans rondom taal en letterkunde gevoer is, bestaan daar riglyne vir hoe ons met letterkunde behoort om te gaan. Daar is ook al die Europese teorieë rondom kuns en letterkunde wat ons gerus in groter diepte kan bestudeer en waaruit ons kan put om Afrikaanse skrywers na waarde te skat. Vele van die probleme wat ons tans ervaar, is reeds deur skrywers in ander lande meegemaak waar daar revolusies plaasgevind het of waar taaldiskriminasie deur die owerheid toegepas is.

Groot skrywers, soos die Rus Wladimir Nabokof byvoorbeeld, is dikwels oor ‘n lang tyd deur hul eie regerings, kritici en amptelike skrywersverenigings verwerp, maar het agterna kultusfigure onder ‘n jonger geslag geword.

Iewers het Van Wyk Louw ook gesê dat “polemiek… die lewensbloed van die literatuur is”. Oor sekere dinge, soos die Akademie se spelreëls byvoorbeeld, behoort daar konsensus te wees. Maar die soort gefabriseerde konsensus wat daar tans oor die Suid-Afrikaanse geskiedenis bestaan of oor die meer onlangse kanon van “anti-apartheidskrywers” behoort grondig gekritiseer te word.

Daarby behoort ‘n register van Afrikaanse publikasies iewers op die internet bygehou te word, wat nie net boeke van groot of erkende uitgewers insluit nie, maar ook van kleiner uitgewers, selfgepubliseerde werke, e-boeke en internetpublikasies. Die nasionale demokratiese revolusie wat ons getref het, val ook saam met ‘n tegnologiese revolusie wat insgelyks die boek soos ons hom ken radikaal gaan verander.

Ons kan in sak en as gaan sit oor Afrikanerdekadensie en die enorme kulturele verliese wat ons die afgelope tien, twintig jaar gely het. Of ons kan weer opstaan met die karige middele waaroor ons beskik en ‘n skeppende en literêre revolusie in Afrikaans laat plaasvind. Soos ons voorgangers al soveel kere onder ewe moeilike omstandighede reggekry het.

Afrikanerverraaiers se ontkenning

Die vorige meningspeiling op PRAAG het die vraag gevra: “Wie is die Afrikaner se grootste vyand?” ‘n Mens kon óf antwoord “Afrikanerverraaiers” óf “die ANC en SAKP”. Nie minder nie as 83% van respondente het “Afrikanerverraaiers” geantwoord!

Nie lank voor PW Botha dood is nie, het ek by Die Anker twee uitgebreide gesprekke met hom gehad. Dit was soos een van daardie wetenskapfiksiefilms waar ‘n mens in ‘n kapsule klim en terug in die tyd vlieg. Oom PW was vyftig jaar in die politiek en het al die groot figure uit die verlede persoonlik geken: Malan, Strijdom, Verwoerd, waarskynlik selfs JBM Hertzog.

Interessant was dat die jong PW aan dr. D.F. Malan die vraag gestel het waarom die skeuring tussen hom en Hertzog in die dertigerjare gekom het. Malan het ‘n rukkie stil gebly en toe harstogtelik teenoor die jong organiseerder vir die Nasionale Party uitgeroep: “Afrikanerverraad!”

Verraad is sekerlik deel van elke volk se geskiedenis. By tye is dit eenvoudig makliker en veral finansieel voordeliger om met die vyand te heul as om by jou eie mense te staan. Maar ek verstout my om te sê: die Afrikanergeskiedenis word meer as dié van ander volkere deur verraad besmet. Ons het dit gesien tydens die Tweede Vryheidsoorlog en natuurlik oor die afgelope dertig jaar, vandat ‘n bepaalde kliek in die Broederbond en die Nasionale Party beheer oor die land en feitlik al sy instellings verkry het. Vir ‘n pot lensiesop het hulle alles – van die Uniegebou, die universiteite en openbare maatskappye, ons museums en wildtuine, die mineraal- en waterregte tot die kaart en transport op ons boere se grond – aan die ANC uitverkoop.

Nadat Roelf Meyer finaal aan Cyril Ramaphosa oorgegee het, het hy glo met laasgenoemde gedans, asof hy in ‘n gay-klub was. Cyril het agterna opgemerk dat, “indien hy soveel soos Roelf prysgegee het, hy dalk nie so vrolik sou gewees het nie”. Vandag, terwyl ‘n tweede volksmoord rondom ons woed, pluk ons die wrange vrugte van Roelf Meyer se vrolikheid.

Afrikanerverraaiers, hoewel hulle tussen ons woon en werk, is nie so maklik om te verstaan nie. Hulle trap op ons vir eie belang of persoonlike gewin, maar dit verteenwoordig nie die hele prentjie nie. Aan die een kant is hulle boos, dog aan die ander kant is hulle ook naïef, dom, wêreldvreemd en identiteitsoekend. Die verraaier beliggaam ook ‘n persoonlikheidstipe: die onderdanige kruiper wat bloot die weg van die minste weerstand volg.

Vandat ek op skool was, was ek daarvan bewus dat daar sulke mense bestaan: kruipers, rugstekers, verraaiers. Met ‘n middelmatige intellek en weinig talent, sit hy gewoonlik voor in die klas en probeer die onderwyser se witbroodjie word. Hy is vroom, skynheilig. Gewoonlik is sulke mense ook goeie Christene of, altans, doen hulle as sodanig voor. Op skool of universiteit is hulle altyd lid van die CSV en natuurlik – in die verlede – lid van die Afrikaanse Studentebond en die Ruiterwag, daarna die Broederbond en elke moontlike organisasie waar jy deur ‘n agteraf gekonkel kon vorder.

As ‘n mens die Afrikanerverraaier as ‘n parasiet sou beskou, met die Afrikanervolk as sy gasheer, dan het hy nou so te sê die finale fase van die parasiet se lewensiklus bereik: hy het sy gasheer doodgemaak. Maar natuurlik is die spesie aanpasbaar en het vele moontlik reeds na Australië ontsnap. Van hulle teer nog op die reste van Afrikanerinstellings en -ondernemings of probeer selfs witvoetjie by die huidige, seekatagtige maghebber soek. Heelparty het ook in die onlangse tyd verengels of ten minste hulle kinders na Engelse skole gestuur omdat hulle die nuwe kultuur wou omhels.

Ek het in ‘n huis grootgeword waar die Broederbond feitlik ‘n vloekwoord was. Sonder twyfel was daar in die vroeë dae goeie Broederbonders, vurige patriotte wat die Afrikaner uit die skande van armblankeskap in die dertigerjare wou ophef, maar iewers is die organisasie deur die parasitiese swakkelinge wat ons Afrikanerverraaiers noem, geïnfiltreer. Van toe af het die woord “Broederbonder” ‘n skelwoord geword en ek is bevrees die naamsverandering na “Afrikanerbond” in die meer onlangse tyd het weinig gedoen om dié negatiewe persepsie hok te slaan.

As ek dus van ‘n sekere soort konformistiese, kruiperige, aangeplak vriendelike Afrikaner met duistere bedoelings praat, dan som die woord “Broederbonder” dit omtrent vir my op, al mag dit onbillik teenoor ‘n gestorwe geslag idealiste wees wat hulle wel met dié term vereenselwig het.

As ‘n mens jou met Afrikanersake bemoei, raak jy gou-gou bewus van die “Broederbonder”-tipe. Afgesien daarvan dat hy sy eie ma met ‘n glimlag sal verkoop, is die Broederbonder ook ‘n bedrewe burokraat en iemand wat van vergaderings hou, veral as daar iewers ‘n aalmoes of posisie ter sprake mag kom.

Wat my egter die meeste van hierdie Broederbondertipes fassineer, is hulle sin vir ontkenning. Moontlik omdat hulle altyd baie fyn luister na die menings van belangrike mense om hulle eie daarby aan te pas, raak hulle so verstrengel in drogbeelde en drogredenasies dat hulle naderhand die werklikheid – of aspekte daarvan – begin ontken.

Ek was al male sonder tal in die geselskap van Broederbonders waar ek met verstomming gesien het hoe hulle eenvoudig ‘n direkte vraag of stelling argeloos kan ignoreer. Gewoonlik staan een van hulle op en vertel met groot omhaal van woorde hoe ons aan versoening moet werk, of darem nou nie negatief moet raak oor alles wat in die land verkeerd loop nie. Die woord “positief” is as’t ware die kenmerkende geluid van die spesie. Al word sy hele gesin deur ‘n bende swart rowers uitgewis, nadat sy vrou en dogter voor hom verkrag is, sal die rasegte Broederbonder getrou bly herhaal: “Ons moet positief bly en ons seëninge tel.”

Die Broederbonder se sin vir die “positiewe” spruit uit die feit dat hy sy weg deur die lewe vind deur ander aan te prys, by hulle te flikflooi, witvoetjie te soek, te kruip en hulle heuning om die mond te smeer. Broederbonders reageer feitlik met verskrikking as hulle iemand teëkom wat vir homself dink en – kan jy glo – so ‘n mening durf uitspreek. Dan maak hulle gou-gou kringetjie in die hoek van die vertrek en sorg dat die bose vrydenker met die banvloek getref of ten minste geskors of stilgemaak word.

Die hoofstroom- Afrikaanse media is natuurlik vrot van die Broederbonders. Hoe meer radikaal die ANC se leierskap raak en openlik sê hoe hulle binnekort plase gaan begin onteien, Afrikaanse skole gaan afskaf en nog meer drakoniese maatreëls vir sogenaamde “swart bemagtiging” gaan instel, hoe meer ontken die bende Afrikanerverraaiers en Broederbonders die werklikheid.

In hulle “positiewe” wêreld waar alles net goed gaan, kan geen krisis groot genoeg wees om raakgesien te word nie. Daar is nog altyd rugby of die jongste rentekoersverlaging om oor opgewonde te raak, al gaan die land en ons volk ten gronde.

Totdat ons finaal in ‘n Zimbabwe verval, gaan hulle mooi broodjies bak, kruip-kruip hier, kruip-kruip daar, en met gierige oë, smakkende lippe en innemende onderdanigheid bly aas wat daar nog te aas is.

Uit die smeltkroes van hierdie verskriklike tye gaan die Afrikanervolk gelouter anderkant uitkom. Hopelik gaan ons sterker as ooit wees en ons vyande met die minagting kan behandel wat hulle verdien.

Maar Afrikanerverraad sal aangespreek moet word. Nooit weer moet ons oorheers of selfs net beïnvloed word deur ‘n persoonlikheidstipe wat tegelyk konformisme en parasitisme kombineer nie.

Soos Van Wyk Louw aan die einde van een van sy mooiste versetsverse, “Julle is die oorheersers”, geskryf het:

…maar as julle dood
en ‘n vrot plek in ons volk is,
dan sal ons ‘n mes vat
en vinnig, genadiglik
sny deur spiere
en vleis tot genesing.

Zuma-gesprekke dui op swakheid

‘n ope brief aan Dan Roodt

Beste Dan,

Soos jy weet, ondersteun ek jou nog altyd en deurgaans. Daar is wat my betref ook geen ander Afrikanerleier wat toegerus is om die ideologiese leierskap te verskaf soos deur jou bedien nie. Sonder ‘n ideologiese raamwerk het ons geen rasionele rigtingaanwyser nie. Selfs Afriforum, wat waardevolle werk doen, spreek meestal die simptome van die huidige bestel aan. In die ideologiese sfeer oortref PRAAG alle ander Afrikanerbewegings.

Hoewel ek jou argumente rondom verlede week se gesprek met Zuma begryp, is ek soos baie Afrikaners tog besorgd oor hierdie gesprek. Behalwe dat die geheime aard daarvan vir Zuma die geleentheid sou gee om in die toekoms hom van enige verklarings te distansieer, is daar ‘n ander fundamentele probleem met verdere gesprekke in die geheel.

Ek dink nie daar kan meer twyfel bestaan dat die regime en vernaam Zuma juis ‘n strategie het om waardelose gesprekke met almal en nog wie te voer nie. Indien dit nie valse beloftes aan die landbougemeenskap is nie, is dit leuens aan buitelandse beleggers, waardelose gesprekke met Afrikaners, beloftes aan die swart vakbonde en die lys is nog baie langer. Deur nie die uitnodiging te aanvaar om saam met Zuma te gaan eet nie, het Steve Hofmeyer ‘n baie sterk boodskap gestuur, wat grootliks verwater is deurdat die res wel die uitnodiging aanvaar het.

Ek dink nie die analogie tussen die huidige gesprekke met die ANC en dié van voor 1994 is geldig nie en wel om die volgende redes:

In daardie dae het ons die mag van die ganse staat gehad. Daar was dus ‘n daadwerklike rede waarom die ANC ten minste in die korttermyn hul beloftes gestand sou doen. Ek reken dat enige gesprekke nou net ‘n gespreksforum sonder angel is.
Wat ons wel tot nou gesien het, is dat die regime geensins hulle woord hou oor enige saak nie. Ek dink daar bestaan ‘n wanbegrip by Afrikaners oor die aard en doel van samesprekinge in die Afrikakultuur. Terwyl ons as Nederduitse gemeenskap oor eeue heen ‘n regsbegrip rondom ooreenkomste en kontrakte gevorm het, het daardie gesofistikeerde ontwikkeling nooit in die Afrikakultuur plaasgevind nie. Hierdie wanbegrip het ook Piet Retief en sy geselskap se lewens gekos en het aanleiding tot Bloukrans en Bloedrivier gegee. In Afrika geld die ooreenkoms net so lank albei partye oor mag in die brutale vorm beskik. Toe die Retiefgeselskap hul wapens neergelê het, het die ooreenkoms geëindig. Die oomblik as enige van die partye mag verloor of afstaan, verval die ooreenkoms. Dit is die begrip wat Roelf Meyer glad nie verstaan het nie. Uit sy naïewe Westerse raamwerk het Meyer in goeder trou onderhandel. Sedertien betaal ons in bloed en aanduidings is dat ons op ‘n massale bloedbad, veel erger as Bloukrans, mag afstuur.
Dit was juis weens die NP-onderhandelaars se liberale aanname, naamlik dat die Afrikaan dieselfde begrip rondom ooreenkomste as ons huldig, dat die ANC so suksesvol met diplomasie was. Die ANC se sukses was nie omdat hulle kwansuis goeie onderhandelaars was nie, maar eerder omdat ons leiers weens hul Westerse konsep van kontraktereg so naïef was. Om aan te neem dat ons dus, vandag, met gesprekvoering dieselfde sukses as die ANC vóór 1994, sal bereik, is om van voor af weer daardie fout te maak. Weereens huldig dit die mistasting dat die Afrikaan oor dieselfde begrip rondom ooreekomste as ons beskik. Ek betwyfel dus of enige gesprekke op hierdie stadium met die regime (insluitende Zuma) enigsins iets sal oplewer. Ons beskik doodeenvoudig nie oor die tipe mag wat vrees by die Afrikaan inboesem nie.
Die voortgesette gesprekke met Zuma skep die indruk van ons desperaatheid en oënskynlike weerloosheid. Eintlik hoef Zuma ons niks toe te gee nie, want soos uit bostaande geargumenteer is, is daar nog geen werklike afskrikmiddel aan ons kant nie. Deur dus verdere gesprekke te voer, lyk ons eerder soos bedelaars wat kom bakhand staan en dit beklemtoon hulle (die ANC se) mag oor ons. Die gevolg is dat ons swak postureer en dus na ‘n maklik oorwinbare, selfs weerlose, vyand lyk. Hierdie benadering binne die Afrikaverband is juis baie waarskynlik om ‘n geweldsaanval op ons uit te lok. Indien ons Steve Hofmeyer se “hardegat”-houding inneem, begin ons in die Afrikaverband sterker postureer. Gesprekvoering op hierdie stadium doen oneindig meer kwaad as goed.

Ons kan ons ook nie bekommer oor wat die Weste sal sê rakende ons agenda of benadering nie. Ons maak in elk geval ‘n fout as ons dink dat ons oortuigde vriende in die vorm buitelandse regerings het. In die uur van nood gaan nóg Amerika, nóg Europa ons tot hulp snel en sal ons ten volle op onsself aangewese wees. Ons het geen aanspreeklikheid teenoor die buiteland nie. Ons is alleen teenoor onsself en God aanpsreeklik.

Myns insiens moet alle gesprekke wat met Zuma en die regime gevoer word, ook deur die landboufederasies, in die geheel gestaak word. Alle gesprekke dui op ‘n poging om in goeder trou te onderhandel, want dit is presies die onderliggende aard van onderhandelinge. In die afwesigheid van brutale mag, aan ons kant, laat enige poging in goeder trou ons swak vertoon. (Met “brutaal” bedoel ek nie geweld nie, maar wel die vermoë om dit te kan toepas ingeval van ‘n bedreiging.) Dis om hierdie rede dat, ten spyte daarvan dat die landboufedrasies die minister se drumpel deurtrap, plaasmoorde net toeneem. Die Afrikaan sien die een wat om genade of vergunning vra as ‘n swakkeling. Dit is juis die gesprekvoering wat verdere geweld uitlok.

Die enigste nie-gewelddadige bedingingsproses wat ons durf volg met enige arm van die regime is deur die howe. Die adverseriële aard van die hofgeding is die enigste bedingingsvorm wat nie ons postuur afbreek nie.

Verder moet meelopers soos Pieter Mulder geïsoleer word. Die klem moet eerder val op die opbou van ‘n Afrikanerowerheid soos telkemale deur Anton Barnard gepropageer is. Tesame met laasgenoemde, is die oprigting van ‘n paramillitêre beweging ‘n prioriteit. Eers wanneer ons weer mag begin projekteer, durf ons in gesprek met Zuma of enige regimefunksionaris tree.

Фільчаков прокурор

Zuma-gesprekke bevorder Afrikanervryheid

Verlede Donderdagaand se dinee tussen ‘n groep Afrikaners en president Jacob Zuma het intussen heelwat kommentaar en – ongelukkig – verwarring veroorsaak. Soos ek reeds in my antwoorde op vrae van Rapport gister gesê het, voel ek dat ons in ‘n vyandige media-omgewing verkeer, met sowel die magtige Britse media as hul Suid-Afrikaanse eweknieë wat tegelykertyd die Afrikaner en die Zuma-faksie van die ANC verguis.

Wat aanvanklik ‘n privaat geleentheid sou wees waartydens Afrikaners griewe kon lug en die water kon toets vir moontlike toegewings van die ANC, is egter vooraf uitgelek en word nou deur sowel die liberale Naspers-koerante as die konserwatiewe Radio Pretoria verdag gemaak. Ook die leserskommentaar by die Rapport-berig van gister op hul webblad is oorwegend negatief.

Soos ek reeds ná ona eerste braaivleis met Zuma in Houghton enkele jare gelede geskryf het, moet ons nie die waarde van diplomasie onderskat nie. Mandela het, deur blote diplomasie, vanuit sy tronksel die hele Nasionale Party met sy magtige militêre masjien om sy vinger gedraai en uiteindelik die staatsmag vir sy terroriste-organisasie verower. Sekerlik het dit met die hulp van die buiteland, die VN en die ou Oosblok, maar veral Brittanje en Amerika geskied. Feit is egter dat die ANC hierdie land deur blote diplomasie en slim politiekery deur wit en Indiër-kommuniste ingepalm het. De Klerk, Roelf Meyer en hul Broederbond-maatjies het die hele land, asook elke Afrikanerbate soos staatsmaatskappye, universiteite en skole, op ‘n skinkbord aan hulle oorhandig.

Is ons Afrikaners dan dommer as die ANC se sluwe blanke en Indiërkommuniste?

Vanmôre is daar op busse en treine vanuit Soweto deur taxi-eienaars gevuur; in Brits kan ‘n mens nie die water drink nie. Daar is sprake van die nasionalisering van alle plase. Terwyl Suid-Afrika al hoe meer in anargie en wanorde versink, styg die potensiaal vir geweld eksponensieel. In sommige Afrikanerkringe word die term “oorlog” rondgeslinger, terwyl Julius Malema natuurlik sy eie bydrae lewer om die temperatuur te laat styg.

Een goeie rede om met Zuma te praat, is sekerlik om hierdie dreigende etniese konflik in Suid-Afrika te probeer afweer. Die stelsel wat De Klerk, die Britse marionet en naïewe kruiper, vir ons ontwerp het, is vinnig besig om in duie te stort. Die twak van ‘n “reënboognasie” en ‘n liberale demokrasie waarin die swart ras sy eie apartheid – maar sonder ‘n tuisland vir die blanke verdruktes – handhaaf, is eenvoudig nie genoeg om die reeds wankelende staat regop te hou nie. Daar móét verandering kom, hetsy deur geweld, opstand en oorlog, hetsy deur… te praat.

Vanweë al die negatiewe propaganda deur die wêreldmedia – gelei deur die Britse media – téén ons volk, kan ons nie bekostig om as die aanstigters van geweld en konflik in Suid-Afrika gesien te word nie. Ná Zimbabwe en met Suid-Afrika goed op pad na ‘n soortgelyke ineenstorting, soek Brittanje en Amerika ook na ‘n sondebok vir hul mislukte politieke eksperiment in Suider-Afrika. Hulle sou ons graag die skuld daarvoor wou gee.

Ons beskik oor ‘n navolgenswaardige voorbeeld in oudpresident Paul Kruger, wat in enige konflik met Brittanje tot op die laaste oomblik vrede deur onderhandeling nagestreef het. Anders as diegene wat vandag meen Afrikaners kan net in isolasie met mekaar praat – maar dan wil die meeste Afrikanerleiers en -faksies nie eens dít doen nie! – en nie met ons volk se vyande nie, het Kruger gedurig met sy vyande gepraat en probeer onderhandel.

Terwyl ons, soos dit ordentlike, Christelike mense betaam, vrede in dié wêrelddeel nastreef, moet ons egter die ou Latynse spreuk, si vis pacem, para bellum (“As jy vrede wil hê, maak vir oorlog gereed”) in gedagte hou. Afrikanerswakheid onder De Klerk het ons vandag by dié kruispad gebring waar sommige selfs die kulturele, taalkundige en demografiese verdwyning van die Afrikaner voorspel.

Onderwyl geweldsmisdaad en wanorde oplaai, sal ons die geledere móét sluit en eie gemeenskapsveiligheidstrukture op die been bring om ons lewens – en veral dié van ons vrouens en kinders – te beskerm. Zuma soek nie om dowe neute toenadering by Afrikaners nie. Dit is juis omdat hy, met die fyn politieke aanvoeling van die Zoeloehoofman, besef dat daar roeringe in Afrikanergeledere is dat hy so graag die kommunikasiekanaal met Afrikaners wil oophou.

Voortgesette gesprekke met Zuma of ander ANC-leiers sal geen doel dien indien die Afrikaner homself nie ordentlik kan begin organiseer en mobiliseer nie. Maar dit is so ooglopend dat ‘n mens dit seker nie eens hoef te sê nie.

Soos ek ook reeds voorheen geskryf en gesê het, verteenwoordig Zuma se gesprekke met ‘n mengelmoes Afrikanerleiers en -organisasies ‘n implisiete erkenning van ons status as ‘n volk en as ‘n nasionale minderheid in Suid-Afrika. Ons moet die volgende onthou: soos wat geen Arabiese staat nog ooit die bestaan van Israel erken het nie, net so erken Groot Brittanje nie die bestaan van die Afrikanervolk nie. Die Swazi’s, die Basotho’s en die Tswanas word deur Brittanje erken en het hul volkstate van die koloniale moondheid ontvang, maar nie die Afrikaner nie. Sowel Brittanje as die VSA beskou ons as blote individuele lede van ‘n “reénboognasie” soos deur ‘n verteenwoordiger van die “Church of England”, aartsbiskop Tutu, aangekondig is. Wat FW de Klerk, Nasionale Pers en die reste van die ou Broederbond betref, is ons hoogstens “kleurlinge-in-wording” wat moet ophou Standaardafrikaans praat en so gou moontlik met ons demografiese meerderes, die snel groeiende kleurlingbevolking van die Wes-Kaap moet ondertrou en assimileer.

Zuma, ongeag al die skandale en negatiewe dinge wat daar oor hom gesê word, is die de facto-staatshoof van Suid-Afrika wat universeel in die buiteland as sodanig erken word. Dat hy in die openbaar die Afrikaner as ‘n blanke volk, inheems aan Afrika, erken het, is reeds vir ons van onskatbare waarde en maak enige ete of braaivleis met hom dubbel en dwars die moeite werd.

Toevallig is FW de Klerk, Ton Vosloo en Koos Bekker van Nasionale Pers, asook Willie Esterhuyse en ander akademiese konkelaars op Stellenbosch, diegene wat die Mbeki-faksie téén Zuma ondersteun het. Tans het hul steun na Cope en mev. Zille se DA verskuif, twee partye wat wesentlik dieselfde beleid van ‘n Engelse “reënboognasie” en Afrikaner-onderploeging as die Afro-Saksiese Mbeki-faksie nastreef.

Die hele oorgang van die vroeë negentigerjare en die endemiese korrupsie wat hom van Suid-Afrika meester gemaak het, het benewens “tenderpreneurs” ook ‘n spesie van Afrikanerverraaier na FW de Klerk se voorbeeld geskep. Dit is mense wat vir eie gewin of eie aansien hul mede-Afrikaner in die rug sal steek, nuus sal aandra, teen hom in die hof sal getuig soos in die Boeremagsaak, Afrikaanse skole of universiteite sal verengels en ander vorme van onderkruipery daagliks sal aanhou pleeg.

Ek vertrou Jacob Zuma van Nkandla in Zoeloeland méér as wat ek dié verfoeilike spesie van Afrikanerverraaier en -hensopper vertrou.

Afrikaners is egter vandag nie verniet verdeeld nie. Ons is met opset oor baie jare deur ons vyande verdeel wat die verraad in ons midde aangestig en befonds het.

As ons net tien persent van die sukses in ons gesprekke met die ANC kan behaal, wat die ANC destyds in sy geheime en openbare ontmoetings met die Broederbond, Nasionale Intelligensie en die bruikbare idiote van die Afrikaanse intellektuele by Dakar en elders behaal het, sal ons reeds fenomenaal vooruitgang gemaak het.

Soos ons tydens die hopelose geploeter van die ou Nasionale Party in die vroeë negentigerjare gesien het, is dit dikwels nie jou militêre slaankrag wat die uitkoms van ‘n konfrontasie bepaal nie, maar die gehalte van jou argumente.

In dié opsig is ek vol vertroue dat PRAAG deur sy openbare standpunte asook sy vlugvoetige diplomasie agter die skerms teenoor nie net president Zuma nie, maar ook buitelandse ambassades en organisasies, besig is om ‘n wesentlike bydrae tot Afrikanerbevryding te lewer.

Die uiteindelike vraag wat ons onsself moet afvra, is: dien gesprekke met Zuma en die ANC die saak van uiteindelike Afrikanervryheid of nie? Indien nie, moet ons dit onmiddellik staak. Tot dusver kan ek egter met ‘n rein gewete sê dat ons, sedert die gesprekke met Zuma begin het, die flikkerende kersvlammetjie van Afrikanervryheid bakhand teen ‘n warrelwind vertroetel het tot nou waar dit reeds sterk en standhoudend soos ‘n fakkel brand. Dat daardie fakkel nou die vuur moet aansteek, is gewis, maar sonder ‘n intellektuele en diplomatieke basis vir ons aansprake bly dit ‘n blote opwelling wat met die tyd sal vergaan.

jewel set for

Wie het gebaat by die oorgawe?

Ek het nou ‘n hele paar artikels gelees rakende die 20ste viering van die gewraakte vrylating van 2 Februarie 1990.

Vele braak gal oor die aangeleentheid, en ander is “ontnugter”. Dan is daar diegene wat dit besing.

‘n Mens kan nie help om te wonder wie was die begunstigdes nie. Die blanke oor die algemeen voel hy is verontreg. Baie Afrikane voel ook dat hulle verontreg is, en met reg.

Talle stamme het waarskynlik meer lede gehad as die terreurgedrewe ANC.

‘n Wyse man sou mos geweet het dat die weg na vrede behoorlike heinings tussen bure is.

Dink nou as jy ‘n kompleks het met geen heinings nie, en almal hou honde aan, en die kinders kan speel waar hulle wil. Ek gaan nou nie baie ingenome wees met die buurman se hond wat voor my deur ‘n bol kom maak nie.

‘n Wyse man sou dus errder wou onderhandel oor die posisie van die heinings, en wie hoeveel daarvan betaal.

Die stelsel van ‘n groot heining om die kompleks en net een wat ‘n hond mag aanhou en hy dinges net waar hy wil is tog ook nie die antwoord nie.

Wie het namens wie se belange onderhandel by Kemptonpark?

De Klerk en sy oorgawespan het immers nie vir ons onderhandel nie. Hulle almal het mos nou al gebieg daaroor. So het die ANC ook nie vir die swart publiek onderhandel nie.

Hulle sal almal doodstil wees oor die antwoorde, maar vir ons om die werklike probleem te kan sien moet ons by die antwoord uitkom. Na die lees van baie artikels en opsommings kan mens n paar maatstawwe gebruik om die vrae te stel.

1. Wie was die borge van die voorafgaande onderhandelings sedert die middel tagtigs?

2. Wie was die befondsers van die ANC terwyl hulle internationaal as teroriste beskou was?

3. Wie het voordeel getrek of trek nou nog voordeel uit die chaos wat heers?

In die res van Afrika weet ons dat die mynwese in Angola gedy het tydens die oorlog, en dit ‘n finansiele voordeel was om “bloeddiamante”uit die markte te hou.

Ons weet ook dat die Angolese se oliekontrakte baie met die oorlog te doen gehad het.

As ons nou na Mosambiek kyk, dan sien ons weer dat groot plantasies nou aangeplant word op spotgoedkoop grond, duisende hektare word onder suikeriet gesit.

So kan ons aangaan en sien wie trek werklik voordeel uit die situasies wat rampspoedig geëindig het.

Heelwat Joodsbeheerde maatskappye het bydraes gelewer tot die voorafgaande onderhandelinge. Dit laat mens wonder wie verteenwoordig was met die onderhandelinge?

As de Klerk werklik in vrede belang gestel het, sou hy eerder met alle partye gesels het, soos met die verskeie tradisionele leiers en aan die ANC alleen ‘n aandeel in die onderhandelinge gegee het as ‘n gelyke van ander belangegroepe. Die verskeie stamkapteins sou vir hulle eie mense se voordele onderhandel het.

So het dit gekom dat daar nie direkte verteenwoordiging was vir die grootste finansiele rolspelers nie. Wie sou dan namens hulle onderhandel het? Of sou hulle enige iets aanvaar het?

Nee, hulle sou sekerlik nie enige iets aanvaar het nie, veral nie as hulle die borge van vele onderhandelings was nie.
Dit laat my dink dat niemand by die onderhandelingstafels teenwoordig was om hul eie mense se belange te beskerm nie, maar wel die van die borge.

As mens nou verder gaan kyk na die hoeveelheid maatskappye wat bevoordeel is deur die vervreeming van staatsbates, die hoeveelheid myngroepe en groot industrieë wat hulle hoofkantore verskuif het na Britanje en elders. Of die klein winsies wat hierdie maatskappye toon ten spyte van verbeterde werksmetodes ens.

Die invloed van die Suid-Afrikaanse myne, en maatskappye op die beurse in die buiteland, laat ‘n mens wonder wat regtig gebeur het tydens die onderhandelings?

Dit help ook nie mens vra die wat betrokke was nie, want hulle weet werklik nie, elkeen het maar sy geheime opdrag uitgevoer, sommige met ‘n belofte van ‘n direkteurskap iewers, ander internationale glorie en ander ‘n suigstokkie.

Kan iemand dalk lig werp op die begunstigdes?

you play

FW se toespraak: dit kon anders gewees het

Die nuusblaaie is deesdae vol van FW de Klerk se 2 Februarie 1990 toespraak en vandag is dit presies 20 jaar gelede dat hierdie historiese oomblik plaasgevind het. Die toespraak opsig self het natuurlik nie dadelik die hele politieke bestel in Suid-Afrika omgekeer nie, maar die aanloop tot die 1994-verkiesing ingelui. Dit het natuurlik ‘n einde aan blank-oorheersde Suid-Afrika gemaak en die land in ‘n veelrassige een-mens-een-stem demokrasie omskep is. Die ANC slaan natuurlik die kitaar sedert daardie verkiesing en ten spyte van swak regering, nepotisme, korrupsie ens lyk dit nie of sy volstrekte meerderheid in die volgende paar verkiesings bedreig word nie. Om die waarheid te sê, dit blyk dat die nuwe SA “demokrasie” gesetel is in faksies in die ANC wat soos politieke partye regeringsverandering inlei.

Om terug te keer na FW se 1990 toespraak. Is dit waar soos wat koerantredakteurs, joernaliste en eertydse politici beweer dat FW die beste van ’n slegte saak gemaak het? Dat daar geen alternatief was nie en dat die “beste grondwet ter wêreld” nie anders sou lyk nie? Of is die voormalige “regses” korrek deur te sê dat FW die wittes en die Afrikaners uitverkoop het vir ’n pot lensiesop (die Nobelprys vir vrede)? Is dit waar dat wittes in duisende vermoor word en teen ons gediskrimineer word omdat ons wit is, terwyl FW en sy mede-leiers van die tyd soos popsterre lewe – in wynlandgoedere woon, oorsee rondswerf terwyl die res van die Afrikaners die ANC se magsbehebtheid en disfunksionele regering moet opvreet?

Eerstens moet ek erken dat FW se ontbanning van die ANC/SAKP en die nuwe orde wat dit geskep het onwillekeurig onder enige NP-bewind sou gebeur het. Die skrif was reeds aan die muur en sedert 1976 het internasionale reaksie teen die apartheid-regering ’n NP of selfs ’n DP-regering geen keuse gelaat nie. PW Botha het reeds enorme toegewings gemaak, maar geweier om die politieke gesag prys te gee. Hy wou eerder ’n veelrassige staat regeer deur wittes sien as ’n volle demokrasie. Maar wat sou na FW gebeur het? Ek dink nie die KP het ’n realistiese kans gehad om die regering oor te neem nie. (Ek wil tog later bespiegel wat sou gebeur het as ’n KP-regering oorgeneem het). Daarvoor het hulle net te min ekonomiese invloed gehad en die massa-media is deur die NP beheer (amper soos die TV media vandag deur die ANC beheer word). Dit laat ons met opvolgende NP regerings wat moontlik deur die DP ondersteun sou word om verder te “hervorm” totdat die onvermydelik sou gebeur het. Dink net wat se toegewings ’n NP-regering onder Kortbroek van Schalkwyk aan die ANC sou doen.

Die vraag is wat sou alternatiewe vir FW in die onderhandelings gewees het. Daar was natuurlik die opsie van ’n staatsgreep gelei deur Gen. Constand Viljoen. Viljoen het egter vroeg in 1994 tot die besef gekom dat duisende Afrikaners in so ’n staatsgreep sou sterf aangesien dit nie ’n swart teen wit burgeroorlog sou wees nie, maar ’n Afrikaner teen Afrikaner burgeroorlog. Die een groep sou natuurlik gesteun word deur die internasionale gemeenskap, die swart massas en die lojale polisie/weermag. Teen daardie agtergrond het Viljoen (wat terloops ook as verraaier uitgekryt word) sy opsies oorweeg en besluit die prys is net te hoog om te betaal.

Hoe sou die regering onder die KP gelyk het (hoewel redelik onwaarskynlik). Ek dink daar is konsensus dat so ’n regering onder enorme druk sou verkeer het van die internasionale gemeenskap, onder sanksies sou ly, die ekonomie sou gekrimp het en die swart bevolking ongekende geweld sou gebruik om aan hul frustrasies uiting te gee. Ek twyfel egter of so ’n situasie tot ’n interne wit-swart oorlog sou aanleiding gee soos gereeld deur FW, Pik Botha en ander gepropageer word. Die staat sou funksioneer soos baie ander outoritêre regerings tans regeer, insluitend die meeste Afrika regerings, Noord-Korea, Iran, Sjina en Myanmar. Ons sou buitelandse valuta ontvang deur die verkoop van minerale – selfs met sanksies in plek. Dit kon geskied deur eenvoudig sanksies te omseil soos Suid-Afrikaners reeds meer as ’n dekade gedoen het. Die swart massas sou deur geweld onderdruk moes word en die verwydering van ringleiers sou tydelik selfs tot vreedsame jare kon lei soos na 1976 die geval was. Die ekonomie sou sonder twyfel ’n geweldige knou gekry het, maar ek twyfel of dit sou ineen stort soos De Klerk onlangs in die pers aangedui het. Dit sou nietemin ’n tydperk van ekonomiese swaarkry en negatiewe groeikoerse gelei het.

Wittes sou veilig wees in hul eie woongebiede, geen instroming van plattelandse swartes sou stede in reuse plakkerskampe verander het nie, die grense sou veilig gewees het, apartheid sou gehandhaaf word, Nelson Mandela en ander ANC leiers sou in die tronk gebly het, wit Suid-Afrikaners sou nie in baie lande toegelaat word nie, daar sou natuurlik geen sprake wees van sportspanne wat internasionaal deelneem nie en sanksie omseilers sou stinkryk word as middelmanne. Nog meer geld sou in die swart tuislande gestort word en die KP-regering sou wou wys dat swart woongebiede dienste verkry en nie verdruk word nie. Die polisie en weermag sou met ’n ysterhand regeer het. Internasionaal sou Suid-Afrika nog verder geïsoleer word, maar geen land sou dit waag om militêr teen ons op te tree nie. Eerstens sou die SA weermag sy selfvoorsiening nog selfs verder verbeter het, terwyl ons ook oor die magtige kernbom beskik het. Hierdie is egter nie ’n baie rooskleurige prentjie nie. Ek glo die meeste wittes sou in hierdie omstandighede weer glo in die utopia van ’n veelrassige demokrasie wat deur FW/Pik/Kortbroek verkondig sou word en ‘n NP/DP alliansie sou weer oorneem.

Die laat die vraag oor hoe kon FW en Roelf Meyer en ander hulle onderhandelings gebruik het om ’n Suid-Afrika te skep waarin die blankes en meer spesifiek Afrikaners meer tuis sou voel. Om dit in perspektief te sit, moet ons gaan kyk na die posisie van mag waarvan die NP-regering en die ANC as hoofspelers en enige werklike partye wat die onderhandelingsproses destyds kon deurvoer. Die ANC het in Nelson Mandela die verpersoonliking van ’n swart god gehad. Hy is deur jare deur die internasionale media opgebou as die verpersoonliking van die onderdrukte swarte in SA, die swart messias wat SA moes red. Ek twyfel of Mandela so vergewingsgesind teenoor wittes sou wees as die onderhandelings anders verloop het. Ja, hy was ’n nugter denker in die ANC teenoor die heethoofde soos Chris Hani en ander, maar sy legende is eintlik gebou op FW en ander se toegewings teenoor die ANC. Dit was nie vir hom nodig om ’n harde politikus te wees nie. ‘n Ander, militante Mandela sou verrys het as die NP hul ruggrate styf gemaak het. Die ANC het die morele hoe grond gehad as die bevryders van die onderdrukte swart massas en die werklike “verteenwoordigers” van die veelrassige samelewing. (Dit het natuurlik later geblyk om slegs lippetaal te wees vir ’n meer rasbehebte en rassistiese regime as die vorige). Verder het hulle die mensemassa gehad wat massa-optogte kon lei, geweld aanblaas en opponente soos Inkatha ondersteuners intimideer. Hulle het ’n terugkeer na die gewapende stryd as troefkaart gehad, wat in militêre terme egter nie veel meer beteken het as ’n bom hier en daar in winkelsentrums nie. Sielkundige impak dus. Hul groter mag het gelê in die swart massas se opstand teen “onaanvaarbare” NP eise in die onderhandelingsproses en hulle sou dit gebruik.

Die NP aan die ander kant het as regering al die staatsmag gehad. Dis ironies dat hierdie gebrek aan staatsmag die wittes vandag so weerloos laat teen die ANC se disfunksionele regering. Die polisie en die weermag kon tot ’n mindere of meerdere mate optree teen enige onwettigheid. Die staat het al die finansiële mag van die land tot hul beskikking gehad, hulle het simpatie van Westerse regerings gehad omdat hulle apartheid wou verwyder en ’n nuwe orde skep, hulle het nie meer die vrees gehad dat die Sowjet kommuniste die ANC befonds en beheer het nie.

In hierdie omstandighede het die balans miskien eerder aan die NP-regering behoort as aan die ANC. Die probleem was dat dit nooit benut is nie. Ek glo dat De Klerk en Roelf Meyer wel werklik gepoog het om die beste vir die land en sy mense daar te stel met die uiteindelike onderhandelde skikking. Hulle was egter naïef genoeg om te aanvaar dat die duisend jaar vrede dan gaan aanbreek en die ANC ’n verantwoordelike regering sou wees. Hulle het gedink Mandela se vredesgesindheid sou aan alle opvolgers van die bejaarde leiers afsmeer. Hulle het nie die realiteit van Afrika magspolitiek besef nie. Dit is natuurlik ondenkend dat na 50 jaar van onafhanklikheid vir Afrika state die NP regering steeds geglo het die ANC gaan ’n demokratiese, veelrassige, werkbare en verantwoordelike regering wees. Intussen het gebeur wat maar in alle Afrika state gebeur – swak of geen dienslewering, verryking van die elite, wanbestuur, korrupsie ens.

Myns insiens moes die NP die volgende beginsels onderhandel het en uit ’n posisie van mag geweier het om van hierdie beginsels afstand te doen. Dit kon gedoen word terwyl van apartheid ontslae geraak word om aan almal te wys dat hulle ernstig is ’n verandering te bewerkstellig:

Witmense en/of Afrikaners sou ’n blok setels in die parlement en provinsies kon verkies. Hierdie Afrikanerblok sou ’n veto oor sekere veranderde of nuwe wetgewing hê wat minderheidsregte bedreig.
Afrikaans en Engels sou die enigste twee amptelike tale wees. Ander tale kon in streek of provinsies amptelik wees bv Tshwana in Noordwes en Zoeloe in Natal. Engels mag nie voorkeur kry in enige staatsinstelling bo Afrikaans nie.
Afrikaanse skole en tersiêre instellings sou gevestig word naas tweetalige en Engelse skole en instellings. Geen skool of universiteit se status sou verander word sonder die toestemming van die Afrikaner blok in die parlement nie.
Stadsraadsafbakening sou nie verander word om die ANC se bevoordeel soos wat die ANC in Pretoria gedoen het nie.
Dorps- en straatname kon slegs met konsensus van minderhede verander.
Regstellende aksie sou deur wetgewing beperk word en gedryf word en uitnemende nie-blankes in reeds werkende staats- en ander instellings te inkorporeer.
Staatskorporasies moes verkoop word aan Suid-Afrikaners (geen buitelanders) en hoofde moes deur praktiese ekonomiese beginsels verkies word deur aandeelhouers.
Regstellende aksie sou binne 15 jaar geheel en al uitgefaseer word.
Onwettighede sou nie geduld word nie. Die polisie en geregshowe wat deur kundige wittes bestuur word, sou nie toelaat dat plakkerskampe soos paddastoele verrys nie, miljoene oor landsgrense stroom ens nie.
’n Afrikanervolkstaat sou geïdentifiseer word en met staatsgeld gefinansier word om daardie Afrikaners te akkommodeer wat nie deel van die multikulturele demokrasie wil wees nie. Soos met die Bantoe tuislande, sal die staat jaarliks miljarde rande beskikbaar stel om hier selfregering te bevorder. ’n Enkele stuk grond soos bv die Noord-Kaap word hiervoor opsy gesit. Geen apartheid of uitsetting van swartes word toegelaat nie, maar die grondgebied het sekere konfederale regte insluitend grensbeheer wat oor ’n tydperk van 10 jaar ontwikkel moes word.

Ek hoor baie skeptici wat hierdie voorstelle weglag en verwerp. Die ANC sou dit nooit aanvaar het nie, hoor ek. Party van hierdie eise kon dalk nie slaag nie, maar as 4 of 5 hiervan ingebou is in ’n onderhandelsooreenkoms sou die wittes en Afrikaners nie so neerslagtig, bevrees en ontmagtig gewees het soos vandag nie. Indien die NP-leiers meer ruggraat getoon het, sou die ANC dit moes aanvaar. Ek glo die meeste regerings in die Westerse wêreld sou so ’n kompromis aanvaar het. Dis tog duisend keer beter as apartheid en ’n wit minderheidsregering.

Natuurlik is hierdie argumente nie vandag regtig relevant nie. Die NP het mag oorhandig en die wittes is soos tweederangse burgers in hul eie staat. Die ANC sal vandag nooit enige van hierdie voorstelle oorweeg nie en hulle hoef nie eens nie. Hulle gaan hulself net verder bevoordeel, die magspolitiek gaan verder seëvier soos in ander Afrika state gaan die minderhede onderdruk word. Die enigste werklike krag waaroor die oorblywende wittes beskik is sy geldelike mag met gevolglike druk op die staat en die geregshowe (hoewel hierdie moontlik op die lange duur maar ook ’n rubberstempel vir die regerende party sal word soos in Zimbabwe).

Afrikaners is op hulself aangewese om hulself te organiseer in selfverdedigingseenhede (plaasboere het reeds begin) en die speel van die magspolitiek. Dit beteken dat ons Afrika se magspolitiek moet speel en nie terugstaan en die minste probeer wees nie. Om moet die lui, slegte staatsamptenare moeg maak om diens te kry, ons moet die howe gebruik (solank ons kan), ons moet ons Afrikaner pers en sakemanne ompraat om iets groots vir die Afrikaner te doen bv die stig van uitnemende private skole oor die land of ’n Afrikaanse universiteit in Oudtshoorn. Ons moet die bruin mense (ongelukkig tans ’n minderheid van hulle) wat Afrikaners wil wees met ons saamneem om te wys ons is nie rassiste nie. Ons moet die regering wys Orania kan werk deur hulle te ondersteun en te maak werk eerder as om vir daardie mense te lag of belaglik te maak soos baie Afrikaners wat nog nie daar was nie doen. Begin met die bou van ’n reuse uitnemende kosskool vir Afrikaners daar en rig ’n groot ouetehuis daar op met Afrikanergeld. Is dit nie beter as om ons ou mense wat in Sunnyside/Arcadia rondloop tussen Nigeriese druglords te los nie?

Kom ons wees kreatief.

mobile roulette free bonus

Volksvryheid bepaal individuele vryheid

Ferdi Greyling, rubriekskrywer van Beeld, se vergelyking van Roelf Meyer se onderhandeling (oorgawe?) van die vroeë negentigerjare met Pieter Mulder se aanvaarding van die adjunkministerskap as vorme van akkomodasie teenoor “die werklikheid van die dag” is nie geldig nie.

Meyer het in die vroeë negentigerjare gehandel as ampsdraer van ‘n soewereine staat met ‘n weermag, intelligensiediens, polisiediens, ens. Hy het ‘n mandaat van die destydse kabinet gehad om te “onderhandel”, nie om geheel en al inskiklik teenoor die ANC se eise te wees nie. Die feit dat selfs Cyril Ramaphose gemeen het dat Meyer te veel toegegee het om agterna so joviaal en vrolik te voel, is myns insiens verdoemend.

Hierteenoor bevind Pieter Mulder – asook elke ander Afrikaner – homself vandag in ‘n posisie van volslae magteloosheid teenoor die ANC “wat gaan regeer totdat Jesus kom” (in die gevleuelde woorde van president Zuma). Die situasie is dus vandag radikaal anders as in die tyd van Meyer en De Klerk toe “die werklikheid van die dag” veel gunstiger was om die land in ‘n ander baan te plaas as dié wat in Afrikalande sedert die laat vyftigerjare geld.

Selfs onder benouende omstandighede is dit moontlik om vryheid na te streef en van ‘n beter toekoms te droom. Kort ná die neerlaag van 1902 het Afrikaners besluit om Afrikaans te ontwikkel en is die Akademie in 1909 gestig. Volgens Pieter Kapp in “Draer van ‘n droom” het daardie besluit saamgehang met die groot debat oor selfregering wat in 1910 verwesenlik is.

Ferdi Greyling se “realpolitik” behels die aanvaarding van ‘n onaangename en ongewenste werklikheid, ‘n onvryheid wat met mooiklinkende begrippe soos “demokrasie” en “individuele regte” opgevysel word.

Nie net is die vervolging van minderhede in Afrika (Oeganda, Rwanda, Nigerië, Angola, Zimbabwe, ens.) ‘n gegewe wat ons moet verreken nie, maar minderheidsregte en die selbeskikking van nasionale minderhede is brandende kwessies by die Verenigde Nasies en die res van die internasionale gemeenskap.

Die huidige grondwetlike orde het volledig misluk. Dit kan nie ons veiligheid, taal- en kultuurregte, asook omgewingsekerheid waarborg nie, wat nog te sê ons individuele regte waaroor regters soos Hlope of Motata uitspraak mag lewer.

Al wat vir ons oorbly is, hetsy emigrasie, hetsy Afrikaneronafhanklikheid in ‘n eie vaderland – presies dít waarvoor Pieter Mulder en die Vryheidsfront Plus staan. Indien die Swazi’s, Tswanas en Sotho’s van Lesotho op hul eie “tuislande” geregtig is, waarom nie ook die Afrikaner nie?

Vanaf 1945 tot nou, het die aantal lidlande van die Verenigde Nasies vanaf 51 tot 192 toegeneem. Dit sê vir ons dat individuele vryheid van volksvryheid afhang.

насосной станции

Roelfie ontbloot

Mnr. Roelf Meyer skryf in Rapport 20091212 “Ons was met die rug teen die muur” en nooi die lesewrs dan om te debatteer. Dit is onduidelik wie die “ons” is. Die bedoeling is seker die NP. Maar, dan verklaar drie oudministers van die NP – Delport, Venter en Fourie – dat hulle op ’n gegewe stadium van die onderhandelinge tot die besef gekom het dat “Roelf Meyer ons aan die ANC uitverkoop het!”.

Roelf vra “hoe sou dit gewees het as ons nie gedoen het wat gedoen is nie”. Wel, so ’n argument is onbewese spekulasie. Sou daar bv. meer boere gemartel en doodgemaak gewees het as die 2000 plus sedert 1993? Ek weet nie! En wat van die geweldspiraal en opwaartse kurwe in korrupsie?

Die vraag is nie of daar veranderinge moes kom , al dan nie. Reeds in die tagtigerjare het ek en ander gepleit vir grondwetlike hervorming binne die raamwerk van Arend Lijphart se konsosiatiewe demokrasie. Toe het liewe Roelf knus in die ministersbanke gesit. Die vraag is of die huidige grondwetlike bestel die antwoord is op die veelvolkige aard van die SA-bevolking?

Om die debat minder filosofies en meer konkreet te maak, wil ek ’n paar beweringe neerpen, wat as vrae op beantwoording wag:

· Dat dit ’n wanperspeisie is dat die huidige grondwet van SA minderheidsregte afdoende beskerm. Wat het van die Volkstaatsraad geword en watter effek het die Kommissie vir Gemeenskapsregte oor 6 jaar onder ANC-voorsitterskap gehad?

· Dat die reeds verworwe status van Afrikaans, soos verskans in die 1993 grondwet, in die 1996 grondwet weggelaat is. Hoekom?

· Dat die gelykheidsklousile (a.9) sodanig beperk word dat voorsiening gemaak word vir werkreservering (affirmative action) en wel te dien effekte dat honderde duisende Afrikaners in dispora leef.

· Dat alle partye – vanaf die regste VF+ tot die linkse SAKP – in terme van een en dieselfde grondwet die land kan regeer. Wat is dan die betekenis van die grondwet?

· Dat met die sertifisering van die 1996 grondwet hoofregter Shascalson verklaar het dat die 34 grondwetlike beginsels nooit weer in grondwetlike wysiginge te berde gebring kan word nie. Wat is dan die waarde van politieke onderhandeling?

· Dat die reg op selfbeskikking nie as deel van die handves van regte ingesluit is nie, maar onder ander bepalinge as artikel 235 bestaan. Hoekom?

Roelf voer geweld aan as faktor waarom die NP met hulle rue teen die muur gestaan het. Is dit vergesog om te verklaar dat die regering-van-die-dag nie die swaarmag effektief gebruik om openbare orde te handhaaf nie? Is dit tipologies van ’n falende staat en wat kan daaromtrent genoem word?

Hy blameer Afrikaners wat nie meer soos Anton Roepert nuwe groot ondernemings skep nie. Is dit nie juis ’n afdoende argument dat sakemanne nie vertroue in die ekonomiese toekoms van SA het nie en dus landuit gaan?

Wat die grondwet betref is daar nog tientalle probleme waarop ek in my artikel op die Praag-webwerf (praag.co.za) uitgewy het en waarop ek nie nou ruimte het om op in te gaan nie.

Vanuit ’n etiese standpunt moet Roelfie maar liewer bely dat hy en die NP die “pot misgesit het” en ons met die gemors gelaat het.