Onthullings dat twee Suid-Afrikaners na bewering die sokkerliggaam FIFA met 120 miljoen rand omgekoop het sodat Suid-Afrika die Wêreldbeker sokkertoernooi in 2010 kon aanbied, het “Madiba-koors” waarskynlik vir goed laat verdamp.
Die kantoor van die Amerikaanse prokureur-generaal sê die twee Suid-Afrikaners het FIFA amptenare omgekoop om stemme vir die 2010-bod te bekom.
Dit blyk dat die swart sokkeradministrateur, Jack Warner, met die FBI saamgewerk het om die name van korrupte amptenare te oorhandig. Warner het die tronk in Trinidad intussen verlaat omdat hy “ongesteld” is.
Hy het gesê dis jammer dat net mense van die Derde Wêreld geteiken word.
Dit is nie bekend wie die twee Suid-Afrikaanse amptenare is nie.
Danny Jordaan, die uitvoerende hoof van SAFA, die Suid-Afrikaanse sokkervereniging, wat nou betrokke was by die bod, is stom oor die onthullings. Hy is intussen verkies tot burgemeester van die Nelson Mandela Metro.
Suid-Afrikaners en die wêreld is vertel dat die land die bod gewen om die Wêreldbekertoernooi aan te bied omdat algar so ‘n bewondering vir Nelson Mandela koester. Toe nie.
Die Suid-Afrikaanse regering het intussen aantygings ontken van reuse bedrae omkoopgeld wat betaal is om 2010 se Wêreldbeker-sokkertoernooi vir Suid-Afrika te verseker.
Die minister in die presidensie, Jeff Radebe, het in Kaapstad aan verslaggewers gesê Suid-Afrika het ná die toernooi ‘n skoon ouditverslag van Ernst en Young ontvang.
Hy het gesê daar was nooit enige aanduiding dat enigiets verdags in Suid-Afrika plaasgevind het nie.
Radebe was destyds self lid van die plaaslike reëlingskomitee.
Die ekonoom, Mike Schussler, het aan RSG gesê die opvatting dat die land gesien kan word as een wat bereid is om mense om te koop om dinge gedoen te kry, kan dalk potensiële beleggers bekommerd maak.
Hy sê die Wêreldbeker self het positiewe publisiteit geskep.
Die regering sê hy het 36 miljard rand bestee om die toernooi aan te bied.
Opposisiepartye in Port Elizabeth het ooreengekom om die spesiale metroraadvergadering waarop die Sokkervereniging se president, Danny Jordaan, as nuutverkose burgemeester aangewys word, te boikot.
Jordaan moes kort ná die vergadering Switserland toe vlieg vir “SAFA-sake”.
Die uitgewer, Pan McMillan, sal glo die opvolg van oudpresident Nelson Mandela se boek, Long Walk to Freedom publiseer. Die sal aanstaande jaar die lig sien.
Mandela, wat voorgehou is as die skrywer van Long Walk to Freedom, se spookskrywer is die voormalige Time-redakteur, Richard Stengel.
Vir byna drie jaar het Stengel saam met Mandela geëet, gereis en geleef om op sy outobiografie te skryf.
Stengel sê hy het neergepen wat Mandela “hardop gedink het”, maar kennelik was die doel van die boek om ‘n bepaalde Amerikaanse agenda in Mandela se “eie woorde” te klee.
Die uitgewer beweer nou dit was altyd die oud-terroris se bedoeling om ‘n volledige weergawe van sy tyd as President te publiseer. Die argiewe van die Nelson Mandelastigting bevat glo ‘n persoonlik geskrewe weergawe van die boek.
Pan McMillan sê Mandela se weduwee, Graca Machel, wou sy wense vervul om die opvolg te voltooi.
Die boek gee glo die swart tronkvoël se perspektief op die eerste demokraties verkose regering.
Dit is nie bekend wie die redigering van die geskrewe manuskrip sal behartig nie, nog ‘n aanduiding dat lesers weer die produk van ‘n skaduagtige manipulasie kan verwag.
Het door kinderen gemaakte beeld van Nelson Mandela is afgelopen nacht afgebrand. Journalist Patrick Dorder plaatste er een foto van op zijn Facebookpagina. Het beeld was vrijdag in opspraak geraakt toen Iwan Leeuwin, fractievoorzitter van GroenLinks in Amsterdam Zuidoost, verontwaardigd de opening van het Nelson Mandelapark verliet omdat hij het beeld aanstootgevend vond. Volgens hem leek het teveel op een Zwarte Piet.
Bottels wyn en kombuisvoorskote met die gesig en naam van Nelson Mandela is maar ‘n paar van die kommersiële voordele vir die Suid-Afrikaanse handelsmerk.
Maar die familietwis oor sy “nalatenskap” – lees geld – ná sy afsterwe Donderdag op die ouderdom van 95, is ook nog lank nie verby nie.
Op die spel is die erfporsies van Mandela se meer as 30 kinders, kleinkinders en agterkleinkinders. Die meeste probeer reeds om die Mandelanaam en -beeld te gebruik om alles van klere tot die werklikheids-TV te bemark.
Die ander wedloop is om die beheer van die politieke Mandelanalatenskap tussen die regerende African National Congress en die Nelson Mandela-stigting wat sy breër boodskap wil aanwend.
Vir die ANC en DA is Mandela se reputasie as ‘n anti-apartheid held die moeite werd om stemme vir die komende jaar te werf.
Vir die Stigiting is dit ‘n Anglo-Amerikaanse bemarkingsprojek waar die ondersteuners hoop “nie-rassigheid” kan hulle invloed in die wêreld waarborg.
Verskeie Suid-Afrikaanse handelsmerkkenners meen nogtans die beskerming van die Mandela-handelsmerk gaan bykans onmoontlik wees.
In die oordrewe sug van rolspelers om dit te kommersialiseer of uit te buit, is die risiko duidelik dat die Xhosa se beeld dit nie gaan oorleef nie.
Volgens ‘n beëdigde verklaring deur advokaat George Bizos het die twee dogters , Makaziwe Mandela en Zenani Dlamini, probeer om beheer van die belangrikste Mandela Trust sedert 2005 oor te neem en uiteindelik trustees geword sonder Mandela se goedkeuring.
Mandela was briesend toe hy uitgevind het wat die dogters gedoen het, het Bizos en die ander medewerkers gesê in die verklaring .
‘n Gedeelte van die inkomste van die Stigting se 46664 klereversameling – vernoem na Mandela se gevangenenommer op Robbeneiland – en die kunswerke gaan om te betaal vir familielede se opvoeding, volgens Bizos .
Maar ‘n paar familielede het gevra vir ‘n enkelbedrag betaling van 12 miljoen rand, het hy bygevoeg .
Mandela se kinders, veral die oudste dogter Makaziwe Mandela is duidelik daarop uit om die Stigting vir persoonlike doeleindes aan te wend.
“Dit is ons s’n, waarop ons geregtig is,” het sy aan die Financial Times in April gesê.
Die Nelson Mandela-stigting beskik oor die kopiereg van verskeie handelsmerke vir Mandela.
Daar is ten minste 40 maatskappye amptelik by die Suid-Afrikaanse regering geregistreer wat gebruik maak van die Mandelanaam . Die maatskappye het nie ‘n skakel na óf Nelson Mandela, enige van sy familielede of enige geografiese gebied wat die Mandelanaam gebruik nie.
Die lys sluit in die Gandhi-Mandela Verpleegkunde Akademie, Mandela Truck Shuttle Services, Mama Mandela Marketing Company, Dankie Mandela toiletware en Mandela se Shed, ‘n restaurant.
“Madiba” word gebruik deur meer as 140 geregistreerde maatskappye , insluitend Madiba Truck Stop, Madiba Wines, Madiba se Driving School, Madiba-hoenders , Madiba Kontant en Madiba Drankwinkel .
Duidelik dink die Stigting, op eg-Amerikaanse trant, dat hulle ‘n paar sake gaan maak in die toekoms om die handelsmerk vir eie gewin uit te buit.
Mandela “behoort aan die ANC en aan die hele land,” het ANC-woordvoerder Jackson Mthembu egter vroeër aan die Sunday Times koerant gesê.
Daar gaan dus ‘n geveg oor die inkomste wees wat ‘n paar uit die naam sal wil wurg, een wat die politieke geveg oor sy nalentskap gerieflik mag uitskakel. Die hoop beskaam nie.
Onlangs het ‘n biografie uit die pen van die Amerikaanse Jood, Alan Wieder, verskyn met die titel Ruth First and Joe Slovo in the war against apartheid (Monthly Review Press). Dit vertel die fassinerende verhaal van hoe twee Litause Jode – eers vanuit Johannesburg maar later vanuit Londen en enkele Afrikastede – ‘n leidende rol in die aanslag op die vorige Afrikanerregering gespeel het. Oor die afgelope 24 uur het ek die boek in een sitting deurgelees en gee graag van my indrukke hier weer.
Oor die algemeen is dit nie polities korrek om na die etnisiteit van Jode te verwys nie, maar in dié geval beklemtoon die skrywer dit reeds in sy voorwoord dat hy aanvanklik in First en Slovo begin belangstel het vanweë sy en hulle gemeenskaplike wortels in Oos-Europa en Joodsheid:
“As I worked on teacher stories between 1999 and 2008, I felt a growing camaraderie with First and Slovo. Both Ruth and Joe’s roots were Eastern European and Jewish, as are mine; both were, at best, non-practicing Jews, as am I; both were, like me, politically left.”
Opsommenderwys kan ‘n mens die boek as ‘n hagiografie of klakkelose huldebetuiging aan Ruth First en Joe Slovo beskryf. Ek was reeds bekend met beide se rol in die sogenaamde “stryd teen apartheid”, maar Wieder onthul sowel hul persoonlike geskiedenissse as hul politieke handelinge, wat vir nogal heelwat nuwe insigte in die treurige verhaal van ons Afrikanerneerlaag sorg. Dit het ook tot my persoonlik gespreek, aangesien my oorlede pa en sy Afrikanervriende in die veertigerjare op die Wits-kampus ‘n vergeefse stryd teen Slovo en Wolpe gestry het – terugskouend gesproke. Aan die einde van sy lewe het hy verbitterd uitgevaar teenoor “die Afrikaner wat soveel kanse gehad het en alles verbrou het” of “aan daardie duiwelse Slovo oorgegee het”. Insgelyks as student aan Wits dertig jaar gelede, het ek heelwat van die linkse, Joodse kultuur waarvan daar in die boek sprake is, meegemaak en selfs die skryfster van die voorwoord, die Nobelpryswenner Nadine Gordimer, een of twee keer toevallig ontmoet. Gordimer is insgelyks van Litaus-Joodse afkoms en was goed bevriend met “daardie wonderlike Slovo’s”, soos sy elders in ‘n koerantonderhoud na Joe en Ruth verwys het.
Joe Slovo is nie eens in Suid-Afrika gebore nie, maar in die dorpie Obelei in Litaue wat destyds onder Russiese invloed was. Die latere kommunistiese leier het eers op die ouderdom van tien saam met sy ma in Suid-Afrika aangeland. Die grootste gros Litause Jode het in die tyd van Paul Kruger in ons land aangekom en ‘n prominente rol in die goudstormloop gespeel. Teen 1914 was daar reeds 40 000 Jode in Suid-Afrika, waarvan die meeste in Johannesburg saamgetrek was. In die vroeë twintigste eeu het tot 20% van dié stad se bevolking uit Jode bestaan, wat tot die spottende benamings “Jewburg” of “Jewhannesburg” aanleiding gegee het.
Volgens Wieder moes Jode uit Litaue padgee as gevolg van toenemende anti-Semitisme ná die sluipmoord op die Russiese tsaar Alexander II. In beide Letland en Litaue het agterna ‘n gevoel teen Jode opgelaai, wat in ghetto’s gewoon het maar nie ekonomies kon oorleef nie en wat dus na ander heenkomes, hetsy in die VSA, hetsy in Suid-Afrika, gesoek het.
In die vroeë 1930s was van die meer gevestigde Jode in Johannesburg welvarend of het, soos Ruth First se ouers Julius en Tilly, tot die middelklas behoort. Nuwe aankomelinge uit Litaue soos die Slovo’s was egter onversorg en soos die skrywer vertel, was dit standaardpraktyk om sulke kinders eers te ontluis alvorens hulle tot skole toegelaat is. Die tienjarige Joe Slovo het geen ander taal as dié van die Oos-Europese ghetto, Jiddisj, gepraat nie. Sy pa is aanvanklik eers per skip Argentinië toe en indien hy daar werk gekry het, sou Suid-Afrika se geskiedenis dalk heel anders daar uitgesien het, want dit sou beteken het dat Joe ook daarheen sou verhuis het. Dalk sou daar nooit ‘n “Freedom Charter” of ‘n Kerkstraatbom gewees het nie, beide synde gebeurtenisse waarby Joe Slovo ‘n sleutelrol gespeel het.
Uit Wieder se opmerkings oor Joodse immigrasie na Johannesburg, lei ‘n mens af dat, benewens Jiddisj, die Joodse geloof, gewoontes en kookkuns, ‘n ander invloedryke ideologie die nuwe aankomelinge vergesel het: die kommunisme. Synde self links en Joods, skroom die skrywer nie om aan te toon watter aktiewe rol die Litause Jode in Johannesburg gespeel het om kommunisme te bevorder nie. Afgesien van die verloopte Afrikaner Bram Fischer en sy vrou Molly, was die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty so te sê ‘n etnies Joodse beweging met ‘n paar swartes en Indiërs wat gekoöpteer is. Dit word natuurlik ook weerspieël in die aangeklaagdes tydens die fameuse Rivonia-verhoor, waarvan die helfte Jode was: Goldberg, Bernstein, Hepple, Wolpe, Kantor en Goldreich.
Hierdie is ‘n dubbele biografie en daarom spring die skrywer heen en weer tussen First en Slovo se verhale. Selfs voor hul ontmoeting op die kampus van die Universiteit van die Witwatersrand, word albei van ‘n vroeë ouderdom af reeds aan kommunisme blootgestel. Ruth First se ouers. Julius en Tilly, was albei oortuigde kommuniste en vandat sy tien jaar oud was, is sy polities bewus gemaak of saamgeneem na vergaderings of betogings toe. Blykbaar het lede van die Kommunisteparty die gewoonte gehad om op die trappies van die Johannesburgse stadsaal pamflette uit te deel en ook toesprake aan verbygangers te maak. Dit was natuurlik in die dae voor die Nasionale Party kommunisme verbied het. Maar selfs die verbod op die Kommunistiese Party het hulle nie gestuit nie, want Slovo, First, Fischer en ander het ‘n nuwe, ondergrondse party in die plek daarvan gestig.
Slovo se ma is vroeg dood, met die gevolg dat sy suster in ‘n weeshuis opgeneem is en hy saam met sy pa van een losieshuis in Doornfontein na ‘n ander moes rondswerf. Hy moes vroeg uitspring om te gaan werk en het sodoende op die fabrieksvloer in die kommunistiese beweging aktief geraak, hoewel ‘n onderwyser hom reeds aan kommunisme voorgestel het en daar in die Joodse losieshuise ook allerlei gesprekke oor sosialisme gewoed het. Hy kry werk by ‘n Joodse firma, Sive Brothers and Karnovsky, maar organiseer sowel die swart as die wit werkers om te staak, in so ‘n mate dat die eienaar hom inroep. Wieder skryf:
“In March 1944, he was called in by one of the company’s owners, Sammy Sive, and informed that he should curtail his political activities and be grateful that he had a job at ‘such a nice Jewish firm.’ Sive explained, ‘At heart we are all communists.’ He told Joe that the firm donated money to Medical Aid for Russia.”
Hierdie stelling deur Sammy Sive verraai vir my iets van die Joodse kultuur van destyds en waaruit die hele anti-apartheidsbeweging ontstaan het: “In ons harte is ons almal kommuniste.” Vir ‘n groot deel van die twintigste eeu het dit nie saak gemaak of ‘n Jood in Suid-Afrika ‘n kapitalis, werker, akademikus, skrywer, boekhouer, vragmotorbestuurder, kleremaker of wat ook al was nie: in sy hart was hy ‘n kommunis, met groot simpatie vir die radikale vleuel wat toenemend deur Joe Slovo en Ruth First gelei is.
Trouens, daar was onlangs in die plaaslike gemeenskapskoerant, The South African Jewish Report, ‘n hele debat oor die verhouding tussen die radikale Jode soos Slovo en die Rivonia-aangeklaagdes, enersyds, en gewone Jode andersyds, waaronder daar seker ook hier en daar konserwatiewes of nie-kommuniste moes wees. Sommige briefskrywers het wel afwysend teenoor Goldreich en ander radikale Jode gestaan; nie soseer vanweë hul rol in Suid-Afrika nie, maar weens hul kritiek jeens Israel en simpatie vir die Palestynse saak. Maar in ‘n hoofartikel het sowel die koerant as die Suid-Afrikaanse Joodse Raad van Afgevaardigdes die rol van radikale Jode in die onlangse Suid-Afrikaanse geskiedenis met trots omhels. Dit wil voorkom asof Suid-Afrikaanse Jode voel dat die aandag op swart figure soos Mandela, Tambo en ander ANC-ampsdraers afbreuk aan hul historiese erfenis en veral dié van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty doen en hulle nie genoegsame erkenning kry vir die rol wat hulle gespeel het om die Nasionale Partybewind omver te werp nie.
Aan die einde van Wieder se boek verwys hy na die hoofrabbi, Cyril Harris, se optrede tydens Joe Slovo se staatsbegrafnis op 15 Januarie 1995. Die feit dat Slovo ‘n ateïs en geen praktiserende Jood was nie, is blykbaar van minder belang as dít waarvoor hy gestaan het:
“The official state funeral followed the day after at Orlando Stadium in Soweto. Forty thousand people crowded into the stadium and there were eulogies from President Mandela; Barney Pityana, who would soon become chairperson of the South African Human Rights Commission; John Gomomo, representing COSATU; and Charles Nqakula from the SACP. Jeremy Cronin recited the Bertolt Brecht poem, “In Praise of Communism.” The crowd inside the stadium was subdued and the speeches were on the whole uninspiring, except, ironically, the formal eulogy by the Chief Rabbi of South Africa, Cyril Harris. The rabbi’s sermon portrayed Joe’s bravery and kindness, concluding with a Jewish proverb, ‘Yes, a resounding yes. The world is a better place, thanks to you, Joe, and your remarkable life.'”
Nadat Slovo vir Suid-Afrika teen Italië in die tweede wêreldoorlog gaan veg het, kon hy aan Wits met ‘n beurs in die regte gaan studeer al het hy nie matriek agter sy naam gehad nie. Hier het sy lewenslange vriendskap met nog ‘n Joodse kommunis, Harold Wolpe, begin en het hy ook uiteindelik met Ruth First afgehaak. First het egter eers ‘n seksuele verhouding met ‘n linkse en ewe invloedryke Indiër, Ismail Meer, gehad. Dit was die dae voor die Ontugwet, asook die Groepsgebiedewet en daarom het ‘n veelrassige kerngroepie gereeld in Meer se woonstel, Kholvad-huis 13, te Markstraat in die middestad van Johannesburg, byeengekom en sosiaal verkeer. Dit is ook by Kholvad-huis waar Nelson Mandela en Joe Slovo mekaar die eerste keer ontmoet het.
Die Franse filosoof Jean Baudrillard het ‘n interessante boekie geskryf, A l’ombre des majorités silencieuces, oftewel “In die skadu van die stille meerderheid”. Selfs in ‘n liberale demokrasie is die “meerderheid” per definisie altyd “stil” terwyl bepaalde mense of groepe altyd namens die meerderheid praat of interpreteer wat die gepeupel kwansuis dink. Soveel te meer was dit nog al die jare die geval in Suid-Afrika, waar veral Joe Slovo en sy vrou Ruth First tydens hul lang verblyf oorsee as die selfaangestelde woordvoerders van Suid-Afrika se swart meerderheid opgetree het.
Joe Slovo en Ruth First
By die lees van hul biografie, is daar ‘n bekende Jiddisje woord wat telkens in my gedagtes opduik en dit is: “goetspa”. Selfs nie eens die Boeremag se ambisieuse staatsgreepplan in Dokument 12 spreek van soveel misplaaste selfvertroue soos Slovo en First se geloof in die revolusie en die uiteindelike militêre oorname van Suid-Afrika nie. Moontlik het die Nasionale Party se kapitulasie by die onderhandelingstafel vir Slovo as ‘n groot teleurstelling gekom, want met die hulp van die destydse Sowjetunie en Oos-Duitsland was hy besig om sy MK-kaders op te lei om uiteindelik die Boere uit Pretoria te verjaag. Hy het kort-kort voorspel dat die oorwinning “net om die draai” was. Hoewel hy in beheer van die ANC se hele terreuroperasie teen Suid-Afrika was, het hy hom kwalik oor sy eie veiligheid bekommer en was hy veral berug vir sy laataandkuiery by medestryders wat as “Joe se roete 66” bekendgestaan het. Hy het ook die gewoonte gehad om met etenstyd op te daag sodat sy gasheer verplig was om hom iets te ete aan te bied. Te eniger tyd kon ‘n agent van die destydse veiligheidsmagte hom in die straat afgemaai het en tog het dit nooit gebeur nie. Weliswaar het Craig Williamson in 1982 die briefbom aan Ruth First in Maputo gerig wat haar dood veroorsaak het, maar Slovo het lustig bomme in Suid-Afrika laat afgaan sonder dat hy ooit die geringste ongemak verduur het.
Uiteraard is Alan Wieder se weergawe van Slovo se terreuraktiwiteite erg eensydig. Selfs die Kerkstraatbom word as ‘n “militêre operasie” beskryf. ‘n Vraag wat by my ontstaan het, is waar die geld om terreur te bedryf vandaan gekom het. Slovo was iets van ‘n linkse stralerjakker en het aanmekaar tussen Londen, Moskou, Beijing en Havana gevlieg, as hy nie in Lusaka, Maputo of Luanda was nie. Dit wil voorkom asof die ANC destyds deur die Anglikaanse Kerk en Swede befonds is, terwyl die Sowjetunie en Oos-Duitsland die SAKP van geld, opleiding en wapens voorsien het. By tye het skeuring tussen die twee organisasies gedreig, maar Slovo het dit altyd reggekry om geskille op te los omdat hy sy “stille meerderheid”, net soos Mandela in die tronk, nodig gehad het.
Wieder se simpatie lê eerder by Ruth as by Joe, want hy beskryf haar as die slimmer marxistiese teoretikus. Sy het ook beter as Slovo geskryf en kon dus die propagandaveldtog in die Britse media volhou terwyl Joe ellelange vergaderings bywoon of in Afrikalande sy rekrute in saamgeflanste kampe gaan toespreek. Hul verhouding word as taamlik stormagtig beskryf en blykbaar het Joe allerlei ander verhoudings met vroue gehad, min of meer met Ruth se instemming. Hulle het egter ook oor politiek geargumenteer en in haar strewe om ‘n universiteitspos in Engeland te bekom, het First ‘n meer gematigde “nieulinkse” Marxisme as Slovo, wat op die beleid van Moskou attent moes wees, aangehang. Voor sy ‘n pos in Maputo tydens die Machel-bewind aanvaar het, het First ongeveer vyf jaar lank in Brittanje aan die Universiteit van Durham klas gegee.
Benewens goetspa, is iets wat Jode van Afrikaners onderskei, kennelik ‘n oormaat selfvertroue en wedersydse bewondering. Oor en oor in die boek word sowel Slovo as First vir hul briljantheid geloof. Geen van die argumente en stellings wat Wieder aanhaal, lyk egter vir my besonder skerpsinnig nie. Min of meer die slimste ding wat Slovo gedoen het, was om in die veertigjare kommunistiese propagandastukke in die swart toilette by fabrieke op te plak, omdat hy geweet het “dat geen selfrespekterende blanke by ‘n swart toilet sou ingaan nie”. Wat hul marxistiese teorieë betref, sou nóg Slovo nóg First in Italië of Frankryk enige aansien onder linkse intellektuele kon verwerf aangesien hulle mank gegaan het aan die soort sofistikasie en voorliefde vir ingewikkelde filosofiese redenasies waarvoor linkses in dié lande wêreldberoemd geword het.
Afrikaners is so onbelangrik dat hulle feitlik nêrens in die boek genoem word nie. Daar word net deurentyd na die “apartheidsregime” as metoniem vir Afrikaners verwys. As De Klerk en Roelf Meyer uiteindelik bes gee nadat Slovo goedgunstiglik tot die sogenaamde “sonsondergangklousule” ingestem het, is dit amper asof dit vooraf só bestem was. Die Slovo’s se dogter Gillian verwys iewers na “die naïewe Afrikanerkultuur van die veld” en ek het nogal gewonder of Joe Slovo of Ruth First ons hoegenaamd as “Suid-Afrikaners” sou erken?
FW de Klerk het tydens die aanvang van die onderhandelings by Kemptonpark gepoog om Joe Slovo daarvan uit te sluit, maar Thabo Mbeki het namens die ANC-SAKP-alliansie die minagtende boodskap oorgedra dat daar sonder Slovo geen onderhandelings sou wees nie. Slovo het korrek ingesien dat De Klerk nie vir enigiets “nee” sou kon sê nie. Sodoende is De Klerk gedwing om nie net die Litauer se leiersrol te erken nie, maar uiteindelik ook die knie voor hom te buig. Hoewel Slovo dikwels van dogmatisme en selfs “Stalinisme” beskuldig is, het hy geblyk baie aanpasbaar in sy sienings as kommunis te wees, afhangend van wie hom mag of geld kon aanbied. Toe Gorbatsjof in Rusland oorneem, is hy oombliklik tot perestroïka bekeer en het selfs ‘n verhoging van Moskou ontvang. Terug in Suid-Afrika, het van sy medestryders soos byvoorbeeld die Kanadese kommunis, John S. Saul, hom daarvan beskuldig dat hy die “revolusie verraai het” deur nie op volskaalse kommunisme in Suid-Afrika aan te dring nie.
Maar soos Sammy Sive in 1944 gesê het, is dit genoeg om “in jou hart ‘n kommunis te wees”. Daar is geen teenstrydigheid tussen kommunisme en kapitalisme nie. Selfs Friedrich Engels, een van die vaders van kommunisme, was ‘n fabriekseienaar. Niemand hoef die myne in Suid-Afrika te nasionaliseer nie, want hulle behoort meesal reeds aan Jode, soos die Oppenheimers of Ivan Glasenberg van Glencore-Xstrata wat eersdaags op die Johannesburgse aandelebeurs gaan noteer.
Lesers van die South African Jewish Report sal ook weet dat daar onlangs ‘n Swart-Joodse kamer van koophandel in Kaapstad tot stand gekom het. Volgens verklarings van die nuwe liggaam, “gaan Jode en swartes voortaan saam-saam die Suid-Afrikaanse ekonomie laat groei”.
Nóg in Slovo se meesterplan vir revolusie, nóg in dié nuwe ekonomiese plan figureer Afrikaners hoegenaamd.
As ‘n mens die groteske Afrikanerneerlaag van die vroeë negentigerjare moes verklaar, sou ek dit in ‘n neutedop só opsom: Afgesien van De Klerk se verraad, wat maar net ‘n uitvloeisel van die omstandighede was (hoewel lees Gustav Venter se uistekende Engelse stuk oor FW!), het ‘n baie klein groepie kommuniste die land kon oorneem danksy:
goeie propaganda wat deur mense soos Ruth First, Nadine Gordimer, Trevor Huddleston en selfs Helen Suzman verseker is;
fondse wat deur Swede, Oos-Duitsland en die Sowjetunie verskaf is;
die Johannesburgse netwerk wat die balie, die sakewêreld en die akademici van Wits ingesluit het en waar “kommunisme in die harte van elkeen” geleef het.
Laasgenoemde punt is belangrik, want die Afrikaner het sedert die ontdekking van goud in 1886 nog nooit ‘n goeie gevoel vir Johannesburg gehad nie. Die Anglo-Boereoorlog het vanweë die Uitlanderpolitiek van Johannesburg ontstaan en koerante soos The Star en die Rand Daily Mail (tans Business Day) was nog altyd op die voorpunt van anti-Afrikaner-oorlogspropaganda of die goedpraat van terreur teen ons. Op ‘n stadium het die Broederbond onder aanvoering van Piet Meyer gedink hulle gaan Johannesburg met behulp van die SAUK en die RAU verower, maar daarvan het dadels gekom. Vandag is daar géén Afrikanerinvloed meer by die SAUK of die Universiteit van Johannesburg nie, hoewel daar nog mense met Afrikaanse vanne bestaan wat soos spoke daar rondswerf. Hulle praat egter die ideologie van Joe Slovo en Ruth First klakkeloos na!
Afrikaners het gedink dat die magsentrum van die land in Pretoria gesetel was, in die burokrasie en in die weermag. Intussen was dit in Johannesburg, die stad waar die Litauers al meer as ‘n eeu lank die septer swaai… Johannesburg is inderdaad die stert wat die hond swaai.
Naspers sanik aanmekaar oor hul “Madiba” en verwar die Afrikaner des te meer. In die boek skemer dit deur dat nóg Joe Slovo nóg Ruth First ‘n hoë dunk van Mandela gehad het en hom bloot as ‘n vermetele swarte gesien het wat nie sy plek ken nie. Uiteindelik was hy maar net die swart gesig van die revolusie; hulle kon net sowel foto’s van die gestorwe Martin Luther King gebruik het.
Na alle waarskynlikheid het Joe Slovo en Ruth First die Freedom Charter geskryf. Teen die tyd dat dit in 1955 by Kliptown aangeneem is, was die kommunistiese egpaar reeds ingeperk en mog nie vergaderings bywoon nie. Joe Slovo het egter op ‘n sinkdak met ‘n verkyker gelê en gekyk hoe die vegadering verloop en was hoogs in sy noppies met die uitkoms.
Die nasionalisering van Afrikanergrond is een van die grondbeginsels van die Freedom Charter.
Ons sal binnekort sien hoe ideoloë vanuit Johannesburg wat nog nooit ‘n mieliepit geplant het nie opruk om alle plaasgrond te gaan nasionaliseer. Sodoende sal die volgende hoofstuk in die Slovo’s se revolusionêre teaterstuk verwesenlik word.
Onder hul groepie uitverkore vriende het immers ook die stigter en direkteur van die Johannesburgse Marktteater, Barney Simon, getel. Dis nie soseer die middele wat saak maak nie, maar die verhaal wat vertel word.
As u belangstel om ‘n lang en gratis uittreksel uit bogaande boek oor Slovo en First te ontvang, stuur ‘n epos aan inlig[by]praag.org met “Slovo” in die onderwerpreël.
Heelwat mense is baie kwaad vir Julius Malema. Dr Pieter Mulder het ‘n klag teen Malema gaan lê by die SAPD. Steve Hofmeyr weier om saam met ons president te braai, omdat die ANC nie vir Malema in die bek wil ruk nie. Dít, en stellig ‘n titseltjie professionele jaloesie. As daar een man is in Suid-Afrika wat besiger is as Steve met die skoner geslag, is dit oom Jacob.
Met respek aan almal wat kwaad is vir Malema, ek dink hulle mis die punt. Kom ons neem dr Mulder as voorbeeld. Alhoewel hy en die VF+ hard probeer, stem minder as 200 000 kiesers vir hulle. Afrikaners is hoogstens louwarm teenoor die VF+.
Mens kan hoegenaamd nie dieselfde sê oor blankes se gevoelens teenoor Malema nie. Louwarm is die meerderheid van ons beslis nié waar dit by Malema kom nie. Inteendeel; die blote noem van Malema se naam in meeste blankes se teenwoordigheid is gewaarborg om hul bloeddruk te verhoog na gevaarlike vlakke. Julius Malema is veel meer effektief as ‘n vormer van blanke menings as wat enige Afrikanerorganisasie of -party ooit kan wees.
So tien, vyftien jaar terug was meeste van hierdie einste blankes egter ironies genoeg meegevoer deur die gees van euforie wat saam met die aankoms van die sogenaamde reënboognasie gekom het. Menige blanke het ‘n nattigheid in die oog gekry toe die voormalige saboteur – aan sommiges as Madiba bekend – François Pienaar se nommer-6-trui aangetrek het daardie dag op Ellispark. Die hagiografieë en lofsingery in die liberale pers aan Mandela en al wat ‘n ander middelmatigheid in die ANC was, byvoorbeeld Oliver Tambo, het hiertoe bygedra.
Ons blankes het onsself probeer oortuig dat Suid-Afrika op ‘n manier anders sou wees. Die pers, gelei deur ANC-rasieleiers soos Mad Max du Preez, het ons dag ná dag vertel welke wonderwerk die NSA kwansuis sou wees, en baie van ons het geglo dat ons tog ánders was. Ons het gerieflikheidshalwe die oorweldigende getuienis van bykans elke land noord van ons grense geïgnoreer.
Malema het hierdie illusie nekom gedraai. Hy is die argetipe van die Afrika-politikus: onnosel, opruiend, gierig, korrup, noem maar op. Malema sien homself skynbaar as ‘n Struggle-held, al het die Struggle verander in ‘n struggle vir tenders en geleenthede om die belastingbetaler te plunder. Hy is weliswaar ‘n opruier par excellence. Hierin is hy weliswaar suksesvol. Ten spyte van sy akademiese prestasies (aldan nie), is dit nie slegs die ongewaste swart massas wat Malema vir ‘n held aansien nie, maar ook die intellektuele onder die jong swartes. Malema het byvoorbeeld sy nuutste haatspraak teen blankes voor ‘n studentegehoor gepleeg, een wat hom luid toegejuig het.
Malema is egter sowat dertig jaar te laat om die swart massas te bevry. Hulle het reeds hulle Oehoeroe, maar is skynbaar steeds nie tevrede nie, want hulle gooi steeds klippe en brand steeds biblioteke af. Daar is wel diegene wat in die proses is om deur Malema bevry te word. Die geweldige ironie is dat daardie bevrydes blankes is. In ‘n klassieke geval van die wet van onbedoelde uitkomstes, is Malema besig om die oorblywende reënboognasie-illusies, dié wat nog kon staande bly in die aangesig van ongebreidelde misdaad, verval, korrupsie en wanbestuur, te vernietig – by blankes, van alle mense!
Malema is besig om blankes te bevry van ons wanpersepsies, van ons illusies, van ons gebrek aan realisme oor hoe dinge in Afrika werk. Ek sê dit al lankal: elke keer as Malema sy mond oopmaak, genees hy nóg 1 000 blankes van hulle geestesongesteldheid bekend as liberalisme. Dit is slegs die agtergelatenes, rubriekskrywers vir Rapport, onder andere, wat steeds ‘n wanhopige dog verlore stryd voer teen die gees van realisme wat Malema bykans op eie houtjie onder blankes kom vestig het.
Ek sien hierdie nuwe gees van realisme (asook Malema self) as ‘n uiters positiewe verwikkeling. Realisme is ‘n voorvereiste vir daadwerklike probleemoplossing. Omdat blankes deur Malema bevry is van ons illusies dat Suid-Afrika en die ANC op ‘n manier anders sou wees as enige ander Afrika-piesangrepubliek, kan ons nou meer realistiese planne begin maak as om ons hoop te vestig op die fundamenteel onwerkbare reënboognasie. Malema het op eie houtjie vermag wat al die blanke organisasies wat al vir jare lank probeer om blankes attent te maak op die realiteite, nie kon regkry nie.
Viva Julius Malema, die bevryder van die blanke!
Lees ook ander artikels op Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.
Oud-president Nelson Mandela het blykbaar sy jare in die gevangenis oorleef danksy die feit dat hy voortdurend aan Michael Jackson gedink het. Hy het tydens ‘n ekslusiewe onderhoud met 'n Deense tydskrif in 2005 gesê die wit swartikoon bly vir hom steeds ‘n inspirasie.
“As ‘n mens agter tralies sit, dan vind ‘n mens krag op enige manier,” het die afgetrede president gesê. “Persoonlik het ek my krag van Michael Jackson geput.”
Madiba se emosionele krag het gekom daarvan om Jackson se plateloopbaan te volg. “Dit het baie moed geverg om die Jackson Five te los en ‘n sololoopbaan te begin, “ het hy gesê. “Ek het by myself gedink, as hy die moed het om dit te doen, kan ek ook die wil hê om aan te gaan.”
As hy nie aan Michael Jackson dink nie, dink Mandela aan Martha Stewart en put krag uit haar lewe. Jackson het in 1999 'n skenking aan die Nelson Mandelakinderfonds gemaak en in ruil daarvoor 'n toekenning ontvang.
Jackson is Donderdag op die ouderdom van 50 aan 'n hartaanval oorlede.
Tydens Jackson se hofsaak wat gevolg het op verskeie klagtes van molestering, het hy destyds in 'n radio-onderhoud met eerwaarde Jesse Jackson gesê hy het krag uit twee swart mense se verhale geput, naamlik dié van Mandela en Mohammed Ali.
Albei mans was volgens Jackson onskuldig aangekla net soos hy.
