praag.co.za

Tag: terroris

  • Brief: Enkele opmerkings oor Jakes Gerwel se nalatenskap

    Brief: Enkele opmerkings oor Jakes Gerwel se nalatenskap

    Op 13 deser het ek op die ondergenoemde artikel van Melt Myburgh gereageer deur my opmerkings na LitNet te stuur. Hierdie teks is egter nie gepubliseer nie. Ek stuur dit dus hiermee na Praag vir moontlike publikasie. Ek het die teks intussen met verdere inligting aangevul, wat ná die oorspronklike teks volg.

    oo0oo

    Melt Myburgh se artikel, “Jakes Gerwel se soet nalatenskap vir Afrikaans” (LitNet 9.07.2020), is in deurslaggewende opsigte selektief oor Jakes Gerwel (1946-2012). Aanvullende inligting kan ‘n meer realistiese beeld tot gevolg hê.

    Ek het vir Gerwel geken. Oor sy marxistiese oortuigings was hy uitgesproke. Sy doktorale proefskrif was “deeply influenced by two contrasting strains of progressive thought, Black Consciousness writing and Marxist theory and literary criticism” (John Higgins, Academic freedom in a democratic South Africa, Johannesburg: Wits University Press, 2013, p 227). In ‘n onderhoud in Augustus 2012 het Gerwel gesê: “For me Marx’s thinking still provides the best analytical tools for understanding societies in conflict, societies of inequality, and societies seeking change” (241). Ook: “Clearly understanding the world is an important form of changing the world and Marx himself is an exemplar of that” (249).

    Toe Gerwel die rektor van die Universiteit Wes-Kaapland (UWK) was (1987-1994), was Jaap Durand ‘n vise-rektor. In sy outobiografie skryf Durand: “Met sy aanstelling as rektor het hy [Gerwel] sy besonderse intellektuele vermoëns ingespan om die UWK bekend te maak as ‘the intellectual home of the left’” (Jaap Durand, Protesstem: Oomblikke van herinnering, Wellington: Bybelkor, 2016, p 191). Met ander woorde, Gerwel wou die universiteit transformeer in ‘n verlenging van sy eie politieke oortuigings. Dit druis lynreg in teen akademiese vryheid, waarvolgens ‘n universiteit soos ‘n markplein moet wees waar die vrye uitruiling van idees nie net moontlik is nie, maar ook aangemoedig word.

    Durand skryf; “Jakes het die daaglikse administrasie van die universiteit, insluitende die bouprogram, aan my oorgelaat” (191). Wat het Gerwel as rektor dan gedoen? Hy het hom by voorkeur met die politiek besig gehou. Durand verwys onder meer na twee buitelandse reise wat hy en Gerwel onderneem het: na Lusaka in Zambië in 1986 en Dakar in Senegal in 1987; in albei gevalle om gesprek met lede van die ANC te voer. Hulle vernaamste kontakpersoon in die ANC was Thabo Mbeki. “Ons het nagte om met hom gesels en na video’s gekyk wat in Suid-Afrika verbode was” (191). Gerwel en Durand het in 1990 ook ‘n besoek aan Rusland gebring. Wie het die reis- en verblyfkoste vir hierdie buitelandse reise betaal? Die antwoord is: die UWK, dus eintlik die “apartheidsregime”. Hieromtrent is daar geen rwyfel nie. Durand noem daardie reise “besonderse geleenthede wat ek deur die universiteit se bemiddeling beleef het” (190). By geleentheid het Gerwel Fidel Castro se Kuba gesoek. By sy terugkeer het Gerwel gesê dat hy nie sou omgee om daar te woon nie.

    Die subsidiëring van Gerwel se politieke aktiwiteite deur die “apartheidsregime” strek verder. Ton Vosloo vertel in sy outobiografie dat hy Gerwel destyds dikwels op lughawens in die buiteland raakgeloop het. “Eers baie later sou ek uitvind Jakes was so in die stilligheid ‘n koerier van die ANC, met boodskappe na kamerade in die buiteland” (Ton Vosloo, Oor grense: ‘n Lewe in die media in ‘n tyd van verandering, Jeppestown: Jonathan Ball, 2018, Amazon Kindle 3608). Ek dink dit was immoreel om van die UWK of NP-regering te verwag om uitgawes verbonde aan die politieke bedrywighede van Gerwel en Durand te dra. Maar dit toon aan die mate waarin die NP-regering universitêre outonomie eerbiedig het; iets wat sedert 1994 glad nie meer bestaan nie. Selfs Durand erken: “Die [NP-]regering het sover moontlik die indruk probeer skep dat hulle aan die UWK ‘n sekere mate van onafhanklikheid gun en dat hulle nie sonder meer sou inmeng met die besluite van die Universiteitsraad oor die algemene rigting wat die universiteit moet inslaan nie” (121).

    Sedert 1994 bestaan daar plaaslik bloedweinig akademiese vryheid. Vóór 1994 het dosente dikwels luidkeels op akademiese vryheid aangedring. Net soos Afrikaansdosente deesdae ‘n gewoonte daarvan maak om nie vir Afrikaans in die bres te tree nie, lyk dit asof (feitlik) alle dosente gelate aanvaar dat akademiese vryheid iets van die verlede is. Sedert 1994 het die regering universitêre outonomie doelbewus vernietig. Universiteite word openlik met die opskorting van hulle staatsubsidies afgedreig as hulle dit sou waag om nie regeringsbevele uit te voer nie. Anders as voorheen is daar by geen universiteit sprake van daadwerklike verset teen hierdie wantoestand nie.

    ‘n Groot leemte in Myburgh se artikel is ‘n gebrek aan duidelikheid oor Gerwel se rol in Afrikaans. Voordat Gerwel die rektor geword het, was hy ampshalwe ‘n Afrikaansdosent. Weens sy preokkupasie met revolusionêre ANC/SAKP-politiek het hy hom egter nie geroepe gevoel om juis (of spesifiek) Afrikaansletterkunde (of -taalkunde) te doseer nie. In sy eie woorde: “I was teaching Sociology of Literature” (Higgins 250). Sy amptelike gebrek aan doseerentoesiasme vir Afrikaans as sodanig volg uit sy ideologiese verknogtheid aan die ANC/SAKP. Hy sê: “I think if the ANC had come to power through a revolutionary seizure of power, we probably only would have had English as an official language” (Higgins 240). Met die erkenning van elf amptelike tale het die ANC met ‘n draai bereik wat hy wou hê, naamlik dat Engels sedert 1994 in die praktyk as eintlik die enigste amptelike taal funksioneer.

    Die skade wat Gerwel Afrikaans aangedoen het, strek veel verder. Weens sy verknogtheid aan die ANC/SAKP wou hy die UWK, wat in 1960 as ‘n etniese universiteit vir bruin mense tot stand gekom het, transformeer in ‘n universiteit vir by uitstek die meerderheid Suid-Afrikaners, dus swart studente. Swart studente, selfs diegene sonder matrikulasievrystelling/universiteitstoelating is aangemoedig om na die UWK te kom. Hulle koms het nie sonder (sterk) weerstand uit bruin geledere geskied nie. Swart studente was spoedig in die meerderheid op die kampus en het daarop aangedring dat onderrig uitsluitlik in Engels verskaf moet word, terwyl die UWK tradisioneel ‘n oorwegend Afrikaansmedium universiteit was. Ooreenkomstig die wens van die ANC/SAKP is aan hierdie eis toegegee.

    Die feit dat die UWK deesdae uitsluitlik ‘n Engelse universiteit is, is by uitstek aan die ywer van Gerwel en Durand te wyte. Die verantwoordelikheid vir die verskaffing van Afrikaansmediumonderrig aan bruin studente is sodoende op die Universiteit Stellenbosch (US) afgeskuif. Die US het graag bruin en veral swart studente toegelaat maar sy verantwoordelikheid kragtens Jan Marais se stigtingsvoorwaarde, naamlik dat Afrikaans nie ‘n mindere plek as Engels mag beklee nie, is al hoe meer geïgnoreer. Anders as voorheen is nóg die UWK nóg die US deesdae bastions van Afrikaans.

    Tereg word in Myburgh se artikel gewag gemaak van Gerwel se gebruik van die woord soomloos. Ek het Gerwel se aandag op die foutiewe gebruik van die woord gevestig. Teen die einde van sy lewe het hy van naatloos gepraat. Daar is dikwels teenstrydighede in wat iemand enersyds amptelik en andersyds in sy privaat of persoonlike hoedanigheid doen. Afrikaanssprekendes wat Engels as hulle huistaal verkies het, soos Adam Small en Franklin Sonn, het Gerwel verkwalik omdat hy, anders as hulle, sy kinders Afrikaans grootgemaak en hulle onderrig aan Afrikaanse skole toevertrou het. In daardie opsig het Gerwel nie toegelaat dat sy liefde vir sy moedertaal deur sy politiek verdun word nie. Hy was ook ten gunste van die behoud van twee van die vyf Afrikaanse universiteite, al het hy in hierdie opsig self so ‘n slegte voorbeeld by die UWK gestel.

    Daar is gesê dat Gerwel in sy laaste jare spyt was dat hy die leiding geneem het om die UWK in ‘n eentalig Engelse instansie te transformeer. Berou het te laat gekom. Dit lyk asof die skade wat Afrikaans gely het, nie ongedaan gemaak kan word nie.

    oo0oo

    Ek maak van hierdie geleentheid gebruik om die bostaande teks soos volg aan te vul.

    Die UWK het die voorreg gehad om vir Andries de Kock (1930-1999) meer as twee dekades lank as universiteitsbibliotekaris te hê. Hy was ‘n mens van onbesproke karakter en voortreflike professionaliteit. De Kock het in 1990 afgetree. Leon Lemmer het by ‘n vorige geleentheid na hom verwys: “Oor etniese logika, ter huldiging van Andries” (Praag 4.08.2018). Sowel Gerwel as Durand het vir De Kock geken; nie net toe hulle in die rektoraat gedien het nie, maar ook vóór dit toe hulle UWK-dosente was. Gerwel se vrou, Phoebe, het ‘n aantal jare as assistente in die UWK-biblioteek gewerk. Ek dink sy behoort net die hoogste respek vir De Kock te hê.

    Durand se vrou was ook in diens van die UWK-biblioteek, maar nie soos mev Gerwel in die hoofbiblioteek nie. Randu Durand was die bibliotekaresse in die Teologiebiblioteek. In sy outobiografie noem Jaap Durand dat sy vrou ‘n “besonderse verhouding met die studente opgebou” het (p 148). Die studente het “hulle dikwels tot haar gewend … onder meer om skuiling in die biblioteek te soek” (149). Die studente waarna verwys word, is mense wat hulle aan misdadige gedrag op die kampus skuldig gemaak het, bv die uitgooi van ruite met klippe. Mev Durand het haar aan regsverydeling skuldig gemaak deur hierdie studente teen arrestasie deur die veiligheidsmagte te beskerm. Vir hierdie doel het sy die geriewe van die Teologiebiblioteek misbruik. Dit spreek vanself dat dit nie ‘n biblioteekfunksie is om die veroordeling van misdadigers te voorkom nie.

    Een van die gevolge van die Soweto-opstand was dat 1976 ontaard het in ‘n buitengewoon gewelddadige jaar op die UWK-kampus. “Aan die einde van 1976 is Randu ewe hoflik in kennis gestel dat haar pos in die biblioteek afgeskaf is” (149). Hiervoor verwyt Jaap Durand vir “die baie konserwatiewe hoofbibliotekaris, ‘n sekere mnr De Kock” (149). Durand se grief het ‘n naloop gehad. Kort nadat De Kock afgetree het en Gerwel en Durand onderskeidelik die rektor en ‘n viserektor was, het Gerwel die UWK-biblioteekpersoneel na sy kantoor ontbied. ‘n Mens sou dink dat Gerwel dit andersom sou doen, dat hy na die hoofbiblioteek sou gaan as hy die personeel wou toespreek, maar dit sou nie so duidelik getoon het wie baas op die kampus is nie.

    Gerwel het toe teen De Kock uitgevaar; nie omdat daar enige beswaar teen sy uitmuntende professionaliteit was nie, maar bloot omdat De Kock nie Gerwel en Durand se buitensporige entoesiasme vir die ANC/SAKP onderskryf het nie. ‘n Meer konserwatiewe of behoudende politieke ingesteldheid as sy eie is nie deur Gerwel geduld nie. Die UWK moes immers in “the intellectual home of the left” getransformeer word. Ek beskou daardie byeenkoms as uiters verwerplike kleingeestigheid van Gerwel. Dit toon duidelik dat dit vir Gerwel en Durand in die eerste plek eerder om revolusionêre politiek as akademiese oorwegings gegaan het. ‘n Biblioteek wat doeltreffend funksioneer is ‘n onontbeerlike bate op enige universiteitskampus, maar dit was in hierdie geval klaarblyklik van sekondêre belang.

    Maar Gerwel se misbruik van die UWK vir nie-akademiese en spesifiek pro-ANC/SAKP-bedrywighede strek verder. Onkoste vir politieke doeleindes, gedebiteer teen die UWK, is nie ontsien nie. ‘n Opgeleide terroris, die marxis Jeremy Vearey, vertel in sy boek, Jeremy vannie Elsies (Kaapstad: Tafelberg, 2018), van sy en ander ANC-kamerade se vrylating van Robbeneiland op 9 Junie 1990; ‘n gevolg van FW de Klerk se dwase toespraak op 2 Februarie 1990. “Professor Jakes Gerwel se seremonie ‘n paar dae later vir al agt en twintig van ons in die Universiteit van Wes-Kaapland se hoofsaal was ‘n statige affêring, kompleet met ANC-leiers wat met protokolbelaaide aplomb voorgestel is as verteenwoordigers van die ‘government in waiting’. Daar was wel slagspreuke van ‘Viva ANC’ en strydliedere wat my aan die ou UWK-hoofsaal se massavergaderings herinner het, maar dit was nou baie bedaarder en formeel. Dis ‘n nuwe revolusionêre era dié, die leierskap het geland en hulle is in beheer. Dinge word nou anders as waaraan ek gewoon was, gedoen” (Kindle 1605).

    Dít was die situasie in 1990 op die UWK-kampus weens die pro-ANC/SAKP-ywer van mense soos Gerwel en Durand, wat ‘n akademiese instansie tot die uiterste misbruik het ter bevordering van hulle eie politieke ideale. Vearey roem bv daarop dat hy veel meer kwaad gedoen het as wat in sy hofsaak ter sprake gekom het en wat tot sy vonnis van sewe jaar tronkstraf, waarvan vyf jaar opgeskort is, gelei het (1247). Hy en sy mede-kamerade word vereer en onthaal vir misdade deur ‘n instansie wat veronderstel is om opvoedkundig bedrywig te wees.

    Wat opgeval het toe Gerwel en Durand in die UWK-retoraat gedien het, was dat Durand gepoog het om polities selfs meer radikaal links as Gerwel te wees. Dit was omdat Durand, anders as Gerwel, as blank geklassifiseer was en hy dus alles moes uithaal om te bewys dat hy onteenseglik ‘n toegewyde ANC/SAKP-kameraad is. ‘n Rol soortgelyk aan dié van Durand word tans deur André Gaum, die enigste blanke kommissaris in die ANC-regime se Menseregtekommissie, vervul.

    Vanjaar, op die vooraand van Mandela-dag, 18 Julie, het die viserektor van die UWK, Vivienne Lawack, ‘n lofrede op “Tata Madiba” gelewer (Bolander 15.07.2020, p 6-7). Die UWK was glo die eerste universiteit wat ‘n eredoktorsgraad aan Mandela toegeken het; reeds in 1990. Dit was uiteraard van Gerwel en Durand te wagte. Lawack skryf: “In the mid-1980s, under the leadership of Prof Gerwel, UWC openly defied the apartheid university policies by declaring itself the intellectual home of the democratic left that openly sided with the struggles of the oppressed.”

    Lawack noem ANC-kamerade wat in 1990 deur Gerwel in skyn-akademiese poste aan die UWK aangestel is sodat hulle ‘n inkomste kon hê totdat hulle in 1994 in die Mandela-kabinet opgeneem is: Kader Asmal, Dullah Omar en Zola Skweyiya. Wat is die UWK deesdae? “One of the few outstanding black institutions in our country.” Hiervolgens is die UWK steeds ‘n etniese universiteit. Voorheen was dit ‘n universiteit vir bruines. Deesdae is dit ‘n universiteit vir swartes. Wat dieselfde gebly het, is rassediskriminasie.

    —Johannes Comestor

     

  • Winnie, sokkerspanne en swart studente-onluste

    Winnie, sokkerspanne en swart studente-onluste

    Die veroordeelde kindermoordenaar, Winnie Madikizela-Mandela het ‘n gaping raakgesien om haarself met die swart studente-onrus te bemoei.

    Sy sê ‘n agt persent verhoging in studiegelde is nie ‘n “oplossing” nie, maar kon geen raad aanbied nie.

    Madikizela-Mandela het as deel van haar 80ste verjaardagvieringe met sokkergeesdriftiges in Soweto gepraat.

    Sy het voorheen, voor 1994, ‘n sokkerspan gebruik as ‘n verskoning om geweld en terreur in Soweto te pleeg.

    Die minister van hoër onderwys het vroeër die week aangekondig dat universiteite self hul verhogings bepaal, maar dat dit nie met meer as agt persent vir 2017 mag beloop nie.

    Madikizela-Mandela sê die ANC mag nie net die saak daar laat nie.

    Sy sê die soort selfondersoek wat die party benodig, kan slegs gebeur wanneer nuwe leierskap en veterane “terugkeer na die Vryheidsmanifes”.

    Dié vermaning klink na ‘n dunbedekte verskoning om die geweld, brandstigting, vandalisme en plundery op kampusse te verskoon.

    Winnie het voorheen ANC-terroriste aangemoedig om swart teenstanders met die halssnoer-metode lewendig te verbrand. Haar oproer in die naam van die Vryheidsmanifes was om die land met vuurhoutjies en buitebande te “bevry”.

  • Verslag beveel aan dat McBride geskors word

    Die minister van polisie, Nathi Nhleko sê ‘n verslag het aanbeveel dat Robert McBride geskors word uit sy amp omdat hy meegewerk het om sewe Zimbabwiërs in 2010 uit die land te sit.

    Nhleko het die Parlement se portefeuljekomitee oor polisie toegespreek.

    Hy het gesê ‘n onafhanklike verslag het bevind dat die omstrede McBride, wat tans as hoof van die onafhanklike klagtedirektoraat, OPOD dien, strafregtelik aangekla word vir beweerde sy rol in die deportering.

    Daar is bevind dat McBride met ‘n verslag van die OPOD gepeuter het om Anwa Dramat vrygespreek te kry vir sý rol in die deporterings.

    Die voormalige hoof van die Valke, Dramat se vermeende betrokkenheid by die saak het tot sy skorsing en uiteindelike bedanking gelei.

    Alhoewel Dramat se skorsing ter syde gestel is na ‘n hooggeregshofaansoek, het hy bedank.

  • Opvolg vir Madiba-nonsens beplan

    Die uitgewer, Pan McMillan, sal glo die opvolg van oudpresident Nelson Mandela se boek, Long Walk to Freedom publiseer. Die sal aanstaande jaar die lig sien.

    Mandela, wat voorgehou is as die skrywer van Long Walk to Freedom, se spookskrywer is die voormalige Time-redakteur, Richard Stengel.

    Vir byna drie jaar het Stengel saam met Mandela geëet, gereis en geleef om op sy outobiografie te skryf.

    Stengel sê hy het neergepen wat Mandela “hardop gedink het”, maar kennelik was die doel van die boek om ‘n bepaalde Amerikaanse agenda in Mandela se “eie woorde” te klee.

    Die uitgewer beweer nou dit was altyd die oud-terroris se bedoeling om ‘n volledige weergawe van sy tyd as President te publiseer. Die argiewe van die Nelson Mandelastigting bevat glo ‘n persoonlik geskrewe weergawe van die boek.

    Pan McMillan sê Mandela se weduwee, Graca Machel, wou sy wense vervul om die opvolg te voltooi.

    Die boek gee glo die swart tronkvoël se perspektief op die eerste demokraties verkose regering.

    Dit is nie bekend wie die redigering van die geskrewe manuskrip sal behartig nie, nog ‘n aanduiding dat lesers weer die produk van ‘n skaduagtige manipulasie kan verwag.

  • Een terroris onthou ‘n ander

    Die minister van minerale hulpbronne Ngoako Ramatlhodi het uit Londen gesê dat hy uiters geskok is oor die dood van sy vriend van veertig jaar en medeterroris, Collins Chabane.

    Hy het gesê hy het Chabane Donderdag vir die laaste keer in die parlement gesien, maar het nie ‘n kans gekry om met hom te gesels nie.

    Ramatlhodi, wat in Londen ‘n konferensie bywoon, het gesê hy is platgeslaan deur Chabane se dood.

    “Dit is net so ‘n groot skok,” het Ramatlhodi gesê.

    Chabane en Ramatlhodi het by die Universiteit van die Noorde (nou die Universiteit van Limpopo) in 1977 ontmoet. Ramatlhodi was destyds die voorsitter van die universiteit se kultuurvereniging.

    “Destyds was hy [Chabane]’n akteur. Hy het geskryf en geregisseer,” het Ramatlhodi gesê.

    Ramatlhodi was deel van die anti-apartheidbeweging se ondergrondse bedrywighede. Hy het Chabane tot die rewolusie bekeer en hom gewerf hom vir die verbode terreurorganisasie, die ANC.

    “Hy was ‘n bietjie aan die rustige kant, maar kon ook ‘n groot toneelspeler wees wat gedans en musiekinstrumente gespeel het.”

    Dit is nie bekend watter instrumente Chabane bemeester het nie.

    Chabane het die land in 1979 verlaat om militêre opleiding in die buiteland te ondergaan sodat hy terreur in Suid-Afrika kon kom pleeg.

    Hy is met sy terugkeer in hegtenis geneem en eers vrygelaat in 1990.

    ‘n Jaar later het hy op die ANC se nasionale uitvoerende komitee gedien, waarvan Ramatlhodi ook ‘n lid was.

    Chabane het ook as LUR gedien in Ramatlhodi se provinsiale kabinet in Limpopo.

  • Selebi was ‘n ‘galante terroris’: minister

    Die veroordeelde misdadiger en oudterroris Jackie Selebi is gister met volle eerbewys vanuit die reuse-NG Kerk Moreleta begrawe met die minister van vervoer Dipuo Peters wat sy rol in die “oorwinning oor apartheid” geloof het.

    Sy het oor die omstrede polisiekommissaris wat sy bande met georganiseerde misdaad as’t ware gereklameer het, gesê: “Deur die SA Youth Congress (Sayco) was kameraad Jackie deel van al die forums van die ANC… wat die ondergang van apartheid (en die Afrikanerregering) beplan het.”

    “Ek staan hier as verteenwoordiger van die jeug wat die aflosstok by Selebi oorgeneem het.”

    Selebi was een van die marionette wat deur die Sweedse regering in weelde oorsee onderhou is om terreur in Suid-Afrika tydens die tagtigerjare aan te stig.

    Volgens Dipuo Peters het Selebi ‘n rol daarin gespeel om te verseker dat jong swart geweldenaars in Suid-Afrika met die sogenaamde “jeug in ballingskap” saamwerk om die land op sy knieë te bring.

    Sy het gespog oor die hoeveelheid geld wat die Sweedse regering, asook die Wêreldraad van Kerke, aan hul ANC-terreurgroep onder leiding van die Litaus-gebore Joe (Yossel Mashel) Slovo geskenk het. “Dit was nie kleingeld nie,” het sy in die NG Kerk Moreleta gesê. Selebi het gesorg dat die skoleboikotte in Suid-Afrika befonds en opgestook word.

    “Hy was ‘n galante terroris,” het Peters gesê terwyl sy die eufemisme “vryheidsvegter” gebruik.

    Selebi is op omstrede wyse uit die gevangenis op mediese parool vrygelaat, nadat hy aanvanklik op 3 Augustus 2010 tot 15 jaar tronkstraf weens korrupsie gevonnis is. Ten tye van sy dood was hy 64. Na bewering het hy aan suikersiekte en nierprobleme gely.

    Onder andere het Selebi omkoopgeld van die veroordeelde misdadiger Glenn Agliotti aanvaar.

    Die hoofstroommedia in die land berig vandag op ‘n kruiperige toon oor Selebi se begrafnis.

  • Vlaamse raadslid noem Mandela ‘n ‘terroris’

    Verbijstering in de gemeenteraad van Kortrijk maandagavond, waar N-VA-raadslid Steve Vanneste vroeg om de benaming Nelson Mandelaplein op het stadsdeel Kortrijk Weide te schrappen. “Mandela was hoofd van de terroristische tak van het ANC en onderhield contacten met dictators zoals wijlen Khadaffi van Libië.”

    Mandela (95), die op 5 december 2013 overleed, kreeg in 1993 de Nobelprijs voor de Vrede voor het vreemdzaam beëindigen van het apartheidsregime in Zuid-Afrika. N-VA’er Steve Vanneste is allerminst onder de indruk. Hij wil van het Nelson Mandelaplein op Kortrijk Weide af. “De geschiedenis heeft haar rechten, want Mandela had ook een negatieve kant. Hij was als hoofd van de gewapende afdeling van het Afrikaans Nationaal Congres (ANC) betrokken bij terroristische bomaanslagen tegen burgers. Hij onderhield ook contacten met dictators zoals wijlen Suharto in Indonesië en wijlen Khadaffi in Libië. Mandela betekende erg veel in de strijd tegen apartheid, maar ik vraag me af of dat opweegt tegen het slechte wat hij deed. Dat is voor alle duidelijkheid geen partijstandpunt, maar een persoonlijke mening”, aldus Vanneste.

    Het stadsbestuur van Open Vld, N-VA en sp.a is alvast niet van plan om de naam van het plein te veranderen en distantieert zich verder van de uitspraken van Steve Vanneste. Bij zijn partij N-VA zitten ze verveeld met zijn opmerkelijk standpunt, maar een sanctie volgt er niet.

  • Wanneer is terreur geregverdig?

    Wanneer is terreur geregverdig?

    thaiprotest2Die terreur wat Mandela teen onskuldige wit burgerlikes waaronder ook kinders, uitgeroep het, is oor die afgelope week of twee as ‘n goeie, regverdige, progressiewe en veral verdedigbare opsie voorgehou.

    Is alle terreur dan regverdigbaar? Helaas nee, want in werklikheid is terreur en opstand, volgens die Weste, net goed solank as wat hulle belange daardeur gedien word.

    Westerse inwoners mag simpatie met onderdrukte Afrikaners hê, maar hul regerings is min gepla dat hulle die terreur hier aktief aangehelp en befonds het en onskuldiges  daarvoor laat boet het.

    Twee voorbeelde van hoe terreur deur die Weste beskou word, speel tans voor ons oë af. In voortgesette protes in die Oekraïne en Thailand het betogers in beide lande probeer om regeringsgeboue te bestorm. Die Weste beskou die eerste poging as edel, maar nie die tweede nie.

    Volgens CNN word die Oekraïne se polisie van “gewelddadige onderdrukking van pro-EU-protes” beskuldig. Pro-EU-protes sal terloops min oplewer, indien enige iets. Ná die Weste die aftog moes blaas oor hul beplande aanval op Sirië, is Europese uitbreiding na oos effens gestrem.

    Die feit is dat die EU baie welklinkende beloftes maak en min doen weens die ekonomiese en finansiële krisis wat die blok teister. Daarbenewens is die ou problematiek van die Koue Oorlog uitgedien aangesien die nuwe entente met Iran die Amerikaanse missielafweerstelsels in Oos-Europa onnodig maak.

    Betogers het EU-vlae rondgeswaai en die volkslied gesing. ‘n Honderdtal mense wat betoog het ter ondersteuning van die Oekraïne se Europese integrasie is, volgens ‘n verklaring van Pole se ministerie van buitelandse sake, “wreed onderdruk”. Die ministerie moes baie verlig gewees het dat hulle “bewyse” daarvan kon opspoor.

    Die Verenigde State van Amerika veroordeel ook die “geweld teen betogers” in ‘n aanlynverklaring deur die Amerikaanse ambassade in Kiev.

    Dit moet reeds heel duidelik wees waarom die VSA, die Verenigde Koninkryk, en die EU, asook die Fortune 500-belange wat die regerings van elkeen rig, agter die betogers sit en letterlik al hulle aktiwiteite befonds.

    Die Europese Unie is eenvoudig besig om die tradisionele proteksionisme wat magtige multinasionale maatskappye belemmer, af te water met behulp van Hitler se ou plan om na die Ooste uit te brei.

    Beleidmakers met korporatiewe befondsing het die vermoë om ‘n politieke program te skep wat korporatiewe fascisme ‘n werklikheid sal maak.

    Sulke planne sal geen snars aan die lewensgehalte in Oos-Europa verander nie, maar sal ‘n paar nuwe verbruikerslawe waarborg wat niks aan hul mismoedige lewensomstandighede sal kan verander nie.

    In skrille kontras is die protes teen die regime van Thaksin Shinawatra en sy suster, premier Yingluck Shinawatra vir die Guardian – nog ‘n “betroubare” Westerse nuusbron – net ‘n opstand deur ‘n gewelddadige, ondemokratiese gespuis.

    Die regime van Thaksin Shinawatra en premier Yingluck Shinawatra word deur Wallstraat gesteun.

    Die Guardian het opsetlik versuim om ten minste 3 sterftes, almal studente, te bevestig in ‘n poging om die betogers as ‘n moorddadige bende uit te beeld.

    ‘n Bietjie op dieselfde trant as wat Hector Pieterson se dood tot vervelens toe uitgestal word, maar die Kerkstraat- of Amanzamtotibomme is vergete.

    In 2004 het Thaksin probeer om ‘n vryehandelsooreenkoms sonder parlementêre goedkeuring deur te druk. Dit het tot sy ongewildheid gelei.

    Ingesluit was 3M, Bechtel , Boeing, Cargill , Citigroup , General Electric , IBM, Monsanto, Goldman Sachs en JP Morgan, Lockheed Martin, Raytheon, Chevron, Exxon, BP, Glaxo Smith Kline, Merck, Northrop Grumman, Syngenta , asook Phillip Morris.

    Op die vooraand van die militêre staatsgreep wat hom uit die kussings gelig het, het Thaksin letterlik in New York voor die Fortune 500 se Raad op Buitelandse Betrekkinge gestaan om ‘n vorderingsverslag te gee.

    Sedert die 2006-staatsgreep is Thaksin deur die Amerikaanse korporatiewe elite verteenwoordig via hul openbarebetrekkingemaatskappye soos Kenneth Adelman van die Edelmanfirma (Freedom House, International Crisis Group , PNAC ) , James Baker van Baker Botts ( CFR ) , Robert Blackwill van Barbour Griffith & Rogers ( CFR ) , Kobre & Kim, en tans Robert Amsterdam van Amsterdam & Peroff ( Chatham House) .

    Bykomende ondersteuning vir Thaksin word verskaf deur die US State Department via die National Endowment for Democracy se NRO, by name Prachatai .

    Dit is duidelik dat astronomiese bedrae en hulpbronne belê is in die Shinwatra-regime soos die Weste naarstiglik probeer om hul beleggings te beskerm.

    In die Oekraïne is stootskrapers gebruik om deur die polisieversperrings te verbreek. Dié barbaarse optrede is nog nie deur die Weste veroordeel nie.

    Vir Thai-betogers is dit onwaarskynlik dat hulle sal voordeel trek uit ‘n stootskrapervoorhoede. Waarop die Weste egter geen antwoord het nie, is vreedsame verset.

    Betogers het ‘n dag of wat gelede die blitsverkiesing wat die eerste minister, Yingluck Shinawatra se Rooi Hemde uitgeroep het, geïgnoreer en sê sy moet in hegtenis geneem en van hoogverraad aangekla word.

    Die betogers het Shinawatra 24 uur tyd gegee om te bedank nadat sy die blitsverkiesing uitgeroep het. Die spertyd het Dinsdagaand verval. Dit was haar laaste troefkaart.

    Die leier van die Geel Hemde, die opposisie se Suthep Thaugsuban, het gedreig dat protesoptrede verskerp sal word. Die uitkoms beloof om spannend te wees.

    Shinawatra is die tussentydse eerste minister tot die verkiesing op 2 Februarie aanstaande jaar.