Tag: Sanlam

Leon Lemmer: Bruce Whitfield se vermenging van optimisme en pessimisme

Iedere motiveringspreker weet dat daar net een manier is om met praatjies jou brood te verdien. Jy móét optimisties wees. In die plaaslike hoofstroom-inligtingsmedia, bv koerante, val dit op hoe daar meesal gepoog word om nuus oor die nuwe Suid-Afrika so positief moontlik in te klee. ‘n Uitsondering is sake-nuus, waar getalle/statistiek duidelik spreek en dit gevolglik moeilik(er) is om agteruitgang te verdoesel. Rommelstatus is rommelstatus al sou die berigte in die res van die koerant Cyril Ramaphosa tot ‘n held probeer verhef. “There has been no marked improvement in key economic outcomes since Cyril Ramaphosa ascended to power” (Whitfield, bron hier onder, Kindle 1635).

Bruce Whitfield, ‘n plaaslike joernalis wat artikels oor die sakewêreld skryf en ook oor die radio (bv 702) verslag doen, het ‘n boek gepubliseer: The upside of down: How chaos and uncertainty breed opportunity in South Africa (Johannesburg: Pan Macmillan, 2020, 244p, R266 (loot); Amazon Kindle $9,65). Die teks is ‘n klassieke voorbeeld van ‘n outeur wat optimisties probeer wees ten spyte van die chaos en ellende waarin Suid-Afrika sedert 1994 verval het. “Everyone likes positive stories” (2455). “Where there is crisis, there is opportunity” (1896). “In The art of war [“a book that is 2 500 years old”], Sun Tzu wrote: ‘In the midst of chaos, there is also opportunity’” (2762). Let op wat gee die outeur rede tot optimisme: “South Africans have a far better idea today of the consequences of failed government and grotesque political mismanagement of a country” (2682). Dít is om na strooihalms te gryp. Die outeur stel homself op as ‘n (onafhanklike) buitestander wat (onbevoordeeld) oor Afrikaners en apartheid kan oordeel. Weens sy polities byderwetse uitgangspunt misluk hy hierin skouspelagtig. Die boek is eintlik vir diegene “who refuse to get mired in the negativity of the Sunday afternoon braai discussion” (1479) – ‘n opmerking wat as ‘n stekie na Afrikaners vertolk kan word.

Wat tydens die lees van die boek opgeval het, is dat sodra Whitfield hom buite sy spesialiteitsgebied bevind, hy geneig is om met ongekwalifiseerde of ongenuanseerde veralgemenings, wat bevraagteken kan word, vorendag te kom. Dit geld by uitstek ideologiese sake, bv politiek en propaganda. Dan neig die teks om oppervlakkige joernalistiek te word. Byvoorbeeld: “The judiciary … has been crucial in steadfastly [!] upholding the rule of law and ensuring that the hard-won [!] constitution has remained the lodestar [!] of our society” (39). Dit lyk nie asof Whitfield die boek van Koos Malan, There is no supreme constitution: A critique of statist-individualist constitutionalism (2019), gelees het nie. Op die agterkant van hierdie boek staan: “The trite threefold separation of powers is more metaphorical than real and therefore unable to secure effective checks and balances.” Oor die Suid-Afrikaanse Grondwet skryf Martin Brassey, ‘n regsgeleerde, daar: “If individuals rely on it for protection, they live in a fool’s paradise.” Dink bv aan die skandalige hofuitspraak oor Afrikaans as onderrigtaal aan die Universiteit Vrystaat. Hermann Giliomee het tereg uitgewys dat die howe nie onafhanklik van die ANC-regime funksioneer nie. Maar Whitfield verkies om eerder die gewilde ANC-fabel te glo dat Suid-Afrika ‘n “world-leading constitution” het (2543).

Politieke byderwetse propaganda word sonder meer deur Whitfield onderskryf: “The political settlement of 1994 not only brought democratic rights and freedoms in South Africa, but it also provided the conditions in which the economy could flourish and businesses could contribute to the economic growth of the country and the building of a better life for all” (53). Op die agterkant van Malan se boek staan egter: “The bill of individual rights cannot guarantee justice, because rights are subject to the ideologically-driven exercise of judicial interpretation, often with damaging consequences for those relying on the bill of rights.” Die ANC as terreurorganisasie het sanksie teen Suid-Afrika bepleit. Die opheffing van sanksies het teoreties beter handelstoestande geskep. Weens onbekwaamheid en korrupsie bly die ANC-regime egter in groot mate in gebreke om ander inwoners as hulleself daarby te laat baat.

Whitfield is uiteraard bewus van die toestand waarin Suid-Afrika verval het. “Unemployment has risen to unsustainably high levels” (62). Naas ekonomiese maatreëls is daar ander maniere om werkloosheid aan bande te lê, bv geboortebeperking en doeltreffende grensbeheer teen inkommers. Die ANC-regime versuim om genoeg hieromtrent te doen. “Service delivery at local government level is failing” (62). Dit kan ook in ietwat mindere mate van die sentrale regering en die provinsiale owerhede gesê word. Wat nodig is, is om bekwame amptenare op ‘n nie-rassistiese en nie-seksistiese grondslag aan te stel. Polities byderwets stel Whitfield dit nie voor nie. Die kernrede waarom die nuwe Suid-Afrika deur agteruitgang en verval gekenmerk word, is dat die grondslag waarop die land funksioneer foutief is. Algemene stemreg in ‘n eenheidstaat het rampspoedige gevolge. Die beste, bv bekwaamste, inwoners behoort in beheer van sake te wees, maar sodanige voorstel moet nie van Whitfield verwag word nie.

Die kern van Whitfield se boodskap, dus hoe hy aan die negatiewe ‘n positiewe klank probeer gee, is: “South Africa is a deeply challenging place in which to live and work … But it’s in the very crisis in which South Africa finds itself today that there lies an enormous opportunity for renewal, growth and optimism” (67). Dit is die ANC-regime wat alewig gewag maak van die uitdagings waarmee hy gekonfronteer word. Dinge is in so ‘n mate op ‘n laagtepunt dat dit bykans by dié laagste punt is, wat beteken dat beweging vandaar net in een rigting kan wees, naamlik opwaarts. Maar dit sal alleenlik gebeur as daar fundamentele veranderinge aangebring word; daar nie bloot kosmeties gesus word nie. Daar moet die erkenning kom dat alle mense en groepe nie eenders en dus ewe goed en ewe bekwaam is nie. Die beste mense moet regeer, sover moontlik in die beste belang van al die inwoners. Dit is tans glad nie die geval nie. Diegene wat hulle vóór 1994 as bekwaam bewys het, word om rassistiese en seksistiese redes gemarginaliseer.

Trevor Manuel word beskryf as “the man who had restored the economic fortunes of South Africa from the ashes of apartheid, to return and restore global confidence in a rapidly failing state” (113). Manuel is geen opgeleide ekonoom of finansiële deskundige nie. Hy was gewoon ‘n geval van eenoog wat hom in die land van die blindes bevind het. Whitfield opper geen beswaar teen die yslike ANC-kabinet met ‘n sestigtal ministers en adjunk-ministers en hulle buitensporige vergoeding en byvoordele nie. Manuel is vir begroting na begroting geloof omdat hy inkomste en uitgawes gebalanseer het deur bv brandstof telkens verder te belas. Dit is ‘n maklike berekening om te doen. Manuel se opvolgers gaan voort met hierdie elementêre strategie sonder om ag te slaan op die inflasionêre druk wat duur brandstof veroorsaak. Manuel was bloot ‘n mindere mislukking as die ander ministers.

In sy boek soek Whitfield in die huidige geestesklimaat deurgaans aanvaarding van homself en sy idees deur die politiek van vóór 1994, spesifiek apartheid, af te kraak. Hy verwys na “the bloody fog of the apartheid era” (2673) maar wys nie uit dat die bloedvergieting hoofsaaklik ‘n maaksel van die ANC/UDF/SAKP was nie. “Rather than fulfilling the nationalist ambition of empowering Afrikaners, apartheid held back not only the development of a nation, but also that of the very people in whose name it was devised and executed. It is nothing if not ironic that the fall of apartheid brought greater economic liberation to more Afrikaners than the National Party ever did. While the fall of apartheid and the Afrikaner nationalist state gave black South Africans their political freedom, it also forced Afrikaners to rethink their future without the sheltering protection of the state” (665).

Whitfield gee valslik voor dat ons sedert 1994 ‘n wen-wen situasie ervaar. In werklikheid is die mate van staatsafhanlikheid wat sommige Afrikaners tydens apartheid ervaar het, bv as bekleërs van staatsdiensposte, vervang met ‘n bedeling waarin baie meer swartes teen buitensporige vergoeding daardie poste beklee – al munt baie van hulle uit in onbekwaamheid. Daarby kom die afhanklikheid van staatstoelaes by hoofsaaklik swartes. Daar is geen ironie in die feit dat Afrikaners nou vir hulle voortbestaan op hulleself aangewese is nie. Dit is gewoon immoreel en ‘n skande dat Afrikaners, wat meer as enige ander etniese groep tot die ontwikkeling en voorspoed van die land bygedra het, nou soos tweedeklasburgers behandel word. Die teendeel behoort te geld: Daar kan ‘n sterk saak uitgemaak word dat Afrikaners op grond van hulle bewese prestasies beter as enige ander etniese groep behandel behoort te word. Die Afrikanerdom is onontbeerlik vir die heil van Suid-Afrika. Ja, die NP-regering het inderdaad die ontwikkeling van ‘n enkele Suid-Afrikaanse potpourri-nasie ontmoedig deur eerder baie te doen om etniese nasieskap te bevorder, wat kultureel meer homogene en dus hegter nasies tot gevolg kon hê.

Ken Owen, die destydse redakteur van die Sunday Times, word soos volg aangehaal: “Whites in the civil service, too will soon be migrating to the private sector. They surely realise that, despite the guarantees and the promises of the transition, they are quietly being sidelined, as their predecessors quietly sidelined the English civil servants after 1948” (674). Hier word daar na FW de Klerk se valse belofte van vóór die 1992-referendum verwys, naamlik dat politieke magsdeling met swartes nie daartoe sou lei dat blankes hulle werk verloor nie. In werklikheid het blankes sedert 1994 op groot skaal hulle werk verloor; nie net in die staatsdiens nie, maar ook in die privaat sektor. Druk word deur die ANC-regime op ondernemings uitgeoefen en wetgewing is aanvaar om alle groot instansies tot transformasie te verplig, wat daarop neerkom dat teen blankes ten gunste van swartes gediskrimineer móét word, anders kan drakoniese boetes opgelê word.

Daar was nooit sprake dat rassediskriminasie, na bewering die grootste euwel van apartheid, met ingang 1994 afgeskaf sou word nie. Daar bestaan geen verpligting in die 1996-Grondwet of elders dat rassediskriminasie teen blankes ooit opgehef gaan word nie. Owen se bewering dat die NP-regering sedert 1948 net so skandalig soos die ANC-regime opgetree het deur Engelssprekendes uit die staatsdiens te werk, is vals. Sy opmerking is ‘n uitdrukking van anti-Afrikaner sentiment: “To the ANC the government has become precisely [!] what it was to the Nationsalists: a fountain of money, a trough” (679). Tydens die NP-bewind is staatsamptenare heelwat minder as dié in die privaat sektor vergoed. Die ANC het hierdie situasie omgekeer terwyl daar baie minder druk op amptenare in die staatsdiens as in die privaat sektor is om te presteer omdat geen jag op wins gemaak hoef te word nie. Belasting kan onbeperk verhoog word om (te veel) staatsamptenare te mildelik te vergoed. Korrupsie in die staats- en semi-staatsdiens was tydens die NP-bewind die uitsondering terwyl dit sedert 1994 dikwels eerder die reël geword het. Dit kan daarop dui dat blankes moreel meerderwaardig is terwyl ANC-propaganda presies die teenoorgestelde beweer.

Hermann Giliomee het deeglike navorsing gedoen en tot die gevolgtrekking gekom dat Afrikaners, anders as wat Owen beweer, eers na verloop van baie jare die meerderheid staatsamptenare geword het. Die ANC-regime het op sy immorele manier gesorg dat swartes feitlik oornag beheer oor die staatsdiens oorneem deur die blankes gewetenloos uit te werk; vandaar die ineenstorting van doeltreffende dienslewering. Iets waaroor ook geswyg word, is die groot ontwrigting, smart en onreg wat die nuwe rassediskriminasie in die staatsdiens én in die privaat sektor by blankes veroorsaak het en steeds veroorsaak. Dit is geen wen-wen situasie nie, maar ‘n onverdiende en onregverdigbare wen situasie vir swartes en insgelyks so ‘n verloor situasie vir die blankes én die land.

Whitfield is ‘n heeltemal ander mening toegedaan: “Freed from the shackles of a system that served only [!] the interests of a minority of the population, Afrikaners were well positioned to exploit the economic benefits of the political liberation of the majority of the country’s citizens” (706). In werklikheid het al die inwoners van die land onmeetlik gebaat by die voorbeeld wat die blankes gestel het in die uitlewing van Europese beskawing, bv hoe ‘n ordentlike woonplek of funksionele sake-onderneming daar uitsien, wat ‘n suksesvolle land aan infrastruktuur (paaie, brue, hawens, ens) nodig het, asook die daarstelling van openbare instellings soos skole, hospitale, howe en tronke. Anders as wat Whitfield te kenne gee, kan daar nie sonder meer van ekonomiese voordele vir blankes in die nuwe Suid-Afrika sprake wees nie as die infrastruktuur verval, die staatdiens ondoeltreffend en korrup is, ‘n mens nêrens veilig voel nie en daar boonop om elke hoek en draai blatant teen blankes op grond van hulle ras (in hulle geval myns insiens onmiskenbaar ‘n bate) gediskrimineer word.

Oor die nuwe Suid-Afrika skryf Whitfield: “For all its deep flaws, it’s actually in a better way than most of us think and certainly [!] better than it was at any [!] point in the apartheid era” (256). Ek sou eerder aanvoer dat die terroristiese ANC, met die geweld en boikotte wat hy bewerkstellig het, rus, vrede, welvaart, ens, in die ou Suid-Afrika aan bande gelê het. Met bv sy kenmerkende onbekwaamheid en korrupsie gaan die ANC as regime in die nuwe Suid-Afrika voort om die land oor die afgrond te sleep, met baie van sy volgelinge wat die voorbeeld voortsit wat die ANC destyds met bv geweldpleging en nie-betaling gestel het.

Maar Whitfield borduur voort: “You cannot [?] argue that South Africa is worse off today than it was in 1994. Nelson Mandela inherited a bankrupt state, economically, politically and morally [!], and set about creating an environment in which confidence drove growth” (515). Whitfield se siening van die 1994-oorgang (eintlik -ondergang) is: “The country could have gone either way. It could have regressed even further from the broken state in which the National Party left it, or it could have flourished, as it did under Mandela” (2596). Die hoofrede waarom dit gelyk het asof Suid-Afrika in die Mandela-era beter daaraan toe was as sedertdien, is omdat die meeste van wat tydens die blanke politieke bewind tot stand gebring is, toe nog staande was. Ook dat 1994 saamgeval het met die einde van die ANC se terrorisme plaaslik en die boikotte wat hy ten koste van Suid-Afrika in die buiteland aangestig het. Die punt is dat die aanvanklike euforie oor die swart regering spoedig verdamp het, selfs reeds tydens die Mandela-era. Whitfield voeg darem by: “Cyril Ramaphosa arguably has a tougher job than Nelson Mandela did in 1994, when there was a sense of optimisme and hope, which eludes the country today” (521).

“A total of 44.3% of households in South Africa receive at least one social grant, up from 30.8% in 2003. The highest proportion of households dependent on grants is in the Eastern Cape, where 59% of households receive some form of state suppport, closely followed by the Northern Cape at 57.4% and the Free State at 50.7%” (357). Red nou ‘n land met sulke mense! Nelson Mandela, daarenteen, het beweer dat die land se inwoners sy grootste bate is. Hy het met hierdie kompliment gekom omdat hy wou hê dat hulle vir die ANC stem. Diegene wat staatstoelaes ontvang, is geneig om te stem vir ‘n party soos die ANC wat op hierdie manier (roekeloos) rykdom sonder enige teenprestasie (behalwe steun vir die ANC) herversprei. “A cynic might argue that the ANC’s greatest asset is its ability to keep its citizens dependent on it. That dependence keeps voters coming back and renewing their commitment to the party every five years at the ballot box” (1612). Mense wat op grond van eng korttermyn-eiebelang stem pleks van wat op die lange duur in landsbelang is, moet liefs nie stemreg hê nie. Sodra iemand ‘n staatstoelae ontvang, behoort sy stemreg opgeskort te word.

“Stats SA figures also reflect South Africa’s legacy of racial polarisation. More than one in three black South Africans depend on a grant, compared to 29.9% of so-called coloured people, and 12.5% of Indians. This is in stark contrast to the 7.5% of white South Africans reliant on the state” (362). Whitfield impliseer dat hierdie verskille in staatsafhanklikheid uitsluitlik aan apartheid toegeskryf kan/moet word. Ingevolge ANC-propaganda word hierdie verskille uitsluitlik aan die historiese bevoordeling van blankes toegeskryf. ‘n Alternatiewe siening is dat hierdie persentasies ten minste deels op verskille in prestasie dui. In breër perspektief kan gevra word waarom Afrika die agterlikste bevolking het. “In 2030 nearly nine out of ten extremely poor people in the world will be in sub-Saharan Africa” (1156). Dit kan kwalik uitsluitlik aan apartheid, rassediskriminasie, kolonialisme, imperialisme, ens, toegeskryf word. Daar kan ander sondebokke as die blankes wees, bv oorerwing/DNS of eie toedoen.

Volgens Whitfield gebruik 90.3% Suid-Afrikaanse huishoudings elektrisiteit (411). “Eskom has a huge problem on its hands because it is unable to collect from certain municipalities. President Cyril Ramaphosa in October 2019 pleaded with residents of Soweto in particular to end the culture of non-payment which helped bankrupt the apartheid state, but which is now at risk of doing the same thing to the country post-liberation” (417). Daar word dikwels van die beweerde nalatenskap van apartheid gewag gemaak. Nie-betaling vir elektrisiteit, water, riolering, vullisverwydering, munisipale belasting, televisielisensies, ens, is egter van die bedenklike nalatenskappe van die ANC se terrorisme, toe hy ten alle koste die politieke mag in die land wou inpalm. Nou sit dit ANC-regime met die gebakte pere. Van onder meer die blanke belastingbetalers word deesdae verwag om namens nie-betalers op te dok. Dit is klaarblyklik immoreel. Maar die ANC gaan voort met sy valse aanspraak dat hy moreel die hoë grond beklee. Wat nodig is, is dat diens aan nie-betalers summier gestaak word én dat hulle van diefstal aangekla en daarvoor gestraf word.

“Agriculture, like mining, has been plagued by policy uncertainty in recent years” (469). “There are believed to be about 35 000 white commercial farmers in South Africa and about 5 000 black farmers – the latter number is steadily growing” (474). Wat nie genoem word nie, is dat die blanke boere al hoe minder word, dat hulle baie meer produktief as die swartes boer en dat die kos wat hulle produseer onontbeerlik vir die vinnig groeiende bevolking (weens hoë “natuurlike” aanwas en inkommers) is. Die ANC-regime se beoogde onteiening sonder vergoeding van blankes se eiendom word nie deur Whitfield veroordeel nie. Hy neig eerder om ook hieroor positief te wees: “Government’s new approach to land reform, which looks to distribute state-owned land as a first step towards restitution, is a good start. It understands that Zimbabwe-style confiscation is a recipe for disaster and it is looking at compromises that will deliver fair outcomes for those who want a stake in the country’s future but cannot afford to buy one” (2423). Whitfield spreek hom dus nie uit teen onteiening sonder vergoeding van blankes se eiendom, dus statutêr-toegelate diefstal deur die ANC-regime, nie. Ook laat hy hom nie uit oor die afskaffing van die kommandostelsel en die sistematiese ontwapening van die inwoners nie terwyl misdaad, bv plaasmoorde, ongebreideld voortgaan.

Let op hierdie gemene formulering: “Back in the 1960s, during the heyday of apartheid, the exploitation of cheap labour and plentiful natural resources provided the base for an extraordinary decade when growth averaged 6.9% a year” (679). Hierin kan daar die implisiete bewering wees dat die natuurlike hulpbronne, bv minerale, soos na bewering grond, deur die blankes van die swartes gesteel is. Daar is ook die geykte bewering dat die gebruik van swart arbeid deur blankes met (gewetenlose) uitbuiting gepaard gegaan het. Wat klaarblyklik aan Whitfield se siel krap, is dat daar substansiële groei tydens die NP-regering was terwyl die ANC-regime, ten spyte van al die (dwase) simpatie wat hy internasionaal geniet, feitlik geen groei in die ekonomie kan bewerkstellig nie. Was die destydse fenomenale groei (primêr) weens uitbuiting of te danke aan bv die vindingrykheid, doeltreffendheid, toewyding, ens, van die blankes? Suid-Afrika was ‘n gerekende eerstewêreldland wat in 1994 feitlik oornag onmiskenbaar in ‘n derdewêreldland ontaard het. In ‘n kapitalistiese land word vergoeding deur vraag en aanbod bepaal. Die marxistiese ANC-regime stel minimum lone vas en doen alles in sy vermoë om die ontslag van onproduktiewe (swart) werkers aan bande te lê. Die land en sy inwoners sal beter daaraan toe wees as werkgewers werkers vryelik kan aanstel en ontslaan en hulle vergoeding sonder regeringsinmenging deur vraag en aanbod bepaal word. Dan sal daar ongetwyfeld minder werkloses én hoër produktiwiteit wees.

Whitfield erken dat semi-staatsondernemings, anders as tans, goed tydens die NP-bewind bestuur is, maar hy is klaarblyklik nie tot hierdie kompliment in staat sonder om met ‘n anti-Afrikaner stekie vorendag te kom nie. “Eskom, Armscor [Denel] and Sasol, among others [SAA, SABC], were all part of the creation of highly effective, well-run state-owned enterprises as the Afrikaner government built a 20th-century version of the laager … Afrikaner businesses were also established with the intention to support the economic aspirations of the volk” (683). Die privaat ondernemings van Afrikaners, Nasionale Pers, Sanlam, Volkskas, ens, het in die vorige eeu as teenhangers vir die oorheersing deur Engelssprekende blankes in die sakewêreld gedien. Hiermee kan kwalik met reg fout gevind word. Wat die doeltreffendheid van die Afrikaners in die staatsdiens, semi-staatsdiens en privaat sektor tuisbring, is dat hulle, sonder om swartes uit te buit, tot die skepping van suksesvolle ondernemings in staat is.

Eens trotse Afrikaner-ondernemings, soos die genoemde drie, het in die nuwe Suid-Afrika in nie-Afrikaner- en selfs anti-Afrikaner-instansies en ook in grootliks nie-Afrikaans-ondernemings ontaard wat so pro-ANC moontlik probeer wees. Sanlam het op groot skaal en binne ‘n kort tydsbestek van baie van sy blanke werknemers ontslae geraak en hulle met nieblankes vervang. Dit het groot en onregverdigbare smart in baie huisgesinne veroorsaak. Hierdie gebeure behoort veral swaar op die gewete van Johan van Zyl, destydse hoofbestuurder van Sanlam, te rus. Whitfield se siening is egter: “Sanlam was back in the game, moving from an apartheid dinosaur to a 21st-century South African Company. Sanlam, once the bastion of Afrikaner capitalism, had come of age and reinvented itself as a more nimble player in developing markets with a strong presence across the African continent … Had is not changed its outlook, it would probably no longer exist” (842). Met ander woorde, die nuwe Suid-Afrika het, volgens Whitfield, ‘n land geword waarin Afrikaner-ondernemings eintlik nie kan voortbestaan nie.

“The apartheid state would never have condoned the existence of a Capitec in its current form. It needed to wait for democracy to exist. Much the same is true of Curro, the private-schools business, which serves a broad demographic of South Aftricans wary of the failings of public education” (824). Dit is glad nie duidelik waarom beweer word dat ‘n handelsbank wat lae fooie hef tydens apartheid ontoelaatbaar sou gewees het nie. Toe het daar ook privaat skole bestaan. Omdat skoolonderrig, veral vir swartes, sedert 1994 slegter as Bantoe-onderwys geword het, het daar ‘n groter behoefte aan privaat skole ontstaan. In 2016 “78% of Grade 4 students in South Africa could not read for meaning … One of the biggest problems … is that children … are pushed into an English language curriculum” (1173). “More than three-quarters of schools are largely dysfunctional” (1186). “Pass rates are inflated” (1182). “The first building block of a true black economic empowerment is a world-class education” (1200).

Curro trek baie swart leerlinge omdat baie swart ouers in die staatsdiens en elders buitensporige vergoeding ontvang en hulle dus privaat skole vir hulle kinders kan bekostig. Curro “now operates more than 110 schools on 80 campuses and has its own teacher-training college. It educates more than 40 000 youngsters a year, and the number is growing” (1335). Maar daar was geen belemmering vir die bestaan van privaat skole tydens apartheid nie, behalwe dat hulle toelatingsbeleid etnisiteit moes respekteer. By skole, soos by so baie ander plaaslike onverkwiklikhede, kom die werklike groot probleme veral by swartes voor. Dink aan die talle skole wat veral tydens skoolvakansie en ook nou tydens die Covid-19-inperking gevandaliseer is. Toon dit dat die land se bevolking, soos Nelson Mandela dit gestel het, sy grootste bate is? ‘n Ander eienaardigheid waaraan die praktyk gekenmerk word, is dat dit lyk asof sommige kinders by die skole opdaag nie soseer om te leer nie maar eerder om kos gratis te ontvang.

Die ekonomiese werklikheid bring mee dat daar realistiese stellings in die boek voorkom. “South Africa is now a fragile state, expected to continue to weaken” (951). “Unless South Africa gets another substantial boost, it’s hard to see how it could achieve a performance even close to historical levels” (975). In ten minste hierdie opsig kan ‘n mens jou afvra: Wat is die beste, ‘n blanke of ‘n swart politieke bewind?

Vir die karakterisering van die land verkies Whitfield die woord “unfair” bo “unequal”. “South Africa is a fundamentally unfair country … in the dictionary sense: ‘not based on or behaving according to the principles of equality and justice.’ Synonyms include words like ‘unjust’ or ‘inequitable’ … those words are better ways of describing the huge disparities that exist in South Africa” (993). Hierdie ongelykhede word deesdae meesal sonder meer aan apartheid, dus die blankes, toegeskryf. By implikasie word tekortkominge by nieblankes hiermee ontken of ten minste verswyg. Maar Whitfield erken darem: “Inequality has always existed. It’s a fact of life everywhere. All societies have an elite” (998). Ongelykheid kan dus nie (uitsluitlik) aan apartheid en die boosheid van Afrikaners toegeskryf word nie. Dan volg hierdie suikerklontjie: “You may not be able to fix inequality, but you can surely take steps to ensure a fairer society” (1003) – met of sonder (daadwerklike) teenprestasie deur die “benadeeldes”?

Whitfield beweer: “The legacy of apartheid and its destructive impact on family life continue to have massive consequences today” (1125). Nolwazi Mkhwanazi word soos volg aangehaal: “The apartheid regime’s deliberate and systematic incursion into family life has meant that the contexts in which children are cared for are often circumscribed by variables beyond the control of the family” (1129). Albei hierdie mense soek dus die sondebok buite die disfunksionele toestand waarin baie swart gesinne verkeer. Ek verpes sodanige paternalisme waarvolgens swartes vrygestel word van (enige) eie verantwoordelikheid vir hulle gedrag. Wanneer Paasnaweek en die Kerstyd jaarliks aanbreek, asook by die aanvang van die Covid-19-inperking, het groot getalle swart werkers, meesal mans, uit veral die stedelike gebiede na hulle gesinne in wat voorheen die tuislande was asook die buurstate vertrek. Dit toon dat trekarbeid steeds in groot mate met ons is. Die verskil is dat die NP-regering uiters kwalik vir trekarbeid geneem is terwyl geen kritiek daaroor teen die ANC-regime uitgespreek word nie.

Die algemene voorkoms van swart enkelouergesinne en swart kleinkinders wat deur hulle grootouers grootgemaak word, behoort nie by uitstek aan apartheid toegeskryf te word nie – trekarbeid het immers ‘n baie langer geskiedenis as apartheid. Dit behoort eerder gewyt te word aan die ongedissiplineerde seksuele lewe van baie swartes; ‘n situasie wat bestendig word weens die betaling van kindertoelaes deur die staat (hoe meer buite-egtelike kinders, hoe groter die toelae). ‘n Ongetroude (swart) vrou kan sonder om ander werk te doen, aan die lewe bly deur bloot kinders voort te bring en gevolglik op al hoe hoër toelaes aanspraak te maak. Nie-konvensionele gesinne is dikwels die teelaarde vir onsosiale gedrag, bv misdaad, by sulke kinders.

Bruce Whitfield beoog om nog ‘n boek te skryf (2819). Ek sal dit nie koop nie en ook nie lees nie.

20 June 2020
Nuwe skelmstreek met lenings

Finansiële instellings het die publiek gewaarsku teen ‘n skelmstreek
wat lyk of dit wettig is en waar lenings per e-pos aangebied word, het
RSG berig.

Lenings word toegestaan in ruil vir aansoekers se persoonlike
inligting en versoeke vir ‘n vooruitbetaalde fooi om die lening te
kry.

Die hoof van kleinhandelkrediet by Sanlam sê geen finansiële
instelling van goeie naam sal ooit aan kliënte vra om iets te betaal
voordat ‘n lening toegestaan word nie.

23 April 2014
‘Chaos is fantasties’

Nathan Kirsh

Die omstrede Nathan Kirsh, die man agter Agang en die DA se Glynnis Breytenbach, is die grootste aandeelhouer van Magal Security Systems en ‘n direkteur van die maatskappy.

Magal Security Systems ontwikkel en lewer beheerstelsels en betredingsalarms. Dié maatskappy is die belangrikste verskaffer van elektroniese heinings vir die omstrede veiligheidsheiningprojek in die Wes-Oewer.

Die Israeliese Ministerie van Verdediging het 80% van die bod vir die installering van betredingsalarmstelsels langs die veiligheidsheining aan Magal toegeken.

Die veiligheidsheining is in Julie 2004 onwettig verklaar deur die Internasionale Hof van Justisie.

Daarbenewens het die twee Deense finansiële instellings, die Deense Bank ( Danske Bank ) en die pensioenaris Bank ( PKA ) al hul beleggings van Magal Security Systems onttrek aan die begin van 2010 vir hul rol in die die bou van die heining.

Vier dae nadat die orkaan Sandy New York getref het, was die tagtigjarige miljardêr persoonlik in sy pakhuis in Queens waar hy toegekyk het hoe kosvoorraad verkoop word.

Na die orkaan verwoesting gesaai het, en hy fabelagtige winste uit die verskaffing van noodvoorrade kon maak, het Kirsh aan Bloomberg gesê: “Chaos. Dit is fantasties!”

Kirsh het sy eerste fortuin in Afrika gemaak in 1958, toe hy ‘n graanmeul- en moutbedryf in Swaziland gevestig het. ‘n Saketransaksie met Sanlam wat uitgerafel het, het hom in 1986 permanent na Swaziland gedryf.

Twaalf jaar later het hy het ‘n Suid-Afrikaanse groothandelvoedselverspreidingbesigheid begin waar hy net aan winkels in die besit van swart winkeliers verskaf het.

Hy beheer ook Primedia, wat Radio 702 besit.

Behalwe vir Agang, gee Kirsh ook geld vir die DA se nuwe kandidaat Glynnis Breytenbach, wat deesdae beweer sy word bedreig.

Volgens Beeld ry Glynnis “na verskeie aanslae op haar lewe in ’n gepantserde BMW wat aan die miljardêr-eiendomsmagnaat Natie Kirsh behoort”.

FW de Klerk, ook ‘n ontvanger van Kirsh se geld, maak eweneens gebruik van ‘n gepantserde voertuig.

Kirsh het glo die pantserwa tot Breytenbach se beskikking gestel ná vyf voorvalle waarin daar na haar motor geskiet is, iemand haar van die pad gedwing het, haar agtervolg het en by ’n roltrap van die Gautrein-stasie in Sandton afgestamp het.

Nadat Breytenbach die BMW gekry het, is drie dooie katte glo teen die hek voor haar huis opgehang, maar Breytenbach het vreemd genoeg nog geen klagte by die polisie oor die beweerde voorvalle ingedien nie.

Dit het glo gebeur nadat Breytenbach besluit het om lt.genl. Richard Mduli, misdaadintelligensiehoof, weens bedrog en korrupsie te vervolg.

Kirsh het ook, volgens Beeld, skenkings aan die FW de Klerk-stigting gegee, onder meer die betaling van Breytenbach se regskoste, wat meer as R2 miljoen beloop.

Die NVG ondersoek tans Breytenbach se hegte verhouding met Kirsh en het aanbeveel dat sy weens bedrog en korrupsie aangekla behoort te word.

Adv. Mxolisi Nxasana, hoof van die NVG, het intussen Breytenbach se bedanking as aanklaer aanvaar nadat die partye ‘n skikking bereik het.

Breytenbach staan as ’n parlementêre kandidaat vir die DA.

Die Sunday Independent het Sondag berig dat Kirsh die buitlandse skenker is wat Mamphela Ramphele, Agang-leier, wou sien saamsmelt met die DA.

10 February 2014
‘Watter wit saak?’

Eers was dit Nasperssentrurm, nou is dit Naspers Centre

deur Leon Lemmer

Om die eens werklike verlede te vergeet en dit in die hede wan voor te stel, is blykbaar maklik en ‘n florerende bedryf. Dit is opnuut by my tuisgebring toe daar in ‘n artikel verkeerdelik beweer is dat die Naspers-sentrum in Kaapstad as die hoofkantoor van Sanlam opgerig is (Die Burger, Eiendomme, 16 Nov, p 4). In werklikheid het die Sanlam-hoofkantoor in 1953 uit Waalstraat, Kaapstad, na die noordelike voorstad Bellville verskuif, waar dit steeds is.

Sestig jaar gelede was Bellville in baie opsigte spreekwoordelik “woes en leeg” in vergelyking met die skouspelagtige ontwikkeling wat daarna plaasgevind het. Dit was ‘n beskaafde, Westerse leefwêreld wat deur Afrikaners gedomineer is. In die nuwe Suid-Afrika het die hoofstraat, Voortrekkerweg, met sy middelpunt by die kruising met Durbanweg, en van daar af tot by Bellville-stasie, onmiskenbaar verafrika. Enigeen uit Afrika, wettig en onwettig, kan daarheen aangetrek voel en hom daar vestig.

Dit word blykbaar as ‘n onvervreembare mensereg en as ononderhandelbare geregtigheid beskou dat dese en gene kan afbreek en laat verval wat deur blankes en veral Afrikaners hier en elders in hierdie droewe land sorgsaam oor eeue tot stand gebring is. Teenmaatreëls teen die kolossale, oorweldigende agteruitgang word danksy blanke inisiatief getref, bv die Voortrekkerweg-korridorverbeteringsdistrik, waarvan Derek Bock die bedryfshoof is. Hy sê sonder omhaal van woorde: “Ons vrot kolle is die twee stasies by Parow en Bellville” (Die Burger, 27 Nov, p 14).

Die foutiewe berig oor die Sanlam-hoofkantoor is ‘n week later reggestel (Die Burger, Eiendomme, 23 Nov, p 5). Martiens van Bart, ‘n joernalis wat bekend daarvoor is dat hy met hartstog uitstekende berigte oor die Afrikaner se kultuur en geskiedenis skryf, het van die geleentheid gebruik gemaak om die aandag te vestig op die deskundige vernuf van die raadgewende ingenieurs, Van Wyk en Louw. Die huidige Naspers-sentrum is vyftig jaar gelede op die Kaapstadse strandgebied, oftewel Roggebaai, as ‘n sakegebou en bekend as Sanlam-sentrum opgerig. Met 26 verdiepings bogronds was dit die hoogste gebou in Kaapstad. Tydens die bouwerk is die voltooiing van een na die ander verdieping ter inligting van die publiek op ‘n groot bord aangedui.

Van Bart noem dat die gebou op betonringe rus wat progressief met beton gevul is. Wat hy nie noem nie, is dat daar voor die aanvang van die bouwerk toetsgate op die perseel in die drooggelegte grond geboor is en dat die ingenieurstekeninge van die fondament daarvolgens opgestel is. Nadat daar tydens die bouwerk met uitgrawings begin is, is bevind dat die betonpilare baie dieper gesink sou moes word voordat die gebou op werklik bestendige rots sou staan. Daarmee het die koste van die gebou die hoogte in geskiet. Die Sanlam-raad het met groot besorgdheid kennis van hierdie verwikkeling geneem, maar besluit dat die bouwerk moet voortgaan omdat hierdie pragtige, hoë gebou onder meer groot prestigewaarde vir Sanlam sou hê.

Wat ek wil tuisbring, is dat hierdie gebou in die era van Afrikanertrots, ‘n skrale vyftig jaar gelede, opgerig is. Die stigting van Sanlam in 1918, met Willie Hofmeyr as die eerste raadsvoorsitter, en van Nasionale Pers in 1915, met Jacobus Petrus Bekker as die eerste hoofuitvoerende beampte, was belangrike aanlope hiertoe. Wat Sanlam in sy trotse jare as Afrikaner-onderneming gedoen het, was om mede-Afrikaners te ondersteun. Louw en Louw was die eerste sodanige argiteksfirma, met sy hoofkantoor in die Paarl. At Meiring, wat die eerste hoogleraar in argitektuur aan die Universiteit Pretoria sou word, het sy loopbaan by Louw en Louw in die Paarl begin. Meiring en Naudé was die argitekte van die Sanlam-sentrum. Borckenhagen en Louw was die bourekenaars en Van Wyk en Louw die raadgewende ingenieurs. Wat opval, is die prominente rol wat Louws in hierdie konteks gespeel het.

‘n Minder bekende maar belangrike feit is dat Sanlam in daardie jare vereis het dat alle argiteks- en ander tekeninge vir sy geboue, bv dié van die strukturele en elektro-tegniese ingenieurs, asook die bourekenaars se hoeveelheidslyste, in Afrikaans opgestel moes word. Die genoemde Afrikaner-baanbrekers het Afrikaanse terme vir hierdie doel gemunt. Al die bouers wat vir die oprigting van ‘n Sanlam-gebou getender het, moes teen wil en dank hierdie Afrikaanse terme baasraak. Hulle moes noodgedwonge dikwels met die argitekte, bourekenaars en ingenieurs skakel om die betekenis van Afrikaanse terme vas te stel. Daar was toe veral twee boumaatskappye, Murray & Stewart en Roberts Construction, albei sterk Engels geöriënteerd, wat om die beurt suksesvol vir groot Sanlam-gebouprojekte getender het. Hulle het spoedig agtergekom dat hulle elke keer teen mekaar meeding en het dus besluit om liewer as Murray & Roberts saam te smelt.

Hoe sterk Afrikanergesind Sanlam destyds was, blyk uit die feit dat ek, werksaam as ‘n onbeduidende klerk in die Sanlam-hoofkantoor in Bellville, jaarliks die bygewerkte lyste van praktiserende argitekte, bourekenaars en ingenieurs nagegaan het en dan al die vanne gemerk het van diegene wat blykbaar Afrikaans was. Daardie gemerkte name is dan deur die Sanlam-hoofamptenare gebruik wanneer hulle besluit het watter professioneles vir die volgende bouprojek aangestel sou word.

In die nuwe Suid-Afrika het Sanlam en Naspers, asook bv Volkskas (gestig in 1934) in sy nuwe gedaante as Absa (wat deur die Britse Barclays oorgeneem is), doelbewus hulle Afrikanerwortels afgesweer. Dit lyk asof hulle in ‘n poging om hulle trotse verlede te versaak, alles in hulle vermoë doen om swartes en veral die ANC ter wille te wees. Dit is om van te ween, maar van ‘n omkeer- en terugkeerstrategie na hulle Afrikanerwortels is daar geen sprake nie.

In die jare sestig, dus ten tye van die oprigting van die Naspers-sentrum, en sekerlik lank voor dit en daarna, het die Sanlam-raad daarop aangedring dat alle raadstukke slegs in Afrikaans moes wees. Ek en ander klerke het ure lank dokumente uit Engels in Afrikaans vertaal om te verseker dat geen Engelse teks aan die direkteure voorgelê word nie. Deesdae is die raad van sowel Sanlam as Naspers dermate getransformeer, dus beset met persone wat nie Afrikaans kan of wil gebruik nie, dat alle raadstukke en -besprekings waarskynlik deurgaans in Engels is. In die geval van Absa is daar onder die tien raadslede nie ‘n enkele siel wat naasteby ‘n Afrikaner genoem kan word nie.

Diegene wat gebeurtenisse soos die Van Riebeeck-fees (1952) en die inwyding van die Voortrekkermonument (1949) en die Afrikaanse Taalmonument (1975) meegemaak het, behoort ‘n baie beter begrip van die meevoerende Afrikanertrots van daardie dekades te hê as diegene wie se eerstehandse waarneming grotendeels tot die nuwe Suid-Afrika beperk is. Die Afrikaner van die apartheidsera en vroeër was anders en sekerlik beter as wat hy tans voorgestel word; ‘n karikatuur wat veral deur die Waarheids- en Versoeningskommissie, met Desmond Tutu aan die spits, geskep en via die SABC deur Max du Preez en Antjie Krog uitgebasuin is en steeds met oorgawe gepropageer word.

Dit is nie net nie-Afrikaner-elemente wat regverdigbare Afrikanertrots deesdae belaglik voorstel nie. Weens ‘n mengsel van politieke korrektheid en ANC-gedienstigheid neem verloopte Afrikaners aktief deel aan hierdie minagting en vertrapping. Tydens die “onderhandelde politieke skikking” het die swartes deurgaans hulle eie belange ten koste van die blankes nagejaag en seëvierend daarmee weggekom. Mense soos FW de Klerk, Roelf Meyer en Leon Wessels was die swartes ter wille en het verraderlik die mandaat vir magsdeling in algehele magsoorgawe omskep.

Ek het onlangs Wessels se relaas van die gebeure, Vereeniging: Die Onvoltooide Vrede (2010), onder die loep geneem (Praag 20 Okt). Hy beweer: “Die ‘wit saak’ was verlore lank voordat die onderhandelings begin het” (p 59). Hy wek die indruk dat hy hom hieroor verlekker. Dit kom van iemand wat sy bevoordelingsopsies oopgehou het en dus eers in 1994 uit die Afrikaner-Broederbond bedank het (p 333). Wessels aanvaar sonder meer dat alle volwasse burgers in ‘n eenheidstaat in dieselfde mate stemreg moet hê. Kwalitatiewe verskille by mense word summier geïgnoreer. Daar is geen sprake van ongedurigheid by Wessels oor wat diegene aangedoen is wat die land oor eeue opgebou en die Westerse beskawing hier gevestig het nie.

Op 20 Oktober was ek beswaard oor Wessels se stelling dat “wit beskawing” “‘n eufemisme vir oorheersing deur wittes” sou wees (p 51). Ek het ook genoem dat Wessels dink “Westerse beskawing skynbaar sonder verlies deur afrikanisering vervang [kan] word.” “Wessels het vir lief met swart mag en die tirannie van die meerderheid, eufemisties ‘demokrasie’ genoem, geneem.” “Hy het die nuwe Suid-Afrika gewen, maar in die proses sy siel as Afrikaner verloor.” As iemand wat in 1946 gebore is, het Wessels nie gees by die inwyding van die Voortrekkermonument of die Van Riebeeck-fees gevang nie en dit is onwaarskynlik dat hy die inwyding van die Afrikaanse Taalmonument bygewoon het.

Ek het voorheen aangetoon hoe ongevoelig Wessels deesdae vir die belange nie net van die blankes en in die besonder van Afrikaners is nie, maar ook vir dié van Afrikaans. Dit kan teruggevoer word na die feit dat Wessels, soos Willie Esterhuyse, uit ‘n Sap-gesin kom. Albei het ‘n tyd lank ‘n Afrikanerdop vertoon, maar die neut het Sap gebly. Dit is mense wat nie die grootsheid van die Afrikaner in sy dieptegang ervaar het nie, maar eerder oppervlakkig en opportunisties eens lippediens aan die Afrikanersaak bewys het. Daarna het hulle die Afrikaner vir ‘n pot lensiesop verkwansel.

Die voorafgaande betoog kan geen twyfel laat oor die voor die hand liggende werklikheid van die blankes se saak nie. Tog het Wessels dit wys geag om ter herdenking van die ondertekening van die tussentydse grondwet 20 jaar gelede, ‘n artikel vir Rapport (24 Nov) te skryf, wat onder die opskrif “Watter wit saak?” gepubliseer is. Daar is by Wessels steeds algehele onbegrip vir wat hy en sy meelopers die blankes en veral die Afrikaners aangedoen het. Daar is geen boetvaardigheid by hom te bespeur oor twee dekades van agteruitgang en verval nie. Hy herhaal halsstarrig wat in sy 2010-boek staan.

Wessels:

“Die ‘wit saak’ was verlore lank voordat die onderhandelinge begin het. Die onreg wat aan wit bevoorregting gekoppel is, was eenvoudig te groot. Wit mag, wit eksklusiwiteit was so gediskrediteer dat welluidende woorde soos selfbeskikking, magsdeling en vetoreg in ‘n konsensusregering dit eenvoudig nie kon versag nie, hoe goed dit ook al bedoel was.”

Is die kern van ons geskiedenis voor 1994 wit bevoorregting of wit ondernemingsgees, kundigheid, toewyding, deursettingsvermoë, ens? Het swart mag geblyk beter as wit mag te wees? Wie het wit eksklusiwiteit gediskrediteer? Die swartes. Op grond waarvan mag wittes nie vir hulleself leefbare ruimte vir hulle kultuur en waardes gun en skep nie?

Waarom konsensusregering? Die wittes het die politieke mag gehad. Die NP-onderhandelaars kon, as hulle ruggraat gehad het, ononderhandelbare voorwaardes gestel het. Dit is wat die ANC gedoen het en wat die VGK in hulle gesprekke met die NG Kerk steeds doen. Pleks daarvan dat wittes selfbeskikking, magsdeling en vetoreg het, het die swartes nou (feitlik) onbeperkte mag; iets wat klaarblyklik nie in die openbare belang is nie.

Wessels vertel hoe erg verdeeld die kabinet was. “Dat De Klerk dié uiteenlopende groep mense so lank bymekaar kon hou, was ‘n prestasie waarvoor hy nie aldag erkenning kry nie.” Eintlik is dit ‘n hoogs onoorspronklike opmerking, want dieselfde is jare lank van sir De Villiers Graaff en sy Sappe gesê. De Klerk “verdien ook krediet daarvoor dat hy nie toegelaat het dat die vasstekers die proses kaap en die oorgang vertraag nie”. Die behoudendes word dus die “vasstekers” genoem en die oorgang van wit na swart mag word deur Wessels ondersteun. Is dit nie veel beter om ‘n vassteker vir, as ‘n verraaier van, jou etniese groep te wees nie?

Onthou, dit behoort in die eerste plek nie te gaan om die belange van die huidige geslag nie, maar om die heil van toekomstige geslagte. Die NP-onderhandelaars, waarvan Wessels een was, het omstandighede geskep wat vir die huidige geslag blankes kwalik leefbaar is. Vir hulle komende geslagte is dit klaarblyklik nag.

Daarna herhaal Wessels dieselfde stommiteit as in sy boek (p 251): “Roelf Meyer was die regte man om De Klerk by te staan.” Ek vra weer: “Sodat die ANC hom so erg ore kon aansit?” In die nuwe Suid-Afrika het Meyer ‘n ANC-lid geword. Hierdie feit, wat sy gesindheid opsom, is afdoende om Meyer as beskermer van blanke belange heeltemal te diskrediteer. Wessels vertel goedkeurend van Meyer en Cyril Ramaphosa se uitgangspunt “dat vir elke probleem daar ‘n oplossing is.” Die geneuk is dat hierdie “oplossings” meesal en male sonder tal ‘n eufemisme vir toegewings aan die kant van Meyer en De Klerk was.

Die “versoenende” pad wat mense soos De Klerk, Meyer en Wessels geloop het, het tot gevolg dat die blankes, onder wie se leiding die land ontwikkel en opgebou is, tweederangse burgers in hulle geboorteland geword het. Dié blankes word verwyt en verfoei. Van hulle word verwag om sonder ophou verskoning te vra. Hulle is grootliks polities magteloos gelaat. Diegene wat met oorgawe alles wou afbreek wat oor eeue opgebou is, het deesdae feitlik onbeperkte politieke mag. Ingevolge die grondwet, waarvoor iemand soos Wessels net die hoogste lof het, word daar in elke moontlike opsig teen die blankes gediskrimineer. Desnieteenstaande gee die ANC hoog op oor ‘n “nie-rassige” nuwe Suid-Afrika. Die erflating van die blanke bewind is oorweldigend positief, maar die ANC en sy meelopers haper uitsluitlik op die onvolmaakthede wat deel van ‘n voortreflike pakket was.

Realisties beskou behoort daar groot erkentlikheid teenoor die blankes vir hulle bydrae te wees. Daarom behoort hulle eerder bevoordeel as benadeel te word. Hulle behoort as die waardevolste etniese groep erken en waardeer te word. Pleks daarvan is die kern van die ANC se beleid presies die teenoorgestelde. Dit gaan deesdae om die benadeling van blankes en die bevoordeling van nie-blankes, veral swartes. Desmond Tutu het selfs al ‘n etniesgebaseerde ekstra belasting op blankes voorgestel. Die wittes moet klaarblyklik boet vir wat hulle opgeoffer en tot stand gebring het.

Dit is hierdie wesenlike politieke werklikheid wat iemand soos Flip Buys miskyk (Maroelamedia 4 deser). Hy verwys na wat hy beskou as “swak gedrag”, “dom optredes” en “swak argumente”. Dit veroorsaak glo vyande vir Afrikaners en het tot gevolg dat ons verder verneder en nog meer ongewild gemaak word. Ons benadeel glo onsself deur na ras (oftewel kleur, etnisiteit) te verwys. Wat Buys per slot van sake met sy paaibeleid voorstaan, is dat die blankes die rampspoedige voorbeeld van mense soos De Klerk, Meyer en Wessels moet navolg en bly buig (“blackwards” – soos die Rhodesiërs gesê het) voor die aanslag van die bose; dat ons nie soos die ANC in rasgebaseerdheid mag uitmunt nie. Buys versuim om die ANC se rasgebaseerde aandrang op swart mag ter vervanging van wit mag in berekening te bring. Soos Willie Esterhuyse in Eindstryd (2012) bepleit, verkies Buys blykbaar om die ANC as “vennote” (p 195) pleks van as vyande van die Afrikaner te takseer.

Daar is klaarblyklik groot kulturele en ontwikkelings- of beskawingsverskille tussen plaaslike indiwidue en etniese groepe. Sonder om ras/kleur tot rassisme of rassemeerderwaardigheid te verabsoluteer, is ras/kleur (dikwels) aanduidend van hierdie verskille. Velpigmentasie is eerder die aanduidende as die wesenlike rede vir hierdie nie-eendersheid. Dít hoef nie, soos Buys voorgee, “haatpolitiek” of ‘n “terugkeer na apartheid” te behels nie. Hy skryf: “Rasargumente is ‘n politieke doodloopstraat.” Dit is egter die straat waarin die ANC aktief bedrywig is en waarin hy ten koste van die blankes floreer. Die bepalende hooffaktor in die ANC se beleid is ras/kleur/etnisiteit. Dit sou die toppunt van dwaasheid wees om hierdie feit goedsmoeds te ignoreer in die hoop dat dit tot ‘n beter bedeling vir blankes sou lei.

Of ons daarvan hou of nie, ras/kleur/etnisiteit is die kern van die politieke werklikheid in die nuwe Suid-Afrika. Om opdrag te gee dat ras/kleur/etnisiteit buite rekening gelaat moet word, soos Buys doen, is soos om ‘n suksesvolle wittebrood sonder seks na te streef.

8 December 2013
Jonathan Jansen oor sy moedertaal

‘Ras/kleur is die aanjaer (‘turbo’) vir transformasie; verandering wat geensins verbetering hoef te wees nie.’

deur Leon Lemmer

In die nuwe Suid-Afrika is daar baie nuwe dinge waaraan gewoond geraak moet word. Een hiervan is die kitsrektor. Hierdie term verwys na iemand wat nie oor tyd deur die range (van junior lektor tot lektor tot senior lektor tot medeprofessor tot professor) gevorder en op elke vlak behoorlik ondervinding van die akademie opgedoen het nie. Nee, hierdie mense het hulle sommer gou in ‘n pos hoër as dié van professor (naamlik dekaan, viserektor of rektor) bevind. Op daardie senior vlakke is ‘n mens veronderstel om reeds grondige ervaring van en insig in die wese van die akademie te hê. Weens gebrekkige voorbereiding kan dit kwalik van kitsgevalle verwag word.

Dit is natuurlik moontlik om buitengewoon vinnig in die akademie te vorder as iemand akademies buitengewoon briljant is. In die nuwe Suid-Afrika gaan dit egter nie hierom nie. Dit gaan veel eerder om transformasie, wat insluit dat iemand op grond van ras/kleur en geslag vinnig na die boonste vlakke kan vorder; natuurlik mits hy/sy nie wit en manlik is nie. Dit kan op vordering in die akademie ten koste van die akademie dui.

Tradisioneel blanke Afrikaanse universiteite ly seker die ergste onder die kitsrektorverskynsel. Hierby kom ‘n tweede kenmerk eie aan die nuwe Suid-Afrika, naamlik dat die blanke rektore aan Afrikaanse universiteite plek vir bruin rektore moet maak. Hier geld veral twee oorwegings. Eerstens word gepoog om die indruk te wek dat ‘n bruin rektor ‘n mindere bedreiging as ‘n swarte vir die heil van Afrikaans as onderrigtaal inhou. Tweedens funksioneer die bruin rektor as oorgangsfiguur van die vorige wit rektore na die swart rektore wat noodwendig na die bruine kom. Eers met ‘n swart rektor in die stoel sal die transformasieproses volledig verwesenlik wees. Ras/kleur is die aanjaer (“turbo”) vir transformasie; verandering wat geensins verbetering hoef te wees nie.

Wat baie duidelik by die vulling van sodanige rektorskappe behoort te wees, is dat die politieke stert die akademiese hond swaai. Wat reeds net so duidelik is, is dat ‘n bruin rektor nie met die heil van Afrikaans vertrou kan word nie. Daar is die klassieke voorbeeld van Jakes Gerwel, ‘n hoogleraar in Afrikaans, wat om politieke redes sy intreerede in Engels gelewer het en as rektor die Universiteit van Wes-Kaapland om politieke redes van ‘n oorwegend Afrikaanse universiteit tot ‘n uitsluitlik Engelse universiteit getransformeer het. Hoeveel te meer sal bruin rektore uit ander dissiplines as Afrikaans nie met oorgawe dieselfde paadjie bewandel nie? Hier onder vestig ek die aandag op drie sodanige rektore wat onderskeidelik as ‘n sielkundige, teoloog en opvoedkundige beskou word.

Daar is net een tradisioneel Afrikaanse universiteit waar Afrikaans (nog) nie (erg) agteruit boer nie en dit is die Potchefstroom-kampus. Die rede hiervoor is dat dit die enigste sodanige inrigting is wat steeds ‘n wit rektor het, maar sy pos word vir vulling in 2014 geadverteer. Aan universiteite is die stragegie om die universiteitsraad te transformeer, dus demografies meer verteenwoordigend te maak, en dan die rektorstoel teen wil en dank met ‘n nie-witte te vul.

Sedert 2009 is Cheryl de la Rey die rektor van die Universiteit Pretoria. Sy het in 1983 die graad BA behaal en eers in 1999 die doktorsgraad. Ná drie jaar as onderwyseres het sy wel deur die range van junior lektor tot professor en daarna tot viserektor gevorder. Maar sy het twee nie-akademiese voordele geniet, naamlik sowel ras/kleur as geslag. Die aankondiging van haar aanstelling as rektor is met ongeloof begroet. Sy kon dit aanvanklik self ook nie glo nie. Naas geslag onderskei ‘n ander faktor haar van die twee gevalle hieronder, naamlik dat sy Engelssprekend wil wees omdat sy naskools uitsluitlik aan Engelsmedium-universiteite (Durban-Westville en Kaapstad) studeer het. Daar moet nie verwag word dat sy uit haar pad sal gaan om Afrikaans as onderrigtaal te bevorder nie.

Russel Botman is sedert 2007 die rektor van die Universiteit Stellenbosch. Hy het in 1978 die graad BA verwerf en eers in 1994 die doktorsgraad. Hy was twaalf jaar lank predikant waarna hy in 1994 senior lektor, in 1999 medeprofessor, in 2000 professor en in 2002 viserektor geword het. Ras/kleur/transformasie (die onderwerp van sy doktorale proefskrif), dus politieke oorwegings, het skynbaar so ‘n groot rol in sy vinnige vordering in die akademie gespeel dat sy aktivistiese UDF/ANC-verlede eerder as ‘n bate pleks van, soos dit hoort, as ‘n absolute diskwalifikasie gefunksioneer het. Hy is deurgaans in Afrikaans aan die Universiteit van Wes-Kaapland onderrig, waaruit egter nie afgelei moet word dat hy enigsins met die heil van Afrikaans vertrou kan word nie.

‘Jonathan Jansen se doktorale proefskrif van skaars 200 bladsye handel oor ‘n dekade van Zimbabwe se skoolleerplanne’

Jonathan Jansen is sedert 2009 die rektor van die Universiteit Vrystaat. Hy het die graad BSc in 1979 aan die Universiteit van Wes-Kaapland voltooi en ‘n biologie-onderwyser geword. Beurse het hom in staat gestel om ses jaar lank in Amerika te studeer, waar hy aan twee uiters linkse universiteite, Cornell en Stanford, studeer en onderskeidelik ‘n magister- en ‘n doktorsgraad (eers in 1991) voltooi het. Sy doktorale proefskrif van skaars 200 bladsye handel oor ‘n dekade van Zimbabwe se skoolleerplanne. Hierna het hy vinnig gevorder tot professor in 1994, dekaan in 1997, eers aan Durban-Westville en van 2001 af aan die Universiteit Pretoria.

Hy is in Montagu gebore en is van huis uit Afrikaans en ‘n NG Sendingkerk-mens. Op grond van Jansen se ses jaar in Amerika en natuurlik opportunistiese politieke oorwegings het hy sy moedertaal versaak en Engels tot sy “eerste taal” verhef. Dan is die volgende stap maklik: As hy so goed is deur Engels te word, waarom kan almal nie maar verengels nie? Sy standpunt is dan soortgelyk aan dié van Alfred Milner (1854-1925) wat probeer het om die Transvaal te verengels. In sy aansoek om die rektorskap het Jansen egter onderneem om Afrikaans te bevorder. In sy intreerede het hy genoem dat hy iedere swart student wil dwing om Afrikaans te leer. Wat het van hierdie voorneme geword? In sy bespreking van Jansen se 2009-boek het Chris (Boetman) Louw Jansen ‘n wolf in skaapsklere genoem. Hy is nog nie verkeerd bewys nie.

Oor die rol wat ras/kleur in Jansen se bevordering gespeel het, kan daar min twyfel wees, al verkondig hy dat sy aanstelling uitsluitlik aan sy besondere akademiese voortreflikheid te danke is. In sy boek, Knowledge in the Blood (2009), vertel Jansen dat Johan van Zyl, toe die rektor van die Universiteit Pretoria en tans die uitvoerende hoof van Sanlam, glad nie in die blanke kandidate vir die dekaanspos belanggestel het nie. Die pos is toe deur Jansen gevul. Voordat Jansen as rektor in Bloemfontein aangestel is, het die destydse voorsitter van die raad van die Universiteit Vrystaat, regter Faan Hancke, verkondig dat die volgende rektor nie-wit sal wees. Sodanig was die nie-akademiese ingesteldheid weens al die politieke stof wat met die Reitz-video (2008) opgeskop is.

Op 18 September het Jansen die Percy Baneshik-gedenklesing gelewer. ‘n Verkorte,vertaalde weergawe is in Die Burger (3 deser, p 17) gepubliseer, met die volledige teks op daardie koerant se webwerf. Ek gebruik die oorspronklike teks, maar vestig die aandag op net enkele aspekte.

Jansen het dit tereg teen die sotlike strategie van bv die Afrikaanse Taalraad (ATR) om Afrikaans en die “non-English languages under one political umbrella” te bring. Hy noem dit tereg “a very superficial scheme to advance” Afrikaans. ‘n Mens vra jou af: Waarom beywer al die taalaktiviste vir Afrikaans hulle nie ondubbelsinnig vir die heil van Afrikaans nie? Waarom die dekmantel van “ander inheemse tale” gebruik as hulle eintlike doel is (of behoort te wees) om Afrikaans te bevorder?

Jansen het dit tereg ook teen “black elites trumping the value of indigenous languages in schools while their own children attend … schools in English”. Dit laat my dink aan Wannie Carstens wat op 26 September in ‘n toespraak “gedroom” het van Afrikaanssprekendes wat “spontaan” hulle kinders na Afrikaanse skole stuur. (Die volledige teks is op 27 September op LitNet gepubliseer.) Maar dan bring Carstens terselfdertyd hulde aan mense wat reeds jare lank in die ATR dien en openlik dislojaal teenoor Afrikaans is omdat hulle hulle kinders in Engelse skole geplaas het.

Ingevolge sy droom behoort Carstens moreel verplig te voel om hom met woord en daad vir die ontsetelling van dislojale Afrikaanssprekendes in die ATR te beywer. Die beste beginpunt is immers om jou eie huis in orde te kry en die ATR is een van Carstens se huise. Waarom het hy nie die ruggraat om iets daadwerkliks hieraan te doen nie? Carstens se kernprobleem is dat hy te veel deur modegiere gebuig word. Ek verpes dit dat hy feminisme-onthalwe na Afrikaans as “haar”, dus vroulik, verwys. As taalkundige stel hy hier gewoon ‘n slegte voorbeeld. Dat Carstens van sy neo-linkse politieke etiket hou, val nie te betwyfel nie. Hy verwys na diegene wat hom met Piet Croucamp en Anton van Niekerk assosieer en vervolg dan: “Ek moet erken dis nie ‘n slegte geledere om te deel nie!” (Maroela Media, 2 deser).

Waar is die ATR se voorsitter, Michael le Cordeur, se kommentaar oor Jansen se jongste uitlatings? Hy het dikwels baie te sê oor Kaaps en politieke sake, maar swyg nou oor die dwase standpunt van Jansen, terwyl dit eintlik om verdoeming smeek. Op die ATR-webwerf word daar geen ATR-standpunt oor hierdie saak gestel nie. Lesers word bloot na kommentaar in ander bronne verwys.

‘Die aanstelling van Danny Titus as die kultuurhoof van die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging (ATKV) was ten minste net so ‘n onvanpaste transformasieskuif as die aanstelling van die bogenoemde drie bruin rektore’

Die aanstelling van Danny Titus as die kultuurhoof van die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging (ATKV) was ten minste net so ‘n onvanpaste transformasieskuif as die aanstelling van die bogenoemde drie bruin rektore. Hoe kan iemand wat klaarblyklik geen aanvoeling vir en simpatie met die Afrikaner, sy taal en die res van sy kultuur het aan die hoof van sodanige kultuur in enige respektabele onderneming staan? Titus funksioneer soms as regter in die ANC-regering se Menseregtekommissie. Daar het hy baie duidelik sy afsku van Afrikaners laat blyk. Hy is ook een van die Afrikaans-dislojales wie se teenwoordigheid reeds lank in die ATR geduld word.

Let op wat Titus oor Jansen se jongste uitlatings oor Afrikaans te sê gehad het. Titus sê: “Afrikaanssprekendes en Afrikaans het Jansen se uitlatings ondersteun. Hy het gesê mense moet na kritiese stemme soos dié van Jansen luister. ‘Afrikaans het inderdaad ‘n groot bydrae om te maak, al is dit net om van sy skynheiligheid ontslae te raak’” (Praag, 2 deser). Let op die vermetele en neerbuigende “al is dit net” en dan word die groot bydrae wat Afrikaans kan maak direk met skynheiligheid verbind. Hoe kan so ‘n element in die boesem van die ATKV en die ATR geduld word? Myns insiens het Titus hom in albei poste as uitnemend ongeskik bewys. In die nuwe Suid-Afrika het die gewoonte in glad te groot mate onder Afrikaners posgevat om beleefdheidshalwe alle beledigings, wat (grootliks) onverdiend na hulle kant toe kom, te verduur.

Jansen verwys in sy gewraakte toespraak na die voorbeeld wat die Universiteit Vrystaat stel. Daar is ‘n “trade-off” wat onderrigtaal betref. Swart studente aanvaar die nie-moedertaal Engels en Afrikaanse studente moet ingelyks dieselfde nie-moedertaal aanvaar. Hy hou dit as billik voor. Maar hy vergeet gerieflikheidshalwe dat diegene wat Engels as moedertaal het geen opoffering hoef te maak nie. “There is no discernible tension, anymore, about using English only in meetings of residences and other public meetings … by bringing black and white students into communion as human beings, and by transforming the learning commons (especially in the residences), the hard lines around rival language – English and Afrikaans – started to dissolve.” Hoekom? Omdat van die Afrikaanssprekendes verwag word om in FW de Klerk-modus toe te gee, dus Afrikaans te versaak en Engels as die primêre universiteitstaal te aanvaar.

Waarom nie tweetalige byeenkomste of om die beurt Afrikaanse en Engelse byeenkomste nie? Waarom voorkeur gee aan die voorkeurtaal van die nuwe indringers op die kampus en die voorkeurtaal van die groep wat die universiteit gestig en uitgebou het, minag? Is die speelveld gelyk as wit studente en dosente die grootste offers moet bring? Hulle sou akademies en kultureel veel beter daaraan toe gewees het as die universiteit eentalig Afrikaans gebly het. Waarom mag daar nie van die nuwe kampusbesetters ‘n billike teenprestasie verwag word nie, naamlik dat hulle Afrikaans moet aanleer as hulle kies om daar te studeer? Dit is immers presies hierdie vereiste wat dwarsoor die wêreld gestel word: Daar word van die student verwag om by die universiteit aan te pas en nie andersom nie.

‘n Soortgelyke ongebalanseerde en onbillike situasie doen hom in die breë Suid-Afrikaanse universiteitsituasie voor. Die tradisioneel Afrikaanse universiteite moet tweetalig of verkieslik eentalig Engels word, terwyl die tradisioneel Engelse universiteite ongesteurd soos voorheen kan voortgaan. Dit is net Afrikaans wat as ‘n uitsluitingsmeganisme geëtiketteer word, terwyl Engels in die praktyk dikwels op dieselfde manier funksioneer. Daarteen opper Jansen nie beswaar nie. Hy versuim ook om te noem dat dit net van die tradisioneel wit universiteite verwag word om nie-wittes op al hoe groter skaal te akkommodeer. Die tradisioneel swart universiteite mag maar sonder beswaar ongetransformeerd eksklusief swart bly.

Dieselfde onverkwiklike onbillikheid doen hom by skole voor. Nuwe indringers mag nie toegang tot tradisioneel wit skole geweier word nie en is in die gerieflike posisie dat hulle volle toegang verkry tot geriewe wat oor dekades deur wit onderwysers en wit ouers opgebou is. Mits hulle nie-wit en veral swart is, geniet hulle die verdere voordeel dat hulle nie verplig mag word om skoolgeld te betaal nie. Dit geskied alles in die naam van geregtigheid.

Christo Viljoen, ‘n viserektor van die Universiteit Stellenbosch (1993-1998), verwys na Jansen se “wasige logika”. As Jansen se redenasie tot sy volle konsewensies deurgevoer word en almal in dieselfde mate opofferings moet maak, het ons die volgende situasie: “Géén onderwyser/dosent mag in sy (die dosent se) moedertaal doseer nie, en alle studente moet in ‘n taal anders as hul moedertaal klas loop. Met dieselfde wasige logika stel ek voor: Kom ons voer Chinees in as enigste onderrigtaal in ons skole (en universiteite?). Chinees is per slot van sake die grootste wêreldtaal met verreweg die meeste huistaalsprekers. Dan is ons afgestudeerdes voorbereid daarop wanneer China die land klaar gekoloniseer het, en álle onderwysers en dosente én studente maak die opoffering om in ‘n ander taal as hul eie onderskeidelik onderrig te gee en te ontvang. Niemand word dus onbillik bevoordeel nie” (Die Burger, 5 deser, p 13).

‘Afrikaans has, rightly, been the target of political ridicule’ – Jansen

Jansen bied sy “one major solution to the long-term resolution of the crisis in education” in die volgende gevolgtrekking aan: “This is why Afrikaans-exclusive or even Afrikaans-dominant white schools and universities represent a serious threat to race relations in South Africa … it is English and not Afrikaans that could be the ‘taal van versoening’ … What English does is level the playing fields in the historically Afrikaans universities for common engagement … Afrikaans has, rightly, been the target of political ridicule.” Sy opsomming van ons geskiedenis is: “The scars of our violent past.” Die Jansen-ideaal is: “A school system that introduces English as early as possible, ideally in the Foundation Phase … this means making English a compulsory language course for all students.” Dat so ‘n verpligte kursus in Afrikaans die behoud van die eentalige Afrikaanse Universiteit Vrystaat van weleer kon verseker het, doen hom nie meer in Jansen se wasige logika voor nie.

6 October 2013
Afrikaner bevind hom weer in die 1930s

Maar die toentertydse Afrikaner was trots en beneuk in die goeie sin van die woord. Tuis en op skool is jy van jou Afrikanerskap bewus gemaak. Praat jou taal en as daar nie geluister word nie, stap uit en gaan koop iewers anders. Hierdie beginsel is sedertdien eie aan my benadering. As ek enigsins uit sy of haar uitspraak aflei dat die persoon wat my bedien nie ‘n Afrikaner is nie, konfronteer ek daardie persoon openlik met die vraag: Praat jy Afrikaans? Indien nie, moet hy of sy iemand gaan vind wat my in my taal sal bedien of anders lui ek af en soek ‘n ander firma wat dit wel kan doen. Destyds het selfs ons kerke vanaf die kansel meegehelp om trots op ons Afrikanerskap te kweek. So het daar ‘n Afrikanerkorps met leiers in alle vertakkings van die samelewing ontstaan.

Die Afrikaners se pennies en tiekies is versamel in Federale Volksbeleggings. Nuwe Afrikanerbesighede het ontstaan: Volkskas, Sanlam, om maar enkeles te noem. Die Afrikaner kry sy Bybel in sy eie taal. Sy skrywers en digters beweeg weg van die Hollandse en kom onder die indruk van die ellende van die Afrikaner. Die Afrikaner se letterkunde lewe in al sy mooiheid. Tussen hakies, dink u daardie Afrikaners sou hulle Herzogprys na die buiteland laat gaan? Aikôna ! Al was dit ook ‘n Vondel of 'n Shakespeare.

Ek stem volkome saam, die Afrikaner staan by die kruispad. ‘n Keuse moet gemaak word. Dis maklik as jy glo… Geloof maak jou trots op dít waaraan jy glo. Glo die Afrikaner nog en is hy trots op sy Afrikanerskap met alles wat dit behels? Geloof gee ook wysheid omdat jy die beste sal kies terwille van dít waaraan jy glo. Boonop sal jy diskrimineer. Die Egiptenare sou nooit Israeliete word nie. Selfs vandag toi-toi ‘n Israeliet nie saam met die Palestyne nie.

Wees beneuk wat jou Afrikanerskap aanbetref. Ons het niks om oor skaam te wees nie. Ons is nie ‘n volk van diewe en moordenaars nie. Bedrieërs en geldsugtiges is ons sekerlik nie. Apartheid was nie ‘n skande nie. Soort soek altyd soort en sorg vir eie soort, al gaan jy waar. Is die apartheidsbeleid van die huidige regering dan eerbaarder? Sorg hy nie ook maar vir sy eie mense tot uitsluiting van die ander nie?

Ons moet hande vat. Ongelukkig sal ons weer soos destyds van vooraf moet begin, ons sente en rande bymekaarskraap en ‘n nuwe Afrikanervolksbeleggings in die lewe roep. Verstand ontbreek nie by die Afrikaner nie, dis net die trots en beneuktheid en die geloof.

Of is dit dalk vrees wat ons klein en benepe maak?

14 July 2009