Etiket: Marxisme

Zille kyk in die spieël en sien ‘n rassis

Nou onlangs haal Steve Hofmeyr ‘n gedig van NP van Wyk Louw op Twitter aan:

Dis natuurlik afkomstig uit sy beroemde gedig, “Ballade van die bose” waarmee ons Afrikaners op skool en universiteit grootgeword het. roodt_fbfotoZille is nie in staat tot enige ballades nie. Maar dalk kan ons nog ‘n vers uit Van Wyk Louw, dié keer uit “Raka: die dans” gaan leen om haar jongste, patetiese skryfsel op die DA se webblad mee te beskryf, veral die ironiese woorde: “oud en wys: ‘Raka is vreedsaam’, ‘Raka is nie sleg'”. Zille beskik oor ‘n “gróót, swart party”, die DA, wat hoofsaaklik deur blanke, Afrikaanse kiesers ondersteun word. Vandaar haar politieke eierdans wat al hoe belagliker raak. Sy behoort soos Piet Croucamp permanent ‘n kopdoek te dra sodat ons die anti-wit span kan herken as ons hulle sien!

Die DA-leidster of voordanseres rondom die Raka-vuur dink dat sy ‘n groot “strategiese skuif” maak om my en Steve as “rassiste” uit te kryt. Deur ons te demoniseer, hoop sy om die ontwykende swart steun vir haar party te werf! Ongelukkig hang haar anti-wit onderrok so ver uit dat dit meer as enigiets anders op ‘n herformulering van haar Amerikaanse suster en medekultuurmarxis, Susan Sontag se stelling oor “die blanke ras” neerkom:

If America is the culmination of Western white civilization, as everyone from the Left to the Right declares, then there must be something terribly wrong with Western white civilization… The white race is the cancer of human history; it is the white race and it alone—its ideologies and inventions—which eradicates autonomous civilizations wherever it spreads, which has upset the ecological balance of the planet, which now threatens the very existence of life itself.

Sontag – en Zille – gebruik dieselfde logika as Robert Mugabe: Alles wat in Zimbabwe en Suid-Afrika verkeerd loop, kan op witmense en veral “wit rassiste” se brood gesmeer word. Toenemende misdaad en geweld, plaasmoorde, korrupsie, Eskom, dalende onderwysstandaarde – om maar enkeles te noem – is nie die grootste probleme in ons land nie. Nee, veel eerder dít wat die links-liberale heldin van Kaapstad ‘n “erg kommerwekkende neiging” (deeply disturbing trend) noem, naamlik “wit-op-swart rassisme”.

Zille en haar ouers is mos onlangse immigrante, vanaf Duitsland nogal. Wel, diep in haar onderbewussyn is Zille nog ‘n Nazi, want sy gebruik hier Nazi-logika: die minderheid bedreig die meerderheid. Kan u glo? Zille is geen Afrikaner nie. Wat my betref, is sy geen Suid-Afrikaner nie! Sy is ‘n verdomde Duitse Nazi wat hier vir die Duitse motormaatskappye kom voorbrand maak het sodat al wat korrupte staatsamptenaar en regstellende-aksiemiljoenêr sy bene stompies kan hardloop na die naaste BMW-, Audi- of Mercedes-handelaar toe! Alles met die steun en seën van Zille en haar absurde “liberale” party wat net so liberaal in die klassieke sin is soos Idi Amin of Pol Pot se eertydse bewegings.

Die vier miljoen oorblywende blankes in ons land verteenwoordig die probleem, volgens Zille. Dít terwyl rotse van snelwegbrûe af op ons motors neerreën, rassistiese RA- en SEB-wette deur die DANC met behae vanuit die Kaapse parlement uitgevaardig word, en sadistiese moordenaars en rowers ons daagliks teister onderwyl foto’s van slapende polisiemanne die internet vol lê. Sonder privaatveiligheidsmaatskappye en buurtwagte sou daar lankal volksmoord gewees het.

Asof die Nazi-logika van die minderheid wat die meerderheid bedreig nie genoeg is nie, neem Zille haar retoriese oneerlikheid ‘n stap verder deur vir “Steve Hofmeyr en Dan Roodt” in haar boendoehof aan te kla en skuldig te bevind, want sien: ons is verantwoordelik vir die “styging in voorvalle van wit rassisme”. Sy skryf:

Cloaked in flowery prose and intellectual bluster, their racism has emboldened some of their followers. I doubt it is a coincidence that the increase in racist incidents across the country has run parallel to the increase in their public profiles.

Waaroor gaan die “rassistiese voorvalle in die land” waarna sy verwys? Dis vier of vyf voorvalle, wat soos die geval van die Reitz-vier sekerlik oordryf word, waarin dronk studente iemand van ‘n ander ras rondgeklap het of waar ‘n man van Kenilworth ‘n swart vrou vir ‘n prostituut aangesien het. Die ironie is natuurlik dat die meeste van dié voorvalle in die liberale, Engelse Kaapstad plaasgevind het, nie in die ou HNP-vesting van die Noord-Transvaal of die KP-vesting van die Wes-Transvaal nie. Dus gaan dit om Zille se Prog- of DA-bure wat nou hul ware kleure wys, soos die ou grappie uit die dae van die vorige bewind: “Praat Prog, stem VP en bid dat die NP aan bewind bly.”

Wat het die gedrag van ‘n student aan die Universiteit van Kaapstad of ‘n tandarts in Rondebosch met my te make? Die Universiteit van Kaapstad, daardie kultuurmarxistiese hool, sal my nie eens op hul kampus toelaat nie, terwyl ek nie aan ‘n enkele PRAAG-ondersteuner in Rondebosch kan dink nie. Maar ek – en Steve Hofmeyr – moet pa staan vir die gedrag van “daders” wat doer in Zille en haar man, die marxistiese dosent aan die UK, se invloedsfeer verkeer!

Sulke voorvalle is boonop kwalik verteenwoordigend van die wanorde wat in ons land heers en is bloot uitsonderlike “fratse” waarop Zille en die liberale hoofstroommedia fokus om die aandag af te lei van die hele stelsel wat besig is om – soos in Zimbabwe – skouspelagtig te misluk. Selfs Frans Cronjé, voorsitter van die liberale SAIRV (Suid-Afrikaanse Instituur vir Rasseverhoudinge) wat jare lank bepleit het dat die ANC en SAKP die land behoort te regeer, het onlangs in Landbou.com gesê dat ons almal ‘n “plan B” moet hê vir wanneer Suid-Afrika misluk:

Wat het u bedoel met ’n plan B in ’n onlangse koerantonderhoud? ’n Tyd terug was ek saam met die voorsitter van Zimbabwe se Commercial Farmers’ Union (CFU) op ‘n verhoog. Hy het sy spyt uitgespreek omdat hy nooit boere in Zimbabwe aangeraai het om ’n plan B gereed te hê nie. Dit het my laat dink. Ek wil nie oor 20 jaar in daardie man se skoene staan nie. Daarom raai ek mense aan om ’n plan B te kry. Ek het só ’n plan – nie omdat ek weet ek gaan dit nodig kry nie, maar omdat dit onverantwoordelik sal wees om nie te erken dat die eksperiment wat in 1994 begin is, steeds verkeerd kan loop nie.

Sommige se plan B is om hul kapitaal en bates na veilige Europese jurisdiksies soos Switserland te verskuif. Moontlik het Zille dit ook reeds gedoen. Maar sy beskik oor ‘n tweede plan B, wat steeds aan Nazi-logika herinner: Kry ‘n sondebok vir die mislukkende staat Suid-Afrika. En die sondebok is: die Afrikaner, of daardie Afrikaners soos ek en Steve Hofmeyr wat nog nie heeltemal tot gedwee stilte deur die kultuurmarxistiese histerie geknuppel is nie. As Thandi Modise nie haar beeste en varke kos of water gee op haar regstellende boerdery nie, is dit seker ons skuld!

Om sondebokke by ‘n minderheid te soek, is ‘n gevaarlike speletjie. Só leer die geskiedenis ons. Toe ek in Parys gewoon het, het ek ‘n Kambodjaans-Chinese buurman gehad wie se gesin voor hul huis in die straat deur die Khmer Rouge doodgeskiet is, omdat hul etniese Chinese was. Stalin het ses miljoen Oekraïners van die honger laat omkom. As marxisme met minderheidsondeboksoekery gepaar word, raak dit besonder dodelik.

Wat Zille my “blomryke prosa” noem, is geensins die “mooiskrywery” waarna Van Wyk Louw in Vernuwing in die prosa verwys het nie. Dis gewoon denke. Ons Afrikaners dink voor ons doen. Dít het ons van ons Noord-Europese voorouers oorgehou. Ons is nie soos die alwetende Engelse pseudo-liberaal of kultuurmarxis wat die hekke vir Raka oopgooi, links en regs begin “transformeer” en plase nasionaliseer, net om, as die hele “meesterplan” sy onvermydelike gebreke begin toon, ‘n sondebok te soek om vir die gemors verantwoordelik te hou nie.

Een van die beste boeke oor die verskynsel van die “sondebok” is juis in Frans geskryf, deur die filosoof en letterkundige René Girard, Le bouc émissaire (Die sondebok, Grasset 1982). Onder andere sien Girard (bl. 83) ‘n verband tussen “vervolgings in die verlede” en “huidige mites”. Daarom is daar ‘n verband tussen die kultuurmarxistiese mite oor apartheid en Afrikanerboosheid, en die Britse volksmoord en koloniale Afrikanervervolging van die negentiende eeu.

René Girard sê:

“Daar is niks in mities-godsdienstige rituele wat nie logies vanaf die meganisme van die sondebok afgelei kan word en wat op ‘n hoër vlak as in die geskiedenis fungeer nie” (bl. 81).

Eerder as wat enkele onverwante fratsvoorvalle van wit-op-swart rassisme tiperend van enigiets in Suid-Afrika is, is Zille se Nazi-agtige gebruik van die sondebokdiskoers die “erg kommerwekkende neiging”, om haar woorde te gebruik.

Ek is seker ek praat namens alle Afrikaners en blankes in die land as ek sê dat ons nie bereid is om verantwoordelikheid vir die mislukking van marxisme en liberalisme in Suid-Afrika te aanvaar nie. Ons moet onthou dat die Liberale Party, waarvoor Helen Zille so ‘n groot bewondering koester, die eerste groepering was wat hom tot stedelike terreur met die stasiebom van 1964 gewend het. Deur terreur en leuens het die fanatiese linkses in ons land die NP’s en veral die idiotiese papbroek FW de Klerk verslaan. Noudat die hond die bus gevang het, weet hy nie meer mooi wat om daarmee te maak nie, behalwe om die staatskas leeg te steel. Om Suid-Afrika te regeer en te bestuur, blyk ‘n groter uitdaging te wees as om histeries vanuit die Britse en ander internasionale media bloot propaganda te bedryf.

Ek het ook ‘n plan B: Ons moet al die marxiste terugjaag Londen toe, waar hulle hoort. Laat hulle ons vanuit die Engelse hoofstad belieg en beledig, soos hulle al eeue lank doen, van die dae van die Britse sendelinge en die Swarte Ommegang af. Dat ons hulle toelaat om dit hier in ons eie land te doen, verteenwoordig ‘n strategiese flater wat ons nog suur gaan bekom. Afrikaners behoort teen Zille en haar mede-Nazi’s op te tree, voor dit te laat is en die soort fanatieke Boerehaat en anti-wit rassisme wat sy verkondig in nóg groter geweld oorslaan as wat ons reeds ervaar.

En as daar iemand is wat beswaar daarteen maak dat ek Zille ‘n kultuurmarxis én ‘n Nazi noem, hoef hy maar net Martin Bosma van die PVV se boek, De schijn-élite van de valse munters (Bert Bakker, 2010), te lees waarin hy vermeld: “Hitler was links.” DA-sosialisme, regstellende aksie en grondhervorming is bloot ‘n variant van nasionaal-sosialisme wat bepaal: die rasseminderheid en hardwerkendes moet gestraf word. Bosma verwys onder andere na ‘n boek deur Jonah Goldberg, Liberal Fascism, en skryf:

Goldberg stelt dat nationaal socialisme eenzelfde oorsprong heeft als de New Deal van Roosevelt en het Italiaans fascisme: de wil om de economie centraal te organiseren en planmatig te beheren… Het fascisme moet volgens Goldberg beschouwd worden als een links fenomeen. Fascisme en communisme waren beide utopische visies. (bl. 249)

Die DANC wil ons land in die naam van klasse- en rassegelykheid vernietig en in die proses die blanke en Indiër-middelklas verarm, indien nie in kampe met die vertroude marxistiese metodes laat uitmoor nie. Blankes en Indiërs pleeg die minste misdaad (hulle verteenwoordig kwalik een persent elk van die land se gevangenisbevolking) en is ook die mees aktiewe entrepreneurs en werkskeppers, daarom gehate “Koelakke” in Stalin se terme. Ook Ilana Mercer tref die vergelyking tussen die Russiese middelklasboere en Afrikanerboere in hoofstuk 2 (“The Kulaks of South Africa vs. the Xhosa Nostra”) van haar boek, Into the Cannibal’s Pot: Lessons for America from Post-Apartheid South Africa.

Soos ek onlangs gesê het, na Alain Finkielkraut: Anti-rassisme is die nuwe rassisme. Zille is ‘n groter rassis as wat enige AWB-lid ooit kan droom om te wees.

Ek stem saam dat ons rassisme moet beveg, maar dan veral die rassisme van die kultuurmarxistiese elite wat Afrikaners en blankes as die vyand beskou. Hulle haat ons want ons staan in die pad van hul grootskaalse plundertog deur die staat en selfs privaat bates soos grond, eiendom en aandele.

Liberalisme in sy laaste stuiptrekkings?

Net gister ontvang ek ‘n vonkpos rakende ‘n artikel wat geskryf is deur Prof. Herman Gillomee gedateer 3 November 2014 waarin hy die Marxistiese ANC regering van “raad” voorsien hoe om die ekonomie weer in die regte rigting te trek.

Hy bepleit ‘n meer inklusiewe vorm van regering maar maak sekere aannames rakende regimeverandering en die redes daaragter. Volgens Gillomee was die finansiële krisis van die 1980’s in Suid-Afrika uiteindelik verantwoordelik daarvoor dat die ANC sonder veel moeite die nuwe regering geword het.

Enigiemand met basiese kennis sal weet dat dit ver van die waarheid is. Alhoewel dit dalk ‘n bydraende faktor kon gewees het, was dit nie die primêre beweegrede agter die ANC se klinklare sukses om die NP te ontsetel nie.

Nou ek verstaan dat Prof Gillomee ‘n geskiedkundige is en nie ‘n ekononoom nie en nog minder ‘n ekonomiese geskiedkundige. Dit is te bespeur in van die wilde aannames wat hy maak.

Of miskien is dit nie aannames nie maar ‘n verontskuldiging van die wit liberales se rol en verantwoordelikheid in die fiasko wat vandag as Suid-Afrika bekend staan? Prof Gillomee is juis een van die Dakargangers wat willens en wetens met ‘n ongenaakbare marxistiese vyand gaan heul het.

Hierby bedoel ek nie verraad teenoor die NP regering nie maar verraad teenoor burgers van die land, beide wit en swart. Burgers wat nou uitgelewer is aan patologiese korrupsie, misdaad, die geite van sjampanje sosialiste, populistiese demagoë wat slegs in mag belangstel en onbevoegdheid wat aansienlike afmetings begin aanneem.

Op hierdie gegewe dag publiseer Volksblad, nog een van Naspers se kreupel dagblaaie wat ‘n stryd teen Afrikaners voer, ‘n artikel wat as (nog) ‘n dwarsklap teen Steve Hofmyer moet dien. Hierin word daar aangevoer dat Afrikaners na “leiers” moet soek en nie “dwase” nie.

Waar is al die liberale Dakargangers wat hulself al vir meer as 20 jaar onderling op die skouer klop? Hulle wat sommer namens ons lewensbelangrike besluite geneem het en die las van leierskap geannekseer het? Hoekom is hulle nie meer die “leiers” waarna Naspers so naarstiglik soek nie?

Miskien omdat hulle eenkant in verwarring sit en kyk hoe ‘n eens vooruitstrewende land verander in alles wat Afrika noord van ons grense altyd belowe het dit sal word. Heel moontlik omdat hulle ideologiese turksvye net so onaptytlik is soos dié van die marxisme en hulle dit besef, terwyl die gewone man op straat die een is wat daagliks die spit moet afbyt.

Heel logies dus, het liberalisme regdeur die wereld sy rakleeftyd oorskry en word nou grootliks oral verwerp.

Met die onlangse Amerikaanse middeltermynverkiesing het die Republikeine – gelei deur die konserwatiewe Tea Party – nie gewoon net die Demokrate met hulle “progressiewe” liberale agenda verslaan nie, maar heeltemal verpletter.

In Duitsland het duisende werkersklasmense die strate ingevaar en aangedring daarop dat die liberale multikulti-idee van massa-immigrasie gestaak moet word. Der Spiegel berig dat etniese Duitse kinders begin terugkeer na Nazi-idees in hoe hulle mekaar groet. Moskees word sommer in die proses afgebrand.

Marie Le Pen se Front Nasionaal het met rasse skrede vooruitbeweeg terwyl die party die Europese Unie se greep op Frankryk en ander lidlande immer harder bevraagteken. Die EU is in wese ‘n Sosialistiese Demokrasie, dus liberaal.

Dieselfde geld vir UKIP in Brittanje. Oral in die wêreld is die skuif na regs te bespeur en stadig maar seker draai die man op straat se uitkyk terug na die tradisionele, die konserwatiewe en kom kiesers in opstand teen die liberaal se magtigste wapen: Politiese korrektheid.

Ook in Suid Afrika gebeur dit. Soos Dr. Dan Roodt voorheen genoem het, is die linkses besig om beheer oor Suid-Afrika te verloor. Die skuimbek-walgwors-kaskenades van ‘n Conrad Koch, Johan Pienaar, Rebecca Davis, Daily Maverick, Mail & Guardian en natuurlik Naspers se agterryers getuig hiervan. Dit is soos die laaste stuiptrekkings van ‘n vark by die abattoir: Besonder skril en sonder doel.

En intussen, terwyl liberale ten alle koste voorgee dat alles nog piekfyn is, behalwe nou vir daardie paar rassistiese wit Afrikaners wat weier om polities korrek te wees, is die land wat voorheen bekend was die Republiek van Suid-Afrika stadig maar seker besig om die abnormale as die normale te omhels.

Soos Crunchie graag sê: “Alles IS honkiedorie in hierdie sirkus…hoe KA-AKKER hoe BETER. Om te steel is self empowerment, om te moor is culture preservation en onthutsing oor verkragting is ‘n white colonialist thing that has no place in Africa.”

Götterdämmerung

SANCO uit Limpopo-dorpie verjaag

Inwoners van die dorpie Bunzhe buite Tohoyandou in Limpopo het huise van SANCO-lede gevandaliseer.

Die huise is met klippe bestook en groot skade is aan die eiendomme aangerig.

Die ontstoke inwonwers het begin amok maak en vyf huise in die gebied geplunder. Vier van die huise behoort aan lede van die burgerlike organisasie SANCO (South African National Civic Organisation) en die ander aan ‘n hoofraadgewer.

Gemeenskaplede beskuldig die slagoffers daarvan dat hulle gemeenskapsprogramme ontwrig.

Die vrede tussen die ANC en SANCO dreig om tot ‘n einde te kom, ten spyte van vermanings deur die president dat die alliansie nie in gevaar gestel moet word deur kleinlike stryerye nie.

Vier huise van SANCO-lede is vroeër die maand in Durban afgebrand weens die politieke spanning tussen Sanco en die ANC in die gebiede.

SANCO beweer die ANC het R50 000 belowe aan elkeen wat die kantore sal vernietig.

“Sanco veg vir arm mense en sy (die raadslid) hou nie daarvan nie,” het ‘n SANCO-lid aan IOL gesê.

Een van die voorpraters vir SANCO is die AU-ambassadeur Malaika wa Azania wat onlangs in Marokko aangehou is weens visumprobleme.

Sy het die ANC daarvan beskuldig dat dit ‘n “bourgeois nasionalistiese organisasie is, wat die ergste elemente binne sy leierskapgeledere huisves, en “die omstrede gewillige koper, gewillige verkoper-beleid wat die grond-herverdelingsproses ondermyn en die belange van kapitaal beskerm” en SANCO aangeraai om uit te stap uit die alliansie.

Wa Azania se tirade herinner sterk aan iemand wat Karl Marx se tekste heel ingesluk het.

SANCO-lede sê hulle is vreesbevange na die voorval. Die voorsitter van die plaaslike tak van SANCO, Khathushelo Ramufhifhi, het die skade aan eiendom skerp veroordeel.

Daar word beweer dat spanning tussen SANCO en van die gemeenskapslede vir dié voorval verantwoordelik was.

Ramufhifhi het almal in die gemeenskap gevra om te help sodat die mense wat deur die geweld geraak word gehuisves kan word.

Rasstellende aksie moet weg!

danr2deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Ek is nie seker wie eerste van “rasstellende aksie” begin praat het nie. Dis egter een van daardie vindingryke Afrikaanse terme of woordspelinge wat die onreg van huidige regeringsbeleid baie goed uitdruk.

Rasse word getel en rasse word in ‘n rangorde gestel. Swart is bo en blank is onder, amper soos die Bybelvers wat sê:

Maar baie wat eerste is, sal laaste wees, en die wat laaste is, eerste. (Markus 10: 31)

Soos ek ook verlede jaar opgemerk het:

Uiteindelik kom alle vorme van regstellende aksie neer op anti-blanke beleid, met die uitsondering van Maleisië waar dit teen Chinese gerig is. In verskillende lande word dit verskillend gerasionaliseer.

Hier by ons moet RA ‘n meerderheid teen mededinging vanaf die (blanke) minderheid beskerm. In die VSA weer moet die (swart) minderheid teen die voorlopig blanke meerderheid bevoordeel word. Ons weet egter dat die VSA-bevolking kantel en dat daar nou meer nie-blanke as blanke geboortes is, dus sal die argument daar ook mettertyd verander, nl. dat die meerderheid teen die minderheid beskerm moet word.

Onderliggend aan rasstellende aksie is insgelyks ‘n stuk liberale rassisme, want blykbaar is swartes vanweë een of ander aangebore gebrek nie in staat om met blankes in die ekonomie mee te ding nie! Daarom moet hulle, hetsy as minderheid, hetsy as meerderheid, altyd teen blankes bevoordeel word.

Dit geld veral die toelatingsvereistes op universiteit waar rasstellende aksie byna oral toegepas word sodat blanke studente van bepaalde studierigtings (veral die sogenaamde gesondheidswetenskappe) uitgesluit word ten gunste van swartes met veel mindere prestasie. Dus, sowel ekonomies as akademies is daar blykbaar ‘n implisiete erkenning dat swartes oor minder vermoëns as blankes beskik

Voorstanders van rasstellende aksie verwys egter nooit na vermoëns of talent nie, aangesien hulle voorhou dat alle mense met dieselfde vermoëns of talente gebore word. Dis net omstandighede wat veroorsaak dat almal nie op gelyke vlak presteer nie, of dit nou daaroor gaan om ‘n onderskeiding vir wiskunde in matriek te behaal of ‘n Springbokrugbyspeler te word.

Alle gebrek aan prestasie onder SA swartes word vaagweg aan “apartheid”, “die geskiedenis” of “vorige benadeling” toegeskryf sonder dat daar ooit na spesifieke voorbeelde van sodanige benadeling verwys word.

Trouens, hierdie “kumulatiewe benadeling vanuit die verlede” is oorgeneem vanuit die marxistiese diskoers oor “kapitaalvorming” wat op grond van meerwaarde of die uitbuiting van arbeid plaasvind. Die swartman in Suid-Afrika beskik oor ‘n opgehoopte “benadelingskrediet” wat tans deur middel van rasstellende aksie “uitgekeer” word. Die kollektiewe blankedom is sy “debiteur” wat die volgende aan hom verskuldig is:

  • geld
  • grond
  • bevordering
  • posisies in die staatsdiens
  • aandele in openbare maatskappye
  • aandele in private maatskappye
  • ‘n buitensporige rol in die land se geskrewe geskiedenis
  • ‘n buitensporige rol in die letterkunde, musiek en kultuur van die land

Waarskynlik is ek die enigste persoon wat telkens op die rol van die universiteite hamer as dit kom by die vestiging van ‘n marxistiese wêreldbeskouing in ons land kom. Wits en Kaapstad was op die voorpunt van die institusionalisering van marxistiese denke in die sestiger- en sewentigerjare, waarna dit na die res van die universiteite uitgebrei is. Die Afrikaanse universiteite is natuurlik eers onlangs tot die marxisme bekeer, maar getrou aan die aard van sommige Afrikaners hang hulle vandag kommunisme veel meer fanaties aan as wat hulle in die verlede die NP-beleid verdedig het.

Jaarliks word ‘n aansienlike gedeelte van die land se hulpbronne en die opvoedingstelsel gebruik om die begrip van swart benadeling aan die publiek tuis te bring, met die geesteswetenskappe wat byna uitsluitlik aan dié doel gewy word.

Suid-Afrika beskik tans oor baie min oorspronklike denke oor die geskiedenis, die ekonomie en etnisiteit, anders as in die verlede. Die Britse marxisme het in die SA universiteite sy grootste afsetgebied in die Engelssprekende wêreld gevind. Arthur Keppel-Jones, oor wie Leon Lemmer verlede week geskryf het, het reeds in die dertigerjare die Universiteit van Kaapstad as ‘n Britse instelling ervaar:

Yes, my experience at the University of Cape Town first exposed me to liberal values and led me to question the fundamental values of the society in which I had grown up. I later learned that many of my friends who did not have a university education remained racists, while those who did like me became liberal. At UCT, I was taught by professors and lecturers most of whom had a British background. From my schooldays the British influence was a liberating one. Most of my lecturers were not tainted by South African racial prejudice.

Teen die sestigerjare het die marxisme egter die Britse universiteite oorgeneem en moes sogenaamde “liberalisme” wyk voor sosialisme en kommunisme. Een van die sentrale argumente van die Britse marxisme, wat natuurlik klakkeloos deur ons koloniale kommuniste hier te lande oorgeneem is, is dat “ras” en “klas” in Suid-Afrika min of meer ooreenstem. Selfs waar blankes, veral Afrikaners, in myne of fabrieke gewerk het, is hulle nie deur die Britse marxiste as “ware werkers” beskou nie. Die ware werker of suiwer lid van die proletariaat was die swartman. Die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty het ook die gedagte van ‘n etniese federasie soortgelyk aan die Russiese stelsel wat in die laat vyftigerjare deur die Sowjet-akademie vir wetenskappe vir Suid-Afrika voorgestel is, verwerp. Die eenheidstaat met ‘n Britse kultuur en met Engels as enigste amptelike taal was al waarin Joe Slovo, Ruth First, Rusty Bernstein en ander geharde SA kommuniste belanggestel het.

Die “nuwe Suid-Afrikaanse geskiedenis” van die afgelope dekade of twee is feitlik geheel en al deur kommuniste geskryf, of is op die marxistiese geskiedskrywing met sy hoofsetel in Londen, gegrond. Daardie geskiedenis beklemtoon die skade wat die swartman weens “apartheid en kapitalisme” gely het. Die feit dat die meeste winste in Londen opgehoop het, aangesien Britse beleggers nog altyd die room van ons myne en nywerheidsmaatskappye besit het, word gerieflikheidshalwe verswyg. Soos wat Stalin tegelyk kommunis én Russiese nasionalis was, is die meeste Britse marxiste sowel links as Brits nasionalisties of imperialisties gesind.

Ons sien dus dat rasstellende aksie soos ons dit deesdae in Suid-Afrika teëkom, sy wortels in die Britse marxisme het. Daarom verteenwoordig RA ‘n variasie op die tema van die “diktatuur van die proletariaat”. Omdat die swartman na die mening van SA/Britse marxiste die enigste egte proletariër is, moet sy oorheersing op alle gebiede ter wille van die “totale transformasie van die maatskappy” gevestig word. Die uitsluiting van die blanke middelklas uit die ekonomie, tersiêre opvoeding en van landbougrond geskied soortgelyk aan die vervolging van die sogenaamde “koelakke” in die vroeë Sowjetunie. Oor die koelakke het Lenin gesê:

Hulle is bloedsuiers, vampiere, plunderaars van die volk en uitbuiters wat hongersnood misbruik.

Toe Stalin aan bewind kom, het hy besluit om ‘n “klasseoorlog” teen die koelakke te verklaar en het hom in 1930 só oor hulle uitgelaat:

Ten einde die ‘koelakke’ as ‘n klas uit te knikker, moet die weerstand van dié klas in ‘n openlike geveg vernietig word en moet dit van die produktiewe bronne van sy bestaan en ontwikkeling ontneem word… Dit verteenwoordig ‘n wending na ‘n beleid van die eliminering van die koelakke as ‘n klas.

Binne die Britse marxisme en sy siening oor Suid-Afrika – wat die heersiende siening in sowel ons universiteite as ons media geword het – is ras en klas uitwisselbaar. Rasstellende aksie is daarom, ewe seer as Stalin se beleid om “die koelakke te elimineer”, daarop gemik om die blanke middelkas te “elimineer”.

Net soos wat kommunisme in die voormalige Sowjetunie ‘n misdaad teen die mensdom was, is rasstellende aksie in Suid-Afrika besig om in ‘n misdaad teen die mensdom te ontaard. Dis nodig dat ons dit oor en oor begin sê.

Elke aspek van die propaganda oor rasstellende aksie, maar veral begrippe soos “witskuld”, “historiese skuld”, “vorige benadeling” en so meer, moet meedoënloos aan kritiek onderwerp word. “Transformasie” as sodanig, asook enige gewaande behoefte daaraan, moet in sy geheel verwerp word.

Vandat Marx en Lenin in 1948 hul Kommunistiese Manifes gepubliseer het, en waarin hulle van die “spook van kommunisme oor Europa” praat, het kommuniste en marxiste nog altyd histeries oor verskille in rykdom, prestasie en geskiedkundige onreg tekere gegaan. In ons land is dit nie anders gesteld nie. Inteendeel, enige bevraagtekening van die “kumulatiewe witskuld” word luidkeels met krete van “rassisme” en “fascisme” begroet.

Die meeste politieke partye soos die ANC, DA, Cope en ander ondersteun rasstellende aksie. Dis nodig dat rasstellende aksie finaal aan die kaak gestel word vir die stuk marxistiese drogredenasie wat dit is, ook tydens debatte in die huidige verkiesing. Voorstanders daarvan behoort ook die eerlikheid te hê om die klassieke kommunistiese terme soos “diktatuur van die proletariaat” te gebruik as hulle hul argumente in die openbaar stel, pleks van mooiklinkende Amerikaanse eufemismes soos “affirmative action” wat eintlik sinneloos is.

Om die rasse te tel (kwotas) of bokant mekaar te stel, mag nie langer geduld word nie.

Ondersteun hierdie blad deur by praag aan te sluit.

Om te stem of nie te stem nie?

roodt_dan_wikideur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Vandat ons nuwe politieke party Front Nasionaal gestig is, word ons geweldig aangeval, veral van regs en verregs. Die Vryheidsfront Plus, asook allerlei groeperinge met die prefiks “Boer-” in hul benaminge, beskou Front Nasionaal se deelname aan die komende verkiesing as ongevraag, verdelend en selfs ‘n vorm van “verraad”.

Soos ek reeds vantevore geargumenteer het, bevind die Afrikaner hom tans in ‘n ondergeskikte posisie teenoor die swartman, maar ook die Geldmag in Suid-Afrika, vanweë ‘n probleem van denke. Teenoor die opkoms van die ANC, die SAKP, maar ook Afrikanervyandige maatskappye soos Vodacom en Barclays-ABSA, verkeer die Afrikaner tans in ‘n toestand van verlamming, besluiteloosheid en onderlinge broedertwis.

Iets wat PRAAG oor die afgelope jare reggekry het, is om ‘n nuwe intellektuele basis vir die Afrikaner te verskaf, wat aansluit by die Goue Tyd van Afrikanerpolitiek, maar ook in pas is met die moderne, eietydse nasionale bewegings in Europa. Veral in Nederland en Frankryk het ‘n nuwe geslag denkers en aktiviste opgestaan wat besig is om die politiek in daardie lande grondig te verander. Daar is honderde en selfs duisende boeke téén die kommunisme en linkse hegemonie geskryf; eers daarna het politici daarin geslaag om stemme by die stembus te begin verwerf en om in die hoofstroommedia opgeneem te word. PRAAG het oor die afgelope veertien jaar daardie rol van intellektuele voorhoede vir die nuwe beweging vervul en ‘n duik in die links-liberale propaganda gemaak.

So pas gister het ‘n 16-jarige skoolseun in Nederland sewe dollar aan Front Nasionaal via PayPal geskenk. Hy sê hy sou graag meer wou bydra, maar omdat hy nog op skool is, beskik hy oor geen inkomste nie! Ek wonder hoeveel 16-jarige Afrikaners sou tagtig rand aan ‘n Nederlandse politieke party skenk? Of sou hulle selfs die name van politieke partye in Nederland ken? Dis egter tekenend van die nuwe politieke bewussyin in Nederland dat veral jongmense hulself deel voel van ‘n wêreldwye stryd om die Europese beskawing te red, ook in Suid-Afrika waar die vooruitsigte vir enige beskawing hoegenaamd besig is om daagliks te taan.

Verregse Afrikaners meen dat dit futiel is om aan nasionale verkiesings deel te neem en dat gewapende opstand die enigste manier is om van die ANC en SAKP se oorheersing ontslae te raak. Tot dusver het diegene wat hulself op gewelddadige wyse daarteen wou verset egter bedroë daarvan afgekom. Enersyds is alle Afrikaanse organisasies deur die staat ingesypel en werk informante kliphard teen betaling om mede-Afrikaners by die staat te verkla en desnoods in die howe te laat skuldig bevind. Ek meen alle volkere wat deur ander oorheers word, vertoon hierdie tendens: een deel van die mense werk saam met die vreemde heerser en die ander deel verset hom daarteen, hetsy ondergronds, hetsy op ‘n min of meer wettige manier.

Omdat verregses nie aan verkiesings deelneem nie, is dit futiel om met hulle oor partypolitiek te redeneer. Hulle is ook nie as kiesers reregistreer nie en hoewel hulle nou in verkiesingstyd oorloop van menings oor hoe en vir wie ander behoort te stem, gaan hul stemme (of dan “nie-stemme”) geen verskil aan die uitslag maak nie.

Een van die argumente wat verregses gebruik om deelname aan die politieke stelsel te ontmoedig, is die bewering dat sodandige deelname die status quo “legitimeer” of bevestig.

stateincapitalistsocietyVele marxiste gebruik ook dié argument. Toe ek in my eerste jaar by Wits was, het ons in die staatsleerklas ‘n voorgeskrewe boek van die Britse marxis, Ralph Miliband, gehad met die titel The State in Capitalist Society. Daarin argumenteer hy juis dat deelname aan die politieke stelsel beperkend is, ten minste vir “revolusionêre partye”:

“Merely by taking part in the work of the legislature, [opposition parties] help the government’s business. This is one of the main problems of revolutionary parties. As they enter existing parliamentary bodies, so are they also compelled, however, reluctantly, to take a share in their work which cannot be purely obstructive.” (bl. 50)

Terloops, destyds as eerstejaartjie kon ek dit nie vermoed nie, maar Ralph Miliband was ‘n goeie vriend van Joe Slovo en hulle het gereeld in Londen saamgekuier. Dit was seker nie toevallig dat Miliband se boek destyds by Wits voorgeskryf is nie. Merkwaardig is egter die feit dat albei die marxistiese Miliband se seuns, David en Ed, in die onlangse verlede ‘n prominente rol in die Britse politiek sou speel. David was die Britse minister van buitelandse sake en Ed Miliband is tans die leier van die Arbeidersparty. David Miliband het tydens sy ampstermyn ANC-terreur teen apartheid-Suid-Afrika in die openbaar verdedig.

Ed Miliband, huidige leier van die Britse Arbeidersparty
Ed Miliband, huidige leier van die Britse Arbeidersparty

Die politiek is ‘n klein wêreld! En kennelik het die Miliband-seuns nie hul linkse vader se raad te letterlik opgeneem nie.

Onder aanvoering van Joe Slovo en ander prominente kommuniste vanuit Londen, het Suid-Afrika ‘n linkse revolusie ondergaan en is die De Klerk-bewind soos ‘n nat waslap uit die pad gesmyt. Intussen word Afrikaners via die media – ook natuurlik die Nasperskoerante! – blootgestel aan linkse denke, maar dan gaan dit merendeels daaroor om die ideologie van politieke korrektheid en witskuld te vestig, asook om Afrikaneronmag en gebrek aan getalle te beklemtoon.

Gister na afloop van ons Front Nasionaal-vergadering, het ons insgelyks gepraat oor die swak vertoning van konserwatiewe Afrikaners teenoor die linkse revolusionêre in Suid-Afrika. Onder andere spruit dit uit Afrikaners se onkunde oor die marxisme, feminisme, afrosentrisme en ander denkrigtings wat die linkses in hul aanslag rig. Ons mense is ook oningelig oor die geskiedenis van kommunisme in die twintigste eeu, waaronder die 100 miljoen mense wat in die Groot Gelykmaak gesterf het. Vanaf 1978 toe die SA Kommunistiese Party amptelik die doktrine van ‘n massa-oorlog (people’s war) omhels het, het honderdduisende mense reeds tydens Suid-Afrika se Groot Gelykmaak gesterf. In ons tyd verhewig die gewelddadige aanslag teen die blanke middelklas, waaronder natuurlik plaasboere. Tensy die linkse revolusie by ons gestuit word, gaan hy nog baie slagoffers eis.

‘n Verdere punt wat Miliband in sy boek maak, is dat die staatsmasjinerie ook nie eintlik vatbaar vir verandering is nie, selfs al kom ‘n ander party aan bewind. In die geval van Suid-Afrika, is ons hele staatsadministrasie natuurlik deur die ANC en Kommunistiese Party oorgeneem, sogenaamd “getransformeer”, dus sal selfs die DA geen hond haaraf kan maak indien hy ooit die verkiesing sou wen nie. Iets wat onder huidige omstandighede hoogs onwaarskynlik is.

Waarom dus nog hoegenaamd stem, indien ons weens ons getalle nie eintlik veel invloed by die stembus kan uitoefen nie? Is die HNP-slagspreuk, “Stem reg, bly weg” nie maar die regte nie? Ironies poog die leier van die HNP en verkose president van die Boere-Afrikanervolksraad, mnr. Andries Breytenbach, juis tans om ‘n afspraak met president Jacob Zuma te bekom. Alternatiewelik loods die Volksraad aansoeke in Suid-Afrikaanse howe en korrespondeer met die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie, ‘n liggaam wat deur die 1996-grondwet in die lewe geroep is.

Daarmee wil ek nie polemiseer nie en dis elkeen se goeie reg om die benadering te volg wat hy wil om Afrikanervryheid te herwin. Maar wat is nou eintlik die verskil daartussen om deel te neem aan die Suid-Afrikaanse regstelsel, voor regters wat deur die ANC aangestel word, en aan verkiesings deel te neem? Op ‘n manier het ek meer vertroue in die oppartydigheid van die Onafhanklike Verkiesingskommissie as in die onafhanklikheid van die regbank! Hoe dit ook al sy, daar bestaan ‘n klomp redes waarom ons aan verkiesings behoort deel te neem:

  • ons mag nie ‘n situasie skep waar bestaande partye soos die DA en selfs die Vryheidsfront Plus, wat samewerkende opposisie met die ANC bepleit, as “woordvoerders van die Afrikaner” optree nie;
  • daarmee saam, moet ‘n groepering soos Front Nasionaal in die SA parlement bestaan wat onverskrokke die herstel van Afrikanersoewereiniteit bepleit en nie net ‘n soort volkstaat wat behels dat ons almal na ‘n uithoek van die land moet wegtrek nie;
  • buitelandse politieke partye wat die Afrikanersaak goegesind is, verkies om met ‘n politieke party te skakel, eerder as buite-parlementêre organisasies;
  • die ANC, DA, EFF, Cope, ens., gebruik die politieke stelsel en belastingbetalersfondse om hul doelwitte te bevorder en ons sou ons benadeel indien ons nie dieselfde doen nie;
  • die parlementêre stelsel, asook verkiesings, bied aan ons die geleentheid om ons standpunte in die massamedia te stel en sodoende die heersende linkse ideologie teen te werk;
  • wêreldwyd verkies mense om aan verkiesings deel te neem tensy hulle met geweld van die stembus weggehou word, daarom gaan ‘n groot klomp Afrikaners in elk geval stem, ongeag wat boikotters te sê het;
  • as verkose politieke verteenwoordigers kan ons bande met buitelandse ambassades en moondhede smee, wat ons kan help om weer vryheid te verwerf;
  • die buiteland sal slegs na ‘n politieke party luister, nie na ‘n guerillagroep sonder verkose woordvoerders nie;
  • pleks van vrugtelose appèlle op die ANC te loods vir afsprake met ministers, kan eise vir eie skole, universiteite, hospitale, veiligheid en ander instellings regstreeks in die parlement gemaak word.

Die groot gevaar wat egter bestaan vir enige politieke party met verteenwoordigers in die Kaapse parlementsgebou, is dat hy “deur die ANC gebreinspoel word”, iets waarvan die ontleder RW Johnson die DA onlangs beskuldig het.

This is the real disaster, that the DA has been so brain-washed by the ANC that not only has it lost its way but it is no longer offering South Africans a real choice.

Ook die Vryheidsfront Plus het aspekte van ANC-denke verinnerlik en, soos Hannes Engelbrecht dit onlangs gestel het, het “Pieter Mulder die eenheidstaat met gemak omhels”.

Sulke “breinspoeling” en beïnvloeding deur die regerende party vind egter plaas weens ‘n gebrek aan ‘n intellektuele kultuur en ondeurdagte standpunte. Nóg die DA, nóg die VF Plus beskik oor ‘n alternatiewe visie vir die land en vir die Afrikaner en word daarom intellektueel deur die SA Kommunisteparty oorheers wie se propaganda hulle dikwels onbewustelik of klakkeloos napraat.

As Afrikaners en blankes nie bereid is om die Front Nasionaal in te stem nie, gaan ons huidige rampspoedige agteruitgang net versnel.

Tensy ons wakkerskrik, is die huidige Zimbabwe ons voorland binne tien tot twintig jaar, selfs gouer indien die EFF se skouspelagtige groei voortgesit word!

Front Nasionaal kort steeds fondse om aan die verkiesing deel te neem! Skenk geld aan die regterkant van ons webblad via bankoordrag, kredietkaart of PayPal.

Stop die rassis!

red_october_projdeur JH du Toit

Die afgelope Rooi Oktober-veldtog het op die oog af klein voorgekom (sowat 500 ondersteuners by die Pretoriase optog), maar dit moet nie onderskat word nie. Hoewel die opkoms sekerlik baie beter sou wees indien dit op ‘n naweek eerder as op ‘n werksdag gehou was, het dit nietemin ‘n veel groter impak gehad. Die gunstige gesprekke wat op Facebook en Twitter ontluik het, asook op vele webwerwe het getoon dat Afrikaners dit in veel groter getalle ondersteun as wat dit bygewoon het. Die goeie ontvangs voorspel goed vir ‘n opvolggebeurtenis, bv op 16 Desember (hoewel 15 Desember, ‘n Sondag ‘n veel beter keuse sou wees).

Selfs interessanter as Afrikaners se ontvangs van die gebeurtenis is die senuagtige, selfs histrioniese ontvangs van die gebeurtenis deur die marxisties georiënteerde hoofstroommedia en sommige van hul marxisties-rassistiese rubriekskrywers. Dit mag vreemd voorkom om die woord rassisme te verbind aan die sg. ’egalitêre’ marxisme, maar in werklikheid is dit ‘n onvermydelike simbiose. In ‘n Afrikaland sal marxisme altyd wentel na anti-withaat. So het International Genocide Watch vir Julius Malema as ‘n radikale marxistiese-rassis bestempel.

Hoewel marxiste dit sal ontken, is die verhouding tussen hul ideologie en rassisme niks nuuts nie. Nie alleen is dit in amper elke Westerse kolonie wat in Afrika deur marxisties geinspireerde bevrydingsbewegings oorgeneem is gedemonstreer nie, maar selfs in die heimat van kommunisme naamlik die Sowjetunie, was rassisme lewendig. Gruweldade is bv teen die Joodse minderheid gepleeg. Die dominante Russe het die hele USSR oorheers en die vele etniese minderhede moes maar altyd by hulle inval. Die Russe het die USSR en sy minderhede gehanteer soos die swartes vandag Suid-Afrika met hierdie land se minderhede hanteer. Hierdie parallelle sal geen linkse ooit erken nie, want of daar nou SEB, RA, en watter ander anti-wit wet toegepas word, “ons is almal gelyk voor die reg”.

Rassisme is die vlieg in die linkse salf en hulle sal alles doen om dit te versteek, te ontken of daaroor te lieg. Die rassistiese vlieg in die linkse SA salf het egter ‘n brommer geraak. ‘n Groot vet brommer blyk op die linkse salf te teer terwyl dit net groter en meer brutaal word. Hoe groter hierdie lelike insek raak, hoe meer moet daar gelieg en oëverblindery toegepas word om dit te versteek.

Twee gebeurtenisse het die linkse kulkunstenaars egter onverhoeds betrap. Eerstens het geen “regdenkende” linkse kon voorsien dat Julius Malema ooit werklik sy EFF tot ‘n politieke party sou omskakel nie. Hoe nou gemaak? Nie alleen is Malema ‘n uitgesproke rassis en propagandis vir volksmoord op wittes nie, maar 15 000 swartes daag toe vir sy partyloodsing op. Hierdie 15 000 verteenwoordig sekerlik nie eens die top van die ysberg nie, maar wat dit wel wys, is dat sommer baie swartes van Malema en sy rassistiese idees hou.

Die geval Malema pas boonop binne die ergste vooruitsige van die mees ‘geharde stoere ”rassisitese” Afrikaner-ideoloë en moet dus vir die linkses ‘n geweldige dilemma verteenwoordig. Dit bevestig dat die ‘regses’ nog altyd reg was. Die linkse koerante steier nou nog met ontledings van hierdie gebeurtenis soos die een rubriekskrywer na die ander probeer om dit te onderspeel as ‘n beweging wat nie juis ‘n toekoms het nie. Die gemiddelde skatting is dat die EFF so 1% tot 2% van die stemme in 2014 sal trek. Ek dink daar wag ‘n verassing vir hierdie linkses. Ongeag Malema se radikalisme, is hy niks meer rassities as die gemiddelde linkse nie. Dis net sy middele wat verskil. Malema sê wat die ander dink. Alle linkses is rassiste, want haat vir die ras wat besit, is die onafwendbare gevolg van marxisme. In die Suid-Afrikaanse geval dui hierdie rassisme natuurlik op die mislukking van die Reënboognasie.

Dit bring ons by die marxistiese-rassiste se tweede dilemma, nl. Rooi Oktober. Natuurlik weet hulle al jare lank dat Afrikaners deur swartes uitgemoor word, maar dit word gerieflikheidshalwe, of dalk om rassistiese onthalwe, as blote misdaad afgemaak. Persoonlik dink ek dat hulle bevrediging daaruit put – hulle is immers rassiste. Dat wittes nie swartes vermoor nie, gaan hulle egter verby. “Nee, dis rassisties om oor die aanvaller se ras te praat.” Tog, vir die linkses, is dit behaaglik om ‘n rasseherrie te maak wanneer wit studente flou Oros vir koshuiswerkers aanbied en dit verfilm. Laasgenoemde word as ‘n rassistiese insident getipeer en tot ‘n nasionale, selfs internasionale krisis verhef. Desnieteenstaande mag ras nie genoem word wanneer Willemientjie Potgieter deur swart moordenaars aan haar hare opgetel en tereggestel word nie. Die ontkenning van die rol van ras in moorde in ‘n omgewing waar wetgewing, poltieke uitsprake en propaganda die slagofferras voortdurend verontmenslik en dus as teiken legitimeer, dít is ware rassisme. Dis selfs erger, dis volksmoordontkenning.

Rooi Oktober het egter ‘n krisis vir die marx(istiese)-rassiste veroorsaak. Toevallig, in ‘n tyd wat die EFF se loodsing die mislukking van die reënboognasie beklemtoon, ontwikkel die verdrukte minderheid die moed om hul slagofferskap toe te eien. Dit was egter nie as blote slagoffers van misdaad nie – nee nie ‘n blote antimisdaadveldtog nie. In die gloeiende lig van die televisie maak hulle beswaar teen hul witslagofferskap aan die hand van hul swart geweldenaars. Hoe durf hulle! Hierdie is ‘n waarheid wat nié gespreek mag word nie, want nie alleen vestig dit die aandag op die rassisties-gewelddadige aard en dus mislukking van die reënboognasie nie, maar selfs erger: Ander wittes se oë mag oopgaan en ook begin protesteer. Twee uiteenlopende gebeurtenisse wat die mislukking van die linkse droom aksentueer, is te veel vir ons marx-rassiste. ‘n barrage van anti-Rooi Oktober en anti-wit propaganda volg.

Die geweldige intensiteit van die aanval op Rooi Oktober bewys twee dinge, naamlik die sukses daarvan, asook die besef onder die marx-rassiste dat hul orde besig is om te verkrummel. Die boodskap hieruit is ‘n versterkende een. Die beweging wat met Rooi Oktober begin het, moet momentum behou. Smee die yster terwyl dit warm is. Nou is die tyd om ‘n opvolgprotes te reël, nou terwyl amper elke Afrikaner daardeur meegevoer is. My persoonlike advies aan die organiseerders is: maak dit maklik vir mense om by te woon; moet dit nie op ‘n werksdag hou nie. Soos Pallo Jordan gese het: “Voordat julle nie in jul duisende in die strate afmarsjeer nie, sal ons nie na julle luister nie.”

Wees verseker in die marx-rassis het ons te make met die mees uitgeslape vyand. Hy het daarin geslaag om ‘n hele wêreldkultuur te bou na  die beeld van sy leuen. In die twintigste eeu het hy die universiteite, mediahuise, filmwese, kuns en vele meer regoor die Westerse wêreld geïnfiltreer en besmet met sy haat vir die blanke ras. Hy het ons sukseskvol gedemoniseer. In Suid-Afrika het die marx-rassis die eerste volwaaridge marxistiese-rasse-orde opgerig. Alle vorige marxistiese eksperimente het marxisme as die hoofdoel gehad met rassisme as ‘n onbedoelde newe-effek. In Suid-Afrika is rassisme verhef tot die hoofdoel met marxistiese idees as die voertuig daartoe.

Die mislukking van hierdie bestel lê toenemend die rassisme bloot en maak dit al makliker om te teiken. Ons moet die felheid van ons aanslag daarteen dramaties verskerp. Dis maklik, want ons moet bloot die wreedheid daarvan blootlê. Dit is die geldige rede waarom ons onsself wil bestuur. Ons móét, anders sal die rassis ons uitmoor.

Anonieme marxistiese groep intimideer adverteerders op praag

Die voorblad van die anonieme "Stop Praag"-groep op Facebook
Die voorblad van die anonieme “Stop Praag”-groep op Facebook (klik om te vergroot)

‘n Anonieme ekstreemlinkse, waarskynlik marxistiese, groep is sedert Donderdag besig om adverteerders op die praag-webblad te intimideer om hul advertensies te verwyder omdat die blad kwansuis “regs en rassisties” sou wees. Die veldtog word vanaf ‘n Facebook-blad geloop met die naam, “Stop right wing website Praag” met as onderskrif “Stop the right wing website www.praag.co.za earning revenue from companies who advertise on the site”.

Volgens dr. Dan Roodt van praag het die aksiegroep Saterdagoggend daarvan bewus geraak dat iets fout is. “Ons het skielik agtergekom dat ons netwerkadverrtensies nie meer op die blad vertoon nie, maar het aanvanklik gedink dat daar ‘n fout met die stelsel kon wees. Min het ons vermoed dat ‘n groep kwaadwilliges besig was om leuenagtige, onverdraagsame en lasterlike boodskappe aan groot maatskappye in Suid-Afrika te stuur waarin ons as ‘regs en rassisties’ voorgestel word. Eers teen Sondagaand het van ons ondersteuners en lesers ons van die bestaan van die ‘Stop praag”-blad verwittig.”

praag het onmiddellik geëis dat individue agter die Facebook-blad hul name, asook ‘n adres waar stukke op hul beteken kan word, bekend moet maak. “Ons beskou hierdie veldtog in ‘n baie ernstige lig,” sê dr. Roodt. “Nie net word ons grondwetlike regte op vrye media, spraakvryheid en reg om handel te dryf aangetas nie, maar die groep stel hom ook aan strafregtelike vervolging bloot.”

Die pro-afrikaanse aksiegroep vermoed dat die veldtog deur sy deelname aan die Rooi-Oktober-veldtog teen geweldsmisdaad ontketen is. Op die voorblad van die Facebook-groep verskyn insgelyks ‘n foto wat by die Rooi-Oktober-betoging voor die Uniegebou geneem is en waarop dr. Dan Roodt met ‘n praag-T-hemp en swart hoed sigbaar is. “Ons voorspel reeds geruime tyd dat Suid-Afrika, nes Duitsland tydens die Weimar-republiek van die 1920s in twee of meer politieke en ideologiese kampe gaan polariseer. Marxistiese groepe wat voorheen stedelike terreur in Suid-Afrika gepleeg het of voorstanders van terreuraanvalle op burgerlikes was, wil hê dat Afrikaners, Afrikaans en Afrikaanse instellings soos skole en universiteite moet verdwyn en neem daarom aanstoot aan ons pro-Afrikaanse standpunte,” meen dr. Roodt.

Die blote publikasie van nuusberigte oor geweldsmisdaad, korrupsie en taaldiskriminasie word deur ekstremistiese linkse groepe in die land as “regs en rassisties” beskou omdat sulke misdade merendeels deur swart mans gepleeg word. “Dis ‘n geval van ‘skiet die boodskapper’,” sê Dan Roodt. “Ook het linkse ekstremiste daaraan gewoond geraak dat hul ideologiese sienings klakkeloos in die media en aan die universiteite herhaal word en staan onverdraagsaam teenoor politieke of intellektuele kritiek. In vele opsigte het Suid-Afrika ‘n tipiese kommunistiese land geraak, wat onverdraagsaamheid teenoor konserwatiewe, vryehandels- of patriotiese standpunte insluit.”

Kultuuroorlog woed verder oor geweldsmisdaad

baby_rapeTerwyl jong swart en bruin mans oorwegend vir Suid-Afrika se vlaag van geweldsmisdaad verantwoordelik is, wend die hoofstroommedia – sowel Suid-Afrikaans as buitelands – verbete pogings aan om blanke mans hiervoor verantwoordelik te hou.

In ‘n artikel verlede Sondag het die marxistiese feminis, Gillian Schutte, in die Sunday Independent geargumenteer dat die probleem in Suid-Afrika nie die meer as miljoen verkragtings is wat jaarliks plaasvind nie, maar die “wit konserwatiewe verhaal” wat daaromheen “gekonstrueer” word.

In haar artikel getitel Beware racial trap when reporting rape beweer sy dat dit ‘n mite is dat swart mans babas verkrag omdat sommige glo dat hulle sodoende van Vigs genees sal word. Sy skryf:

“In die geval van babavekragting, word die mitologie van die ‘swart toordoktermentaliteit’ ook luid verkondig deur ‘n konserwatiewe blanke diskoers, wat uitdruklik wil bewys dat swart mense tradisionele moetie en ‘toordery’ bo menslikheid stel.”

Dr. Dan Roodt van praag het egter ‘n repliek van 1400 woorde aan die Sunday Independent gerig waarin hy verwys na gepubliseerde akademiese navorsing deur Suzanne Leclerc-Madlala wat wel bewys dat die “maagdelike reinigingsmite” ‘n rol by babaverkragtings deur swart mans speel.

Oor die afgelope paar dae het daar insgelyks ‘n argument op Twitter rondom die onderwerp tussen Roodt en Schutte gewoed. ‘n Deelnemer aan die Twitter-gesprek, mnr. Derek Gerber, het verwys na amptelike statistiek oor Suid-Afrika se gevangenisbevolking wat aantoon dat daar slegs 2400 blanke mans in die tronk verkeer. Dus kan blanke mans onmoontlik vir die geweldsmisdaad, waaronder Suid-Afrika se hemelhoë verkragtingsyfer, verantwoordelik wees. Volgens ingeligte beramings word meer as ‘n miljoen vroue per jaar in die land verkrag, waarvan ‘n derde minderjarige meisies is.

Dié toestand het dr. Roodt genoop om die term “sadistiese apokalips” te munt om die land se buitengewone verval in geweld, waaronder veral seksuele geweld, te beskryf.

Sadisme die ‘heersende ideologie in Suid-Afrika’

“In vredestyd is die intensiteit van moord en verkragting wat ‘n mens in Suid-Afrika aantref, ongekend,” sê Roodt. “Oor die afgelope weke en maande het ek daaroor nagedink en is tans besig om ‘n langerige artikel van so 20 000 woorde daaroor te skryf. ‘n Mens sou kon sê dat sadisme die heersende ideologie in Suid-Afrika geword het.”

Roodt het die gedagte dat konserwatiewe blanke mans vir die geweld in die land verantwoordelik is, verwerp, onder meer deur aan te toon dat daar minder blanke oortreders in SA tronke verkeer as in Skandinawiese lande soos Denemarke en Noorweë, wat internasionaal as nie-gewelddadig gesien word.

“Ons sit met ‘n mediaprobleem,” meen Roodt. “Die hoofstroommedia, sowel Suid-Afrikaans as internasionaal, is besig om Suid-Afrikaanse blankes te demoniseer en hulle as groteske monsters voor te hou wat regstreeks of onregstreeks vir die afskuwekkende babaverkragtings, marteling van plaasboere en algemene wettteloosheid verantwoordelik is.”

Op Twitter het Roodt aan onderskeidelik die SA korrespondente van die New York Times en die Londense Guardian getwiet: “Weet u dat slegs 2700 blankes in SA tronke verkeer, minder as in Denemarke/Noorweë? Tog demoniseer u ons as gewelddadige monsters?”

Roodt, wat enkele dae gelede Alan Wieder se biografie oor die SA kommunistiese helde Joe Slovo en Ruth First op praag.co.za geresenseer het, meen dat sowel die marxisme as voorvadergelowe ‘n rol speel by die irrasionalisme wat in Suid-Afrika posgevat het. “Kousale logika word toenemend op die agtergrond geskuif,” meen Roodt. “Kommunisme werk met ‘n ‘diefstal’-logika wat deur die negentiende-eeuse sosialistiese slagspreuk, ‘besit is diefstal’, opgesom word. Dit is logies verwant aan die opvatting in tradisionele swart gemeenskappe dat ongelykheid deur toordery veroorsaak word; vandaar dan ook die rituele moorde en heksemoorde wat plaasvind. Die irrasionele openbare diskoers, asook letterlike en figuurlike heksejagte wat voortdurend gevoer word – bowenal deur joernaliste en akademici – bevorder die sadisme en geweld wat woed.”

Hoe Joe Slovo die land verower het

Onlangs het ‘n biografie uit die pen van die Amerikaanse Jood, Alan Wieder, verskyn met die titel Ruth First and Joe Slovo in the war against apartheid (Monthly Review Press). Dit vertel die fassinerende verhaal van hoe twee Litause Jode – eers vanuit Johannesburg maar later vanuit Londen en enkele Afrikastede – ‘n leidende rol in die aanslag op die vorige Afrikanerregering gespeel het. Oor die afgelope 24 uur het ek die boek in een sitting deurgelees en gee graag van my indrukke hier weer.

roodt_dan_wikiOor die algemeen is dit nie polities korrek om na die etnisiteit van Jode te verwys nie, maar in dié geval beklemtoon die skrywer dit reeds in sy voorwoord dat hy aanvanklik in First en Slovo begin belangstel het vanweë sy en hulle gemeenskaplike wortels in Oos-Europa en Joodsheid:

“As I worked on teacher stories between 1999 and 2008, I felt a growing camaraderie with First and Slovo. Both Ruth and Joe’s roots were Eastern European and Jewish, as are mine; both were, at best, non-practicing Jews, as am I; both were, like me, politically left.”

Opsommenderwys kan ‘n mens die boek as ‘n hagiografie of klakkelose huldebetuiging aan Ruth First en Joe Slovo beskryf. Ek was reeds bekend met beide se rol in die sogenaamde “stryd teen apartheid”, maar Wieder onthul sowel hul persoonlike geskiedenissse as hul politieke handelinge, wat vir nogal heelwat nuwe insigte in die treurige verhaal van ons Afrikanerneerlaag sorg. Dit het ook tot my persoonlik gespreek, aangesien my oorlede pa en sy Afrikanervriende in die veertigerjare op die Wits-kampus ‘n vergeefse stryd teen Slovo en Wolpe gestry het – terugskouend gesproke. Aan die einde van sy lewe het hy verbitterd uitgevaar teenoor “die Afrikaner wat soveel kanse gehad het en alles verbrou het” of “aan daardie duiwelse Slovo oorgegee het”. Insgelyks as student aan Wits dertig jaar gelede, het ek heelwat van die linkse, Joodse kultuur waarvan daar in die boek sprake is, meegemaak en selfs die skryfster van die voorwoord, die Nobelpryswenner Nadine Gordimer, een of twee keer toevallig ontmoet. Gordimer is insgelyks van Litaus-Joodse afkoms en was goed bevriend met “daardie wonderlike Slovo’s”, soos sy elders in ‘n koerantonderhoud na Joe en Ruth verwys het.

Joe Slovo is nie eens in Suid-Afrika gebore nie, maar in die dorpie Obelei in Litaue wat destyds onder Russiese invloed was. Die latere kommunistiese leier het eers op die ouderdom van tien saam met sy ma in Suid-Afrika aangeland. Die grootste gros Litause Jode het in die tyd van Paul Kruger in ons land aangekom en ‘n prominente rol in die goudstormloop gespeel. Teen 1914 was daar reeds 40 000 Jode in Suid-Afrika, waarvan die meeste in Johannesburg saamgetrek was. In die vroeë twintigste eeu het tot 20% van dié stad se bevolking uit Jode bestaan, wat tot die spottende benamings “Jewburg” of “Jewhannesburg” aanleiding gegee het.

Volgens Wieder moes Jode uit Litaue padgee as gevolg van toenemende anti-Semitisme ná die sluipmoord op die Russiese tsaar Alexander II. In beide Letland en Litaue het agterna ‘n gevoel teen Jode opgelaai, wat in ghetto’s gewoon het maar nie ekonomies kon oorleef nie en wat dus na ander heenkomes, hetsy in die VSA, hetsy in Suid-Afrika, gesoek het.

In die vroeë 1930s was van die meer gevestigde Jode in Johannesburg welvarend of het, soos Ruth First se ouers Julius en Tilly, tot die middelklas behoort. Nuwe aankomelinge uit Litaue soos die Slovo’s was egter onversorg en soos die skrywer vertel, was dit standaardpraktyk om sulke kinders eers te ontluis alvorens hulle tot skole toegelaat is. Die tienjarige Joe Slovo het geen ander taal as dié van die Oos-Europese ghetto, Jiddisj, gepraat nie. Sy pa is aanvanklik eers per skip Argentinië toe en indien hy daar werk gekry het, sou Suid-Afrika se geskiedenis dalk heel anders daar uitgesien het, want dit sou beteken het dat Joe ook daarheen sou verhuis het. Dalk sou daar nooit ‘n “Freedom Charter” of ‘n Kerkstraatbom gewees het nie, beide synde gebeurtenisse waarby Joe Slovo ‘n sleutelrol gespeel het.

wieder_slovo_first_voorbladUit Wieder se opmerkings oor Joodse immigrasie na Johannesburg, lei ‘n mens af dat, benewens Jiddisj, die Joodse geloof, gewoontes en kookkuns, ‘n ander invloedryke ideologie die nuwe aankomelinge vergesel het: die kommunisme. Synde self links en Joods, skroom die skrywer nie om aan te toon watter aktiewe rol die Litause Jode in Johannesburg gespeel het om kommunisme te bevorder nie. Afgesien van die verloopte Afrikaner Bram Fischer en sy vrou Molly, was die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty so te sê ‘n etnies Joodse beweging met ‘n paar swartes en Indiërs wat gekoöpteer is. Dit word natuurlik ook weerspieël in die aangeklaagdes tydens die fameuse Rivonia-verhoor, waarvan die helfte Jode was: Goldberg, Bernstein, Hepple, Wolpe, Kantor en Goldreich.

Hierdie is ‘n dubbele biografie en daarom spring die skrywer heen en weer tussen First en Slovo se verhale. Selfs voor hul ontmoeting op die kampus van die Universiteit van die Witwatersrand, word albei van ‘n vroeë ouderdom af reeds aan kommunisme blootgestel. Ruth First se ouers. Julius en Tilly, was albei oortuigde kommuniste en vandat sy tien jaar oud was, is sy polities bewus gemaak of saamgeneem na vergaderings of betogings toe. Blykbaar het lede van die Kommunisteparty die gewoonte gehad om op die trappies van die Johannesburgse stadsaal pamflette uit te deel en ook toesprake aan verbygangers te maak. Dit was natuurlik in die dae voor die Nasionale Party kommunisme verbied het. Maar selfs die verbod op die Kommunistiese Party het hulle nie gestuit nie, want Slovo, First, Fischer en ander het ‘n nuwe, ondergrondse party in die plek daarvan gestig.

Slovo se ma is vroeg dood, met die gevolg dat sy suster in ‘n weeshuis opgeneem is en hy saam met sy pa van een losieshuis in Doornfontein na ‘n ander moes rondswerf. Hy moes vroeg uitspring om te gaan werk en het sodoende op die fabrieksvloer in die kommunistiese beweging aktief geraak, hoewel ‘n onderwyser hom reeds aan kommunisme voorgestel het en daar in die Joodse losieshuise ook allerlei gesprekke oor sosialisme gewoed het.  Hy kry werk by ‘n Joodse firma, Sive Brothers and Karnovsky, maar organiseer sowel die swart as die wit werkers om te staak, in so ‘n mate dat die eienaar hom inroep. Wieder skryf:

“In March 1944, he was called in by one of the company’s owners, Sammy Sive, and informed that he should curtail his political activities and be grateful that he had a job at ‘such a nice Jewish firm.’ Sive explained, ‘At heart we are all communists.’ He told Joe that the firm donated money to Medical Aid for Russia.”

Hierdie stelling deur Sammy Sive verraai vir my iets van die Joodse kultuur van destyds en waaruit die hele anti-apartheidsbeweging ontstaan het: “In ons harte is ons almal kommuniste.” Vir ‘n groot deel van die twintigste eeu het dit nie saak gemaak of ‘n Jood in Suid-Afrika ‘n kapitalis, werker, akademikus, skrywer, boekhouer, vragmotorbestuurder, kleremaker of wat ook al was nie: in sy hart was hy ‘n kommunis, met groot simpatie vir die radikale vleuel wat toenemend deur Joe Slovo en Ruth First gelei is.

Trouens, daar was onlangs in die plaaslike gemeenskapskoerant, The South African Jewish Report, ‘n hele debat oor die verhouding tussen die radikale Jode soos Slovo en die Rivonia-aangeklaagdes, enersyds, en gewone Jode andersyds, waaronder daar seker ook hier en daar konserwatiewes of nie-kommuniste moes wees. Sommige briefskrywers het wel afwysend teenoor Goldreich en ander radikale Jode gestaan; nie soseer vanweë hul rol in Suid-Afrika nie, maar weens hul kritiek jeens Israel en simpatie vir die Palestynse saak. Maar in ‘n hoofartikel het sowel die koerant as die Suid-Afrikaanse Joodse Raad van Afgevaardigdes die rol van radikale Jode in die onlangse Suid-Afrikaanse geskiedenis met trots omhels. Dit wil voorkom asof Suid-Afrikaanse Jode voel dat die aandag op swart figure soos Mandela, Tambo en ander ANC-ampsdraers afbreuk aan hul historiese erfenis en veral dié van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty doen en hulle nie genoegsame erkenning kry vir die rol wat hulle gespeel het om die Nasionale Partybewind omver te werp nie.

Aan die einde van Wieder se boek verwys hy na die hoofrabbi, Cyril Harris, se optrede tydens Joe Slovo se staatsbegrafnis op 15 Januarie 1995. Die feit dat Slovo ‘n ateïs en geen praktiserende Jood was nie, is blykbaar van minder belang as dít waarvoor hy gestaan het:

“The official state funeral followed the day after at Orlando Stadium in Soweto. Forty thousand people crowded into the stadium and there were eulogies from President Mandela; Barney Pityana, who would soon become chairperson of the South African Human Rights Commission; John Gomomo, representing COSATU; and Charles Nqakula from the SACP. Jeremy Cronin recited the Bertolt Brecht poem, “In Praise of Communism.” The crowd inside the stadium was subdued and the speeches were on the whole uninspiring, except, ironically, the formal eulogy by the Chief Rabbi of South Africa, Cyril Harris. The rabbi’s sermon portrayed Joe’s bravery and kindness, concluding with a Jewish proverb, ‘Yes, a resounding yes. The world is a better place, thanks to you, Joe, and your remarkable life.'”

Nadat Slovo vir Suid-Afrika teen Italië in die tweede wêreldoorlog gaan veg het, kon hy aan Wits met ‘n beurs in die regte gaan studeer al het hy nie matriek agter sy naam gehad nie. Hier het sy lewenslange vriendskap met nog ‘n Joodse kommunis, Harold Wolpe, begin en het hy ook uiteindelik met Ruth First afgehaak. First het egter eers ‘n seksuele verhouding met ‘n linkse en ewe invloedryke Indiër, Ismail Meer, gehad. Dit was die dae voor die Ontugwet, asook die Groepsgebiedewet en daarom het ‘n veelrassige kerngroepie gereeld in Meer se woonstel, Kholvad-huis 13, te Markstraat in die middestad van Johannesburg, byeengekom en sosiaal verkeer. Dit is ook by Kholvad-huis waar Nelson Mandela en Joe Slovo mekaar die eerste keer ontmoet het.

Die Franse filosoof Jean Baudrillard het ‘n interessante boekie geskryf, A l’ombre des majorités silencieuces, oftewel “In die skadu van die stille meerderheid”. Selfs in ‘n liberale demokrasie is die “meerderheid” per definisie altyd “stil” terwyl bepaalde mense of groepe altyd namens die meerderheid praat of interpreteer wat die gepeupel kwansuis dink. Soveel te meer was dit nog al die jare die geval in Suid-Afrika, waar veral Joe Slovo en sy vrou Ruth First tydens hul lang verblyf oorsee as die selfaangestelde woordvoerders van Suid-Afrika se swart meerderheid opgetree het.

Joe Slovo en Ruth First
Joe Slovo en Ruth First

By die lees van hul biografie, is daar ‘n bekende Jiddisje woord wat telkens in my gedagtes opduik en dit is: “goetspa”. Selfs nie eens die Boeremag se ambisieuse staatsgreepplan in Dokument 12 spreek van soveel misplaaste selfvertroue soos Slovo en First se geloof in die revolusie en die uiteindelike militêre oorname van Suid-Afrika nie. Moontlik het die Nasionale Party se kapitulasie by die onderhandelingstafel vir Slovo as ‘n groot teleurstelling gekom, want met die hulp van die destydse Sowjetunie en Oos-Duitsland was hy besig om sy MK-kaders op te lei om uiteindelik die Boere uit Pretoria te verjaag. Hy het kort-kort voorspel dat die oorwinning “net om die draai” was. Hoewel hy in beheer van die ANC se hele terreuroperasie teen Suid-Afrika was, het hy hom kwalik oor sy eie veiligheid bekommer en was hy veral berug vir sy laataandkuiery by medestryders wat as “Joe se roete 66” bekendgestaan het. Hy het ook die gewoonte gehad om met etenstyd op te daag sodat sy gasheer verplig was om hom iets te ete aan te bied. Te eniger tyd kon ‘n agent van die destydse veiligheidsmagte hom in die straat afgemaai het en tog het dit nooit gebeur nie. Weliswaar het Craig Williamson in 1982 die briefbom aan Ruth First in Maputo gerig wat haar dood veroorsaak het, maar Slovo het lustig bomme in Suid-Afrika laat afgaan sonder dat hy ooit die geringste ongemak verduur het.

Uiteraard is Alan Wieder se weergawe van Slovo se terreuraktiwiteite erg eensydig. Selfs die Kerkstraatbom word as ‘n “militêre operasie” beskryf. ‘n Vraag wat by my ontstaan het, is waar die geld om terreur te bedryf vandaan gekom het. Slovo was iets van ‘n linkse stralerjakker en het aanmekaar tussen Londen, Moskou, Beijing en Havana gevlieg, as hy nie in Lusaka, Maputo of Luanda was nie. Dit wil voorkom asof die ANC destyds deur die Anglikaanse Kerk en Swede befonds is, terwyl die Sowjetunie en Oos-Duitsland die SAKP van geld, opleiding en wapens voorsien het. By tye het skeuring tussen die twee organisasies gedreig, maar Slovo het dit altyd reggekry om geskille op te los omdat hy sy “stille meerderheid”, net soos Mandela in die tronk, nodig gehad het.

Wieder se simpatie lê eerder by Ruth as by Joe, want hy beskryf haar as die slimmer marxistiese teoretikus. Sy het ook beter as Slovo geskryf en kon dus die propagandaveldtog in die Britse media volhou terwyl Joe ellelange vergaderings bywoon of in Afrikalande sy rekrute in saamgeflanste kampe gaan toespreek. Hul verhouding word as taamlik stormagtig beskryf en blykbaar het Joe allerlei ander verhoudings met vroue gehad, min of meer met Ruth se instemming. Hulle het egter ook oor politiek geargumenteer en in haar strewe om ‘n universiteitspos in Engeland te bekom, het First ‘n meer gematigde “nieulinkse” Marxisme as Slovo, wat op die beleid van Moskou attent moes wees, aangehang. Voor sy ‘n pos in Maputo tydens die Machel-bewind aanvaar het, het First ongeveer vyf jaar lank in Brittanje aan die Universiteit van Durham klas gegee.

Benewens goetspa, is iets wat Jode van Afrikaners onderskei, kennelik ‘n oormaat selfvertroue en wedersydse bewondering. Oor en oor in die boek word sowel Slovo as First vir hul briljantheid geloof. Geen van die argumente en stellings wat Wieder aanhaal, lyk egter vir my besonder skerpsinnig nie. Min of meer die slimste ding wat Slovo gedoen het, was om in die veertigjare kommunistiese propagandastukke in die swart toilette by fabrieke op te plak, omdat hy geweet het “dat geen selfrespekterende blanke by ‘n swart toilet sou ingaan nie”. Wat hul marxistiese teorieë betref, sou nóg Slovo nóg First in Italië of Frankryk enige aansien onder linkse intellektuele kon verwerf aangesien hulle mank gegaan het aan die soort sofistikasie en voorliefde vir ingewikkelde filosofiese redenasies waarvoor linkses in dié lande wêreldberoemd geword het.

Afrikaners is so onbelangrik dat hulle feitlik nêrens in die boek genoem word nie. Daar word net deurentyd na die “apartheidsregime” as metoniem vir Afrikaners verwys. As De Klerk en Roelf Meyer uiteindelik bes gee nadat Slovo goedgunstiglik tot die sogenaamde “sonsondergangklousule” ingestem het, is dit amper asof dit vooraf só bestem was. Die Slovo’s se dogter Gillian verwys iewers na “die naïewe Afrikanerkultuur van die veld” en ek het nogal gewonder of Joe Slovo of Ruth First ons hoegenaamd as “Suid-Afrikaners” sou erken?

FW de Klerk het tydens die aanvang van die onderhandelings by Kemptonpark gepoog om Joe Slovo daarvan uit te sluit, maar Thabo Mbeki het namens die ANC-SAKP-alliansie die minagtende boodskap oorgedra dat daar sonder Slovo geen onderhandelings sou wees nie. Slovo het korrek ingesien dat De Klerk nie vir enigiets “nee” sou kon sê nie. Sodoende is De Klerk gedwing om nie net die Litauer se leiersrol te erken nie, maar uiteindelik ook die knie voor hom te buig. Hoewel Slovo dikwels van dogmatisme en selfs “Stalinisme” beskuldig is, het hy geblyk baie aanpasbaar in sy sienings as kommunis te wees, afhangend van wie hom mag of geld kon aanbied. Toe Gorbatsjof in Rusland oorneem, is hy oombliklik tot perestroïka bekeer en het selfs ‘n verhoging van Moskou ontvang. Terug in Suid-Afrika, het van sy medestryders soos byvoorbeeld die Kanadese kommunis, John S. Saul, hom daarvan beskuldig dat hy die “revolusie verraai het” deur nie op volskaalse kommunisme in Suid-Afrika aan te dring nie.

Maar soos Sammy Sive in 1944 gesê het, is dit genoeg om “in jou hart ‘n kommunis te wees”. Daar is geen teenstrydigheid tussen kommunisme en kapitalisme nie. Selfs Friedrich Engels, een van die vaders van kommunisme, was ‘n fabriekseienaar. Niemand hoef die myne in Suid-Afrika te nasionaliseer nie, want hulle behoort meesal reeds aan Jode, soos die Oppenheimers of Ivan Glasenberg van Glencore-Xstrata wat eersdaags op die Johannesburgse aandelebeurs gaan noteer.

Lesers van die South African Jewish Report sal ook weet dat daar onlangs ‘n Swart-Joodse kamer van koophandel in Kaapstad tot stand gekom het. Volgens verklarings van die nuwe liggaam, “gaan Jode en swartes voortaan saam-saam die Suid-Afrikaanse ekonomie laat groei”.

Nóg in Slovo se meesterplan vir revolusie, nóg in dié nuwe ekonomiese plan figureer Afrikaners hoegenaamd.

As ‘n mens die groteske Afrikanerneerlaag van die vroeë negentigerjare moes verklaar, sou ek dit in ‘n neutedop só opsom: Afgesien van De Klerk se verraad, wat maar net ‘n uitvloeisel van die omstandighede was (hoewel lees Gustav Venter se uistekende Engelse stuk oor FW!), het ‘n baie klein groepie kommuniste die land kon oorneem danksy:

  • goeie propaganda wat deur mense soos Ruth First, Nadine Gordimer, Trevor Huddleston en selfs Helen Suzman verseker is;
  • fondse wat deur Swede, Oos-Duitsland en die Sowjetunie verskaf is;
  • die Johannesburgse netwerk wat die balie, die sakewêreld en die akademici van Wits ingesluit het en waar “kommunisme in die harte van elkeen” geleef het.

Laasgenoemde punt is belangrik, want die Afrikaner het sedert die ontdekking van goud in 1886 nog nooit ‘n goeie gevoel vir Johannesburg gehad nie. Die Anglo-Boereoorlog het vanweë die Uitlanderpolitiek van Johannesburg ontstaan en koerante soos The Star en die Rand Daily Mail (tans Business Day) was nog altyd op die voorpunt van anti-Afrikaner-oorlogspropaganda of die goedpraat van terreur teen ons. Op ‘n stadium het die Broederbond onder aanvoering van Piet Meyer gedink hulle gaan Johannesburg met behulp van die SAUK en die RAU verower, maar daarvan het dadels gekom. Vandag is daar géén Afrikanerinvloed meer by die SAUK of die Universiteit van Johannesburg nie, hoewel daar nog mense met Afrikaanse vanne bestaan wat soos spoke daar rondswerf. Hulle praat egter die ideologie van Joe Slovo en Ruth First klakkeloos na!

Afrikaners het gedink dat die magsentrum van die land in Pretoria gesetel was, in die burokrasie en in die weermag. Intussen was dit in Johannesburg, die stad waar die Litauers al meer as ‘n eeu lank die septer swaai… Johannesburg is inderdaad die stert wat die hond swaai.

Naspers sanik aanmekaar oor hul “Madiba” en verwar die Afrikaner des te meer. In die boek skemer dit deur dat nóg Joe Slovo nóg Ruth First ‘n hoë dunk van Mandela gehad het en hom bloot as ‘n vermetele swarte gesien het wat nie sy plek ken nie. Uiteindelik was hy maar net die swart gesig van die revolusie; hulle kon net sowel foto’s van die gestorwe Martin Luther King gebruik het.

Na alle waarskynlikheid het Joe Slovo en Ruth First die Freedom Charter geskryf. Teen die tyd dat dit in 1955 by Kliptown aangeneem is, was die kommunistiese egpaar reeds ingeperk en mog nie vergaderings bywoon nie. Joe Slovo het egter op ‘n sinkdak met ‘n verkyker gelê en gekyk hoe die vegadering verloop en was hoogs in sy noppies met die uitkoms.

Die nasionalisering van Afrikanergrond is een van die grondbeginsels van die Freedom Charter.

Ons sal binnekort sien hoe ideoloë vanuit Johannesburg wat nog nooit ‘n mieliepit geplant het nie opruk om alle plaasgrond te gaan nasionaliseer. Sodoende sal die volgende hoofstuk in die Slovo’s se revolusionêre teaterstuk verwesenlik word.

Onder hul groepie uitverkore vriende het immers ook die stigter en direkteur van die Johannesburgse Marktteater, Barney Simon, getel. Dis nie soseer die middele wat saak maak nie, maar die verhaal wat vertel word.


Hou van Dan Roodt se Facebookblad

As u belangstel om ‘n lang en gratis uittreksel uit bogaande boek oor Slovo en First te ontvang, stuur ‘n epos aan inlig[by]praag.org met “Slovo” in die onderwerpreël.

Die kopdoek as bevrydingsimbool

skoppensboerdeur Skoppensboer

[followbutton username=’skoppensbo3r’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Die gemiddelde ousie het een, Winnie Mandela het een, Mamphela Ramphele het een, Piet Croucamp het een en omtrent die hele Naspers-direksie dra hulle ook. Nee, nie ‘n Louis Vuitton-handsak of Chinese namaaksel daarvan nie, maar ‘n kopdoek.

Winnie Mandela het die standaard gestel wat kopdoeke betref, wat Koos Bekker en Piet Croucamp nou volg
Winnie Mandela het die standaard gestel wat kopdoeke betref, met Koos Bekker en Piet Croucamp wat haar na-aap

Boonop staan die nuwe Suid-Afrikaanse vlag in die volksmond bekend as “Winnie Mandela se kopdoek”, wat ‘n verdere seël van goedkeuring op die eens beskeie kopdoek plaas. Iewers vra die Engelse joernalis en skrywer Peter Wilhelm mos sarkasties in een van sy boeke: “Waarom dra Afrikaners hoedens?” Die hoed is egter uit soos die spreekwoordelike boerbeskuit. Terloops, as ‘n mens na die pakkies kyk, dan eet ons almal deesdae Engelse beskuit. G’n wonder dit smaak meesal soos Engelse sout nie. Gelukkig bak Skoppensboer se vlytige gade haar eie beskuit en hoef hy nie van die Engelse tipe te gaan koop nie.

Koos Bekker, die grootkop van Naspers, met sy kopdoek
Koos Bekker, die grootkop van Naspers, met sy kopdoek. Dit laat sy kop nog groter lyk as wat dit reeds is.

Koos Bekker, die grootkop van Naspers, dra self ‘n kopdoek. Of is dit ‘n tulband? Is dit die Raj wat terugkeer of wil hy daarmee net sy lojaliteit aan die moderne Indië betuig? Naspers se lojaliteit aan Brittanje is egter bo verdenking, soos die voorblad van die jongste Huisgenoot getuig. Trouens, Naspers is so gaande oor die geboorte van die jongste Britse prinsie dat die foto skoon die titel van hul tydskrif verberg. Koos Bekker is seker skaam vir die regse term, “Die Huisgenoot”, wat slaan op die tradisionele heteroseksuele huishouding met net een vrou en ‘n paar kinders. Dus geen poligame, poliseksuele, multikul-groepswoeps nie.

Skoppensboer wonder nou juis of huwelike tussen mense van dieselfde geslag ook poligame huwelike mag insluit? Solank elkeen ‘n kopdoek dra, is enigiets seker toelaatbaar.

Mamphele Ramphele sou nie sonder 'n kopdoek die rektor van die Kaapstadse Universiteit kon geword het nie
Mamphele Ramphele sou nie sonder ‘n kopdoek die rektor van die Kaapstadse Universiteit kon geword het nie

Die invloed van Winnie Mandela op Naspers is egter verreikend en onmiskenbaar. Dit strek vanaf die kopdoek tot haar politieke en geskiedenissienings wat Naspers slaafs na-aap. Naspers se waardering vir Mamphela Ramphele het minder met haar meer “regse” idees oor ekonomie te make – iets wat ‘n neomarxistiese maatskappy soos Naspers teen die bors stuit – as met haar deelname aan die “inklusiewe” kopdoekritueel. Die stylvolle Winnie met haar duur sonbrille word deur Naspers net so hoog geskat soos haar vorige eggenoot, Madiba self, voor wie Naspers gereeld neerkniel en in die rigting van Qunu bid. Die “Winnie-Mandela-bestuurstyl” is deur Naspers tot amptelike maatskappybeleid verhef en alle senior amptenare word verplig om seminare daaroor by te woon.

Leroux Neethling van Naspers met 'n lid van sy harem
Leroux Neethling van Naspers met ‘n lid van sy harem

Een van Koos Bekker se luitenante, met die ietwat boerse naam, Leroux Neethling, is insgelyks met ‘n kopdoek afgeneem, met ‘n lid van sy harem aan sy sy.

Voorsitter Ton Vosloo van Naspers lees gereeld Voorsitter Mao se Rooi Boekie om die koers van sy maatskappy te bepaal en veral die ideologiese inhoud van Die Burger en Rapport, maar hy is self ‘n kopdoekentoesias van formaat. Sonder die kopdoek kan daar geen sprake van revolusionêre vernuwing en transformasie wees nie.

Voorsitter Ton verkondig die rooi evangelie van onder sy kopdoek.
Voorsitter Ton verkondig die rooi evangelie van onder sy kopdoek.

Maar dis in die departemente van staatsleer aan histories Afrikaanse universiteite waar die kopdoek as bevrydingsimbool werklik ‘n hele nuwe hoofstuk betree het. Vandat Kader Asmal ons universiteite tot hoërskole of selfs laerskole verdom het, kan jy deesdae ‘n senior lektor word as jy net een bladsy uit jou kop kan leer. Memoriseer twee bladsye, en jy is van ‘n professoraat verseker, asook ‘n allamintige navorsingskenking van die Nasionale Kopdoekstigting! Die kopdoek het lankal reeds die soort akademiese hoofbedekkings wat onder apartheid en kolonialisme gegeld het, vervang. As jy vandag graad kry – almal “kry” net graad want solank jy bywoon, kom jy deur – ontvang jy daarmee saam jou kopdoek wat jou posisie in die rangorde aandui. Min of meer soos ‘n leersvoorskoot in die Vrymesselary.

Piet Croucamp loop te koop met sy "hoë linkse IK"
Piet Croucamp loop te koop met sy “hoë linkse IK” en groot brein wat onder sy kopdoek nestel

Gerugte wil hê dat die geniale neomarxistiese intellektueel, Piet Croucamp, ná intense studie daarin geslaag het om die eerste bladsy van Marx en Engels se Kommunistiese manifes te resiteer. Op Ingels, want die oorspronklike Duits het hom te veel hoofbrekens besorg. Daarmee het hy terstond ‘n permanente pos aan Joe-djy en lidmaatskap van die plaaslike motorfietsbende verwerf. By Joe-djy is kaping en gewapende roof van die meer gesogte studierigtings soos daar elders deur praag berig word. Eintlik hoef mens net die “prakties” deur te kom; die teorie is minder belangrik. Maar Piet Croucamp het sy doktorsgraad ge-koem, soos hulle sê, met ‘n kort studie oor “Die kopdoek as mode-item by Suid-Afrikaanse taxipassasiers”. Die hooftema van Croucamp se akademiese navorsing sedertdien is: “Ek is slim en links en julle is dom en regs.”

Al om die ander week ry hy op sy BMW-motorfiets, darem met ‘n valhelm bo-oor sy kopdoek, rond om weereens sy IK te laat toets. Blykbaar is Croucamp se IK so min of meer op die vlak van die gemiddeld in Ekwatoriaal-Guinee. ‘n Dubbelsyfer-IK is egter iets wat in die Nuwe Suid-Afrika nie te versmaai is nie, dus is Croucamp se aanspraak op genialiteit seker nie so vergesog nie.

boerkaElke liberale vrou of feminis in Suid-Afrika besit ‘n kopdoek. Dis net Afrikanervroue wat nie kopdoeke dra nie, want hulle bak eerder koek en beskuit of skryf boeke as wat hulle gedurig die vloere skrop. Naspers en ‘n paar van die supermarkkettings het egter saamgespan om alle bestanddele net van Engelse etikette te voorsien sodat Afrikanervroue naderhand niks meer op die rakke sal kan herken nie en dalk ook tot die kopdoekkultus bekeer mag word.

Die probleem met liberale, feministiese vroue is egter dat hulle so lelik is. Daarom hoop Skoppensboer dat die kopdoekkultus net in sy natuurlike, multikulturele rigting kan ontwikkel en hulle almal binnekort ‘n volle boerka sal begin dra. Die bevryde metroman kan gerus ook sy inhibisies veral links laat lê en self die boerka begin aansit.

[followbutton username=’skoppensbo3r’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Linkse leedvermaak oor beswaddering van Sunette Bridges by Facebook

Carina Papenfus, wat die veldtog gevoer het om Sunette Bridges van deelname aan sosiale media soos Facebook uit te sluit
Carina Papenfus, wat die veldtog gevoer het om Sunette Bridges uit deelname aan sosiale media soos Facebook uit te sluit

‘n Ekstreem-linkse groep in die Wes-Kaap het daarin geslaag om die sangeres en menseregte-aktivis Sunette Bridges se Facebook-blad te laat sluit. Blykbaar het die groep Bridges maande lank agteraf by Facebook-administrateurs belaster en beswadder totdat die Amerikaanse internetreus aan hul eise gehoor gegee het.

Die selfaangestelde leidster van die groepie marxistiese radikales heet Carina Papenfus en was blykbaar voorheen ‘n prokureur alvorens sy van die rol geskrap is weens haar betrokkenheid by twyfelagtige eiendomstransaksies.

Gister het Papenfus op Facebook gespog: “Alle eer aan die Facebook Aktiviste wat sonder ophou gewerk het om die hate site wat Sunette Bridges op Facebook bedryf het te laat sluit. Sx is ex. Foorwaards frinne! Next stop Dok Daan.”

Johan Pienaar, rekenaartegnikus
Johan Pienaar, rekenaartegnikus, militante ateïs en links-totalitêre

In ander reaksies het Johan Pienaar, die rekenaartegnikus van Stellenbosch wat aan Cancervive geskryf het om Bridges se optrede op Naboomspruit te laat kanselleer, op ‘n vroulike deelnemer geswets: “My taal gebruik het fokol met jou te doen.jou tipie verdien gn respek dus Fok jou.as jy gedink het dis verkeerd.die kinderhuis.hoekom het jy dan ok ni n e pos aan zuma gestuur.SO FOK JOU.VLIEG IN JOU MOER SLEG Etter van n witvel….KARMA IS N BITCH.“

Hierna het Johan Sloet de Villiers, wat ook by die teistering van Sunette Bridges betrokke is, gesê: “Fantasties! Dankie vir jou brief aan Cancervive, Johan. Ek hoop Bridges is permanent verwyder. Nou kan ons fokus op Dan Roodt.”

Nadat verskeie Facebook-ondersteuners dr. Dan Roodt ingelig het dat die ekstreem-linkse groep hom gaan “teiken”, het hy “die onverdraagsaamheid wat blykbaar in en om Stellenbosch uitbroei” betreur. Hy het voortgegaan deur sy volle steun aan me. Sunette Bridges se menseregteveldtog toe te sê en gemeen: “Ek het reeds verskeie kere vermeld dat die geestelike Berlynse muur nooit in Suid-Afrika afgebreek is nie. Ons sit hier met ‘n onverdraagsaamheid van die Oos-Duitse of Sowjet-tipe wat andersdenkendes of mense wat net omgee oor kinders en oumense wat vermoor of gefolter word, stigmatiseer en vervolg. In die 1980s het mense oor sensuur in Suid-Afrika gepraat, maar ek dink die sensuur en onverdraagsaamheid wat ons nou beleef is veel erger, want dit gaan om die weerhouding van noodsaaklike inligting rondom die moorde en aanvalle op weerlose mense en waarop Sunette Bridges ons attent gemaak het.”

Dr. Roodt is reeds in 2005 met geweld op Stellenbosch gedreig toe hy uitgenooi is om oor sy roman Moltrein in ‘n boekwinkel tydens die Woordfees te gaan praat. “Ek dink ek het destydse al ‘n voorsmakie gehad van die soort heksejagte wat daar teen diegene van ons geloods word wat ons teen die moorde op babas, kinders en ander weerloses uitspreek. Ek dink dit gaan ook daaroor dat die revolusionêre linkervleuel in Suid-Afrika ‘gekul’ voel omdat hulle nooit vrylik geweld en massamoorde kon pleeg soos hulle sou wou nie. Op 29 Maart 2004 het ek by Wits gehoor hoe van die Stellenbosse akademici wat my later sou dreig, praat van ‘daar het nog nie genoeg bloed gevloei nie’. Blykbaar hang hierdie mense die doktrine van Frantz Fanon aan wat wil hê dat daar geen ‘ware vryheid’ kan wees alvorens daar nie ‘n bloedige revolusie of ‘oehoeroe’ plaasgevind het nie. My enigste afleiding is dat Pienaar, Papenfus, De Villiers et al ook Fanoniane is wat in plaasmoorde en aanvalle op kinders soos Willemientjie Potgieter, Danielle Esterhuizen, Alyssa Botha en Kayla Rawstone vorme van geregverdigde revolusionêre suiwering sien.”

Robert McBride, die held van Kaapse marxiste, hier afgeneem in sy uniform toe hy nog hoof van die Oos-Randse metropolisie was
Robert McBride, die held van Kaapse marxiste, hier afgeneem in sy uniform toe hy nog hoof van die Oos-Randse metropolisie was, voor sy dronkbestuursaak

Hy het voorts gesê dat “ons nie die geweldige toename in links-totalitêre denke in ons land moet onderskat nie. Hierdie mense is byna soos fundamentalistiese selfmoordbomplanters: hulle duld geen teëspraak of afwyking van hul doktrine nie. Ons weet dat hulle reeds in die verlede by terreur en aanvalle op burgerlikes betrokke was of sodanige terreur gesteun het. Die terroris Robert McBride is hul groot held. Menselewens tel vir hulle niks en om hul ‘nuwe wêreld van gelykheid’ te skep, sal hulle selfs volksmoord pleeg.”

Roodt meen verder dat alle deelnemers aan sosiale media en veral Facebook “met omsigtigheid te werk moet gaan. Ons moet besef dat, vanuit die oogpunt van links-totalitêres ons ‘ongewenstes’ verteenwoordig, wat dus konstant aangekla, geteister, verguis en bes moontlik vervolg sal word. Ons moet sover moontlik ook die Facebook-bestuur inlig dat daar radikale groepe en individue in ons land bestaan vir wie spraakvryheid ‘n sogenaamde ‘bourgeois’ of burgerlike afwyking verteenwoordig wat so gou moontlik beëindig moet word. Hulle is so fanaties dat hulle ook nie voor terreur sal stuit en selfs die Facebook-hoofkantoor mag aanval indien dié organisasie nie aan hul eise gehoor gee nie.”

Intussen het PRAAG ‘n petisie ten gunste van Sunette Bridges se reg op spraakvryheid geloods wat binne 24 uur meer as 1000 handtekeninge ontvang het.

Apartheid – ‘n idee vir die 21ste eeu?

Die apartheidsteorie voorspel dat mense in ‘n multi-etniese samelewing hulself insgelyks etnies gaan organiseer. In hul eie politieke benadering en veldtogte, verwerp sowel die ANC as die DA, die twee grootste politieke partye in Suid-Afrika, beide die marxisme en die liberalisme – en pas die apartheidsteorie toe!

Wat ek hier skryf, sal seker deur sommige as skandalig ervaar word, maar as Max du Preez kan beweer dat grondhervorming in Zimbabwe vir ons ‘n voorbeeld is, kan ‘n mens seker enigiets skryf en daarmee wegkom. Maar anders as vir Mad Max, gaan dit nie vir my om polemies te wees nie. Ek loop al lankal met die idee rond dat die Afrikanerfilosofie van die twintigste eeu oor veelvolkige samelewings en die naasbestaan van kultureel verskillende mense eintlik revolusionêr en vooruitstrewend was.

‘n Mens sou ‘n hele boek hieroor kon skryf. As beginpunt sou ‘n mens kon vermeld dat die toets vir enige wetenskaplike teorie is of dit “werk”. Met ander woorde, dat die teorie sekere uitkomste voorspel wat wel plaasvind. As ek voorspel dat ‘n mens ‘n bom kan maak deur tandepasta en koeldrank te meng, dan is die toets seker of so ‘n mengsel gaan ontplof of nie. Die eksperiment kan taamlik maklik uitgevoer word en sodoende kan die teorie verkeerd bewys word.

Maatskaplike stelsels is natuurlik meer ingewikkeld en daarom kan sosio-politieke teorieë nie sonder meer in ‘n laboratorium getoets word nie. Oor tyd en deur die geskiedenis, kan ‘n mens egter sien of hulle aan die eise van wetenskaplike waarheid voldoen, aldan nie.

Vandag word kommunisme allerweë as ‘n onwetenskaplike ideologie beskou waarvan die toepassing insgelyks misluk het. Nietemin het kommunistiese intellektuele en filosowe jare lank voorgehou dat die marxisme ‘n hoogs wetenskaplike en selfs die enigste wetenskaplike teorie is waarmee samelewings beskryf kon word. In die VSA, Wes-Europa, maar natuurlik veral Oos-Europa, China en Viëtnam, het duisende sosiaalwetenskaplikes die marxisme as ‘n bewese wetenskap voorgehou.

Die invloed van veral kulturele marxisme aan die universiteite en in die media is nou nog nie uitgewoed nie. Die Amerikaanse universiteite is byna volledig in die greep daarvan. Ná 1994 het selfs die voorheen konserwatiewe Afrikaanse universiteite en die Nasperskoerante ook kulturele marxisme tot hoofideologie verhef. Alle Afrikanerdenke in die sosiologie, politiek, letterkunde en ander geesteswetenskappe – selfs godsdiens en teologie – van voorheen is verwerp en vorme van kulturele marxisme en liberalisme is as enigste waarhede aangeneem.

Soos ons byna daagliks ervaar, is daar een groot probleem met hierdie twee teorieë van menslike gedrag en maatskaplike ontwikkeling: hulle uitkomste verskil hemelsbreed van wat gewoonlik voorspel word.

In ons land het ons dus met drie mededingende sosiale teorieë te make: marxisme, liberalisme en apartheid, waarvan twee hoegenaamd nie die toets van wetenskap slaag nie. Laat my kortliks verduidelik.

Die marxisme, soos dit in die klassieke geskrifte van Karl Marx, Friedrich Engels en Wladimir Lenin verwoord is, voorspel ‘n klasselose maatskappy waarin almal gelyk is, armoede iets van die verlede is en waarin die staat “weggekwyn” het omdat mense in spontane gemeenskapsverband lewe en nie meer die staat nodig het nie. Oral waar kommunisme egter toegepas is, het ongelykheid tussen die regerende elite en die gewone mense ingetree. Die staat het allermins weggekwyn en het inderdaad ‘n oorheersende, totalitêre rol in die lewens van mense gespeel sodat daar van werklike vryheid geen sprake was nie. Selfs intense breinspoeling en beheer oor alle inligting kon nie verhoed dat die Oos-Duitsers in November 1989 die Muur bestorm het en afgebreek het nie. Sodoende het hulle uit die kommunistiese utopie (wat eintlik ‘n distopie was) ontsnap en die betreklike vryheid van liberale demokrasie in Wes-Duitsland betree.

Marxisme of kommunisme het ook voorspel dat kapitalisme “die kiem van sy eie ondergang in hom omdra” en dus “noodwendig” in duie sou stort. Dit het bekendgestaan as “historiese onafwendbaarheid”. Aan Suid-Afrika se Engelse universiteite is hierdie marxistiese teorie op ons geskiedenis en samelewing van toepassing gemaak en daar is voorspel dat kapitalisme in ons land noodwendig aan sy einde sou kom. Ná 1989 het ‘n klomp van die Engelse marxistiese sosioloë en ander geesteswetenskaplikes egter ‘n merkwaardige bekering tot liberalisme en kulturele marxisme ondergaan en skielik van “historiese onafwendbaarheid” vergeet.

Een so ‘n marxistiese sosioloog wat ek uit my dae by Wits onthou, Mark Orkin, is aanvanklik by die RGN en daarna as hoof van die Suid-Afrikaanse Statistiekdiens aangestel.

Miskien sal die taamlik fanatiese Afrikanermarxiste wat ‘n mens deesdae aan die Universiteit van Stellenbosch en in die redaksiekantore van Nasperskoerante aantref met my verskil, maar marxisme het as maatskaplike teorie misluk. Die voorspelde uitkomste soos die klasselose samelewing, verdwyning van die staat, ineenstorting van kapitalisme, e.d.m., is nie in Suid-Afrika verwesenlik nie. Ook nie elders ter wêreld nie.

Wanneer dit by liberalisme kom, is die mislukking van liberalisme nie so klinkklaar soos kommunisme/marxisme nie, maar ons kan insgelyks waarneem hoe die liberale filosofie heel ander uitkomste voorspel as dit wat ons in die werklikheid met ons eie oë en ore waarneem.

In Suid-Afrika, veral onder die akademici, is daar ‘n kontinuum waar harde marxisme agtergelaat is maar waar kulturele marxisme, multikulturalisme en liberalisme met mekaar oorvleuel om ‘n amalgaam te vorm.

Die klassiek liberalisme van die agtiende en die negentiende eeu het eintlik niks te sê gehad oor multikulturele of veelvolkige samelewings nie. Dit is geskryf deur blanke, Europese mans wat ruimte vir verskille in godsdiens, oortuigings en sedelike opvattings binne homogene Europese samelewings wou skep.

Veral in die VSA het liberalisme egter ‘n gedaanteverwisseling ondergaan en word dit vandag, weereens op ‘n kontinuum, geassosieer met kulturele marxisme, die aandrang op rasseintegrasie, teenkanting teen Christelike of tradisionele waardes, regstellende aksie en selfs anti-Westerse en anti-blanke houdings.

Omdat Suid-Afrika toenemend ook ‘n Amerikaanse kolonie geraak het, kan ons al hierdie elemente van liberalisme by ons waarneem. Die Suid-Afrikaanse grondwet van 1996 is in ‘n hoë mate die produk van Amerikaanse liberale denke en daarom is regstellende aksie en anti-blanke diskriminasie wesentlik in die grondwet ingeskryf. Verder waarborg die grondwet bepaalde individuele vryhede, soos geloofsvryheid, spraakvryheid en vryheid van assosiasie.

As sosiaalwetenskaplike teorie het liberalisme egter die volgende uitkomste in Suid-Afrika voorspel: dat alle kiesers as individue volgens bepaalde waardes en oortuigings by die stembus sou gaan stem. Sodra sogenaamde “apartheid” – binne die liberale diskoers is apartheid of etniese differensiasie ‘n skelwoord – afgeskaf is, sou verskillende etniese groepe ook gelyk presteer, of dit nou akademies, ekonomies, sportief of wat ook al is. Enige verskille tussen mense is nie diepliggend nie, maar oppervlakkig en bloot die resultaat van sosialisering, opvoeding en kondisionering.

Bowenal, binne die liberale “paradigma”, soos dit ook genoem word, sou mense vrylik oor kleur- en taalgrense heen assosieer en slegs in hul individuele belang optree. Sowel die Suid-Afrikaanse marxiste as liberaliste beskou etnisiteit as iets kunsmatigs wat deur die vorige “apartheidstaat” geskep is en daarom sou etniese identiteite met tyd verweer en verdwyn. ‘n Mens sien hier byna ‘n parallel met die “wegkwyning van die staat” soos die marxisme dit voorspel het. Vanuit die liberale oogpunt is etnisiteit besig om “weg te kwyn” en sal op die duur verval of op sy minste nie meer ter sake wees nie.

Enigeen by sy volle positiewe kan egter waarneem dat Suid-Afrika ná 20 jaar van “liberale” regering kwalik gedeëtnifiseer is. Inteendeel, in vele opsigte het etniese identiteite verhard en sien ons die herlewing van tradisionele Afrika-etnisiteit en stamverbondenheid. Die verskynsel van ‘n dansende Zoeloe-president wat vir hom ‘n soort kraal op Nkandla gebou het, verskyn dikwels in die massamedia maar gaan heeltemal by die liberale denkers (eerder: ideoloë) verby wat verseg om enige betekenis daarin te lees.

Onderliggend aan die liberale aanname is ook die gedagte dat verwestering, verengelsing, deelname aan die verbruikersmaatskappy en blootstelling aan tegnologie die mense van Afrika noodwendig individualiseer en insgelyks homogeniseer sodat al verskille wat daar oorbly dié van “velkleur” is. Indien die liberalisme enige water gehou het, moes ons nou al lankal die “post-etniese samelewing” betree het.

Kennelik het dit nie gebeur nie en is Suid-Afrika vandag meer etnies verdeel as ooit. Dit gaan oor ras, taal en selfs godsdiens. Selfs geringe verskille in “belydenis”, soos dié oor Belhar in die Afrikaanse kerke, veroorsaak geweldige spanning, onmin, rusie en boonop skeuring. Dan praat ons nie eens van die groter verskille soos dié van ras, taal, godsdiens en wêreldbeskouing nie. In 1998 is ongeveer 80 vreemde burgers uit die res van Afrika deur plaaslike swartmense vermoor tydens die sogenaamde “xenofobiese aanvalle”. Kan daar ‘n duideliker manifestasie van etnisiteit as dít wees?

Afgesien van sulke nasionale en stamgevoelens, is etniese verskille in Suid-Afrika van die grootste ter wêreld. Aan die een kant word mense aangetref wat die voorvaders aanbid en gereeld rituele soos offerandes uitvoer en aan die ander kant hoogs gesofistikeerde wetenskaplikes wat die heelal in wiskundige terme ontleed en in internasionale vaktydskrifte publiseer. Dit wissel van diegene wat die eentonige woewoezêla by sokkerwedstryde blaas tot deelnemers aan internasionale klavierkompetisies na die Westerse model soos byvoorbeeld dié wat jaarliks by Unisa plaasvind.

Die eerlike denker of akademikus – miskien sluit die twee begrippe mekaar inderdaad uit – sal geredelik erken dat die liberalisme as teorie in Suid-Afrika nie die papier werd is waarop dit geskryf is nie. Dit is omtrent so van toepassing op ons as dragvoorskrifte in patrisiese Rome waar almal togas gedra het of die Boesmanteorie oor die maan waarvan ek in Jan van der Post se Afrikaanse jeugromans gelees het. Ek kan nie aan ‘n enkele voorspelling van die liberalisme dink wat oor die afgelope twintig jaar in Suid-Afrika bewaarheid is nie. Nietemin klou die sogenaamde politieke kommentators – hoofsaaklik onder buitelandse en Anglo-Amerikaanse invloed – hardnekkig hieraan vas. “Nog nie nou nie, maar dalk volgende jaar. Ons het nog net ‘n bietjie tyd nodig, dan sal julle sien.”

Die party wat hom daarop roem dat hy die draer van die liberale gedagte in Suid-Afrika is, die DA, raak al hoe meer belaglik in sy teenstrydige gedrag en uitsprake. Trouens, die DA is waarskynlik die eerste “etniese liberale party” ter wêreld. Nie net het die Kaapse blanke leidster van die party self Xhosa-danse in blou tekkies begin uitvoer nie, maar deur regstellende aksie binne die party word daar tans ‘n sterk appèl op die swart kieser se rassebewussyn geloods. In die aanloop tot aanstaande jaar se verkiesing, het die party selfs in ‘n hoë mate die regerende party se swart-nasionalistiese simbole en geskiedenis toegeëien, tot die konsternasie van die ANC.

Hiermee erken die DA onomwonde dat liberalisme en ‘n appèl op “waardepolitiek” of “kwessies” soos dienslewering, die bekamping van korrupsie, beter bestuur, ens., byna geen effek op die kiesers met hul sterk etniese en groepsbewussyn het nie. Die DA slag nou liberalisme soos wat ‘n mens ‘n hoender slag om die voorvadergeeste te behaag en neem ten volle deel aan etniese en rassepolitiek.

As sowel marxisme en liberalisme as wetenskaplike teorieë gefaal het, wat bly daar dan oor? Met watter middele moet ons die samelewing – veral óns samelewing – verstaan?

Dit bring my by die derde sosiologiese en antropologiese teorie oor die moderne samelewing waaroor ons in Suid-Afrika beskik: daardie stel idees en ontledings wat ons met die veel verguisde, tot misdaad-teen-die-mensdom-verklaarde term, “apartheid”, assosieer.

Terwyl apartheid of afsonderlike ontwikkeling as ‘n politieke stelsel afgebou is, leef dit egter voort as teorie. As ek dit sê, moet ek terselfdertyd ook erken dat niemand nog, sover ek weet, ‘n soort abstrakte teorie van apartheid geskryf het nie. Dit sou ‘n fassinerende taak wees, want dit betrek eintlik die totaliteit van die Westerse staatsleer sedert die Verligting, veral die polemiek tussen Herder en Kant, maar ook Condillac. Uit die Engelse empirisme van Locke, Berkeley en Hume is die politieke liberalisme gebore, die gedagte dat mense hul waardes, oortuigings en gedrag kan “kies”, amper soos ‘n mens disse op die restaurantspyskaart kan bestel.

Die meeste Afrikaners loop vandag nog met ‘n intuïtiewe idee van die apartheidsteorie rond, naamlik dat dit ‘n hoë belang aan etnisiteit en stamgebondenheid heg, asook dat daar wesentlike kultuurverskille tussen mense bestaan. Deur verwestering word mense nie van hul voorafgaande identiteit ontneem nie, maar word sodanige identiteit bloot versteur, iets wat sowel positief as negatief kan plaasvind.

Die apartheidsteoretici soos Geoff Cronjé en J.P. Bruwer het reeds in die 1940s baie akkuraat voorspel dat indien Suid-Afrika tot ‘n kwasi-Westerse eenheidstaat omvorm sou word, sonder inagname van kultuur- en etniese verskille, sou dit op grootskaalse geweld, sosiale anomie, sedelike verval, misdaad en konflik uitloop.

Die apartheidsteorie voorspel ook dat mense in ‘n multi-etniese samelewing hulself insgelyks etnies gaan organiseer. In hul eie politieke benadering en veldtogte, verwerp sowel die ANC as die DA, die twee grootste politieke partye in Suid-Afrika, beide die marxisme en die liberalisme – en pas die apartheidsteorie toe!

Hoewel Verwoerd, anders as Karl Marx of Gunnar Myrdal, deur die media en die universiteite verguis word, neem dit nie daarvan weg dat apartheid as ‘n maatskaplike teorie die toets van wetenskaplikheid slaag nie.

In die tyd van Galileo het die Pous en waarskynlik die hele “beskaafde wêreld” geweier om te aanvaar dat die aarde om die son draai, wat teen die Bybel en die begrip van die Skepping was. Galileo moes sy wetenskaplike teorie afsweer, op die gevaar af dat hy as ketter op die brandstapel sou beland indien hy dit nie doen nie.

Maar soos Blaise Pascal gesê het: “As die aarde beweeg, gaan ‘n dekreet uit Rome dit nie keer nie.” As apartheid as teorie werk, soos ons reeds kan sien, gaan geen mate van histeriese verwerpings deur die joernaliste en akademici dit verhoed nie.

Ek het tot hierdie slotsom gekom, nie deur Verwoerd of Geoff Cronjé of J.P. Bruwer te lees nie, maar deur met swart Suid-Afrikaners te gesels en te debatteer. Twee aande gelede was ek saam met die swart nasionalis Andile Mngxitama op MetroFM, die grootste swart radiostasie in die land, en die gevoel wat ek deurentyd gekry het, is dat die meeste swartes nie kan begryp waarom ons nie maar “onsself kan wees” nie. Téén die liberale en kultuur-marxistiese taboes in, vind hulle dit natuurlik om met hul stam- of rasgenote te assosieer. Hulle vind dit ewe vanselfsprekend dat Afrikaners met ander Afrikaners sou wou assosieer.

Die apartheidsteorie verklaar nie net die gedrag en die politiek van Suid-Afrikaners nie, maar ook die vele etniese konflikte en sosiale patrone elders ter wêreld, hetsy in die VSA en Wes-Europa, hetsy in Afrika of Asië.

Apartheid is ook gewortel in die idee van nasionale selfbeskikking. Sedert 1989, het ongeveer 50 nuwe state – tuislande! – lede van die Verenigde Nasies geword. In dié sin is apartheid deel van die Universele verklaring van menseregte waarvan artikel 15 bepaal:

Elkeen het die reg tot burgerskap.

Niemand se burgerskap sal arbitrêr afgeneem word nie en niemand sal van die reg ontneem word om afstand te doen van burgerskap nie.

Dieselfde gedagte word selfs meer uitdruklik in die Internasionale konvensie oor burgerlike en politieke regte gestel:

“Alle volkere beskik oor die reg op selfbeskikking. Kragtens daardie reg bepaal hulle hul politieke status en verwesenlik vrylik hul ekonomiese, sosiale en kulturele ontwikkeling.”

Dis ‘n dokument van die Verenigde Nasies, maar dit klink asof dit deur Verwoerd self geskryf is!

In ons tyd sien ons dat die groot ryke slegs deur oorlog en die uiterste geweld, tesame met sosiogeniëring en dwangmaatreëls, in stand gehou kan word. Die kleiner volkere op aarde, waaronder die Afrikaner, smag na selfbeskikking, maar so ook daardie onderdele van groter volkere wat steeds sterk oor hul eie taal, kultuur en identiteit voel.

Net gister het ‘n briljante Franse skrywer en geskiedkundige, Dominique Venner, homself in die Notre-Dame-katedraal in Parys doodgeskiet, blykbaar uit protes teen die verval van Frankryk en die Franse kultuur weens immigrasie en Amerikanisering.

Kulturele marxisme en liberalisme is, meer nog as die Katolieke dogma van die Middeleeue, besig om verwoesting in vele lande ter wêreld te saai. Bowenal natuurlik in Suid-Afrika.

Ons groot skrywer en digter, N.P. van Wyk Louw, was een van die apartheidsteoretici. Niemand behalwe sommige venynige akademici soos prof. Gerrit Olivier van Wits, trek sy digterskap as gevolg daarvan in twyfel nie.

Ons denkers oor kultuur en etnisiteit in die twintigste eeu was hoogs gekultiveerd, opgevoed en versiende in hul opvattings van selfbeskikking en die behoud en ontwikkeling van nasionale kulture en identiteite. Hulle het dit nie in isolasie gedoen nie, maar as mense wat deurdrenk was van die filosofie van die Verligting en die staatkunde van die twintigste eeu, soos byvoorbeeld Woodrow Wilson se veertien punte wat hy in ‘n toespraak aan die einde van die eerste wêreldoorlog gestel het.

Vandag word al ons Afrikaner- politieke denkers uit die verlede deur die media en populêre geskiedskrywers verdag gemaak en selfs as “agterlik en dom” verguis. “Verwoerdiaans” het in die mond van propagandistiese politici soos mev. Helen Zille ‘n skelwoord en ‘n belediging geword. Terwyl sy Verwoerd belaster, skroom sy egter nie om sy volkekunde toe te pas as sy wil gaan stemme werf nie. Haar eie ideologie, die liberalisme, is intellektueel en sosiaal bankrot.

Om Gunnar Myrdal se begrip van die liberale “smeltkroes” wêreldwyd af te dwing, is die VSA besig om meer oorlog en geweld te pleeg as wat die ou Sowjetunie ooit gedoen het om ‘n ander onwerkbare ideologie, marxistiese kommunisme, te vestig.

Die problematiek van die een-en-twintigste eeu is dié van ras, taal en etnisiteit. Die hele aardbol staan in vlamme weens wydverspreide identiteitskonflikte.

Het dit nie tyd geword dat dat ons Verwoerd en ander Afrikanerdenkers uit die verlede gaan herlees nie?

Die stereotipe en die mite van apartheid mag tot die verlede behoort, maar die idee en die wetenskap van apartheid leef voort. Enige wetenskaplike teorie word met tyd en soos wat nuwe inligting beskikbaar raak, aangepas. Soos Karl Popper gemeen het, is die definisie van wetenskap juis dat dit weerlê kan word.

Daarom sou dit dwaas wees om dít wat ek hier skryf te intepreteer as ‘n terugkeer na segregrasie soos dit in Suid-Afrika en die suidelike VSA bestaan het. Nietemin is die sentrale begrip van apartheid, naamlik dat volkere verkies om apart van ander te woon en te ontwikkel, nie dood nie. Inteendeel, dit is die grondslag vir vreedsame naasbestaan en kan ons van die huidige globalistiese mededinging en oorlog red.

Is die selfbeskikking van groepe en volkere, as lande maar ook binne lande, nie ‘n idee waarvoor die tyd nou ryp is nie?

Hitler was links! en ander gedagtes uit Nederland

Van al die lande waar een of ander regse of konserwatiewe beweging tans aan die gang is, is Nederland by verre die opwindendste. Eers was daar die flambojante Pim Fortuyn, eertydse Marxistiese sosioloog wat agterna die sin van tradisie ingesien het. Fortuyn het binne ‘n paar jaar, deur ‘n hele aantal boeke en onderhoude, die grondslag vir ‘n nuwe politiek in Nederland gelê. Hy is natuurlik tragies deur ‘n linkse landgenoot vermoor.

Een van die beste boeke om die linkses te verstaan, was nog altyd Raymond Aron se Die opium van die intellektuele. Daarin verduidelik hy onder andere dat die romantiek van geweld onlosmaaklik aan die romantiek van die revolusie verbind is. Terwyl Pim Fortuyn deur ‘n linkse Nederlander vermoor is, is die filmmaker Theo van Gogh deur ‘n Moslem omgebring, ‘n daad wat insgelyks skokgolwe deur die normaalweg vreedsame Nederlandse samelewing gestuur het.

Ná Fortuyn het Geert Wilders op die toneel verskyn om die vaandeldraer van die Nederlandse regse beweging geword. Hy is bygestaan deur Martin Bosma wat vanaf die eerste oomblikke toe Wilders uit die VVD bedank het hom vanaf 2004 by die nuwe beweging, aanvanklik bekend as “Groep Wilders”, ingewerp het. Hy het sy pos as joernalis bedank en sonder ‘n inkomste in ‘n agterkamertjie van die Nederlandse parlement vir die nuwe beweging begin arbei.

Nie net het Bosma vele van Wilders se toesprake geskryf nie, maar openbaar hom veral ná die verskyning van sy jongste boek as die intellektuele stukrag agter die Partij voor de Vrijheid. So ‘n week gelede het ek deur Bosma se toedoen ‘n komplimentêre eksemplaar van sy boek ontvang en watter verkwiklike verrassing is dit nie! Dit heet: De schijn-élite van die valse munters – Drees, extreem rechts, die sixties, nuttige idioten, Groep Wilders en ik. ‘n Mondvol, maar juis daarom nie minder interessant nie.

Op een of ander stadium wil ek ‘n breedvoerige resensie oor die boek skryf as ek dit klaar gelees het, maar my opgewondenheid verlei my daartoe om hier enkele eerste indrukke met my lesers te deel.

Soos sommige “nuwe filosowe” van die jare sewentig in Parys, veral Jean-François Revel, word Bosma geïnspireer deur sekere Amerikaanse denkers. Maar dan veral die “ontnugterde liberale” soos Irving Kristol wat homself beskryf as:  a liberal who’s been mugged by reality. Bosma, wat self uit ‘n linkse, Arbeidersgesinde, huis afkomstig is, verskaf ‘n hele lang lys van Amerikaanse en ander denkers wat hom beïnvloed het, soos: Friedrich von Hayek, skrywer van The road to serfdom, William F. Buckley Jr., skrywer van God and man at Yale, Allan Bloom, uit wie se pen The closing of the American mind verskyn het, asook Norman Podhoretz wat Breaking ranks publiseer en Leo Strauss, outeur van On Tyranny.

Interessant omtrent hierdie toonaangewende Amerikaanse filosowe is dat, soos Bosma dit stel, hulle “dikwels Joods (is), van huis uit brandarm, dikwels afgestudeer aan die City College of New York, dikwels Trotskiïsties was en almal met Links gebreek het…”

Ook  behou Bosma ‘n sagte plekkie vir Ronald Reagan, die Amerikaanse president wat ook sy bes gedoen het om finansiële sanksies teen Suid-Afrika in die tagtigerjare af te weer en uiteindelik onder druk van die Swart Koukus deur sy eie party, die Republikeine, verraai is, om wel sanksies teen ons toe te pas.

Met soveel van Bosma se idees kan ‘n mens saamstem. Hy blameer die radikalisme van die sestigerjare vir baie wat in die Weste verkeerd geloop het. Die invloed van die neo-Marxisme, waaronder die Frankfortskool en Gramsci, wat die universiteite en agterna die joernaliste en die media stormenderhand verower het, kan nie geringskat word nie. ‘n Kulturele revolusie het die Westerse kultuur van binne af gerysmier en daaruit het die multikulturele ideaal – Bosma verwys daarna as “die multikul”, want ons word gekul – ontstaan.

Maar heel dikwels haal hy ‘n merkwaardige Nederlander aan: Jacques de Kadt. Dié het reeds in 1939 ‘n ontleding van fascisme verskaf waarin hy aantoon dat Hitler meer sosialis as nasionalis was. Trouens, die stryd tussen kommunisme en fascisme is die tweestryd tussen twee sosialismes. ‘n Ander Nederlander, die sosioloog Jacques van Doorn, het tot presies dieselfde slotsom gekom in sy uitgebreide studie oor Duits socialisme wat in 2008 verskyn het.

Bosma se boek behoort ook wyd deur Afrikaners gelees word. Die Afrikaner se probleem is dat hy nie ‘n goeie begrip van linkse denke het nie. Vandaar ons mense se verwondering oor die staat wat deesdae op alle gebiede in ons lewens ingryp, die ideologie van “multikul” en “transformasie” wat geen lewensterrein, nóg die skool of universiteit, nóg die sakeonderneming, nóg die kerk of selfs die gesin, ontsien nie. Dwarsdeur die Westerse wêreld is min of meer dieselfde proses besig om hom te voltrek waar Westerlinge deur nie-Westerlinge vervang word. Bosma noem byvoorbeeld dat in ‘n land soos Frankryk, wat eens op ‘n tyd selfs die setel van die Katolieke Kerk en die georganiseerde Christendom was en waarin Calvyn gebore is, een uit elke drie babas wat tans gebore word, reeds Moslems is.

Een van die mees defaïtistiese uitsprake wat ek onlangs in Afrikaans gelees het, is die volgende, nogal van ‘n akademikus wat homself ‘n Afrikaner noem: “Hoekom kan daar nie ‘n einde wees aan ‘n kudde mense, bekend as die Afrikaner, nie?

Daar was ‘n einde aan groot beskawings wat oor eeue gestrek het. Wat verhoed dat ‘n troppie mense, wie nie eens ‘n unieke ‘beskawing’ gevestig het nie, nie ook ‘n ‘einde’ kan hê nie?

Wil ‘Die Afrikaner’ steeds so arrogant wees om op voortbestaan aan te dring, en hoe verkry hy/sy ‘n ewige voortbestaan?”

Dit is natuurlik onverdunde ANC- en Naspers-ideologie wat hier met presieuse hovaardigheid herhaal word, nogal binne die kader van ‘n “Filosofiekafee”. Soveel wat ons deesdae in Afrikaans lees, is genoeg om ‘n mens moedeloos of selfs naar te maak. Óf dit gaan om ‘n konformistiese verheerliking van die multikul soos hierbo, óf dis mense sonder enige intellektuele of politieke agtergrond wat byna Middeleeuse uitsprake oor teokrasie maak en die Bybel as hul enigste politieke handboek beskou.

Daarom verteenwoordig Martin Bosma ‘n vars bries. By die lees van sy boek skep ‘n mens weer moed en kry daardie gevoel van: Ons is nie alleen nie. Nie net bestaan daar enorm veel raakpunte tussen die Nederlandse problematiek en ons eie nie, maar die helderheid waarmee Bosma die historiese en ideologiese omgewing skets waarbinne ons huidige stryd plaasvind, is goud werd.

Afrikaners besef dit nie, maar vir ‘n groot deel van die twintigste eeu het ons oor ‘n baie suksesvolle regse beweging beskik wat kommunisme suksesvol afgeweer het en ook tot een van die merkwaardigste ekonomiese, kulturele en menslike ontwikkelings waar op aarde ook al gelei het. Veral, natuurlik: in Afrika. Maar omdat die Afrikaner intuïtief regs en nie intellektueel regs was nie, was ons bydrae tot die regse beweging in die Weste grootliks beperk tot ‘n praktiese demonstrasie van hoe ‘n behoudende en gematigde nasionalistiese of patriotiese samelewing met multi-etniese elemente kon werk.

Op die ou einde het ons egter geen argumente meer oorgehad om dít wat vir ons dierbaar was en wat ons voorouers met soveel opoffering gevestig het, te verdedig nie. De Klerk en sy geesgenote het wel verraad gepleeg; dit was egter nie bloot uit listigheid nie, maar ook uit domheid en oningeligtheid.

Vandag, met sy rug teen die muur, het die Afrikaner geen ander keuse as om sy opstand teen die beklemmende linkse multikul-stelsel in dié land ordentlik te beredeneer met verwysing na die hooftemas van die Westerse politieke debat nie. In dié opsig is Martin Bosma se boek ‘n handige handleiding wat ook plaaslik versprei behoort te word, al het baie Afrikaners verleer om Nederlands te lees.

Omdat Bosma insgelyks joernalis is, is syne geen droë akademiese relaas nie, maar neem hy die leser op ‘n toer deur die Nederlandse politiek en Westerse denke met heelwat interessante anekdotes rondom sy politieke wedervaringe.

In Afrikaans het ons insgelyks so iets nodig. Oor die afgelope tien jaar is daar by ons ook ‘n felle stryd gevoer, al was dit net ‘n stryd om te bly voortbestaan en nie heeltemal onder te gaan nie. Tot dusver het niemand nog daardie stryd, wat ewe ongewild en ondankbaar was as dié van Geert Wilders se Partij voor de vrijheid in Nederland, beskryf nie en loop dit gevaar om in die vergetelheid te versink.

Tot tyd en wyl daardie onlangse Afrikanerstryd verwoord word, kan ‘n mens egter met interesse en genoegdoening Martin Bosma se relaas oor die konserwatiewe revolusie in Nederland lees.

Ek gebruik hier doelbewus die term van die Duitser Carl Schmitt, “konserwatiewe revolusie”. Onder al die regse denkers van die twintigste eeu is Schmidt van soveel belang dat selfs die linkses hom, soos Nietzsche voorheen, nie kon ignoreer nie.

Nie so lank gelede nie het ek en die besoekende Israeli Avigdor Eskin juis ‘n uur lank in ‘n sauna oor ‘n konserwatiewe revolusie vir die Afrikaner en Suid-Afrika gefilosofeer. Dit was asof ons, kaal en swetend in die stoombad, soos die siniese filosowe van ouds gestroop van alle wêreldse besittings, die kortpad na die waarheid kon vind. Die sinici in ou Griekeland was bekend vir hul “kortpad na die waarheid” wat met persoonlike opoffering gepaard gegaan het.

As die Afrikaner nie binnekort ‘n kortpad na vryheid vind nie, is ek bevrees ons tyd in Afrika gaan uitgespeel wees. Maar by die lees van Martin Bosma, is die ondergang van Nederland en Wes-Europa ook nie so ver weg nie.

Tensy ons doelgerig en daadkragtig begin optree.

болезни десен лечение народными средствамиАлександр Фильчаков прокурор

Vonke spat by elektrisiteitskonferensie

Mike SchüsslerVonke het behoorlik gespat by ‘n elektrisiteitskonferensie oor voorgestelde tariefverhogings, met ‘n ekonoom wat ‘n senior Eskom-bestuurder gekonfronteer het oor sy aanspraak dat die pryse “regtig” nie so hoog is nie.

Ekonoom Mike Schüssler het die verhoog geneem en die syfers wat deur Eskom se hoofbeampte vir kragopwekking, Mike Dames, aangebied is, bevraagteken. Hy het die regering daarvan beskuldig dat hulle “in hierdie Marxistiese sosialistiese ‘ontlasting’ wil wees” deur gratis elektrisiteit aan armes te verskaf.

Schüssler se emosionele aanbieding waarin hy Eskom vertel het “julle het nie ‘n fokken finansiële model nodig nie,” het gekom nadat Dames ‘n gepakte vertrek by die konferensie, wat deur Solidariteit vakverbond in Pretoria oor voorgestelde elektrisiteitstariefverhoging gereël is, toegespreek het.

Dames het Eskom se omstrede 35-persent-vir-drie-jaar tariefverhogingaansoek na die Nasionale Energie Reguleerder van SA (Nersa) verdedig en gesê dit werk “regtig” net uit op 16 sent per kwH per jaar.

Boonop sal die verhoging in bydrae Eskom se kapitaaluitbreidingsprogram befonds, het Dames gesê en bygevoeg: “Die bestaande besigheid van Eskom sal regtig net mooi omtrent verhoog in lyn met inflasievlakke.”

Maar Schüssler het aan die gehoor gesê dat hy nie weet waar Dames sy syfers vandaan kry nie en het ‘n voorafgaande verklaring dat Suid-Afrika daarop afpeil om die duurste elektrisiteit in die wêreld te hê, beaam.

Hy het die feit dat bedryfsdeelnemers in Suid-Afrika baie laer tariewe as verbruikers betaal.

“Die probleem is, ons gee die grootste afslag in die wêreld aan industriële verbruikers… Hoekom kom hulle na die res van ons, in ons middelklaswonings, en martel ons tot die dood met hierdie verhogings? En jy hou aan om vir ons te sê ons het goedkoop elektrisiteitspryse, wat nie die waarheid is nie,” het Schüssler gesê.

Indien Eskom nie sulke ontsaglike afslag op sommige van hulle kontrakte gegee het nie, sal dit nie nou hoef te soek vir bykomende befondsing nie.

“Daar’s genoeg geld… jy het nie ‘n fokken finansiële model nodig nie,” het hy onder toejuiging van die gehoor gesê.

Schüssler het ook die verskaffing van gratis elektrisiteit aan arm huishoudings gekritiseer.

“Maar die regering dink nie so daaroor nie. Hulle wil in hierdie Marxistiese, sosialistiese kak wees.”

Om sake te vererger, word ses persent van die elektrisiteit in die land gesteel.

“Dis nie regverdig nie,” het hy gekla.

Aan die einde van sy voorlegging, waarvoor die gehoor luid hande geklap het, het ‘n middeljarige, bebrilde man opgespring en sy hand in die lug gehou.

“Meneer die fasiliteerder, kan ons ons taalgebruik asseblief beheer,” het hy ontstoke gevra, waarop die fasiliteerder, Chris Yelland, geantwoord het: “Dankie vir die voorlegging, Mnr. Schüssler, uitdagend soos altyd…”

Verskeie gaste het hulle oë oor die klag gerol, en Yelland het bygevoeg: “Dinge word warm, ouens,” voordat hy gou die volgende spreker, energiedeskundige Andrew Kenny, voorgestel het.

Met die aanvang van sy voorlegging, het Kenny gewaarsku dat hy Eskom gaan kritiseer, maar het beklemtoon dat dit niks persoonlik teen Dames was nie, en het bygevoeg dat Dames sy stem sal kry vir Eskom se nuwe uitvoerende hoof.

Kenny het toe voortgegaan en Eskom vergelyk met ‘n koplose hoender: “Dit het in geen rigting hoegenaamd gegaan nie, soos ‘n koplose hoender,” het hy gesê, en homself in tertgrafieke en syfers gewerp om sy punt te bewys.

Konferensiegangers het in ‘n lewendige debat tydens die koffiepouse betrokke geraak, met een wat die Eskom-bestuurders van ‘n gehoorgestremdheid beskuldig het: “Daar’s niemand so doof soos iemand wat nie wil hoor nie,” het hy in Afrikaans gesug.

game big bangФільчаков Олександр Васильович