Etiket: Joe Slovo

Repliek aan Beeld se Virginia Keppler

Geagte me. Keppler,

Moontlik is dit ongevraag van my om ‘n skrywe aan u te rig, maar dan was dit ewe ongevraag van u om ‘n ope brief aan Steve Hofmeyr te skryf waarin u die Afrikaanslesende heelal met u histrioniese gemeenplase teister. Oktober, soos C. Louis Leipoldt gedig het, is “die mooiste, mooiste maand”. Maar danksy u epistel, sluit ons dié aanskoulike maand op ‘n aaklige noot af.

Die sonskyn en die blou lug daarbuite kan beswaarlik vir die donker, muwwe botheid wat uit u kwaadwillige bewussyn spreek, vergoed.

Ten eerste, merk u waarskynlik op dat ek u woewoejeer en nie, soos u met mnr. Steve Hofmeyr maak, hom tutojeer nie. Ek ken u nie, net soos u vir Hofmeyr nie ken nie. Daarom is dit onbeskof om hom te “jy” en “jou”. Die woord “bleddie” is ook allermins ‘n byvoeglike naamwoord wat by ‘n, op die oog af ernstige, politieke argument pas.

Dus, indien u voortaan met Afrikaners in gesprek wil tree of ope briewe aan hulle wil rig, stel ek voor dat u van ons “goeie maniere en etiket” kennis neem, om nou die titel van Emsie Schoeman se vermaarde handleiding in dié genre sydelings aan te haal.

Ek bemerk ook dat u “handjievol” (‘n “handjievol rassiste”) as een woord skryf, terwyl die AWS dit as twee woorde (“handjie vol”) beskou. Ek weet, ek weet, waarskynlik beskou u dit as ‘n kleinigheid, gegewe die verwerping van Standaardafrikaans wat deur soveel van ons bruin landgenote voorgestaan word, maar ons sien dit raak.

Afrikaans, soos baie ander dinge – ook die Suid-Afrikaanse geskiedenis – is ingewikkeld. Dit is maklik – fasiel, soos die Franse sê – om alles tot ‘n karikatuur te vereenvoudig, maar daardeur gaan die wese daarvan verlore.

U “ope brief” – wat sal ‘n mens dit noem, ‘n “tutojerende preek”? want u preek vir Steve Hofmeyr – gaan van die standpunt af uit dat die stereotipiese marxistiese interpretasie van ons geskiedenis die enigste sou wees wat daar bestaan. Intussen is daar meer as een verhaal, wat steeds – en toenemend – in mededinging verkeer. Al mag u so dink, het die revolusie nog nie sy gesogte, keiharde hegemonie kon afdwing nie. Soos wat korrupsie, onbekwaamheid en grypsug toeneem, is daardie mooi verhaaltjie besig om uit te rafel. Min denkende mense neem dit nog ernstig op.

Verder is daar by u sprake van dieselfde soort ressentiment wat ek ‘n klompie jare gelede al by Kirby van der Merwe geïdentifiseer het. Ek het dit in ‘n brief aan Rapport verwoord wat ek vermoed nooit geplaas is nie, maar wat ek sommer nou elders publiseer en waarin ek die soort anti-Afrikaner-ressentiment wat blykbaar die “bruin” of “kleurlingdiskoers” kenmerk, geëien het.

U brief is insgelyks deurdrenk van anti-Afrikaner-ressentiment. Asof die Engelse, Indiërs, swartes – en bruines! – in dié land nie ook heelwat vergrype op hul kerfstok het waarvoor ons hulle kan kwalik neem nie. Veral in hierdie, sogenaamde “nuwe Suid-Afrika” met sy vernietigende geweld, verkragting, moord en doodslag, lyk dit nogal anachronisties om die magtelose en vertrapte Afrikaners vir enigiets te blameer.

U oorskat werklik die invloed van die sogenaamde “opmars deur vroue na die Uniegebou van 1956” waaraan u Steve Hofmeyr herinner. Tydens die tweede wêreldoorlog, maar ook vroeër na afloop van die Rebellie in 1915, het veel groter groepe Afrikanervroue teen pro-Britse regerings betoog, iets wat intussen in die vergetelheid versink het. In 1915 het “duisende Boerevroue wat per trein van oor die hele land aangekom het, in swart geklee en in doodse stilte vanaf Kerkplein na die Uniegebou gestap om ‘‘n petisie vir die vrylating van generaal Christiaan de Wet aan die regering te oorhandig”. Met die uitbreek van die tweede wêreldoorlog het ongeveer “negeduisend Afrikanervroue na die Uniegebou gestap het om te betoog dat die Unie neutraal moet bly in die oorlog wat in Europa woed”.

Dit was voorbeelde van spontane protes teen regeringsbeleid, terwyl die fameuse voorval van 1956 deur ‘n klein groepie (hoofsaaklik Joodse) kommuniste gereël en georkestreer is om die illusie te skep dat daar radikale of kommunistiese steun onder swart vroue bestaan, terwyl die kommuniste in werklikheid oor geen steun buite enkele oorwegend Joodse voorstede in Johannesburg en Kaapstad beskik het nie. Terwyl u u roem op u rasgenoot, Sophia Wil­liams- de Bruyn, wat glo “ruggraat” gehad het, was sy bloot ‘n figurant in die skema van die Slovo’s, asook Hilda en Rusty Bernstein wat ten doel gehad het om Suid-Afrika in ‘n vasalstaat van die destydse kommunistiese Oos-Europa te omskep. Lees gerus Joe Slovo se biografie deur Alan Wieder as u met my sou verskil.

Verlede jaar het die SA Joodse Raad van Afgevaardigdes en die SA Jewish Report ‘n terugwerkende besluit aangeneem wat hul onvoorwaardelike steun aan die klein groepie radikale, kommunistiese Jode van destyds toesê. Intussen sien ons egter hoe verhoudinge tussen Moslems en Jode in Suid-Afrika toenemend versleg en was daar die onlangse voorval waar ‘n varkkop in die kosjergedeelte van Woolworths se vleisafdeling in die Kaap ingesmyt is. Ek twyfel dus werklik of selfs Jode as etniese groep deesdae so trots op die radikale kommunistiese en terreurbeweging van vorige dekades is, ‘n beweging wat u klakkeloos ophemel.

Daarom bevestig u maar net weer wat ons al lankal vermoed: dat u etniese groep die hand van vriendskap wat die Afrikaner na u oor baie jare uitgereik het – selfs in die vyftigerjare met Van Wyk Louw en D.P. Botha – weggeklap het en verkies om met ons vyande téén ons te heul, of hulle nou kommuniste, terroriste, of Britse kolonialiste is.

Indien u hoegenaamd as joernalis die moeite en die nodige ondersoek sou gedoen het, sou u gevind het dat Verwoerd, byvoorbeeld, waarna u so neerhalend verwys, geensins vyandig teenoor kleurlinge gestaan het nie. Trouens, in sy “Toespraak voor die Uniale Raad vir Kleurlingsake te Kaapstad op 12 Desember 1961 het hy die volgende te sê gehad:

“Die Kleurlinge kan een deel van die land tereg beskou as oorwegend die plek van hul herkoms, die bronaar van hul bestaan: Wes-Kaapland. Ek begryp goed dat die instroming van die Bantoe in die gebied waar daar vroeër nie Bantoes was nie, gesien kan word as ‘n ontwikkeling wat kanse van die Kleurlinge wegneem, en dit nogal juis in die gebied waar hulle hul beste kanse verwag…”

Kennelik is die gedagte dat die bruinmense van die Wes-Kaap nie deur die Xhosas van die Oos-Kaap demografies, polities en ekonomies oorheers behoort te word nie, vandag oudmodies en behorende tot “apartheid”. Die nuwe idee is juis dat die bruin minderheid van die Wes-Kaap oorheers móét word! Gegewe die oplaaiende Boerehaat wat ek egter in u “ope brief aan Steve Hofmeyr” en op baie ander plekke bespeur, kan ek u verseker dat ons nou genoeg gehad het van “stank vir dank”. Solidariteit maak ‘n groot fout om regstellende aksie teen bruines ten gunste van swartes in die hof te beveg. Sekerlik spruit dit uit hul Verwoerdianisme en behoort dit onmiddellik gestaak te word!

U beskou uself as “swart”. Dit is eenvoudig te wonderlik vir woorde en ek stel voor dat u sonder verwyl by Julius Malema se EFF aansluit waar u behoorlik die beleidsrigtings van ‘n swart bewussyn kan verinnerlik. Sekerlik behoort dit by Beeld ook bevorderingsmoontlikhede in te hou, want die gebreinspoelde “bleek naturelle” – om die ewe dom en verwarde Max du Preez se term te gebruik – in u werksomgewing sal geredelik hul meer senior poste aan u wat met ‘n donkerder gelaat geseën is, afstaan.

In u histrioniese uitbarsting van “swart” slagofferskap, hoon en belaster u Steve sonder enige gronde as “rassis” en moedig hom selfs aan om die land te verlaat:

As dit nie meer vir jou lekker is hier in die sonnige Suid-Afrika nie, pak op en trek. As dit te swart is en as daar te veel wit mense is wat nie met jou saamstem nie, laat jy gestap raak, boetie.

Boetie, nogal. Ek kan nie namens Steve praat nie, maar ek kan u verseker dat ek of my gesin kwalik “gestap sal raak” omdat iemand uit u milieu ons daartoe beveel. Veel eerder sal ek geld skenk om meer Xhosas in busse aan te ry Wes-Kaap toe dat, soos Jimmy Manyi gesê het, die “oor-konsentrasie van kleurlinge in die Wes-Kaap” beëindig kan word.

Dis mos ‘n oorblyfsel van apartheid, nie waar nie? Dat ‘n minderheidsgroep hom so blatant rassisties aan die res van die land en die meerderheidswil kan ontruk deur vir ‘n blanke vrou, me. Helen Zille, te stem! Waarom aanvaar die Wes-Kaap nie die regering van mnr. Zuma nie? U mag “bevry” wees, maar waarskynlik is die Wes-Kaap nog nie genoegsaam bevry nie.

U sê verder:

Ek en miljoene mense in die land is moeg vir mense soos jy en al die verkrampte regses wat ons in hul binnekamers en om hul braaivleisvure beledigende en rassistiese name noem.

Ek ken nie veel “verkrampte regses” nie, maar wel libverkramptes wat ons ons spraakvryheid ontsê en geen afwyking van hul polities korrekte, kwasi-religieuse dogma duld nie. Wat rassistiese name betref, het ek al vele swartmense teëgekom wat niks van Wes-Kaapse bruinmense hou nie en hulle dinge soos “Boesman”, asook woorde in hul eie tale, toesnou. Gegewe haar swart status, voel me. Keppler waarskynlik dieselfde oor die bruines, maar ek sal met belangstelling die jongste voorbeeld van Afrika-konflik tussen ligter en donkerder “swart” dophou, soos dit al tydens die burgeroorloë in Liberië en in Angola gemanifesteer het.

Me. Keppler beweer dat swartmense in die ou Suid-Afrika nie op die sypaadjie mog loop nie. In antwoord hierop het iemand die volgende video op YouTube opgediep wat in die sewentigerjare in Johannesburg en Kaapstad geneem is, en aantoon watter infame leuen dit is. Hier loop swart en wit heerlik op die sypaadjies saam. As nuusredakteur van Beeld, behoort me. Keppler seker van beter te weet as om so ‘n blatante onwaarheid selfs in ‘n meningstuk te verkondig.

Met ‘n bietjie verbeelding en insig kan ‘n mens seker Steve Hofmeyr se uitnodiging aan mense om te dink oor hoe swartmense “die argitekte van apartheid was” op verskeie maniere interpreteer.

Toe RW Johnson in sy boek, South Africa’s brave new world, enkele jare gelede die Nuwe Suid-Afrika as ‘n “groot Bantoestan” beskryf het, het enigiemand beswaar gemaak of hom van rassisme beskuldig? Nee, want hy is mos ‘n Engelsman van Natal en geen Afrikaner nie. Ook die Business Day het onlangs die volgende twee kaarte gepubliseer om aan te toon dat apartheid steeds voortleef as dit by stamowerhede in Suid-Afrika kom:

Tuislande: toe en nou
Tuislande: toe en nou

Het Beeld en Keppler dit goed gedink om die Business Day vir ‘n verregse, “rassistiese” publikasie uit te kryt en sy redakteur beveel om “gestap te raak, boetie”? Nee, want in Beeld se kruiperige onderdanigheid teenoor alles wat Engels is, sal die gedagte nooit eens in die verskiet verskyn dat die Business Day op dieselfde hovaardige en minagtende wyse as Steve Hofmeyr verguis behoort te word nie.

Afrikaners is mos “vrye wild”, soos ook tydens plaasmoorde. Ons meningsvryheid en selfs ons lewens tel nie vir die polities korrekte kabaal wat as die Beeld-redaksie bekendstaan nie.

Die ander punte wat Steve oor “andersheid” en die “Afrika-agterstand” gemaak het, is ewe geldig. Maar ook: indien mense uit Afrika in die verlede Wes-Europa gaan regeer het – iets wat hulle dalk binne hierdie eeu gaan doen, gegewe hul onverbiddelike demografiese vooruitgang! – sou hulle nie ook ‘n vorm van skeiding of onderskeid tussen rasse of groepe gehandhaaf het nie? Reeds sien ons in ons land dat swartmense veel meer rasbewus as blankes is en deur wetgewing hul eie “apartheid”, wat hulle regstellende aksie of swart bemagtiging noem, afdwing.

Die onverdraagsame histerie waarmee daar op Steve Hofmeyr se uitnodiging tot nadenke en debat gereageer is, toon aan ons hoe min u, me. Keppler, asook Beeld en vele ander in dié land, van die “oop gesprek” en ware “demokrasie” soos dit dekades gelede al deur N.P. van Wyk Louw geformuleer is, verstaan!

Waarom wou die vyand ons universiteite inpalm?

Met die jongste nuus in verband met die PUK vandeesweek, is dit helder dat die oorname van die Afrikaanse universiteite nou voltrek is. Iron Rensburg, Botman, Jansen en nou Kgwadi by die Noordwes-universiteit het seker gemaak dat al die Afrikaanse universiteite onder vyandelike beheer verkeer sodat die Afrikanerjeug tegelyk beheer en gebreinspoel kan word. Die armswaaiery van ‘n meisieskoshuis op Potchefstroom was die laaste teken van dissidensie wat nog op ‘n kampus bestaan het, as ‘n mens nou die grapjasse met hul swart gesigte by Tukkies en Maties buite rekening laat.

roodt_fbfotoOok by Tukkies is daar gesorg dat enige dosente wat afwyk van die neomarxistiese dogma in die geesteswetenskappe vasgevat word en summier in die pad gesteek of verdryf word. Die vraag is nou: Maar waarom wou die vyand ons universiteite so graag inpalm? Tradisioneel koester die Engelse marxiste in ons land net minagting vir die Afrikaanse universiteite en erken geen navorsing wat in Afrikaans gepubliseer word nie. Trouens, Wits, Kaapstad, Natal en Rhodes erken skaars enige navorsing wat daar in Engels by ‘n Afrikaanse universiteit geproduseer word, tensy dit deur hul eie alumni is.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

In die sewentiger- en tagtigerjare, toe die NP nog aan bewind was, het die Engelse universiteite die regering fel aangeval. In ruil het die regering niks gedoen om hul aktiwiteite aan bande te lê of selfs om hul staatsbefondsing in te kort nie. Die oorwegend marxistiese Engelstalige universiteite in Suid-Afrika het universitêre outonomie en akademiese vryheid onder sogenaamde “apartheid” geniet. Tans val die regering en die media konstant die Afrikaanse universiteite aan en gil dat hulle moet “transformeer”, waaronder verswarting en verengelsing verstaan moet word. Trouens, soos ek onlangs getwiet het, is “transformasie” in die Suid-Afrikaanse sin ‘n eufemisme vir blanke volksmoord.

Dieselfde mense en groeperings wat in die tagtigerjare die ou regering vanuit die universiteite aangeval het, sit nou in die regering en in sy administrasie. Tans gebruik (misbruik) hulle die staatsmag om ons universiteite te kasty, oor te neem en uiteindelik teen ons aan te wend. Anders as die destydse NP, speel hulle nie volgens die reëls nie.

Baie van die dosente op die kampusse is insgelyks ideoloë wat die klimaat skep vir plaasmoorde en stedelike rooftogte om plaas te vind. Soos ek al voorheen genoem het, werk ‘n organisasie soos PLAAS aan die Universiteit van Weskaapland kliphard om blanke Afrikanerboere te demoniseer, hul eiendomsreg verdag te maak en onregstreeks hul uitwissing te bepleit. Omdat ons vyande so bewus is van die waarde van universiteite as plekke waar ideologie en propaganda geproduseer word, wil hulle enige poging van Afrikaners om op kampusse te hergroepeer, in die kiem smoor. Ook moet die blanke middelklas toenemend van toegang tot tersiêre onderrig ontneem word. Hoe armer ons word, hoe meer blootgestel raak ons, want dan kan ‘n mens nóg privaatveiligheid nóg -gesondheidsorg bekostig en is dit soveel makliker om jou net voor die voet dood te maak, soos wat reeds gebeur.

Dwarsdeur die geskiedenis het die Afrikaner nog altyd die boosheid van sy vyande onderskat. Op die vooraand van die Tweede Vryheidsoorlog het die Transvalers en die Vrystaters gedink dat daar “fair play” sou wees en dat Engeland volgens beskaafde reëls sou oorlog maak. Op die ou end het die Engelse besluit dat, indien hulle nie die Afrikanermans met hul Mausers in die veld kan baasraak nie, sal hulle wel teen ongewapende vrouens en kinders kan wen.

Net so het die Kommunisteparty onder Joe Slovo en Ronnie Kasrils die vuilste en mees moorddadige metode van oorlogvoering – stedelike terreur – gekies, waarmee die NP op sy knieë gebring is. Natuurlik het FW de Klerk se verraad ook ‘n rol gespeel, maar die klimaat vir verraad en propaganda is haarfyn beplan en deur stedelike terreur geskep. Die vier Engelse universiteite met hul hordes marxistiese dosente en “intellektuele” was die uitsaaisentra wat die regverdiging vir stedelike terreur moes verskaf. Net soos hulle tans onregstreeks met hul konstante propaganda van “boere wat die swartes se grond gesteel het” die grondslag vir volksmoord lê.

In sy Calvinistiese naïwiteit, goedgelowigheid en onkunde oor die groteske boosheid van sy vyande, kan die Afrikaner hom nie indink in hoe dit moet wees om die uitwissing van ‘n ander volk of groep te beplan en uit te voer nie. En tog is dit presies wat vandag besig is om met ons te gebeur. Elke faset van ons bestaan word wesentlik aangeval: ons fisieke en ekonomiese oorlewing, ons taal en kultuur, ons skole en universiteite, ons identiteit en spraakvryheid.

Die Franse marxis Louis Althusser het onderskei tussen “onderdrukkende en ideologiese staatsapparate”. Die onderdrukkende staatsapparaat is die weermag en die polisie, wat vroegaan tydens die revolusie deur Umkhonto we Sizwe en die Kommunisteparty oorgeneem is. Die ideologiese staatsapparaat is die media en die opvoedingstelsel wat effens langer geneem het om eers binne te sypel en daarna volkome onder vyandelike beheer te plaas.

Ek is daarvan oortuig dat ‘n aansienlik persentasie van Afrikaanse joernaliste in die hoofstroommedia onder beheer van die staat se geheimedienste verkeer. Indien hulle nie regstreeks op die staat se betaalstaat verkeer nie, word hulle deur ‘n staatsagent gehanteer of “beïnvloed”. Ek mag verkeerd wees, maar die gladde manier waarop die Potchefstroom-kampus vanjaar “omgedop” is, vertoon al die kenmerke van ‘n beplande intelligensie-operasie. Eers ‘n bietjie negatiewe publisiteit wat uit niks uit opgewek word. Daarna ‘n wollerige reaksie van ‘n paar bekende Afrikanerverraaiers, omgekooptes of diegene wat graag hul eie mense sou wou uitverkoop en ten slotte die leier van die Kommunisteparty, Blade Nzimande, wat met ‘n suiweringsveldtog van die Potch-kampus begin.

Onthou: die ANC en SAKP het jare lank in Oos-Europa deurgebring. Anders as die destydse NP, verstaan hulle die logika van suiwering soos dit oor en oor deur Stalin en ander leiers toegepas is, baie goed. Afrikaans, maar ook alle andersdenkendes, sál uit die stelsel gesuiwer word. Dit gebeur reeds sienderoë.

‘n Ander vraag sou wees: Wie beheer vir Blade Nzimande? Want hy is heeltemal te dom om die hele komplekse proses waardeur die universiteite van andersdenkendes gesuiwer moet word en die Afrikaner verder op sy knieë gedwing moet word, te verstaan en te bestuur. Agter Blade sit daar duistere manne wie se name en gesigte ons nie maklik sal sien nie. Ons weet dat daar in die departement van hoër onderwys en opleiding ook wit Engelse marxiste werksaam is wat verslae skryf, beleid maak en strategie bepaal.

Indien daar enige twyfel bestaan oor hoe ekstremisties hierdie mense is, dink bietjie daaraan: Is u daartoe in staat om nou uit te gaan en ‘n bom in die naaste restaurant te plaas of ‘n landmyn op ‘n plaaspad waar enigiemand, die boer en sy gesin of selfs plaaswerkers, dit kan aftrap? Die Afrikaner se vyande het dit egter sonder enige gewetenswroeging gedoen. Net soos wat Pol Pot of Mao Zedong miljoene mense gedood het om hul magswellus in die naam van absolute gelykheid te bevredig, is ons huidige maghebbers (en hul meelopers!) tot enigiets in staat.

Soos Paul Kruger destyds met Sir Theophilus Shepstone uitgevind het, bestaan daar mense wat een ding sê en ‘n ander doen. Al die praatjies oor die grondwet en demokrasie, asook die welwillendheid teenoor Afrikaans – wat kastig “een van die elf amptelike tale” is – is blote oëverblindery. Skynheiligheid. Sogenaamde “demokrasie” in Suid-Afrika was ‘n blote set om Afrikaners polities skaakmat te stel. In ‘n regte demokrasie beskik minderhede ook oor regte en is die meerderheid versigtig om hulle openlik te oorheers, te haat en uit te wis. Nie by ons nie. Hier gaan dit oor naakte etniese oorheersing wat deur krete van “rassisme!” en “Julle het ons besteel!” verseker word.

Daarom sou die Afrikaner ‘n fout maak deur hom op sy “demokratiese” en grondwetlike regte te verlaat. Ná agt jaar se hofsake rondom die Renate Barnard-geval, het ons bitter min om daarvoor te wys. Vanuit die marxistiese vestings wat die universiteite geword het, hoon die akademici die “laaste paar wittes wat nog teen transformasie skop”.

Die tyd mag binnekort aanbreek dat geen blanke Afrikaner meer toegelaat mag word om aan ‘n universiteit in Suid-Afrika te studeer nie. Kwotaïsme – ‘n nuwe woordskepping wat iemand nou die dag op Twitter onder my aandag bring – sal daarvoor sorg. Soos wat ons demografies wegkwyn, sal ons vyande sorg dat ons deelname aan instellings streng tot ons persentasie van die bevolking beperk word, indien ons nog hoegenaamd verdra sal word.

Vir elke situasie of penarie – hoe haglik ook al – bestaan daar ‘n plan en ‘n strategie. Die klein minderheid Afrikaners wat nog omgee wat van ons word, sal baie hard moet begin dink.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

‘n Wakkerskrik-week vir Afrikaners

Deur Manfred Delport.

Die vorige regering het graag gepraat van ‘n totale aanslag teen Suid-Afrika. Gebruik egter laasgenoemde term vandag, en al wat ‘n libgestremde, kruiperkaner en paaier is, wil die horries kry. Jy sal onmiddellik as paranoïes uitgekryt word. Sint Mandela, Slovo en kie was immers, volgens die kruipers en linkses, gawe outjies wat eintlik net saam met ons Kinderkrans toe wou gaan, en die totale aanslag het slegs in mnr PW Botha se verbeelding bestaan. Het ons nie ook, volgens die paaiers en kruiperiges, op 27 April, 1994, die land van melk en heuning binnegegaan nie?

Twee gebeure hierdie week het mnr Botha egter doodreg bewys, en getoon dat daar inderdaad steeds ‘n totale aanslag teen Afrikaners bestaan, wat slegs in felheid toeneem. In die konteks waarin PW Botha die term destyds gebruik het, het dit egter meestal verwys na eksterne faktore, onder andere sanksies, ‘n militêre bedreiging vanuit Angola en binnelandse oproer, maar dit was meestal vir ons as Afrikaners op ‘n gemaklike afstand. Vandeesweek het twee gebeurtenisse daardie totale aanslag tot op Afrikaners se eie drempel gebring.

Die eerste voorbeeld hiervan was die skokuitspraak van die getransformeerde Grondwethof, ‘n anti-blanke instansie gepak met ANC-kaders, oor die Renate Barnard-saak. Die Grondwethof het beslis dat neo-apartheid en anti-blanke rassekwotas kwansuis grondwetlik sou wees, en dat Renate Barnard en 4 miljoen ander blankes inderdaad te wit is om ‘n werk te hê, selfs al is ons die mees bekwame en gekwalifiseerde kandidate vir die pos (wat ons meestal inderdaad is.) Pienk Frikkie se sogenaamde wigte en teenwigte is met dié uitspraak finaal ontbloot vir die leuen wat dit van meet af aan was.

So ook is die wind uit Solidariteit en Afriforum se seile gehaal. Hulle het, tot op hede, gepoog om die ANC se rassisme teen blankes deur die howe te beveg. Dit het tot op ‘n punt gewerk, siende dat die (relatief-ongetransformeerde) appèlhof ten gunste van Renate Barnard beslis het. Dié strategie was egter van meet af aan gedoem, omdat die ANC onvermydelik sou streef daarna om die regbank te pak met sy eie kaders, in die naam van transformasie.

Interessant genoeg maak Gareth van Onselen, ‘n voormalige DA-strateeg, ook die punt dat die DA klaarblyklik boedel oorgegee het met die parlement. Musi Maimane, die DA se eie “token black”, mag wel die DA parlementêre leier wees, maar is nie eens die leier van die party nie. Nes Solidariteit en Afriforum, het die DA ook klaarblyklik besluit om eerder die howe te gebruik, siende dat die parlement insgelyks ‘n nuttelose instansie is. Die bevestiging van blankes se status as derdeklasburgers deur die ANC se Grondwethof-kaders, gaan binnekort ook gevolg word deur ‘n toenemende aantal ander beslissings ten gunste van die ANC, namate die oorblywende blanke regters toenemend etnies gereinig en verjaag word.

Die tweede gebeurtenis is die aanslag op Afrikanerkinders se skole, deur nog ‘n Pienk Frikkie-agtige slang aan eie boesem, ene Hans Pietersen, ‘n individu met duidelik te veel tyd op hande, wat wil krap waar dit nie jeuk nie. Natuurlik is daar ook die smerige vingers van ‘n voormalige Naspershoernalis, George Claassen, hierin te bespeur. (Hoekom is ek nie verbaas dat Naspers, soos met die PUK-voorval, weer eens voor in die koor van Afrikanervyande is nie?)

Pietersen en sy trawante, met hul bruin ANC-ringe om die nek, is nie tevrede dat blankes bloot derdeklasburgers moet wees in ons beroepslewens nie, maar wil ook toesien dat Afrikanerskole se karakter heeltemal moet verander. Sonder om in die godsdiensdebat betrokke te wil raak, wil OGOD (die Pietersen—karakter se sogenaamde organisasie) klaarblyklik toesien dat een of ander tipe New Age-agtige almal-is-eners gebrabbel aan skoolkinders oorgedra, ten einde Afrikanerkinders se “geestelike horisonnne verbreed”.

Vermoedelik wil OGOD dus die kinders onder andere van die “geloof van vrede” leer. Een van die dae kom Pietie by die huis met die opdrag om ‘n selfmoordonderhemp te moet maak as ‘n skooltaak, of moet Sannie navorsing doen oor die sewentig maagde wat in die hemel wag vir diegene wat ongelowiges onthoof. Natuurlik gaan skoolkinders ook vertel word dat alle religieë van soortgelyke waarde is, selfs dié wat lei daartoe dat brandstof oor Kirsty Theologo uitgegooi is, en sy aan die brand gesteek is tydens ‘n Satanistiese ritueel. Skoolkinders sal natuurlik ook wysgemaak word dat voorvaderaanbiddery en sy gepaardgaande moetie-moorde, van presies dieselfde waarde as Christenskap is.

Mens moet jou egter nie blindstaar teen die blote aantasting van Afrikaners se godsdiens nie, of probeer om hierdie aanslag op slegs ‘n godsdienstige vlak te beveg nie. Dit gaan oor veel, veel meer as dit. Dit gaan oor die ganse aard van Afrikanerskole, ook oor hul kultuur en dissipline, iets wat meestal in swart en Engelse skole afwesig is. Pietersen en sy ander mede-kaders het, “vreemd genoeg”, nie een, enkele Joodse- of Moslemskool geteiken nie. Die Joodse King David-skool in Johannesburg is dus nie op die lys van respondente in die hofgeding nie. Dit is uitsluitlik Afrikaanse skole wat in Pietersen en trawante se visier is. Toeval? Ek dink nie so nie. Pietersen, Claassen en die res van die spul kaders is dus nie tevrede met bloot die etniese reiniging van Afrikaners uit hul poste nie, maar teiken nou ook Afrikanerkinders se kultuur en lewensbeskouing, en wil hulle ganse waardestelsel omvorm na een of ander identiteitslose multikul-gedrog wat, eerder as om te bid tot Jesus voor ‘n rugbywedstryd, ‘n kat of twee sal slag terwyl hulle ‘n Boeddhistiese gebrom besig.

Ek is weliswaar nie té jammer oor Pietersen se aanval op Afrikanerkinders nie, of oor die Grondwethof se uitspraak nie. Dit is bes moontlik presies wat Afrikaners nodig gehad het om wakker te skrik en ons gemaksones te verlaat. Ons moet dringend ‘n kopskuif maak, en van ‘n hele paar fopspene vergeet.

Vergeet van die nuttelose rassesensus bekend as verkiesings en die nuttelose tydmors by die stembus – selfs die DA het boedel oorgegee daarmee. Hul leidster sit nie eens in die parlement nie.

Vergeet van die howe – die ANC se kaders, daardie blygemaakte hofklerke wat kwansuis regters is, gaan nié in ons guns beslis nie.

Vergeet van Pienk Frikkie se sogenaamde wigte en teenwigte. Dit bestaan eenvoudig nie.

Vroeër vandeesweek, ná die Grondwethof se skokuitspraak, het Dirk Hermann van Solidariteit in sak en as gesit, en gespekuleer dat blankes ons saak nou op ander maniere sou moes beveg. Ek wil “eureka!” skree. Uiteindelik het hy die kloutjie by die oortjie gebring. Dit is tyd vir ‘n nuwe fase van weerstand, een wat buite die konvensionele strukture van die politiek en howe moet plaasvind. So nie, gaan die totale aanslag ons verswelg.

Vaalrivier vrot van die riool wat marxistiese ‘Emfuleni’ daarin stort

Die marxisties getransformeerde stadsraad van “Emfuleni” wat dorpe langs die Vaalrivier insluit, is besig om rou riool in die Vaalrivier te stort. Die E.coli-telling het reeds tot 77 000 eenhede per 100 ml water gestyg.

‘Emfuleni’ sluit die drie dorpe in die Vaaldriehoek, Vereeniging, Vanderbijlpark en Sasolburg in. Maar dit bevat ook Sharpeville waar betogers in 1960 deur die polisie doodgeskiet is en wat agterna deur die twee kommunistiese leiers, Joe Slovo en Ruth First, aangegryp is om ‘n propagandaveldtog teen die destydse regering te voer. Die huidige Suid-Afrikaanse grondwet is ook te Sharpeville onderteken.

‘n Afgetrede akademikus op Vanderbijlpark met wie praag gesels het, beweer dat “die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty met ‘n biologiese oorlog teen ons besig is. Hulle besmet ons met kieme sodat ons kan siek word en doodgaan. Dis doelbewus. Die revolusionêre kaders wat Emfuleni beheer, ignoreer selfs hofbevele en hou aan om tonne en tonne riool in die Vaalrivier te stort. Dit gaan die hele Gauteng vergiftig.”

Omdat die departement van waterwese insgelyks onder beheer van die ANC-Kommunisteparty verkeer, staan die departement ook opsy terwyl die riool in die rivier inloop. ‘n Woordvoerder van die party, wat blykbaar in die destyds kommunistiese Oos-Europa opleiding in biologiese oorlogvoering ontvang het, Sputnik Ratau, het gesê sy departement “praat nie graag met die mediaverteenwoordigers van die reaksionêre en rassistiese magte nie”. Sputnik is vernoem na die trots van die destydse kommunistiese USSR, die eerste satelliet met daardie naam wat die ruimte ingestuur is.

Elise Tempelhoff, ‘n omgewingsverslaggeefster, berig dat “vlieghengelaars woedend is” omdat alle lewende wesens in die water deur die bakterieë gedood word.

In die voormalige kommunistiese Oos-Europa is grootskaalse omgewingskade aangerig. Met die hereniging van Duitsland moes die Duitse regering miljarde euro aan die herstel van die omgewing in “demokratiese” Oos-Duitsland bestee omdat omgewingsbesoedeling en die vergiftiging van mense hand aan hand met die kommunistiese ideologie. Vyandelike klasse en etniese groepe kan ook met wapens van massavernietiging aangeval word. Soos wat Suid-Afrika onder kommunisme “transformeer”, gebeur dieselfde.

‘n Woordvoerder van ‘n aksiegroep, Save our Vaal Environment, wat teen die besoedeling gekant is, het reeds ses hooggeregshofbevele teen Emfuleni verkry, maar die munisipale boboustruktuur ignoreer dit, aangesien “die vereistes van die klassestryd bo die omgewing in die dialektiese rangorde verkeer”. (Volgens Karl Marx se ideologie, bepaal die “onderbou” of die ekonomie, die “bobou” of politiek, daarom staan Emfuleni as ‘n “munisipale boboustruktuur” bekend.)

Die meeste van die hooggeregshofbevele gaan oor die herstel van rioolpype. Die Hooggeregshof van Gauteng, Johannesburgse plaaslike afdeling, het Emfuleni ook verbied om voort te gaan met sy biologiese planne om die hele Vaalrivier vol bakterieë te stort. Die hof het bepaal dat geen riool verder in die Vaal gestort mag word nie.

Desnieteenstaande gaan Emfuleni voort, want binne die Kommunisteparty word gevoel dat die howe aan die politieke mag ondergeskik moet wees en word hofuitsprake dus nie meer as bindend geag nie. Navrae aan Randwater is ook na die politieke kommissarisse by die departement van waterwese verwys en dié maatskappy staan magteloos teenoor die politburo van die Kommunisteparty wat besig is om alle mag in sy hande te konsentreer.

Emfuleni is besig om ekstra riool vir sy besoedelingsprogram te produseer. Sputnik Ratau het gesê dat “die apartheidsbewind sy program van rassesuiwerheid ook op water van toepassing gemaak het en nou sal vóél wat ons daarvan dink”. Die “apartheidsinstallasie” soos daarna verwys word, is destyds ontwerp om 7 megaliter rioolwater per dag te suiwer. Met die ekstra rioolproduksie waarop Emfuleni besluit het, vloei daar tans 47 megaliter rioolwater per dag deur die gebied en verhoog die bakterielading aanmekaar.

Die mediawoordvoerder van Emfuleni, Klaas Mofomme, het na bewering gesê dat “alle vorme van suiwerheid in die gebied uitgewis sal word ten einde ‘n totale transformasie van die samelewing te bewerkstellig. Voordat die nuwe tyd aanbreek, moet ons eers alles wat oud is tot in die grond afbreek”. Pogings om mnr. Mofomme te kry om dié bewering te bevestig, het tot dusver misluk, aangesien hy geen van sy telefone beantwoord nie.

Die Stem: Ons moet eie kultuur en tradisies beja

Pleks van klasseloosheid, verteenwoordig ‘n ongedifferensieerde samesyn die nuwe utopie wat aan ons voorgehou word.

Leon Shreiber se poging in Beeld om Afrikaners wat graag Die Stem wil sing en Julius Malema se swart radikalisme as “spieëlbeelde” aan mekaar gelyk te stel, mag goeie propaganda wees, maar sneuwel sodra dit onder die vergrootglas kom.

As ons vergelykings wil tref, is daar eerder ‘n ooreenkoms tussen Schreiber se soort opgewarmde “smeltkroes”-denke en dié van die EFF. Malema het hom tydens ‘n onderhoud met Debora Patta as ‘n “Marxis-Leninis” beskryf. Sy sienings van ons geskiedenis is radikaal en strook met dié van Joe Slovo en Ruth First, wat glo dat die Suid-Afrikaanse verhaal een lang geskiedenis van diefstal deur blanke “setlaars” verteenwoordig.

roodt_dan_wikiSoos ons weet, is die marxisme ‘n internasionalistiese ideologie wat opgesom word deur die slotreël van Marx en Engels se Kommunistiese Manifes: “Werkers van die wêreld, verenig u!” Die hedendaagse multikulturalisme en Anglo-Amerikaanse imperialisme wat die bestaan van individuele volkere misken, is deelagtig aan dieselfde internasionalisme. Onlangs het die Amerikaanse meningsvormer en voormalige redakteur van die Wall Street Journal, Paul Craig Roberts, geskryf:

If we are honest and have the strength to face reality, we will realize that the Soviet Union did not collapse. It simply moved, along with Mao and Pol Pot, to Washington and London.

Pleks van klasseloosheid, verteenwoordig ‘n ongedifferensieerde samesyn die nuwe utopie wat aan ons voorgehou word. Dit is wat Schreiber met die cliché van ‘n “inklusiewe visie” bedoel. Dieselfde gemeenplaas word oor en oor aan ons in bier- en kola-advertensies oorgedra. Trouens, die skryfster en reklamekundige Sarah Britten het ‘n verdoemende PhD-proefskrif aan Wits geskryf waarin sy die rol van die SA Brouerye (tans SABMiller) by die skep van Suid-Afrika se “nuwe identiteit” aan die kaak stel: One Nation, One Beer: The Mythology of the New South Africa in Advertising.

Ons sien dus dat daar veel eerder ‘n verband tussen Schreiber se eie “inklusiewe smeltkroes”-denke en die revolusionêre marxisme van die EFF bestaan. Nóg Schreiber nóg Malema hou van ons land soos hy tans is en wil dit deur revolusionêre ingryping of sosiogeniëring verander.

Blykbaar is “konserwatisme” vir Schreiber ‘n vloekwoord, daarom dig hy dit vrylik toe aan almal wat hy wil kritiseer. Onderliggend aan die meeste konserwatiewe lewensbeskouings is egter die gedagte dat ‘n volk of gemeenskap oor die vryheid moet beskik om self sy aard en toekoms te bepaal. Patriotiese Afrikaners kies self om “Die Stem” te sing, sonder dat dit deur die staat of SA Brouerye of die grondwet op hulle afgedwing word.

Hoewel die huidige SA grondwet oor verskeie gebreke beskik, erken dit nogtans vryheid van assosiasie en vryheid van uitdrukking, wat dit vir mense moontlik maak om enigiets te sing wat hulle wil.

Dit is ook natuurlik dat Afrikaners weens algemene geweldsmisdaad en korrupsie minder met die huidige bewind identifiseer as met hul vertroude nasionale simbole, waaronder ‘n verruklike volkslied soos “Die Stem”. Trouens, tesame met die Franse “La marseillaise”, is “Die Stem” waarskynlik die mooiste volkslied ter wêreld. Suiwer om estetiese redes verdien dit om nog baie lank in die harte van mense te leef. Die huidige hibriede volkslied van Suid-Afrika skend die integriteit daarvan as kunswerk en dit was net die grysskoengenerasie van NP-politici wat daartoe kon instem dat dit as ‘n laslappie by die ANC se lied, “Nkosi Sikelel’ iAfrika” gevoeg word. Dis vir my op dieselfde vlak as die geboue deur van ons grootste argitekte soos die Skotse Afrikaner, Gordon Leith, wat tans in Johannesburg met filistynse argeloosheid gesloop word.

Die enigste mense wat teen die sing van “Die Stem” in die openbaar beswaar maak, is ‘n klein groepie verloopte Afrikaners en professionele klaers wat dit op hulself neem om Afrikaners te “betig” telkens as hulle van die kwasi-Amerikaanse spoor afdwaal. Hoe lank moet ons nog met dié steriele en voorspelbare jeremiades saamleef?

Aangesien Schreiber Duits magtig is, mag hy iets van Nietzsche weet, wat ook die na-oorlogse denke op die Europese vasteland geweldig beïnvloed het. Ons moet ophou om ons bestaande kultuur te probeer ontken ten gunste van die soort internasionalisme wat tans wêreldwyd soveel krisisse veroorsaak. Eerder behoort ons ons eeue oue tale en tradisies te “beja” soos Nietzsche gesê het en nie te skroom om te sing, te dans en te skryf nie.

Utopiese samesyn, soos klasseloosheid, lei juis tot konflik omdat dit sowel die individu as die gemeenskap van sy keusevryheid ontneem en hom in ‘n reënbooggevangenis (of -kroeg) inkerker.

Die onlangse ryke was almal koloniaal en verdrukkend van aard. As Statebondsland poog Suid-Afrika steeds om hom as ‘n nuwe klein empaaier daar te stel, maar dit het reeds misluk, lank voordat Afrikaners weer openlik “Die Stem” begin sing het.

Rasstellende aksie moet weg!

danr2deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Ek is nie seker wie eerste van “rasstellende aksie” begin praat het nie. Dis egter een van daardie vindingryke Afrikaanse terme of woordspelinge wat die onreg van huidige regeringsbeleid baie goed uitdruk.

Rasse word getel en rasse word in ‘n rangorde gestel. Swart is bo en blank is onder, amper soos die Bybelvers wat sê:

Maar baie wat eerste is, sal laaste wees, en die wat laaste is, eerste. (Markus 10: 31)

Soos ek ook verlede jaar opgemerk het:

Uiteindelik kom alle vorme van regstellende aksie neer op anti-blanke beleid, met die uitsondering van Maleisië waar dit teen Chinese gerig is. In verskillende lande word dit verskillend gerasionaliseer.

Hier by ons moet RA ‘n meerderheid teen mededinging vanaf die (blanke) minderheid beskerm. In die VSA weer moet die (swart) minderheid teen die voorlopig blanke meerderheid bevoordeel word. Ons weet egter dat die VSA-bevolking kantel en dat daar nou meer nie-blanke as blanke geboortes is, dus sal die argument daar ook mettertyd verander, nl. dat die meerderheid teen die minderheid beskerm moet word.

Onderliggend aan rasstellende aksie is insgelyks ‘n stuk liberale rassisme, want blykbaar is swartes vanweë een of ander aangebore gebrek nie in staat om met blankes in die ekonomie mee te ding nie! Daarom moet hulle, hetsy as minderheid, hetsy as meerderheid, altyd teen blankes bevoordeel word.

Dit geld veral die toelatingsvereistes op universiteit waar rasstellende aksie byna oral toegepas word sodat blanke studente van bepaalde studierigtings (veral die sogenaamde gesondheidswetenskappe) uitgesluit word ten gunste van swartes met veel mindere prestasie. Dus, sowel ekonomies as akademies is daar blykbaar ‘n implisiete erkenning dat swartes oor minder vermoëns as blankes beskik

Voorstanders van rasstellende aksie verwys egter nooit na vermoëns of talent nie, aangesien hulle voorhou dat alle mense met dieselfde vermoëns of talente gebore word. Dis net omstandighede wat veroorsaak dat almal nie op gelyke vlak presteer nie, of dit nou daaroor gaan om ‘n onderskeiding vir wiskunde in matriek te behaal of ‘n Springbokrugbyspeler te word.

Alle gebrek aan prestasie onder SA swartes word vaagweg aan “apartheid”, “die geskiedenis” of “vorige benadeling” toegeskryf sonder dat daar ooit na spesifieke voorbeelde van sodanige benadeling verwys word.

Trouens, hierdie “kumulatiewe benadeling vanuit die verlede” is oorgeneem vanuit die marxistiese diskoers oor “kapitaalvorming” wat op grond van meerwaarde of die uitbuiting van arbeid plaasvind. Die swartman in Suid-Afrika beskik oor ‘n opgehoopte “benadelingskrediet” wat tans deur middel van rasstellende aksie “uitgekeer” word. Die kollektiewe blankedom is sy “debiteur” wat die volgende aan hom verskuldig is:

  • geld
  • grond
  • bevordering
  • posisies in die staatsdiens
  • aandele in openbare maatskappye
  • aandele in private maatskappye
  • ‘n buitensporige rol in die land se geskrewe geskiedenis
  • ‘n buitensporige rol in die letterkunde, musiek en kultuur van die land

Waarskynlik is ek die enigste persoon wat telkens op die rol van die universiteite hamer as dit kom by die vestiging van ‘n marxistiese wêreldbeskouing in ons land kom. Wits en Kaapstad was op die voorpunt van die institusionalisering van marxistiese denke in die sestiger- en sewentigerjare, waarna dit na die res van die universiteite uitgebrei is. Die Afrikaanse universiteite is natuurlik eers onlangs tot die marxisme bekeer, maar getrou aan die aard van sommige Afrikaners hang hulle vandag kommunisme veel meer fanaties aan as wat hulle in die verlede die NP-beleid verdedig het.

Jaarliks word ‘n aansienlike gedeelte van die land se hulpbronne en die opvoedingstelsel gebruik om die begrip van swart benadeling aan die publiek tuis te bring, met die geesteswetenskappe wat byna uitsluitlik aan dié doel gewy word.

Suid-Afrika beskik tans oor baie min oorspronklike denke oor die geskiedenis, die ekonomie en etnisiteit, anders as in die verlede. Die Britse marxisme het in die SA universiteite sy grootste afsetgebied in die Engelssprekende wêreld gevind. Arthur Keppel-Jones, oor wie Leon Lemmer verlede week geskryf het, het reeds in die dertigerjare die Universiteit van Kaapstad as ‘n Britse instelling ervaar:

Yes, my experience at the University of Cape Town first exposed me to liberal values and led me to question the fundamental values of the society in which I had grown up. I later learned that many of my friends who did not have a university education remained racists, while those who did like me became liberal. At UCT, I was taught by professors and lecturers most of whom had a British background. From my schooldays the British influence was a liberating one. Most of my lecturers were not tainted by South African racial prejudice.

Teen die sestigerjare het die marxisme egter die Britse universiteite oorgeneem en moes sogenaamde “liberalisme” wyk voor sosialisme en kommunisme. Een van die sentrale argumente van die Britse marxisme, wat natuurlik klakkeloos deur ons koloniale kommuniste hier te lande oorgeneem is, is dat “ras” en “klas” in Suid-Afrika min of meer ooreenstem. Selfs waar blankes, veral Afrikaners, in myne of fabrieke gewerk het, is hulle nie deur die Britse marxiste as “ware werkers” beskou nie. Die ware werker of suiwer lid van die proletariaat was die swartman. Die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty het ook die gedagte van ‘n etniese federasie soortgelyk aan die Russiese stelsel wat in die laat vyftigerjare deur die Sowjet-akademie vir wetenskappe vir Suid-Afrika voorgestel is, verwerp. Die eenheidstaat met ‘n Britse kultuur en met Engels as enigste amptelike taal was al waarin Joe Slovo, Ruth First, Rusty Bernstein en ander geharde SA kommuniste belanggestel het.

Die “nuwe Suid-Afrikaanse geskiedenis” van die afgelope dekade of twee is feitlik geheel en al deur kommuniste geskryf, of is op die marxistiese geskiedskrywing met sy hoofsetel in Londen, gegrond. Daardie geskiedenis beklemtoon die skade wat die swartman weens “apartheid en kapitalisme” gely het. Die feit dat die meeste winste in Londen opgehoop het, aangesien Britse beleggers nog altyd die room van ons myne en nywerheidsmaatskappye besit het, word gerieflikheidshalwe verswyg. Soos wat Stalin tegelyk kommunis én Russiese nasionalis was, is die meeste Britse marxiste sowel links as Brits nasionalisties of imperialisties gesind.

Ons sien dus dat rasstellende aksie soos ons dit deesdae in Suid-Afrika teëkom, sy wortels in die Britse marxisme het. Daarom verteenwoordig RA ‘n variasie op die tema van die “diktatuur van die proletariaat”. Omdat die swartman na die mening van SA/Britse marxiste die enigste egte proletariër is, moet sy oorheersing op alle gebiede ter wille van die “totale transformasie van die maatskappy” gevestig word. Die uitsluiting van die blanke middelklas uit die ekonomie, tersiêre opvoeding en van landbougrond geskied soortgelyk aan die vervolging van die sogenaamde “koelakke” in die vroeë Sowjetunie. Oor die koelakke het Lenin gesê:

Hulle is bloedsuiers, vampiere, plunderaars van die volk en uitbuiters wat hongersnood misbruik.

Toe Stalin aan bewind kom, het hy besluit om ‘n “klasseoorlog” teen die koelakke te verklaar en het hom in 1930 só oor hulle uitgelaat:

Ten einde die ‘koelakke’ as ‘n klas uit te knikker, moet die weerstand van dié klas in ‘n openlike geveg vernietig word en moet dit van die produktiewe bronne van sy bestaan en ontwikkeling ontneem word… Dit verteenwoordig ‘n wending na ‘n beleid van die eliminering van die koelakke as ‘n klas.

Binne die Britse marxisme en sy siening oor Suid-Afrika – wat die heersiende siening in sowel ons universiteite as ons media geword het – is ras en klas uitwisselbaar. Rasstellende aksie is daarom, ewe seer as Stalin se beleid om “die koelakke te elimineer”, daarop gemik om die blanke middelkas te “elimineer”.

Net soos wat kommunisme in die voormalige Sowjetunie ‘n misdaad teen die mensdom was, is rasstellende aksie in Suid-Afrika besig om in ‘n misdaad teen die mensdom te ontaard. Dis nodig dat ons dit oor en oor begin sê.

Elke aspek van die propaganda oor rasstellende aksie, maar veral begrippe soos “witskuld”, “historiese skuld”, “vorige benadeling” en so meer, moet meedoënloos aan kritiek onderwerp word. “Transformasie” as sodanig, asook enige gewaande behoefte daaraan, moet in sy geheel verwerp word.

Vandat Marx en Lenin in 1948 hul Kommunistiese Manifes gepubliseer het, en waarin hulle van die “spook van kommunisme oor Europa” praat, het kommuniste en marxiste nog altyd histeries oor verskille in rykdom, prestasie en geskiedkundige onreg tekere gegaan. In ons land is dit nie anders gesteld nie. Inteendeel, enige bevraagtekening van die “kumulatiewe witskuld” word luidkeels met krete van “rassisme” en “fascisme” begroet.

Die meeste politieke partye soos die ANC, DA, Cope en ander ondersteun rasstellende aksie. Dis nodig dat rasstellende aksie finaal aan die kaak gestel word vir die stuk marxistiese drogredenasie wat dit is, ook tydens debatte in die huidige verkiesing. Voorstanders daarvan behoort ook die eerlikheid te hê om die klassieke kommunistiese terme soos “diktatuur van die proletariaat” te gebruik as hulle hul argumente in die openbaar stel, pleks van mooiklinkende Amerikaanse eufemismes soos “affirmative action” wat eintlik sinneloos is.

Om die rasse te tel (kwotas) of bokant mekaar te stel, mag nie langer geduld word nie.

Ondersteun hierdie blad deur by praag aan te sluit.

Om te stem of nie te stem nie?

roodt_dan_wikideur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Vandat ons nuwe politieke party Front Nasionaal gestig is, word ons geweldig aangeval, veral van regs en verregs. Die Vryheidsfront Plus, asook allerlei groeperinge met die prefiks “Boer-” in hul benaminge, beskou Front Nasionaal se deelname aan die komende verkiesing as ongevraag, verdelend en selfs ‘n vorm van “verraad”.

Soos ek reeds vantevore geargumenteer het, bevind die Afrikaner hom tans in ‘n ondergeskikte posisie teenoor die swartman, maar ook die Geldmag in Suid-Afrika, vanweë ‘n probleem van denke. Teenoor die opkoms van die ANC, die SAKP, maar ook Afrikanervyandige maatskappye soos Vodacom en Barclays-ABSA, verkeer die Afrikaner tans in ‘n toestand van verlamming, besluiteloosheid en onderlinge broedertwis.

Iets wat PRAAG oor die afgelope jare reggekry het, is om ‘n nuwe intellektuele basis vir die Afrikaner te verskaf, wat aansluit by die Goue Tyd van Afrikanerpolitiek, maar ook in pas is met die moderne, eietydse nasionale bewegings in Europa. Veral in Nederland en Frankryk het ‘n nuwe geslag denkers en aktiviste opgestaan wat besig is om die politiek in daardie lande grondig te verander. Daar is honderde en selfs duisende boeke téén die kommunisme en linkse hegemonie geskryf; eers daarna het politici daarin geslaag om stemme by die stembus te begin verwerf en om in die hoofstroommedia opgeneem te word. PRAAG het oor die afgelope veertien jaar daardie rol van intellektuele voorhoede vir die nuwe beweging vervul en ‘n duik in die links-liberale propaganda gemaak.

So pas gister het ‘n 16-jarige skoolseun in Nederland sewe dollar aan Front Nasionaal via PayPal geskenk. Hy sê hy sou graag meer wou bydra, maar omdat hy nog op skool is, beskik hy oor geen inkomste nie! Ek wonder hoeveel 16-jarige Afrikaners sou tagtig rand aan ‘n Nederlandse politieke party skenk? Of sou hulle selfs die name van politieke partye in Nederland ken? Dis egter tekenend van die nuwe politieke bewussyin in Nederland dat veral jongmense hulself deel voel van ‘n wêreldwye stryd om die Europese beskawing te red, ook in Suid-Afrika waar die vooruitsigte vir enige beskawing hoegenaamd besig is om daagliks te taan.

Verregse Afrikaners meen dat dit futiel is om aan nasionale verkiesings deel te neem en dat gewapende opstand die enigste manier is om van die ANC en SAKP se oorheersing ontslae te raak. Tot dusver het diegene wat hulself op gewelddadige wyse daarteen wou verset egter bedroë daarvan afgekom. Enersyds is alle Afrikaanse organisasies deur die staat ingesypel en werk informante kliphard teen betaling om mede-Afrikaners by die staat te verkla en desnoods in die howe te laat skuldig bevind. Ek meen alle volkere wat deur ander oorheers word, vertoon hierdie tendens: een deel van die mense werk saam met die vreemde heerser en die ander deel verset hom daarteen, hetsy ondergronds, hetsy op ‘n min of meer wettige manier.

Omdat verregses nie aan verkiesings deelneem nie, is dit futiel om met hulle oor partypolitiek te redeneer. Hulle is ook nie as kiesers reregistreer nie en hoewel hulle nou in verkiesingstyd oorloop van menings oor hoe en vir wie ander behoort te stem, gaan hul stemme (of dan “nie-stemme”) geen verskil aan die uitslag maak nie.

Een van die argumente wat verregses gebruik om deelname aan die politieke stelsel te ontmoedig, is die bewering dat sodandige deelname die status quo “legitimeer” of bevestig.

stateincapitalistsocietyVele marxiste gebruik ook dié argument. Toe ek in my eerste jaar by Wits was, het ons in die staatsleerklas ‘n voorgeskrewe boek van die Britse marxis, Ralph Miliband, gehad met die titel The State in Capitalist Society. Daarin argumenteer hy juis dat deelname aan die politieke stelsel beperkend is, ten minste vir “revolusionêre partye”:

“Merely by taking part in the work of the legislature, [opposition parties] help the government’s business. This is one of the main problems of revolutionary parties. As they enter existing parliamentary bodies, so are they also compelled, however, reluctantly, to take a share in their work which cannot be purely obstructive.” (bl. 50)

Terloops, destyds as eerstejaartjie kon ek dit nie vermoed nie, maar Ralph Miliband was ‘n goeie vriend van Joe Slovo en hulle het gereeld in Londen saamgekuier. Dit was seker nie toevallig dat Miliband se boek destyds by Wits voorgeskryf is nie. Merkwaardig is egter die feit dat albei die marxistiese Miliband se seuns, David en Ed, in die onlangse verlede ‘n prominente rol in die Britse politiek sou speel. David was die Britse minister van buitelandse sake en Ed Miliband is tans die leier van die Arbeidersparty. David Miliband het tydens sy ampstermyn ANC-terreur teen apartheid-Suid-Afrika in die openbaar verdedig.

Ed Miliband, huidige leier van die Britse Arbeidersparty
Ed Miliband, huidige leier van die Britse Arbeidersparty

Die politiek is ‘n klein wêreld! En kennelik het die Miliband-seuns nie hul linkse vader se raad te letterlik opgeneem nie.

Onder aanvoering van Joe Slovo en ander prominente kommuniste vanuit Londen, het Suid-Afrika ‘n linkse revolusie ondergaan en is die De Klerk-bewind soos ‘n nat waslap uit die pad gesmyt. Intussen word Afrikaners via die media – ook natuurlik die Nasperskoerante! – blootgestel aan linkse denke, maar dan gaan dit merendeels daaroor om die ideologie van politieke korrektheid en witskuld te vestig, asook om Afrikaneronmag en gebrek aan getalle te beklemtoon.

Gister na afloop van ons Front Nasionaal-vergadering, het ons insgelyks gepraat oor die swak vertoning van konserwatiewe Afrikaners teenoor die linkse revolusionêre in Suid-Afrika. Onder andere spruit dit uit Afrikaners se onkunde oor die marxisme, feminisme, afrosentrisme en ander denkrigtings wat die linkses in hul aanslag rig. Ons mense is ook oningelig oor die geskiedenis van kommunisme in die twintigste eeu, waaronder die 100 miljoen mense wat in die Groot Gelykmaak gesterf het. Vanaf 1978 toe die SA Kommunistiese Party amptelik die doktrine van ‘n massa-oorlog (people’s war) omhels het, het honderdduisende mense reeds tydens Suid-Afrika se Groot Gelykmaak gesterf. In ons tyd verhewig die gewelddadige aanslag teen die blanke middelklas, waaronder natuurlik plaasboere. Tensy die linkse revolusie by ons gestuit word, gaan hy nog baie slagoffers eis.

‘n Verdere punt wat Miliband in sy boek maak, is dat die staatsmasjinerie ook nie eintlik vatbaar vir verandering is nie, selfs al kom ‘n ander party aan bewind. In die geval van Suid-Afrika, is ons hele staatsadministrasie natuurlik deur die ANC en Kommunistiese Party oorgeneem, sogenaamd “getransformeer”, dus sal selfs die DA geen hond haaraf kan maak indien hy ooit die verkiesing sou wen nie. Iets wat onder huidige omstandighede hoogs onwaarskynlik is.

Waarom dus nog hoegenaamd stem, indien ons weens ons getalle nie eintlik veel invloed by die stembus kan uitoefen nie? Is die HNP-slagspreuk, “Stem reg, bly weg” nie maar die regte nie? Ironies poog die leier van die HNP en verkose president van die Boere-Afrikanervolksraad, mnr. Andries Breytenbach, juis tans om ‘n afspraak met president Jacob Zuma te bekom. Alternatiewelik loods die Volksraad aansoeke in Suid-Afrikaanse howe en korrespondeer met die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie, ‘n liggaam wat deur die 1996-grondwet in die lewe geroep is.

Daarmee wil ek nie polemiseer nie en dis elkeen se goeie reg om die benadering te volg wat hy wil om Afrikanervryheid te herwin. Maar wat is nou eintlik die verskil daartussen om deel te neem aan die Suid-Afrikaanse regstelsel, voor regters wat deur die ANC aangestel word, en aan verkiesings deel te neem? Op ‘n manier het ek meer vertroue in die oppartydigheid van die Onafhanklike Verkiesingskommissie as in die onafhanklikheid van die regbank! Hoe dit ook al sy, daar bestaan ‘n klomp redes waarom ons aan verkiesings behoort deel te neem:

  • ons mag nie ‘n situasie skep waar bestaande partye soos die DA en selfs die Vryheidsfront Plus, wat samewerkende opposisie met die ANC bepleit, as “woordvoerders van die Afrikaner” optree nie;
  • daarmee saam, moet ‘n groepering soos Front Nasionaal in die SA parlement bestaan wat onverskrokke die herstel van Afrikanersoewereiniteit bepleit en nie net ‘n soort volkstaat wat behels dat ons almal na ‘n uithoek van die land moet wegtrek nie;
  • buitelandse politieke partye wat die Afrikanersaak goegesind is, verkies om met ‘n politieke party te skakel, eerder as buite-parlementêre organisasies;
  • die ANC, DA, EFF, Cope, ens., gebruik die politieke stelsel en belastingbetalersfondse om hul doelwitte te bevorder en ons sou ons benadeel indien ons nie dieselfde doen nie;
  • die parlementêre stelsel, asook verkiesings, bied aan ons die geleentheid om ons standpunte in die massamedia te stel en sodoende die heersende linkse ideologie teen te werk;
  • wêreldwyd verkies mense om aan verkiesings deel te neem tensy hulle met geweld van die stembus weggehou word, daarom gaan ‘n groot klomp Afrikaners in elk geval stem, ongeag wat boikotters te sê het;
  • as verkose politieke verteenwoordigers kan ons bande met buitelandse ambassades en moondhede smee, wat ons kan help om weer vryheid te verwerf;
  • die buiteland sal slegs na ‘n politieke party luister, nie na ‘n guerillagroep sonder verkose woordvoerders nie;
  • pleks van vrugtelose appèlle op die ANC te loods vir afsprake met ministers, kan eise vir eie skole, universiteite, hospitale, veiligheid en ander instellings regstreeks in die parlement gemaak word.

Die groot gevaar wat egter bestaan vir enige politieke party met verteenwoordigers in die Kaapse parlementsgebou, is dat hy “deur die ANC gebreinspoel word”, iets waarvan die ontleder RW Johnson die DA onlangs beskuldig het.

This is the real disaster, that the DA has been so brain-washed by the ANC that not only has it lost its way but it is no longer offering South Africans a real choice.

Ook die Vryheidsfront Plus het aspekte van ANC-denke verinnerlik en, soos Hannes Engelbrecht dit onlangs gestel het, het “Pieter Mulder die eenheidstaat met gemak omhels”.

Sulke “breinspoeling” en beïnvloeding deur die regerende party vind egter plaas weens ‘n gebrek aan ‘n intellektuele kultuur en ondeurdagte standpunte. Nóg die DA, nóg die VF Plus beskik oor ‘n alternatiewe visie vir die land en vir die Afrikaner en word daarom intellektueel deur die SA Kommunisteparty oorheers wie se propaganda hulle dikwels onbewustelik of klakkeloos napraat.

As Afrikaners en blankes nie bereid is om die Front Nasionaal in te stem nie, gaan ons huidige rampspoedige agteruitgang net versnel.

Tensy ons wakkerskrik, is die huidige Zimbabwe ons voorland binne tien tot twintig jaar, selfs gouer indien die EFF se skouspelagtige groei voortgesit word!

Front Nasionaal kort steeds fondse om aan die verkiesing deel te neem! Skenk geld aan die regterkant van ons webblad via bankoordrag, kredietkaart of PayPal.

praag, jou internet-feuilleton

roodt_dan_wikideur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Verlede week het ek geskryf oor die groot probleem van domheid in Suid-Afrika. Trouens, die gemiddelde IK in die land staan volgens internasionale kenners op 77, selfs laer as dié van Zimbabwe, die DRK of Zambië. Maar ek wil nie hier in een of ander IK-debat vasval nie en eerder iets oor die media en ‘n volk se selfbeeld sê.

Een van die goeie herinneringe van my destydse verblyf in Parys, was naweke toe ek drie koerante in verskillende tale kon koop. Gewoonlik was dit die naweekuitgawe van die deftige (hoewel sosialisties gesinde) Franse koerant Le Monde, asook die Financial Times Weekend en die Duitse koerant Die Zeit. In daardie dae het ‘n dosent in klassieke geskiedenis aan Cambridge, Nigel Spivey, elke naweek ‘n rubriek in die FT Weekend geskryf, met ‘n sprankelende, ironiese styl wat ‘n genot was om te lees. Só anders as die afgryslike, onbeholpe Engels wat ‘n mens in SA koerante aantref en wat op sy beurt as’t ware deur die Naarpers-werfbobbejane in Afrikaanse vertaling geplagiariseer word. Die Naarpers-joernaliste en -redakteurs is almal aspirant-Engelse of hul kinders is reeds op Engelse skole waar hulle met ons disfunksionele, derdewêreld-Engelse kultuur (en dwelms) besmet word.

Die beste wat ‘n mens van Le Monde kan sê, is dat die klassieke tipografie baie mooi is. Tot onlangs toe het die koerant nooit enige foto’s geplaas nie, net hier en daar pensketse van openbare figure of ‘n spotprent deur die kunstenaar Plantu. Vele beroemde en slim mense skryf egter ook af en toe iets in Le Monde, dus kan ‘n mens tog soms iets interessants daarin ontdek. Dit wemel ook van werkwoordtye wat net goeie Franse skrywers nog gebruik, soos die eenvoudige verlede tyd en die verlede konjunktief.

Wat Die Zeit betref, het ek afgekom op dié oulike beskrywing van die koerant op die Engelse Wikipedia. wat ek hier in die oorspronklike aanhaal:

The paper is considered to be highbrow. Its political direction is centrist and social-liberal, but has oscillated a number of times between slightly left-leaning and slightly right-leaning. Die Zeit often publishes dossiers, essays, third-party articles and excerpts of lectures of different authors emphasising their points of view on a single aspect or topic in one or in consecutive issues. It is known for its very large physical paper format (Nordisch) and its long and detailed articles.

Die punt omtrent Die Zeit is egter ook dat dit oor ‘n besonder uitgebreide feuilleton-gedeelte beskik. ‘n Mens soek tevergeefs na die betekenis van dié Franse leenwoord in Afrikaans in die HAT, wat jammer is. Maar gelukkig staan dit darem in die WAT:

“feuilleton, feuilletons, (F.) Deel van ‘n dagblad gewy aan ligte leesstof, vervolgverhale, toneel- of letterkundige beoordelinge of ander belletristiese werk of spesiale stof wat nie tot die nuus behoort nie; in Europa gewoonlik aan die voet van die bladsye onder die streep gedruk, of elders op die blad, deur ‘n dik streep, die sg. feuilletonstreep, van die orige inhoud geskei; ook, artikel of verhaal wat so gedruk is.”

Toe ek aanvanklik aan ‘n naam moes dink vir die algemene afdeling op die praag-webblad, het my gedagtes ver teruggegaan na naweke in Parys, iewers in ‘n kafee waar ‘n kelner met ‘n swart strikdas vir jou “Goeiemiddag, meneer” sê en jy ‘n koppie koffie kan bestel en die res van die dag met jou drie koerante wat jy so pas by die kiosk op die naaste strraathoek gekoop het, kan deurbring. Drie koerante waarin iets van die Europese beskawing weerspieël word en waarin jy oor alles van die politiek – plaaslik en internasionaal – maar ook oor museumtentoonstellings in Italië, boeke en idees, mode of kookkuns, kan lees.

Daarom het die benaming “feuilleton” vir die afdeling waar Gustav Venter se vervolgverhaal tans elke dag verskyn, vir my reg geklink. Terloops is ‘n feuilleton op Frans juis ‘n vervolgverhaal, dít wat in Afrikaans deesdae in navolging van Amerikaanse Engels soms ‘n “sepie” genoem word.

Dit is só moeilik om, te midde van die verloedering van Afrikaans deur die magtige Naarpers-groep met sy horde vulgêre joerrnaliste wat blykbeer met Afrikanerhaat vervul is, ‘n perspektief op jou eie mense te verkry. Want anders as die beeld van ‘n beskaafde, wellewende Europa wat die FT, Le Monde en Die Zeit uitdra, gee Beeld, Die Burger en Rapport bloot aan ons weer dat “Afrikaanses” taamlik dom, platvloers, polities korrek en amper wêreldvreemd is. Terwyl die Afrikaner se sportprestasies een van die min dinge is waarop ons nog trots kan voel, word dit deur die Naarpers-groep – soos deur Mandela trouens – uitgebuit in ‘n desperate poging om nog belangstelling by hul verveelde lesers te skep.

Daarom verbly dit my dat daar nog Afrikaners is wat, soos daar destyds gesê is, “kerngesond” gebly het. Dit is mense wat steeds verbete aan beskaafde norme vasklou, vir wie die tierende geweld in ons land glad nie aanvaarbaar is nie en wat na iets hoërs aspireer as om net soos ‘n ANC-politikus of tenderpreneur met materiële vertoon tevrede te wees.

Dis natuurlik nog iets waarin die afskuwelike Naarpers-mense uitblink: ‘n soort agterlike kwasi-Engelse snobisme. My motor het meer as joune gekos, my selfoon is nuwer of, les bes, my kind is op ‘n Engelse skool, so whê!

Is hulle gelobotomiseer of wat?

Maar om links te wees, het reeds jare lank in Suid-Afrika insgelyks snobwaarde. Dis byna ongelooflik, maar baie mense is trots daarop om kommunistiese vriende te hê en sê dit ook sommer vir jou!

Iewers in die vroeë tagtigerjare het daar mos ‘n paar boekies in Afrikaans verskyn wat mense destyds “grensliteratuur” genoem het. Een daarvan, deur Etienne van Heerden, had die titel, My kubaan.

Mandela was, soos Fidel Castro en Joe Slovo, ‘n trotse kommunis en seker ook in sy hart ‘n “Kubaan”. Iewers in Kaapstad, in die hoofkantoor van die Naarpers-groep, sit daar egter ‘n hele gebou vol “Kubane” wat elke dag soos wafferse Moslems met gesigte op die grond bid vir Madiba en Fidel Castro. Met die verskil dat hulle nie in die rigting van Mekka gekeer is nie, maar in die rigting van Havana, daar waar die sigare vandaan kom.

Metafories het elkeen van ons in Suid-Afrika ‘n Kubaan present gekry. My Kubaan is seker Koos Bekker, die Castro van die Afrikaanse media wat met ‘n staatsgreep op Naarpers geslaag het en die maatskappy deur A-klas-aandele beheer. Elke A-klas-aandeel beskik by ‘n Naarpers-jaarvergadering oor 1000 stemme teenoor ‘n N-klas-aandeel se enkele stem. Die koerante in die Naarpers-stal braak elke dag gal oor “apartheid” – wat hulle destyds ondersteun het – maar het niks teen aandeelhouersapartheid nie.

‘n Ander interessante feit is dat die meerderheid van Naarpers se aandeelhouers glo buitelanders is. Dus word die niksvermoedende Afrikaner van Pretoria of Bloemfontein elke dag met propaganda gevoer deur ‘n maatskappy waarvan die besit in die buiteland gesetel is. Dié buitelandse aandeelhouding het ter sprake gekom in ‘n hofsaak tussen Naarpers en Caxton waaroor die Mail & Guardian berig het. Naarpers argumenteer egter dat sy A-aandele plaaslike beheer verseker.

Naarpers ondersteun deesdae die DA, nie die Zuma-ANC nie, maar dan moet ‘n mens onthou dat die DA in 2008 toe die parlement hulde aan die Kubaanse magte by Cuito Canavale gebring het, hom by die ANC en Kuba téén die ou SAW geskaar het. Op ‘n foto verskyn die destydse hoofsweep van die DA, Davidson Orniston, saam met die ANC waar hulle kranse op die graf van ‘n MK-soldaat lê wat na bewering tydens die slag van Cuito Canavale aan die Kubaanse kant dood is.

Miskien is Fidel Castro en broer Raúl nog die hoofaandeelhouers in Naarpers wat dit iewers vanuit ‘n belastingparadys oorsee beheer? In die omgewing van Kuba op ander Karibbiese eilande is daar mos sulke plekke. Wie weet? In die klug wat Suid-Afrika geword het, is enigiets moontlik. Die kommuniste leef soos kapitaliste en die kapitaliste heul met die kommuniste, maar almal steel sáám! Dis skep en gryp, waarna Naarpers elke pasryk gesteelde glanspersoonlikheid in hul tydskrifte en koerante uitstal as mense waarna ons behoort op te sien! Soos Malema met sy Breitling-horlosie en eertydse herehuis in Sandton. Of Kenny Kunene, die soesji-liefhebber, wat van 1997 tot 2003 vir bedrog in die tronk was. Dis regtig iets uit Keiser Nero se dekadente Rome, kompleet met sluipmoorde, want vele mense gaan net só maklik in Suid-Afrika dood, soms ook aan “natuurlike” oorsake… Of “misdaad”. Wat in Suid-Afrika insgelyks as iets natuurliks geag word, want sien: “Almal ly daaronder.”

Suid-Afrika is ‘n land wat menselewens verwoes, deur moord of verkragting of belastering. Waar jy eensklaps jou werk kan verloor omdat jy jou teen babaverkragtings of plaasmoorde uitspreek. Dis ook ‘n land waar sowel die onderwysstelsel as die media soos Naarpers meewerk, nie om mense op te hef nie, maar om hulle te verdom en met sport of drank af te stomp. Panem et circenses, soos die Romeine gesê het.

Omdat ek Europa ken, kan ek nie daardie vasteland veridealiseer nie. Europeërs het ook hul stel probleme, waarvan baie insgelyks deur die multikulture samelewing veroorsaak word! In die Paryse voorstede of banlieues steek jong Arabiere en swartes elke jaar duisende voertuie aan die brand, sommer net vir die lekker.

Hoe mense hulself sien, is egter belangrik. Die spieël wat jy na jouself toe ophou en die beeld wat jy daarin gewaar, bepaal in ‘n hoë mate jou verwagtings, jou toekoms en selfs die standaarde wat vir jou aanvaarbaar is. Die media verteenwoordig in ‘n hoë mate die spieël van ‘n volk of ‘n gemeenskap.

Ná alles is dit die grootste beswaar wat ek teen die Kubaanse, sjiek-radikale, liederlik linkse, platvloerse, vulgêre, vloekende, met anglismes belaaide, Naarpers het: Ek herken my as Afrikaner glad nie daarin nie. Trouens, ek is goddank bly dat die Kubaan, Koos Bekker, blykbaar ‘n klompie jare gelede die gebruik van die woord “Afrikaner” in die blaaie van Die Burger, Beeld en Rapport verbied het. Sedertdien het hulle mos die belaglike term “Afrikaanses” ingevoer om na ‘n denkbeeldige kultuurgroep – of is dit nou juis ‘n gedekultureerde groep? – te verwys.

Vir Naarpers, soos vir vele ander mense trouens, het die Afrikaner opgehou om te bestaan. En soveel te beter! Dit is verkieslik dat ons deur dié mense verloën word as wat hulle ons sou omhels en ons op die duur vind dat ons op ons beurt die adder aan eie boesem vertroetel het.

Nou die dag is ek lus om ‘n nuwe Afrikaanse roman te lees, behalwe nou Gustav Venter se vervolgverhaal op praag. Nêrens op die webblaaie van Afrikaanse uitgewers kan ek egter enigiets nuuts behalwe liefdesverhale vind nie. Dit wil lyk asof ‘n groot deel van die Afrikaanse kultuur oor die afgelope paar dekades deur Naarpers en ‘n paar has-been- Afrikaanse skrywers soos André P. Brink en Antjie Krog – wat sedertdien nie meer in ons taal skryf nie – verloeder of selfs vernietig is. Waarom? Om die plaaslike Engelse of swartes beter te laat voel? Om die Britte of die Swede, wat die ANC as die wonderkuur vir Suid-Afrika se politieke vraagstukke gesien het, ter wille te wees?

So pas het ek Max du Preez se jongste prul van ‘n boek, A rumour of spring, gelees. Of stel dit so: ek het etlike bladsye oorgeslaan waar hy in die gewone Mandela-aanbidding verval en daarom in ‘n rekordtyd op my tablet daaroor geskeer. Dit is so stereotiep en idee-arm dat ek eintlik maar bly is Max du Preez skryf in Engels. In Afrikaans sou dit vir ons ‘n verleentheid gewees het, nog ‘n bydrae tot die Naarpers-werfbobbejaan-plagiaatkultuur.

“Laat ons nie roem nie,” het NP van Wyk Louw op ‘n stadium oor die Afrikaanse letterkunde gesê. Nietemin voel ek trots op wat vandag in Afrikaans, op webblaaie en op sosiale media besig is om te gebeur. Alles is nie ewe stylvol of in goeie Afrikaans verwoord nie. Maar ten minste het duisende Afrikaners daarbuite begin om weer krities te dink, wat onder die huidige omstandighede amper ‘n wonderwerk is!

PRAAG is die anti-Sophiatown. Ek het ‘n teorie dat die kultuur van Sophiatown in die veertiger- en vyftigerjare uiteindelik die hele Suid-Afrika verower het. Dit was ‘n bendekultuur, van materiële vertoon (dikwels met gesteelde goedere), van ontmoetings tussen wit en swart in ‘n demi-monde waar kommunisme en ‘n dweepsieke bewondering vir alles wat swart en Amerikaans is die norm was. Mandela en selfs die Mandela-kultus was reeds in Sophiatown se sjebiens teenwoordig.

Ons is egter besig om die teenvoeter vir die afryslike wêreld van Sophiatown te skep. Naarpers en Koos Bekker met hul miljarde dien Sophiatown se afgode, terwyl ons bloot op onsself aangewese is. Maar net soos Sophiatown se dekadensie, rasse-ideologie en misdadige waardes op die duur dié van Suid-Afrika self geword het, sal Afrikanertrots en -skranderheid weer eendag in ons land oorheers.

Dit kan nie anders nie. Soos Toynbee iewers skryf, was daar maar tot dusver iets soos 28 beskawings op aarde, oor ‘n tydperk van vyf millennia of meer. Die duisende onbeskawings het almal spoorloos verdwyn. Beskawing en geleerdheid móét, soos by Bloedrivier, oor onbeskawing seëvier.

Mag ons gou van Naarpers en sy Sophiatown-gode verlos word. En mag ons beskeie webwerf, ‘n noodsein teen die barbarisme, gelees word en van krag tog krag gaan!

Sluit aan by PRAAG en help ons om die Naarpers-monopolie te beëindig!

Slovo se dood herdenk

slovoDie Suid-Afrikaanse Kommunisteparty herdenk vandag by die Avalon-begraafplaas in Soweto die dood van sy voormalige hoofsekretaris, Joe Slovo.

Hy is in 1995 ná ‘n lang stryd teen kanker oorlede.

Slovo, wat die minister van behuising in die eenheidsregering was, is 19 jaar gelede oorlede.

Hy het in 1942 by die SAKP aangesluit en ook in die ANC se nasionale uitvoerende raad gedien.

‘n Woordvoerder van die SAKP, Alex Mashilo sê dat die oorgang tot demokrasie nie sonder Slovo moontlik sou gewees het nie, omdat hy belangrike bydraes tydens die 1990-onderhandelings gelewer het toe die samesprekinge vasgeval het.

Mashilo het gesê Slovo was een van die stigterslede van die Congress of Democrats en in die nasionale raadplegende komitee wat die Vryheidsmanifes geskryf het.

Die Vryheidsmanifes bevat sekere klousules om aan die swart massas toegang tot die demokrasie te gee, het Mashilo gesê.

Stalinistiese afgodbeelde

delport_manfred_600

deur Manfred Delport

[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Volg Manfred op Facebook.

Die mensdom is nou maar eenmaal lief vir sy standbeelde. Die volk Israel het vir Moses ernstig beswaard gehad toe hulle ‘n standbeeld van ‘n goue kalf gemaak het, toe Moses vir veertig dae op die berg Sinaï verdwyn het. Die volk en die Israeliet Aäron se standbeeld van die goue kalf het vir Moses só onstig dat hy die twee tablette waarop die Tien Gebooie geskryf was, stukkend gegooi het. Wonder terloops wat ‘n Afrikaner-Moses in die jaar 2013 sou gesê het, as hy die klakkelose afgodediens aan Sint Mandela sou gadeslaan.

Lank vóór Moses, het jou en my voorouers in Europa standbeelde gemaak van moederlike figure. Daar is byvoorbeeld ‘n sogenaamde Venus in Willendorf, Oostenryk, gevind, wat na bewering terugdateer na 26 000 jaar vC. Dié se liggaamsbou herinner aan ’n wafferse Angie Motshekga, met formidabele dye, boude en borste.

Die Grieke en Romeine het die kuns van standbeelde na ‘n hoogtepunt gevoer. As ek Azaniese taxibestuurders sien, wat so met die een arm by hul voertuie se vensters uithang, herinner hulle my aan die armlose Griekse standbeeld van die godin van liefde, Venus, wat in sowat 100vC geskep is, ter ere van die godin van liefde, wat in die Louvre staan.

Tydens die Renaissance het Michelangelo sy Dawid-meesterstuk geskep. Later het die Franse vir die Amerikaners die Statue of Liberty geskenk, en in 1903 is die meerminstandbeeld in Kopenhagen opgerig.

Politieke standbeelde is eweneens nie ‘n nuwe verskynsel nie. Die Romeine en Egiptenare was bekend vir hul standbeelde van hul adel en keisers. Gaius Julius Caesar se gevreet is aan ons almal bekend, as gevolg van verskeie borsbeelde en standbeelde tot sy eer, wat deur die Romeine aan ons nagelaat is. Ná Abraham Lincoln se dood is ‘n standbeeld van ‘n sittende Lincoln in Washington opgerig, wat strak oor die Washingtonse National Mall uitstaar. Ook in Suid-Afrika het ons ons politieke standbeelde gehad. Van Riebeeck en sy vrou pryk in Kaapstad. JG Strijdom se standbeeld het oor Strijdomplein in Pretoria gekyk. Verwoerd se standbeeld moes na Orania verskuif word.

Die meesters van groteske, politieke standbeelde was egter die kommuniste. Veral standbeelde van Stalin was berug vir hulle obsene verering van die anti-held, Stalin. ‘n Kenmerk van Stalin se standbeelde was hul enorme grootte. Hoe groter, hoe beter, was die riglyn vir kommunistiese beeldhouers; ‘n tipe hiperrealisme. Jan van Riebeeck se amper-lewensgrootte standbeeld en JG Strijdom se standbeeld is beskeie, gemeet aan die oordadige afmetings van tipiese kommunistiese standbeelde.

stalin_statue
Die eertydse standbeeld van Stalin in Praag, tans Tsjeggië

Die mees berugte voorbeeld hiervan was ‘n massiewe granietstandbeeld van Stalin in Praag, wat tussen 1955 en 1962 in Tsjeggo-Slowakye gestaan het. Díé groteske beeld was 15m hoog (sowat 5 verdiepings) en was sowat 22m lank. Op sy dag was dit die grootste standbeeld in Europa. Dit het die beeldhouer, ene Otokar Svec, sowat 5 jaar geneem om te voltooi. Dit het Stalin uitgebeeld, vooraan ‘n ry van figure, wat op spottende wyse die “tou vir vleis” deur die inwoners van Praag genoem is, in ‘n siniese verwysing na die kenmerkende toue vir kos in kommunistiese regimes. Mettertyd het Stalin egter selfs vir kommunistiese bewinde ‘n verleentheid geword, en díé standbeeld is in 1962 dmv 800kg springstof vernietig. Otokar Svec het die dag voor die onthulling van die standbeeld, selfmoord gepleeg. Kennelik het sy gewete hom gepla.

Suid-Afrika, synde een van die laaste vestings van die kommunisme, naas Kuba en Noord-Korea, het egter nog nie die lesse van die geskiedenis ter harte geneem nie. ‘n Enorme, 6m hoë, stalinistiese standbeeld van Mandela is in 2004 in Sandton Square opgerig. Tot vandag toe neem toeriste foto’s voor dié stalinistiese standbeeld in Sandton Square, salig onbewus van die feit dat die ikoon Mandela ook ‘n toegewyde kommunis was – hy het byvoorbeeld ‘n traktaatjie, How to be a Good Communist, geskryf, en die SAKP het onlangs op aanspraak daarop gemaak dat Mandela vanaf 1962 ‘n lid van die SAKP was. Ek het geen rede om van die SAKP te verskil nie – die KGB-kolonel en SAKP-lid, Joe Slovo, het sekerlik geweet waarvan hy praat. Daarom hoef ons nie verbaas te wees dat daar ook in Suid-Afrika ‘n stalinistiese verering van Mandela sou plaasvind nie.

Die jongste voorbeeld van die heersende neo-stalinisme in Suid-Afrika, is die onlangse onthulling van ‘n selfs groter stalinistiese standbeeld van Mandela as die obsene gedrog in Sandon Square – dié een is 9m hoog – by die Uniegebou. President Zuma het die opgrigting hiervan afgekondig nadat Mandela oorlede is. Met geweldige ironie is hierdie standbeeld, nes dié van Stalin in Praag, ook nie deur Mandela se volksgenote geskep nie. Otova Svec was nie ‘n Georgiër soos Stalin nie, en die skeppers van die stalinistiese beeld van Mandela was ook nie Xhosas soos Mandela nie. Nee; hulle was Afrikaners: André Prinsloo en Ruhan Janse van Rensburg.

G’n mens weet wat dié twee besiel het om aan ‘n stalinistiese standbeeld aan ‘n dooie kommunis te werk nie, buiten miskien geld. Ek hoop maar vir hul eie onthalwe dat hulle tot besinning kom, voordat hulle gewetens hulle ook, nes Otoka Svec, opkeil, en hulle miskien insgelyks selfmoord pleeg wanneer hulle besef wat hulle gedoen het. Stalin was ook ‘n held in 1955, maar skaars sewe jaar later is sy standbeeld met trinitrotolueen opgeblaas, toe hy ‘n verleentheid geword het. Sewe jaar is ‘n lang tyd in die politiek; ek droom van die blye dag wanneer die afstootlike standbeelde van Mandela, nes Stalin en Saddam s’n, vernietig word.

[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Volg Manfred op Facebook.

Is Mandela deur die Mossad opgelei?

Winnie, 'David Mobsari' en Joe Slovo
Winnie, ‘David Mobsari’ en Joe Slovo

Volgens ‘n brief waarvan uittreksels in die Israelse koerant Haaretz gepubliseer is, het die jong Nelson Mandela in 1962 opleiding in sabotasie van dié land se geheimediens, die Mossad, ontvang. Blykbaar het Mandela die Mossad-agente gegroet met “Sjalom” en was “bekend met die probleme van die Jodedom en van Israel en het die indruk gewek dat hy ‘n intellektueel is. Die personeel het [daarom] gepoog om ‘n Sionis van hom te maak.”

Hierdie onthulling, wat ook deur die wêreld se grootste nuuswebwerf, die Huffington Post, oorgeneem is, kom ná enkele weke van intense heldeverering aan Mandela, oënskynlik in ‘n poging van die Joodse meningsvormer, David Fachler, om versoening tussen die ANC en Israel te bewerkstellig ná onlangse meningsverskille tussen die twee. Ná die uitlatings van die voormalige Israeliese minister van buitelandse sake Avigdor Lieberman dat ‘n “pogrom [ etniese vervolging of slagting ] teen die Jode in Suid-Afrika net ‘n kwessie van tyd is”, het die ANC die plaaslike Jode gepaai. Mary Kluk, die voorsitster van die Suid-Afrikaanse Joodse Raad van Afgevaardigdes, het insgelyks die gedagte verwerp dat daar hoegenaamd enige gevaar vir Jode in Suid-Afrika dreig.

Mandela het tydens sy tydperk in die buiteland blykbaar onder andere die skuilnaam David Mobsari gebruik Die aangehaalde gedeelte uit die geheime brief van die Mossad, wat in die Israeliese argief bewaar word, lui soos volg:

Amptelike embleem van die Mossad, die Israeliese geheimediens
Amptelike embleem van die Mossad, die Israeliese geheimediens

Soos u u mag herinner, het ons drie maande gelede die geval bespreek van ‘n kadet genaamd David Mobsari wat by die Israelse ambassade in Ethiopië opgedaag het en van Rhodesië afkomstig was. Eersgenoemde het van die Ethiopiese personeel [wat amper vir seker Mossad-agente sou wees] opleiding in judo, sabotasie en vuurwapens ontvang.

Hy het ons manne met “Sjalom” gegroet, was bekend met die probleme van die Jodedom en van Israel en het die indruk gewek dat hy ‘n intellektueel is. Die personeel het gepoog om van hom ‘n Sionis te maak.

Tans beklee verskeie Suid-Afrikaanse Jode belangrike poste in die ANC-regering en ander instellings, soos byvoorbeeld die president van die Reserwebank, Gill Marcus, haar broer Gilbert wat die meeste van die ANC se belangrike hofsake as advokaat hanteer, asook die minister van handel en nywerheid, Rob Davies, die rektor van die Universiteit van Kaapstad, Max Price, en vele ander.

Maar volgens Haaretz, wat in Tel Aviv gesetel is en in beide Engels en Hebreeus verskyn, is Jode besig om terug te staan in die Suid-Afrikaanse politiek en speel hulle tans ‘n mindere rol as in die verlede:

Jode was eens op ‘n tyd aktief in die Suid-Afrikaanse politiek op elke vlak. Benewens Helen Suzman, is die Progressiewe Party deur die voormalige opposisieleier Tony Leon verteenwoordig, asook Selma Browde en Harry Schwarz. Die African National Congress, die bevrydingsbeweging wat in 1994 die regerende party geword het, het oor ‘n getalryke groep Jode beskik, waaronder Joe Slovo [lees praag se resensie oor sy biografie], Ronnie Kasrils en Dennis Goldberg. Jode was ook prominent in die munisipale politiek. Tydens Johannesburg se 120-jarige geskiedenis, was 22 van sy 94 burgemeesters Jode, volgens die stad se webwerf. Sedert 1907 het Kaapstad reeds oor 13 Joodse burgemeesters beskik.

Intussen het die Nelson Mandela-stigting in ‘n verklaring die brief wat deur Haaretz gepubliseer is, verwerp:

“Die media dra tans die verhaal oor dat Nelson Mandela in 1962 interaksie met ‘n Israeliese agent in Ethiopië gehad het.

“Die Nelson Mandela-stigting kan bevestig dat hy geen getuienis in Nelson Mandela se private argief (wat sy 1962-dagboek en notaboek insluit) kon vind dat hy interaksie met ‘n Israeliese agent gedurende sy toer van Afrika-lande in daardie jaar gehad het nie. Sowel die dagboek as sy notaboek is as getuienis teen hom in die Rivoniaverhoor in 1963-1964 vir sabotasie gebruik.

“In 1962 het mnr. Mandela militêre opleiding van Algerynse vryheidsvegters in Marokko en van die Ethiopiese Onluspolisie te Kolfe buite Addis Abeba ontvang alvorens hy in Julie 1962 na Suid-Afrika teruggekeer het. In 2009 het die Nelson Mandela-stigting se senior navorser na Ethiopië gereis en onderhoude met die mans wat by Mandela se opleiding betrokke was, gevoer – geen getuienis van ‘n Israeliese verbintenis het na vore gekom nie.”

Luidens die artikel in Haaretz was Golda Meir, die toentertydse eerste minister van Israel, ‘n groot ondersteuner van die swart bevrydingsbewegings in Afrika. Eers later in die sewentigerjare, toe die meeste onafhanklike Afrikalande onder Arabiese invloed besluit het om die Palestyne te steun, het Israel sy posisie verander en begin om militêr met Suid-Afrika saam te werk. Samewerking tussen die ANC en die Mossad in die vroeë sestigerjare, gegewe ook die aansienlike persentasie radikale Jode wat die ruggraat van die ANC- en SAKP-leierskap uitgemaak het, sou dus strook met die destydse Israeliese buitelandse beleid.

 

Suid-Afrika is ‘n zombie-apokalips-in-wording

roodt_dan_wiki

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Rekenaarspeletjies en Hollywood het die tema van die zombie-apokalips gewild gemaak. Vanjaar is een van die groot Hollywood-films met Brad Pitt in die hoofrol, World War Z, vrygestel, na die gelyknamige roman deur Max Brooks. Daarin verander die grootste deel van die aarde se bevolking in zombies as hulle deur ander zombies gebyt word.

‘n Tyd lank het my tienerseun se stempos die boodskap oorgedra: “Dis die zombie-apokalips en ek is te besig met oorlewing om nou my selfoon te beantwoord. Laat gerus ‘n boodskap.”

Wat my opval aangaande die ruwe Suid-Afrika is dat dit presies soos ‘n zombie-apokalips verloop, net ietwat langsamer. Elkeen wat boodskappe vanaf mnr. Jaap Kelder se poslys ontvang, kan lees hoe water-, elektrisiteits- en ander dienste op klein dorpies oral in die land onklaar raak. Op Ladybrand word selfs die honde siek van die vrot water. Ek haal aan uit ‘n e-pos van Kelder op 19 November:

Tydens ‘n besoek aan Ladybrand in April 2012 het ons die riool- en waterwerke gaan besoek. Die rioolwerke was heeltemal buite werking met rou riool wat in die spruit inloop. Om die kersie op die koek te sit pomp die munisipaliteit die water vir die dorp uit ‘n dam in die spruit wat STROOMAF van die rioolwerke lê!

Na die besoek aan die rioolwerke het ons na die waterwerke gaan kyk. Absoluut disfunksioneel! Op Op ‘n vraag aan die persoon aan diens of die water getoets word voordat dit na die dorp toe gepomp word was sy antwoord “NEE” want die water is mos reg!

En – nes in die zombieverhale – reageer daar niemand nie. Almal maak asof niks gebeur nie en dat die lewe maar net soos voorheen voortsleep. Hier en daar is mense besig om blikkieskos, drinkwater en ammunisie op te gaar, maar waarskynlik dink hulle vriende, familie en bure dat hulle van lotjie getik is. Hoe lank nog voordat probleme met water en elektrisiteit nie ook in die groot stede, soos op die platteland, posvat nie?

Meer en meer kan ons die vorige NP-kabinet wat halsoorkop die land in die hande van ‘n bende radikale plunderaars oorgegee het, insgelyks as ‘n groep willose zombies sien. In vandag se Rapport steek een van hulle, Leon Wessels, nogmaals ‘n preek af deur te sê:

Die NP-kabinet was in dié tyd (die vroeë negentigerjare) erg verdeeld. Dat De Klerk dié uiteenlopende groep mense so lank bymekaar kon hou, was ’n prestasie waarvoor hy nie aldag erkenning kry nie. Hy verdien ook krediet daarvoor dat hy nie toegelaat het dat die vasstekers die proses kaap en die oorgang vertraag nie.

Die oorgang na wat? kan ‘n mens seker vra. Na Zombieland? Na Zimbabwe? Sonder voedsel, valuta en ander hulp uit Suid-Afrika, om nie van Oxfam en ander Britse NRO’s te vergeet nie, sou daar al lankal hongersnood in daardie land uitgebreek het. Maar wie gaan Suid-Afrika ná versnelde regstelaksie, grondhervorming en uitgebreide stedelike verval red?

Is dit nie ironies dat Wessels, asook die meeste Naspers-redakteurs en -rubriekskrywers tans, twintig jaar later, steeds die NP se onbekookte oorgawe aan die ANC terugwerkend probeer regverdig nie? As alles maanskyn en rose was – soos ons belowe is – sou geen regverdiging mos nodig gewees het nie. Nie waar nie?

Ek herinner my dat daardie joernalistieke zombie, Max du Preez, soos vele ander, al telkens aan ons voorgehou het dat “daar geen ander keuse as oorgawe” was nie. Die alternatief sou ‘n apokaliptiese (sic) bloedbad gewees het. Die werklike bloedbad het egter reeds in die middeltagtigerjare plaasgevind toe Joe Slovo en die Oos-Duitsers in ‘n desperate poging om hul mislukkende stedelike terrreurstrategie te laat slaag, die Wimpy-restaurante en ander burgerlike teikens met bomme opgeblaas het. Teen 1989 het die Berlynse Muur in duie gestort en die Oos-Duitse kommunistiese zombieregime daarmee saam. Vanweë die skielike gebrek aan finansiële en logistieke steun uit Oos-Europa, het terreur en ander geweld in die land skerp afgeneem.

Maar danksy die wit sangoma fw de klerk kon die “lewende dooies” van die Oos-Duitse kommunisme, soos Joe Slovo, Ronnie Kasrils en hul marionet Mandela, vastrapplek in Suid-Afrika verkry en die land begin plunder en rysmier. Uit vrees dat sy eie mense hom mag aanval, ry de klerk deesdae in ‘n koeëlvaste motor rond. Dis darem vreemd dat die mense aan wie hy die “wonderwerk” gebring het, dit nie so ervaar nie.

Wat fassinerend is, is dat Suid-Afrika nog altyd onder die swaard van Damokles gelewe het. Die einde van die land is nog altyd voorspel. Blykbaar is daar genoeg Suid-Afrikaanse kapitaal in die buiteland om die land se valutareserwes oor en oor te dek, maar die vrees dat dinge tog maar uiteindelik gaan “skeefloop”, sorg dat die land se rykes hul spaargeld op veilige plekke soos Switserland en ander hou. Veral die liberale sakemanne wat so hand om die blaas met die regerende party is en saam-saam die staatskas leeg steel, is die eerstes wat hul familiefortuine by privaatbanke in die buiteland laat versorg.

Ons wag dus op die eindtyd wat gaan aanbreek, gegewe die “apokaliptiese toon” wat die Suid-Afrikaanse politiek nog altyd gekenmerk het. As ‘n mens meer filosofies wil raak, is dit natuurlik ‘n hebbelikheid van die hele Westerse beskawing. Soos in die Openbaring van Johannes. Of zombieflieks.

Wie weet of Nelson Mandela nog lewe? Soos die dinosourusse van die ou Sowjetryk wat maande lank nie meer op die balkon van die Kremlin verskyn het nie, het ons die ou Xhosa lanklaas op die TV gewaar. Mandela is die lewende dooie messias wat Suid-Afrika se zombiedemokrasie moet “bewaar”. Kortom, hy is die Hoofzombie wat ons van die naderende apokalips moet vrywaar.

Toe ek nog in Parys gewoon het, het daar ‘n boekie deur die Franse filosoof Jacques Derrrida verskyn, wat ek vanoggend op my boekerak raakgevat het, ietwat vergeelde bladsye en al. Dit heet: D’un ton apocalyptique adopté naguère en philosophie. Dit het doer in die tagtigerjare verskyn en is lyk my nooit belangrik genoeg geag om in Engels of Nederlands of selfs Duits te vertaal nie. Die titel beteken: “Oor ‘n apokaliptiese toon wat onlangs in die filosofie posgevat het.”

Op sy gewone idiosinkratiese manier, ontleed Derrida die boek Openbaring, maar ook sekere aanmerkings van Immanuel Kant en veral die verband tussen die Hebreeuse woord gala en die Griekse term apokalupsis. Die Afrikaanse woord “openbaring” is eintlik ‘n goeie vertaling, want tydens die apokalips word iets skandeliks openbaar wat tot dusver weggesteek is.

Onlangs in die Business Day het die swart rubriekskrywer, Sipho Hlongwane, gekla oor die “postmoderne rassisme” in ons land, waarop ek hom in Engels geantwoord het. In Hlongwane se stuk verwys hy egter na ‘n ander eietydse filosoof, die Sloween Slavoj Žižek wat insgelyks ‘n boek met die titel Living in the End Times gepubliseer het. Volgens hom gaan die boek oor die volgende:

The underlying premise of the present book is a simple one: the global capitalist system is approaching an apocalyptic zero-point: Its “four riders of the apocalypse” are comprised by the ecolological crisis, the consequences of the biogenetic revolution, imbalances within the system itself (problems with intellectual property; forthcoming struggles over raw materials, food and water), and the explosive growth of social divisions and exclusions.

To take up only the last point, nowhere are the new forms of apartheid more palpable than in the wealthy Middle Eastern oil states – Kuwait, Saudi Arabia, Dubai…

Ons sien dus dat, hoewel apartheid oftewel segregasie reeds in die tagtigerjare in Suid-Afrika afgeskaf is, soos in die Amerikaanse Suide, verseg dit – nes die spreekwoordelike zombie – om dood te gaan. Apartheid het ‘n globale probleem geword. Die nuwe “apartheidstaat” is Israel, met ‘n horde internasionale beroemdes en popsangers soos Roger Waters van die eertydse groep Pink Floyd wat die land boikot en beswadder. Hoewel, miskien verdien Israel meer die benaming “apartheidstaat” volgens die internasionale definisie as die ou Suid-Afrika waar elkeen sy eie staat kon opeis indien hy wou. Anders as die Palestyne van wie ‘n nasionale staat weerhou word. Selfs die ANC ondersteun ‘n eie staat vir die Palestyne terwyl ‘n volkstaat vir Afrikaners teengestaan word, iets wat natuurlik nie logies sin maak nie. Maar dan maak min dinge in die politiek ooit logies sin.

Žižek bestee ‘n hele hoofstuk in Living in the End Times juis aan flieks en ander vorme van gewilde kultuur, genaamd “Interlude 1. Hollywood Today: Report from an Ideological Battlefield”. Daarin sien hy veral die rol van die leuen in films en boeke raak, dat leuens dikwels gebruik word om die publiek teen die werklikheid te beskerm. Žižek noem nie die gewilde TV-reeks Nikita nie, maar die intrige daarin is iets soortgelyks: die bestaan van ses “swart kassies”, hardeskywe waarop al die inligting van Amerikaanse, sogenaamde “swart operasies” (black ops) bewaar is. Indien die inligting sou uitlek, sou die VS-regering nie net tot ‘n val kom nie, maar daar sou ook wêreldwye onluste losbars soos wat volkere uitvind hoe hul regeringsleiers of -amptenare in beplande “ongelukke” omgekom het, ens. Elke swart kassie word deur ‘n hoogs opgeleide “Waghouer” beskerm wat dit met sy lewe moet bewaak.

Die huidige Suid-Afrika is insgelyks ‘n utopiese leuen waarvan die onthulling of openbaring dalk onluste en opstand sou veroorsaak. Daarom moet ons konstant deur Naspers, die SAUK en ander hoofstroommedia gepaai word. Ons is veronderstel om nie die ooglopende teenstrydighede in ons omgewing – dalk tekens van die naderende apokalips – raak te sien nie.

Die swartman het natuurlik geen beswaar teen ‘n alterrnatiewe werklikheid wat om politieke, ideologiese of godsdienstige redes in stand gehou word nie. Die geeste van die voorvaders leef in elk geval tussen ons. Selfs binne die revolusionêre swart denke was daar nog altyd ‘n rol vir die bonatuurlike, die okkulte, moetie en alles wat daarmee saamhang. Op die vooraand van die Marikana-botsing tussen stakende mynwerkers en die polisie, het die stakers rituele uitgevoer wat veronderstel was om hulle teen die polisie se koeëls te beskerm. In die oerteks van swart radikalisme, Frantz Fanon se Les damnés de la terre, verwys hy insgelyks na zombies. Ek haal uit die Nederlandse vertaling, De verworpenen der aarde, aan:

De sfeer van mythe en magie is, wanneer ek er bang voor ben, een onloochenbare realiteit. Omdat ik er bang voor ben, word ik er door ingelijfd in de tradities, in de geschiedenis van mijn streek of mijn stam, maar tegelijkertijd is het een geruststelling voor me, ik krijg een status door, een bewijs van staatsburgerschap. Het gebied van het geheim is in de onderontwikkelde landen een collectief gebied, dat geheel val onder die magie… Geloof mij, zombies zijn verschrikkelijker dan kolonisten. En vanaf dat moment gaat het er niet meer om die regels van de gepantserde wereld van het kolonialisme in acht te nemen, maar om je drie keer te bedenken alvorens te urineren, te spugen of ‘s nachts naar buiten te gaan… Zoals men ziet word alles herleid tot een permanente strijd in de fantasie-wereld.

Mandela se “onbaatsugtige” lewe, net soos die “wreedheid van apartheid”, is ‘n mite, selfs fiksie soos dié van zombiefilms en -boeke. Naar dis nie te sê dat daar nie ‘n reële stryd – ‘n permanente stryd soos Fanon dit noem – daaromheen plaasvind nie.

Ons het regtig ‘n goeie zombieroman in Afrikaans nodig, iets wat ook ons politiek satiriseer. Maar die kanse dat die dooies as zombies uit hul grafte sal opstaan, is seker gering. Aan die ander kant is die werklike zombiestryd in ons land dié tussen die oorblyfsels van Westerse kultuur en die Afrikakultuur. Die neiging tot volslae verafrikanisering – “verinheemsing” soos Mugabe dit noem – gaan vir seker tot grootskaalse verval van ons ekonomie en infrastuktuur lei. Ons sien dit reeds op plattelandse dorpe waar armoede en gesondheidsrisiko’s rondom water en riolering toeneem.

‘n Siek, honger mens sal jou nie noodwendig – soos ‘n regte zombie – byt nie. Maar hy sal jou vir seker aanval en moontlik vir voedsel of water om die lewe bring.

Dis die soort zombie-apokalips waarvoor ek bang is. En dit gaan nie fiksie wees nie.

Ongelukkig neig fw de klerk se zombie- linkse revolusie regstreeks na ‘n voorspelbare eindtyd wanneer niks meer gaan werk nie.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Derde insident by Pelindaba te midde van gespanne P5 + 1-kernsamesprekings

Slovo het planne van die hele kernaanleg gehad
Slovo het gedetaillerde planne van die hele kernaanleg by Koeberg gehad

‘n Onlangse insident by die kernverrykingsaanleg by Pelindaba, wes van Pretoria, waar radioaktiewe gas in die atmosfeer gelek het, het ’n potensiële bestralingsgevaar geskep vir honderde duisende mense in Gauteng.

Dit is die gebied in Suid-Afrika waar die meeste Afrikaners ook saamgetrek is.

Dis die derde ongeluk die afgelope 17 jaar by die aanleg en kenners is bekommerd dat die internasionale klimaat verder besoedel kan word deur die nuus aangesien Suid-Afrika vroeër moes deurloop onder kernsabotasie.

Dié radio-aktiewe lekkasie kom te midde van sensitiewe samesprekinge tussen die P5 + 1 om Iran se kerntoekoms te bepaal, asook die kernramp in Japan waar die reaktor by Foekoesjima radio-aktiewe stof in die see lek. Die P5 + 1 is die vyf permanente lede van die Veiligheidsraad plus Duitsland.

In die tagtigerjare is ‘n terreuraanval op die Koeberg-kernkragsentrale beplan deur Joe Slovo wat die ANC vandag nog beskryf as een van die suksesse van sy gewapende stryd. Slovo is ook intussen deur Media24 gerehabiliteer as ‘n “held” vir sy aandeel in die dood van talle onskuldige burgerlikes.

Mac Maharaj, woordvoerder vir president Zuma, was destyds ‘n hegte kameraad van Slovo. Maharaj het Slovo in die jare vyftig ontmoet. Van 1977 het hulle nou saamgewerk in die ANC se revolusionêre raad en ook in die SA Kommunistiese Party.

Hy het vroeër aan die media vertel hoe Slovo die aanval op die kernkragaanleg beplan en bestuur het.

Kort voor die ANC se aanval op Koeberg het Slovo, toe stafhoof van Umkhonto we Sizwe, met top-kernwetenskaplikes beraadslaag oor hoe om plofstof by die kragsentrale te gaan plaas.

Maharaj sê Slovo was altyd ten nouste gemoeid met die beplanning van alle militêre projekte van die ANC wat onder sy bevel uitgevoer is.

Slovo was ook direk verantwoordelik vir die nuwe Opod-hoof, Robert McBride, se bomaanval in Durban waarin twee wit vroue dood is.

Vir die aanval op die Koebergkernsentrale het die ANC planne gehad van die hele uitleg van die sentrale en van al die toerusting en masjinerie daarin. Kenners sê Slovo se beplande aanval sou maklik ‘n kernongeluk gelykstaande aan die kernramp in Japan by Foekoesjima kon veroorsaak indien hy daarin geslaag het om dit suksesvol uit te voer.

Maharaj sê die ANC het destyds simpatiseerders gehad wat vir Koeberg gewerk het. Maharaj sê dié man leef nog, maar is nog nooit aangekla nie. Die beplande aanval het vroeër plaasgevind as wat oorspronklik beplan is omdat die man wat die bom moes plant, gehoor het hy gaan afgedank word.

“Joe se bevel oor MK-lede was nie te streng nie. Hy het dit baie saggeaard gedoen. Dit is deel van sy styl,” het die president se woordvoerder gesê. Slovo het glo eindelose probleme met dissipline onder lede van sy terreurbende gehad.

Intussen het die sluiting van die Nasionale Kernnavorsingsentrum by Pelindaba ‘n uiters negatiewe impak op die behandeling van duisende kankerpasiënte. Omdat radioaktiewe medisyne na vyf dae verval, het die land se voorraad verlede Donderdag opgeraak.

NTP ­Radioisotopes, ’n filiaal van die Suid-Afrikaanse Kernenergiekorporasie (Necsa) wat deur die sluiting geraak word, is die wêreld se tweede grootste vervaardiger van radiochemiese mediese produkte en die sluiting het internasionaal geregistreer.

Die radioaktiewe isotope molibdeen-99 (Mo-99) en jodium-131 word plaaslik deur meer as 400 kankerpasiënte per dag gebruik.

Mo-99 word gebruik om te bepaal hoe ver kanker deur die liggaam versprei het. Dit word ook gebruik in die identifisering van siektes van die hart, longe, lewer, niere en brein. Dis is die radiofarmaseutiese middel wat die meeste ter wêreld gebruik word.

Ons vat geen morele lesse van Duitsers, Antje Schuhmann

roodt_dan_wiki

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Eergister was ek saam met my 11-jarige seuntjie, ‘n motorgeesdriftige met sy eie aanlyn- virtuele “motormaatskappy” by die Johannesburgse Motorskou. By die BMW-afdeling het ‘n besoekende Duitser aan my gesê dat een uit elke sewe van sy landgenote in die motorbedryf werksaam is. Sommige is blykbaar ook dosente aan Engels-Suid-Afrikaanse universiteite, want enkele dae gelede is ‘n groteske aanval deur ene Antje Schuhmann van Wits op die Rooi-Oktober-betoging, asook Afrikaners geloods onder die titel: Red October: part of the rise of global, right-wing white supremacy?

Schuhmann is nie baie subtiel nie, want sy skel sommer die vorige Afrikanerregering uit as:

…the last state-organised white supremacist anachronisms, upholding racist fascist ideologies in order to legitimise a murderous system of white domination? My interest is to outline the parallels the Red October phenomenon has with other extremist movements, particularly in Germany, and to then provide some institutional and civil society responses.

In die Daily Maverick verskyn 'n advertensie vir 'n luukse Mercedes-Benz soos wat korrupte staatsamptenare graag ry, langs Antje Schuhmann se aanval op Afrikaanse betogers
In die Daily Maverick verskyn ‘n advertensie vir ‘n luukse Mercedes-Benz soos wat korrupte staatsamptenare graag ry, langs Antje Schuhmann se aanval op Afrikaanse betogers

Ons, die “rassisties-fascistiese… moordenaars” waarna die skryfster verwys, betaal egter die belastings wat korrupte munisipale en staatsamptenare in staat stel om luukse Duitse motors soos Mercedes-Benze of BMW’s te koop. Toevallig verskyn daar naas Schuhmann se kwasi-kommunistiese tirade teen Afrikaners ‘n advertensie vir ‘n baie duur, sportiewe Mercedes soos wat staatsamptenare en ontvangers van SEB-voordele gewoonlik bestuur. En in vele opsigte is die skryfster besig om die institusionele korrupsie en geweldsmisdaad, selfs volksmoord van die nuwe Suid-Afrika te verdedig – ten einde Duitse motormaatskappye in staat te stel om nog luuksevoertuie in ons land te verkoop!

Soos ek al voorheen geargumenteer het, is die huidige Suid-Afrikaanse stelsel patologies van aard. Daarom lei dit onvermydelik tot vorme van sadisme waar weerlose oumense en vroue deur “vryheidsvegters” aangeval, verkrag en tot die dood toe gemartel word. Die linkse, globalistiese en internasionalistiese diskoers skeld hulle gedurig vry van enige verantwoordelikheid vir hul gruwels, wat niks minder as oorlogsmisdade is nie. Die grondslag vir hul morele kwytskelding is sosio-ekonomies. Omdat die swart bevolking as groep gemiddeld “armer” as die blanke bevolking is, is hul sadistiese moordparty geregverdig. Tydens die Al Jazeera-debat toe ek en Sunette Bridges saam teen Christi van der Westhuizen en Sipho Singiswa geargumenteer het, het Van der Westhuizen weereens met dié argument vorendag gekom. Vanweë “inkomste-ongelykheid” in Suid-Afrika, is swart sadisme, korrupsie en misdaad implisiet geregverdig en “legitiem”.

Die teenpool van sadisme is natuurlik masochisme. Ons is veronderstel om die huidige geweld, anargie en wetteloosheid te “geniet”. Trouens, dit is die boodskap wat telkens aan ons oorgedra word, dat geweld in die vorm van moord en verkragting ‘n noodwendige uitvloeisel van sogenaamde “demokrasie” is en dat ons daarmee vir lief moet neem!

Die parallelle wat Schuhmann tussen Afrikaners en Duitsers tref, is onverskoonbaar, selfs lasterlik. Sy sien byvoorbeeld ‘n ooreenkoms raak tussen Steve Hofmeyr se kommentaar oor Verwoerd se skoolbouprogram tydens die betoging by die Uniegebou en mense wat Hitler probeer rehabiliteer:

Firstly, historic revisionism and denialism. The expression “Hitler… if he would not have done this thing with the Jews… but he gave us highways and decreased unemployment” resonates with Hofmeyr saying about Apartheid “no, I don’t think all of it was wrong but it couldn’t go on forever[…] Hendrik Verwoed gave us good schools, how can I say that’s wrong?”

Terwyl Duitsers Jode in konsentrasiekampe geplaas het, het ons vir swartmense skole en klinieke opgerig. Brittanje het in ons land konsentrasiekampe bedryf en hierdie Duitse vrou is in haar argument besig om die Brits-koloniale volksmoordlogika dat “Afrikaners moet verdwyn” te herhaal. Want, sê sy, enige aandrang op volkskap of wat sy op Duits Volksgemeinschaft noem, is per se rassisties!

Tesame met die afstootlike Afrikanerverraaier, Christi van der Westhuizen, maak sy die vrees en verskrikking wat ons slagoffers van plaasmoorde en huisaanvalle ervaar af as Angst, oftewel verbeelde/sielkundige angs! Met ander woorde, die moorde en verkragtings waaroor die media elke dag berig, bestaan net in ons verbeelding.

'n Toneel in Inglourious Basterds waar die 'Beer-Jood' 'n Duitser op sy knieë met 'n bofbalkolf vermorsel
‘n Toneel in Inglourious Basterds waar die ‘Beer-Jood’ ‘n Duitser op sy knieë met ‘n bofbalkolf vermorsel

Ek wil my nie veel uitlaat oor die stryd tussen Duitsers en Jode nie, behalwe om te sê dat dit dikwels tot perversie aanleiding gee. Enersyds is daar masochistiese Duitsers (soos hierdie Schuhmann?) wat steeds derms uitryg oor die tweede wêreldoorlog en andersyds is daar Jode soos die Weinstein-broers wat ‘n rolprent soos Inglourious Basterds deur die geweldskultusregisseur, Quentin Tarantino, laat maak het. In die film kry ‘n Jood geleentheid om Duitse krygsgevangenes se harsings letterlik een na die ander met ‘n bofbalkolf uit te slaan. Joodse slagofferskap regverdig Joodse sadisme teenoor Duitsers (net soos swart slagofferskap in Suid-Afrika swart-op-Afrikaner-sadisme sou regverdig?). Die held, die “Beer-Jood” (Bear Jew), verlustig hom in sy teregstellings van Duitse krygsgevangenes.

In ‘n berig in The Atlantic, beskryf Eli Roth, die Joodse akteur wat die protagonis vertolk, die film as “kosjerporno” (kosher porn):

““It’s almost a deep sexual satisfaction of wanting to beat Nazis to death, an orgasmic feeling,” Roth said. “My character gets to beat Nazis to death. That’s something I could watch all day. My parents are very strong about Holocaust education. My grandparents got out of Poland and Russia and Austria, but their relatives did not.”

Tarantino’s producer, Lawrence Bender, says that after reading the first draft of Inglourious Basterds, he told Tarantino, “As your producing partner, I thank you, and as a member of the Jewish tribe, I thank you, motherfucker, because this movie is a fucking Jewish wet dream.” Harvey and Bob Weinstein, the film’s executive producers, also reportedly enjoyed the film’s theme of Jewish revenge.

Tarantino told me he has received only positive reactions from his Jewish friends. “The Jewish males that I’ve known since I’ve been writing the film and telling them about it, they’ve just been, ‘Man, I can’t fucking wait for this fucking movie!’” he told me. “And they tell their dads, and they’re like, ‘I want to see that movie!’”

Nog 'n toneel uit Inglourious Basterds waarin die geregverdigde moordlus van die slagoffer opgehemel word
Nog ‘n toneel uit Inglourious Basterds waarin die geregverdigde moordlus van die slagoffer opgehemel word

Die gelykstelling van die NP-beleid met nazisme is ‘n propagandategniek wat deur Joe Slovo, Brian Bunting (skrywer van The rise of the South African Reich) en ander kommuniste aangewend is. Ons weet ook dat die terreurveldtogte van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty onder leiding van Joe Slovo met die hulp van die Oos-Duitse geheimediens, alombekend as die Stasi, geskied het. In die biografie van Markus Wolf, die voormalige hoof van die Stasi, word vermeld dat hy en Joe Slovo noue bande gehandhaaf het.

Anjte Schuhmann en die Daily Maverick maak van dieselfde Stasi- en SAKP-tegniek gebruik om Afrikaner-beswaarmakers teen plaasmoorde en ander geweld as neo-Nazi’s te konstrueer. Sy beweer selfs dat die kleure van die Red October-webwerf, wat deur Sunette Bridges gekies is, die kleure van die Nazi-party en die AWB reproduseer:

…Red October, citing Martin Luther King on its English-only website, follows that logic, yet borrowing the red, white and black colours of the German National Socialist Party and the Afrikaner Weerstandsbeweging.

Duidelik is die handskoene nou af in die Links-Regs-stryd in Suid-Afrika en gaan ons mekaar as Nazi’s en Staliniste uitskel. Schuhmann en die Daily Maverick het egter heelwat meer in gemeen met die Stasi, die muurskieters van Oos-Duitsland en die Sowjet-goelag as wat ons Afrikaners met Nazi’s het. Indien die Rooi Oktober-veldtog enigiets bereik het, is dit ook om die onderliggende Boerehaat hier in Johannesburg, aan Wits en in die geledere van die Daily Maverick-medewerkers te ontbloot.

Afrikaners wat soos die Suidlander-groepering daaroor fantaseer dat daar op ‘n dag “hulp uit Duitsland” sal opdaag om ons uit die huidige dwingelandy te “bevry”, kan gerus daarvan vergeet. Terwyl die ANC ons staatskas leeg steel, word ‘n groot deel van daardie fondse aan Mercedes-Benze bestee.

Die een se dood is die ander se brood, soos hulle sê.

Noem Antje Schuhmann ‘n ideologiese werktuigkundige van die Vierde Ryk, dié van Daimler-Benz en die ander groot Duitse motormaatskappye. Ons sal nie enige morele lesse vanuit Oos-Berlyn, Stuttgart of München vat nie.

En dalk is dit hoog tyd dat Afrikaners na Franse of Koreaanse motors toe oorskakel?

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad