Rubrieke Archives - Page 96 of 214

Helen en Joe hou kajuitraad oor die bevryding

deur Skoppensboer

Die toneel is ‘n suite in ‘n vyfsterhotel in Johannesburg. Satan het so pas vir Joe Slovo (gebore Yossel Mashel Slovo, in Obeliai, Litaue) pas gegee om vir ‘n paar dae weer die ondermaanse te kom bewandel waar hy sy handewerk kan gadeslaan.

Helen Zille (gebore Helene Otta Zille in Hillbrow, Johannesburg) strek haarself uit om Slovo te omhels.

Helen: “Joe, Joe, hoe wonderlik om jou weer te sien! Hoe gaan dit daar bo met jou?”

Joe: “Baie goed. Al my beste vriende is hier, al die ou bomplanters uit Rivonia se dae. En ou Bram Fischer, hy is die enigste Boertjie hier, ons spot hom daaroor.”

Helen: “Dit klink wonderlik! Wel, ons gee die Boere sommer hel hier in die nuwe Suid-Afrika. Het jy die DA se nuwe manifes gesien? Grondhervorming is heel bo! En swart ekonomiese bedrog. Ons gaan die skroewe nou aandraai.”

Joe: “Ek het so skrams iets gesien, ja. Die revolusie loop klopdisselboom en jy verrig wondere. Ons het sommer nou twee sosialistiese partye in die land, ons en julle!”

Helen: “Presies, Joe! Vryheid lê net om die draai.”

Joe: “Ek kan nie wag nie. (Sy oë raak mistig agter sy dik brilglase.) Die dag as die laaste Afrikanerboer van sy plaas af is, sal ek voel my taak is volbring.”

Helen: “Dis wat ek ook sê, Joe. Ons sal hulle sommer gou-gou verjaag en ons kolgosse oral in die land oprig: in Noordwes, die Vrystaat, Limpopo, oral. Die werkers sal regeer!”

Joe (grinnik): “Vertel my nou: is die Afrikaners nog so dom?”

Helen: “O ja, geen bekommernis daar nie. So dom soos altyd. Dié dat hulle as die ‘dumb Dutchmen” bekendstaan. Hulle is net so… onnosel en naïef. Goedgelowig. Mens kry hulle amper jammer.”

Joe (onthuts): “Jammer? Jy moet hulle nie jammer kry nie. Hulle is die klassevyand! Die fascistiese kleinburgery!”

Helen (paaiend, verskonend): “Nee, nee, Joe. Ek grap net. Natuurlik kry ek hulle nie jammer nie. Ek lees elke dag met genoegdoening hoe ons kaders hulle daar op die plase uitmoor. Of sommer in hul voorstedelike huisies. Die revolusie is asemrowend, bloedig, jy is ‘n genie dat jy dit vir ons gebring het.”

Joe (verleë): “Nee wat, Helen, iemand moes dit doen. Die teenstrydighede het revolusie onafwendbaar gemaak. Ek was maar net die instrument wat die triomf van die proletariaat verseker het.”

Helen: “Ons triomf is naby, Joe. Dit sal groter as ooit wees. Hulle sal finaal vernietig word, die klassevyand.”

Joe: “Sê my, Helen, is dit waar dat al die Afrikaners vir jou stem? Dis nou jammer ek het dit nooit probeer nie. Hulle sou seker vir my ook gestem het, as ek hulle net gevra het. Hulle kan mos nie ‘nee’ sê nie, haha.”

Helen (laggend): “O ja, Joe, hulle is uiters getrou. Getrou soos honde. Niks ter wêreld sal hulle daarvan weerhou om vir my te stem nie. Maar ons het mos Naspers ook aan ons kant, die grootste mediagroep in die land. Die arme stommerike aanvaar alles wat Naspers vir hulle vertel.”

Joe: “Maar wat nou van die internet? Ek hoor daar is van dié Afrikanergroepe wat los en vas allerlei dingetjies op webblaaie skryf? Hoe gaan ons dit keer? Ons wil nie hulle moet nou op die vooraand van die slotbedryf van die revolusie hergroepeer nie?”

Helen (verbaas): “Maar Joe, is jy dan nie op hoogte nie? Kameraad Jeff Radebe het reeds die wetgewing gereed. Dis mos nou die dag aangekondig: haatspraak gaan ‘n kriminele oortreding raak! Dus as enigeen op ‘n webwerf iets teen my of jou of die revolusie sê, gaan hy van haatspraak aangekla word en in die tronk beland.”

Joe (verlig): “Haatspraak! Watter wonderlike idee! Ek moet sê, ek is siek en sat daarvoor dat hulle my ‘n terroris noem, net omdat ons daardie Kerkstraatbommetjie laat afgaan het. Dit sal die swernote ‘n les leer. Haatspraak! Moet sê: ek hou daarvan!”

Helen (vertederend): “Jy sien, Joe, ons hou jou erfenis lewendig. Ons sit die stryd voort en binnekort is al die plase, al die myne, die banke, ons s’n! Die revolusie snel voort, onstuitbaar! Viva SACP! Viva!”

Terwyl hulle oor die boomryke voorstad van Johannesburg uitkyk, slaan Helen en Joe ‘n veglustige soort proletkult-houding in, met vuiste in die lug, terwyl hulle luid om die beurt “Amandla!” en “Viva SACP!” skree…

Konserwatief en gelowig, altyd aan die verkeerde kant

Deur Joseph Secrève

Ek het tot dusver al gaande die menings van verskeie hofnarre gevolg wat een of ander kinderlike vreugde beleef om hul eie volk voortdurend te beswadder en verkleineer. Hiermee is ons geneig om te dink dat ons te make het met ‘n fenomeen van hierdie tyd, maar eintlik is hierdie iets wat al duisende jare oud is. So oud selfs dat dit in die Bybel opgeneem is. Ek wonder so af en toe hoe Paul Kruger sou gekyk het na sy geliefde stad (deesdae stat) en hoe dit verword het tot die soveelste multikulturele Hoer van Babilon.

Interessant genoeg het die Romeinse krygsman Vegetius die anargie in die laat vierde eeu NC treffend omskryf, verwysend na die arrogansie waarmee die Romeine hul lewenswyse op ander afgedwing het, en om in Judea grondbelasting aan die Joodse inwoners op hul eie grondgebied te hef. Daardie wêreld was gekenmerk deur anargie, roofsug, verraad en verdorwenheid. Tegelykertyd was daar ’n bespotting gemaak van vroomheid, geregtigheid en menslikheid, en het dit voorgekom “asof die wêreld deur die Satan self geregeer was”. Die goeie middelklasburgers met hul Hellenistiese opvoeding het ook steeds meer onder druk gestaan en bedreig gevoel in hul voortbestaan, en het uiteindelik geen keuse gehad as om hul kragte saam te snoer ter wille van hul oorlewing nie.

Dit lyk asof ons – soos die bekende gesegde – besig is om die geskiedenis te herhaal.

Ons hoor byvoorbeeld akademi…ek bedoel kwasi-geletterde kleuters met kopdoeke aan, wat meen dat volksgenote wat tot die konserwatiewe kant behoort oor een of ander ondergemiddelde IK beskik. Hulle sou na alle waarskynlikheid ook “wetenskaplike” bevindinge kan staaf waarin hulle gelyk gegee word. Sug! Ook so oud soos die berge!

Hierdie betreffende kleuter, dr. Piet Croucamp herhaal in feite opvattings wat sedert die wetenskapsrewolusie in die laat negentiende eeu en deur die twintigste eeu gebesig is. Die groot ironie is natuurlik dat die konserwatiewes altyd argwanend teenoor sulke bevindinge was terwyl die progressiewes hul selfvertroue in die wetenstaplike metode skaamteloos oorskat het. En daar is heelwat van hulle. Neem byvoorbeeld die Britse eugenetici Sir Francis Galton en Havelock Ellis, wat geglo het dat die swakker rasse verbied sou moet word om voort te plant, of Galton se neef Charles Darwin se bekende werk “On the Origin of Species or The Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life” (my kursivering). Daarnaas het ons ook ander linkses gehad soos Sir Julian Huxley, daardie sosialistiese voorbok wat so heftig kapsie gemaak het teen apartheid maar tegelyk ook geglo het in eugenetika, of die kommunis Hermann J. Muller wat ‘n Nobelprys gewen het vir sy bewering dat volkere gekweek kan word na de belang van die staat, onder andere deur sommiges te steriliseer.

Die Sweedse Karolinska Instituut se afdeling Rassehigiëne het tussen 1930 en 1978 ongeveer 63 000 sterilisasies uitgevoer aan mense wat hulle as “onbevoeg” beskou het, en het nog honderde duisende mense van verskillende rasse ondersoek om te “bewys” dat die Sweedse ras ‘n beter soort was. Uiteindelik het die afdeling se deure gesluit nie omdat dit omstrede was nie, maar bloot omdat die tydsgees verander het en publieke belangstelling begin afneem het. Die belangrikste borg van die afdeling Rassehigiëne was niemand minder nie as die Nobel Instituut; daardie selfde groepie dus wat Vredespryse uitgedeel het aan al die wêreld se belangrikste terroriste en massamoordenaars, wat wissel van Henry Kissinger tot Mandela, van Arafat tot Obama.

Ook het die Britse neuroloog HL Gordon – na aanleiding van sy navorsing van die breine van honderde swartes – gestaaf in The East African Medical Journal van 1943 dat hy ‘n neurologiese minderwaardigheid by hulle gevind het: “van 14,8%, om presies te wees”.

Om maar te swyg oor die Britse Boerehater en romanskrywer Sir H. Rider Haggard wat gedink het dat Afrikaners geneties minderwaardig was omdat hulle van verskillende rasse afstam, waaronder swartes. Sulke verbasterde rasse was syns insiens gedoem om te misluk, en dit was die Engelse se plig om oor hierdie mindere rasse te heers en in onderwerping te hou.

En waar is al hierdie linkses van weleer nou? Nee wat, hulle het 180 grade linksomkeer gemaak en preek nou nog meer fanatiek vanaf die ander kansel. Dis nou ewe skielik die konserwatiewes wat teen rasvermenging is en in biologiese meerderwaardigheid glo. Dis die konserwatiewes wat ‘n gebrekkige intelligensie het. Dis die konserwatiewes wat al die gruwel in die wêreld veroorsaak het. En hierdie belangrikste meningsvormers, dieselfde groepie wat so teen Afrikaners geskop en geslaan het destyds doen dit nou weer, maar hierdie keer vanuit ‘n ander invalshoek. En elke keer het hulle hul “wetenskaplike bewyse” ter hand om ter stawing.

Dit is een van die belangrikste redes hoekom psigometriese toetse se bevindings beperk moet bly by mense wat weet wat hulle doen. ‘n IK-toets se resultaat is nie die alfa en omega van klassifisering nie. In die meeste gevalle is IK slegs ‘n newe-effek van ander diagnostiese ondersoeke en is eintlik slegs goed verstaanbaar met inbegrip van iemand se algehele sielkundige funksionering. Dikwels hang IK-meting af van iemand se emosionele toestand of denkstyl waarmee daardie persoon in die lewe staan. Die kriteria wat gemeet word is ook dikwels kultuurspesifiek. Byvoorbeeld sien ons dat die bevolkingsgroep in Suider-Afrika met die laagste IK is die Boesmans, wat ’n gemiddelde het van 54. Egter, sodra ’n gewone onkundige toeris soos ek in die Kalahari sou verdwaal, sou ek liewer die hulp van ’n Boesmanspoorsnyer vra as ’n Einstein met sy 170 IK.

Hierdie bogenoemde stellings bewys dat dit nie net in ‘n verre verlede is dat mense so slordig en onkundig omgaan met wetenskaplike feite nie, en ook nie net in Suid-Afrika met sy grimmige en armoedige linkse tradisie nie. Nog so ’n interessante linkse figuur vind ons by een van die belangrikste grondleggers van die Europese eenwording, ’n sekere Frans-Duitse kommunis genaamd Daniel Cohn-Bendit. Hierdie vent probeer sy bes om op allerlei maniere die Europese Unie nog hegter saam te bind, soos byvoorbeeld die stigting van die Spinelli Groep, ’n denktenk vir groter eenwording wat hy na ’n kommunis vernoem het. Cohn-Bendit is ook bekend dat hy almal wat uniewording teenstaan as “geestelik siek” beskou, en klink hiermee verdag veel soos Croucamp met sy lae IK uitlating. Presies watter geestelike siekte hy hiermee bedoel, is nie bekend nie. Ek neem egter aan dat dit nie pedofilie is nie, want dis immers sy voorliefde om te sien hoe 5-jarige dogtertjies hulself voor hom uittrek, soos hy self toegegee het.

Kennelik was sy gedagtes by klein kinders toe die geskiedenisles oor Karel die Grote gegee was. Keiser Karel was die eerste persoon wat Europa wou integreer, maar na sy dood het dit tog maar weer uitmekaar geval soos wat sy seuns moeite gehad het om die verskillende gebiede te reguleer. In elk geval is Cohn-Bendit se nommer een vyand die Europeër wat glo in die behoud van sy eie nasie, vandaar die ywer om regse stemme soos Geert Wilders, Filip Dewinter of die British National Party se monde te snoer.

’n Ander gunsteling stokperdjie by hierdie groep linkses is om die rug toe te keer op alle vorme van geloofsleer, waarskynlik omdat ‘n grondige kennis van geloof ‘n gesonde gemeenskapsgevoel en historiese bewussyn ontwikkel, wat bestaan uit liefde en opoffering terwyl die enigste wat links ons te biede het is haat en afguns. Blykbaar het wetenskaplike bevindings ook sogenaamd aangetoon dat ateïste ’n hoër IK het as gelowiges. Militante ateïste soos Richard Dawkins beweer mos dat die wêreld ’n beter plek sou word as geloof verbied was. Egter, die grootste ateïstiese beweging wat die mensdom nog gehad het – kommunisme – het meer as ’n honderd miljoen lewens gekos verlede eeu. Dit is die hoogste dodesyfer in so ’n kort tyd ooit, en al wat kommunisme eintlik gedoen het is om terug te keer na afgodery. Hoekom anders is Lenin se lyk in ’n masoleum bewaar en die stigter van Noord-Korea, Kim Il-Sung tot die status van ’n god opgehemel? Dit is wat gebeur sodra ‘n mens geloof afskaf in ‘n samelewing: Mense haal hul goue kalwe uit die kas en begin enige tydelike held, soos ‘n Mandela, te aanbid.

Om nog meer skade op te noem wat wetenskaplike ateïsme aangerig het kan ons kyk na die Switsers-Amerikaanse pedagoog Paolo Lionni se opstel The Leipzig Connection, waarin verhaal word hoe die ambisies van ateïstiese en sosialistiese sielkundiges die Westerse skoolkurrikula totaal vernietig het. Die bekende filosoof/sielkundige in Leipzig, Wilhelm Wundt, was ’n vroeë grondlegger van behaviorisme gewees – daardie skool van sielkunde wat gestel het dat die mens geen hoër gewaarwording het nie en bloot reageer op beloning en straf. Sy invloed het gestrek na John Dewey, BF Skinner, G. Stanley Hall, JB Cattell en ander topfigure in die sielkunde. Wundt het ook nie geglo dat daar iets soos ’n spirituele aspek bestaan nie, en het sy hele loopbaan opgeoffer om te bewys dat die mens slegs ’n stimulus – responsmasjien is. Een van Wundt se studente, die vermaarde opvoeder John Dewey het geglo dat mense nie beter as diere is nie, en dat die rol van die onderwyser voortaan tweërlei moet wees, ten eerste om kinders te help sosialiseer in hul groep in plaas van hulle help om hul geestelike vaardighede te ontwikkel, en ten tweede om deur middel van beloning en straf te help om ervarings by hulle te kweek, wat ’n sluwe manier is om hul innerlike gewaarwording te rem.

Weereens sien ons hoe die vroegmoderne opvoeders einlik een doel nagestreef het, en dit is om kinders op te voed nie om hulself te kan verryk nie, maar om hulle slawe van die tydsgees te maak. ’n Ander bekende ateïstiese opvoeder, Benjamin Bloom het geglo dat die hoogste vorm van intellek is wanneer die individu nie meer glo in die beginsels van reg en verkeerd nie! Ons kan duidelik die gevare hiervan insien om kinders sonder kernwaardes op te voed. Die resultaat is eerder Golding se Ryk van die Vlieë as Rousseau se Edel Barbaar.

Dalk is dit wat Croucamp eintlik bedoel met sy lae IK konserwatiewes. Hulle dink te veel in terme van “reg” en “verkeerd” in Suid-Afrika en daarom nie vatbaar genoeg vir rewolusionêre aksies nie.

Dit help verklaar waarom die konserwatiewe gelowiges teen die ewolusieleer gekant is. Dit is nie soseer vanweë die suiwer biologiese teorie nie, maar die potensiale misbruik wat mense gaan maak deur te stel dat die mens nie beter as ’n dier is nie. Anders gestel: Hoe meer mense in biologiese ewolusie glo, hoe meer gaan dit ten koste van geestelike ewolusie. Wanneer biologiese ewolusie te veel opgehemel word gaan mense die krag van die gees misken. Kru wetenskaplike afbakenings gaan ingevoer word om mense te kategoriseer sonder om rekening te hou met hul persoonlike waardes en strewes. Iewers het ek gelees dat die koms van Christus ’n nuwe fase in die mens se geestelike ewolusie ingelui het. Die vroeë Romeinse Christene was gekenmerk deur hul introspektiewe houding, in dié sin dat hulle hul energie geput het uit die besef dat elke mens ’n ganse heelal van belewenisse en rydomme in sy hart en siel het. Die beginsel van Christelike naasteliefde onderskraag hierdie besef. Blykbaar is dit ook die geheim agter Da Vinci se Mona Lisa-glimlag. Haar gelaatsuitdrukking verraai iemand wat swygsaam toekyk terwyl sy in kontak is met haar binneste heelal.

Na Da Vinci sou dit nog twee honderd jaar duur totdat ’n redelik onbekende mistieke wetenskaplike, Emanuel Swedenborg sy innerlike belewenisse in ’n hele aantal volumes beskryf het. Ofskoon min mense van hom gehoor het, was hy een van die mees invloedryke denkers van die moderne tyd, en sy werke het mense so uiteenlopend soos Carl Jung tot Emerson, Abraham Lincoln tot Roosevelt beïnvloed, weereens met die nadruk op die mens se geestelike groei. In sy skrywes benadruk hy hoe ’n ingesteldheid van opoffering ’n mens nader tot sy skepper bring terwyl ’n egoistiese ingesteldheid mense juis in hul persoonlike hel laat beland. Saam met Goethe, daardie ander Lutherse denker, word Swedenborg beskou as een van die intelligentste mense wat nog geleef het, en albei was diep gelowig.

Die wetenskapsrewolusie met sy faux pedagoë het jammer genoeg hierdie stemme uit die verlede stilgemaak, en hul dissipels verkondig nog steeds aan almal hul “verligtingsideale” vanuit hul akademiese leerstoele, wat eintlik alles behalwe verligtend is. Iemand soos Swedenborg sou na alle waarskynlikheid as ’n skisofreen afgemaak word en mense wat geloofsleerstellings ter harte neem as te onintelligent om wetenskap te verstaan.

Gelukkig hoef ’n mens deesdae nie meer duisende rande te betaal vir ’n universitêre graad in die geesteswetenskappe nie, wat deesdae al hoe meer uit radikale propaganda bestaan. Die suiwerste kennis wat ons werklik nodig het kan gratis van internet afgelaai word. En daar lê die sleutel van indiwidue en volkere se vryheid.

Eers dan kan ons in navolging van NP van Wyk Louw weer diegene wees wat die mensdom uit die donker nag van die siel sal lei en ’n nuwe wending gee aan die beginsel van voortbestaan in geregtigheid.

Afrikaans kort ‘n nuwe mediamodel

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Moontlik was daar ‘n tyd in die negentiende eeu toe mense koerante gelees het bloot om ingelig te word. As deel van jou koerant het jy sommer op die koop toe die jongste aflewering van ‘n vervolgverhaal deur Charles Dickens of Honoré de Balzac, twee van die gewildste skrywers in die negentiende eeu, ontvang.

Daardie tye is egter vir goed verby. Toenemend in die twintigste eeu, maar veral nou in die een-en-twintigste, het media byna ‘n vorm van “oorlog met ander middele” geword. Joernalistieke objektiwiteit en selfs integriteit het plek gemaak vir belange wat deur media gedien word. Individuele joernaliste en meningsvormers is “penvegters” wat elke dag teen ‘n opponent in die kryt tree. Trouens, laasgenaamde is die titel van ‘n biografie deur Jaap Steyn oor Piet Cillié, een van die bekende historiese joernaliste van Die Burger.

Twee onlangse onderhoude wat hier op die praagwebblad gevoer is, is verhelderend sover dit die hedendaagse rol van media betref. Die eerste is dié met Margarita Simonjan, die uitvoerende redaktrise van die Russiese TV-netwerk, Russia Today. Die tweede gesprek, met dr. Christo Landman, verskyn vandag.

In haar onderhoud vergelyk Simonjan die rol van haar internasionale nuusnetwerk met dié van die Russiese departement van verdediging en sê: “…as Rusland gaan oorlog maak… dan sal ons by die geveg betrokke raak, ja. Dit is op die land se regte, gewapende konflikte van toepassing. Onthou u die oorlog in Augustus 2008? Op daardie tydstip het die meeste Westerse mediahuise gereageer asof hulle Georgië se departement van verdediging was.”

Aansluitend hierby verduidelik dr. Christo Landman: “As jy onder die aandag kom, dan moet jy aanvaar dat daar strategieë in werking gestel sal word om jou te neutraliseer. Sodra jy ‘n faktor word, is jy ‘n teiken.” Met ander woorde, Individue en groepe wat vir Afrikaans of die Afrikanersaak standpunt inneem, sal geteiken word.

In die Engelse rubriek wat ek gister geskryf het, sê ek in die eerste sin: “South Africa’s multiracial and multicultural society is exploding into a never-ending Kulturkampf or American-style culture war.” Hierdie kultuuroorlog gaan oor idees, maar ook oor ons reg op voortbestaan, ons reg om ons privaateiendom te behou of om ons kinders na Afrikaanse skole te mag stuur. Dit is alles “regte” wat in die brandpunt van hierdie stryd staan. Aan die oorkant is daar twee radikale standpunte: een beskou ons as “nie deel van die Afrika-kontinent nie” en daarom behoort al ons bates gewoon genasionaliseer te word en ons uit die land verdryf te word. Die ander “laat ons toe” om aan te bly, maar op voorwaarde dat ons geheel en al in die meerderheidsamelewing integreer en op die duur geassimileer word.

In hierdie oorlog is geen metode taboe nie: ‘n persoon kan geëtiketteer word, vir ‘n idioot uitgeskel word, sy privaatlewe kan oopgevlek word en soos ons in die onlangse Amerikaanse geval van Paula Deen gesien het, as jy dertig jaar vantevore die K-woord (die N-woord in die VSA) gebruik het, kan jou reputasie vandag daardeur geruïneer word.

Dit is ook ‘n reële oorlog want dit gaan om klimaatskepping, propaganda, om haat en vyandigheid teen die geteikende groep op te wek. Geweld geskied agterna byna outomaties. Ek verstout my om te sê dat plaasmoorde in dié land nie sou plaasgevind het indien die Afrikanervyandige media nie oor baie jare soveel nyd en gif teen boere gesaai het nie. Die internasionale propagandastryd wat tans om Sirië gevoer word, is ‘n ander insiggewende voorbeeld. Of Amerika, Frankryk en Brittanje daardie land gaan aanval, gaan uitsluitlik bepaal word deur die soort klimaat wat hulle in die media kan skep. Daar geskied manipulasie van feite, oor en weer beskuldigings van chemiese wapengebruik, oorlogsmisdade en dergelike meer.

Daar is feitlik geen “redaksionele onafhanklikheid” nie, want elke orgaan, elke koerant, TV-kanaal of radiostasie het reeds kant gekies, sowel plaaslik as internasionaal en dis maklik om sy partydigheid uit sy beriggewing en kommentaar af te lei.

Om maar een bekende voorbeeld te noem: Die Naspersgroep volg openlik die Britse en Amerikaanse regerings se standpunte in sy internasionale beriggewing en daarom steun Naspers blindelings ‘n aanval op Sirië. In hul plaaslike nuusdekking word alles weer so geplooi om die DA en die groot sakeondernemings, waaronder die mynhuise, te pas. Afrikanerskap is vir Naspers ‘n onding en word telkens met “rassisme” en ander ongure begrippe verbind.

‘n TV-kanaal soos Russia Today word deur die Russiese regering befonds. Hier sit Afrikaners met ‘n probleem, want geen regering ter wêreld gaan vir ons media betaal nie. Plaaslike adverteerders mag ‘n bydrae lewer, maar te eniger tyd kan adverteerders deur veiligheidsdienste of vyandelike media geteiken word en kan sodanige fondse summier afgesny word. Suid-Afrikaanse korporatiewe advereerders is ook geheel en al verbind tot die multikulturele samelewing, regstellende aksie, swart ekonomiese bemagtiging en alles wat daarmee saamgaan, dus gaan hulle ook maar langtand wees om in media te adverteer wat krities teenoor dié beleidsrigtings staan. Boonop verkies Suid-Afrikaanse reklame-agentskappe steeds om op papier of in uitsaaimedia soos radio of TV te adverteer, pleks van op die internet. Volgens beskikbare statistiek, word slegs 2% van alle reklame in ons land aan digitale media bestee.

Hoewel digitale media soos webblaaie, ens., dus aan die agterspeen suig sover dit advertensie-inkomste betref, is gedrukte koerante besig om te kwyn en word hulle deur aanlynmedia vervang. Dit skep ‘n geweldige finansiële krisis vir die mediahuise, want niemand maak werklik geld uit die internet nie, behalwe enkele reuse- internasionale groepe soos Google of Facebook wat oor honderde miljoene gebruikers beskik.

In Afrikaans is die toestand des te meer akuut, vanweë die klein mark wat deur Afrikaanse media bedien word. Hoewel Afrikaanse media redelik sterk staan teen Engelse media in Suid-Afrika, kan ons glad nie met die groter tale, veral natuurlik Engels, internasionaal meeding nie. ‘n Webwerf soos die Britse mailonline beskik byvoorbeeld oor 70 miljoen gebruikers wat aan hom ‘n aardige advertensie-inkomste besorg.

Om verskeie redes is Afrikaanse media nie volhoubaar nie. Naspers het ‘n sogenaamde “betaalmuur” vir sy dagblaaie se aanlynweergawes ingestel. Behalwe vir die Wall Street Journal en ‘n paar ander internasionale voorbeelde, wil lesers eenvoudig nie vir aanlyninhoud betaal nie. Die internet is veronderstel om gratis te wees.

Dit is egter waar dat aanlynmedia tans nog op die gedrukte media parasiteer. Vanweë die groter advertensie-inkomste van gedrukte media, kan hulle bekostig om meer joernaliste in diens te hê, ondersoekende joernalistiek te doen en bepaalde groot stories oop te vlek. Aanlynmedia maak meesal gebruik van die groot nuusdienste wat die stories van gedrukte koerante herverpak en teen ‘n breukdeel van die oorspronklike koste te koop aanbied. Andersins het sulke nuusdienste hul eie joernaliste in diens wat berigte skryf wat weer aan die gedrukte koerante en aanlynmedia verkoop word.

Maar wat gebeur wanneer gedrukte koerante heeltemal tot niet gaan en al daardie joernaliste wat danksy papier steeds ‘n salaris verdien, eensklaps sonder werk gaan sit? Ek vermoed dat ons in Afrikaans slegs vyf jaar van so ‘n situasie verwyder is, gouer indien die huidige vervreemding tussen die Nasperskoerante en Afrikaanse lesers wyer uitkring. Danksy sy oorsese belange, onder meer in Hong Kong, kan Naspers al sy Afrikaanse media sluit sonder dat dit sy winsgewendheid noemenswaardig sal beïnvloed.

Wat ons by praag probeer regkry, is om die gratis model wat reeds op die internet gevestig is, só aan te wend dat dit op die duur volhoubaar kan raak. Niks is egter ooit heeltemal gratis nie en in die reël moet vyf persent van gebruikers bereid wees om vir ‘n diens te betaal vir so ‘n diens om te kan voortbestaan.

Die netwerk wat praag gevestig het, met sowel ‘n Afrikaanse as ‘n Engelse webwerf, asook ‘n sterk teenwoordigheid op sosiale media soos Facebook en Twitter, beskik oor die potensiaal om daardie “departement van mediaverdediging” te word wat Afrikaners so broodnodig het. Veral vanaf ons Engelse webblad loods ons kritiese kommentaar en berigte wat hard slaan en konsternasie onder ons vyande veroorsaak, omdat Afrikaners nou vir die eerste keer in ‘n lang tyd hulle teen propaganda-aanvalle verdedig.

Beide webwerwe verteenwoordig ‘n formidabele navorsingsbron waar die aantal moorde, verkragtings en ander geweld in ons land daagliks weerspieël word. Dit maak dit vir navorsers, aktiviste en kommentators moontlik om sulke inligting altyd byderhand te hê.

Die internet beskik beslis oor die potensiaal om ons te bevry, want ons kan ook ekonomiese netwerke, handel, beleggings, betalings en wat nog van hier af bedryf. Daar moet egter ‘n nodale punt wees waar al hierdie dinge ontmoet.

Dat hierdie webblad moet aanhou bestaan en moet groei, is van wesentlike belang. Word deel van die vyf persent deur op die onderstaande banier te klik!

Die kastraatmentaliteit kry momentum

deur Leon Lemmer

Die Vryheidsfront Plus het pas by monde van sy leier, Pieter Mulder, te kenne gegee dat hierdie party sy missie verbreed met die oog op diversiteit en samewerking. Die VF Plus gaan hom vorentoe nie net aan die bevordering van die belange van blankes toewy nie, maar aan dié van alle minderheidsgroepe (Praag 3 deser). Die “Plus” kan dus dui op die groter getal groepe wat gedien gaan word. In die praktyk kan dit egter ‘n “Minus” word as die getal stemme wat die VF kry in ‘n verkiesing daal.

Kort voor Mulder se aankondiging het die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns by monde van sy voorsitter, Wannie Carstens, aangekondig dat hierdie liggaam onder druk verkeer om aan te pas, dus om te transformeer. Daar gaan op die ANC se demografiewa geklim word. Voortaan gaan hierdie liggaam daarna streef om die demografie van die hele Afrikaanse gemeenskap te weerspieël (Praag 20 Augustus).

As die eerste voorsitter die Afrikaanse Taalraad (ATR) is Carstens daarvoor bekend dat hy die ATR eerder as ‘n versoenings- en meertaligheidsraad as ‘n egte Afrikaanse taalraad gevestig het (Praag 17 Maart). Die huidige voorsitter, Michael le Cordeur, bewandel dieselfde pad (Praag 18 Augustus). Wat die ATR graag wil wees, blyk uit sy “Akte van Oprigting” wat tans vir kommentaar gesirkuleer word. Opmerkings moet die ATR teen 20 deser bereik.

Die opsteller(s) van die akte onderskei nie tussen die doel, dus wat die ATR wil bereik, en die funksie(s), dus hoe gepoog gaan word om die doel te bereik, oftewel watter handeling(e) nodig is, nie. Die (hoof)doel moet tog sekerlik wees om ‘n heilsame, respektabele Afrikaans tot in die verre toekoms te verseker. Die “hoofbesigheid”, bedoelende die hooffunksie, van die ATR word egter soos volg geformuleer:

“Om deur die Afrikaanstalige gemeenskap ‘n taalpolitieke situasie in ‘n veeltalige Suid-Afrika te skep waarin Afrikaans as inheemse taal, benewens ander inheemse tale, doelbewus gehandhaaf en bevorder word as hoëfunksietaal en taal van bemagtiging in die breë gemeenskap.”

Hierin kom baie van die dinge waarmee die ATR hom by voorkeur besig hou, te voorskyn: politiek, bemagtiging veeltaligheid, ander inheemse tale, die breë en Afrikaanstalige gemeenskap. Nêrens is daar toespitsing op twee kernelemente, naamlik Standaardafrikaans en Afrikaners, nie. Die teenoorgestelde is eerder waar; maw daar word doelbewus weggestuur van hierdie twee kernelemente. Die res van die akte bevestig hierdie waarneming.

Onder “aanvullende hoofdoelstellings” staan daar: [4]: “Om die beskikbare kundigheid aan te wend om sosio-ekonomiese ontwikkeling en welvaartskepping vir die breë Afrikaanse gemeenskap te bewerkstellig.” Behoort so iets ‘n funksie van ‘n taalraad te wees? Gaan daar sosio-ekonome en deskundige welvaartskeppers in die ATR se direksie en/of personeel dien? [12]: “Om Afrikaans onder anderstaliges te bevorder” is in orde, maar [13] “Om vaardigheid in ander tale onder Afrikaanssprekendes te bevorder” behoort klaarblyklik nie ‘n funksie van ‘n Afrikaanse taalraad te wees nie.

Die “waardes” waaraan die ATR hom skuldig maak, is nogal interessant. Artikel 3 begin met politiek-gemotiveerde verwysings na “bemagtiging” en “inklusiwiteit”. Dan 3[3]: “Die Taalraad erken die feit dat Afrikaans die eiendom is van almal wat dit praat.” Afrikaans as ‘n erkende, ontwikkelde en gestandaardiseerde taal is uiteraard veral aan Afrikaners te danke. ‘n Mens kan redeneer dat elemente in die nuwe Suid-Afrika aanspraak op al die positiewe dinge maak wat met inspanning deur Afrikaners tot stand gebring is. Maar hierdie storie van eiendomsreg is wesenlik ‘n politieke foefie wat liefs heeltemal weggelaat moet word.

Vervolgens blyk uit 3[5] dat die ATR nie net van die grondwet hou (soos toe reeds twee keer in hierdie akte genoem) nie, maar spesifiek van die waardes daarin, soos “die bestryding van diskriminasie en van sosio-ekonomiese ongelykheid, ‘n strewe na gelykwaardigheid van individue en die uitbou van demokrasie.” Hoort sulke items in die akte van ‘n raad wat veronderstel is om die heil van ‘n bepaalde taal te bevorder? Op grond waarvan sou ‘n egte taalraad hom voorskriftelik ten gunste van bv ‘n spesifieke staatsvorm soos demokrasie uitspreek? Onder ander staatsvorme kan ‘n taal sekerlik ook gedy. Onder ‘n meer elitistiese staatsvorm hét Afrikaans inderdaad voortreflik geblom.

3[6]: “Om verdeeldheid te heel, word versoening tussen gemeenskappe wat Afrikaans gebruik, en ook tussen Afrikaanstaliges en ander taalgemeenskappe as ‘n belangrike prioriteit geag.” Dit is ‘n suiwer politiek-gemotiveerde strewe. Carstens se jare as voorsitter van die ATR is deur die entoesiastiese nastrewing hiervan gekenmerk.

Hierna volg items wat na “bemagtiging” en “eenheid” verwys en dan hierdie een: 3[9]: “Die diversiteit van die Afrikaanssprekende taalgemeenskap en meertaligheid in Suid-Afrika word as ‘n bate beskou.” Dat hulle inderdaad bates is, kan uit die oogpunt van Afrikaans bevraagteken word en dit spreek in elk geval die “eenheid” in die vorige item teë.

In die akte word nêrens omskryf wat as Afrikaans beskou word nie. Dit is noodsaaklik dat ‘n liggaam soos die ATR duidelikheid kry oor wat ingesluit en wat uitgesluit word in hierdie kernonderwerp waarmee hy veronderstel is om hom besig te hou. Die kern van Afrikaans moet sekerlik Standaardafrikaans wees as die ATR enigsins hoop om suksesvol te wees.

Maar dit is juis so ‘n spesifieke fokus wat die ATR soos die pes vermy en sover moontlik aan bande lê: 3[10]: “Die variante in taalgebruik wanneer Afrikaanstaliges kommunikeer, word as deel van die rykdom van Afrikaans beskou.” Die talle onnodige Engelse woorde in die mengeltaal Kaaps is volgens die huidige voorsitter van die ATR, Michael le Cordeur, deel van hierdie gewaande rykdom; ‘n soort rykdom wat toenemend die ondergang van Afrikaans as ‘n respektabele taal kan veroorsaak. Die ATR se oordrewe sug na inklusiwiteit is kennelik ‘n onding.

In 3[13] word “die belangrike rol van Afrikaans as tweede en derde taal” erken, maar nêrens word na Afrikaans as eerste en moedertaal verwys en diegene veroordeel wat sodanige status afskaal of heeltemal ontken nie, bv mense wat Afrikaans gebore en grootgeword het, maar dan voorgee dat hulle eintlik Engels is.

Kortom. die ATR se “Akte van Oprigting” is te min op taal en glad te veel op politieke kwaksalwery, by name ANC-gedienstigheid, toegespits. Die ATR is ‘n baie mank Moses wat nog nie die pad na die beloofde land van ‘n heilsame en respektabele Afrikaans gevind het nie. (Hier eindig my kommentaar op hierdie dokument.)

Wat die VF Plus, SA Akademie en ATR gemeen het, is dat hulle wil transformeer. Dit beteken dat die huidige oorheersende politieke klimaat as model vir verandering dien. Op sy beurt beteken dit dat eerder kwantitatiewe as kwalitatiewe oorwegings in ag geneem word. Die missie van elk van hierdie ondernemings word verbreed sodat meer mense betrek kan word. Die fokus vervaag gevolglik. By implikasie word die wesenlike aard van elkeen verander en die gesonde resultate wat behaal kan word, word verwater.

Wat hier besig is om te gebeur, is ‘n weerspieëling van die politieke oorgang van die jare negentig: magsdeling word belowe maar magsoorgawe word geërf; dus ‘n kleiner groep word deur ‘n groter groep verswelg. In hierdie proses is daar een etniese groep wat deur eie posisionering deurgaans mag inboet en aan die kortste ent trek, naamlik die wittes. Die spronge wat uitgevoer word, is simptomaties van wat werklik skort: die grondslag waarop die nuwe Suid-Afrika funksioneer, is foutief. Dit is hierdie waarheid wat erken moet word.

In die politiek verkondig Satan: “Hoe meer siele, hoe meer vreugde. Hoe meer mense die land instroom om hulle regmatige regte te geniet, hoe beter. Ingevolge die ANC se vryheidsmanifes behoort die land immers aan almal wat sowel wettig as onwettig hier woon. Laat ons ons grootse bate van verskeidenheid tot in die oneindige soos ‘n moerse kermis vier. Glo gerus die bevrydingsteoloë wat verkondig dat God by voorkeur vir die armes lief is. Vergeet die storie dat die armes altyd met ons sal wees. Al was daar altyd en oral armes, moet ons aanhou om die dwaalleer te verkondig dat armoede apartheid, dus die inhalige wittes, se skuld is.”

Wat deesdae vir algemene aanvaarding aangebied word, is dat almal gelyk en selfs eenders is. Sodra hierdie aksioma aanvaar word, lê die weg oop vir die gevolgtrekking dat nie-prestasie, bv armoede, nie mense se eie skuld is nie, maar die skuld van diegene wat wél sukses behaal het. As dít die geval is, volg dit dat eerder nie-wittes as wittes in beheer van die land en liggame soos die VF Plus, SA Akademie en ATR moet wees. Dus hoe meer mag die wittes ontneem word, hoe beter.

Dit is wat ek die kastraatmentaliteit noem (Praag 1 deser), naamlik die doelbewuste afskaling van die mag van wittes en spesifiek van Afrikaners en ook Afrikaans. Dit verwys na die pogings, meesal uit eie geledere, om wittes en veral Afrikaners se vermoëns in al hoe groter mate aan bande te lê; om hierdie etniese groep verder te ontman vanweë die foutiewe aanname dat toe wittes en veral Afrikaners oor die mag beskik het, hulle meer droog as die swartes en die ANC-regering gemaak het.

Satan sê: “Kom ons probeer magsdeling. Kom ons vat een van jou knaters weg. Jy het mos nog een.” Daarna blyk dit dat daar algehele, mandaatlose magsoorgawe was. Dan sê Satan: “‘n Mens moenie dinge half doen nie. Jy moet bereid wees om die hele pad te stap; algeheel te transformeer. Ons het dus albei jou knaters weggevat; jou polities magteloos gemaak. Kyk na die groter prentjie: die meeste mense het nie knaters nie. Daar is lewe na kastrasie. Jy het nie testosteroon in jou bloed nodig nie. Jou beenstruktuur moenie sterk wees sodat jy jou kan verset nie. Jy moet veral nie ruggraat hê nie. Al wat nodig is, is dat jy saam met die stroom moet dryf. Jy moenie swem nie; veral nie stroomop nie. Moenie kyk na wat daar op die wal op daardie bordjie met die pyltjie staan nie: ‘Moer toe’. Die beste stuurman staan aan wal. Alle strome, al het hulle die helderste, soetste, varsste, beste water, eindig in die soutwater van die see. Vertrou die meerderheid. Laat die kamerade jou na die diepsee neem. Moenie probeer om jou identiteit, jou beskaafde waardes, in ‘n veilige hawe te verskans nie. Laat die tirannie van die meerderheid toe om jou na die oop see te neem sodat jy daar kan vergaan.”

Dit is in die openbare en dus landsbelang dat die blankes en veral die Afrikaners nie verder polities ontman word nie. In ‘n land waar daar met kwantiteit geboer word, is ‘n kragtige kwalitatiewe teenoffensief noodsaaklik. Die VF behoort dus die heil van ‘n spesifieke minderheidsgroep, naamlik die blankes, te bevorder. Die SA Akademie moet voortgaan om eerder Afrikaners as ander etniese groepe te ondersteun, want hierdie wittes het bystand nou meer as ooit nodig. Die ATR moet die moed opdiep om Standaardafrikaans uit te sonder as die Afrikaans waaraan hy voorkeur gee en dit onomwonde stel dat taalsuiwerheid vir hom erns en ‘n mengeltaal soos Kaaps, veral in soverre dit Engelse woorde ongebreideld en onnodiglik toelaat, vir hom verwerplik is.

Vanjaar is Nathan Trantraal se Chokers en Survivors en Marlize Hobbs se Score my ‘n Gwai by Naspers-uitgewerye gepubliseer. Trantraal het laasgenoemde boek pas geresenseer (as ‘n mens dit só durf noem) en ook ‘n onderhoud met Hobbs gevoer (LitNet 4 deser). Trantraal skryf van “‘n sad state of affairs,” “uit ‘n state van connectedness uit slip into daai loneliness,” “jy seem nie vir my baie rebellious nie,” en “jy het ‘n way daarvan om moments te distill.” Trantraal noem Hobbs se boek “‘n mengsel van Afrikaans, Engels en Tswana.” Hobbs praat van “somehow moet jy cope, somehow moet jy oorleef” en “jafok, happiness is nie iets waarmee die mensdom goed deal nie.”

Wat ons hier het, is nie respektabele taal nie. Dit is om van te ween. Dit is die soort “Afrikaans” waaroor die ATR by monde van Le Cordeur meer entoesiasties as Standaardafrikaans is. As die ATR toegelaat word om op hierdie trant voort te gaan, sou die klippe begin uitroep dat die ATR kortgevat moet word omdat hy die ondergang van heilsame, respektabele Afrikaans bevorder.

Stand van die Praagse lente/kultuuroorlog

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Met die boikot teen Naspers in volle swang, soek die magtige mediagroep nou raad by die Engelse, want hulle weet nie meer hoe om ons te hanteer nie. Die pas aangestelde redakteur van Beeld, Adriaan Basson, voorheen van City Press, is slegs in naam Afrikaans. Anders deel hy al die vooroordele van ultralinkse Engelssprekendes jeens Afrikaners.

Ek korrespondeer steeds met die dekaan van die letterefakulteit by UJ om uit te vind waar Piet Croucamp aan sy opvatting kom dat konserwatiewe Afrikaners “inherent dom” of “van laer intelligensie” is. Ook wil ek weet wat die universiteit se standpunt rondom spraakvryheid en akademiese vryheid is, gegewe Croucamp se heksejagte teen dosente by ander universiteite wat uitsprake oor babaverkragtings in SA maak.

So pas het ek aan die SA korrespondente van die New York Times en die Londense Guardian getwiet dat SA se naam verander moet word na “The Sadists’ Apocalypse”, gegewe babaverkragtings, foltering van bejaardes en rituele moorde.

Om ‘n intellektuele basis vir hierdie stryd te verskaf, voel ek daar moet twee kort eboeke geproduseer word wat ons gratis op die internet kan versprei:

1. Naspers en die marxisme

Hierin moet aangetoon word hoe Naspers die vernaamste propagandamedium vir die idees van Goldberg, Wolpe, Slovo, Bram Fischer, ens. geword het. Naspers se siening van sowel die SA geskiedenis as die Afrikaner is ‘n marxistiese siening. Dit moet aan ‘n meedoënlose kritiek onderwerp word. Soos ‘n sekere vroulike dosent van Tukkies dit onlangs op die praag-webwerf gestel het: “daar moet maalvleis van gemaak word”.

2. The Sadists’ Apocalypse – understanding violence in post-1994 South Africa

Hierin moet ‘n teorie geformuleer word wat die verskynsels van babaverkragtings, plaasmoorde, marteling van bejaardes, wydverspreide seksuele geweld en die algemene psigopatologie van die Suid-Afrikaanse samelewing verklaar en aantoon waarom demokrasie onder sulke toestande onmoontlik is.

Ek het ‘n ou hoërskoolgeskiedenisboek van my pa hier en op skool moes hulle leer, nie van die ANC soos nou nie, maar van die Groot Trek en Europese geskiedenis, waaronder die Franse omwenteling. Geen revolusie is moontlik sonder ‘n intellektuele omwenteling waardeur die vyand se konstellasie bankrot idees omvergewerp en met ‘n nuwe insig en waardestelsel vervang word nie.

Hier en daar sal ons ‘n paar uur se slaap inkry, maar daar moet dag en nag gewerk word om dit te laat gebeur…

Die oomblik is nóú! Carpe diem!

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

‘n Afrikanerkalkoen se eiertjie oor die demockracy

deur Manfred Delport

[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Volg Manfred op Facebook.

Ek het dit geniet om prof Danie Goosen se rubriek oor die demokrasie te lees. Alhoewel ek seker is Dan sal hom ook beantwoord, sal ek ook my eiertjie lê, al is ek ‘n selferkende leek in die politieke wetenskap.

Eerstens sou ek reageer deur te sê dat Afrikaners en Boere na my mening diep in ons harte demokrate is, selfs diegene wat miskien as vêrregs afgemaak kan word. Die Geloftevolkbeweging het immers onlangs die VVK in die lewe geroep, wat ‘n verkiesing gehou het. Goed; linkse gillers sal weliswaar probeer sê die VVK se verkiesing het misluk, maar hoe suksesvol daardie verkiesing was in numeriese terme, is nie eintlik vir hierdie gesprek ter sake nie. Die VVK se verkiesing is immers privaat befonds, anders as die luukse wat die OVK het om belastinggeld te kan gebruik. Die punt is wel dat selfs bewegings soos die Geloftevolk insien dat die gewone man op straat se stem gehoor moet word, al word hulle deur die libverkramptes as ekstremiste geëtiketteer.

Die geneuk kom egter in by hierdie deel van prof Goosen se rubriek: “Ingevolge Aristoteles se omskrywing dui laasgenoemde op daardie politieke orde waar die eie gemeenskap aan gemeenskaplike sake deelneem met die oog op die verwesenliking van hulle gemeenskaplike goed (bonum commune).”

Dáár het ons die Guptatopiese demockracy se doodsteek, in daardie een woordjie: Gemeenskap. Daar is geen Guptatopiese gemeenskap nie. Buiten vir selfone, geldgierigheid en ‘n voorliefde vir bier, het die inwoners van Suid-Afrika bitter, bitter min in gemeen. Daar is bloot ‘n vrugteslaai en deurmekaarspul van radikaal-uiteenlopende gemeenskappe, elkeen met unieke en meestal botsende belange. Die gebrek aan enige identifiseerbare Guptatopiese gemeenskap, maak dat die een-man-een-stem demockracy hopeloos en fundamenteel wanfunksioneel en gedoem is tot mislukking.

‘n Vereiste vir ‘n suksesvolle, moderne demokrasie is dat daar ‘n min-of-meer eenvormige gemeenskap moet wees, wat stem vir sake van gemeenskaplike belang. Wanneer daar egter ‘n mengelmoes van gemeenskappe bestaan, met botsende belange. en met uiteenlopende beskawingspeile, en veral wanneer die demografie teen kleiner gemeenskappe opgestapel is, is deelname aan so ‘n demockracy vir die kleiner gemeenskappe eintlik sinneloos.

Vir die voordeeltrekkers uit regstellende aksie is dit byvoorbeeld belangrik dat daar ‘n Spesiale Olimpiade vir hulle in die werkplek of op universiteit geskep moet word, want anders sou hulle nooit op gelyke voet met ander kon meeding nie. Ander groepe, wit mans spesifiek, word egter regstreeks benadeel deur die voorgee wat op hulle deur hierdie Spesiale Olimpiade afgedwing word. Gegewe die getalle-oorwig van diegene wat ‘n onregverdige en rassistiese voordeel benodig, misluk die Guptatopiese demockracy volledig en klaaglik daarin om diegene aan die ontvangkant van die Spesiale Olimpiade se belange te dien.

Die ironie is dus dat die VVK se verkiesing, onderbefonds en kleinerig soos hy was, in een sin meer suksesvol was as wat enige van die Guptatopiese verkiesings oor die afgelope 20 jaar was. Die VVK se verkiesing se teikenmark was ‘n min-of-meer eenvormige en identifiseerbare gemeenskap, en die leiers wat daartydens verkies is, is verteenwoordigend van daardie gemeenskap. Vergelyk mens die VVK se verkose leiers met diegene waarvoor baie Afrikaners amper by verstek stem; die onheilige drie-eenheid van Helen Zille, Lindiwe Mazibuko en Patricia de Lille, word dit duidelik dat daar iewers ‘n groot skroef los is.

Hoe kan vreemdes wat niks met my gemeenskap uit te waai het nie; ‘n Engelssprekende vrou van Duits/Joodse afkoms, ‘n Afro-Sakser en ‘n voormalige PAC-lid, wat sogenaamde setlaars wou verjaag, ooit in der ewigheid my as Afrikaner se belange wil dien? Die antwoord is dat hulle self nie eens voorgee dat hulle so wil maak nie. Die einste rassistiese Spesiale Olimpiade, regstellende aksie, wat ek hierbo genoem het, is immers amptelike DA-beleid. Die DA staan ook grondroof voor, en kon nie wag om onskuldige straatname in Kaapstad te teiken bloot omdat hulle Afrikaans was nie. Die leierskap van die DA praat eerder Spaans as Afrikaans, en skree soms, soos Athol Trollip, dat Afrikaners “idiots” is.

Waarom stem Afrikaners dan vir die DA, eerder as vir ‘n party soos die VF+, wat sekerlik meer verteenwoordigend van die Afrikanergemeenskap is, kan mens dan vra? Waarom sou Afrikaners dan willens en wetens, soos kalkoene vir Kersfees, eerder stem vir ‘n party wat niks met hom te make het nie, en wat beleidsrigtings voorstaan wat teen Afrikaners se belange indruis?

Die antwoord is sekerlik dat dit weer eens ‘n bekentenis is dat die Guptatopiese demockacy eenvoudig nie werk nie. ‘n Stem vir die DA is bloot ‘n teken van wanhoop, gebou op die vae hoop dat enige iemand beter sou wees as die ANC-bewind, en dat genoegsame opposisie eendag die ANC sal ontsetel. Geen rasionele DA-stemmer glo egter in sy hart dat die DA binne die volgende 50 jaar die ANC by die stembus sal kan klop nie. Die ANC sal eerder van die linkerkant af verslaan word, deur splinterfaksies en populistiese partye, maar sulke partye gaan weer eens niks met die Afrikanergemeenskap se belange uit te waai hê nie.

Wat is die oplossing dus vir Afrikaners? Omdat Afrikaners demokrate is, was die VVK op die regte pad, en identifiseer prof Goosen dit ook in sy stuk se laaste paragraaf, al verwys hy eerder na gemeenskappe as volke en selfbeskikking. Die enigste volhoubare langtermynoplossing is ‘n regering vir Afrikaners, deur Afrikaners, oor Afrikaners, deur leiers wat ons self kon verkies. Selfbeskikking, dus. Indien dan nie in ‘n volkstaat nie, dan moontlik in die vorm van ‘n eie owerheid of, les bes, in die opbreek van die Guptatopiese gedrog in ‘n federale bestel (alhoewel die ANC-bewind totaal hierteen gekant is).

Die tweede-beste oplossing, indien selfbeskikking nie haalbaar is nie, is reeds deur honderde duisende Afrikaners aangegryp. Hulle het geëmigreer na lande waar die gemeenskappe meer lyk soos wat Afrikaners lyk. Die kloof wat gemeenskaplike belange betref tussen ‘n Kiwi en ‘n Afrikaner is veel, veel kleiner as dié tussen ‘n Afrikaner en Lindiwe Mazibuko.

Gaan stem dus maar gerus in 2014 se Guptatopiese verkiesings. Ek is egter skepties, indien nie sinies nie, of deelname aan die Guptatopiese demockracy vir my as Afrikaner iets in die sak gaan bring. Hierdie kalkoen gaan nie in 2014 vir Kersfees stem nie.

[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Volg Manfred op Facebook.

Wat bedoel Dan Roodt met sy kritiek op die demokrasie?

deur Danie Goosen

Dan Roodt het onlangs ‘n belangrike artikel oor die gebreke van die ‘demokrasie’ geskryf. Uit die algemene strekking van sy artikel is dit duidelik dat Dan enigsins skepties oor die demokratiese gedagte is. Omdat die tema so belangrik is, kan ten minste die volgende kort opmerkings daaroor gemaak word:

1. Watter doel het Dan in gedagte met sy kritiese opmerkings oor die demokrasie? Impliseer hy daarmee dat daar – volgens sy ideale beeld op die toekoms – groter vorme van nie-demokratiese gesag in Suid-Afrika moet wees? En as dit inderdaad die geval is, wie moet hierdie groter gesag uitoefen?

Genoemde vrae kan ook spesifiek met betrekking tot die Afrikaners gevra word. Wat beteken Dan se kritiek vir die Afrikaners? Beteken dit dat laasgenoemde hulleself gereed moet maak om hulself aan selfs nog groter vorme van voorskriftelike gesag moet onderwerp as wat die bestaande orde kenmerk? Uit die artikel is dit nie duidelik watter antwoorde Dan op hierdie vrae gee nie.

2. Is dit nie vir Afrikaners vandag van die allergrootste belang om juis nou – in hierdie spesifieke historiese konteks – vir die demokratiese gedagte voorspraak te maak nie? Uiteraard draai enige antwoord hierop rondom die vraag wat presies met die “demokrasie” bedoel word.

Anders as wat Dan impliseer, kan ‘n veelheid van selfs radikaal uiteenlopende betekenisse daaraan geheg word. Indien ‘n mens dit dus sonder meer afwys, word – te midde van ander betekenisse – ook die tipiese Klassieke en in die besonder Aristoteliese opvatting van die demokraties-republikeinse gedagte afgewys. Ingevolge Aristoteles se omskrywing dui laasgenoemde op daardie politieke orde waar die eie gemeenskap aan gemeenskaplike sake deelneem met die oog op die verwesenliking van hulle gemeenskaplike goed (bonum commune). As sodanig verskil die demokrasie op ‘n radikale wyse van die hedendaagse liberale demokrasieë waar die ou demokratiese gedagte van deelname ingekort is tot die trek van ‘n kruisie agter ‘n – meestal vooraf vasgestelde – lys van kandidate.

Maar is dit nie vir Afrikaners nou van die allergrootste belang om juis hierdie ou opvatting van die demokrasie te herontdek nie? Indien die demokrasie as sodanig afgeskiet word, word hierdie moontlikheid egter by voorbaat van die historiese tafel afgevee.

3. Nogmaals rondom die betekenis van die begrip ‘demokrasie.’ Dan beroep hom in sy kritiek op die demokrasie onder meer op die denke van die Duitse politieke filosoof, Carl Schmitt (188-1985).

Nou, oor Schmitt kan ‘n mens uiteraard baie dinge sê, omdat hy ‘n magdom boeiende werke gepubliseer en sekerlik een van die mees toonaangewende politieke denkers van die 20ste eeu was. (Sien die hedendaagse stortvloed van publikasies oor hom). Dan maak egter ‘n fout om Schmitt as bondgenoot teen die demokrasie op te roep. Schmitt het in talle van sy vroeë werke (maar in die besonder in sy werke oor die diktatuur, die politieke teologie en die krisis van die parlementêre demokrasie) ‘n skerp skeiding tussen die “liberale” en die “demokratiese” gehandhaaf. Schmitt neem deurgaans in hierdie werke die demokratiese juis teen die liberale in beskerming. Volgens hom is dit nie die demokrasie wat in ‘n krisis verkeer nie (soos wat Dan impliseer), maar eerder die liberale tradisie met sy klem op die regte van die individu. Eersgenoemde hou nog die moontlikheid in van gemeenskaplike besluitneming. Daarenteen is dit die liberale tradisie wat ons aan die absurditeit van ‘n kruisie elke nou en dan uitgelewer het, terwyl die werklike gesag in die liberale ordes by die burokratiese ordes en tegnokrate lê.

Nog meer (kan mens byvoeg), dit is die liberale tradisie wat nie die dinamika van gemeenskappe begryp nie, terwyl dit juis die demokratiese gedagte is wat begryp dat die politieke geskiedenis rondom die wel en wee van gemeenskappe draai. Vanuit hierdie gesigspunt beoordeel moet die demokratiese gedagte – veral as dit verwys na die deelname van en inspraak in die gemeenskaplike sake van gemeenskappe – omhels word.

4. Daarmee gee ek geensins voor dat daar aan die demokratiese gedagte ‘n soort utopiese betekenis geheg moet word nie. Ook die demokratiese is nie sonder sy probleme nie. In hierdie verband kan ‘n mens gerus kennis neem van ‘n ander groot politieke denker van die 20ste eeu, naamlik Leo Strauss.

Alhoewel die denke van Strauss (net soos Schmitt) nie sonder probleme is nie, het hy tereg aangetoon dat die politieke werklikheid deur die voortdurende spanning tussen die beginsels van “voortreflike gesag” (leierskap) en “instemming” (o.a. demokratiese deelname) gekenmerk word.

Ingevolge hierdie onderskeid kan ‘n mens aanvoer dat indien daar eensydig klem gelê word op demokratiese deelname (ten koste van die beginsel van voortreflike gesag) dit ook tot die nadeel van die demokrasie self strek. Want dan loop die demokrasie die gevaar om alles tot ‘n laagste gemene deler te reduseer. (In die verlengde hiervan kan ‘n mens ook sê dat die beginsel van voortreflike gesag ook die demokratiese nodig het, want sonder laasgenoemde loop dit die risiko om in die tirannieke te verval).

Met betrekking tot ons eie mense dink ek behoort ons klem op beide beginsels te lê, sowel die beginsel van voortreflikheid as die beginsel van demokratiese deelname. Afrikaners beskik nie tans oor geloofwaardige leiers en (veral) ‘n voortreflike elite nie. Kortom die beginsel van gesag ontbreek onder Afrikaners, eintlik op ‘n dramatiese wyse. Daarom die voortdurende neiging om die laagste gemene delers op te soek. Maar Afrikaners ly ook aan ‘n gebrek aan demokratiese deelname met die oog op die verwesenliking van die gemeenskaplike goed.

5. Ten slotte, die swart politiek word tans gekenmerk deur ‘n steeds ernstiger wordende spanning tussen “gesag” en “instemming”. Die swart elites is op elke vlak van regering besig om te verkrummel. Geen wonder dat daar soveel demokraties-populistiese opstande daarteen is nie. Hoe moet Afrikaners hierop antwoord? Moet hulle daarop antwoord deur ‘n pleidooi vir die beginsel van gesag te lewer? Of moet hulle die demokraties-populistiese impulse ondersteun?

Volgens die Straussiaanse denke moet ons telkens die “goeie oordeel” gebruik om hierop te antwoord. Maar wat beteken dit? M.i. behoort Afrikaners ‘n derde alternatief anderkant sowel die demokraties-populistiese beweginge as die bestaande gesagstrukture in te neem. Eersgenoemde is ideologies bedenklik, terwyl laasgenoemde die afgelope dekades getoon het dat dit weinig begrip het vir ‘n plurale demokratiese orde met sy ingeboude sin vir die erkenning van ‘n veelheid van kultuurgemeenskappe.

So ‘n derde alternatief is een waarin die demokratiese gemeenskapsgedagte omhels word. Afrikaners is nie vreemd daarmee nie. Inteendeel, hulle eie republikeinse erfenis was in vele opsigte reeds ‘n manifestasie daarvan.

Prof. Danie Goosen is dosent in Godsdienswetenskap aan UNISA en voorsitter van die FAK. Sy boek, Die nihilisme, is deur PRAAG uitgegee.

Kastrate in die Nuwe Suid-Afrika-koor

deur Leon Lemmer

Kastrate het tot die einde van die 19de eeu dikwels in kore en as soliste opgetree. Hulle het hulle voorpubertydse stemtoon behou en kon note sing wat nie vir vroue moontlik is nie. Danksy oefening kon kastrate groot longkrag ontwikkel en dus lank en hard sing. Omdat hulle nie testosteroon in hulle bloed gehad het nie, was hulle beenstruktuur nie sterk nie. Hulle kon en wou nie veg nie. Pleks van hulle te verset, was hulle hoogs aanpasbaar. Hierdie buigsaamheid het meer as net hulle stemme gegeld.

Die motivering vir kastrasie was dikwels om ‘n gewaande groter saak as eie belang te dien. Dit kom neer op eie verslawing, onderwerping en bestraffing. Ná kastrasie was dit steeds moontlik om met oorgawe in ‘n koor te sing en daarvoor komplimente te ontvang, maar dit was nie moontlik om ‘n nageslag te verwek en bv leiers op te lewer nie. Tog was daar kastrate wat ná so ‘n katastrofe steeds gedink het dat hulle hulle goed van hulle taak gekwyt het; dat mense aan hulle dank verskuldig is en eerder die onomkeerbare moet aanvaar.

Kastrasie ontneem ‘n man van sy seksuele vermoëns. Sodanige aksie klink na ‘n dwase stap. Dit is egter moontlik om ook in ‘n ander sin gekastreer te word, bv om willens en wetens jou politieke mag te verloor en dan weens ‘n gebrek aan politieke testosteroon net lof vir hierdie steriliteit te hê en selfs sover te gaan om met die vyand te heul. Sodanige kastrasie geld dan nie net mans nie en kan dus ook by vroue aangetref word.

Kastrasie kan dus letterlik of figuurlik vertolk word. Politieke kastrate is diegene wat aktief meegewerk het om die blankes en veral Afrikaners van hulle politieke mag te ontneem en/of juig omdat dit deesdae die geval is. Politieke ontmanning is vir hierdie kastrate heeltemal aanvaarbaar. Sodanige toestand word nie deur hulle afgekeur nie omdat gemeen word dat die land nou in beter hande is. Hierdie kastrate probeer om mense met propaganda sag te maak en om die deugde van politieke steriliteit te besing.

In die pers was daar onlangs ‘n klassieke voorbeeld van figuurlike kastrasie. Die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK) was sedert sy ontstaan ‘n oorwegend Afrikaanse inrigting. Onder die leiding van Jakes Gerwel as rektor en Jaap Durand as viserektor is die UWK tot ‘n eentalige Engelse universiteit getransformeer.

Die huidige rektor, Brian O’Connell, het hom soos volg hieroor uitgelaat: “Daar kan mense wees wat sê dit is onregverdig teenoor Afrikaanssprekendes, maar daardie was ‘n groothartige gebaar soos min. ‘n Opoffering deur Afrikaanssprekende studente … Hulle het gesê aangesien ons broers en susters nie toegang het tot hierdie taal nie, gaan ons hulle help deur onderrig in Engels te ontvang. Dit was amper asof studente Afrikaans opgeoffer het ter wille van goeie lesings, want wanneer jy lesings in twee tale aanbied, neem dit jou twee keer so lank” (Die Burger, 28.06.2013, p 15).

‘n Beter manier van doen vir sowel die UWK as tradisioneel Afrikaanse universiteite sou wees om, soos in die res van die wêreld, van studente te verwag om die onderrigtaal van die universiteit aan te leer as hulle verkies om juis daar te studeer. O’Connell se redenasie dui op ‘n tipiese kastraatmentaliteit.

In die politiek van die nuwe Suid-Afrika is daar baie blanke Afrikaanse mans, insluitende Broeders van weleer, wat die kastrate se hoë C’s (of is dit A’s vir Afrika?) sing. FW de Klerk se refrein is dat hy ‘n onbewysbare groter ramp as die huidige ANC-bewind voorkom het. Pik Botha het in 1994 die deuntjie gesing dat die Nasionale Party (NP) die verkiesing met miljoene stemme sou wen. Willie Esterhuyse het luid vir die ANC gesing, maar sedert sy groot vriend Thabo Mbeki die trekpas gekry het, het sy stem nogal stil geword. Marthinus van Schalkwyk is seker die hoogs betaalde koorknaap in die wêreld omdat hy passievol daaroor was dat die NP deur die ANC verswelg moet word.

In die kastratekoor is daar talle ander wat met oorgawe die lof van die nuwe Suid-Afrika besing: Roelf Meyer, Leon Wessels, Dawie de Villiers, Sampie Terreblanche, Jaap Durand, Frits Gaum, Max du Preez, JP Landman, Pierre de Vos, Wannie Carstens, ens. Sedert Anton van Niekerk se politieke testosteroon onder sy lessenaar vergruis is, sing hy ekstra hard in hierdie koor. Vergoeding bly nie agterweë nie. Vandeesweek is berig dat ‘n minister hom in ‘n etiekkomitee aangestel het (Die Burger, 30 deser, p 5). As ‘n mens se ego dors is, word publisiteit om die geringste rede gesoek.

Piet Crowcamp is die baba in hierdie groep lofsangers. Hy word maklik uitgeken omdat hy weens onbeholpenheid sy doek verkeerd aan het. Oor wat hy ‘n egte akademikus ter wille van politieke gewin aangedoen het, het hy blykbaar geen gewete nie. Dit is verblydend dat haar kollegas in die departement aanvanklik Crowcamp se opdringerige inmenging teengestaan het. Die tragedie is egter dat (sover bekend) geen akademikus vir haar daadwerklik in die bres getree het nie. Dit is gewoon ‘n skande dat die universiteit dadelik en sonder meer haar bedanking aanvaar het. Hiervoor kan daar geen akademiese regverdiging wees nie. Die motivering is suiwer op politiek gegrondves. Wat hiermee tuisgebring word, is dat al die plaaslike universiteite en hulle akademici in die ban van die ANC en sy kommunistiese minister van hoër onderwys verkeer.

Behalwe diegene wat voluit in die Nuwe Suid-Afrika-koor sing, is daar darem ook diegene wat die haglike verval om hulle raaksien en deesdae ‘n bietjie sagter sing: Tim du Plessis, Theuns Eloff, André Brink, Breyten Breytenbach, ens.

Kastrasie kan onnatuurlik beslag kry of dit kan aangebore wees. Voorbeelde van gebore kastrate wat lustig die loflied “Nelson Mandela is die volmaakte ikoon” sing, is Helen Zille, Patricia de Lille, Ruda Landman en Antjie Krog.

Weens fundamentalisme, fanatisme, dogmatisme, opportunisme, ens, is die kern van die genoemde kastratekoor goed gevestig. Nogtans word verdere nominasies van verdienstelike kandidate ingewag.

My stryd teen Naspers

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

In Amerika gebruik hulle die term “culture war” vir die soort bittere woordestryd wat dikwels rondom omstrede kwessies soos ras, geslag en godsdiens veral op Amerikaanse kampusse losbars. Die afgelope weke voel dit vir my asof daar ‘n kultuuroorlog in Afrikaans ontketen is.

Die huidige boikot teen die Naspersgroep maak deel uit van die kultuuroorlog wat tans woed. Of dis ‘n inligtingsoorlog wat gevoer word om die verstandelike beheer van die Afrikanerbevolking in hierdie land. Aan die een kant is daar diegene wat die status quo as goed en mooi ervaar, soos Naspers, die polities korrekte akademici wat gereeld ‘n heksejag in die naam van rassisme voer en daardie sakemanne wat met korrupsie vir lief neem en lustig aan oneerlike sakepraktyke deelneem. Aan die ander kant is daar ‘n kritiese of opposisiegroep wat nie meer met die sadistiese “nuwe Suid-Afrika” met sy wetteloosheid, geweld, korrupsie en wanbesteding van openbare fondse gediend is nie. Hulle bestaan uit ‘n losse groepering van skrywers, sangers, intellektuele, filosowe en gewone mense soos boere, onderwysers, asook werknemers by groot ondernemings of die staat waarteen daar op grond van hul ras en taal gediskrimineer word. Ook kleinsakemense wat toenemend deur SEB en die groot maatskappye doodgedruk word.

Iets van die oeroue links-regsverdeling is insgelyks besig om atawisties in Afrikaans terug te keer, dekades nadat die Berlynse muur ineengestort het. Die Afrikanerelite wat “saam skep” uit die korrupte stelsel, het hom opportunisties links geposisioneer. Hierteenoor bly die volk, of die gewone mense, merendeels konserwatief en is traag om die (neo-)marxistiese doktrines rondom ras, geslag en geloof te aanvaar. Dit skep die geweldige spanning wat ons tans ervaar, met oor en weer beskuldigings van “rassisme”, “haatspraak”, “verraad” en “fascisme” wat geslinger word.

Iemand op Facebook het gevra ek moet iets sê oor hoe ek by die huidige stryd teen Naspers betrokke geraak het. Ek wil sommer binnekort ‘n kort eboek oor Naspers skryf, maar ek sal dit hier probeer opsom.

Dit gaan ook daaroor om te verduidelik waarom ek uiteindelik ‘n paar jaar gelede tot die stap oorgegaan het om Naspers, spesifiek Die Burger, vir laster te dagvaar nadat die maatskappy jare lank gepoog het om my te etiketteer, te stigmatiseer en af te kraak.

Die verhouding tussen my en Naspers gaan ver terug. Toe ek omtrent 22 was, het ek vryskutresensies vir Rapport geskryf. Toe vat ek eendag vir André P. Brink aan oor hy myns insiens nie soveel weet as wat hy voorgee nie. Dit het gegaan oor die interpretasie van ‘n Franse denker waaroor ek besig was om ‘n M-verhandeling te skryf. Vandag sou ek opbouende kritiek van ‘n jong student waardeer. Brink was egter kleinserig en skryf ‘n giftige ding terug. Skielik is ek ook nie meer so gewild by Rapport nie.

André Brink was een van die groot linkse helde wat ons land in die buiteland sleggemaak het, dus kon ek seker nie sy halfgebakte idees bevraagteken nie.

Toe is ek oorsee en het my vir 7 jaar verdiep in Frans, so half vereuropees. Ook ontsettend baie geleer. Suid-Afrika – en Naspers – het intussen al hoe meer links geraak, maar ek was met ander dinge as politiek besig. So rondom 1998 rond, enkele jare ná my terugkeer, het ek weer briewe vir Beeld begin skryf en die adjunkredakteur het my een aand vertel dat ek “baie goeie argumente” het. Toe ek jonk was, was ek seker redelik bekend, danksy die publisiteit in Rapport, maar mense het gou van my vergeet toe ek oorsee was, asook toe ek in Johannesburg in die banke en finansiële markte bedrywig was. Geleidelik het my briewe en ander skrywes egter weer aandag begin trek.

Iiewers in 1998 het ZB du Toit, toe die politieke redakteur van Rapport, my in die Hyatt-hotel in Rosebank kom sien en ‘n onderhoud met my kom voer. Hy het my idees en agtergrond fassinerend gevind en ek het ook ‘n goeie resensie oor sy boek op die internet geskryf.

Agterna het ek hier en daar artikels vir Rapport aangebied. Eendag bel Tim du Plessis, toe redakteur van Rapport my en vra of ek vir hulle een keer per maand rubrieke wil skryf. Dit was seker so in 2001. In ‘n kafee in Melville het ek geredelik daartoe ingestem.

Soos wat dinge in die land versleg het, het ek al hoe meer krities begin raak, iets wat Anne-Marie Mischke nie aangestaan het nie. Sy het van die begin af nie van my gehou nie, want sy en Max du Preez het dieselfde soort linksliberale sienings gedeel. Ek vermoed sy het konstant by Tim gekla dat ek hoegenaamd “toegelaat word” om in Rapport te skryf.

Soos wat die geweld en moorde toegeneem het, het ek al hoe meer gefrustreerd begin voel dat niemand ‘n nasionale debat daaroor aan die gang sit nie. Ek het toe nog te veel soos ‘n Europeër gedink, wat geglo het in “debat” en “spraakvryheid”, Van Wyk Louw se “oop gesprek”, ens.

Toe daardie hele blanke gesin, waaronder die een jaar oue baba Kayla Rawstorne in Pretoria deur swartes uitgewis word, het ek gedink: Dis nóú die oomblik. Só kan dit nie langer aangaan nie. Dit het begin Augustus 2003 plaasgevind.

Terugskouend het ek in daardie oomblik dieselfde fout begaan as wat Enoch Powell met sy “Rivers of blood”-toespraak in 1968 begaan het. Jy het ‘n argument in beton en is bereid om dit te verdedig. Die publiek sal jou waarskynlik steun en sodoende kan jy die openbare mening verander.

Nog voor ek die stuk oor die Rawstorne-moorde geskryf het, het Max du Preez probeer om my op KykNET te vernietig deur my as reaksionêr voor te stel. Hy en Anne-Marie Mischke het dit waarskynlik saam beplan, want sy het so ewe vir my Max se Rapport-rubriek op ‘n Saterdagmiddag aangestuur en gesê: “Jy kan Max seker vir laster dagvaar, maar dis te laat om dit te keer, want die koerant is klaar besig om gedruk te word.” Daardie Sondag het die rubriek verskyn waarin Max ‘n krasse, beledigende aanval op my loods en daardie selfde Sondagaand is die gesprek tussen my en Max op KykNET opgeneem.

Nodeloos om te sê, het Max du Preez glad nie daarin geslaag om my te diskrediteer nie en ek het hom met ‘n paar slim Europese-styl-argumente koudgesit.

Daar was nog ‘n ander insident met Jan-Jan Joubert op Oudtshoorn wat aan my die Naspers-”taktiek” getoon het. Ek het aan een of ander gesprek by die KKNK oor Afrikaans deelgeneem waar ek aangehaal het uit ‘n artikel van ‘n liberale, Engelse taalkundige van die Kaapstadse Universiteit waarin sy gesê het dat die matriekslaagsyfer in Soweto in 1976 hoër was as in die vroeë 2000s.

Jan-Jan Joubert het dadelik ‘n artikel in Die Burger geskryf waarin hy gesê het dat my aanhaling “rassisties” was en “kwetsend vir bruinmense” wat glo “die saal verlaat het”. Niemand anders het enige “bruinmense” die saal sien verlaat nie, maar die feite het nog nooit in die pad van ‘n Naspersjoernalis gestaan nie.

Selfs in die laat negentigerjare het iemand geskryf dat ek ‘n “Hitler” was omdat ek gesê het Afrikaans behoort gelykwaardig met ander tale in Suid-Afrika behandel te word.

Op daardie vroeë stadium moes ek seker besef het dat Naspers net een pyl in hul koker het en dit is om iemand ‘n “rassis” te noem. As jy op taalregte aandring, is jy ‘n “rassis”. As jy sê: “Jong swart en bruin mans pleeg te veel geweld in dié land (wat ‘n bewese feit is), is jy ‘n “rassis”. Op ‘n sekere manier, het ek egter gedink hierdie mense kan nie heeltemal ernstig wees nie, want die wêreld is tog meer kompleks as dít. Maar, soos gesê: ek was te lank in Parys, het te veel lesings met wêreldberoemde filosowe en skrywers bygewoon om te dink dat sogenaamde “joernaliste” heeltemal só eenvoudig kan wees.

Ek herinner my ‘n ander voorval, ietwat later, toe ‘n Beeld-joernalis, ene Mandy Rossouw, my een aand op my selfoon bel nadat ek namens PRAAG ‘n mediaverklaring uitgestuur het. Sy sê toe vir my: “Ek sien jy noem jouself ‘n ‘Afrikaner’. Dan is jy mos ‘n rassis, nie waar nie?”

Ek kon my ore nie glo nie. Was al ons groot skrywers en denkers, staatsmanne, argitekte, kunstenaars en wat nog dan almal “rassiste” omdat hulle na hulself as Afrikaners verwys het? Ewenwel, Mandy Rossouw was een van daardie “bruines van die Kaap” waarvoor Naspers so lief is en wat ‘n soort aangebore wrewel teen Afrikaners koester.

Sy het later vir die Mail & Guardian gaan werk en bevooroordeelde, ekstreem-linkse artikels teen Afrikaners en blankes in die algemeen geskryf. Nie te lank gelede nie is sy egter skielik oorlede ná sy siek geword het. Naspers het terstond ‘n hele prys in haar naam ingestel, seker vir haar groot bydrae om alle Afrikaners oor een kam as “rassiste” te skeer. Tim du Plessis, tans adjunkhoof van Media24, het een oggend op RSG verduidelik watter wonderlike en talentvolle joernalis Mandy Rossouw was. Ek skat vele van die kelners in Paryse kafees waarmee ek al gesels het, het meer van die wêreld as Mandy Rossouw verstaan, dog kennis of insig is ook nie ‘n voorvereiste by Naspers nie.

Maar terug na Augustus 2003. Ek het ‘n brander van ‘n stuk vir Rapport oor die Rawstorne-moorde geskryf waarin ek na geweld, ras en selfs IK verwys, met die idee dat dit omstrede moes wees en die hele ding tot ‘n nasionale debat moes verhef. Onlangs het ek dit ook aan ‘n baie bekende Britse joernalis vertel wat my hier kom opsoek het. Hy kon ook nie glo dat Rapport my dienste as rubriekskrywer summier beëindig het sonder dat daardie artikel eens verskyn het nie! Dis nie eens sensuur nie, dis vooraf sensuur. Indien daar beswaar was teen sekere van my uitlatings, kon dit tog hersien gewees het? Anders as Naspers, was ek nog nooit dogmaties in my sienings nie en kan rede insien as iemand my ‘n betere argument wys.

Anne-Marie Mischke het egter haar kans waargeneem en het allerlei eposse vir Tim du Plessis geskryf waarin sy hom waarsku teen my “verregse rassisme”. Om ‘n baba en haar hele gesin uit te wis, is niks. Jy moet net nie spekuleer oor die motiewe en die gedrag van die moordenaars nie, dan is jy ‘n “rassis”. En soos almal weet, is dit erger om ‘n rassis te wees as om moord te pleeg.

Max du Preez het iewers in dié tyd verklaar dat ek “sosiale selfmoord” gepleeg het deur na die ras van die moordenaars te verwys en dat ek as’t ware Siberië toe gestuur sou word.

Toe ek aanvanklik in die middel-negentigerjare oor Afrikaanse taalregte begin skryf het, het iemand my destyds gewaarsku: “Enigiemand wat vir Afrikaans of die Afrikaner probeer opstaan, is nog altyd gediskrediteer en met die banvloek getref. As hulle nie vemoor word nie. Dit mag jou nog berou.” Die persoon was my redelik simpatiek gesind en het ‘n lang lys name aan my voorgehou: Verwoerd, Albert Hertzog, Jaap Marais, die taalstryder Hennie Terreblanche, die skrywer Jan Rabie en vele ander wat ek nie eens meer onthou nie. Die geskiedenis was aan die kant van die Afrikanerhaters, die hensoppers, die Bram Fischers, die Mandy Rossouws, die Max du Preez’s, die Koos Bekkers.

Kort ná Rapport my rubriek beëindig het, het ons gereeld artikels op die PRAAG-webwerf begin plaas en mettertyd het dit die alternatiewe medium geword wat dit vandag is. Die vreemdste ding is dat die liberale of selfs linkse Engelse koerante nog altyd bereid was om my briewe en artikels te plaas, maar nie Naspers nie. Op ‘n sekere vlak is die Engelse koerante iewers nog “klassiek liberaal” en erken dat dat daar meer as een waarheid aan ‘n saak kleef, maar Naspers is net dogmaties links en onvedraagsaam. Durf ek sê: totalitêr?

Naspers frustreer my, vanweë die monopolie wat hulle oor alle Afrikaanse media beskik: die koerante, die tydskrifte, KykNET, selfs die kunstefeeste wat meesal deur hulle mense beheer word.

Naspers is die naaste ding aan die Sowjetunie wat daar nog in ons land bestaan het. Want hulle beheer alles wat Afrikaners dink en mag sê. As jy as skrywer in die ou Sowjetunie “in onguns verval het”, soos Boelgakof of Solsjinitsin, om van émigré-Russe soos Nabokof nie eens te praat nie, dan kon jy nie meer publiseer nie. Jy word nie meer gehoor nie. Jy verkeer so te sê onder huisarres.

En intussen woed die geweld voort. Afrikanerlyke – ook kinderlykies soos dié van Willemientjie Potgieter, Danielle Esterhuizen en Alyssa Botha – word by die dag opgestapel. Die hoop word al hoe hoër. Die wit kruise teen die hang op pad Pietersburg toe raak al hoe meer. Maar niemand mag daaroor praat nie.

Daarvoor sal Naspers sorg, want Koos Bekker se aandeelprys is al wat tel. Hy het oor die afgelope vyf jaar sewe miljard rand verdien, dus so R1,4 miljard per jaar, ‘n Suid-Afrikaanse rekord.

Indien Naspers met sy Sowjet-mentaliteit en Afrikaanse monopolie my frustreer, geld die omgekeerde seker ook. Afgesien van die een pyl in die Nasperskoker om iemand ‘n “rassis” te noem, het hulle nog twee ander wapens ook. Een is: jy kan nie spel nie. Die ander een is: jy dra “grys skoene”. Op een of ander manier het Naspersjoernaliste dit al male sonder tal vir my gesê of oor my geskryf. Ek weet nie wat dit is nie, maar ek vermoed dat daar onder al die Naspers-Afrikanerhaat nog een of ander minderwaardigheidsgevoel teenoor Kaapse Engelse ook skuil. Dit oortuig hulle om ons Afrikaners met ‘n soort wêreldvreemde snobisme te bejeën. Mense maak grappies oor die gebrek aan sofistikasie op Brakpan en Boksburg, maar ek sal nie daardie twee dorpe beledig deur Koos Bekker en sy Sowjet-mediaryk met hulle te vergelyk nie. Dis meer soos iemand wat gister nog vaaljapie op die Kaapse Vlakte gesuip en saam met die “Americans” ‘n paar mense gelem het en hom nou verbeel hy is op die uitnodigingslys vir ‘n tuinparty van die Britse koningin. Of so iets. Ek dra ‘n geskeurde broek wat op my boude hang en dreig jou met my fietsketting, maar ek het iets oor jou skoene te sê. Dis die Naspersstyl. Parvenu is nie die woord nie.

Feit is egter: ek gebruik nie ‘n speltoetser nie. En die soort stereotipe van die “dom, regse Afrikaner” waarmee Naspers so graag in hul koerante smous, pas ook my ook allermins. Hoe later hoe kwater, en soos wat plaasmoorde, kinderverkragtings, martelings en korrupte regering in ons land toegeneem het, het sekere Naspersjoernaliste, veral by Die Burger, kennelik gevoel dat my stem van kritiek stilgemaak moes word.

In een week gedurende Junie 2009 het Die Burger my drie keer ‘n “rassis” genoem. In ‘n latere bevinding van die Persombudsman, het die adjunkombudsman gemeen dat Naspers, ook in ander berigte, my met hul konstante propaganda “kumulatiewe skade” berokken. Trouens, my gesin het al daaronder gely en ek is reeds by plekke in Pretoria uitgejaag omdat beskaafde lesers van Beeld blykbaar nie in my geselskap gesien wil wees nie.

Natuurlik is ek nie die enigste slagoffer van Naspers se moddergooiery nie. Sowel Steve Meyer as Sunette Bridges – te veel mense om op te noem – is al liederlik in Nasperspublikasies beswadder.

Naspers volg die resep slaafs na: Enigiemand wat vir die Afrikaner – ook die lewens van ons boere, ons kinders, ons vroue – in die bres tree, sál meedoënloos gejag word. Immers is die ou regering met sy hele staatsbegroting, sy ambassades, sy weermag en geheimediens deur propaganda, leuens en halwe waarhede oorwin. Hoe kan ons as individue teen die magtige Naspers, die vyfde grootste maatskappy op die Johannesburgse Aandelebeurs, staande bly?

Naspers boesem ‘n heilige vrees by elke Afrikaanse sakeman, kunstenaar, skrywer, politikus, aktivis, akademikus, vakbondleier, predikant of watter ander professie ook al, in. In vele opsigte steur Naspers hom eenvoudig nie aan die reg nie, want om jou tot die howe met lastersake te wend is ‘n duur spel van Russiese roulette. Die Persombudsman is weer ‘n tandelose liggaam wat jou eer in ‘n mate kan herstel, maar eers weke of maande nadat die skade reeds gedaan is.

In my mees onlangse klag teen Naspers by die Ombudsman, het Sondag elke moontlike verskoning probeer om nie aan my verskoning te vra nie. Aan die einde het hulle gedreig dat hulle my “kaal gaan uittrek en in die hof tot leuenaar gaan maak”. Sondag het beplan om selfs, waarskynlik vir die eerste keer in die geskiedenis, die Persombudsman te dagvaar omdat hy in my guns bevind het!

As ‘n reël probeer ek litigasie vermy. In die lastersaak teen Die Burger het ‘n Pretoriase prokureur egter gemeen dat ek ‘n “waterdigte saak” het en dat ek nie kon toelaat dat Naspers langer met my mors nie. Nadat Leopold Scholtz ‘n absurdie liegstorie in die hof vertel het dat ek op ‘n vliegtuig bang was omdat die vlieënier swart was, het die regter in my onguns bevind met ‘n gepaardgaande kostebevel teen my. ‘n Jaar lank het ek niks van Die Burger of hul prokureurs gehoor nie, nou dreig hulle om my huis te kom leeg maak om hul koste verhaal.

Trouens, per telefoon het Naspers se prokureur van Werksmans in die Kaap my vertel dat hulle my huis onder my gaan uitverkoop sodat ek en my kinders wat tans vir hul matriekeindeksamen voorberei, op straat moet gaan sit.

Kennelik gaan Naspers nie rus voordat hulle my finaal gebreek het en stilgemaak het nie.

Ek wat dit durf waag het om oor die onreg van die grusame moord op daardie eenjarige babatjie van Pretoria, Kayla Rawstorne, indringende vrae te stel…

Beeld self het op 9 Augustus 2003 oor die moord en verkragting op die Rawstorne-gesin soos volg berig:

“Kayla is op haar eerste verjaardag vermoedelik eers in die kop en daarna in die maag geskiet.

‘Haar lyk het soos ‘n bebloede porseleinpop tussen die wintergras gelê,’ het ‘n speurder aan ‘n kollega, gesê.

“Drennen is glo herhaaldelik verkrag en verskeie kere geskiet.

“Hul verminkte lyke is in ‘n verlate veld in Stinkwater buite Hammanskraal gelos.

“Kayla is gister in haar ma se arms begrawe. Mev. Linda Jordaan, Kayla se ouma, het snikkend een van haar kleindogter se teddiebere langs ‘n helderbont krans op die kis neergelê.

“‘Ons is stomgeslaan en verstaan nie, maar ons aanvaar U wil, Vader, met Janine en Kayla se ontydige wegraping,’ lui die begrafnisbrief.

“Mnr. Clifford Rawstorne (34), Kayla se pa en Drennen se verloofde, het ontroosbaar gehuil.

“Rawstorne het rou gesnik toe dr. Anton Fick in die PretoriaOos-begraafplaas vir Kayla gebid het.”

My vermoede oor ‘n rassemotief, wat Rapport as “rassisties” beskou het, was heeltemal korrek aangesien die moordenaar, William Kekana, in die hof die volgende bekentenis gemaak het: “Ek het hulle doodgemaak omdat hulle wit was.”

The Star het dié woorde in Engels op hul voorblad gepubliseer. Naspers het dit egter verswyg.

Seker uit vrees dat hulle my dalk gelyk kon gee.

In Sowjet-Rusland is die waarheid oor moorde en vervolgings ook jare lank verdoesel en die verkeerde mense die skuld daarvoor gegee.

Kennelik soek Naspers ‘n sondebok vir die gruwelike bestel wat hulle help skep het. Is dit waarom dié skatryk en magtige multinasionale maatskappy my knaend beswadder, stigmatiseer en vervolg?

Soos George Orwell, die skrywer van 1984 en Animal Farm, egter gesê het: “Om in ‘n tyd van universele leuens die waarheid te praat, is ‘n revolusionêre daad.”

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

KykNET, Beeld en die jongste heksejag oor ‘rassisme’

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Soos daar vandag in beide Beeld en die Engelse dagblad The Times berig word, is ‘n kunsmatige uitbarsting rondom ‘n rubriek van dr. Louis Mabille wat op hierdie webblad verskyn het, geskep. ‘n Naspers-rubriekskrywer en dosent van UJ, dr. Piet Croucamp, het die aanval op Mabille se rubriek geloods.

Op versoek van dr. Mabille, het ons die rubriek verwyder.

Destyds onder die Nasionale Party-regering was daar in die sewentigerjare die berugte regter Lammie Snyman wat aan die hoof van die sensorraad gestaan het. Daar was ook ‘n organisasie bekend as Aksie Morele Standaarde wat skrywers se boeke deurgegaan het en vir vloekwoorde of sekstonele gesoek het, waarna hulle klagtes by die Sensorraad ingedien het. Met dié metode het “aktiviste” daarin geslaag om ‘n Hertzogpryswenner, Etienne Leroux se Magersfontein o Magersfontein! verbied te kry.

Een van die frases in dié satiriese roman wat Aksie Morele Standaarde, asook die Sensorraad, aanstoot gegee het, was:”Daar is ‘n kaffer in die swembad.” Dit het glo “goeie verhoudinge tussen bevolkingsgroepe bederf”.

Skrywers en letterkundiges het egter teen dié taktiek beswaar gemaak omdat ‘n sin of ‘n frase heeltemal buite konteks aangehaal word en dan vir skokeffek aan die sensors voorgelê word. Een van die beginsels waarmee prof. Kobus van Rooyen van die destydse Appèlraad op publikasies die proses meer geloofwaardigheid wou gee, was deur te beslis dat ‘n werk of ‘n teks in sy geheel beoordeel behoort te word.

Dr. Piet Croucamp en joernaliste van die Naspersgroep staan vandag aan die spits van ‘n tweede vlaag sensuur waarmee skrywers, denkers, filosowe en woernaalskrywers op die internet getref word. Weereens, net soos veertig jaar gelede, word die taktiek gevolg om ‘n enkele woord of sinsnede buite verband vir skokwaarde aan te haal om dan die skrywer se sogenaamde “rassistiese ingesteldheid” aan die kaak te stel.

Nie eens die erg bevooroordeelde Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie gebruik dié bedenklike metodes nie, want sy woordvoerder, Isaac Mangena, wou nie ‘n oordeel oor slegs ‘n enkele sin of paragraaf uit die artikel uitspreek alvorens hy nie die konteks bestudeer het nie.

Die ironie is dat die adjunkpresident, Kgalema Motlanthe, verlede naweek ‘n soortgelyke oproep as Mabille gelewer het toe hy volgens ‘n SAUK-berig gesê het: “Ons moenie agter kultuur wegkruip nie, anders sal ons geslag-gebaseerde geweld voortsit.” ‘n Aspek van swart kultuur waarna Mabille in haar stuk verwys het, is die mite dat vigs deur die verkragting van ‘n maagd of jong kind genees word. In aan van die ergste gevalle van dié bygeloof het ‘n swartman, Sifiso Makhubu, 34 minderjariges en 2 volwasse vroue verkrag en sommige van hulle vermoor.

Waarom mag rubriekskrywers en filosowe nie na die verskrikkings verwys wat in Suid-Afrika tier nie? Maar ‘n ANC-politikus soos Motlanthe mag hom wel oor geslagsgeweld in die land uitspreek? Is dit die ideologie van witskuld wat ons verbied om hoegenaamd swart misdaad en vergrype onder die loep te neem?

Tydens die onlangse Amerikaanse skandaal rondom die vermaarde kok en kookboekskryfster, Paula Deen, wat glo 30 jaar gelede die woord “nigger” gebruik het, het ‘n ander blanke haar gedagvaar vir ‘n oortreding van die Amerikaanse burgerregte wette. Dit is baie soortgelyk aan die huidige geval waar die blanke Piet Croucamp sy medeblanke, Louise Mabille, vir sogenaamde “haatspraak” verkla.

In sy uitspraak het die Amerikaanse regter, William T. Moore jnr., egter die klag teen Deen verwerp deur te sê dat die blanke klaagster oor geen locus standi beskik om Deen te verkla nie.

Tensy Croucamp as woordvoerder vir verkragters en moordenaars wil optree en dus deur Mabille se kritiek te na gekom voel, word hy self hoegenaamd nie deur die artikel geraak nie en is geensins benadeel nie.

Soos ek reeds in my kommentaar aan The Times gesê het, betreur ek dit dat Afrikaners hulle aan dié gedrag skuldig maak, sy dit dan mense soos Croucamp wat hul Afrikanerskap verwerp. Soos ek dit gestel het: “Those who criticised Mabille are all Afrikaners. It saddens me to say this, but Afrikaners seem to make very good communists. The more our society sinks into a quagmire of ideology and prejudice, the more some Afrikaners, especially some academics, display an intolerance and a doctrinaire attitude reminiscent of Stalin’s Russia.”

Die onverkwiklike rol wat KykNET, Beeld, Die Burger en ander Naspers-organe in die heksejag op kreatiewe en denkende mense in Suid-Afrika speel, kan nie oorbeklemtoon word nie. Want sonder ‘n spreekbuis soos die betaalkanaal KykNET wat Croucamp in sy heksejag aangewend het, sou die kwessie nooit tot die histrioniese intensiteit gevoer gewees het waartoe dit wel gevoer is nie.

Die tema van die gewraakte rubriek was die anti-Westerse houding van Westerse feministe wat hul nie genoegsaam uitspreek teen die sadistiese geweld wat in Suid-Afrika plaasvind nie, soos byvoorbeeld verkragtings en moorde op plase, baba- en kinderverkragtings, asook “korrektiewe verkragtings” op swart lesbiërs in die lokasies.

Naspers en ‘n klein groepie kwaadwillige akademici wat, meesal om persoonlike redes, ander in die naam van ras aanval, verteenwoordig ‘n gevaar vir spraakvryheid in Suid-Afrika.

‘n Mens ys om te dink wat ons sonder die internet en ‘n webwerf soos praag.co.za sou gedoen het. Dan sou ons regtig in ‘n Stalinistiese goelag versink het waar die kommissarisse elke boek, elke rubriek vir uitsprake sou gefynkam het wat met hul kleingeestige ideologiese beheptheid bots.

Steun ons asseblief dringend, want om ons kosbare spraakvryheid teen mnr. Koos Bekker se magtige Naspersgroep te verdedig, het ‘n voltydse werk geword!

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad