Louise Mabille – praag.co.za

Amanda Gouws, ‘n apologeet vir babaverkragtings?

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Historici sal seker nog in die dekades vorentoe skryf oor die ineenstorting van ons universiteite, veral in die geesteswetenskappe. Politieke gedienstigheid, regstellende aksie en ‘n algemene vervlakking het veroorsaak dat ons naby aan ‘n tipe Sowjet-konformisme gekom het.

Politieke korrektheid en die opsê van clichés oor ras, gelykheid en feminisme, is al waarin dosente in die geesteswetenskappe belangstel, te oordeel aan sommige van hul openbare uitsprake. Voeg daarby die gereelde heksejagte teen andersdenkendes en toepassing van sensuur op die minder aangename aspekte van die Suid-Afrikaanse werklikheid, en ons besef watter volslae krisis daar reeds heers.

‘n Week of wat gelede vaar prof. Amanda Gouws van die Universiteit van Stellenbosch in Die Burger uit en raak die volgende kwyt:

“Toe Louise Mabille se rassistiese skrywe op die Praag-webwerf onder my aandag kom, het ek besluit om nie te reageer nie omdat ek glo dié regse, onverdraagsame en rassistiese webwerf verdien geen publisiteit nie.

“Dan Roodt en sy skrywes is gewoonlik net so oningelig soos dié van Mabille. Wat Mabille se situasie egter anders maak as dié van Roodt is dat sy ’n dosent in filosofie aan die Universiteit van Pretoria was (sy het blykbaar bedank onder die druk wat haar skrywe veroorsaak het).

“’n Mens wonder wat Mabille haar studente geleer het en hoe haar eie opleiding so gebrekkig kan wees.”

Akademici soos Gouws is eintlik blote ANC-amptenare, soortgelyk aan die sekretaresses van Luthuli-huis. Hulle poog lankal nie eens meer om ‘n fasade van ewewigtigheid te handhaaf of darem te verwys na ‘n voorbeeld of bevinding wat hul stellings kan illustreer, al kan hulle niks van wat hulle sê bewys nie.

In bogaande aanhaling word ‘n swetterjoel stellings gemaak, die een so ongeloofwaardig soos die ander. Maar Gouws beroep haar op sowel kleingeestigheid as vooroordeel, wat enige denkproses of kritiese besinning moet verhoed.

In hul krampagtige basuingeskal oor ras en rassisme, meen die lakeie van die korrupte, gewelddadige misdadigers wat ons regeer, dat hulle die geneesal vir hul eie onvermoë en onkunde gevind het. Dit maak hul so te sê alwetend, goddelik. Daar is iets soos die Dunning-Kruger-effek wat op die volgende neerkom:

“‘n Kognitiewe vooroordeel waardeur onkundige individue onder die wanindruk van hul meerderwaardigheid verkeer en foutiewelik hul vermoë hoër as die gemiddeld skat. Dié vooroordeel word toegeskryf aan ‘n metakognitiewe onvermoë van onkundiges om hul foute raak te sien.”

Die gemak waarmee Gouws haar eie alwetendheid teenoor my en dr. Louise Mabille poneer, is tipies van die Dunning-Kruger effek: slegs ‘n onkundige of selfs dom persoon is tot so iets in staat. Maar kom ons lys die stellings wat Gouws maak om nog verder onder die indruk te kom van haar redenasievermoëns wat so min of meer op dié van ‘n laat-middeleeuse inkwisiteur geskoei is:

Louise Mabille se skrywe is rassisties;
Praag se webwerf is regs, rassisties en onverdraagsaam;
Dan Roodt se skrywes is gewoonlik oningelig;
Louise Mabille se opleiding is gebrekkig.

Behalwe dat Gouws, die professor aan die Stellenbosse Universiteit, geen, maar géén bewysvoering vir enige van haar stellings aanbied nie, is elkeen van hulle boonop verkeerd. Daar was niks “rassisties” aan Mabille se skrywe nie, aangesien die verband wat sy tussen babaverkragtings en swart kultuur raaksien, in ‘n akademiese artikel deur ‘n antropoloog van die Universiteit van Kwazulu-Natal, Suzanne Leclerc-Madlala vasgestel is: “On The Virgin Cleansing Myth: Gendered Bodies, AIDS and Ethnomedicine” in African Journal of AIDS Research 1 (2): 87–95.

Gouws en die Universiteit van Stellenbosch is onverdraagsaam teenoor, nie net standpunte of interpretasies wat van hul polities korrekte mites verskil nie, maar teenoor die waarheid self. Wat moet ‘n mens dit daarom noem as Amanda Gouws praag “regs, rassisties en onverdraagsaam” noem? ‘n Soort Freudiaanse ontkenning? Eintlik wéét sy dat sy onverdraagsaam, dom, dogmaties, fundamentalisties – en alles wat daarmee saamhang – is, maar projekteer haar eie toestand op ons. Teenoor ‘n koerant soos Die Burger wat bloot klakkeloos ANC-propaganda – of DA-propaganda, wat dieselfde ding is – publiseer en feitlik geen debat, gesprek of dialoog duld nie, skitter praag in sy ekumeniese verdraagsaamheid teenoor meer as een waarheid en interpretasie. Te midde van die maatskaplike en politieke krisis in Suid-Afrika, met volslae wetteloosheid, korrupsie en dalende standaarde, handhaaf ons die reëls van beskaafde debat en meningswisseling. Uiteraard skram ons ook nie van polemiek weg nie, want te midde van leuens wat by die vullisvragmotor vol daagliks in ons land gestort word, is dit soms ook nodig om skerp te wees.

Is my skrywes boonop “oningelig”, soos Gouws beweer? Ek skryf rubrieke en kommentaar op die internet, nie akademiese verhandelings nie en daarom hoef ek seker nie honderde voetnote en verwysings by elkeen van my menings of uitsprake te voeg nie. Alles wat ek sê, is egter op feite of waarneming gegrond. Boonop beskik ek oor ‘n opvoeding en blootstelling aan die beste in die Afrikaner-, asook Europese denke en kultuur waarvan ‘n kleindorpse demagoog en agterlike linkse sikofant soos Gouws maar net kan droom. Soos Leon Lemmer al meermale op hierdie blad betoog het, is Stellenbosch onder die dwingelandy van ‘n kleurlingaktivis – eintlik klipgooier – soos Russel Botman lank nie meer ‘n akademiese instelling nie, maar ‘n uitbreiding van ANC-dogma en -aftakeling. Die benaming “Stalinbos” druk dit mooi uit. Die Universiteit van Zimbabwe beskik oor meer intellektuele geloofwaardigheid as Stellenbosch. Gouws is nie in staat om enige intelligente debat oor politiek, feminisme of enige ander onderwerp te voer sonder om in voorspelbare gille van “rassisme” te verval nie, juis om haar eie onvermoë en onkunde te verbloem.

Wat Louise Mabille se “gebrekkige opleiding” betref, is dit algemene kennis dat sy reeds verskeie boeke oor die Europese filosofie gepubliseer het. Die kommentaar oor feminisme in haar rubriek, gaan insgelyks van ‘n wysgerige standpunt uit; dis nie somaar moralisme en vertoon, soos dit kennelik by Amanda Gouws die geval is nie.

Terloops, die vlak van diskoers wat Gouws handhaaf, is nie eens op die peil van ‘n hoërskoolkind nie. Binnekort, as Afrikaners weer in beheer van hul eie instellings verkeer, sal mense soos Gouws summier in die pad gesteek word – waar hulle nie van hoogverraad aangekla sal word nie. Gouws is nie in staat om Afrikaans óf Engels te skryf of te praat nie. Haar patetiese rubrieke in Die Burger wemel van anglisismes en onbeholpenhede wat geen Afrikaanse onderwyser op ‘n ordentlike skool sou deurlaat nie. En sy skryf die titel “professor” voor haar naam! Ons weet dat kleurlinge en swartes op regstellende aksie kan reken om allerlei aanstellings te bekom waarvoor hulle nie eens naastenby bekwaam is nie… Miskien moet ons oorweeg dat daar ook blanke vroue bestaan wie se fanatiese Afrikanerhaat hulle insgelyks vir regstellende aksie laat kwalifiseer?

Net soos ons regering, is die universiteite totaal verrot en korrup. As “regstellende aanstelling”, is “professor” Gouws besig om die leuen te verdedig, die leuen dat daar nie daagliks ongeveer 1000 kinderverkragtings in ons land gepleeg word nie. Die buitenissige geweld, perversie en grusame verskrikking wat tans in Suid-Afrika botvier, word deur Gouws as “normaal” voorgestel. Trouens, om krities daarna te verwys, stel jou bloot aan die honende aanklag van “rassisme”!

Gouws is waarskynlik nie tot so ‘n elementêre logiese afleiding in staat nie, maar haar openbare standpunt verteenwoordig niks minder as ‘n apologie vir babaverkragtings nie. Dit is die inhoud van haar “feminisme”.

Sy is besig om die onmenslike geweld waaraan jong meisies, kleuters en babas daagliks blootgestel word, goed te praat. Saam met die Naspers-smeerblad Die Burger wie se redaksionele beleid op die kruisiging van die waarheid neerkom, is sy besig om die feitelike terreur teen meisiekinders in dié land te verdedig. Haar “feministiese” beskouing is eenvoudig so verwronge dat dit tot verkragting en moord op weerlose kinders lei.

Niks wat Louise Mabille in haar rubriek oor Westerse feministe se stilte in die aangesig van babaverkragtings gesê het, word deur Gouws se analfabetiese klein tirade weerlê nie. Inteendeel, haar stelletjie vooroordele en aangeleerde resitasie oor “rassisme”, stel haar kwade wil en gebrek aan enige logiese of intellektuele respons aan die kaak.

Gouws is slegs die buiksprekerpop van die Raka-agtige swart kinderverkragter self: die onsamehangende domheid van haar eie diskoers verteenwoordig bloot ‘n skriller oktaaf van die oergeluide wat hy maak as hy tot sy afskuwelike dade oorgaan.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Piet Croucamp is ‘n rokjagter en ‘vrouehater’

“Piet Croucamp is ‘n absoluut laakbare persoon. Hy het die beginsels van ‘n mannetjieskat. Hy is slordig. Hy ruik nie altyd baie vars nie en is onnet op sy persoon. Hy is ook ‘n rokjagter wat sy vrou met baie ander vroue verneuk het, daarom is hulle uitmekaar.”

Só sê ‘n joernaliste met wie praag gesels het oor dr. Piet Croucamp, die akademikus van die Johannesburgse Universiteit, wat nou deur linkse, anti-Afrikaanse feministe soos Gillian Schutte as ‘n ridder op ‘n wit perd geloof word vir sy aanval op ‘n vrouefilosoof van Pretoria, Louise Mabille.

Dieselfde joernaliste beweer dat Croucamp ‘n “macho-benadering tot alles het. Geweld is by hom net onder die oppervlakte.”

Croucamp hou daarvan om mense, veral vroue, te beledig. “Met sy tong is hy brutaal. Hy kan ‘n mens beledig dat dit jou stomslaan. ‘n Egte vrouehater.”

Op die vraag: “By hoeveel vroue het dr. Piet Croucamp al geslaap?” antwoord die joernaliste, wat graag anoniem wil bly: “Oeg nee, daar is baie! Hy is regtig los van sedes. Hy het al by magdomme vroue geslaap.”

Dr, Dan Roodt van praag bevestig dat hy ook by was in ‘n kafee toe Croucamp ten aanhore van die geselskap gesê het dat hy “baie vroue begeer”, met die implikasie dat hy ‘n Don Juan is. Een van sy punte van kritiek jeens Mabille se artikel was dat sy ‘n beswaar teen veelwywery inbring.

Die joernaliste is veral verbaas dat Croucamp deur ander akademici en selfs feministe ernstig opgeneem word. “Dis verregaande dat mense hulle steur aan wat hy sê. Hoe durf hy hom oor volkekundige kwessies uitspreek? Hy weet niks daarvan af nie. Louise doen wat die res van die bevolking doen en skrik vir hom.”

‘Louise is net nog ‘n vrou op sy kerfstok’

Dr. Louise Mabille, 'n slagoffer van Croucamp se vrouehaat — Dr. Louise Mabille, ‘n slagoffer van Croucamp se vrouehaat

“Dit lyk asof hy nou vir Louise van die Tukkie-kampus verjaag het,” gaan sy voort. “Sy is net nog ‘n vrou op sy kerfstok. Dat hierdie mense hulle onderwerp aan wat hy dink, is absoluut sieklik, veral in akademiese kringe. Hoekom steur hulle hul aan hom?”

Sy vind dit ironies dat Croucamp, wat in die berugte 32-bataljon tydens die Angolese oorlog gedien het, so ‘n groot kritikus van die NP-regering is. “As jy kan dink aan die ou regering, hoe outoritêr hulle was. Hy is net soos hulle! Sy woord is wet, jy kan hom nie teëgaan nie. Hy het ‘n diktatorgeaardheid. Nogmaals, ek vind dit verregaande dat mense hulle steur aan wat hy sê.”

Die joernaliste is egter daarvan oortuig dat Croucamp “dinge strategies benader”. Sy sê: “Hy omring hom met mense wat sy idees verder kan voer, soos byvoorbeeld Cobus Bester van RSG. Hulle is groot maats. Ek dink nie dis objektief dat Cobus vir hom ‘n platform gee om ander mense se lewens te ontwrig nie. Pleks daarvan dat hy in ‘n akademiese debat met Louise getree het. Maar hy het geen argument nie, hy trek net te velde, hy beswadder.”

Eugene de Kock

Sy beweer verder dat Croucamp as “hekwagter” optree wanneer joernaliste onderhoude met Eugene de Kock in die gevangenis wil voer. “As jy dink aan die sedes van ‘n ou wat Eugene de Kock beskerm. Wat sê dit van so ‘n ou? Ek kan regtig nie glo dat mense wat iets van iets af weet hulle aan hom steur nie. Dis vir my absoluut verbasend!”

Weereens het sy baie heftig geraak by die gedagte dat iemand wat self so ‘n gebrek aan enige inbors en konsekwente sedes toon, ‘n klag van haatspraak teen ‘n ander mens, veral ‘n vrou, kan lê. “Dis nog ‘n vrou op sy kerfstok. Hoekom vat hy nie mans aan nie? Hy beskerm vir Eugene de Kock, iemand wat groteske geweld en wreedhede gepleeg het. Hy volg nie ‘n akademiese benadering nie, maar voer ‘n heksejag uit.”

Die joernaliste wat volgens haar “‘n tyd lank in dieselfde sosiale kringe as Croucamp beweeg het”, beskryf sy optrede teenoor dr. Louise Mabille voorts as ‘n “absolute skande… Croucamp is soos die leier van ‘n bende wat sulke veldtogte begin met sulke goed en dis vir my so absoluut treurig van hom. Hy was self in 32-bataljon en nou weet ‘n mens nie hoe sy lewe en dié van Eugene de Kock dalk ooreenstem nie. Daardie liberale feminis, Gillian Schutte, wat nou sy aan sy met Croucamp uitvaar en met ‘n swartman getroud is, het sy al vir Croucamp gevra hoeveel swartmans hy oorkant die grens doodgemaak het?”

In ten minste een geval wat in Trou tot die dood toe, die boek deur die vorige polisiekommissaris, Johan van der Merwe, ter sprake kom, het Eugene de Kock drie burgerlike vroue wat bloot in die geselskap van terroriste was, doodgemaak. Dit staan op bladsy 295:

“Tydens maj. De Kock en sy eenheid se optrede in Lesotho is mev. Jacqueline Quinn en Nomkhosi Mary Mnisi, wat in die geselskap van die betrokke MK-lede was, ook doodgeskiet. (Die derde burgerlike wat doodgeskiet is, was die vrou van een van die MK-lede. Haar geval het nie tydens die amnestieverhoor ter
sprake gekom nie.)”

Croucamp bewonder die Vlakplaasbevelvoerder en vrouemoordenaar, Eugene de Kock, terwyl hy ‘n vrouefilosoof van Tukkies se besware teen geweld wat swartmans teenoor kinders en selfs babas pleeg, aanstootlik en “rassisties” vind.

Ter afsluiting sê die joernaliste tydens haar onderhoud met praag: “Dis een ou waarteen ek my dogter sal waarsku. Hy is shabby. Ek dink regtig Cobus Bester gee vir hierdie ou ‘n platform. Dis absoluut onprofessioneel van hom. Dis ‘n blote vertoning wat hy opsit op RSG. Hy dink hy is ‘n beroemde en dis ouens soos Cobus Bester wat hom die platform gee. Dis vreemd dat die SAUK hom só gebruik.” – praag-verslaggewer

KykNET, Beeld en die jongste heksejag oor ‘rassisme’

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Soos daar vandag in beide Beeld en die Engelse dagblad The Times berig word, is ‘n kunsmatige uitbarsting rondom ‘n rubriek van dr. Louis Mabille wat op hierdie webblad verskyn het, geskep. ‘n Naspers-rubriekskrywer en dosent van UJ, dr. Piet Croucamp, het die aanval op Mabille se rubriek geloods.

Op versoek van dr. Mabille, het ons die rubriek verwyder.

Destyds onder die Nasionale Party-regering was daar in die sewentigerjare die berugte regter Lammie Snyman wat aan die hoof van die sensorraad gestaan het. Daar was ook ‘n organisasie bekend as Aksie Morele Standaarde wat skrywers se boeke deurgegaan het en vir vloekwoorde of sekstonele gesoek het, waarna hulle klagtes by die Sensorraad ingedien het. Met dié metode het “aktiviste” daarin geslaag om ‘n Hertzogpryswenner, Etienne Leroux se Magersfontein o Magersfontein! verbied te kry.

Een van die frases in dié satiriese roman wat Aksie Morele Standaarde, asook die Sensorraad, aanstoot gegee het, was:”Daar is ‘n kaffer in die swembad.” Dit het glo “goeie verhoudinge tussen bevolkingsgroepe bederf”.

Skrywers en letterkundiges het egter teen dié taktiek beswaar gemaak omdat ‘n sin of ‘n frase heeltemal buite konteks aangehaal word en dan vir skokeffek aan die sensors voorgelê word. Een van die beginsels waarmee prof. Kobus van Rooyen van die destydse Appèlraad op publikasies die proses meer geloofwaardigheid wou gee, was deur te beslis dat ‘n werk of ‘n teks in sy geheel beoordeel behoort te word.

Dr. Piet Croucamp en joernaliste van die Naspersgroep staan vandag aan die spits van ‘n tweede vlaag sensuur waarmee skrywers, denkers, filosowe en woernaalskrywers op die internet getref word. Weereens, net soos veertig jaar gelede, word die taktiek gevolg om ‘n enkele woord of sinsnede buite verband vir skokwaarde aan te haal om dan die skrywer se sogenaamde “rassistiese ingesteldheid” aan die kaak te stel.

Nie eens die erg bevooroordeelde Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie gebruik dié bedenklike metodes nie, want sy woordvoerder, Isaac Mangena, wou nie ‘n oordeel oor slegs ‘n enkele sin of paragraaf uit die artikel uitspreek alvorens hy nie die konteks bestudeer het nie.

Die ironie is dat die adjunkpresident, Kgalema Motlanthe, verlede naweek ‘n soortgelyke oproep as Mabille gelewer het toe hy volgens ‘n SAUK-berig gesê het: “Ons moenie agter kultuur wegkruip nie, anders sal ons geslag-gebaseerde geweld voortsit.” ‘n Aspek van swart kultuur waarna Mabille in haar stuk verwys het, is die mite dat vigs deur die verkragting van ‘n maagd of jong kind genees word. In aan van die ergste gevalle van dié bygeloof het ‘n swartman, Sifiso Makhubu, 34 minderjariges en 2 volwasse vroue verkrag en sommige van hulle vermoor.

Waarom mag rubriekskrywers en filosowe nie na die verskrikkings verwys wat in Suid-Afrika tier nie? Maar ‘n ANC-politikus soos Motlanthe mag hom wel oor geslagsgeweld in die land uitspreek? Is dit die ideologie van witskuld wat ons verbied om hoegenaamd swart misdaad en vergrype onder die loep te neem?

Tydens die onlangse Amerikaanse skandaal rondom die vermaarde kok en kookboekskryfster, Paula Deen, wat glo 30 jaar gelede die woord “nigger” gebruik het, het ‘n ander blanke haar gedagvaar vir ‘n oortreding van die Amerikaanse burgerregte wette. Dit is baie soortgelyk aan die huidige geval waar die blanke Piet Croucamp sy medeblanke, Louise Mabille, vir sogenaamde “haatspraak” verkla.

In sy uitspraak het die Amerikaanse regter, William T. Moore jnr., egter die klag teen Deen verwerp deur te sê dat die blanke klaagster oor geen locus standi beskik om Deen te verkla nie.

Tensy Croucamp as woordvoerder vir verkragters en moordenaars wil optree en dus deur Mabille se kritiek te na gekom voel, word hy self hoegenaamd nie deur die artikel geraak nie en is geensins benadeel nie.

Soos ek reeds in my kommentaar aan The Times gesê het, betreur ek dit dat Afrikaners hulle aan dié gedrag skuldig maak, sy dit dan mense soos Croucamp wat hul Afrikanerskap verwerp. Soos ek dit gestel het: “Those who criticised Mabille are all Afrikaners. It saddens me to say this, but Afrikaners seem to make very good communists. The more our society sinks into a quagmire of ideology and prejudice, the more some Afrikaners, especially some academics, display an intolerance and a doctrinaire attitude reminiscent of Stalin’s Russia.”

Die onverkwiklike rol wat KykNET, Beeld, Die Burger en ander Naspers-organe in die heksejag op kreatiewe en denkende mense in Suid-Afrika speel, kan nie oorbeklemtoon word nie. Want sonder ‘n spreekbuis soos die betaalkanaal KykNET wat Croucamp in sy heksejag aangewend het, sou die kwessie nooit tot die histrioniese intensiteit gevoer gewees het waartoe dit wel gevoer is nie.

Die tema van die gewraakte rubriek was die anti-Westerse houding van Westerse feministe wat hul nie genoegsaam uitspreek teen die sadistiese geweld wat in Suid-Afrika plaasvind nie, soos byvoorbeeld verkragtings en moorde op plase, baba- en kinderverkragtings, asook “korrektiewe verkragtings” op swart lesbiërs in die lokasies.

Naspers en ‘n klein groepie kwaadwillige akademici wat, meesal om persoonlike redes, ander in die naam van ras aanval, verteenwoordig ‘n gevaar vir spraakvryheid in Suid-Afrika.

‘n Mens ys om te dink wat ons sonder die internet en ‘n webwerf soos praag.co.za sou gedoen het. Dan sou ons regtig in ‘n Stalinistiese goelag versink het waar die kommissarisse elke boek, elke rubriek vir uitsprake sou gefynkam het wat met hul kleingeestige ideologiese beheptheid bots.

Steun ons asseblief dringend, want om ons kosbare spraakvryheid teen mnr. Koos Bekker se magtige Naspersgroep te verdedig, het ‘n voltydse werk geword!

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Louise Mabille teen Gillian Schutte in debat oor witskuld eerskomende Vrydagaand

Die praag-rubriekskryfster en filosofiedosent by Tukkies, Louise Mabille, pak eerskomende Vrydagaand vir die hiper-polities korrekte Gillian Schutte tydens ‘n debat oor die vraag hoe blankes in die openbare sfeer behoort op te tree. Schutte het ‘n tyd gelede ‘n opskudding veroorsaak met haar ope brief getiteld Dear white people wat sy as “Setlaarsuster” onderteken het. Daarin verwerp sy haar blanke voorouers en “hul erfenis soveel as moontlik” en verklaar dat sy dit “haar lewenstaak gemaak het om die fallosentriese wit siening van ‘wit as reg’ te dekonstrueer”.

Omdat Schutte blykbaar nie Afrikaans magtig is nie, sal die debat op Engels plaasvind.

Onderwerp: ‘How should whites participate in the contemporary public sphere?’

Deelnemers: Louise Mabille (Universiteit van Pretoria) en Gillian Schutte (outeur van die nou bekende ‘Dear white people’ brief en politieke en gender-aktivis). Schutte voel saam met die Rhodes-dosent Samantha Vice dat blankes moet stilbly eerder as wat hulle aktief aan die politiek of openbare gesprek in Suid-Afrika behoort deel te neem. Mabille sal, volgens haar, ‘n meer “republikeinse aanslag” volg.

Plek: Café Riche, Kerkplein, Pretoria

Datum en tyd: Vrydag 30 Augustus 19:30