blankes – Bladsy 2 – praag.co.za

Leon Lemmer: Oswald Spengler oor die Amerikaners en die blankedom

Oswald Spengler (1880-1936) was ‘n Duitse historikus wat veral bekendheid verwerf het vanweë sy boek wat in Engels bekend staan as The decline of the West, volume 1: Form and actuality, 1918, volume 2, Perspectives of world history, 1922 (London: Allen & Unwin, 1926, 1928). ‘n Latere boek van hom, wat glad nie so bekend is nie, is in 1933 in Duits gepubliseer en daarna in Engels as The hour of decision (London: Allen & Unwin, 1934). In hierdie rubriek beperk ek my aandag tot hierdie werk.

Selfs in Charles Francis Atkinson se vertaling kom Spengler se ritmies-wiegende skryfstyl na vore sodat sy werke steeds met genot gelees kan word. Wat deurgaans in gedagte gehou moet word, is dat Spengler hierdie teks voltooi het toe die opkoms van Adolf Hitler en Nasionale Sosialisme pas begin het. Waarom hierdie boek relatief onbekend is, is seker omdat Spengler ‘n (nasionalisties-Duitse)* perspektief op ander lande soos Amerika, Brittanje, Frankryk en selfs Duitsland bied wat nie altyd vleiend is nie. Die boek is deur die Nazi’s verbied. Ek gebruik die elektroniese weergawe in die Timeless Wisdom Collection (2016; Amazon Kindle $1,13) wat Spengler se genoemde twee werke bevat, asook nog een van sy hoofwerke, Prussianism and socialism (1919), wat gebaseer is op aantekeninge wat nie in sy hoofwerk neerslag gevind het nie. Om teen betaling van skaars ‘n dollar met ‘n groot gees soos Spengler as ‘t ware te kan wandel, is sekerlik ‘n winskoop.

[* “Germany is the key country” (23781). “It is of Germany that I am speaking here. Germany … whose existence is, in the most alarming sense of the word, at stake” (23806). Daarmee loop hy op ‘n merkwaardige manier die Tweede Wêreldoorlog vooruit. Later skryf Spengler van “the greatest of all dangers, the coloured menace … it will require every bit of ‘race’ that is still available among white nations to deal with it. Germany, of all countries, is not an island … It is but a small spot in a great, fermenting world, though undoubtedly a spot in a decisive position. But it alone has Prussianism as a fact within itself. With this treasure of exemplary Being it may become the ‘educator’ of the ‘white’ world, and perhaps its saviour” (26314). “What is needed is not a pure race, but a strong one, which has a nation within it” (26509). Die teenoorgestelde is tans besig om te gebeur. Angela Merkel word klaarblyklik deur ‘n oormaat van historiese skuldgevoelens gedryf wanneer sy miljoene immigrante uit die Derde Wêreld in Duitsland toelaat. Duitsland kan mettertyd die sleutel blyk te wees van die ondergang van die blanke beskawing in Europa; die teenoorgestelde van waarop Spengler gehoop het.]

“It is the task of the historical expert (in the true sense) to understand the facts of his time and through them to envisage, interpret, and delineate the future” (23701). Dit is wat Spengler inderdaad doen wanneer hy skryf: “The national revolution of 1933 was a mighty phenomenon” (23709). “There are already signs, in the dictatorial tendencies of our time, of this Caesarism, which is destined to assume the unlimited mastery over the ruins of historical tradition” (14272). Hy kom met hierdie raak voorspelling: “We stand, it may be, close before a second world war” (23773). Maar Spengler is nie altyd beskeie nie: “I see further than others” (23756). “I write not for a few months ahead or for next year, but for the future” (23765).

“All … nations of the world have inherited a character from their past” (23748). Sy fokus is op die blankes wêreldwyd: “To see the immensity of the danger which looms over this mass of peoples” (23790). Traditioneel was “the world powers … without exception European powers” (24114). “Today the form of the world is being remoulded from its foundations … The age is mighty, but all the more diminutive are the people in it” (23987). Die tydsgees “detests every kind of greatness, everything that towers, rules, is superior; and construction means for it only the pulling-down of all the products of civilization, of the State, of society, to the level of little people, above which its pitiful emotionalism cannot soar to understand” (23932). “The primeval barbarism … is awake again” (23995).

Oor die Britte skryf Spengler profeties: “The island England … has never quite regarded herself as part of Europe” (24083) en “England gained her wealth by battles and not by bookkeeping and speculation” (24330). Hy skryf van “France, whose capital is in process of becoming a historic sight, like Vienna and Florence, and like Athens in Roman times” (24711). Klemens Metternich (1773-1859) word soos volg aangehaal: “My private belief is that the old Europe is at the beginning of its end … The new Europe … is still in the state of becoming; between end and beginning there will be chaos” (24106). Maar ek beperk my aandag in hierdie rubriek aanvanklik tot wat hy oor die Amerikaners en Amerika skryf. Om Amerikaansheid te verwoord, is sekerlik nie maklik nie, maar Spengler slaag in uitnemende mate daarin.

“Is the United States a power with a future? … dollars must not be taken to represent the spiritual strength and depth of the people to whom they belong; neither must sport be confused with race-soundness nor business intelligence with spirit and mind. What is ‘hundred per cent Americanism’? A mass existence standardized to a low average level, a primitive pose, or a promise for the future? All we know is that so far there is neither a real nation nor a real State … The American does not talk of State or Mother Country like the Englishman, but of ‘this country’. Actually what it amounts to is a boundless field and a population of trappers, drifting from town to town in the dollar-hunt, unscrupulous and dissolute; for the law is only for those who are not cunning or powerful enough to ignore it” (24610).

“Life is organized exclusively from the economic side and consequently lacks depth, all the more because it contains nothing of that element of historic tragedy, of great destiny, that has widened and chastened the soul of Western peoples through the centuries. Their religion, originally a strict form of Puritanism, has become a sort of obligatory entertainment, and the War was a novel sport. And there is the same dictatorship there as in Russia (it does not matter that it is imposed by society instead of a party), affecting everything – flirtation and church-going, shoes and lipstick, dances and novels á la mode, thought, food, and recreation – that in the Western world is left to the option of individuals. There is one standardized type of American, and, above all, American woman, in body, clothes, and mind” (24617).

“There is an almost Russian form of State socialism or State capitalism, represented by the mass of trusts, which, like the Russian economic administrations, systematically standardize and control every detail of production and marketing. These are the real lords of the land in both cases. It is the Faustian [ie Western] will-to-power, but translated from organic growth to soulless mechanization. Dollar-imperialism, which pervades the whole of [the] America[s] down to Santiago and Buenos Aires and seeks to undermine and eliminate West-European (and, above all, English) trade, entirely analogous in its control of economic trends by political power to Bolshevik imperialism. The Bolshevik motto: ‘Asia for Asiatics’, too, corresponds in principle to the present-day conception of the Monroe Doctrine* for Latin America – namely, all America for the economic power of the United States. This is the ultimate meaning of the founding of ‘independent’ republics like Cuba and Panama, of the intervention in Nicaragua and the overthrow by the might of the dollar of unaccommodating presidents right down to the extreme South” (24630).

[* “The Americas for Americans.” Die Monroe-leerstelling: “Declaration by US president James Monroe [1758-1831, president 1817-1825] in 1823 that the USA would not tolerate any European nation trying to establish a colony in the Americas, and that any attempt to do so would be regarded as a threat to US peace and security. At the same time, several European countries were proposing to intervene in former Spanish and Portuguese colonies in Latin and South America, and Russia was attempting to extend its Alaskan territories into Oregon country. In return for the cessation of such European ambitions, the USA would not intervene in European affairs” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 622). In sy hoedanigheid as die Amerikaanse ambassadeur in Parys het Monroe in 1803 die aankoop van die Franse Louisiana-kolonie vir $15 miljoen suksesvol onderhandel. Hierdie Louisiana-kolonie het uit die volgende agt hedendaagse Amerikaanse state bestaan: Louisiana, Arkansas, Oklahoma, Missouri, Iowa, Nebraska, Suid- en Noord-Dakota. Alaska, die grootste VSA-staat, is in 1867 vir $7,2 miljoen van Rusland gekoop. Die aankoop van al hierdie state is in ooreenstemming met die Monroe-leerstelling, wat ook deels verklaar waarom Amerika aanvanklik huiwerig was om by die twee wêreldoorloë betrokke te raak.]

“The United States has … become a leading element in international politics … Is the ‘Yankee’* equal to this difficult task? Does he stand for an indestructible kind of life or is he only a fashion in physical, mental, and moral clothing? And, moreover, how many inhabitants of the country are there who inwardly do not belong to this ruling Anglo-Saxon type? Quite apart from the Negroes, the immigrants during the twenty years before the [First World] War included – with only a small portion of Germans, English, and Scandinavians – no less than fifteen million Poles, Russians, Czechs, Balkan Slavs, Eastern Jews, Greeks, inhabitants of Asia Minor, Spaniards, and Italians. The greater part of these have not been incorporated in Americanism, but form an alien, foreign-thinking, and very prolific proletariat” (24645). Sedert die jare sestig word voorkeur aan immigrante uit die Derde Wêreld, insluitende Moslems, gegee wat uiteraard nog moeiliker, indien ooit, in die tradisionele Anglo-Saksiese sin veramerikaans. [* Yankee is die tradisionele naam vir die Amerikaanse Noorderlinge en Dixie vir die Suiderlinge.]

“In the ‘Land of Liberty’ there is only the resolve of free men to help themselves – the revolver in the hip-pocket is an American invention – but this form of defence is as freely available for those in possession as for the rest. Only a short time ago the farmers in Iowa besieged a few towns and threatened them with starvation if they did not buy their products at a decent price. Not many years since, anyone using the word ‘revolution’ in connection with this country would have been called an idiot. Today such ideas are quite in order. What will the masses of the unemployed do – I repeat, the majority are not ‘hundred per cent Americans’ – when their sources of relief are exhausted and there is no State support because there is no organized State with exact and honest statistics and control of those in want? Will they fall back on their fists and their common economic interests with the underworld? And will the intellectually primitive upper class, obsessed as it is by the thought of money, reveal all at once, in face of this danger, dormant moral forces that will lead to the real construction of a State and to spiritual preparedness to sacrifice possessions and blood to it, instead of regarding war as a means of gaining wealth as hitherto? Or will the special economic interests of individual areas still pull the most weight and, as once before in 1861, lead to the disintegration of the country into separate states?(24659).

Spengler se weersin in geldgierigheid kan onder meer biografies verklaar word. Hy het jare lank danksy ‘n klein erfporsie in beskeie omstandighede en met groot toewyding navorsing gedoen en boeke geskryf. Telkens het hy professorate wat hom aangebied is geweier omdat hy sy roeping wou vervul: om ‘n filosofie van die geskiedenis daar te stel wat nie bloot versigtig-vertolkend te werk gaan nie maar so getrou moontlik die toekoms probeer voorspel. Hy het die Amerikaanse samelewing as geestelik vlak beskou, dat hulle bv nie tragedie ken nie, omdat hulle nie in dieselfde mate as die Europeërs ‘n eeue oue tradisie van geakkumuleerde ervaring en kulturele dieptegang het nie.

Daar is eienskappe in die Amerikaanse samelewing wat bewonderingswaardig is. Die VSA het egter ook kenmerke wat ‘n mens negatief en selfs sinies kan stem. Wat onder meer nodig is, is om tussen die Amerikaanse regering en Amerikaners te onderskei. Daar is Amerikaanse individue wat die sout van die aarde is. Toegepas op die nuwe Suid-Afrika moet duidelik tussen die ANC-regering en Suid-Afrikaners, veral die blankes en by uitstek die Afrikaners, onderskei word. Byvoorbeeld, wanneer gesê word Suid-Afrika het sus of so gesê of gestem in die Verenigde Nasies, weerspieël dit dikwels nie die gesonde mening van Afrikaners nie. Wat veel eerder telkens bevestig word, is dat die Suid-Afrikaanse blankes, insluitende die Afrikaners, sedert 1994 onverdiend onder ondoeltreffende vreemde oorheersing gebuk gaan en dat Afrikaners hulle vir verandering/transformasie moet beywer pleks van gedwee in onderdanigheid te berus.

Vir Spengler het dit nie net om die Amerikaners gegaan nie, maar eerder om die blankedom. Daarom moet ek in aansluiting by die derde paragraaf hier bo verder hierop uitbrei. Hy begin die eerste en inleidende deel van sy boek, The hour of decision, met hierdie akkurate toekomsvisie: “Is there today a man among the White races who has eyes to see what is going on around him on the face of the globe? To see the immensity of the danger which looms over this mass of peoples?” (23790). Daar volg hierdie steeds aktuele waarheid: “Not a statesman, not a party, hardly even a political thinker is today in a safe enough position to speak the truth” (23971). Deesdae neem dit dikwels die vorm van politieke korrektheid aan. Ek kies vervolgens hoofsaaklik aanhalings waarin steeds aktuele betekenis ingelees kan word.

Die tweede deel van die boek handel oor “World powers and world wars.” “Peace … is the continuation of war with different means” (24189). Dink aan bv die ras- en kultuuroorlog wat wêreldwyd teen die blankes gevoer word. “Die nasie” in die 1789-sin van die woord word ‘n wensbeeld genoem (24225). Spengler se siening van gelykheid is naatloos toepasbaar op die nuwe Suid-Afrika: “Equality” beteken “substitution of quantity for the detested quality, and of number for the coveted talent” (24242). “What matters numbers? It only tyrannized over the past century, which bowed the knee to quantity. A man means a great deal as opposed to a mass of slavish souls, pacifists and world-improvers” (24511). Politieke “representatives … have no intention whatever of ‘serving the people’; they intend to make the people serve them” (24242). “The white world is governed primarily by idiots – if it is governed at all, which one is entitled to doubt” (25957). Die volgende is toepasbaar op die ANC: “The substitution of party for State” (24439).

Die derde deel van die boek het as onderwerp “The white world-revolution.” Naas die dreigende wêreldoorlog is daar “the far more dangerous second part of this revolution … the whites in general are under attack by the collective mass of the ‘coloured’ population of the earth, which is slowly becoming conscious of its community” (24785). “The hatred … is piling up among all the coloured populations of the world against the whole white civilization” (25236). “Nothing is a better welder than hate” (25489). “Mob-rule” word as “the worst thing of all” genoem (24820). Met watter soort meningsvormers (dink aan bv die anti-tradisie-dogmas van Max du Preez) het ons deesdae te make? “It is no longer the thrifty deep wisdom of old peasant families, which remains true as long as the stock to which it belongs endures, but the mere intelligence of the day, of the daily papers, ephemeral literature, and national assemblies, the bloodless intellect whose criticism gnaws away everything that is left standing of the genuine – that is, the naturally grown – Culture” (24868).

Spengler keer terug na die kwessie van gelykheid. Hierdie keer is hy meer uitgesproke. “Society rests upon the inequality of men. That is a natural fact … ‘Equal rights’ are contrary to nature, are an indication of the departure from type of ageing societies, are the beginning of their irrevocable decline. It is a piece of intellectual stupidity to want to substitute something else for the social structure that has grown up through the centuries and is fortified by tradition” (24922).

Ons word deesdae alewig aan menswaardigheid herinner, maar so iets moet met eerbare substansie verdien word. “Everything that we call duty, the basis of all genuine rights, the original substance of every sort of dignity, may be traced back to honour” (24893). In talle beroepe is daar mense wat eer verdien. “Those who have it not, those who ‘see no point in’ maintaining the decencies vis-à-vis themselves as well as others, are ‘vulgar.’ This is the opposite of nobility, according to the code of every true society … all instinct for superior living and feeling has been lost and the public manners of all ‘classes’ and ‘parties’ are equally debased” (24900). Dit is wat ek voorheen die brutalisering van die samelewing genoem het.

“A mushy desire for revenge for some bad luck that has spoilt their lives, the absence of any instinct of honour and duty, and an unlimited thirst for money without work and for rights without responsibilities bring them together. It is from this befogged milieu that the heroes of the moment of all popular movements and Radical parties arise. Here the word ‘Liberty’ takes on the bloody significance that it has in the declining ages. What is meant is: liberation from all the bonds of civilization, from every kind of form and custom, from all the people whose mode of life they feel in their dull fury to be superior. Pride and quietly borne poverty, silent fulfilment of duty, renunciation for the sake of a task or conviction, greatness in enduring one’s fate, loyalty, honour, responsibility, achievement: all this is a constant reproach to the ‘humiliated and insulted.’ For, once more be it said, the opposite of noble is not poor, but vulgar” (24937). “The place of class was to be taken by that which has no class” (25146).

“The ideal of class war is, as we all know, an overthrow. Not the construction of anything new, but the destruction of what exists. It is an aim without a future. It is the will-to-nothing” (25480). “The work-shy rabble were in power, and not the working class” (25223). Dit is ‘n “fool’s paradise of all the poor and wretched, who more and more came to be identified with ‘the worker'” (25464). Dit gaan om “happiness of the many, which consists in happily doing nothing … and perpetual peace in which to enjoy it, free from the anxiety and responsibility; but also, and primarily, with typical revolutionary bad taste, the opprtunity of gloating over the unhappiness of the few, of the once mighty, the wise, the aristocratic, and the rich” (25489).

“Hardly a party now dares to suggest that it represents any other section of the nation but the ‘worker.’ Whether from cowardice or from hope of successes at the poll, they treat him almost without exception as a privileged class. In all countries they have succeeded in demoralizing him, turning him into a most exacting, discontented, and therefore unhappy creature,* putting him in the melting-pot with the rabble of the streets to produce a like-minded unit, a ‘class,’ to breed from him the type of the proletarian in spirit – which by the mere fact of its existence guarantees revolutionary success, which despises industriousness and achievement as a betrayal of the ‘cause,’ and whose highest ambition it is to become a leader of the masses and pillar of the Revolution” (25580). “Thus the ‘worker,’ who according to the Marxian doctrine is the only one who works, has become … the one who works the least” (25655). “‘The worker’ has become a pensioner of society and of the nation” (25707). “There is work for which only a few men of superior rank are competent, and other work which is valuable only in terms of duration and volume. Whichever it is, one is born to it. That is fate. It cannot be altered either by Rationalist or by sentimental-romantic equality-talk” (25748). [* Deesdae ‘n slagoffer, benadeelde, gemarginaliseerde, agtergestelde, ens, genoem.]

“The bad manners of all parliaments, the general tendency to connive at a rather shady business transaction if it promises to bring in money without work, jazz and Negro dances as the spiritual outlet in all circles of society, women painted like prostitutes, the efforts of writers to win popularity by ridiculing in their novels and plays the correctness of well-bred people, and the bad taste shown even by the nobility and old princely families in throwing off every kind of social restraint and time-honoured custom: all of these go to prove that it is now the vulgar mob that gives the tone” (24961). Wat hulle doen is “unchaining the hatred that burns to destroy, the envy of everything that is not available to all, that is prominent and must be pulled down. Not only tradition and custom, but every kind of refinement – beauty, grace, taste in dress, easy good manners, elegance of speech, control of one’s limbs, education and self-discipline – irritate the vulgar soul till its blood boils. A finely formed face, the light and dainty step of a slim foot on the pavement, are contradictions of democracy … even the delight in a well-kept garden of flowers and rare fruits are things to be burnt, smashed, or stamped out. [High] Culture, because of its superiority, is the enemy. Its creations cannot be understood or unwardly assimilated; because they are not available for all they must be annihilated” (24967).

“It occurs to no one to educate the masses to the level of true culture … the structure of society is to be levelled down to the standard of the populace. General equality is to reign, everything is to be equally vulgar … Superiority, manners, taste, and every description of inward rank are crimes. Ethical, religious, national ideas, marriage for the sake of children,* the family, State authority: all these are old-fashioned and reactionary”(24974). “In all such times there is a priest-rabble which drags the dignity and faith of the church through the mud of party politics, allies itself with the revolutionary forces, and, by senstimental talk about loving one’s neighbour and helping the poor, eggs on the underworld to set about destroying the social order – that order with which the church is irrevocably and fatally bound up” (25344). [* Dit moet nie verbaas nie as die NG Kerk by monde van ontbybelde teoloë soos André Bartlett en Chris Jones eerdaags verskoning vra omdat Moedernatuur so harteloos is deur nie selfdegeslag-huweliksmaats met selfverwekte kinders te seën nie. “Ontbybelde” omdat hulle beter as die Bybel weet.]

Volgens Spengler word “a ripe Culture” aan eiendom gekenmerk. “Let it for once be said outright, though it is a slap in the face for the vulgarity of the age: property is not a vice, but a gift, and a gift such as few possess. For it, too, is the product of long training through generations of distinction” (24990). “I am speaking of property-owning in so far as it implies the tradition of a Culture. It signifies inward superiority, it marks a distinction from whole classes of people” (25006). Watter mense ly aan eiendom- en rykdomjaloesie? “The Marxists, who declare the possesion of any sort of wealth to be criminal and immoral and war upon everything that has this superiority in things of high culture and any who surpass others in the ability to acquire, maintain, and worthily use property, and that from envy of such ability, which they themselves completely lack” (25039). “Marxism is indeed a religion, not in the sense of its founder, but in that which his revolutionary following has imparted to it. Like any church it has its saints, apostles, martyrs, fathers, bible and mission. Like any church it has dogmas, heresy-tribunals, an orthodoxy and a scholasticism, and above all, a popular moral – or rather two, for believers and unbelievers” (25395). “Property means above all responsibility, care and work” (25063). “The desire for other people’s property … was developed into a world outlook and produced appropriate politics from below” (25070). “From this time onward it has been ‘modern’ and superior to see the world from below” (25284), deesdae “voetsoolvlak” genoem. Hieroor skryf Spengler: “To regard the world from below is mean” (25418).

Die laaste deel van die boek handel oor: “The coloured world-revolution.” Die Westerse beskawing word deur twee revolusies bedreig. “The one comes from below, the other from without: class war and race war. The one now lies to a large extent behind us, although its decisive blows – in the Anglo-American zone, for instance – are probably still to come” (26322). “The other first became definite in the [First] World War, and it is rapidly acquiring direction and form … both will fight side by side, possibly as allies: it will be the severest crisis through which the white peoples will have to pass in common – whether united or not – if they intend to have any future” (26322). Hy voorsien klaarblyklik die chaos van bv die Amerikaanse burgerregtebeweging van die jare vyftig en sestig.

Die nie-wittes se revolusie het tydens die Eerste Wêreldoorlog begin toe sommige van hulle as soldate eerstehands ervaar het hoe Westerlinge oorlog voer en gesien het dat blankes nie onoorwinlik is nie. “It was not Germany that lost the World War; the West lost it when it lost the respect of the coloured races” (26399). Die Russies-Japannese Oorlog (1904-1905) “destroyed the aureole of invincibility which surrounded Europe” (26377). “For centuries it was possible to make a systematic defense … [for example] the Roman Empire was an enclosed area with frontiers that could be guarded. The position of the present Imperium of the white nations, which embraces the whole globe and includes the coloured races, is far more difficult. White humanity has scattered itself to all quarters in its ungovernable urge to infinite distance over both Americas, South Africa, Australia and innumerable strategic points between. The Yellow-Brown-Black-Red menace lurks within the field of the white power” (26367).

Die Eerste Wêreldoorlog “was a defeat of the white races, and the Peace of 1918 was the first great triumph of the coloured world: symbolized by the fact that today it is allowed to have a say in the disputes of the white states among themselves in the Geneva League of Nations which is nothing but a miserable symbol of shameful things. That Germans abroad should be ill-treated by coloured people at the orders of English and French was not a surprisingly novel procedure. This method began in the Liberal Revolution of the eighteenth century: in 1775 the English enrolled men of Indian race to attack, burn, and scalp the American republicans, and it should not be forgotten how the Jacobins [the republicans of the French Revolution] mobilized the Negroes of Haiti for the ‘Rights of Man'” (26392).

“The hare may perhaps deceive the fox, but human beings can not deceive each other. The coloured man sees through the white man when he talks about ‘humanity’ and everlasting peace. He scents the other’s unfitness and lack of will to defend himself … We cannot permit ourselves to be tired. Danger is knocking at the door. The coloured race are not pacifists. They do not cling to a life whose length is its sole value. They take up the sword when we lay it down.* Once they feared the white man; now they despise him … they … look down upon the whites as on a thing of yesterday” (26618). [* Is dit nie presies wat in 1990 in Suid-Afrika gebeur het nie?]

Leon Lemmer: Gregory Hood se regse perspektief op die Amerikaanse droom

Die afgelope tyd is daar op Praag verskeie kere oor die Alt Right of New Right berig. Dié verskynsel kom al hoe meer in veral Amerika, Brittanje en Europa voor, onder meer as reaksie teen die instroming van immigrante uit die Derde Wêreld. In Amerika het politieke regsheid ‘n verdere hupstoot gekry toe Donald Trump ‘n kandidaat vir die presidentskap geword het. Ook: “Obama’s first [and second] term has been a bonanza for white racial awareness … whites are becoming increasingly impatient with liberal excuses for black dysfunction” (Gregory Hood, bron hier onder, Kindle 1355). Daar vind ‘n “increasing radicalization of American conservatives” plaas (1366). Hierdie regsheid word as ‘n alternatief voorgestel of as nuut aangebied ten einde dit van historiese regsheid, bv dié van die Nazi’s, te onderskei, asook van die soort konserwatisme wat die Amerikaanse Republikeinse Party (die “Grand Old Party” of GOP) kenmerk, bv:

“Insofar as there is an intellectual justification for conservatism, it accepts the American founding as part of a gradual progression towards egalitarianism” (1231).

Die GOP is feitlik uitsluitlik op die steun van blanke kiesers aangewese maar daar is baie faksies sodat die GOP eintlik ‘n “breë kerk” of sambreelparty is. “American conservatives lack a core coherent ideology to motivate them and somehow, at the same time, they deny the concrete realities of race, place, religion, and real nationhood in the name of an abstract proposition nation” (1241). Die afsplintering in die GOP vind na regs plaas, bv die Tea Party, omdat gemeen word dat die GOP in baie opsigte nie duidelik genoeg van die linkser Demokratiese Party onderskei kan word nie. “The idea of championing a restricted franchise, nullifying laws [ Civil Rights Acts, Voting Rights Act], or recognizing identity based on ethnicity and culture is obviously unthinkable. After all, conservatives believe it’s their system” (1268). “The premises of the Left (democracy, equality, anti-racism) aren’t systematically challenged” (1287). “Ultimately, both sides in mainstream American politics are united in defining the country as a cultureless and raceless entity” (741). In Suid-Afrika is daar ‘n soortgelyke eendersheid by die twee grootste politieke partye want daar is eerder ‘n graad- as ‘n aardverskil tussen die ANC en die DA.

Die Amerikaanse alternatiewe of nuwe regses het tydskrifte en webwerwe en uitstekende skrywers soos Samuel Francis, Jared Taylor, Greg Johnson en Kevin MacDonald wat hulle boodskap uitdra. Enersyds is Amerika die oorsprong van baie van die euwels wat na Suid-Afrika oorgewaai het, soos regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging. Andersyds ontluik daar al hoe meer Amerikaanse denkers wat goeie insig openbaar en aan blankes klokhelder kommunikeer wat besig is om te gebeur en wat hulle daaromtrent behoort te doen. Ek wil vandag die naam van Gregory Hood (gebore in 1980) by die pasgenoemde lysie van vier name voeg en doen dit na aanleiding van sy eerste boek, Waking up from the American dream (San Francisco: Counter-Currents Publishing, 2016, 145p; Amazon Kindle $5,69).

Hood is oortuig dat regs reg is en formuleer sy standpunt in taal wat ‘n wonderlike seggingskrag het. Let vervolgens deurgaans op vir ooreenkomste tussen die huidige Amerika en die nuwe Suid-Afrika. “Perhaps the closest parallel to the American situation is the timely example of South Africa” (551). “Once you go black, your country doesn’t come back” (1532). Die afgelope twee dekades kon waargeneem word hoe Suid-Afrika omgedop en heel moontlik vir altyd haas onherkenbaar opgedonder word. Die outeur blyk goed bekend met ons plaaslike omstandighede te wees. “Most conservatives considered Mandela a terrorist” (2023).

Nie-verloopte Afrikaners kan hulle nie met die nuwe Suid-Afrika vereenselwig nie. Insgelyks dink Hood dat Amerikaanse blankes vreemdelinge in hulle vaderland geword het. “I’ve always loved my country … it … isn’t mine anymore” (152). Dit is om ‘t ewe of die Demokratiese Party of die Republikeinse Party aan die bewind is omdat die land in elk geval nie volgens die wense van die meerderheid blanke kiesers regeer word nie. Byvoorbeeld, “repeated studies show that voters are unwilling to support social welfare programs if they are perceived as supporting foreign groups” (1079). “The vote is an all but meaningless privilege, for, even if votes are counted, elections lead to results exactly opposed to what voters say they supported” (2166). In Suid-Afrika is die grondwetlike opset sodanig dat die blanke stem in die uiterste mate gemarginaliseer is en gevolglik ignoreerbaar min invloed uitoefen.

Die outeur verskaf ‘n outobiografiese inleiding, wat met hierdie aanhaling begin: “My father … had it better. He had his people. They had their standards. They had pride” (121). Hood noem homself “a White Nationalist” (144) wat dit onmoontlik vind om ‘n nuwe identiteit gegrond in “social justice” te ontwikkel (152). “After all, what better phrase can be used to justify White Nationalism than ‘for ourselves and our posterity’?” (594). Hy skryf:

“The great imperative of our time is for the white European population within the United States to secure its existence by creating a homeland independent of the present American system” (144). “I want a normal job and a normal life in a homeland for my people ” (163). “American life can still be prosperous, orderly, and enjoyable, but there’s something deeply wrong and sick beneath the surface” (171). “Today, the entire national and international power structure, political system, and moral code is built around suppressing white identity and European Identitarian politics” (163). “While ideologically, words like hierarchy or greatness are closer to the essence of the North American New Right, the word identity is the most relevant” (524).

In die Amerikaanse samelewing is daar dinge waaroor Hood verontwaardig is.

“That our media celebrates people who can’t decide what sex – or even species – they are.* That the smartest people in our society frantically promote an ideology that dredges up the worst within us – weakness, decadence, and an ironic condescension towards past accomplishments. That our entire society seems to be built upon deliberately destroying everything we inherited … Were men always judged not by what they did, but whether they were ‘racist’? … I felt something deeply important had been stolen from me” (180). [* “The latest frontier is the rebellion against gender identification, as progressives who refuse to say they are men or women seek to trump Nature, the ultimate Fascist” (2186).]

“At a certain point, the story of America – and the story of humanity – stopped being about the warriors, the pioneers, and the creators. Instead, it became a story about the victims, the people who built nothing but now had a right to the things other people had made. Our morality demanded it. The nation and the world we lived in had been created, and now all that was left was to point out inequalities and distribute resources accordingly” (196). Dit gaan om “the destruction of ideals, the promotion of ‘equality’, the abolition of ‘racism’ or ‘hierarchy'” (205). In Suid-Afrika het die groot geeste wat in die voor-De Klerk-era in beheer van die land was en diesulkes wat die leiding in die samelewing geneem het plek vir mikrogeeste gemaak. Só word ‘n land nie verbeter nie.

Soos in die nuwe Suid-Afrika waar verpligte indoktrinasiekursusse aan meer as een universiteit ingestel is, noem Hood die Amerikaanse universiteit “an ideological training camp … There was nothing, literally nothing, which could not be deconstructed … Statues on campus had to be torn down or buildings renamed” (205). “American higher education is just a very expensive exercise in ideological misdirection” (213). Ook in Amerika word die blanke studente deur nie-wittes verswelg. Volgens Hood is daar nie sprake dat almal gelyk en eenders kan wees nie. “All men are not created equal” (285). Amerikaanse blankes “have more in common with our racial kinsmen in England, Germany, the Netherlands, and the other nations of the Occident than with our non-white ‘fellow Americans’. Our Republic is no longer a melting pot, but a trash can. America today is simply enforced mediocrity” (293). Hood verwys na “this failed experiment we call the United States” (1366). Nie-wittes “really aren’t like us – and, absent a white majority, the cultural norms and institutions Americans take for granted simply wil not exist” (231). In Suid-Afrika neem dit die vorm aan van die transformasie van skole, universiteite en eintlik die hele samelewing met ‘n prominente neiging tot vernietiging.

Dinge soos hierdie het in Hood se gemoed veranderings veroorsaak. “I awakened to my racial identity. I understood that everything I valued – and everything worth preserving in a declining world – was ultimately dependent on the European-American population” (231). Met “emotional blackmail” word gepoog om blankes te ontmoedig om standpunt in te neem. “All that is best is systematically sacrificed in the service of what is worst” (293). Hy wil ‘n nuwe naam vir blanke Amerikaners hê. “We are not ‘Americans’ … We are Europeans, whites who have conquered the North American wilderness and are prepared to claim our birthright of a nation where we are free to be ourselves … We want a homeland – and we mean to have it. That which was best about America is still ours. But we don’t need this failed experiment anymore. We can be something better” (301). “We need the courage to break with pleasant illusions. Our nation is of blood, not of paper. We need to wake up to our own dispossession, and the forces that made it possible. And we need to create a homeland in order to take back our own souls from a culture that has become a poison” (310). “If white advocates are to triumph, we have to become the popular opposition to the ruling system” (1432).

Die tweede hoofstuk handel oor die Amerikaanse droom wat oorspronklik behels het dat geleenthede aan almal gebied behoort te word (340). Aan die begin van die Amerikaanse geskiedenis is daar in hierdie opsig egter net aan blanke Amerikaners gedink. Soos Jared Taylor dit stel: “The Founding Fathers took for granted that ‘only people of European stock could maintain a society in which they would wish to live'” (661). “The United States of America was built by and for the white race” (1304). Hierdie samelewing het egter ontaard in bv “multiculturalism, anti-racism, and diversity” (319). Daarom word van die Amerikaanse droom gesê: “You have to be asleep to believe it” (340).

Let op hoe dinge skeefgetrek word. “George Washington no longer has a holiday in the country he bequeathed – that honor is reserved for Martin Luther King, Jr. The Father of His Country is remembered as a slave-owner, if at all, by non-European Americans” (481). Met verwysing na Barack Obama skryf Hood: “The presidency is now an affirmative action job” (567). “We have the challenge of breaking away the core population from the state they created” (567). Soos vir Afrikanertuislanders is daar vir Amerikaanse geesgenote ‘n uitdaging: “The primary strategic challenge … is breaking European Americans’ emotional attachment to the state” (602). “We have to tell them that equality is the path to a meaningless life” (575).

Hood wil uit die kokon van die huidige Amerika ontsnap, “the current embarrassment we call a country” (1038). “It is precisely those who contribute least to the country who are most actively rewarded. Therefore, why sacrifice for those who hate you?” (602). Wat word ‘n Amerikaanse skoolkind geleer? “He is being taught that white people are uniquely evil, that he is the recipient of unearned ‘privilege’ because he was born, and that to be a moral person, he has to turn his back on his ancestors” (1543). “European Americans need to fight for identity. They need to fight for a homeland. They need to fight for their very existence and survival” (610). “The American Dream is over – and it has to be replaced with the waking vision of the White Republic” (628).

In ‘n latere hoofstuk skryf Hood (en dit herinner my aan die nuwe Suid-Afrika): “The state is most responsive to those constituencies that offer the least to the national community. Slowly democracy transforms into kakistocracy – rule by the worst. A welfare-dependent minority that votes as part of a bloc is an important part of a politician’s winning coalition … those who receive the most from the state seem to be those who contribute the least to the common good” (701). “‘Equality’ is being taken to its logical conclusion – and all you can ever hope for is serving the people who hate you … you are a slave, and the people who hate you rule you” (1635). “Whites … subsidize people who hate them” (2362). “Instead of an economy that subsidizes the worst in people, we could have had something which promotes the best” (999).

Na die Tweede Wêreldoorlog, tydens die Koue Oorlog met die Sowjetunie, maak Amerika “racial egalitarianism a strategic necessity and established it as an American moral principle” (951). Dit gee in die jare sestig aanleiding tot die Amerikaanse swartes se burgerregtebeweging, gevolg deur ander minderheidsregtebewegings. “Ironically, it is the United States that has emerged as the great champion of cultural Marxism even as post-Cold War Russia moves in a more conservative direction, raising the question for the American Right whether they [the Americans] actually lost the Cold War” (951). In Sirië “the United States is committed to preventing the rise of a truly European Europe” omdat hy kant ten gunste van die Moslems in Kosovo gekies het. Die Amerikaanse bevelvoerder, Wesley Clark, het gesê: “There is no place in modern Europe for ethnically pure states. That’s a 19th-century idea and we are trying to transition into the 21st century, and we are going to do it with multi-ethnic states” (960). Die keuse wat Amerika aan Europa gestel het is “being either a soulless museum or a conquered province of the Dar al-Islam” (969).

“Race is superior to any other foundational principle, including religion, ideology, or economics, as the basis of a society. A sophisticated understanding of race is in and of itself sufficient to ensure the survival and perpetuation of a society … At the most basic level, the physical existence of the people has to be guaranteed … Economic recession, military occupation, disease, and political repression can pass with time – all are temporary if the folk remains intact” (1038). Vir die “white advocacy movement” (1661) “the overall strategic objective of political activity is to make race the defining difference between various political, cultural, and social groups, as a precursor to the formation of an ethnostate, the great dream of the White Republic” (1680). Selfs die uiters linkse Noam Chomsky erken: “Race is in fact a human characteristic – there’s no reason why it should be a negative characteristic” (2107). “We know that people are mentally healthier in ethnically homogeneous societies. We know diversity destroys social trust” (1050). “In multiracial societies, you don’t vote in accordance with your economic interests and social interests, you vote in accordance with race and religion” (1079). “It doesn’t matter if black unemployment is skyrocketing and their communities are devastated – they vote black. It doesn’t matter if Nevada has the worst economy in the country – they vote Hispanic” (1532). Hood begeer: “Our people first – Eigen Volk Eerst as the Vlaams Belang says” (1145).

Selde het ek ‘n oortuigender pleidooi gelees as Hood se hoofstuk: “A White Nationalist memo to white male Republicans.” Ek wens die teks kon in sy geheel op Praag herpubliseer word. Ek stip vervolgens enkele waarhede aan wat Hood daarin en in ander hoofstukke opper.

● “A successful black President will restructure the entire country along anti-white lines” (1343). “Take a good, hard look at those Obama victory rallies. They are celebrating your dispossession, your displacement from the country your ancestors built … Even the President of the United States said: ‘Voting is the best revenge’. Revenge for what? … It’s revenge for ‘racism’ … It’s vengeance against the America that once was … Obama is President … and was re-elected because, not in spite of the fact that he despises everything America was” (1509).

● “As a white American, you are a second-class citizen in jobs, education, and government benefits” (1616). “The end of responsibility is really the end of citizenship. Back when America was a real country, citizenship was a duty owed to the larger society” (2156). “Today, citizenship is a burden, offering punishment and censure rather than full participation in political life. The founding stock of the country is actively discriminated against in jobs, education, and financial aid, and is utterly cut off from meaningful political participation in many of the nation’s largest cities on account of our race. Meanwhile, immigrants and their advocates protest that they are ‘second-class citizens’ when in actuality they are not citizens at all. As recipients of free medical care, tax exemptions, state-sponsored ethnic solidarity, and a vast system of patronage and welfare set up for their benefit, those who are not part of the political community are more assiduously courted than actual Americans” (2166).

● “American nationalism is far more appealing to European Americans than White Nationalism. ‘Whiteness’ is a foreign idea* to many whites” (2487), asof hulle geen “legitimate group interests” het nie. “In contrast, other groups (including Jews) do have legitimate group interests” (2529). “But we are now in a position where whites are being forcibly enrolled in what is a state church with no salvation. To be white is to be racist, full stop … many whites … will simply stop calling themselves white and suddenly rediscover whatever miniscule non-white heritage they have. Many Hispanics who would have been considered ‘white’ in years past now aggressively demand their membership as part of an ‘oppressed’ group, and other ‘minorities’ are eager to follow suit. Even Asians say they’re oppressed now. But there still need to be some white men left to pay the bills” (2487).

Wat opval is dat wanneer nie-wittes groepverwantskap (bv ras) ophaal ter eie bevoordeling dit by voorkeur “solidariteit” genoem word. Wanneer wittes dieselfde doen, dikwels bloot ter selfverdediging en om die behoud van hulle groep (soos Hood doen), word dit as “rassisme” geëtiketteer. Daarteenoor word blatante rassediskriminasie deesdae eufemisties “regstelling” of “transformasie” genoem.

[* Anders as by swartes beroep wittes hulle tradisioneel nie op hulle blankheid nie en deesdae slegs ter beskerming van hulle belange, insluitende hulle voortbestaan. Dit kan daarop dui dat wittes (van nature) nie rassisties is nie, dat hulle om historiese of ander redes stille vertroue in die aard van hulle etnisiteit het. In die praktyk word dikwels die teenoorgestelde beweer, dus dat wittes van nature rassisties is en swartes nie rassisties is of kan wees nie.]

In regse geledere is daar glo (feitlik) noodwendig verdeeldheid. “White Nationalists are … incredibly divided when it comes to political action – the price of being independent thinkers against the egalitarian ideology of the regime” (1343). Dit is ‘n (twyfelagtige) argument wat dikwels ter verduideliking en selfs as regverdiging van regse verdeeldheid gebruik word.

In iedere Amerikaanse verkiesing is vuurwapenbesit ‘n omstrede kwessie. “The current debate has been refreshingly frank about the use of firearms by whites to defend against non-white crime. The Left simply charges that whites have a duty to die as a form of penance for past sins against egalitarianism” (2156). “The entire network of human rights, constitutional guarantees, and all the rest are a way for the state to criminalize attempts at self-protection” (2215). Wat reeds gebeur is “robbers suing homeowners for attacking them” (2215).

Die laaste hoofstuk handel oor Donald Trump en is geskryf voordat hy as die Republikeinse Party se presidentskandidaat benoem is. Sedert Trump met sy presidentsverkiesingsveldtog begin het “things will never be the same for the American Right” (105). “Trump has undoubtedly fueled the rise of the Alt Right … It’s not that Trump is ‘pro-white’; it’s that he’s not anti-white, which makes him far Right in the current political context … what he would lead to [could be] a legitimate, nationalist American Right” (2487). Aan die ander kant “the anti-white identity politics of the Left will be accelerated under a Trump presidency” (2505). Hy wil Amerika weer “strong and great” maak (2446; ook 2505). “Without explicit white identity politics to safeguard the core population, America can never be great again, let alone greater than it has ever been, as Trump promises” (2514).

Hood dink dit is onwaarskynlik dat Trump tot president verkies sal word (2476, 2514) maar “the Great Wall of Trump would be a glorious symbol of our national will to survive. Unfortunately, unless we repatriate post-1965 non-white immigrants, legal and illegal, the demographic damage is already done” (2476). “The only future for the American Right is identity politics” (2514). As Trump president word, sal dit “the USA a longer lease on life” gee (2514) maar “it’s only a temporary reprieve for the United States and for European Americans” (2538). Die wenslikheid van ‘n etniese nasiestaat vir blankes sal nie minder word nie. As Trump verloor, sal dit na verwagting die einde van sowel konserwatisme (2514) as “Americanism” wees (2521).

Karel Schoeman het ‘n boek, Die laaste Afrikaanse boek (2002), geskryf. Hermann Giliomee het ‘n boek, Die laaste Afrikanerleiers (2012), gepubliseer. Dan Sleigh het ‘n boek, 1795 (2016), oor “die laaste goeie man” geskryf. Dit lyk asof ons die eindtye betree het, want Hood verwys na Trump as “the last American because he’s the last politician who will ever appeal to the core American population, in the name of the old American order, through the old democratic means … Trump is already a transformational figure. He reveals the System is incapable of saving itself, and European Americans should plan for what comes next” (2547).

“What are whites in the American system? Everything in terms of the core culture, the source of political power, and the fount of political legitimacy (as they created the state). But what are they in the political and social order explicitly? Nothing. What is our job? To make them something … Culturally and historically, whites will never surrender their sense of ownership of the United States, whatever regime rules it” (2538).

Vir my persoonlik is daar drie dinge in Hood se boek wat verrassend ooreenstem met wat ek voorheen geskryf het. Eerstens noem hy die openlike misbruik van die maatskaplike stelsel ook parasitering (1448). Tweedens gebruik hy die term “castrati” (1277, 2285). Ek het dieselfde term gebruik vir die ontmagtiging van Afrikaners en Afrikaans (Praag 1.09.2013 en 8.09.2013). Derdens skryf Hood oor Amerika: “There’s no nation. Instead, there’s a collection of individuals” (2400). Ek het al meermale genoem dat daar nie ‘n Suid-Afrikaanse nasie is nie; net ‘n bevolking waarvan miljoene nie eens Suid-Afrikaanse burgers is nie. Desnieteenstaande beweer die ANC op grond van die 1955-Vryheidsmanifes dat Suid-Afrika aan al sy inwoners behoort.

Hood bepleit blanke nasionalisme wat hopelik uiteindelik neerslag in ‘n blanke staat gegrond op ras (of etnisiteit) sal vind. Hy verhef eerder ras as kultuur tot norm, moontlik omdat eersgenoemde konkreter en dalk makliker bepaalbaar is. ‘n Belangrike insig is dat hy blanke Amerikaners die (gesonde) kernbevolkingsgroep noem; daardie mense wat Amerika die suksesvolste en voorspoedigste land ooit gemaak het. Dit is maklik om te begryp waarom hy verontwaardig is omdat hierdie waardevolle mense geminag en vertrap word en hy voorstelle doen om die situasie te beredder. Aan sy opregtheid twyfel ek nie.

Hy sal egter kwalik vry bly van die ongegronde, wilde maar gewilde beskuldiging van rassisme. Diegene wat tot ‘n suksesvolle, presterende groep behoort sou uiteraard geneig wees om hulle groepverwantskap, bv ras, voorop te stel. Insgelyks sou diegene wat tot ‘n groep behoort wat met negatiewe kenmerke geassosieer word, poog om die viering van groepverwantskap vir ander groepe taboe te maak. In die praktyk word gevind dat swartes hulle rasgroep met bv “Black is beautiful” propageer. Wat Hood wil hê, is dat blankes as teenvoeter ook rasbewus moet wees en hulle ras moet vier, bv met “Wit is bakgat”; des te meer omdat blankes dwarsoor die wêreld oorvloedig rede daartoe het. Hy verlang dat blankes dieselfde mate van ras- of stambewustheid as swartes moet hê. Hy bepleit nie rassisme of rassehaat nie.

Meer as 2 miljoen stroom Duitsland binne

Die jaar 2015 het die die hoogste vlak van immigrasie in Duitsland se geskiedenis gelewer.

Verlede jaar, was daar ‘n migrasie-oorskot van 1 139000 mense, het die Duitse Federale Buro vir Statistiek verklaar.

Statistici skryf dit toe aan die vlugtelingkrisis, maar ook die styging in immigrasie uit die nuwe EU-lidlande wat steeds voortgaan.

Verlede jaar het 2137000 mense na Duitsland gekom. Dit verteenwoordig ‘n toename van 672,000 of 46 persent in vergelyking met 2014.

Dit beteken ook dat meer as 2 miljoen mense, waarvan die meerderheid nie wit is nie, na Duitsland is, terwyl byna een miljoen hoofsaaklik wit Duitsers padgegee het.

Sowat 998,000 inwoners het besluit om Duitsland te verlaat, dus 83000 of nege persent meer as die vorige jaar.

Vandaar die oorskot bereken as net minder as 1 140000 instromelinge, maar die oorwig nie-blankes is heelwat groter.

Verrassend is slegs sowat 15 persent afkomstig uit lande wat geraak word deur hoë werkloosheid soos Griekeland, Italië, Portugal en Spanje.

Met die uitsondering van Italië, het immigrasie uit hierdie lande, wat onder skuld en finansiële krisis gebuk gaan, onlangs weer verlangsaam.

Immigrante verkies dikwels deelstate met goeie werksgeleenthede, maar trek graag na waar hulle etniese groep teenwoordig is. Immigrante uit Noord-Afrika verkies byvoorbeeld om dié rede NRW en Pakistani’s trek na Hesse.

Die getal emigrante het ook gestyg tot ‘n rekordvlak: 998000 mense het hul rug op Duitsland gekeer, nege persent meer as die vorige jaar.

Die Duitse owerhede hoop dat die jong manlike instromelinge die stagnerende arbeidsmark kan red en dat gryssorg deur hierdie immigrante behartig sal word.

Blykbaar het niemand in Duitsland nog verder as hierdie twee oppervlakkige kwessies gedink nie.

Swart jeug kry nie werk nie ten spyte van rassevoorkeure in hul guns

Ondanks drakoniese regstellende-aksiewetgewing in Suid-Afrika, kry blanke en Indiërjeugdiges steeds meer werk as hul swart en kleurling-eweknieë. Die blanke en Indiëropvoedingsvlakke het ook sedert 1994 toegeneem terwyl dié van swartes afgeneem het, met die implikasie dat die onderwysstelsel vir swartes onder sogenaamde “apartheid” beter was as die huidige mengelmoes van polities korrekte skole en linkse indokrinasie aan die universiteite.

Dié feite is deur die Suid-Afrikaanse regering self bekendgemaak, nie deur ‘n buite-agentskap nie. Die land se swart statistikus-generaal dr. Pali Lehohla, het Maandag aangekondig:

“Meer kleurling- en swart jeugdiges in Suid-Afrika is werkloos, by misdaad betrokke en ongeskool as ander rassegroepe.

“Vir Indiërs en blankes, is die toekoms helder. Vir die kleurling- en swart jeug, is dit nie. Dit neem twee keer soveel moeite vir ‘n swart of kleurlingkind wat aan dieselfde universiteit kwalifiseer om werk te kry,” het Lehohla gesê.

Maatskappye en werkgewers neem regstellende aksie in ag was dit by aanstellings kom, wel wetende dat die punte wat kleurlinge en swartes op universiteit ontvang, kunsmatig deur liberale en linkse professore opgestoot word.

Lehohla het ook die feit beklemtoon dat vele swartes op universiteit uitval, ten spyte van rekordgetalle wat toelating verkry.

“Die aantal swart en kleurlingjeugdiges wat universiteit toe gaan, het toegeneem, op dramatiese wyse. Die probleem is dat hulle nie klaarmaak nie, anders as die blanke studente. Hulle word deur ‘n aantal uitdagings in die gesig gestaar.”

Blanke, Indiër- en Asiese jongmense is ook meer geneig om hoërskool te voltooi as swart en kleurlingleerlinge. Dieselfde geld vir universiteit, waar slegs 10% van swartes in sommige studierigtings ooit hul graadkursusse voltooi.

Volgens Lehohla bestaan 66% van Suid-Afrika se werkloses uit jongmense, waarvan die meeste swartes of kleurlinge is.

Aangesien opvoeding met indiensneming korreleer, vind die blanke en Indiërjeug dit makliker om werk te kry, ondanks die negatiewe wetgewing wat blankes vir “hul ouers en grootouers se rassisme” straf. Maar, Indiërs doen in sommige gebiede selfs beter as blankes omdat hulle oor soortgelyke opvoedingsvlakke beskik, dog steeds vir regstellende aksie kwalifiseer. Sekere banke in Johannesburg neem na bewering slegs Indiërs in diens en byna geen blanke jeugdiges nie. Maar buite die grootmaatskappy-omgewing, lyk dit asof blanke jongmense by klein en mediumgroottemaatskappye in aanvraag is.

Lehohla het gesê dat tweederdes van Suid-Afrika se werkloses in 2014 uit jongmense bestaan het. In die ouderdomsgroep 25 tot 34, het slegs een uit elke drie oor ‘n betrekking in 2014 beskik.

Vele blanke Suid-Afrikaners emigreer omdat hulle glo dat hul kinders nie werk sal kry nie as gevolg van die ANC-SAKP-bewind se rassistiese antiwit beleid as dit kom by die regulering van die arbeidsmark. Dog in die regte wêreld kom dit voor asof vaardighede steeds oor regstellende aksie en rassesosiogeniëring triomfeer.

Leon Lemmer: Amy Chua oor ‘markoorheersende minderhede’

Amy Chua (gebore in 1962) is ‘n etniese Chinees en die dogter van ‘n Filippyn wat in Amerika studeer en ‘n hoogleraar in rekenaarwetenskap aan die Universiteit van Kalifornia te Berkeley geword het. Van jongs af het haar Chinese ouers haar gedryf om in bv wiskunde en klavier te presteer. Sy het regte aan Harvard-universiteit studeer en is tans ‘n professor aan Yale-universiteit. Haar ma het Rooms-Katolisisme as geloof aanvaar. Amy is met ‘n Yale-kollega, Jed Rubenfeld, ‘n Jood, getroud. Hulle twee dogters, Sophia en Louisa, is in die Joodse geloof opgevoed. Die kinders se vryheid is met Confusiaanse dissipline aan bande gelê, bv dat sukses belangriker as geluk is: “True self-esteem has to be earned” (Chua-webwerf). Geen aanspraak is op etniese bevoorregting gemaak nie, al behoort die kinders tot twee van Amerika se etniese minderheidsgroepe.

Chua het bekendheid verwerf na die publikasie van haar boek, Battle hymn of the tiger mother (Londen: Bloomsbury/Penguin, 2011, 273p; Amazon Kindle $11,39). Daarin toon sy aan watter probleme sy in haar gesin veroorsaak het omdat sy haar kinders anders as die deursnee Amerikaners opgevoed het, bv deur hulle te dissiplineer en ook in Chinees te onderlê. Die punt is dat Chua iemand is wat eerstehandse ondervinding van die werklikheid van etniese en kulturele verskille het. Sy sal nie die onnoselheid verkondig dat etnisiteit bloot ‘n sosiale konstruksie is nie. Haar situasie het haar uitnemend geskik gemaak om die boek te skryf waaroor die res van hierdie rubriek handel: World on fire: How exporting free market democracy breeds ethnic hatred and global instability (Londen: Arrow Books, 2004, 370p; Amazon Kindle $12,70).

Maar ek moet eers die aandag vestig op ‘n verskynsel in die Amerikaanse akademiese wêreld: die buitengewoon groot aanwesigheid van Oosterlinge en Jode as dosente. Dit kan onder meer toegeskryf word aan die druk wat van owerheidsweë uitgeoefen word om die belange van minderheidsgroepe te bevorder. Daar is gehoop dat veral swartes meer geredelik in akademiese poste aangestel sou word. In werklikheid doseer swartes veral die skyndissipline genaamd Black Studies/African American Studies, uitgaande van ‘n veronderstelling wat soos volg deur Samuel Johnson (1709-1784) geformuleer is: “Who drives fat oxen should himself be fat” (James Boswell, The life of Samuel Johnson, Londen: Everyman, 1992, vol 2, p 527). Amerikaanse swartes verlang dat hulle bv vanweë die destydse slawerny in groter mate as enige ander etniese groep bevoordeel moet word. By die aanstelling van dosente gee universiteite egter eerder voorkeur aan Oosterlinge en Jode.

Volgens die Wikipedia World on fire “explores the ethnic conflict caused in many societies by disproportionate economic and political influence of ‘market-dominant minorities’ and the resulting resentment in the less affluent majority … [It] examines how globalization and democratization since 1989 have affected the relationship between market-dominant minorities and the wider population.” Dit is ‘n onderwerp wat die opset in Suid-Afrika soos ‘n handskoen pas. In die nuwe Suid-Afrika word blankes deurlopend hulle relatiewe welgesteldheid verwyt. Blanke welvaart is na bewering die gevolg van die uitbuiting en onderdrukking van die meerderheid. Min erkenning word in die nuwe Suid-Afrika gegee aan die blankes (en Max Weber,1864-1920) se protestantse werksetiek, gebaseer op die begeerte om kapitalisties welgesteld te word en te bly (Kindle 775). Polities korrek mag die verweer nie wees dat blankes bv meer talentvol of toegewyd as swartes is nie. Enige sprake dat blankes in enige opsig beter as swartes kan wees, is taboe. Meerderwaardigheid en selfs elitisme word as ‘n onding beskou, want die veronderstelling is dat gelyke geleenthede gelyke uitkomste tot gevolg sal hê. Sommige plaaslike politici en hoofstroomjoernaliste is lief daarvoor om te beweer dat die grootste kloof tussen ryk en arm in Suid-Afrika voorkom. Dit is egter ‘n refrein wat volgens Chua dwarsoor die wêreld ten koste van “market-dominant minorities” aangehef word.

Pleks van die frase “market-dominant minorities” as “markoorheersende minderheidsgroepe” te vertaal, gebruik ek eerder die afkorting MDM. Chua benader hierdie verskynsel uit ‘n wêreldwye perspektief. Dit is ‘n buitengewoon ambisieuse onderwerp. Daarom is dit te wagte dat sy nie altyd gesaghebbende uitsprake lewer nie. Sy het Suid-Afrika in 1997 besoek. Sewentig [? ook op 4693] jaar lank was die swart meerderheid glo “a mass pool of uneducated, disenfranchised, dehumanized labor held in check by a police state … the apartheid regime deliberately and systematically destroyed the human capital of the black majority … In townships like Soweto, it is common for four thousand residents to share five toilets; electricity, where it exists, is generated with car batteries” (1825). Blykbaar het niemand aan haar vertel dat baie van die inwoners van owerheidsweë gratis elektrisiteit ontvang en dat baie ander eiegeregtig elektrisiteit steel nie en dat blankes verplig word om hierdie manewales te subsidieer nie.

Sy skryf oor “apartheid South Africa, where for generations a small white minority, backed by a police state, ruled the country and enriched itself on the backs of a disenfranchised, exploited black majority. Similar dynamics obtained in Namibia and Rhodesia (now Zimbabwe)” (2852). Chua is die Chinese en Jode sekerlik meer goedgesind as die blankes en veral die Afrikaners in Suider-Afrika.

Ter versagting moet ‘n mens in gedagte hou dat sy in Amerika met eensydige propaganda oor bv apartheid gebreinspoel is en dat sy blykbaar nie die moed het om haar ongewild te maak deur vir Suid-Afrikaanse blankes in die bres te tree nie. “All hopes are on South Africa. Perhaps, inspired by Nelson Mandela’s inclusive vision, the country can beat the region’s bloody record” (1788). “The main reason that South Africa’s present-day whites are so overwhelmingly market-dominant, vis-à-vis the black majority, is not because of any superior ‘entrepreneurialism’. It is because they have a gargantuan economic head start” (1825).

Teenoor die blankes in Namibië en Zimbabwe is sy net so onsimpatiek gesind. “Like South Africa, both the neighboring countries of Namibia and Zimbabwe have a market-dominant white minority who, because of their huge and hugely-undeserved [!] head starts, would under laissez-faire market conditions overwhelmingly economically dominate the black majorities around them” (1843). Wat Chua beweer, is dat hierdie blankes se welvaart nie meriete-gebaseerd is nie. Oor Namibië maak sy ook hierdie feitefout: “Following the Second World War, Namibia was annexed by a belligerent South Africa” (1850). Sy verwys na “Ian Smith’s grotesquely oppressive white rule” in Rhodesië/Zimbabwe (1869). Maar daardie Rhodesiese blankes was MDM: “Throughout the eighties en nineties [dus na onafhanklikheid in 1980], forty-five hunderd white commercial farmers produced more food than a million black farmers” (1894).

Ten spyte van hierdie growwe wanpersepsies oor Suider-Afrika heg ek waarde aan die breë benadering in Chua se boek en kom sy myns insiens tot aanvaarbare algemene gevolgtrekkings.

Chua begin haar boek deur te vertel van die lewe van haar voorouers en huidige familielede in die Filippyne, ‘n “entrepreneurial, economically powerful Chinese minority. Just 1 percent of the population, Chinese Filipinos control as much as 60 percent of the private economy” (108). “My relatives live literally walled off from the Filipino masses, in a posh, all-Chinese residential enclave … The entry points are guarded by armed, private security forces” (139). Die Filippyne beskou die Chinese “as exploiters, as foreign intruders, their wealth inexplicable, their superiority intolerable” (139). Daardie Chinese is blootgestel aan ontvoering en die eis van lospryse: “Hundreds of Chinese in the Philippines are kidnapped every year, almost invariably by ethnic Filipinos. Many victims, often children, are brutally murdered, even after ransom is paid. Other Chinese, like my aunt, are killed without a kidnapping, usually in connection with a robbery” (102). Dit klink soos ons plaasmoorde in soverre die motivering weerwraak/”revenge” is (145). Chua noem ook dat “marrying a Filipino” vir die Chinese “shameful” sou wees (77). Willie Esterhuyse misgun Afrikaners en ander blankes die aparte begraafplase wat hulle gehad het. Hy noem dit “werklik voorgeskrewe en staatsgereguleerde kollektiewe en rasgedrewe diskriminasie” (Geagte Jahwe, Tygervallei: Naledi, 2015, p 58). In die Filippyne het die Chinese egter ook ‘n eie begraafplaas in Manila (89), soos tewens ander etniese groepe (bv Jode en Indiërs) dwarsoor die wêreld.

Chua sonder uit “the three most powerful forces operating in the world today: markets, democracy, and ethnic hatred” (167). MDM “can be found in every corner of the world” (167). Ek verskaf vervolgens ‘n opsomming van die MDM wat in die boek geïdentifiseer word.

Afrika: Baganda in Uganda. Bamiléké in Kameroen. Blankes in Namibië, Suid-Afrika en Zimbabwe. Chagga in Tanzanië. Eritreërs in Etiopië. Ewe in Togo. Ibo in Nigerië: “Many Nigerians, especially Ibo, believe the explanation is genetic … achievement-oriented … stronger work ethic” (2007). Indiërs in Kenia en Zambië. Libanese in Benin, Gambië, Ghana, Ivoorkus, Liberië en Sierra Leone: “They feel they are better” (2189). Susu in Guinee. “Light-skinned” (2979) Tutsi in Burundi en Rwanda: “Successful [darker] Hutus could ‘become Tutsi'” (2979).

Asië: Bengali in Assam, Indië. Chinese in Birma/Mianmar, Filippyne, Indonesië, Maleisië, Thailand en Vietnam; selfs in Kambodja en Laos. Indiërs in Birma, Fidji en Thailand. Jode in die na-kommunistiese Rusland.* Tamils in Sri Lanka.

[* “Zioncrats” genoem (1718). “Russia was robbed in broad daylight, by businessmen who broke no laws” (1520). Suid-Afrika, anders as Rusland, het sedert 1990/1994 in groot mate pro-kommunisties geword. ‘n Aantal swartes het om etniese en kameraadredes feitlik oornag en sonder veel inspanning stinkryk geword.]

Europa: Kroate en Slowene in Joego-Slawië.

Sentraal-Amerika: “Blankes”* in Guatemala, Mexiko en Panama.

Suid-Amerika: “Blankes”* in Bolivië, Brasilië, Ecuador en Peru.

[* Die woord “blankes” word deur Chua tussen aanhalingstekens geplaas omdat grootskaalse verbastering in hierdie eertydse Spaanse en Portugese kolonies plaasgevind het. Daarom word hulle pigmentokrasië genoem (1039, 1045) in soverre hierdie MDM nog in beheer is. Breedweg kan drie etiese groepe in Sentraal- en Suid-Amerika onderskei word: “blankes” (bv Spanjaarde, Portugese, Libanese en Jode), basters/mestizo’s/mulatto’s, en Indiane (989). Diegene met ‘n ligter vel is die MDM, maar dit kan suksesvolle nie-wittes insluit: “People can essentially become ‘white’ by becoming wealthy” (1301). “Lightness of skin correlates directly and glaringly with increasing wealth and social status” (1087). “Political power have nearly always remained in the hands of the European-blooded, educated, cosmopolitan elite” (2864).]

Die belangrikste bate van die boek is myns insiens dat aangetoon word dat die twee beleide wat wêreldwyd deur die Amerikaanse regering gepropageer word, naamlik kapitalistiese vrye handel en demokrasie, in baie lande haat en etniese konflik bevorder. Dit is so omdat vrye handel kundige minderhede (bv Chinese, Indiërs, Jode en Libanese, wat handelaars by uitnemendheid is) bevoordeel terwyl demokrasie die politieke mag aan die meerderheid toevertrou. “Markets and democracy are not mutually reinforcing … markets and democracy benefit different ethnic groups” (234). “Markets concentrate wealth, often spectacular wealth, in the hands of the market-dominant minority, while democracy increases the political power of the impoverished majority,” wat dan dikwels uitdrukking in (gewelddadige) etniese nasionalisme vind (179). MDM “forment active ethnonationalist movements demanding that the country’s wealth and identity be reclaimed by the ‘true owners of the nation'” (239).

“This backlash typically takes one of three forms. [1] The first is a backlash against markets, targeting the market-dominant minority’s wealth. [2] The second is a backlash against democracy by forces favorable to the market-dominant minority. [3] The third is violence, sometimes genocidal, directed against the market-dominant minority itself” (252; ook 2283).

• ‘n Voorbeeld van [1] is die beslaglegging op blanke plase in Zimbabwe deur die regering van Robert Mugabe. Die ANC-regering is fluks op pad om dieselfde in Suid-Afrika te doen. “It is important to remember that Mugabe himself is a product of democracy” (265; ook 2310) en ‘n mens kan byvoeg, ook van terrorisme. In 1980 het Mugabe belowe “to expropriate ‘stolen’ white land” (265). Jacob Zuma sing deesdae dieselfde deuntjie. Nasionalisering is ‘n kenmerkende voorbeeld van weerslag [1].

• Weerslag [2] kan die vorm van kameraad-/”crony” kapitalisme aanneem, “from Ferdinand Marcos’s Chinese-protective dictatorship in the Philippines to President Siaka Stevens’s shadow alliance with five Lebanese diamond dealers in Sierra Leone to President Daniel Arap Moi’s ‘business arrangements’ with a handful of Indian tycoons in Kenya” (271).

• Voorbeelde van [3] is die pogings van die Serwiërs om die Kroate in Joego-Slawië uit te wis en die massaslagting van die Tutsi’s deur die Hutu’s in Rwanda. Die wydverspreide geweld wat veral sedert die jare tagtig tot op hede teen blankes in Suid-Afrika gepleeg word, kan myns insiens ook ‘n voorbeeld van sodanige weerslag, naamlik weerwraak, wees.

“Market capitalism is the most efficient economic system the world has ever known. Democracy is the fairest political system the world has ever known and the one most respectful of individual liberty” (215), maar dan moet die (oorgrote meerderheid) kiesers myns insiens ontwikkelde, ingeligte mense wees. Sommige van die nadele van demokrasie, gebaseer op algemene stemreg, kan deur die toekenning van minderheidsregte bekamp word (321). Dit word in bv Amerika gedoen, maar in Suid-Afrika is die grondwetlike onderhandelings so ondoeltreffend gevoer dat geen groep- of minderheidsregte bestaan nie.

‘n Ander maatreël wat kan help, is dat Amerika en die Weste “should not be promoting unrestrained, overnight majority rule* … the best hope for democratic capitalism in the non-Western world lies with market-dominant minorities themselves” (370). Dus, die beste hoop vir Suid-Afrika/Suider-Afrika is die blankes! MDM “are usually a crucial source of national economic vitality and growth” (4962). [* “A process of democratization no Western nation ever went through” (3418). Vir Westerse lande was demokratisering ‘n geleidelike proses: “Universal suffrage emerged in the West incrementally, over many generations” (4900). Die wagwoorde moet “gradualism and toleration” wees (4937). FW de Klerk wou egter die politieke opset eensklaps, dus rewolusionêr, verander. Hierin het hy die ANC as onverdraagsame vennoot gehad. ‘n Uiterste vorm van demokrasie is sonder ‘n mandaat van die blanke kiesers aan Suid-Afrika opgedring.]

Vir die Derdewêreld kies Chua ekonomiese welvaart bo demokrasie. “Influential writer Robert D Kaplan recently offered this general answer [in The coming anarchy (1994)]: hold off on democracy until free markets produce enough economic and social development to make democracy sustainable” (4637). “Markets first, democracy later, if at all” (4643). Pleks van “one-man, one-vote” eerder “some-men, one vote” (4657). Chua: “Adding democracy to markets has been a recipe for instability” (2271). “Putting political power into the hands of the impoverished ‘indigenous’ majority, will always be a source of tremendous potential instability” (4957). “It is dangerous to see democracy as a panacea” (302). “Democracy has to mean more than majority rule” (4878). Ook: “Americans often forget that there are many different models of democracy, even within the Western nations” (4895). Thomas Babington Macaulay (1800-1859) het selfs beweer algemene stemreg is “incompatible with property [and] consequently incompatible with civilization” (3374).

“The sobering thesis of this book is that the global spread of markets and democracy is a principal, aggravating cause of group hatred and ethnic violence throughout the non-Western world” (227). Blanke Amerikaners is nie MDM nie en daar kan nie gesê word dat demokrasie oral in die wêreld gevestig is nie. “Nevertheless, Americans today are everywhere perceived as the world’s market-dominant minority, wielding outrageously disproportionate economic power relative to our size and numbers. As a result, we have become the object of mass, popular resentment and hatred of the same kind that is directed at so many other market-dominant minorities around the world” (184). Heelwat hiervan kan nie net as weerwraak verklaar word nie, maar ook as blote jaloesie.

Chua beweer “the underlying causes of market dominance are poorly understood” (4705). Daar is egter diegene wat kulturele faktore* beklemtoon, bv “group differences in work habits” (4717). “Malaysia’s prime minister, Mahathir, for example, has often urged his Malay constituents to model themselves on their more ‘hardworking’ and commercially ‘astute’ Chinese counterparts” (4723). Sou die ANC-regering ooit swartes aanspoor om die voorbeeld van arbeidsame, toegewyde blankes na te volg? Is die weerhouding van komplimente vir blankes dalk ‘n klassieke voorbeeld van “racial ego”? (4833). [* “It is hardly clear that forced assimilation and acculturation, even if it were possible, would be desirable” (5034). Dink aan die ANC se beleid van gedwonge rasse-integrasie.]

In Suid-Afrika lewer te baie swartes met stemreg geen prositiewe ekonomiese bydrae nie. In baie gevalle is hulle ‘n finansiële las vir die land. Voeg hierby ‘n hoogs ondoeltreffende en korrupte ANC-regering. Die volgende sin kan dan as ‘n opsomming van die omstandighede in die nuwe Suid-Afrika dien: “Not enough to tax, and nearly no one who can be trusted to transfer” (4753). Die bankrotheid van ons situasie blyk bv uit die volgende: “In the West, affirmative action policies are intended to benefit disadvantaged ethnic minorities … By contrast, affirmative action policies in countries with a market-dominant minority are intended to benefit disadvantaged majorities, for example, blacks in South Africa” (4789). Dit bring ons by die huidige plaaslike vlaag van “rassisme”: “There is always the danger that government affirmative action policies will exacerbate rather than ameliorate ethnic conflict, by entrenching ethnic divisions” (4847).

Chua vind dit moeilik om die MDM-verskynsel te verklaar. Byron M Roth verwys in sy boek, The perils of diversity: Immigration and human nature (Whitefish: Washington Summit Publishers, 2011, 586p; Amazon Kindle $12,53), na wat Chua geskryf het: “In a substantial majority of cases the reasons [for MDM] can be found in differences in human capital, especially IQ. For reasons left unexplained, Chua never mentions IQ, though in most cases it is hard to ignore. For instance, in virtually every country in Southeast Asia, ethnic Chinese are overwhelmingly more successful than the local populace. Richard Lynn [The global bell curve (2008), p 237] reports that the ethnic Chinese in Southeast Asia have an average IQ of 105, while natives of the region have an average IQ of 89″ (4761). Roth is ‘n afgetrede hoogleraar in sielkunde wat groot waarde aan IK- (intelligensiekwosiënt-) meting heg. Die deurslaggewende rede waarom Chua nooit verskille in IK noem nie, is myns insiens omdat dit nie polities korrek sou wees nie. In die huidige ideologiese klimaat word, indien enigsins moontlik, etniese verskille by mense ontken.

Ivoorkus se verbod op velbleikmiddels afgelag

‘n Groot en groeiende swart bevolking van “tchatchos”, ‘n onvertaalbare term in die Ivoorkus vir mense wat hul donker velle met produkte soos Fair and White, Glow en Nature White bleik, sê hulle sal aanhou ondanks ‘n verbod.

Die Ivoorkus se regering het vroeër hierdie jaar met goeie bedoelings velbleikmiddels verbied, maar swart verbruikers ignoreer dit.

“Hierdie skoonheidsmiddels en persoonlike sorg produkte word reguleer om die Ivoorkus teen depigmentasie te beskerm, een van die grootste oorsake van die vernietiging van hul gesondheid,” het die minister van Gesondheid Raymonde Goudou gesê.

Hoewel geen amptelike getalle beskikbaar is oor die Ivoorkus se tchatchos nie, is Wes-Afrika maar een van die plekke regoor die wêreld waar donker mense droom van ‘n ligte vel.

Volgens die Wêreldgesondheidsorganisasie, bleik sowat 75 persent van Nigeriese vroue, 27 persent van Senegalese vroue en 33 persent van Suid-Afrikaanse vroue gereeld hul velle. In Indië, is meer as die helfte van alle kosmetiese produkte wat verkoop word, velbleikmiddels.

Sulke middels bevat potensiële karsinogene wat onder meer gebruik word om swart-en-wit foto’s te ontwikkel.

Van die middels inhibeer ook die produksie van melanien, die pigment wat mense se vel donkerder laat vertoon.

“Hierdie produkte gee nie ‘n ligter vel nie, maar brand eerder die eerste epidermale laag van die vel af,” het ‘n dermatoloog gewaarsku. Dit word in die Europese Unie verbied.

Die middels werk nie op voete, bene en elmboë nie, wat dit maklik maak om tchatchos raak te sien.

Verbruikers kla van migraine, hoë bloeddruk en velkanker.

Die groot vraag na velbleikmiddels in Wes-Afrika is te wyte aan die wydverspreide geloof dat donker velle vuil is.

By ‘n skoonheidsalon in Abidjan het swart vroue gesê hulle blameer mans wat meer van ligter vroue hou, maar mans sê weer vroue word beïnvloed deur die vermaaklikheidsbedryf.

“Vroue doen dit, want dit is wat mans wil hê,” sê ‘n eienares van ‘n skoonheidsalon. “Hier in die Ivoorkus, wil elke vrou gesien word as pragtig deur mans met die hoop om te kan trou.”

Sy het bygevoeg: “As jy nie die reguit hare het nie, en wat mans dink ‘n mooi vel is nie, sal hulle jou laat weet hulle soek elders. Ek het baie aanstaande bruide wat na my kom vir bleikmiddels om hul velle ligter te maak voor hul troue.”

Sy het bygevoeg dat die verbod op velbleikmiddels niks beteken nie, want die maatskappye wat sulke produkte vervaardig word nie geteiken nie.

Leon Lemmer: Max du Preez oor Afrikaners en Afrikaans op Stellenbosch

In sy jongste rubriek, “Grond skuif onder Maties” (Die Burger, 29 deser, p 11), jubel Max du Preez eintlik oor die verhoogde transformasiedruk wat daar op die Universiteit Stellenbosch (US) uitgeoefen word. Dit is duidelik dat hy verkies dat die US van weleer met wortel en tak uitgeroei word. Hy verwys na die “eeu oue mantra, ‘Stellenbosch staan vir ‘n idee'”. Hy wil hê dat daardie idee “fundamenteel … herondersoek” en tot ‘n val gebring word. Wat begrawe moet word, is die onomstootlike feit dat die US in die vorige eeu daarop geroem het dat hy die bakermat van Afrikanernasionalisme en Afrikaans (veral as universiteits- en vaktaal) was.

Daar is historiese gronde vir hierdie aansprake, dus dat die US van weleer ten minste in ‘n mate sodanige bakermat was. Du Preez wil nie ‘n voorsetting van hierdie bakermat-idee hê nie en ook nie dat die US steeds as ‘n Afrikaanse universiteit bekend moet staan nie. Selfs die beskrywing “Afrikaans geöriënteerde universiteit” is vir hom eintlik te dik vir ‘n daalder. Waarom sou Max (wie se naam as ‘n afkorting van “maksimaal” vertolk kan word) hom maksimaal van hierdie US-“idee” distansieer? Omdat hy ‘n anti(e) is wat (in ruime mate) anti-Afrikaner en anti-Afrikaans gesind is. Dit is só omdat hy hierdie twee verskynsels assosieer met wat sleg is. Afrikaner en Afrikaans is metonieme vir apartheid, wat glo mos net sleg was. Ook omdat Du Preez sy (openbare) siel (in groot mate) aan swart nasionalisme en Engels verkoop het.

Waarom wil Du Preez teen wil en dank hê dat die US ‘n spieëlbeeld van die nuwe Suid-Afrika moet wees? Omdat hy die Luister-video gekyk en bevind het dat dit “heel besadig en geloofwaardig” is. Voorheen het Du Preez, as die “apartheidsregime” teks of foto’s uitgereik het, dadelik propaganda herken en krities beoordeel. In die nuwe politieke bedeling vreet hy alles vir soetkoek op, mits dit uit een van sy gunsteling oorde kom. Hierdie video bevorder Du Preez se politieke agenda. Daarom verwelkom hy die publikasie daarvan. Hy reageer op die video soos hy dink die kykers in “Luthuli-huis, die parlement en die Uniegebou” daarop reageer. Hierdie mense is mos almal televisie- en dus ook video-geletterd, wat nie heeltemal dieselfde is as om funksioneel teksgeletterd te wees nie.

Tot watter gevolgtrekkings het die video vir Du Preez laat kom? Heel voorspelbaar: anti-blanke en anti-Afrikaanse gevolgtrekkings. Byvoorbeeld: “Is rasse-antagonisme nie eenvoudig onvermydelik op ‘n kampus wat oorwegend Afrikaans en oorwegend wit-met-‘n bietjie-bruin wil wees nie?” Ja, dit moet noodwendig ‘n mens se gevolgtrekking wees as daardie mens verkeerdelik uitgaan van die standpunt dat Afrikaanssprekendes “onvermydelik” (dus noodwendig) rasse-antagonisme (rassehaat?) aanblaas. ‘n Wins is Du Preez se insig dat dit nie net die wit minderheid is wat deur die swart meerderheid kultureel bedreig voel nie, maar ook die bruin minderheid. Dit is waarom bruin ouers onlangs in opstand teen ‘n swart skoolhoof gekom het.

Voorts vind Du Preez dit nie so maklik om voort te borduur op wat hy probeer staanmaak nie. Op Potchefstroom mag die blankes, volgens Du Preez, glo nie daarop aanspraak maak dat hulle die universiteit gebou het en dat dit daarom hulle s’n is nie. Die historiese juistheid van die blankes se aanspraak staan egter vas. Dieselfde feite is net so geldig vir die US. Die blankes moet dit gereeld ontgeld as Du Preez en sy geesgenote dinge selektief uit die verlede opdiep. Maar geldige historiese aansprake mag nie tot voordeel van blankes opgehaal word nie. Een van die Max du Preez-wette lui: Swartes mag maai waar blankes gesaai het.

Vervolgens wend Du Preez hom tot leuens deur presies die teenoorgestelde te beweer van wat as die absolute waarheid bekend is. Swart studente word glo ontmoedig om aan die US te studeer, terwyl die universiteit in werklikheid oorboord gaan om op allerhande maniere swartes na die kampus te lok. Daardie werwingsaktiwiteite kan in baie opsigte glad nie akademies geregverdig word nie. In hierdie prosesse word op skandalige groot skaal teen blankes gediskrimineer. Swart dosente word volgens Du Preez glo ook nie gelok nie, terwyl die teenoorgestelde ook hier ongetwyfeld die waarheid is. In iedere US-advertensie om poste word swartes verseker dat hulle aansoeke voorkeur sal geniet. By implikasie word erken dat, indien enigsins moontlik, teen blanke kandidate gediskrimineer sal word.

Du Preez lys die argumente wat dikwels teen die verswarting en verengelsing van die US geopper word, bv dat nie alle bruines Engels magtig is nie, dat daar twee (eintlik drie) uitsluitlik Engelse universiteite in die Wes-Kaap is, dat Afrikaans volgens die grondwet beskerm en bevorder moet word, “ensovoorts”. Ek vra my af: Waarom bruines in die argument gebruik en nie die feit noem dat sommige blankes ook Afrikaans as onderrigmedium verkies nie? Myns insiens mag blankes maar voorkeure hê en dit behoort billikheidshalwe aan hulle gegun te word, bv op grond van die ongeëwenaarde bydrae wat hulle tot die ontwikkeling en voorspoed van die land gelewer het.

Sonder om enige teenargumente aan te voer, skryf anti(e) Du Preez: “Jammer, kêrels, dit is gister se argumente. Jul meedoënlose agitasie het Afrikaans en Stellenbosch geen guns gedoen nie. Julle praat nie regtig van taal nie, julle praat van identiteit.” Volgens Du Preez is taalaktivisme en groepbeskerming taboe. Wat Du Preez hiermee erken, is dat hy en sy geesgenote die irrasionele era betree het, dat argumente geen waarde meer het nie; dat “agitasie” (bv deur vir Afrikaans se stry) teenproduktief is; dat blankes sonder slag of stoot in die FW de Klerk-tradisie moet toelaat dat swartes met hulle harde stewels oor hulle loop en opeis of vernietig wat hulle opgebou het, of wat ook al (bv kultureel) waardevol vir blankes is. Hoekom? Op grond waarvan kan swartes regte opeis wat vir blankes misgun word?

Du Preez ontken ook dat dit om taal gaan. Maar dit is so helder soos daglig dat dit om taal, naamlik Afrikaans, gaan en meer as net taal, want dit gaan ook om Afrikanerkultuur, dus om identiteit. Op grond waarvan mag swart of Afrikakultuur op die US losgelaat word, bv in die vorm van Open Stellenbosch se onwrigtende bedrywighede, maar Afrikanerkultuur, wat bykans ‘n eeu lank aan die US ingebed is, kan maar verswelg word en verdwyn?

Hoe gaan anti(e) Du Preez se ideale (of in elk geval beter) US lyk? Aan die begin van sy rubriek “Skuinskyk”, wat myns insiens erg skeef is, skryf Du Preez: “Is daar nog genoeg ruimte om iets soos ‘n ‘Afrikaans-georiënteerde’ universiteit te wees wat die taal se ‘hoër funksies’ gaan help bewaar? Miskien.” Hy bevraagteken dus die nodigheid van Afrikaans as bv universiteits- en vaktaal. Die behoud van Afrikaans op hierdie vlak is vir Du Preez opsioneel. Afrikaans kan volgens hom maar afgegradeer en verwater word tot die vlak van omgangspreek- en skryftaal. Blykbaar twyfel hy of Afrikaans tot iets in staat is wat tereg “hoër” genoem kan word, want hy plaas die frase “hoër funksies” al drie keer tussen aanhalingstekens.

Later krabbel Du Preez ‘n bietjie terug: “Die ‘hoër funksies'[van Afrikaans] kán [nie móét nie] nog bevorder word” in die nuwe “idee” wat hy vir ‘n getransformeerde US voorhou. “Afrikaanse voorgraadse studente kán [nie móét nie] nog in Afrikaans bedien word.” Hy wil nie onderrig in Afrikaans op nagraadse vlak toelaat nie. Daarvoor is Afrikaans se funksies seker nie hoog genoeg nie. (Sover ek weet, het hy nie eerstehandse ondervinding van nagraadse studie nie.) Du Preez sê nie in watter mate sy voorgestelde US voorgraads Afrikaans gaan wees nie. Hy voorsien en begeer klaarblyklik nie dat al die vakke op al die voorgraadse vlakke in Afrikaans aangebied moet word nie. Maar dít is sekerlik wat hy vir Engels verlang. Dan skryf hy vaagweg: “Stellenbosch moet liefs nie net nóg ‘n Engelse universiteit word nie,” al is dit presies die soort US wat Du Preez bevorder. Net soos die US tans, volgens hom, ‘n “bietjie bruin” is, sal Du Preez se US hom seker van ander Engelse universiteite onderskei deur (aanvanklik) ‘n bietjie Afrikaans te wees.

Du Preez wil hê dat sy voorgestelde US-model ernstig bejeen word. Daarom probeer hy om gesag daaraan te verleen deur na Nelson Mandela te verwys. Dit is mos ook ‘n geykte manier geword om ‘n rubriek op ‘n twyfelagtige hoogtepunt te laat eindig. Mandela se ideaal was glo dat “Afrikaners en Afrikaanse instellings nooit weer [dus: hulle het dit voorheen gedoen] dikbek en eenkant gaan staan nie, maar vervleg gaan word in die vernuwing wat ons Suid-Afrikaners besig is om te skep.” “Vervleg” is ‘n nuttige eufemisme vir gedwonge rasse-integrasie, asook vir blanke (veral Afrikaner en ook Afrikaans) verswelging, onderploeging, vernietiging en uiteindelike uitwissing.

Die gereg wat anti(e) Max voorsit blyk ‘n mengsel van maksimale Engelse taalimperialisme en Afrikakultuur gegrond op maatskaplike ingenieurswese/manipulasie te wees. Die brousel word nie meer verteerbaar gemaak deurdat die sousie aanvanklik ‘n bietjie wit en ‘n knypie Afrikaans bevat nie. Wanneer hy sy skepping bedien, vra Du Preez met ‘n tikkie trots: “Hoe klink dit vir ‘n nuwe ‘idee’ [vir die US]?”

Rooi Antjie Krog sê blankes ‘moet toilette in lokasies gaan skrop’

Die digteres Antjie Krog, wat in Engels skryf al is haar Engels baie vrot, het Saterdagaand in ‘n tirade teen Suid-Afrikaanse blankes uitgebars toe sy die Sunday Times-prys vir Engelse poësie ontvang het. Soos ‘n wafferse Rosa Luxemburg, die beroemde Duits-Joodse vrouekommunis van ‘n eeu gelede, het Krog voorgestel dat “blankes toilette in die lokasies moet gaan skrop, geboue moet oppas, onderwys gee en vraestelle merk”, alles sonder betaling as straf vir “apartheid en kolonialisme”.

Sy meen verder dat alle middelklaswoonbuurte vrylik deur plakkers beset behoort te word om van Suid-Afrika ‘n “roereier” te maak en sodoende die gevolge van “apartheid en kolonialisme” ongedaan te maak. “Bevryding bly onvoltooid as die apartheids- en koloniale stad nie geherorganiseer word nie…” het Krog gesê.

Vir ‘n tydperk van twee jaar moet eiendomswette opgeskort word sodat plakkers vrylik plase, voorstede en selfs parke kan beset en oor die ruimtes met eienaars kan “onderhandel”. Dit sal Krog se droom van ‘n “roereier”-Suid-Afrika bespoedig. Die twee jaar van revolusie wat aan Pol Pot se Kambodja of Mao se “kulturele revolusie” in Rooi China herinner, noem Krog die “Tydvak van Radikale Heropbou”. Tydens “Radikale Heropbou” moet “alle energie, hulpbronne, asook elke Suid-Afrikaner, gebruik word om massiewe strukturele verandering te bewerkstellig”. In die praktyk sou dit beteken dat inwoners op die klassieke kommunistiese manier van die twintigste eeu as “slawe van die revolusie” gratis dienste aan die staat en sy revolusionêre leierskap moet lewer.

Volgens Krog het blankes “drie eeue lank skade aan die land aangerig” waarvoor “niks ooit sal vergoed nie”. Sy meen dat dit nou “die tyd vir woede is” en dat swartes rede het om blankes te wil doodmaak. Daar moet meer begrip wees vir waarom swartes blankes doodmaak, verklaar sy. “Ek respekteer woede,” sê Krog. “Woede is dikwels waar belangrike verandering begin. Nie die woede van blinde vernietiging nie, maar die woede wat helderheid van rigting en deurdagte doelwitte bring. As iemand kwaad is en sê: ‘Ons moet die blankes doodmaak sodat…’ dan is dit tyd vir reële reaksies, soos: ‘hoe? of op grond van watter beginsel? of belangriker: en wat dan?’.”

Studente wat afstudeer of mense wat afgetree is, moet ook gratis “in hul geboortedorp of -stad gaan werk om tekorte of agterstande in die howe, hospitale, skole, administratiewe kantore, korrupsie-ondersoeke, kindersorg werk… Sonder salaris. Die dorp sal kos en slaapplek verskaf.”

In kommentaar op sosiale media, het dr. Dan Roodt van PRAAG gesê:

Dit wys jou net hoe die mees idiotiese verloopte Afrikaners deur “die media” tot openbare figure opgebou word, net om agterna in dié kwasi-kommunistiese retoriek te verval.

Weet sy ooit wat sy sê? Sy het nie ‘n benul van ekonomie, politiek, filosofie of enige ander ingewikkelde onderwerp nie. Sy skryf rympies oor “wit Afrikanermans met boepense” waaroor die linkse Engelse (en Beeld) gaande is.

Sy behoort ‘n voorbeeld te stel en al haar besittings en sommer die kopiereg op haar derderangse “digkuns” op te skort sodat die werkersklas dit gratis kan lees.

Kom nou, Antjie, wys vir ons hoe Rooi jy regtig is!

Die Rosa Luxemburg van Kroonstad.

Waar trek ons die streep oor monumente?

Indien dít wat in PRAAG se 1 April-berig beskryf word sou gebeur, is my vraag: Waar trek ons die streep? In alle erns gesproke, is die verwydering van monumente seker nie die ergste wat met ons kan gebeur in ons benarde situasie nie.

Wat doen ons as dit vererger en meer tasbare aksies, wat blankes en anderskleuriges wat dieselfde beginsels en waardes deel, teen ons geneem word wat huis en haard in gevaar stel? Gebruik ons metodes van lydelike verset, ander aksies of laat ons die afknouing begaan soos wat ons uit ordentlikheid die afgelope 25 jaar sedert 2 Feb 1990 gedoen het?

Ek hoor ‘n magtige dreuning van stilswye uit die buiteland; lande en mense wat ons met alles denkbaar bestook en bedreig het in die jare voor 1990 is waarskynlik stomgeslaan van verbasing! Kan ons die debat begin oor waar ons die streep trek? RA en SEB asook nuwe wetgewing oor grond (insluitende vele meer eienaarskap), bedreig ons lankal.

Feitlik ‘n miljoen blankes is werkloos of in swak betaalde diens. ‘n Verdere 2 miljoen het die land verlaat en breinkrag, kundigheid en ondervinding saam weggeneem. Dié van ons wat die armes kon help, raak al minder en die hulpbehoewendes raak al meer. Dit gaan uiteindelik nie meer help om die howe te nader nie – wat bly oor? Die naakte werklikheid is dat ons alleen is en net mekaar het om op te steun – vir raad en daad.

– Diana Yagudina

Leon Lemmer: Oor Arthur Kemp se boek, Nova Europa

Die blankes is ‘n bedreigde spesie. Hulle sal hulle posisie moet verskans. Die redes waarom wittes deur uitwissing bedreig word, is enersyds die groter wordende getalle-oorwig van die nie-wittes wêreldwyd en andersyds die mentaliteit van baie blankes, bv weens liberalisme, waardeur ongebreidelde nie-wit immigrasie na hulle lande toegelaat word. Dit is die mening van Arthur Kemp, ‘n Britse joernalis wat sy jeug in Rhodesië en Suid-Afrika deurgebring het. Ek skryf na aanleiding van sy boek, Nova Europa: European survival strategy in a darkening world (Ostara Publications, 2013, 90p; Amazon Kindle $9.06). Sy boodskap is ‘n voortsetting van wat Lothrop Stoddard in 1920 geskryf het (Praag 28 Februarie).

Tydens kolonialisme het Europese blankes hulle in lande met nie-blanke bevolkings gevestig. Deesdae gebeur die teenoorgestelde. Die “‘mass movement’ of people is exclusively one way: from nonwhite countries to white countries” (Kindle 38). “Current demographic trends have already turned Europeans into minorities in all major cities of the US, and increasing numbers of major cities in western Europe. This trend is speeding up exponentially. Simply put, the European people are being racially displaced from their traditional heartlands through mass Third World immigration” (43). Dit is ‘n verskynsel wat slegs in die Eerste Wêreld voorkom en dit is net die voortbestaan van blankes wat bedreig word, terwyl alle kulture volgens Kemp bestaansreg behoort te hê. Daar is geen sprake dat bv swart Afrikane, Chinese of Indiërs gaan verdwyn nie.

Teen die middel van hierdie eeu kan blankes in Wes-Europa en Amerika ‘n minderheidsgroep wees. Daar is veral drie redes hiervoor: massa-immigrasie, ongebreidelde voortplanting en rassevermenging. Op die lange duur sal blankes nie hulle identiteit kan handhaaf nie, tensy hulle hulleself betyds isoleer; “dyke bou”, soos Stoddard dit gestel het. Wit pare sal ook bereid moet wees om gemiddeld meer as twee kinders per gesin te hê. Die genoemde menseverskuiwing beïnvloed toenemend Wes-Europa as die bakermat van die blanke beskawing en kultuur en glad nie in dieselfde mate Oos-Europa nie. Vir projeksies in bv die Islamitisering van Wes-Europa, 2010 tot 2030, lees bv David von Drehle se artikel in Time (26 Januarie, p 16-23).

Kemp: “Europe and European man is well worth preserving” (111). “The contribution of European man to the world and well-being of all people is unsurpassed” (132). Soortgelyke stellings kan myns insiens met reg oor die rol van blankes en veral Afrikaners in Suid-Afrika gemaak word. “Many liberals talk of the ‘debt’ which Europeans owe for all sorts of past alleged ‘wrongs’ committed during the age of colonial exploitation” (138). Sonder om te veronderstel dat blankes op volmaaktheid aanspraak kan maak, behoort polities korrekte retoriek gebalanseer te word met openlike erkenning van die positiewe invloed wat blankes uitgeoefen het, bv wat hulle in kolonies en ook sedert daardie kolonies se onafhanklikheid in daardie lande tot stand gebring het.

Hedendaagse blankes word steeds oor slawerny verwyt.

“Africans were the ones to capture their fellows as slaves, and then merely sold them. If the ‘logic’ of blaming whites for slavery was consistently applied, then blacks, historically speaking, bear as much, if not even more, guilt as whites” (147). “The Arab slave trade in Africa … lasted far longer and involved millions more Africans than the Trans-Atlantic slave trade – but somehow there seems to be no similar demand for ‘reparations’ against present-day Arab nations or people … At some stage of history, almost all nations and all people have conquered or exploited other people” (155).

Maar net wittes word vir kolonialisme, imperialisme, slawerny en rasse-segregasie verwyt.

“If there ever was any such European ‘colonial debt,’ it has been repaid a million times over since then, simply in terms of how the living standards of the entire world have been improved through European technological gifts and modern foreign aid. If anything, the ‘debt’ is firmly the other way round: it is the rest of the world which owes the European world a mountain of almost incalculable debt” (162).

In die nuwe Suid-Afrika word menseregte graag gepropageer, maar blankes en veral Afrikaners se regte word dikwels geïgnoreer. Kemp verwys na uitsprake deur verskeie buitelandse en internasionale instansies en kom dan tot hierdie gevolgtrekking: “It is the inalienable right of every people on earth to rule themselves in their own territory, free from foreign domination. In that last sentence are two critical elements of all peoples’ rights: self-rule, in one’s own territory” (190). In die nuwe Suid-Afrika met sy verswelgende swart meerderheid is daar geen sprake van selfregering vir wittes nie; selfs nie van beduidende blanke inspraak in politieke sake nie. Eie gebiede in die sin van bv woonbuurte word nie toegelaat nie. Daar word selfs beoog om die helfte van die eiendomsreg van elke plaas in blanke besit aan die (nie-wit) werkers oor te dra. Vergelyk dit met FW de Klerk se belofte aan boere: “Julle kaart en transport is veilig” (Louis Changuion, Omstrede land, Pretoria: Protea Boekhuis, 2011, p 272).

“It is impossible for any group to maintain its identity without majority inhabiting a geographically-defined territory in which their existence is not threatened by immigration or submersion among foreign elements” (610). “The historical record is clear: those people who do not possess a territory in which they form the majority population, are doomed to extinction” (1374). Nahum Sokolow (1861-1936) het gesê: “A nation should be built like a pyramid on a broad base and strong foundations. This foundation was the land.”

Van die interessantste inligting wat Kemp verskaf, handel oor Indië. Sedert vroeg in die vorige eeu het die Indiese regering knaend by die Suid-Afrikaanse regering gekla oor die behandeling van Indiërs in Suid-Afrika. Daarna is hierdie veldtog in die Volkebond en die Verenigde Nasies voortgesit. Sedert onafhanklikheid in 1947 het Indië egter rasgebaseerde immigrasiewette. Enersyds is daar die “Persons of Indian Origin-” (PIO-) visa, “defined through their ‘birth or residency, or that of their parents and grandparents'” (211). Andersyds is daar die “Overseas Citizenship of India-” (OCI-) kaart waarvolgens PIO “who have obtained citizenship of another nation” toegelaat word “to acquire long-term leave to remain in India … OCI holders can acquire full Indian citizenship after five years. OCI cards are granted for life” (224).

Wat is die doel hiervan? “Indian immigration law is specifically designed to ensure that India remains racially homogenous by only granting permanent residence to those born of racial Indian stock, no matter where in the world they might have been born” (231). Suid-Afrikaanse Indiërs het dus ‘n tuisland en ‘n agterdeur; iets wat Afrikaners nie het nie. Maar dan is dit Frene Ginwala wat haar aanmatig om voor te skryf watter openbare kunswerke ons mag hê en Haroon Lorgat wat gelas watter krieketspelers in die Wêreldbekertoernooi mag speel.

“Japan, China, India, most sub-Saharan African states, most north African states, most middle-Eastern states, and, of course, Israel, are all ethnostates with varying degrees of legal enforcement designed to ensure that they keep their homogeneity” (237). Maar sodra lande in die Eerste Wêreld immigrasie beperk, word daar heftig beswaar gemaak. Daardie beperkings “has nothing to do with hating any person because of the color of his skin, or of trying to deprive any person of the opportunity for improvement” (308). Daardie regerings wat immigrasie beperk, stel die belange van hulle inwoners voorop en weet dat dit in hulle beste belang is om hulle kulturele homogeniteit te bewaar. Dit is waarom dit so belangrik is dat elke nasie sy eie grondgebied moet hê en homself moet regeer sodat hy sy eie beste belange kan najaag. Ek hou van wat Kemp oor “equality” skryf: “A far-fetched notion even among homogenous groups of people” (473). Arthur Balfour (kyk hieronder) het oor die verskillende rasse gesê: “They have been different and unequal since history began and different and unequal they are destined to remain.”

Kemp vestig die aandag daarop dat voor 1400 nie-wittes, naamlik Moslems, die eerste koloniale magte in Europa was, “a fact which is conveniently ignored by present-day liberal historians” (327). Die Ottomaanse Turke het Europa vanuit die suid-ooste binnegedring en die More (Arabiere en Berbers) vanuit die suid-weste. “The impact was felt, culturally and genetically, in the regions they occupied” (327). Na 1400 het Europese kolonialisme in Suid-Oos Asië, Afrika en Suid-Amerika tot gevolg gehad dat inheemse geboortes dramaties vermeerder het vanweë bv doeltreffende medisyne en onderrig/opvoeding; dermate dat blankes se voortbestaan bedreig word. Die geskiedenis is propvol van blanke goedertierenheid. Deesdae verkies anti-blanke elemente egter om net wittes se beweerde tekortkominge raak te sien. Bevolkingsdruk het in die hedendaagse wêreld ‘n omgekeerde immigrasiestroom veroorsaak. In die koloniale era was die immigrasievloei van Europese lande na die Derde Wêreld. Deesdae is dit van die Derde Wêreld na die Eerste Wêreldse Westerse lande. Teen die middel van hierdie eeu kan blankes in lande soos Amerika, Kanada en Brittanje in die minderheid wees. “Demographers have predicted that western Europe is set to be overrun by Third World immigrants before the year 2050” (412).

“The reelection of Barack Obama in 2012, despite his opponent winning in excess of 60 percent of the white US vote, has already conclusively shown that even at that early stage, it is nearly impossible for whites in America to choose the candidate of their choice to be president, without at least an 80 percent landslide vote” (499). “Even the 2012 US presidential elections show that when a majority (62 percent) of whites vote for a candidate, this vote turnout (which would have guaranteed victory for the candidate only fifteen years previously) is not enough to win anymore” (572).

Nie-wit presidente is die Amerikaners se voorland. As die Amerikaners so graag name verander soos ons plaaslike swartes sal die “White House” seker spoedig ‘n ander naam kry.

“There are in reality only three routes which can be followed if Europeans are to survive the fast-approaching racial demographic tidal wave” (551):

(1) Veldtogte om blankes bewus van die probleem te maak, sal gevoer moet word. Ras/etnisiteit sal noodwendig die uitgangspunt moet wees. Nie-wittes en bv blanke liberaliste is beswaard oor die term “ras” as blankes dit tot eie voordeel aanwend. As na ras verwys word sonder om swartes te prys, word dit gou “rassisme” genoem. Die assosiasie met naziisme word dadelik ingespan. Benjamin Disraeli (1804-1881), ‘n Britse eerste minister (1868 en 1874-1880), het gesê: “Race is everything.” In die HAT is een van die betekenisse van ras “enige groep wat (gewaande) gemeenskaplike eienskappe het.” By implikasie word rassuiwerheid ontken. Ek verkies om eerder die woorde “etnies” en “etnisiteit” te gebruik, wat volgens die HAT ‘n volkekundige assosiasie het. Afrikaners is etnies-kultureel ‘n volk en het in dieselfde mate as swartes die reg om nasionalisties te wees.

(2) “Start creating autonomous European communities in all nations and areas where it is practically possible to do so” (551).

(3) “Ultimately, create a European ethnostate(s) to serve as a homeland in which the unique and valuable European people can be preserved” (551).

Etniese enklawes/tuislande binne lande is glad nie ‘n vreemde of uitsonderlike verskynsel nie. “In Russia, there are ten major autonomous areas called ‘okrugs'” waarin inheemse minderheidsgroepe beskerm word (635). Volgens Kemp is daar in Brasilië 672 “indigenous territories” en in Australië is 15% van die oppervlak “indigenous protected areas” (616). In Belize is daar 8 “native Indian reserves,” in Bolivië 15 en in Kanada 500 (623). “There are similar territories set aside for Indians [Indiane] in Columbia, Costa Rica, Dominica, Guyyana, Peru” en vir ander minderheidsgroepe in Indië en Pakistan (630). Dit is die belange van nie-wittes wat so beskerm word omdat dit nodig geag is. Dinge het verander. Deesdae is daar ‘n ander etniese groep wat beskerming teen uitwissing dringend nodig het, te wete die blankes.

“The demand for European self-determination, and a European homeland, is also completely morally justified, because they are being threatened with extinction in exactly the same way that the Third World nations were during the Age of Colonization” (714). Die ideaal van, of eis vir, ‘n blanke tuisland “being in line with the rights accorded to all other people on earth, is not something special or unique and cannot be called ‘supermacist’ or any of the other pejorative adjectives” (733). “There is … no need to ‘justify’ it by referring to what are, after all, subjective notions of inferiority or superiority” (1254). Dit gaan om “identity, culture, heritage, tradition” (740).

In sy vyfde hoofstuk gebruik Kemp Orania as sy eerste gevallestudie. Hy begin met ‘n uitstekende karakterisering van die nuwe Suid-Afrika:

“In South Africa (as predicted by Lothrop Stoddard in his book, The Rising Tide of Color) [Praag 28 Februarie], whites have been reduced to a tiny minority and are the victims of a relentless Third World crime wave, are heavily taxed to support the ever-burgeoning welfare-gibbling nonwhite population, are actively discriminated against through ‘affirmative action’ for alleged past wrongs, and are generally blamed for anything which goes wrong with the new non-European masters of the land” (750).

“In the face of this, quite literally, murderous assault on their existence, a tiny group of Afrikaners were far-sighted enough to see and understand that an Afrikaner state (or in Afrikaans, a ‘volkstaat’), offered the only fair, just, reasonable and practical solution to their otherwise inevitable submersion into and destruction by the Third World” (756). In 1990 het ‘n groep Afrikaners ‘n stuk grond gekoop en in 1991 Orania gestig. Dit gaan om “an own area … own labor … and own institutions” (787). Deurlopend was daar groei en ontwikkeling. “They are realistic about obtaining full independence, which is still their ultimate goal” (837). “Orania offers the only hope for Afrikaner survival, and, even more importantly, has mapped out the path for beleaguered First World populations all over the world” (902).

Die tweede gevallestudie is Israel. “Zionism is simply racially-based Jewish ethnonationalism” (910). Een van die negatiewe faktore was dat baie Palestyne en Arabiere (en ook die Britse regering en Verenigde Nasies se gesag) uitgedryf moes word om sover moontlik ‘n “Jews-only homeland” daar te stel (910). Dié stryd het terrorisme deur Jode ingesluit. Byvoorbeeld, Menachem Begin (1913-1992, Israel eerste minister, 1977-1983) was hieraan skuldig, bv die King David Hotel-slagting in 1946 in Jerusalem waarin meer as 90 mense dood is. Dié hotel het die hoofkwartier van die Britse administrasie gehuisves. Nelson Mandela het gesê: “I read The Revolt [1951] by Manachem Begin and was encouraged by the fact that the Israeli leader had led a guerrilla force in the country with neither mountains nor forests, a situation similar to our own” (Amazon-Kindle-boekadvertensie vir The Revolt). Dit is ‘n geval van een terroris wat ‘n ander terroris komplimenteer.

Theodor Herzl (1860-1904) het sy plan vir ‘n Joodse staat in 1896 geformuleer, waaruit die World Zionist Movement voortgespruit het. Dit is interessant dat naas Palestina Argentinië aanvanklik as ‘n moontlike plek vir die vestiging van die Joodse staat oorweeg is; dus die land waarheen talle Boere (800 gesinne) na die Anglo-Boere-oorlog uitgewyk het (1903-1909). In 1934 was daar ‘n poging om ‘n Joodse tuisland in die verre ooste van Rusland te stig, maar dit “never became more than 25 percent Jewish, and today is less than 10 percent Jewish” (1288). Uganda is ook vir Joodse hervestiging oorweeg. Interessant is ook die feit dat die Nazi’s die Jode na Madagaskar wou verban.

Die Sioniste het op Palestina, “our ever-memorable historic home” (976), soos Herzl dit gestel het, as tuisland besluit. Met Arthur James Balfour (1848-1930), die Britse minister van buitelandse sake (1916-1919), se Balfour-verklaring in 1917 is die skepping van hierdie Joodse tuisland in beginsel deur die Britse regering aanvaar. [‘n Omvattende skrywe deur Johannes Comestor oor die Balfour-verklaring is op LitNet (12.02.2013) beskikbaar. Aanhalings waarvoor ek hier geen bronverwysing verskaf nie is aan Comestor se skrywe ontleen.] In 1948 het die onafhanklike staat Israel tot stand gekom.

Israel se immigrasiewette herinner aan dié van Indië. “‘The Law of Return’ passed by the Israeli parliament in 1950 … granted those recognized as Jews (ie born of a Jewish mother) immediate right of residence and citizenship” (1087). Wat myns insiens bewonderswaardig van die Israeli’s is, is hulle onwrikbare politieke wil om hulle tuisland te behou; die soort wil wat so skromelik by FW de Klerk se sy meelopers ontbreek het.

Kemp beklemtoon deurgaans dat slegs ‘n klein minderheid blankes sensitief is vir die uitwissing wat hulle nageslag wêreldwyd bedreig. Plaaslik ervaar ons dit wanneer daar spottenderwys na “die swart gevaar” verwys word, asof die werklikheid daarvan nie reeds algemeen en maklik sigbaar is nie. “A ‘mass exodus’ to a European homeland, if it comes at all, will come only long after the formerly European nations are totally overrun, as is the case with South Africa” (1177). Wat nodig is, is die versameling van “ideologically likeminded people” (1223). Verskeie tuislande vir blankes kan in verskillende lande geskep word. Een moontlikheid is bv in die ooste van Pole, waar die bevolking “hostile to classical western liberalism” is (1328).

In Europa, die bakermat van ons beskawing, word die voortbestaan van blankes bedreig. Hoeveel te meer nie dié van die klein wit stam in Afrika nie? Na hulle politieke magsverlies het daar vir diesulkes in die meeste gevalle nie die moontlikheid van liggaamlike emigrasie bestaan nie, maar tog die troos van geestelike emigrasie. Dit lyk nou asof sowel fisieke as geestelike ontheemding, eintlik kollektiewe uitwissing, ons voorland is.

As ons die voorafgaande op Suid-Afrika toepas, is dit duidelik dat FW de Klerk se dwase, roemlose, algehele politieke magsoorgawe op die lange duur nie die blanke inwoners se oorlewing bewerkstellig het nie, maar veel eerder hulle uitwissing verseker het. In die 1992-referendum het ek “nee” gestem, nie omdat ek teen magsdeling of ewolusionêre politieke hervorming gekant was nie, maar omdat ek De Klerk nie vertrou het nie. Hy weet hoe om toe te gee, maar nie hoe om ‘n streep in die sand te trek nie. Die oorgrote meerderheid van die blanke kiesers wat “ja” gestem het, het sekerlik ook nie hulle eie ondergang en die uitwissing van hulle nageslag begeer nie. Dalk is ek te betrokke en my benadering te subjektief, maar ek kan my nie ‘n groter dwaasheid voorstel as wat in 1990/94 voor my oë in die politiek afgespeel het nie. Die kern van wat sedertdien gebeur het, kan ek skets met verwysing na die drie staatshoofde wat ons gekry het.

Die hooffunksie wat Nelson Mandela vervul het, was om sy sjarme (dikwels “magic” genoem) uit te haal om die blankes te paai na hulle groot en heeltemal onverdiende algehele politieke magsverlies. In die annale van die geskiedenis is daar seker geen groep wat meer onverdiend as die plaaslike swartes so baie ontvang het van wat oor eeue onder blanke leiding tot stand gebring is nie.
In die Thabo Mbeki-era het die klem op die verheerliking van swartes en die ignorering van blankes geval. Asiate is ook uitgeskuif. Suid-Afrika is afgegradeer tot ‘n integrerende deel van swart (dus sub-Sahara-) Afrika. Mbeki is nie ‘n rassis nie maar eufemisties eerder ‘n Afrikanis genoem.
Tydens die bewind van Jacob Zuma is al hoe meer openlik met die ANC se wesenlik anti-blanke gesindheid vorendag gekom. Twee dekades was lank genoeg om tot die gevolgtrekking te kom dat swartes nie self (beduidende) welvaart kan skep nie; dat hulle op veral een manier bemagtig kan word, naamlik deur blankes te onteien en die buit (minus tussengangerskommissie, oftewel korrupsie) aan die swart gepeupel te oorhandig.

‘n Oorsig van die geskiedenis van die nuwe Suid-Afrika, soos die drie-punt opsomming hierbo, sal u nêrens in die gedrukte Afrikaanse koerante vind nie. Dit is omdat daar nie meer Afrikanerkoerante is nie; net polities korrekte Suid-Afrikaanse koerante.

Plaasaanval in Namibië skok

Sy pa is erg getraumatiseerd en wil nie oproepe of besoekers in die private kliniek op Gobabis, Namibië ontvang nie.

Só sê mnr. Marius van Moltke, die seun van die bejaarde egpaar, mnr. Ackerman (Acker) von Moltke en sy vrou, Dorea, wat Sondagnamiddag op hul plaas deur twee mans aangeval is.

Die egpaar het by hul ander seun gaan kuier wat in die omgewing van Hochfeld boer. Met hul tuiskoms omstreeks 17:00 op hul plaas, Okatjombua, sowat 90 km noordoos van Gobabis op die Summerdownpad, is hulle deur twee vreemde mans ingewag, oorval, vasgebind en beroof.

“My man is 71 jaar oud, maar hy het soos ‘n jong man baklei,” het me. Von Moltke aan Republikein vertel, maar gister het dit emosioneel glad nie met hom goed gegaan nie.

“Ek dink die skok het nou eers ingetree; hy is erg getraumantiseerd,” het sy gesê van die oudonderwyser wat op Grootfontein geskiedenis onderrig het.

Hoe gaan dit met haar? “Ek bly staan. Hulle het my nie seergemaak nie.”

Von Moltke vertel met hul aankoms op die plaas het die twee mans (sy skat hul ouderdom in die vroeë dertigs) reeds toegang tot hul huis gekry.

“Alles was reeds uit die kaste gegooi. Hulle moes ons honde baie bang gemaak het. My man het die huis baie beveilig, maar hulle het die staaldeure met byle oopgekap.”

Sy vertel dat die aanvallers agter die dam moes geskuil het en hulle by die hek ingewag het: “Toe my man die hek agter ons toemaak, het hulle hom van agter bestorm en aangerand.”

Hy is met ‘n stomp teen sy kop geslaan, het ‘n groot wond op sy regterarm by sy skouer, ‘n groot snywond teen sy ribbes en talle meswonde en snye op sy lyf wat steke moes kry.

Volgens van Moltke kon haar man daarin slaag om die lem van een van die aanvallers se mes af te breek en in die dam te gooi, “maar toe ruk hy ‘n tweede mes uit en steek my man verder daarmee”.

Die egpaar is deur die aanvallers na die huis geneem en gedwing om die kluis oop te sluit, maar daar was nie geld in nie.

Hulle is in die badkamer vasgebind en toegemaak, maar die aanvallers kon nie die sleutel kry nie en die egpaar is toe in die enjinkamer toegesluit.

“My man het gelukkig ‘n mes in sy sak gehad en hy kon ons lossny. Toe ons die voertuig hoor wegry, het my man in sy toestand die hoeksteenslyper gevat en die staaldeur van die enjinkamer daarmee oopgesny.”

Von Moltke het dadelik met haar bebloede man hospitaal toe gejaag. Sy praat met lof van die buurtwag wat hul bystand verleen het met geld, ‘n selfoon en klere.

“Ons beursies met bankkaarte, selfone, my rekenaar en pistool is onder meer gesteel. Die gemeenskap het vir ons geld, ‘n selfoon en klere gebring,” vertel sy.

Die egpaar se bakkie is Maandag op Witvlei gevind met hul dokumente daarin. “Die aanvallers het vir ons gesê hulle gaan die bakkie êrens los.”

Von Moltke vertel dat hulle al sowat 18 jaar boer en sy kan nie glo dit met hulle gebeur het nie: “Ons werk alleen en het nie werkers op die plaas nie, so dit is nie ‘n geval van ‘n voormalige plaaswerker wat ‘n wrok teen ons dra nie. Dit is vreemde mense.”

Die polisie se streekskommissaris van Omaheke, komm. Josaphat Abel, het die voorval bevestig en gesê dat die ondersoek voortduur en geen verdagtes dusver in hegtenis geneem is nie.

“Die slagoffers is besig om goed te herstel en die bakkie is by Witvlei gevind. Ons ondersoek duur voort.”

Bron: Die Republikein

Daily Maverick dreig dat blankes ‘met AK-47’s in die kop geskiet mag word’

Die ekstreemlinkse webblad Daily Maverick, wat vermoedelik vanuit die buiteland befonds word, het so pas in ‘n hoofartikel gedreig dat “blankes in die kop geskiet gaan word” as hulle nie “… op hul effing knieë gaan en jammer sê nie”.

Die skryfster van die hoofartikel is ‘n verengelste Afrikaner, Marelise van der Merwe, wat meen dat alle blankes “boelies” is wat nou slegs deur die wet daarvan weerhou word om ander “seer te maak”.

Marelise van der Merwe. Elders word sy beskryf as die "produksieredakteur" van die Daily Maverick — Marelise van der Merwe. Elders word sy beskryf as die “produksieredakteur” van die Daily Maverick

Indien blankes wil oorleef, moet hulle nie net jammer sê nie, maar ook “jammer doen” deur die skoolgeld en universiteitsfooie van swart kinders te betaal, asook swart kinders groot te maak. By implikasie moet hulle nie self kinders hê nie en sodoende as ras in Suid-Afrika uitsterf.

Sy skryf verder in haar meningstuk:

Sekerlik kan u die ANC blameer vir die gebrek aan verandering soveel as u wil, maar hier is ‘n gedagte vir u: U is deksels gelukkig dat die grond waarop u sit nie met geweld van u afgeneem is nie, die wyse waarop mense van kleur voorheen daarvan beroof is. U is deksels gelukkig dat die bruin persoon langs u vanoggend teenoor u geglimlag het, gewaai het, met u gepraat het. U is deksels gelukkig dat ‘n woedende swart persoon u nie net trompop geloop en in die kop geskiet het omdat hulle nogmaals ‘n dom, rassistiese reaksie op News24 se kommentaarblad gelees het en dit hulle gewoon geknak het en iets kranksinnigs laat doen het nie. Want weet u wat? As ek in hul plek was, sou ek moontlik met my AK-47 uitgestorm het. Daar is geweld in Suid-Afrika, ja, maar daar is nie revolusie nie (en anders as wat Sunette Bridges en Steve Hofmeyr dink, loop blanke boere die minste risiko om vermoor te word).

Die Daily Maverick is ook gekant daarteen dat ‘n straat in Kaapstad na De Klerk vernoem word, aangesien hy een van die “argitekte van apartheid” was.

Anton van Niekerk: politieke korrektheid, feite-waarheid en morele waarheid

Wanneer dit vakansietyd is, word Die Burger se lesers gekonfronteer met artikels en ook briewe deur Anton van Niekerk. Op hierdie manier kry hy publisiteit en verdien hy ook sakgeld. Vir hom is dit blykbaar nie voldoende as akademici kennis van sy menings in vaktydskrifte neem nie. Hy smag daarna om ‘n openbare intellektueel te wees. Maar dit is myns insiens van deurslaggewende belang dat enigiemand wat aanspraak op sodanige status maak, die beeld van geloofwaardigheid moet hê. Kom ons ondersoek Van Niekerk se geloofwaardigheid na aanleiding van sy artikel in die jongste uitgawe van Tydskrif vir Geesteswetenskappe. Om praktiese redes (bv om die lengte van hierdie rubriek binne perke te hou) gebruik ek uitsluitlik die opsomming van sy artikel (heel moontlik deur homself gemaak en vir publikasie aangebied) soos gepubliseer in Die Burger (30 Desember, p 13). Die opskrif is: “Wat is ‘polities korrek’?”

Van Niekerk begin deur ‘politieke korrektheid’ te definieer. “Die begrip ‘politieke korrektheid’ verwys na ‘n soort geveinsdheid in spreke en optrede wat daarvan wegskram om vermeende onreg en onbevoegdheid by die naam te noem, en wat daarom, bloot ter wille van gedienstigheid aan aanvaarde sosiale konvensies, sake só voorstel dat die waarheid omtrent wat verkeerd loop in die samelewing, verdoesel word deur wat ons sê en soms ook doen.” Hy kon byvoeg: Ook wat ons nie sê en nie doen nie. Maar laat ons nie vlieë afvang nie. Sy definisie is nie sonder verdienste nie. Ek hou veral van die skerpheid van “geveinsdheid”, “gedienstigheid” en “verdoesel” (wat al drie in my laaste paragraaf hieronder na hom toe terugkom), hoewel verdoesel dikwels die vorm van algehele ontkenning aanneem.

Tereg noem Van Niekerk dat ons die verskynsel van politieke korrektheid het omdat bv die gevoelens (van nie-wittes) nie seergemaak en (negatiewe) stereotipes (van nie-wittes) nie bevorder mag word nie. Myns insiens kan dit soms nodig wees om ego’s af te blaas ten einde mense te verbeter. ‘n Stereotipe is ook nie noodwendig ‘n onding nie. Dit is eintlik ‘n veralgemening. Sonder veralgemening kan die wysbegeerte en die wetenskap en ook doodgewone gesprekvoering nie vorder nie. In die logika word dit induksie genoem. As ek van ‘n groep mense sê hulle is bouers of brekers is dit ‘n geldige veralgemening in soverre die lede van daardie groep werklik bou of breek.

“Dit is … polities inkorrek om te beweer dat ‘plaasmoorde’ (in die sin van ‘n berekende, georganiseerde aanslag van swart mense op wit boere) in Suid-Afrika plaasvind, aangesien dit die stereotipes van swartes as barbaarse moordenaars en wittes as relatief welvarende en ekonomies produktiewe landsburgers bevorder, en die idee bestendig dat swart mense en wit mense nie in vrede in dieselfde land kan saamleef nie.” In die voorafgaande sin word talle elemente ingebring wat sake verdoesel. Omdat “plaasmoorde” tussen aanhalingstekens geplaas word, kan dit op onsimpatie by Van Niekerk dui. In hoeverre plaasmoorde die gevolg van ‘n georganiseerde aanslag is, is onbekend. Wat van belang in daardie aangehaalde sin tot by die eerste komma is, is dat talle plaasmoorde (met boere, hulle gesinslede en werkers as die slagoffers) in die nuwe Suid-Afrika gepleeg is en heel dikwels is dit wittes wat vermoor word en swartes wat die moorde pleeg. Politieke korrektheid vereis dat daar nie gesê mag word dat wittes (in hierdie geval op plase, maar sekerlik ook elders) deur swartes vermoor word nie. Maar hierdie stelling is waar in die mate wat dit werklik gebeur het.

Daar is ook die ANC-regering se redenasie dat plaasmoorde nie apart in misdaadstatistiek gelys word nie, met as regverdiging dat alle moorde in dieselfde mate veroordeel word. Maar dit is bloot ‘n vyeblaar om nie enige voorkeur vir blankes/boere te toon nie. Die waarheid is dat alle moorde, net soos alle mense, nie eenders/gelyk is nie. Vir die naasbestaandes van ‘n vermoorde kan die verlies ewe groot en die vermoorde ewe onvervangbaar wees. Enige objektiewe waarnemer sal egter kan insien dat die moord op ‘n boer ‘n baie groter verlies vir die land as dié van ‘n armlastige plakker is. Om hierdie rede behoort meer gedoen te word om moorde op plase as in plakkerskampe te verhoed. Dit gaan om bv ekonomiese oorwegings en nie om etnisiteit nie. Dit is hierdie soort ding wat in landsbelang gesê moet word eerder as om polities korrek te swyg.

Die ANC-regering wil ook nie misdaadsyfers openbaar waarin die etnisiteit van die misdadigers en die slagoffers openbaar word nie. Die rede hiervoor is glo omdat rasseklassifikasie amptelik afgeskaf is. Maar in die praktyk kan die ANC-regering glad nie sonder sodanige nie-amptelike klassifikasie funksioneer nie. Deesdae word rassediskriminasie teen veral blankes ten gunste van veral swartes gepleeg en “transformasie” genoem. Sonder rasseklassifikasie kan die ANC nie sy “regstellingsbeleid” (bv swart ekonomiese bemagtiging en grondhervorming) uitgevoer nie. Waarom dan nie etnisiteit ook in die misdaadstatistiek vermeld nie? As ‘n sekere groep (getals- of persentasiegewys) meer misdaadgeneig as ander groepe blyk te wees, is dit in die openbare belang dat bv voorkomings- en rehabilitasieprogramme op daardie groep toegespits word.

[In die huidige vakansieseisoen was die meerderheid padsterftes voetgangers, heel moontlik swartes. Dit volg dat padveiligheidsveldtogte op diesulkes toegespits behoort te word. As uit die statistiek blyk dat swart minibusbestuurders baie ongelukke veroorsaak, moet hulle by wetstoepassing geteiken word. Regstellende aksie moet nie teruggehou word as swartes die sondebokke blyk te wees nie. In hierdie konteks is politieke korrektheid sekerlik ‘n onding.]

Wat ek probeer aantoon, is dat dit in die openbare en dus landsbelang kan wees om politieke korrektheid opsy te skuif deur plek te maak vir geldige stellings en heilsame voorstelle gebaseer op feite. Te veel word in die naam van politieke korrektheid verdoesel of verswyg. Met verwysing na die laaste aangehaalde sin hierbo: Waarom kan/mag dit nie maar hard en duidelik gesê word dat blankes sedert 1652 ‘n bewese rekord van ekonomiese produktiwiteit het nie? Is dit nie ‘n feit dat dit veral danksy blankes se insig, toewyding, vindingrykheid, arbeid, ens, is dat Suid-Afrika die welvarendste Afrika-land geword het nie? Is dit nie in landsbelang om te beweer dat hierdie land meer sulke mense nodig het as hy voorspoedig wil wees nie; dat wittes as burgers gekoester en nie verguis moet word nie?

Politieke korrektheid vereis by implikasie en by voorbaat dat nie beweer moet/mag word dat swart en wit nie in vrede in dieselfde land kan woon nie. Maar dit is moontlik dat (die groot) kultuurverskille, wat nie ontken kan word nie, saambestaan (in ‘n mate/grootliks) onmoontlik maak. Die meeste mense is seker geneig om rus en vrede bo onmin en stryd te verkies, maar dit kan ‘n onbereikbare ideaal in die huidige politieke bedeling blyk te wees. Pleks van ‘n eenheidstaat waarin talle groepe saamgebondel word, is dit moontlik dat ‘n tuisland vir elke kultuur-/etniese groep groter harmonie en voorspoed (vir almal) tot gevolg kan hê. Politieke korrektheid as “geveinsdheid” moet nie toegelaat word om sulke gesprekke te ontmoedig nie.

Vervolgens beweer Van Niekerk dat ‘n liberaal-demokratiese staat “die beste soort staat [is] om in te bly.” Sodanige staat erken bv spraak- en persvryheid. Daarom is Van Niekerk glo in beginsel teen politieke korrektheid as dit ‘n demper op die politieke diskoers plaas. Volgens hom moet hierdie soort korrektheid eerder deur die najaag van die waarheid vervang word. [As u verder lees, sal u sien dat Van Niekerk se getrouheid aan wat in hierdie laaste twee sinne staan, ernstig bevraagteken kan word.] Hy onderskei tussen feite-waarheid en morele waarheid. As ‘n mens met feite fouteer, dus nie die waarheid beet het nie, is dit ‘n vergissing en kan dit reggestel word. Van Niekerk plaas die klem egter op wat hy morele waarheid noem. As ‘n mens met morele waarheid ‘n fout maak, is die resultaat ‘n leuen. ‘n Leuen is verwerpliker as ‘n vergissing omdat die leuenaar doelbewus, dus “willens en wetens”, die waarheid weerhou. ‘n Leuen kan nie soos ‘n feite-fout reggestel word nie: “‘n leuen moet vergewe word.”

[Die HAT vereenvoudig sake en vat kortpad deur te beweer dat ‘n feit iets is “wat werklik plaasgevind het, wat werklik vasstaan.” Die begrip “feit” is egter baie meer glibberig as dit, met “waarheid” wat nog wyer toepassings het en dus nog vaer is (Bede Rundle, Facts, London: Duckworth, 1993, p 18). Wanneer moraliteit bygevoeg word, “we have concepts whose usefulness rests on assumptions which may not be conceded” (p 82). Van Niekerk se artikel is ‘n klinkklare voorbeeld hiervan.]

Ons kom nou by hoe Van Niekerk vir homself ruimte gun sodat hy die waarheid kan buig/manipuleer om sy politiek te pas. “Waarheid, veral in ‘n morele konteks, kan daarom nie altyd sonder meer gelyk gestel word met ‘die naakte feite’ nie. Die waarheid funksioneer in ‘n konteks wat nie altyd bloot ‘meegedeel’ kan word nie, maar wat dikwels geïnterpreteer moet word. Tot die waarheid behoort naamlik die sin van feitelike gegewens, dit wil sê die belang of die waarde wat sulke gegewens het vir die mens wat lewensoriënterend daarmee gemoeid is.” Van Niekerk onderskei dus tussen feite en die vertolking van feite, wat seker insluit dat feite in konteks beoordeel moet word. Oor die feite sal ons waarskynlik makliker ooreen kan kom as oor die vertolking van daardie feite. In wat volg, toon Van Niekerk egter dat hy soms nie eens sy feite reg het nie, gevolglik is sy vertolkings ook nie in die kol of aanvaarbaar nie. Die kern van die probleem is dat hy hom laat lei deur wat polities korrek is; bv die belange van swartes kry voorkeur bo dié van wittes.

Van Niekerk skryf oor regstellende aksie: “swart mense [word] sonder die gepaste kwalifikasies en ervaring ten gunste van [hy bedoel: ten koste van] wit kandidate in poste aangestel of tot prestige-studierigtings soos geneeskunde aan universiteite toegelaat. [Dit is presies wat by sy werkplek, Universiteit Stellenbosch (US), gebeur.] Dit is meermale ‘n onverstandige en onregverdige praktyk wat nouliks goed te praat is, veral as dit blyk dat die ooreenkomstige werksprestasie of uitkomste van dié [wan]praktyk benede peil is.” Juistement, maar dit is polities inkorrek, gevolglik soek Van Niekerk ‘n uitkomkans, dus ‘n ander vertolking van die feite.

“Ons [kan] ons egter nie eenvoudig blindstaar teen die ‘naakte feite’ van wat tans waargeneem word in hierdie verband nie. Ons kan veral nie oor die onderliggende problematiek wat regstellende aksie in die oë van die oorgrote meerderheid van die bevolking ‘n ononderhandelbare vereiste van die Suid-Afrikaanse samelewing maak, praat asof ons onlangse geskiedenis in Suid-Afrika weggewens kan word nie.” Van Niekerk laat hier toe dat die meerderheid mense die feite of die waarheid bepaal. Dit kan ‘n fout wees. Byvoorbeeld, die meerderheid mense het eens gedink dat die aarde plat (en nie rond nie) is. Dit is waarom ek ook teen ongekwalifiseerde gelyke stemreg in die eenheidstaat Suid-Afrika is. Die meerderheid kiesers bepaal wie die land regeer; nie (noodwendig) die beste (bv ingeligte, insigryke, kundige, hardwerkende, toegewyde) inwoners nie.

Soos die swartes beperk Van Niekerk sy aandag by “ons onlangse geskiedenis,” klaarblyklik die apartheidsera (1948-1989). Hierteen het ek ‘n tweeledige beswaar. Eerstens was die bewind van die Nasionale Party nie net sleg nie. Ter wille van ewewig, eintlik doodgewoon die waarheid, moet sowel die goeie as die slegte in ag geneem word. Tweedens moet nie net op daardie vier dekades gefokus word nie, maar op ons hele geskiedenis. Sedert 1652 het die blankes op ‘n voortreflike wyse gepresteer; op ‘n manier wat deur geen ander etniese groep naasteby oortref word nie; ook op ‘n wyse waarby alle etniese groepe, in die verlede en in die hede, gebaat het.

Kyk hoe drasties verskil Van Niekerk se vertolking van die feite van myne: “Ons geskiedenis is ‘n verhaal van een van die mees blatante instansies van diskriminasie teen mense op grond van velkleur wat die wêreld nog ooit gesien het.” “Ons geskiedenis” verwys selektief na ‘n (politieke) aspek en veral na vier dekades eerder as na meer as drie en ‘n half eeue. Daardie rassediskriminasie is ook nie gemotiveer deur velkleur nie. Fundamenteel het dit gegaan om kultuurverskille. Pigmentasie het bloot as ‘n uiterlike aanduiding van daardie verskille gedien. Waarom verskil my en Van Niekerk se feite-vertolking so radikaal? Onder meer omdat ek uit beginsel, maar nie blindelings nie, kant vir my eie mense kies en Van Niekerk sy etniese genote versaak en hulle offer op die altaar van politieke korrektheid. Hy is in die eerste plek nie (meer) ‘n Afrikaner of blanke nie, maar ‘n Suid-Afrikaner en Afrikaan en hy aspireer seker ook vir identiteitslose wêreldburgerskap.

Met die voorafgaande as grondslag gaan Van Niekerk nou tot die aanval oor. In hierdie proses doen hy bekende feite “willens en wetens” geweld aan; met ander woorde hy lieg in ‘n poging om sy oorverligte standpunt aan lesers op te dring. Dit neem sulke afmetings aan dat dit moeilik is om hom (ingevolge wat hyself hierbo voorgehou het) te vergewe. “Terwyl wit mense in regse kringe fulmineer [uitvaar] oor slim, wit jongmense wat deesdae nie meer so maklik toegang tot ‘n studierigting soos geneeskunde kry nie, vergeet ons veels te vinnig dat swart mense voor relatief laat in die 20ste eeu hoegenaamd [!] nie toelating tot enige [!] Suid-Afrikaanse universiteit gehad het nie – laat staan nog tot medies.”

Die leuens wat Van Niekerk hier doelbewus verkondig, is in ooreenstemming met die bekende valsheid dat Hendrik Verwoerd (eerste minister van 1958 tot 1966) swartes tot spreekwoordelike houthakkers en waterdraers verdoem het. Wat Verwoerd baie duidelik bedoel het, is dat swartes in die blanke gebiede nie tot bv professionele beroepe toegelaat sal word nie, maar dat hulle tot die hoogste vlak in enige beroep in hulle tuislande kon vorder. Dit is waarom in 1960 twee nuwe universiteite uitsluitlik vir swartes (Noorde/Limpopo en Zoeloeland) geopen het en die Universiteit Fort Hare (in 1916 deur ‘n Skotse kerkgenootskap vir swartes gestig) deur die regering oorgeneem is. Hierna is talle ander universiteite vir swartes teen groot koste gebou en onderhou. Vergelyk hierdie “naakte feite” met Van Niekerk se stelling “dat swart mense voor relatief laat in die 20ste eeu hoegenaamd nie toelating tot enige Suid-Afrikaanse universiteit gehad het nie.” Is 1916 en 1960 “relatief laat in die 20ste eeu”?

Die mediese fakulteit van die Universiteit Natal het sedert sy stigting in 1950 met die goedkeuring van die “apartheidsregering” nie-wittes as studente toegelaat. In 1976 is die Mediese Universiteit van Suid-Afrika (Medunsa) te Ga-Rankuwa, by Pretoria, geopen, uitsluitlik vir nie-wit studente. Van Niekerk skryf dikwels oor mediese sake, bv oor mediese etiek. Hy is hoogs waarskynlik bekend met die bestaan van hierdie opleidingsfasiliteite. Waarom verswyg hy dit en mislei hy sy lesers? Is hy werklik so naïef dat hy dink niemand weet van beter nie en dat hy met hierdie leuens sal wegkom? Of troos hy hom met die feit dat Die Burger en die ander Naspers-koerant hom nie aan die kaak sal stel nie? Die motief vir Van Niekerk se laakbare gedrag is blykbaar om die buitensporig vinnige verswarting van die US se mediese fakulteit te regverdig, asof dit van die eerste instansies in Suid-Afrika is wat erbarmlik swart mediese studente toegelaat het.

Oor regstellende aksie gaan Van Niekerk soos volg voort: “Terwyl baie wit mense woedend is oor die voorkeur wat soms [dikwels?] aan swart mense in die werkplek gegee word – al bly dit ‘n feit dat die oorgrote meerderheid bestuursposte in die ekonomie steeds deur wit mense beklee word [hoekom nie? – dit kan suiwer danksy bekwaamheid wees] en al gaan dit tans met wit mense ekonomies beter as in enige stadium onder apartheid – vergeet ons veels te maklik al die dekades toe werkreservering die meeste gesogte poste in die ekonomie vir swart mense belet het.” Weer eens is Van Niekerk ‘n pleitbesorger vir swartes en verkies hy om te lieg. FW de Klerk het voor die 1992-referendum belowe dat geen blanke sy werk in die nuwe Suid-Afrika sou verloor nie. Sedert 1994 het wittes grootliks uit die owerheidsdiens (sentraal, provinsiaal en plaaslik) en semi-staatsdiens verdwyn. Ook die privaat sektor gee op skandalige wyse in groot mate voorkeur aan nie-wit werknemers. Teen veral blanke mans word suiwer rassisties en seksisties gediskrimineer.

‘n Mens se vel moet darem buitengewoon dik van die politieke korrektheid wees om nie die onreg raak te sien wat daagliks sienderoë teen blankes gepleeg word nie. Hoe kan Van Niekerk beweer dat “dit tans met wit mense ekonomies beter as in enige stadium onder apartheid” gaan? Dit is ‘n inflame leuen. Hoeveel wit mense het Van Niekerk tydens apartheid by stopstrate en verkeersligte sien bedel? Ek het nooit ‘n enkele een gesien nie. Deesdae is dit ‘n daaglikse gesig. Van Niekerk gee hoog op oor moraliteit. Is dit moreel in orde om voorkeur aan akademies swakker kandidate as universiteitstudente en -dosente te gee? Behoort gehalte/verdienste/meriete nie meer gewig as etnisiteit en geslag te dra nie? Het Van Niekerk al ooit ernstig nagedink oor die onreg wat deurlopend teen blankes in die nuwe Suid-Afrika gepleeg word, of verkies hy halsstarrig om dit nie onder die oë te sien nie omdat dit polities inkorrek sou wees om jou oor blankes te ontferm?

Wat is Van Niekerk se reaksie? “My punt is dat ‘die waarheid’ nie so eenvoudig is soos ‘die harde feite’ nie.” Van Niekerk ken aan homself die reg toe om feite nie bloot te vertolk nie, maar om hulle onvergeefbaar te verdraai; dus te lieg. Naas regstellende aksie/transformasie skryf hy vervolgens oor grondhervorming. “Dit is so dat talle swart boere aan wie landbougrond verniet verskaf is, as ekonomiese landbouprodusente misluk het. Ons kan ook saamstem dat dit onverstandig [onnosel?] is om landbougrond uit te deel aan mense wat nie genoeg opleiding en kennis van landbou het nie [die skuld word dus verskuif van die swartes wat te vrot is om te boer na ander mense]. Maar agter hierdie ‘kliniese feite’ wat ons graag ophaal van agter die oogklappe wat ons slegs die hede laat raaksien, staan die beskuldigende horison van die geskiedenis toe swart mense slegs 13% van Suid-Afrika se grond kon besit.”

As Van Niekerk sy “oogklappe” afhaal, sal hy besef dat daar ‘n verskil tussen ongerepte grond en ‘n gevestigde plaas is. Blankes het ongerepte grond tot plase omvorm/transformeer. Swartes matig hulle aan om nie grond te eis nie, maar ontwikkelde plase, wat dan na ontvangs in die meeste gevalle spoedig onherkenbaar verval. As Van Niekerk sy oogklappe afhaal, sal hy besef dat dit nie in die openbare of landsbelang is om miljoene der miljoene rande staatsgeld te bestee om in die naam van grondhervorming landbouproduksie drasties te verminder nie. Dit is nie net Suid-Afrikaners wat genoeg kos moet hê nie, maar ook die miljoene mense uit Afrika en elders wat die land binnestroom. Hongersnood kan ‘n rewolusie onder die gepeupel ontketen. Ek het jare lank by ‘n groot sakeonderneming gewerk. By die lessenaars het talle blanke mans gesit wat op plase grootgeword het en suksesvol kon boer, maar daar was nie plase vir hulle nie. Sou grondhervorming rasioneel nie veel meer sinvol wees as plase (gratis) aan diesulkes uitgedeel word nie? Of is dit in die nuwe Suid-Afrika heeltemal verregaande om blankes van owerheidsweë te bevoordeel?

Van Niekerk kan gerus ook kennis neem van ‘n brokkie waarheid wat sy geesgenoot Willie Esterhuyse oor grondhervorming kwytgeraak het: “Dis ‘n hoogs emosionele kwessie omdat dit nie oor grond as produktiewe bate gaan nie, maar oor grond as politieke identiteitsimbool” (Eindstryd, Kaapstad; Tafelberg, 2012, p 341). Kortom, swartes wil eerder grondbesitters as produktiewe boere wees. Swartes benut landbougrond hoogstens vir bestaansboedery. As swartes polities en demografies korrek 80%+ van die plase besit, sou dit nag vir voedselvoorsiening wees. Oor die talle kwalifiserings waarmee die beweerde 13% grond vir swartes bejeen moet word, kan Van Niekerk gerus die historikus Louis Changuion se gesaghebbende boek, Omstrede Land: Die historiese ontwikkeling van die Suid-Afrikaanse grondvraagstuk, 1652-2011 (Pretoria: Protea Boekhuis, 2011, 471p), lees. Byvoorbeeld, naas die hoeveelheid moet die gehalte van die grond en die weersomstandighede (bv reënval) in ag geneem word. Anders as die reservate vir Indiane in die VSA het swartes in Suid-Afrika tradisioneel van die beste landbougrond beset, maar boedery op ‘n onproduktiewe manier bedryf. Baie grond is ook deur bv (blanke) sendelinge/sendinggenootskappe gekoop vir besetting deur swartes.

[Op LitNet (4.06.2012) is daar ‘n omvattende bespreking deur Johannes Comestor van Changuion se boek gepubliseer. Daar is heelwat regverdiging vir die standpunt “dat dit reg is dat die grootste gedeelte grond aan blankes moet behoort, omdat die blankes die grond ekonomies benut” (p 212). Die swartes se besware hierteen en hulle aanspraak op die plase van blankes is op instink en ideologie gebaseer. “Die veronderstelling is dat die meeste blanke grondeienaars (of hulle voorsate) die grond wat hulle besit wederregtelik bekom het en dat dit daarom aan die ‘regmatige’ eienaars teruggegee moet word” (p 7). Nelson Mandela het dit soos volg verwoord: “The [black] people … would fight the white man and win back their country” (Long Walk to Freedom, London: Abacus, 1994, p 433). Dit is hierdie soort redenasie wat Van Niekerk om vermeende morele redes onderskryf. Die grondhervormingsbeleid kom daarop neer dat veronderstel word dat ‘n voorouer benadeel is en dat sy nageslag dus vergoed moet word. Maar is die Boere en hulle nageslag in dieselfde orde vergoed vir die onregte (bv konsentrasiekampe) van die Anglo-Boereoorlog? Anders as wat Van Niekerk skynbaar dink, mag morele verontwaardiging ewewigtigheidshalwe ter bevoordeling van blankes en selfs Afrikaners gewek word.]

Nadat Van Niekerk myns insiens reeds al sy geloofwaardigheid ontbeer het, kom hy juis by hierdie onderwerp uit. “Wat saak maak in die wyse waarop ons oor die Suid-Afrikaanse werklikheid praat, is nie bloot die resonansie van die ‘feite’ nie, maar ook die geloofwaardigheid van sowel dit wat gesê word as van die spreker self – kortom, die waarheid van wat die geval is, nie slegs in die kennis-konteks nie, maar ook in ‘n morele konteks. Die diskoers wat ons uiteindelik in staat sal stel om ‘n nuwe Suid-Afrikaanse gemeenskap in Suid-Afrika te vorm, sal nie een wees waarin ons mekaar onophoudelik met die ‘naakte, brute feite’ van die hede probeer toetakel nie. Daardie soort diskoers maak geen indruk nie [?] en vererger die konflik net [?]. Om die waarheid te praat, vereis ‘n nuwe verstandhouding met mekaar waarin wat die geval is en kan wees, voortdurend geïnterpreteer moet word teen die agtergrond van ‘n geskiedenis wat ons nie sal uitlos totdat ons geleer het om saam met mekaar sin daarvan te maak nie.”

Waarop Van Niekerk se redenasie neerkom, is dat die feite ons in die regte morele rigting moet lei. Vir hierdie doel word die feite op ‘n bepaalde manier vertolk. Hy aanvaar die huidige politieke opset. Sy “nuwe Suid-Afrikaanse gemeenskap” beteken dat ‘n nasie gebou moet word. Vir hierdie doel kies Van Niekerk om uit die oogpunt van die swartes na dinge te kyk, wat ‘n selektiewe benadering van die geskiedenis insluit. Nêrens wek Van Niekerk die indruk dat hy blankes en veral dié wat anders as hy dink, goedgesind is nie. Die feite of waarheid word gebuig sodat polities korrekte uitkomste volg. Politieke korrektheid is vir Van Niekerk onmiskenbaar ‘n lewenswyse. Die laaste sin in sy teks kan as bevestig hiervan dien. “As ‘n verstandige [?] diskoers wat na ‘n sodanige waarheid strewe vir sekere mense [regses?] na politieke korrektheid klink, is dit ‘n prys wat ons bereid moet wees om daarvoor te betaal.”

Op grond van die voorafgaande kan ‘n mens beweer dat Anton van Niekerk in kroniese en skynbaar onredbare mate ly aan die drie kenmerke van politieke korrektheid wat hyself uitgewys het: geveinsdheid, (ANC-)gedienstigheid en verdoeseling, wat soms vergestalting in leuens vind.

Lees ook:

Prof. Anton van Niekerk se halwe polities korrekte waarheid

Anton van Niekerk handel in politieke korrektheid en halwe waarhede

Anton van Niekerk lieg skaamteloos in Die Burger

2014 se 25 gewildste bladsye op praag.co.za

Hier is hulle, ons vyf-en-twintig gewildste blaaie vir 2014! Hulle word in volgorde van gewildheid geplaas, gegrond op die werklike aantal kere wat lesers hulle van ons bediener afgelaai het.