Die gesprek rondom die rol van Afrikaanse jongmense in die huidige Suid-Afrika met al sy probleme is verskuif vanaf die NG Kerksaal, Waverley, na die bekende Pretoriase restaurant, Buffelsfontein-beesboerdery. ‘n Aksieplan sal geloods word.
Hier is die besonderhede:
Tyd: 10:00 tot 12:00 op Vrydag 27 April
Plek: Buffelsfontein-beesboerdery
Greenlyn Village Centre
Winkel No. 22 Thomas Edison
Pretoria, 0081
Enige vrae of probleme, kontak dr. Dan Roodt op Twitter @danroodt
of stuur e-pos aan inlig[by]praag.org
of Facebook https://www.facebook.com/danroodt
of laat ‘n Disqus-boodskap op hierdie bladsy
Ek het so pas Lauren Southern se boek, Barbarians: How Baby Boomers, Immigrants, and Islam Screwed My Generation (Rebel Media, 2016, Kindle.) gelees. Daarin vertel sy van haar ontnugtering met die Kanadese universiteit waar sy aanvanklik ingeskryf het, net om agter te kom dat al haar dosente lede van die babagolfgeslag (Eng. baby boomer) was wat hul eie linkse politiek lesingsaal toe gebring het. Die res van haar teks bestaan uit ‘n aanklag teen daardie geslag wat haar toekoms as jongmens met hul kranksinnige marxistiese en postmodernistiese idees bederf het.
Die boek eindig met ‘n verwysing na die liedjie van die rockgroep Genesis waarna ons ook destyds geluister het, “Land of Confusion”, waarvan ek die eerste helfte hier aanhaal:
I must’ve dreamed a thousand dreams Been haunted by a million screams But i can hear the marching feet They’re moving into the street.
Now did you read the news today They say the danger’s gone away But i can see the fire’s still alight There burning into the night.
There’s too many men Too many people Making too many problems And not much love to go round Can’t you see This is a land of confusion.
This is the world we live in And these are the hands we’re given Use them and let’s start trying To make it a place worth living in.
Die liedjie eindig op die hoopvolle noot:
This is the world we live in And these are the names we’re given Stand up and let’s start showing Just where our lives are going to.
Meer nog as Lauren se Kanada en veral natuurlik die ultraliberale en dekadente Toronto, verdien Suid-Afrika die benaming “land van verwarring”. Ons ware leiers uit die verlede word verguis terwyl Winnie Mandela, Bram Fischer en Joe Slovo opgehemel word.
Helde van die nuwe Suid-Afrika: Winnie en Nelson Mandela, Joe Slovo
Maar wat die geslagte betref, is Suid-Afrika ‘n bietjie meer ingewikkeld, want ek sien drie onlangse opeenvolgings van Afrikaners. Oorlede Chris Louw het met sy gelyknamige brief die “Boetman”-geslag gedefinieer, hulle wat moes gaan veg vir die bevoorregte geslag van Afrikaner-nasionaliste van die De Klerk-tipe wat toe sommer op ‘n dag besluit het om aan die ANC-SAKP oor te gee.
Die De Klerk-geslag (FW en sy broer Wimpie) het nog ander figure ook, soos byvoorbeeld Harald Pakendorf waaroor Leon Lemmer so pas geskryf het. Die verstommende argeloosheid waarmee hulle die kulturele en mediabates verkwis het wat ‘n vorige geslag Afrikaners opgebou het, spreek boekdele. Hulle is inderdaad ons “babagolwers” wat in die waan van hul “verligtheid” al verder na links geneig het en hul uiteindelik in die arms van die Marxiste-Leniniste van die ANC en SAKP gewerp het. Vandaar dus die geesdriftige “hulde” wat FW de Klerk vandeesweek aan Winnie Mandela gebring het.
Vir die babagolfgeslag was alles maklik, want hulle op die arbeid en strewe van ‘n vorige geslag geteer. Hulle het ‘n eerstewêreldstaat met ‘n bloeiende ekonomie, asook staatsondernemings soos Eskom, SAL, Transnet, Telkom, NOK en ander geërf. Daar was twee Afrikaanse mediagroepe: Naspers in die suide en Perskor in die noorde. Te danke aan Willem de Klerk en Harald Pakendorf se swak ideologiese keuses, is die grondslag van die verwydering tussen Afrikaanse media en Afrikaanse lesers gelê. Perskor is heeltemal tot niet, dog nie sonder dat sy aansienlike ooblywende kapitaal in die vorm van Dagbreektrust ook in linkse hande beland het nie.
Die babagolwers hoef kwalik vir enige werk aansoek te gedoen het. Hulle het gebaai in die oorvloed van die ou Suid-Afrika en die voorafgaande nasionalistiese beweging wat op die 1961-republiek uitgeloop het. Moontlik kon hulle hul nie voorstel dat iets anders moontlik was nie, selfs al waag hulle alles in hul roekelose politiek. Dat Suid-Afrika uiteindelik “net nog ‘n Afrikaland” kon word, met een verwoestende revolusie of staatsgreep na die ander, was miskien nooit deel van hul toekomsplan nie. Of miskien het hulle net nooit omgegee nie, want hulle toekoms was mos verseker, met hul pensioene en vakansiehuise in die Suid-Kaap.
Après nous, le déluge, in die woorde van Madame de Pompadour, kon hul slagspreuk gewees het. Die chaos wat sou volg, kan hulle nie skeel nie.
Die Boetmans, waartoe ek behoort, was die eerste geslag van onterfdes onder die nuwe bestel. As middeljarige blanke mans is ons gehoon en uitgerangeer. Maar die situasie van die derde geslag, ons kinders, is nog veel erger: die millenniërs ervaar die diskriminasie en onreg van die Afromarxistiese bestel in sy volle geweld en kan binne die afsienbare toekoms uitsien na ‘n Malema-bewind wanneer die tweede en finale fase van die revolusie sal aanbreek. Nie dat Ramaphosa nie reeds radikaal genoeg is nie, met sy grongrypplanne en verdere uitsluiting van Afrikaners uit die stelsel. Panyaza Lesufi is kennelik ook besig met sy eie “eindspel” sover dit Afrikaans as skooltaal betref, nadat die taal reeds aan die meeste universiteite die onderspit moes delf.
Hoe moet dit voel om vandag ‘n millenniër te wees, met die wete dat jou ouers en grootouers jou toekoms vir ‘n pot lensiesop verkwansel het? Eintlik is dit veel erger as wat dié spreuk uit die Ou Testament weergee, want van sop was daar nie veel sprake nie. Dit het meer om sadisme en perversie as enigiets anders gegaan. Die babagolwers het hul radelose verraad gepleeg omdat hulle kón. Hulle het hul eie oppermag deur oorgawe gedemonstreer. Soos Lauren Southern ook in haar boek verduidelik, het daardie geslag meer in seks en dwelms as in die toekoms van hul kinders belang gestel. Hulle was ‘n klomp ou hippies wat nog ‘n laaste dampie wou maak, veral die ideologiese dampie. “Swart bevryding”, iets wat saam met LSD en Woodstock in die sestigerjare ‘n modieuse slagspreuk geword het, het hulle bedwelm. Verder as dít kon hulle nie dink nie.
Vir die afgelope meer as honderd jaar is die etniese problematiek van Suid-Afrika deur baie slim mense hier en oorsee ontleed, maar op die ou end het die De Klerk-geslag die weermag, die polisie, die staat en ons erfenis van bykans 400 jaar op die roulettetafel gesmyt. Roelf Meyer wat as kroepier opgetree het, het die wiel ‘n vinnige draai gegee en daarmee is ons bankrot gelaat.
Indien die Boetmangeslag onterf is, is die millenniërs beroof. Daar word aan hulle vertel dat hulle maar “hul heil oorsee moet gaan soek”, dus moet emigreer. Vir die eerste keer in ‘n eeu mag hulle ook nie in Afrikaans studeer nie, bloot omdat ‘n minderheid radikale studente, hoofsaaklik volgelinge van Julius Malema, besluit het dat “Afrikaans moet ondergaan” (Afrikaans must fall).
Uit my onlangse gesprekke met jong Afrikaners het egter geblyk dat alles nie verlore is nie. Danksy die internet, YouTube en die snelle verspreiding van inligting, is hulle oë besig om oop te gaan. Dis nie net ons veterane wat die opwelling van nasionalisme in Europa en die VSA met belangstelling volg nie, maar ook ons kinders. Al mag hulle nie vrylik hul menings uitspreek nie, gegewe die krimpende spraakvryheid in Suid-Afrika en veral op die kampusse, voel hulle gebelg en verontreg vanweë die ou hippies se verraad.
Op ‘n manier het die Afrikaner in die geskiedenis teruggegly tot iewers net ná 1902. Pleks van Britse imperialisme, het ons nou te kampe met Bantoe-imperialisme. Die Bantoestamme, wat nog nooit in die geskiedenis die totale grondgebied van ons land beset het nie, is tans besig om dit vir hulle toe te eien, met Ramaphosa se grondgrypplan, wat ‘n tweede Zimbabwe gaan ontketen, ten minste ekonomies.
Die Britse Ryk op sy tyd was veel magtiger as vandag se Bantoe-imperium. In die negentiende eeu was dit net Paul Kruger en Napoleon wat dit gedurf het om teen Engeland op te staan. O ja, en Tsaar Nikolaas I van Rusland tydens die Krimoorlog, waarby Frankryk en Turkye ook betrokke was, aan Brittanje se kant.
Ek dink nie ons hoef ons vir altyd deur die Bantoe-imperium te laat oorheers nie. Soos in 1900, is feitlik die hele Westerse jeug aan ons kant wanneer dit kom by die lyding wat ons tans moet deurmaak. Ons moet meer uitwisseling en ontmoetings tussen die Afrikanerjeug en jong Europeërs en Amerikaners bewerkstellig. Met as inleiding Lauren Southern se kritiek op die dekadente oues, die babagolwers, kan hul opstand teen die vaders begin. Die verraderlike vaders van 1994 en selfs daarvoor, want Vorster het destyds insgelyks die arme Rhodesiërs uitverkoop; dit was ‘n voorspel tot ons eie ondergang.
Een punt wat reeds in die jeug se guns tel, is dat hulle oor geen lojaliteit teenoor die bestaande politieke partye, veral die DA, beskik nie. Toe ek ‘n paar jaar gelede begin het om die DA die “ANC Lite” te noem, het ek nooit gedink ek sou dit in die Naarpersmedia ook lees nie. Selfs in daardie geledere het die besef en die term nou posgevat!
Op 27 April 2018 — ironies genoeg, want dis vir geen Afrikaner ‘n vakansiedag om te vier nie — hou ons in Pretoria ‘n gesprek met en tussen jongmense, met as tema:
“Die jeug se rol in Afrikanerbevryding”
Enigeen wat belangstel om dit by te woon, kan ‘n e-pos stuur aan inlig[by]praag punt org. Ons beplan ook om ‘n Praagjeugbeweging van stapel te stuur en kan sommer die breë riglyne daarvan bespreek, nadat ons meer teoreties en polities oor die stand van die Afrikaanse jeug besin het.
Ondanks drakoniese regstellende-aksiewetgewing in Suid-Afrika, kry blanke en Indiërjeugdiges steeds meer werk as hul swart en kleurling-eweknieë. Die blanke en Indiëropvoedingsvlakke het ook sedert 1994 toegeneem terwyl dié van swartes afgeneem het, met die implikasie dat die onderwysstelsel vir swartes onder sogenaamde “apartheid” beter was as die huidige mengelmoes van polities korrekte skole en linkse indokrinasie aan die universiteite.
Dié feite is deur die Suid-Afrikaanse regering self bekendgemaak, nie deur ‘n buite-agentskap nie. Die land se swart statistikus-generaal dr. Pali Lehohla, het Maandag aangekondig:
“Meer kleurling- en swart jeugdiges in Suid-Afrika is werkloos, by misdaad betrokke en ongeskool as ander rassegroepe.
“Vir Indiërs en blankes, is die toekoms helder. Vir die kleurling- en swart jeug, is dit nie. Dit neem twee keer soveel moeite vir ‘n swart of kleurlingkind wat aan dieselfde universiteit kwalifiseer om werk te kry,” het Lehohla gesê.
Maatskappye en werkgewers neem regstellende aksie in ag was dit by aanstellings kom, wel wetende dat die punte wat kleurlinge en swartes op universiteit ontvang, kunsmatig deur liberale en linkse professore opgestoot word.
Lehohla het ook die feit beklemtoon dat vele swartes op universiteit uitval, ten spyte van rekordgetalle wat toelating verkry.
“Die aantal swart en kleurlingjeugdiges wat universiteit toe gaan, het toegeneem, op dramatiese wyse. Die probleem is dat hulle nie klaarmaak nie, anders as die blanke studente. Hulle word deur ‘n aantal uitdagings in die gesig gestaar.”
Blanke, Indiër- en Asiese jongmense is ook meer geneig om hoërskool te voltooi as swart en kleurlingleerlinge. Dieselfde geld vir universiteit, waar slegs 10% van swartes in sommige studierigtings ooit hul graadkursusse voltooi.
Volgens Lehohla bestaan 66% van Suid-Afrika se werkloses uit jongmense, waarvan die meeste swartes of kleurlinge is.
Aangesien opvoeding met indiensneming korreleer, vind die blanke en Indiërjeug dit makliker om werk te kry, ondanks die negatiewe wetgewing wat blankes vir “hul ouers en grootouers se rassisme” straf. Maar, Indiërs doen in sommige gebiede selfs beter as blankes omdat hulle oor soortgelyke opvoedingsvlakke beskik, dog steeds vir regstellende aksie kwalifiseer. Sekere banke in Johannesburg neem na bewering slegs Indiërs in diens en byna geen blanke jeugdiges nie. Maar buite die grootmaatskappy-omgewing, lyk dit asof blanke jongmense by klein en mediumgroottemaatskappye in aanvraag is.
Lehohla het gesê dat tweederdes van Suid-Afrika se werkloses in 2014 uit jongmense bestaan het. In die ouderdomsgroep 25 tot 34, het slegs een uit elke drie oor ‘n betrekking in 2014 beskik.
Vele blanke Suid-Afrikaners emigreer omdat hulle glo dat hul kinders nie werk sal kry nie as gevolg van die ANC-SAKP-bewind se rassistiese antiwit beleid as dit kom by die regulering van die arbeidsmark. Dog in die regte wêreld kom dit voor asof vaardighede steeds oor regstellende aksie en rassesosiogeniëring triomfeer.
