ras – Bladsy 6 – praag.co.za

ANC en DA is kop in een mus met rasstellende aksie

Die DA, 'n party wat ook interne rassttellende aksie toepas — Die DA, ‘n party wat ook interne rassttellende aksie toepas

Me. Helen Zille se artikel in Beeld oor “rasstellende aksie”, soos dit deesdae in die volksmond bekendstaan, toon aan hoe die DA se môre- en aandpraatjies nie ooreenkom nie. Is die DA nie die party wat vir sogenaamde “breedgebaseerde swart ekonomiese bemagtiging” in die parlement gestem het nie?

Die regulasies van minister Mildred Oliphant verteenwoordig bloot die logiese uitvloeisel van die anti-wit arbeidsbeleid wat die DA ondersteun.

Zille se koloniale onderrok hang ook ver uit as sy onsmaaklike vergelykings tussen ANC-beleid en dié van dr. Verwoerd tref. Waar op aarde het Verwoerd ooit aan maatskappye voorgeskryf wie hulle in diens mag neem en wie nie? Werkreservering in die ou Suid-Afrika is terug te voer na die 1922-staking toe dit deur die veel geprese Suid-Afrikaanse Kommunisteparty met sy destydse slagspreuk van “Werkers verenig vir ‘n wit Suid-Afrika” geëis is. Dit was egter bloot van toepassing op 7% van beroepskategorieë, hoofsaaklik op die myne, en kan nie met die huidige, totalitêre sosiogeniëring van die twee radikaal linkse partye, die ANC en DA, vergelyk word nie.

‘n Voormalige DA-LP, die omroeper Niekie van den Berg, het onlangs op KykNET gesê: “Die DA is nou die party van benadeling.” Volgens hom is dit internet DA-beleid om “van ons middeljarige blanke mense ontslae te raak”.

Indien die DA van blankes en veral blanke mans in sy eie geledere ontslae wil raak, is dit mos net logies dat hy dieselfde beleid in die SA ekonomie sal ondersteun, nie waar nie? Dít het hy inderdaad met sy stem vir breedgebaseerde SEB bewys.

Terwyl me. Zille met haar snedige verwysings na Verwoerd haar ongeneeslike Boerehaat demonstreer, hou sy aan om die historiese ANC as ‘n “eens eerbare organisasie” te bestempel. Wanneer was die ANC ooit eerbaar? Toe dit met die Sowjetunie en Oos-Duitsland saamgespan het om onskuldige burgerlikes in ons land te vermoor? Dink maar aan die Kerkstraat- en Amanzimtoti-bomme. Of toe die ANC- en SAKP-leiers ná hul besoek aan Viëtnam in 1978 op die swart-op-swart terreurveldtog bekend as “people’s war” besluit het? Lees gerus dr. Anthea Jeffery se lywige boek hieroor.

Die DA en die ANC is kop in een mus as dit by die etniese reiniging van minderheidsgroepe uit die arbeidsmark kom.

‘n Nuwe visie is nodig om ‘n einde aan geweld en rassekwotas te maak. Slegs Front Nasionaal se beleid van kulturele outonomie en selfbeskikking kan Suid-Afrika van gewisse ondergang red.

Dr. Dan Roodt
Onderleier, Front Nasionaal

Rasstellende aksie moet weg!

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Ek is nie seker wie eerste van “rasstellende aksie” begin praat het nie. Dis egter een van daardie vindingryke Afrikaanse terme of woordspelinge wat die onreg van huidige regeringsbeleid baie goed uitdruk.

Rasse word getel en rasse word in ‘n rangorde gestel. Swart is bo en blank is onder, amper soos die Bybelvers wat sê:

Maar baie wat eerste is, sal laaste wees, en die wat laaste is, eerste. (Markus 10: 31)

Soos ek ook verlede jaar opgemerk het:

Uiteindelik kom alle vorme van regstellende aksie neer op anti-blanke beleid, met die uitsondering van Maleisië waar dit teen Chinese gerig is. In verskillende lande word dit verskillend gerasionaliseer.

Hier by ons moet RA ‘n meerderheid teen mededinging vanaf die (blanke) minderheid beskerm. In die VSA weer moet die (swart) minderheid teen die voorlopig blanke meerderheid bevoordeel word. Ons weet egter dat die VSA-bevolking kantel en dat daar nou meer nie-blanke as blanke geboortes is, dus sal die argument daar ook mettertyd verander, nl. dat die meerderheid teen die minderheid beskerm moet word.

Onderliggend aan rasstellende aksie is insgelyks ‘n stuk liberale rassisme, want blykbaar is swartes vanweë een of ander aangebore gebrek nie in staat om met blankes in die ekonomie mee te ding nie! Daarom moet hulle, hetsy as minderheid, hetsy as meerderheid, altyd teen blankes bevoordeel word.

Dit geld veral die toelatingsvereistes op universiteit waar rasstellende aksie byna oral toegepas word sodat blanke studente van bepaalde studierigtings (veral die sogenaamde gesondheidswetenskappe) uitgesluit word ten gunste van swartes met veel mindere prestasie. Dus, sowel ekonomies as akademies is daar blykbaar ‘n implisiete erkenning dat swartes oor minder vermoëns as blankes beskik

Voorstanders van rasstellende aksie verwys egter nooit na vermoëns of talent nie, aangesien hulle voorhou dat alle mense met dieselfde vermoëns of talente gebore word. Dis net omstandighede wat veroorsaak dat almal nie op gelyke vlak presteer nie, of dit nou daaroor gaan om ‘n onderskeiding vir wiskunde in matriek te behaal of ‘n Springbokrugbyspeler te word.

Alle gebrek aan prestasie onder SA swartes word vaagweg aan “apartheid”, “die geskiedenis” of “vorige benadeling” toegeskryf sonder dat daar ooit na spesifieke voorbeelde van sodanige benadeling verwys word.

Trouens, hierdie “kumulatiewe benadeling vanuit die verlede” is oorgeneem vanuit die marxistiese diskoers oor “kapitaalvorming” wat op grond van meerwaarde of die uitbuiting van arbeid plaasvind. Die swartman in Suid-Afrika beskik oor ‘n opgehoopte “benadelingskrediet” wat tans deur middel van rasstellende aksie “uitgekeer” word. Die kollektiewe blankedom is sy “debiteur” wat die volgende aan hom verskuldig is:

geld
grond
bevordering
posisies in die staatsdiens
aandele in openbare maatskappye
aandele in private maatskappye
‘n buitensporige rol in die land se geskrewe geskiedenis
‘n buitensporige rol in die letterkunde, musiek en kultuur van die land

Waarskynlik is ek die enigste persoon wat telkens op die rol van die universiteite hamer as dit kom by die vestiging van ‘n marxistiese wêreldbeskouing in ons land kom. Wits en Kaapstad was op die voorpunt van die institusionalisering van marxistiese denke in die sestiger- en sewentigerjare, waarna dit na die res van die universiteite uitgebrei is. Die Afrikaanse universiteite is natuurlik eers onlangs tot die marxisme bekeer, maar getrou aan die aard van sommige Afrikaners hang hulle vandag kommunisme veel meer fanaties aan as wat hulle in die verlede die NP-beleid verdedig het.

Jaarliks word ‘n aansienlike gedeelte van die land se hulpbronne en die opvoedingstelsel gebruik om die begrip van swart benadeling aan die publiek tuis te bring, met die geesteswetenskappe wat byna uitsluitlik aan dié doel gewy word.

Suid-Afrika beskik tans oor baie min oorspronklike denke oor die geskiedenis, die ekonomie en etnisiteit, anders as in die verlede. Die Britse marxisme het in die SA universiteite sy grootste afsetgebied in die Engelssprekende wêreld gevind. Arthur Keppel-Jones, oor wie Leon Lemmer verlede week geskryf het, het reeds in die dertigerjare die Universiteit van Kaapstad as ‘n Britse instelling ervaar:

Yes, my experience at the University of Cape Town first exposed me to liberal values and led me to question the fundamental values of the society in which I had grown up. I later learned that many of my friends who did not have a university education remained racists, while those who did like me became liberal. At UCT, I was taught by professors and lecturers most of whom had a British background. From my schooldays the British influence was a liberating one. Most of my lecturers were not tainted by South African racial prejudice.

Teen die sestigerjare het die marxisme egter die Britse universiteite oorgeneem en moes sogenaamde “liberalisme” wyk voor sosialisme en kommunisme. Een van die sentrale argumente van die Britse marxisme, wat natuurlik klakkeloos deur ons koloniale kommuniste hier te lande oorgeneem is, is dat “ras” en “klas” in Suid-Afrika min of meer ooreenstem. Selfs waar blankes, veral Afrikaners, in myne of fabrieke gewerk het, is hulle nie deur die Britse marxiste as “ware werkers” beskou nie. Die ware werker of suiwer lid van die proletariaat was die swartman. Die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty het ook die gedagte van ‘n etniese federasie soortgelyk aan die Russiese stelsel wat in die laat vyftigerjare deur die Sowjet-akademie vir wetenskappe vir Suid-Afrika voorgestel is, verwerp. Die eenheidstaat met ‘n Britse kultuur en met Engels as enigste amptelike taal was al waarin Joe Slovo, Ruth First, Rusty Bernstein en ander geharde SA kommuniste belanggestel het.

Die “nuwe Suid-Afrikaanse geskiedenis” van die afgelope dekade of twee is feitlik geheel en al deur kommuniste geskryf, of is op die marxistiese geskiedskrywing met sy hoofsetel in Londen, gegrond. Daardie geskiedenis beklemtoon die skade wat die swartman weens “apartheid en kapitalisme” gely het. Die feit dat die meeste winste in Londen opgehoop het, aangesien Britse beleggers nog altyd die room van ons myne en nywerheidsmaatskappye besit het, word gerieflikheidshalwe verswyg. Soos wat Stalin tegelyk kommunis én Russiese nasionalis was, is die meeste Britse marxiste sowel links as Brits nasionalisties of imperialisties gesind.

Ons sien dus dat rasstellende aksie soos ons dit deesdae in Suid-Afrika teëkom, sy wortels in die Britse marxisme het. Daarom verteenwoordig RA ‘n variasie op die tema van die “diktatuur van die proletariaat”. Omdat die swartman na die mening van SA/Britse marxiste die enigste egte proletariër is, moet sy oorheersing op alle gebiede ter wille van die “totale transformasie van die maatskappy” gevestig word. Die uitsluiting van die blanke middelklas uit die ekonomie, tersiêre opvoeding en van landbougrond geskied soortgelyk aan die vervolging van die sogenaamde “koelakke” in die vroeë Sowjetunie. Oor die koelakke het Lenin gesê:

Hulle is bloedsuiers, vampiere, plunderaars van die volk en uitbuiters wat hongersnood misbruik.

Toe Stalin aan bewind kom, het hy besluit om ‘n “klasseoorlog” teen die koelakke te verklaar en het hom in 1930 só oor hulle uitgelaat:

Ten einde die ‘koelakke’ as ‘n klas uit te knikker, moet die weerstand van dié klas in ‘n openlike geveg vernietig word en moet dit van die produktiewe bronne van sy bestaan en ontwikkeling ontneem word… Dit verteenwoordig ‘n wending na ‘n beleid van die eliminering van die koelakke as ‘n klas.

Binne die Britse marxisme en sy siening oor Suid-Afrika – wat die heersiende siening in sowel ons universiteite as ons media geword het – is ras en klas uitwisselbaar. Rasstellende aksie is daarom, ewe seer as Stalin se beleid om “die koelakke te elimineer”, daarop gemik om die blanke middelkas te “elimineer”.

Net soos wat kommunisme in die voormalige Sowjetunie ‘n misdaad teen die mensdom was, is rasstellende aksie in Suid-Afrika besig om in ‘n misdaad teen die mensdom te ontaard. Dis nodig dat ons dit oor en oor begin sê.

Elke aspek van die propaganda oor rasstellende aksie, maar veral begrippe soos “witskuld”, “historiese skuld”, “vorige benadeling” en so meer, moet meedoënloos aan kritiek onderwerp word. “Transformasie” as sodanig, asook enige gewaande behoefte daaraan, moet in sy geheel verwerp word.

Vandat Marx en Lenin in 1948 hul Kommunistiese Manifes gepubliseer het, en waarin hulle van die “spook van kommunisme oor Europa” praat, het kommuniste en marxiste nog altyd histeries oor verskille in rykdom, prestasie en geskiedkundige onreg tekere gegaan. In ons land is dit nie anders gesteld nie. Inteendeel, enige bevraagtekening van die “kumulatiewe witskuld” word luidkeels met krete van “rassisme” en “fascisme” begroet.

Die meeste politieke partye soos die ANC, DA, Cope en ander ondersteun rasstellende aksie. Dis nodig dat rasstellende aksie finaal aan die kaak gestel word vir die stuk marxistiese drogredenasie wat dit is, ook tydens debatte in die huidige verkiesing. Voorstanders daarvan behoort ook die eerlikheid te hê om die klassieke kommunistiese terme soos “diktatuur van die proletariaat” te gebruik as hulle hul argumente in die openbaar stel, pleks van mooiklinkende Amerikaanse eufemismes soos “affirmative action” wat eintlik sinneloos is.

Om die rasse te tel (kwotas) of bokant mekaar te stel, mag nie langer geduld word nie.

Ondersteun hierdie blad deur by praag aan te sluit.

Louis Changuion oor die grondkwessie

deur Leon Lemmer

Louis Changuion, met die bystand van ‘n mede-historikus Bertus Steenkamp, het redelik onlangs die volgende wetenskaplike studie gepubliseer: Omstrede Land: Die historiese ontwikkeling van die Suid-Afrikaanse grondvraagstuk, 1652 tot 2011 (Pretoria: Protea Boekhuis, 2011, 471p). In die aanloop tot die verkiesing is grondhervorming weer hoog op die agenda van veral die ANC. Baie mense, bv politici, het baie oor grondhervorming te sê, maar hoeveel van hulle het hierdie boek grondig bestudeer? Daar is ‘n Engelse weergawe beskikbaar vir diegene wat nie Afrikaans kan of wil lees nie.

By grond gaan dit om meer as die barre aarde. Dit het ook met ontwikkelde grond in die vorm van bv plase te make, wat die landbou betrek en daarmee saam kosvoorsiening, wat ons almal raak. Die San het die grond gebruik om op te jag en die Khoi het die grond van plante gestroop om vuurmaakhout te hê. Hulle het geen eie bydrae tot grondontwikkeling gelewer nie. Eintlik ook nie die swartes wat grond vir weiding en bestaansboerdery gebruik het nie, want oorbeweiding en grootskaalse erosie was aan die orde van die dag. Al hierdie inheemses was in meerdere of mindere mate nomadies, wat meebring dat hulle kwalik op eiendomsreg van spesifieke afgebakende grond aanspraak kan maak.

Die Khoisan kan hoogstens beweer dat hulle eerste in die suide en weste en die swartes dat hulle eerste in die noorde en ooste van Suid-Afrika was. Nie een van hulle het ‘n realistiese grondaanspraak gebaseer op ontwikkelingsarbeid wat hulle self en op hulle eie verrig het nie. Daar is heelwat regverdiging vir die standpunt “dat dit reg is dat die grootste gedeelte grond aan blankes moet behoort, omdat die blankes die grond ekonomies benut” (p 212). Die swartes se voortdurende eise om meer grond is tereg beantwoord met die versoek dat die swartes “eers bewys moet lewer dat hulle grondgebied meer produktief kan benut” (p 227). In 2012 was daar ‘n bohaai toe Pieter Mulder die feit genoem het dat die swartes (anders as die Khoisan en die wittes) histories nie in die suide en weste van Suid-Afrika gewoon het nie. Changuion bevestig hierdie algemeen aanvaarde waarheid (p 147, 298). Die ANC wil die geskiedenis herskryf soos dit hom pas.

Dit is die wittes wat sedert die middel van die 17de eeu in Suid-Afrika infrastruktuur (bv paaie) geskep en grond tot produktiewe kommersiële plase (in teenstelling met die swartes se bestaansboedery) ontwikkel het. Hierin was die rol van die inheemses beperk tot dié van arbeiders. Dat swartes se benadering tot grond heeltemal anders as dié van wittes is, word deur Willie Esterhuyse uitgewys wanneer hy noem dat dit by swartes “nie oor grond as produktiewe bate gaan nie, maar oor grond as politieke identiteitsimbool” (Eindstryd, Kaapstad, Tafelberg, 2012, p 341).

Dit is ‘n primitiewe benadering wat nie gepas in die hedendaagse wêreld is nie. Dit gee uitdrukking aan die tragedie van grondhervorming in die nuwe Suid-Afrika met ‘n regering wat die swartes ter wille is. Swartes voel emosioneel geregtig op alles in die land, of demografies op minstens 80% daarvan, maar hierdie begeerte is op instink en ideologie gebaseer. Hoe meer grond van wittes weggeneem en aan swartes oorgedra word, des te meer word die onproduktiewe grond. Die landsbevolking neem toe, maar voedselproduksie neem af. Dit moet noodwendig tot ‘n krisis lei.

FW de Klerk het daarop gewys dat die ANC-regering volgens sy groenskrif oor grondhervorming private eiendomsreg wil erodeer deur die grootte van plase in wit besit te beperk, asook die getal plase wat wittes mag besit. Dit sal landbouproduksie en ander ekonomiese aktiwiteit asook belastinginkomste verminder en plaaslike en buitelandse beleggings laat opdroog (Die Burger, 1 Junie 2012, p 2).

In daardie koerant se weeklikse redaksionele rubriek word gesê dat die teks van die groenskrif “‘n eensydige, emosioneel bewoorde historiese beskouing” gee “van hoe die swart mense se grond onder ‘kolonialisme en apartheid’ van hulle afgeneem is”. Ook dat die aanleiding vir die groenskrif ‘n 2007-besluit van die ANC se Polokwane-kongres is, waarmee bevestig word dat die onderskeid tussen die regering en die ANC as politieke party “ongesond versmelt het” (Die Burger, 2 Junie 2012, p 12).

Changuion toon aan hoe die wittes en swartes hulle sedert 1652 in verskillende gebiede gevestig het. Deurlopend het verandering in grondbesetting plaasgevind, soos vanweë die Groot Trek in die geval van die wittes en die Difaqane (die uitdelgingsoorloë onder die swartes) in die 19de eeu. ‘n Kenmerk wat van 1652 tot 1990/1994 konstant gebly het, is dat wittes en swartes ten minste amptelik aparte grondgebied beset het. Dit onderstreep die revolusionêre aard van FW de Klerk se toespraak op 2 Februarie 1990. Dit was ‘n radikale breuk met die evolusionêre geskiedenis van Suid-Afrika. Wat sedertdien gebeur het, noop ‘n mens om te wonder of voogdyskap of paternalisme (Changuion, p 132, 190) werklik so boos was as wat dit deesdae voorgestel word. (Kyk die laaste sin hieronder.) Die ANC verwag bv sonder meer dat blanke boere bystand aan swart boere moet verleen.

Die standpunt van swartes word heel aan die begin van die boek soos volg verwoord: “Die veronderstelling is dat die meeste blanke grondeienaars (of hulle voorsate) die grond wat hulle besit wederregtelik bekom het en dat dit daarom nou aan die ‘regmatige’ eienaars teruggegee moet word” (p 7). Nelson Mandela het dit soos volg verwoord: “The [black] people … would fight the white man and win back their country” (Long walk to freedom, London: Abacus, 1995, p 433). Maar die swartes “besit” grond suiwer histories; hulle koop dit nie. ‘n Zimbabwiese opperhoof het sy standpunt soos volg gestel: “Buy land? You must be crazy, you don’t buy the wind or the water or the trees” (Peter Godwin, When a crocodile eats the sun, Northlands: Picador, 2006, p 54). [Dit is hierdie houding wat veroorsaak dat baie swartes nie vir water wil betaal nie; dit val mos gratis uit die lug.] Dieselfde eensydige en primitiewe benadering blyk uit die titel van ‘n 2004-publikasie van die ANC-regering se Departement Grondsake: This is our land (p 7, 309, 446).

Aan die begin het wittes soms grond (nie ontwikkelde plase nie) onderhewig aan streng voorwaardes ontvang. Van hierdie plase is deur latere geslagte geërf, maar die waarde is grootliks deur die ontwikkelingswerk bepaal. Later is hierdie plase dikwels ten duurste deur ander eienaars gekoop en is die verbandlenings oor dekades afbetaal. Deesdae word die eiendomsreg van sommige van hierdie ontwikkelde plase sonder teenprestasie aan swartes oorgedra. Onderliggend is daar nie net ‘n gebrek aan ewewig nie; daar is ook doodgewone onreg, oftewel onregverdigbare bevoordeling van swartes en benadeling van wittes. Daarby word hierdie verkwanseling moontlik gemaak deur belasting wat in groot mate van wittes gevorder word.

Soos dit ‘n wetenskaplike studie betaam, word die terminologie deur Changuion verduidelik: bevolkingsgroepe (wittes, swartes, bruines en Asiate), grondbesit (besetting, onderhandeling, onteiening, restitusie, hervorming), groepe (volk/nasie, stam, gemeenskap) (p 9-10), asook die groepbenamings (p 312-313). Naas die teks wat vir die algemene publiek geskryf is (p 7), is daar bylaes oor bv die wette en statistiek (p 314-442), gevolg deur ‘n bronnelys en indeks. Van die grootste bates van die boek is die talle landkaarte wat die grondsituasie van 1652 tot 2011 uitbeeld. Behalwe in die geval van veral Brits-Betsjoeanaland/Griekwaland-Wes (en anders as die reservate vir Indiane in die VSA) het swartes in Suid-Afrika tradisioneel van die beste landbougrond beset, maar boerdery op ‘n onproduktiewe manier bedryf. Die swart gebied Thaba Nchu in die Vrystaat is bv die allerbeste grond in die provinsie genoem. “Nogtans vind ons dat die naturel nie in staat is om daardie grond te bewerk en die beste daarvan te maak nie” (p 172).

Oor die 1936-wet oor grondbesit:

“Die 15,3 miljoen ha [vir swartes] is meer as die oppervlakte van Engeland en Wallis tesame waarop ongeveer 30 miljoen mense woon teenoor die minder as 6 miljoen wat vir die tuislande beoog is. Ongeveer die helfte van die 100 000 km² met ‘n vogtige en matige klimaat in Suid-Afrika is in die swart grondgebied geleë. Bowendien kry meer as 75% van die oppervlakte van die swart gebiede meer as 500 mm reën per jaar, wat die minimum vir droë-landgewasverbouing is; dit vergeleke met die gemiddelde jaarlikse reënval van slegs 430 mm in Suider-Afrika as geheel” (p 175; ook p 304).

“Die Britse en koloniale regerings het deurgaans gepoog om ‘n beleid van gebiedskeiding te volg” (p 49). “Gebiedskeiding (segregasie) en voogdyskap” was “die tradisionele beleid van Suid-Afrika” (p 116; ook p 141, 191, 388); voor die Anglo-Boereoorlog en ook daarna. Dit was egter in groter mate ‘n skeiding van grondeienaarskap as van mense. Selfs DF Malan het al in 1950 erken dat algehele apartheid nie prakties uitvoerbaar is nie (p 203). In die praktyk was daar bv baie swartes op blanke plase. Slegs sommige van hulle was arbeiders in diens van boere (p 121). Daar was bv deelboerdery: “Die blankes het die grond verskaf, die swartes die arbeid, en uiteindelik is die opbrengs verdeel” (p 130). In die Boere-republieke van die Transvaal en Vrystaat was daar “tradisionele swart krale op die meeste blanke plase” (p 64).

Kaart deur Frans Cronjé van die SA Instittuut vir Rasseverhoudinge, in Rapport gepubliseer

In die ‘blanke’ dorpe en veral stede was daar ‘n al hoe groter toevloei van swartes. Daarbenewens was daar baie staatsgrond waarop swartes hulle gevestig het (p 121, 144, 266), in groter mate as in die reservate (p 122). Baie staatsgrond is sedert 1994 deur die ANC-regering aan swartes oorgedra (p 278). In 1976 het minder swartes in die tuislande as in die res van Suid-Afrika gewoon (p 234). Daar was ook baie grond wat sendelinge vir swart besetting gekoop het (p 66, 67, 106, 144).

Dit is dus uiters misleidend om te beweer, soos telkens deur bv aktiviste en politici, dat swartes op 13% van Suid-Afrika se oppervlak saamgehok is. Daar moet ook onthou word dat swartes tradisioneel geweier het om hulle samewerking te gee wanneer die owerheid ‘n sensus opgeneem het (p 124). [Daar word natuurlik van almal verwag om saam te werk wanneer die ANC-regering op sy onbeholpe manier ‘n sensus hou.] In die Transvaalse republiek “is deur wetgewing bepaal dat blankes nie grond mag beset waar daar ‘n swart stam gevestig is nie” (p 65).

Van vroeg af was die regeringstandpunt dat as ‘n (blanke) boer nie sy grond kon of wou benut nie dit terugval na die owerheid (p 22). Wanneer plase met die oog op besetting deur swartes benodig is, het die wit boere kompensasie ontvang (p 91), bv markwaarde plus 10% en vergoeding vir werklike verliese en ongerief (p 231). Soos elders in die wêreld het die teenoorgestelde ook gebeur: Wittes het swart grondgebied as oorlogsbuit ontvang en dit in plase opgedeel (p 94). Soms het swartes op ‘n soortgelyke wyse gebaat as hulle suksesvol aan die kant van die Boere geveg het (p 107). Wanneer wittes plase gratis ontvang het, was dit bv op voorwaarde dat dit permanent deur hulle bewoon moet word (p 97, 373).

“Indien die Boererepublieke beskuldig kon word dat hulle grond ‘wederregtelik’ verower het – dat dit ‘n geval van land grabbing was – kan dit des te meer gesê word van Groot Brittanje en wat hulle teen die einde van die 19de eeu in Suid-Afrika gedoen het toe hulle die Twee Boererepublieke ingepalm het. Dit, meer as enige ander verowering in daardie tyd, was ‘n voorbeeld van grondinpalming teen die wil van die meerderheid inwoners – ten minste die meerderheid blanke inwoners. Die twee Boererepublieke wat vir ongeveer sestig jaar lank besig was om grond te verower, het dit alles in twee en ‘n half jaar verloor en moes dit as gevolg van verowering afstaan aan ‘n Europese moondheid. Wat was die verskil? Het wat die Boere gedoen het, enigsins verskil van wat Brittanje hier, en in die res van Afrika, gedoen het – verowering van grond, soos dit vir eeue in Europa, trouens in die wêreld, gedoen is?” (p 113).

“Die deelname van swartes aan die oorlog, en grootliks aan Britse kant, [het] die rasseverhoudings verder vertroebel” (p 117). “Na die oorlog was daar ‘n opeenhoping van hawelose swartes op die boereplase en in die groot nywerheidstede en tog was daar ‘n gebrek aan arbeiders op sowel die plase as in die nywerhede, en die reservate was reeds oorbevolk” (p 120). Dit herinner aan die invoer van slawe in die 17de eeu omdat die Khoisan grootliks onbruikbaar as arbeidsbron was. Dit herinner ook aan die invoer van Indiërs gedurende die laaste veertig jaar van die 19de eeu as tydelike werkers op die suikerplantasies (p 179), asook die werwing van swartes in veral die buurlande as trekarbeiders vir die myne (p 208). Daar was baie swartes in Suid-Afrika maar baie van hulle was ongeskik of ongeneë om bevredigend as arbeiders te funksioneer. Arthur Keppel-Jones het swartes as ambisielose sonsitters gestereotipeer (Praag 16 deser).

[Daar is deesdae die persepsie dat buitelandse swartes, bv Zimbabwiërs en Mosambiekers, beter as die tradisioneel Suid-Afrikaanse swartes is, bv as arbeiders. As dit so is, is die vraag waarom dit so is. Dit lyk vir my asof die antwoord in twee rigtings gesoek kan word. Enersyds is dit moontlik dat nie die room nie maar die afsaksels van die swart bevolking in vorige eeue suid oor die Limpopo-rivier gedryf is. Dan kan veralgemenend beweer word dat die tradisioneel Suid-Afrikaanse swartes van slegter stoffasie as dié in bv die buurlande is. Andersyds kan die mode nagevolg word deur die skuld aan die blankes te gee. Tydens die blanke bewind is noodleniging seker meer doeltreffend in Suid-Afrika as in ander Afrika-lande, bv die buurlande, gedoen. Daar was dus ‘n mindere gevaar dat ontberings en sterftes weens bv epidemies en hongersnood by swartes sou voorkom. Dan kan die moontlike verskil in kwaliteit tussen plaaslike swartes en dié in buurlandse aan die empatie van blankes toegeskryf word. Maar dan word die voortdurende geweeklaag van plaaslike swartes oor hoe vreeslik sleg hulle tydens kolonialisme en apartheid behandel is, vergesog en eintlik absurd. In werklikheid het hulle dit (veralgemenend) dan (toe en nou) te lekker en maklik gehad; beter as wat hulle prestasiegewys verdien. Dat dit tydens kolonialisme en apartheid nie hel op aarde vir swartes in Suid-Afrika was nie, blyk uit die feit dat swartes reeds eeue lank nie uitwyk nie, maar eerder die land instroom.]

Tydens die Anglo-Boereoorlog het swartes die Britte ondersteun onder die indruk dat hulle daarvoor vergoed sou word. Baie swartes het “geglo dat die oorwinnaars (die Britte) ná die Anglo-Boereoorlog blankes se plase aan hulle sou gee, en hulle het oor die grense gestroom en blanke plase beset … Die Britse militêre owerhede wat tydens die Anglo-Boereoorlog die besetting ooglopend toegelaat het, het die indruk geskep dat hulle die besetting van hierdie plase goedkeur” (p 115).

“Toe van die blanke boere ná die oorlog na hulle plase teruggekeer het, het hulle gevind dat hulle plase deur swart gemeenskappe beset is … die meeste opstalle is afgebrand, hul vee is óf vernietig óf is gesteel” (p 115). Die wittes het met min middele en groot inspanning hulle plase heropgebou. Na verloop van minder as ‘n eeu, dus na die roemlose magsoorgawe van 1990/1994, herhaal die geskiedenis hom: Swartes dreig om sonder vergoeding die plase van blankes oor te neem en swartes uit Afrika stroom oor die landsgrense in groter getalle as ooit tevore. Die ANC-regering openbaar oor die inkommers “‘n baie meer gematigde houding” (p 279) as vorige regerings.

Na sy toespraak op 2 Februarie 1990 het FW de Klerk magsdeling aan die wittes belowe maar hulle is die reg ontsê om die algehele magsoorgawe, waartoe hy ingestem het, te verwerp. Na die bewindsoorname van die ANC in 1994 het FW de Klerk aan die boere belowe: “Julle kaart en transport is veilig” (p 272). In 2007 het die eerste plaasonteiening egter geslaag (p 279). Pleks van die markwaarde of selfs meer as dit (soos hierbo genoem) word boere deur die ANC-regering minder as die markwaarde vir hulle plase aangebied. Daarby word ook gesloer met die uitbetaling van die vergoeding (p 280). Die hele proses word deur korrupsie en onbekwame amptenare beduiwel (p 283).

Die ANC-regering het grondeise toegelaat wat tot 1913 terugdateer. Die sperdatum vir die indiening van die eise was die einde van 1998. Toe is bekend gemaak dat 60 000 eise ontvang is. ‘n Jaar later is hierdie syfer tot 79 000 verhoog (p 278), wat heelwaarskynlik daarop dui dat baie aansoeke wat te laat ontvang is op ‘n onetiese wyse toegelaat is. Druk word uitgeoefen dat verdere eise toegelaat word en die afsnydatum nie 1913 moet wees nie (p 274), maar eerder 1652: “Dit mag dan dalk selfs die stryd om grond tussen die swart gemeenskappe van die verlede betrek” (p 281). Dit wil die ANC vermy, want grondhervorming word ter bevoordeling van die swartes bedryf en is uitsluitlik teen die wittes gemik (p 309).

Die gewillige-koper-verkoper-beginsel kry al hoe meer teenstand (p 280-281, 290). Maatreëls soos grondonteiening, drastiese belasting op grond en die beperking van grondpryse en die hoeveelheid grond wat ‘n wit boer mag besit, geniet al hoe meer steun (p 281, 290, 294-295, 309), veral in ANC-geledere. Die kabinet het reeds in 2008 grondonteiening in beginsel aanvaar (p 285). Sodra ‘n eis teen ‘n plaas ingedien is, mag geen verdere ontwikkeling daar gedoen word sonder ‘n permit van die grondeisekommissaris nie (p 281). Produksie lei daaronder en dit kan jare duur voordat ‘n eis afgehandel is en nog langer voordat die boer vergoeding ontvang (p 307).

“Binne ‘n paar jaar het Suid-Afrika verander van ‘n netto uitvoerder van voedsel na ‘n netto invoerder” (p 282). Dit is waarom ek dink dat daar eerder ‘n graad- as ‘n aardverskil tussen die situasie in die nuwe Suid-Afrika en Zimbabwe is. Die maatreëls wat die ANC-regering beoog, is soortgelyk aan dié wat voedselproduksie in Zimbabwe geruïneer het (p 305). “Die owerhede behoort die kommersiële boere, wat nog 90% van die land se voedsel produseer, te beskerm eerder as om hulle van die plase te verdryf” (p 282).

“Talle swart boere [het] plase gratis gekry” (p 283). “Dit [is] eenvoudig deel van die menslike aard … om nie iets wat verniet gekry is te waardeer nie” (p 284). Die meeste plase wat aan swartes ingevolge grondhervorming toevertrou word, misluk klaaglik of word vir bestaansboerdery gebruik. Die regering het al “erken dat 90% van die grondoordragte wat reeds gedoen is, mislukkings is” (p 291). In die boekjaar 2010/11 is meer as R1 miljard bewillig om mislukte plase weer produktief te maak (p 295). Die ontvangers stel hoofsaaklik in die grond as eiendom belang en nie in boerdery nie (p 284; verwys ook Esterhuyse hierbo).

Selfs al was ‘n grondeis geldig behoort daar vir die bate betaal te word, al is dit oor ‘n lang tydperk (p 284; ook p 307). Die sogenaamde voorheen benadeeldes word bevoordeeldes wat “baie meer kry as wat hulle verloor het” (p 291). [Dieselfde onetiese verskynsel doen hom tans in Distrik Ses voor.] Dit kan ‘n geval wees van ‘n voorouer wat benadeel is en nou word die nageslag vergoed. Maar is die Boere en hulle nageslag in dieselfde orde vergoed vir die onregte (bv konsentrasiekampe) van die Anglo-Boereoorlog?

Tydens die Zuma-bewind het Julius Malema as ‘n propagandis ontpop: Die swartes “hoef nie die grond te koop nie, want die blankes het dit van hulle gesteel. Met ander woorde, die grond moet eenvoudig aan die swartes teruggegee word, ongeag die verbeterings daarop” (p 288). ‘n Wyser benadering sou wees “om eers die reeds beskikbare grond aan voornemende swart boere oor te dra alvorens grond van suksesvolle blanke boere weggeneem word. Dit is tog bekend dat die staat eintlik die grootste enkele grondeienaar is,” maar die regering weet nie “hoeveel grond hy besit nie en ook nie waar sy grond geleë is nie” (p 289).

Een van die moontlikhede wat hom sedert 2008 voortdoen, is die nasionalisering van grond. Die regering oorweeg dit “om alle produktiewe landbougrond tot nasionale bate te verklaar. Indien dit gebeur, sal die huidige eienaars dan op ‘n tydelike of permanente grondslag slegs gebruiksreg van die grond hê” (p 292). Daar is ook al deur die minister van landbou voorgestel dat blanke boere 40% van hulle boerdery (dus nie net grond nie) aan swart boere moet afstaan (p 294). Daar word ook oorweeg om plase aan blanke boere terug te verhuur (p 296).

“Histories was die mense van Afrika nooit bekend vir grootskaalse boerdery nie … Daar is … relatief min suksesvolle indiwiduele kommersiële boere in Afrika as geheel. Dit laat die vraag ontstaan of kommunale boerderymetodes nie maar steeds die beste vir Afrika is nie” (p 308). Van die grootste ironieë is dat algemeen aanvaar word dat hierdie swartes, wat eufemisties “opkomende” of “ontluikende” boere genoem word maar meesal misluk, net sal slaag as wit boere as mentors optree (p 284). “Dit wil … voorkom asof die ou konsep van voogdyskap weer bygesleep sal moet word” (p 307).

Niekie word getransformeer

deur Manfred Delport

[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Volg Manfred op Facebook.

Ek was nog nooit ‘n groot bewonderaar van inbelprogramme op die draadloos nie. Dis ‘n goedkoop asook ‘n lui manier vir radiostasies om andersins leë lugtyd te vul met dikwels niksseggende bydraes van mense wat baie lief is vir hul eie stemme. Van sinvolle debat tydens sulke programme is daar dikwels min sprake, omdat die aanbieders se eie oortuigings hulle noop om die gesprekke in ‘n sekere rigting te stuur.

In die dae toe Niekie van den Berg dus ‘n omroeper op Radio Sonder Mense was, het ek paar keer per ongeluk na dele van sy program geluister, maar meestal eerder vinnig na die musiek op my MP3-speler/radio oorgeskakel as onse Niekie aan die beurt gekom het. Nie net het sy aanbiedingstyl dikwels as selfvoldaan, bombasties en arrogant oorgekom nie, maar was sy duidelike linkse vooroordele genoeg om ernstige spysverteringsprobleme so kort ná middagete te veroorsaak. Menige inbeller wat ongemaklike punte geopper het, wat heiligskennis gepleeg het deur Niekie se afgode soos Mandela of die NSA te bevraagteken, enige iets wat Niekie se linkse ewewig kon versteur, is summier stilgemaak, en die irritasie in sy stem was dikwels hoorbaar. Sulke vermetele inbellers, wat so met die Groot Niekie se linkse storietjies durf verskil het!

Dit was dus ‘n blye dag vir radio-uitsendings in Suid-Afrika toe Niekie die dag besluit het sy kop staan parlement toe. Hy sou as DA-kandidaat staan. Die DA, wat destyds nog effens, vêrlangs in Afrikanerkiesers belanggestel het, het sekerlik gehoop Niekie se berugtheid (askies, bekendheid) kon darem, o, ek weet nie, ‘n hele vyftien ekstra stemme vir die DA inwin. En siedaar! Niekie die onbeskofte radio-aanbieder, word Niekie die meer beskofte (is daar so ‘n woord?) LP. Niekie word toe nie net ‘n LP nie, maar sommer ook adjunk-skadu-tweede-in-bevel-agterspeensuier-minister van Kuns, Kultuur, Rieldanse, Klopse en enige ander sake wat vaagweg vir jou gemiddelde DA-lid as kultuur kan deurgaan. Die opwinding was geweldig. Oftewel minstens in Niekie se woonplek se binnekamer.

Nóú kon Niekie ‘n verskil maak! Nóú sou Niekie ou omies wat na Radio Sonder Mense ingebel het, darem maar vir eens en vir altyd op hul plek sit, deur vir hulle te wys hoe hy wat Niekie is, die NSA kon maak kook deur ‘n yster in die Madibatopiese demockracy te word! Maar helaas, toe gebeur daar… absoluut niks nie. Tik ek Niekie van den Berg se naam in Google in, is daar slegs enkele meldings van Niekie die DA se adjunk-skadu-minister van Klopse en Rieldanse. Een is ‘n bedeesde verklaring oor ‘n kleinerige toegewing oor die Talewet, en ‘n ander is Niekie wat die arrestasie van ‘n paar obskure ANC-jeugagentskapslede verwelkom. Niekie se stilte was dawerend toe Dianne Kohler-Barnard soos ‘n viswyf gegil het dat sy eerder Spaans as Afrikaans sou wou praat. Niekie was toe nou nie heeltemal so formidabel sonder sy radiomikrofoon nie.

En toe word die DA se kandidaatlys vir die 2014-verkiesings vrygestel. Die DA se adjunk-skadu-minister van Klopse en Rieldanse, Niekie, is prakties nêrens nie. Hy sal nie in 2014 verkies kan word nie. Niekie is te wit. Te oud. Te Afrikaans. Te manlik. Hy is veral te wit, oud, manlik en Afrikaans vir die DA, wat halsoorkop besig is om Frantz Fanon na ‘n blanke suprematis te laat lyk, so vinnig skuif die DA na die linkerkant toe, en so desperaat is die DA om homself in ‘n swarter party as die ANC te verander. Niekie is gevolglik deur die DA getransformeer, etnies gereinig, reggestel, oorbodig gemaak, geskors, gerooikaart (of is dit gewitkaart?), skoon uit die parlement uit. Volgende jaar is Niekie dus werkloos.

Ek wil nie leedvermakerig wees nie (goed, ek lieg, ek wil), maar die transformasie en nie-rassigheid waaroor jy so op die draadloos gepredik het, is darem maar ‘n pynlike ding wanneer dit jy self is wat te wit vir die ANC-Lite is, of hoe, ou Niekie? Ek wonder tog – gegewe jou rou transformasiewonde, en jou bittere teleurstelling omdat jou linkse kaartehuis so wreed in duie gestort het, gaan jy daardie ou, blanke omies wat jy so afgejak het oor die draadloos, eendag om verskoning vra? Want sien, Niekie, daardie ou, blanke, “rassistiese”, “regse” omies wat jou wou reghelp op Radio Sonder Mense, was toe al die tyd reg.

[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Volg Manfred op Facebook.

Swart poppe vir swart kinders

Nigerië, wat spog met die meeste swart kinders in die wêreld, weet dat kinders weldeeglik van ras, etnisiteit en velkleur bewus is.

‘n Sakeman het die gaping in die mark ook raakgesien en met min mededinging van buitelandse maatskappye soos Mattel, die uitvinder van Barbie, het hy sy eie besigheid begin.

Hy het die vervaardiging van popdele na China uitgekontrakteer en dan die poppe in tradisionele Nigeriese kostuums uitgedos.

Nou, sewe jaar later kan Taofick Okoya spog dat hy tussen 6 000 en 9 000 van sy poppe per maand verkoop.

“Ek hou daarvan,” sê ‘n vyfjarige wat skaars haar opgewondenheid kan beteuel terwyl sy een van Okoya se poppe in ‘n Lagoswinkelsentrum inspekteer. “Dit is swart, soos ek. “

Terwyl multinasionale maatskappye na Afrika-markte kyk, dui Okoya se ervaring daarop dat daar nog ‘n geleentheid vir plaaslike besighede is om hulself te vestig deur die gebruik van plaaslike kennis.

Wanneer dit kom by die sektore soos drank of selfs sement, is al die internasionale spelers reeds daar.

Nigerië se drie grootste etniese groepe, die Yoruba , Igbo en Hausa vorm deel van die swart poppe-reeks, iets wat internasionale spelers nie kan vermag nie.

Die poppe verkoop vir tussen 3 500 naira ( R235 ) en 500 naira elk, met ‘n winsgrens van ongeveer ‘n derde.

Okoya beplan poppe van ander swart etniese groepe en voer tans samesprekinge met Game in Suid-Afrika om aan 70 winkels regoor Afrika te verkoop.

Vrydaggesprek met Hans, die Vloeker

deur Thys Human

Doer in Stalinbos is daar ‘n bekende aktivis oor veral godsdienssake met die naam Hans Pietersen. Hy het veral bekend verwerf toe hy aksies teen godsdiensonderrig by skole oorgeneem het ná George Claassen skielik en vinnig die aftog geblaas het. Hans het selfs ‘n boek uitgegee onder die titel: Die vrese van ons vaders: Geloof, onderrig en die Afrikanerkind.

Hans is baie lief om op sy eie Facebook allerhande foto’s en sketse van homself te plaas. Bietjie baie narsisties, maar elkeen van ons het maar sy foute! Hans en ‘n paar van sy vriende is ook lief om allerlei dinge op sekere webblaaie en FBs te plaas en ek het veral probleme met hom begin optel toe ek sy groot liefde vir Mandela hier oor die begrafnistyd begin aanvat het. Sommer van pure asprisgeit het ek toe annerdag vir hom Sunette Bridges se jongste lys van wittes wat verlede jaar aangeval, vermoor en gemartel is – meer as 200 gevalle in die jaar – aangestuur.

Maar waar ontplof onse Hans. Hy wys my daarop dat baie meer swartes deur swartes vermoor en aangeval is, en toe ek weer stel dat mense soos Sunette en ek gereeld daarop wys en dit ook betreur, beskuldig hy my eers daarvan dat ek nie die statistieke wil aanvaar nie. Toe ek hom vra om vir my dan syfers te gee van hoeveel swartes sommer net deur wittes aangeval en vermoor is, is hy eers woedend. Hy voer toe ook sommer aan dat van die aanvalle op wittes is oor die grond wat wittes by swartes gesteel het.

Laasweek loof hy weer vir ou Max du Preez oor die se nuwe werk wat glo die titel “Rumour of Spring” het, en ek skryf vir hom dat dit eerder “The Winter of our Discontent!” behoort te heet! Hans vlieg net daar weg en beweer ek het nie sy vraag oor statistiese gegewens beantwoord nie en voeg by: “Feit is, jou rassisme is gegrond op sentiment, nie rede nie. Jy, Sx en Steve gebruik feite soos ‘n dronkie ‘n lamppaal gebruik – vir ondersteuning in plaas van verligting. En terwyl jy luister: uit die statistiek wat ek aanhaal is daar geen aanduiding van ‘n aanslag teen wittes nie. Hoekom kleef jy dan aan die mite? Omdat dit jou pas, of omdat jy te dom is om statistiek te ontleed?”

Weens ander verpligtinge sien ek die antwoord eers Vrydag en ek antwoord toe: “Hans, ek dink jy is nie dom nie – net domastrant, en dis byna dieselfde! Lees nou mooi: Ek weet van al daardie statistiek wat jy aanhaal. Ek en andere – onder wie Sunette en Steve – sê aanhoudend dat die moord- en aanvalsyfer van swart op swart ook heeltemal te hoog is. Die gebrek aan respek vir enige lewe is skrikwekkend. Die syfers wat Sunette aangehaal het, is baie spesifiek: dit gaan oor aanvalle deur swartes op wittes die afgelope jaar. Dit gaan nie net oor boere op plase of mense met net Afrikaanse vanne nie – dit gaan oor alle gevalle waar wittes aangeval – en gemoor en gemartel is. Jy kan nou maar draaie gooi soos jy wil en verskonings maak wat uit die lug gegryp is: die syfers is sorgwekkend – veral as ‘n mens dan vra hoeveel gevalle was daar van wittes wat swartes so aanval en martel? Self kan ek nie een geval onthou nie – daar was pogings om sulke gevalle aan te bied, maar toe blyk dit dit is gevalle waar boere op stropers en willddiewe geskiet, ens. As jy beskik oor ‘n bron waar sulke syfers gegee kan word, gee dit asb. En om hierdie kommer oor die aanvalle as rassisties te bestempel, is nie alleen onwaar nie, maar tiperend van jou liederlike ingesteldheid teenoor wittes. En nou het jy hierbo êrens nog viesliker geword deur te beweer dat die aanvalle onder meer is omdat wittes swartes se grond gesteel het. Jy lieg, ou Hansie. Jy lieg nie alleen nie – jy hits eintlik swartes aan om wittes aan te val want grond is glo gesteel. Ek dink jy kan met reg as ‘n medepligtige aangekla word as daar weer ‘n geval kom van ‘n wit boer wat aangeval word – veral een wie se grond onder ‘n grondeis staan. Ek was in my laaste werksjare onder meer by die Kommissie op die Herstel van Grondregte (onder Joe Seremane). So hard as wat die kommissarisse ook al probeer het, kon hulle nie een geval kry van waar swartes se grond “gesteel” en aan wittes oorgedra is nie. Daar is stapels leggers en dokumente wat wys dat in elke geval van onteiening is swartes nie alleen met kontant vergoed nie, maar ook met meer grond as wat hulle gehad het – net elders. Dis hoekom ek sê jy lieg – en jy doen dit net om op die Afrikaner te spoeg en te vloek. Nou wil ek mooi vra dat jy asb. in die toekoms al jou skrywes in Engels doen – en die Afrikaner uitlos. Jy wil nes ou Max nie ‘n Afrikaner wees nie, maar jy wil op hulle vloek en skel. Skei uit.”

Hans antwoord: (Hans Pietersen 02:52 NM)

“Jy rammel kak af soos ‘n draaiorrel maar ignoreer my data en vrae – tipies. En dan probeer jy vir my sê wat ek moet doen? Vlieg in jou moer in. Ek sal graag in Engels skryf, eerstens omdat ek kan en tweedens om die wye wêreld te vertel watse fucked up dose julle rassiste is. Oor hierdie onderwerp is die wêreld aan my kant. Skryf maar julle droom van ‘n wit land op julle magies en vee dit met julle Voortrekkerkappies af.”

Ek antwoord: (Thys Human 02:54 NM)

“Een van my probleme met jou en jou Stellenbosse vriende is dat julle my taak bemoeilik om dit by Afrikaners tuis te bring dat alle Afrikaners nie godgelowiges is nie. Daar is heelwat mense soos ek wat as ateïste bestempel word, maar kulturele en volksgebonde Afrikaners is – en WIL wees. Maar dan is hulle vinnig om vir my uit te wys hoe mense soos jy en Claassen en daai simpel paleontoloog op US ook ongelowiges is wat op die Afrikaner vloek en skree. Ek sal dit waardeer as jy – en jou vriende – nou ophou om Afrikaans te gebruik – dis nie meer JULLE taal nie. Gebruik liefs Kaaps. Groete”

Hans 02:55 NM: “Jy’s ‘n poes. ‘n Wit ene.

Thys 02:55 NM: “Sien jy wat ek bedoel! Die oomblik as jy vasgevat word, begin jy vloek en skel! Foeitog.”

Daar was nog ‘n vloekwoord of twee, maar voordat ek dit kon kopieer (soos die aanhalings hierbo) sluit hy sy FB.

As iemand wat wel toegang het tot sy FB hom wil vertel dat ek hom sy gevloekery hier op Praag aangehaal het, sal ek dit nogal verwelkom. Maar wees maar gereed vir die blou dampe wat kan ontstaan!

‘Rasvermenging skep geslagte lange probleme’

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Eintlik wou ek vandag oor iets heel anders geskryf het, oor die Dawid-en-Goliatstryd wat Afrikaners tans moet voer. Daar bestaan ten minste twee of drie Goliats wat op ons afmarsjeer: die groot swart meerderheid in Suid-Afrika, die buitelandse moondhede wat ons reeds lankal afgeskryf het en die hoofstroommedia wat ons nog altyd probeer karikaturiseer en slegmaak.

Die aanleiding hiertoe was ‘n Amerikaanse blitsverkoperboek deur die skrywer Malcolm Gladwell wat in Oktober 2013 verskyn het: David and Goliath: underdogs, misfits and the art of battling giants (Little, Brown & Co.). Ek lees nie gewoonlik sulke popsielkunde nie, maar die tema van die oënskynlik swakker of kleiner deelnemer wat die sterkere oorwin, of dié van ‘n Gideonsbende wat soos by Bloedrivier ‘n getalryker mag aandurf, het my nog altyd geboei.

Dalk skryf ek ‘n volgende keer oor Dawid en Goliat. Maar ek ontdek toe ‘n outobiografiese artikel deur Gladwell wat indirek nogal heelwat sê oor die Suid-Afrikaanse rasseproblematiek. Dit blyk dat Gladwell self van rasgemengde afkoms is, want sy pa was ‘n blanke Engelsman en sy ma ‘n Jamaikaanse kleurling of mulat wat in die vyftigerjare in Brittanje getrou het. Malcolm Gladwell het egter in Kanada grootgeword en het nooit veel oor sy eie ras gedink nie totdat ‘n swart atleet, ‘n verspringer hom – hy het self op skool in die middelafstande uitgeblink – voorkeer:

There was a West Indian on my track team — a magnificent long jumper by the name of Chris Brandy — who came up to me one day, looking closely at my hair and features, and demanded: “What are you?” The question was entirely unexpected, and I remember blinking and stammering, momentarily overwhelmed by that word what. I had always thought that my singular alienation was the result of who I was. But now it occurred to me that perhaps it was the result of something entirely external — the result of nuances of color and skin and lip and curl that put me just outside the world of people like Chris Brandy and just outside the world of the people I grew up with in rural Ontario.

Op foto’s lyk Gladwell, benewens sy taamlike kroes hare, heelwat na ‘n blanke, dus is die vraag van die swart atleet nogal begryplik. Wat Gladwell se artikel egter so fassinerend maak, is dat hy, wat self die produk van rasvermenging is, met ‘n volslae eerlikheid en onbevangenheid daaroor skryf. Aan die einde kom hy tot die pessimistiese gevolgtrekking dat hy “miskien permanent die gyselaar van kwessies rondom rasseverskille is”:

By virtue of my upbringing, I can safely say I am free of racial discrimination. I cannot — without committing an act of extraordinary self-hatred — ever believe that blacks are in any way inferior. But I am also, perhaps permanently, hostage to the questions of racial difference. Racial intermarriage solves one problem in the first generation, only to create another in the next — a generation that cannot ignore difference the way their parents did. I put myself sometimes, in my father’s shoes, back in the late ’50s, and wonder whether I could have done what he did — marry someone, bridge a gulf of human difference, with my eyes entirely closed.

Gladwell is uiteraard ‘n intelligente man en ‘n mens voel aan dat daar agter hierdie woorde in die Washington Post, een van Amerika se mees liberale en invloedryke koerante, vele ure van pynlike besinning moes skuil. Hy waag dit ook om in ‘n wêreld waar “ras nie meer saak maak nie” of as ‘n blote “sosiale konstruk” geag word, die permanente en onveranderlike aspekte van ras aan te roer.

In die huidige Suid-Afrika sou so ‘n artikel nooit in ‘n hoofstroomkoerant gepubliseer word nie. Enersyds weens die ekstreme politieke korrektheid wat selfs ‘n oud-AWB-lid soos Flip Buys oorreed om op bedenklike gronde teen “rassiste” uit te vaar, andersyds weens die ongelooflike agteruitgang in rasionele denke en ontledingsvermoë wat hierdie samelewing kenmerk. Almal is óf bang om iets te sê óf nie in staat daartoe nie, of albei.

Nou onlangs skryf die digteres en afgetrede literator Lina Spies in ‘n brief aan Die Burger, juis in reaksie op Buys se stereotipe tirade teen “rassisme”:

“Wie is die mense, behalwe Dan Roodt, teen wie se wit meerderwaardigheid Buys skryf, wat met hul ‘dom optrede’ ‘nog meer verbete vyande vir Afrikaners maak’? En as hy beweer dat ‘ons reeds een van die mees gehate groepe in die land is’, wil ek vra hoeveel onse daar in sy pond is.“Nee, meneer Buys, jongmense en jeugdige senior burgers voel hulle nie onder skot van die ‘kanonkoeëls van vooroordele’ nie. Hulle leef vry en gelukkig in ons multikulturele samelewing en die globale werklikheid, en hulle sal hulle beslis distansieer van die omgekeerde rassisme wat aan die grond van u artikel lê.

”“Vry en gelukkig in ons multikulturele samelewing…” Kan enigiemand so ‘n onnosele ding kwytraak? Ek is lankal oortuig dat motorwerktuigkundiges oor die algemeen skerpsinniger denkers as Afrikaanse letterkundiges is, en hier het ons nou nog ‘n bewys daarvan. Ek het respek vir enigiemand wat ‘n kwaal in ‘n stuk ingewikkelde masjinerie kan diagnoseer – teenoor diegene wat siende blind en horende doof op die kampusse rondstrompel.

Boonop het ek nog nooit iewers beweer dat blankes inhererent “meerderwaardig” teenoor ander rasse is nie. Waar kom Lina Spies daaraan? Of is dit die soort twak wat nuwe-orde-gedienstige akademici hulself wysmaak, in die waan dat hulle daarmee kan aanhou om soos amoebas die sadistiese apokalips van hierdie Azanië te ignoreer?

Wat is die “globale werklikheid” waarna sy verwys? Dit lyk nie eens asof sy bewus is van die intense konflik wat daar oral ter wêreld, juis vanweë multikulturalisme, aan’t oplaai is nie. Noem maar op: die Arabiese lente-opstande, burgeroorlog in Sirië, rassekonflikte in vele Europese lande, swart-op-wit geweld in die VSA soos die sogenaamde “uitslaanspeletjie”, misdaad en brandstigting in Paryse voorstede, die Londense rasse-onluste van enkele jare gelede, die stryd tussen Israeli’s en Palestyne, ens. Hier by ons is daar meer onluste en ongelukkigheid as in die tyd van PW Botha toe dit met behulp van miljoene dollar, asook terreur en propaganda, vanuit die buiteland aangeblaas is. Destyds is dit aangehits, tans vind dit spontaan plaas!

Maar terug by Malcolm Gladwell, wat ondanks sy internasionale roem as skrywer en popsielkundige – hy het ook die term “tipping point” in ‘n ander boek gemunt – tog elemente van die “tragiese mulat” vertoon. Hy beskryf sy ma as “middelklas-bruine”, ‘n term vir kleurlinge of “coloureds” in Jamaika wat natuurlik ooreenkom met dié wat steeds op Engels vir Suid-Afrikaanse kleurlinge gebruik word:

The proper term for my mother is actually “middle-class brown,” which is a category of special meaning in the Caribbean. From the earliest days of colonial rule, “coloreds” occupied a special place in Jamaica. They formed a kind of proto-middle class, performing various skilled and sophisticated tasks for which there were not enough whites. This was my mother’s class — carpenters, masons, plumbers, small businessmen and civil servants.

Terwyl die media en akademici ons wil oortuig dat Suid-Afrikaanse blankes uniek in hul keuse vir segregasie en afkeer van rasvermenging was, spreek die feite van die teendeel. Oral ter wêreld was blankes tot redelik onlangs gekant teen gemengde verhoudings en huwelike. Boonop beskryf Gladwell in sy Post-artikel die skok wat sy ma ervaar het toe sy die kille omskrywing van swartmense in die destydse Encyclopaedia Britannica – die mees gesaghebbende ensiklopedie in die Engelse taal – lees:

In my mother’s first year at boarding school, she looked up “Negro” in the 11th edition of the Encyclopaedia Britannica. “In . . . certain . . . characteristics . . . the Negro would appear to stand on a lower evolutionary plane than the white man,” she read. And the entry continued:

“The mental constitution of the Negro is very similar to that of a child, normally good-natured and cheerful, but subject to sudden fits of emotion and passion during which he is capable of performing acts of singular atrocity, impressionable, vain, but often exhibiting in the capacity of servant a dog-like fidelity which has stood the supreme test.”

Gladwell verwys verder na strafregtelike sake oor gemengde huwelike wat in suidelike state van die VSA gehou is in die 1950s toe sy ouers wel in Brittanje mog trou. In dié opsig was Suid-Afrika en die Amerikaanse Suide dus min of meer in pas met mekaar. Dog selfs in die “liberale” Engeland wat vandag in Suid-Afrika aangebied word as ‘n land wat ons “vanweë apartheid” verwerp het, is daar nie net in ensiklopedieë oor swart minderwaardigheid geskryf nie. Vele Engelse het rasvermenging spontaan verwerp. Toe Gladwell se ouers ‘n woonstel in ‘n voorstad van Londen huur, jaag die hospita hulle weg toe sy agterkom dat sy ma gekleurd is:

On the day after they moved in, however, the landlady ordered them out. “You didn’t tell me your wife was colored,” she told my father in a rage.

Iets waarvan Gladwell ook nie wegskram nie, is dat die Jamaikaanse “middelklas-bruines” ewe seer op swartes neergesien het as wat blankes hulle as minderwaardig beskou het. Gladwell se Engelse grootouers was heftig gekant teen sy pa se gemengde huwelik terwyl sy ma se Jamaikaanse ouers dit as ‘n baie goeie en “opwaartse” stap beskou het vir hul dogter om met ‘n wit man te trou.

Wat is die les uit dít alles vir ons? Ten eerste: Soos Gladwell se outobiografiese artikel aantoon, is ras ‘n universele kwessie. Selfs mense wat ras ontken, neem dit baie sterk in ag. Maar die relaas oor sy ouers bring ‘n mens onder die indruk van die skynheiligheid van kleurlinge wat veel eerder met blankes assosieer en dikwels hul donkerder voorouers ontken. Terselfdertyd koester hulle ‘n antipatie, selfs haat, vir blankes. Ook word daar in Suid-Afrika, soos Leon Lemmer dit in sy mees onlangse rubriek stel, ‘n “vuil spel” deur Kaapse kleurlinge gespeel:

‘n Vuil spel word hier gespeel. Wanneer bruines met die verwyt van benadeling en die aandrang op bevoordeling kom, beweer hulle dat hulle die afstammelinge van slawe en dus uitheems is. Wanneer dit gaan om wie se land dit is, dus wie eerste hier was, eintlik altyd hier gewees het, dan beweer die bruines dat hulle inheems is en van die Khoi-San afstam.

Gladwell se stuk, tesame met Leon Lemmer se rubrieke waarin hy die onheilige diskriminasie teen en ondermyning van Afrikaners deur sogenaamde “bruin leiers” in die Wes-Kaap aan die kaak stel, het my nogal aan die dink gesit. Soos ek dit sien, het sogenaamde “klein apartheid” in die verlede nie eintlik die blankes teen rasvermenging en assimilasie deur die swart meerderheid beskerm nie. Net soos in die VSA, Engeland of Australië – waar daar tot onlangs jaglisensies vir Aboriginieë uitgereik is! – was ons blankes so sterk gekant teen rasvermenging dat geen wetgewing nodig was om hulle daarvan te weerhou nie.

Veel eerder het apartheid destyds die kleurlinge teen assimilasie deur swartes beskerm! Dis die paradoks wat ons moet verreken. Hier in die Transvaal het kleurlinge as ‘n groep grotendeels verdwyn sedert apartheid afgeskaf is. ‘n Mens kry hier en daar nog swartmense wat Afrikaans as huistaal praat en wie se ouers of grootouers kleurlinge moes gewees het, maar van die “bruinmense” waaroor ons in die media verneem, is daar feitlik geen spoor meer nie. Binne ‘n enkele geslag is hulle deur die swart meerderheid geassimileer. Boonop is daar geen Afrikaanse skole meer in voormalige “kleurlinglokasies” oor nie, wat intussen swart geword het.

Dis net op Sewendelaan waar daar nog Johannesburgse kleurlinge bestaan en die akteurs wat hul rolle speel, kom grotendeels van die Wes-Kaap af.

Daar is seker geen meer gehate Afrikanerfiguur onder kleurlinge vandag as Verwoerd nie. Nietemin, as ‘n mens Verwoerd se toespraak voor die Uniale Kleurlingraad in die laat vyftigerjare lees, verstom ‘n mens jou aan die man se welwillendheid en sy belofte om die Wes-Kaap as ‘n soort hinterland vir bruines te reserveer. Maar net soos die Afrikanerleiers hul eie mense verraai het, het die bruin leiers hul eie “bevolkingsgroep” – die Nasionale Party se eufemisme vir ‘n rasse- of etniese groep – verloën en die weg van assimilasie en versmelting met swartes gekies.

Soos Leon Lemmer insgelyks uitwys, koester die meeste bruin meningsvormers ‘n matelose bewondering vir Mandela. Hulle beskou hom as hul grootste leier ooit, hy wat uit die Xhosa-groep afkomstig is, en wat op die duur dreig om die hele Wes-Kaap oor te neem. Selfs die links-liberale mev. Helen Zille het op ‘n stadium verwys na Xhosas wat na die Wes-Kaap gebus word en van hulle as “ekonomiese vlugtelinge vanuit die Oos-Kaap” gepraat. Nie net neem die Xhosas werksgeleenthede by bruines af nie, maar hulle ondertrou ook met hulle, sodat kleurlinge op die duur geassimileer gaan word, net soos in die Transvaal gebeur het.

Asof dit nie genoeg is nie, het Naarpers besluit dat Afrikaners tegelykertyd, soos Malcolm Gladwell dit stel, “‘n golf van menslike verskil (moet) oorbrug, met (hul) oë heeltemal toe.” Dr. Leopold Scholtz het in Die Burger geskryf dat Afrikaners (ook vanuit die Vrystaat en Transvaal wonder ‘n mens?) “met die bruinmense moet versmelt”. Volgens ingeligte bronne huldig mnr. Koos Bekker, die uitvoerende beampte van Naarpers en tans een van die land se rykste mense, dieselfde idee: dat Afrikaners met bruines sal ondertrou en dat Afrikaans – of ‘n geherstandaardiseerde Kaaps – die taal van ‘n nuwe, groter bruin bevolking sal word. Naarpers-media soos Die Huisgenoot en die betaalkanaal KykNet word heeltemal geobsedeer deur rasvermenging, taalvermenging en elke ander soort vermenging wat daar bestaan. Gemengde pare, wat in Suid-Afrika veel minder as in die meeste ander lande voorkom, word gereeld op die voorblad van Die Huisgenoot vertoon. Ook in Suid-Afrikaanse advertensies en reklame word gemengde pare aangewend om produkte te adverteer, asof dit die natuurlikste ding ter wêreld is.

Wêreldwyd wil multinasionale maatskappye ‘n nuwe soort slaweryk vestig, met hoofsaaklik gekleurde en onderdanige bevolkings wat goedkoop massaprodukte of selfoonlugtyd verbruik. Daarom steun hulle ook rasvermenging en die assimilasie van weerbarstige blanke bevolkings wat nog Westerse standaarde wil handhaaf.

Dit mag gebeur dat die oorblywende Afrikaners en blankes in die land op die duur geassimileer gaan word. Immers is assimilasie, benewens georganiseerde massamoord, een van die erkende vorme van volksmoord. Maar dit gaan nog honderde jare duur, juis omdat veral blanke vroue nie so geredelik tot gemengde huwelike oorgaan nie. Elke buitelandse joernalis wat die land besoek, kla steen en been daaroor dat hulle so min gemengde pare op straat in ons land sien; dis nou waar een van die twee ‘n blanke is.

In alle waarskynlikheid gaan die kleurlingbevolking, waaronder die “middelklas-bruines” soos hulle in Jamaika genoem word, egter binne ‘n dekade of twee verdwyn. Daarrmee saam sal Kaaps, die kreoolse dialek van Afrikaans en Engels wat in die Wes-Kaap gepraat word, eweneens in die niet wegraak.

Dat die besluitnemers van Naarpers en die akademici van Stellenbosch hul ‘n ander toekoms verbeel, spreek van ‘n byna volslae gebrek aan insig in ‘n rassedinamiek wat hom wêreldwyd afspeel en waaraan Suid-Afrika beswaarlik gaan ontkom.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Is Afrikaans ‘n blote toevalligheid? – ope brief aan Palesa Morudu

'n Gedeelte van die Afrikaanse Taalmonument in die Paarl — ‘n Gedeelte van die Afrikaanse Taalmonument in die Paarl

deur Willem de Jager

Mooi woorde, Palesa, in vandag se Rapport, waarin jy skryf:

Sedert Nelson Mandela se dood deur sy geheel en al onwaardige opvolger aangekondig is, het wit en swart, jonk en oud gesing, gedans, geboe, gestry en gebid oor wat sy nalatenskap beteken.

Die eg Suid-Afrikaanse viering van sy lewe weerspieël dit waarvoor hy sy hele volwasse lewe geveg het.

Op 22 Julie 1985, skaars 48 uur nadat PW Botha ’n noodtoestand afgekondig het, het Oliver Tambo, destydse ANC-president, miljoene Suid-Afrikaners gevra om “die land onregeerbaar en apartheid onwerkbaar te maak”.

Dit is goed ontvang in die townships, waar ons klippe na die polisie en weermag gegooi het en die tronke en strate met ’n vasberade verset gevul het.

’n Paar jaar later is apartheid vervang deur ’n staat wat ons drome beliggaam het vir ’n nie-rassige, nie-seksistiese toekoms.

Graag wil ek jou komplimenteer op jou aanwending van die ironie: Jy volg jou ode aan nie-rassigheid pragtig op met ‘n paragraaf oor die tragiese lot van *swart* mense (20 jaar later) in hierdie “wonderlike… demokrasie” wat julle gebou het. Ek se “julle” in antwoord op jou “ons” wat julle in die strate verset het teen apartheid. Ironies genoeg “suffer” die nuwe *swart* middelklas steeds/weer volgens jou. Ai.

palesa_morudu — Palesa Morudu wat gewoonlik rubrieke in die Business Day publiseer, word deur Rapport as ‘n ‘Kaapse skrywer’ beskryf.

Voorts wil ek vir jou en Rapport beide komplimenteer op julle pragtige Afrikaans. Julle slaag werklik daarin om ‘n etniese niemandsland vir ons op te tower waarin Afrikaans ‘n blote toevalligheid is. Net jammer dit weerspieël geen werklike situasie nie, soos jou artikel. Ons het nou reeds gesien dat omgekeerde apartheid sowel as die illusie dat ras/ etnisiteit ‘n banale onbenulligheid is, nie die oplossing is nie. Is dit heeltemal onmoontlik dat ons realisties na ons diversiteit kan kyk en daarvolgens aan oplossings dink? Ek verstaan dat die ras-taboe ons vermoë om rasioneel te dink beïvloed maar ons kan ten minste probeer.

Die kern van jou boodskap is weinig anders as wat dit dit ten tye van Britse oorname meer as honderd jaar terug was: Die skep van ‘n “Suid Afrikaanse” identiteit is steeds die refrein. 50 miljoen gewillige min-of-meer Suid-Afrikaners maak inderdaad ekonomies sin. Maar net vir ‘n paar groot varke wat geen god ken nie, behalwe Mammon.

Barack Obama versag vonnisse van swart dwelmoortreders

President Barack Obama het die gevangenisstrawwe van agt mense wat aan crack-kokaïen-oortredings skuldig bevind is, versag. Volgens die Amerikaanse president is hulle gestraf deur ‘n onbillike strafregstelsel wat verarmde swart gemeenskappe buitengewoon seermaak.

Al die gevangenes is vir ten minste 15 jaar tronk toe gestuur, waaronder ses wat lewenslange vonnisse opgelê is. Die meeste sal nou teen 17 April weens die presidensiële kwytskelding vrygelaat word.

Die gevangenes sou waarskynlik veel ligter strawwe ontvang het indien hulle onder ‘n wet gevonnis sou gewees het wat Obama drie jaar gelede onderteken het en wat die verskille in vonnis tussen crack-kokaïen en poeierkokaïen verminder het.

Obama het gesê die ses swartmans en twee -vroue is deur ‘n “onregverdige stelsel” tot gevangenisstraf gevonnis wat een gram crack-kokaïen dieselfde straf oplê as iemand wat met 100 gram poeierkokaïen gevang word, verhouding at deur die Billike Vonniswet van 2010 verminder is.

“Indien hulle kragtens die huidige wet gevonnis sou gewees het, sou baie van hulle reeds hul tronkstraf uitgedien en hul skuld aan die samelewing vereffen het,” het Obama in ‘n verklaring gesê.

“Pleks daarvan, vanweë ‘n wanbalans in die wet wat nou as onregverdig erken word, bly hulle in die gevangenis agter, teen ‘n koste van miljoene belastingbetalerdollars per jaar.” Die invloedryke American Civil Liberties Union-groep het Obama se besluit verwelkom maar beklemtoon dat hy een van die kleinste kwytskeldings- en vonnisversagtingsrekords van enige Amerikaanse president in die onlangse geskiedenis het.

Tydens sy vyf jaar as president het Obama voorheen 39 kwytskeldings en een vonnisversagting toegestaan.

“Dis een belangrike stap om die skade ongedaan te maak wat ekstreme vonnisse aan soveel mense in ons strafregstelsel berokken het,” het die ACLU se adjunkregsdirekteur Vanita Gupta gesê.

“Ons hoop dat die president sal voortgaan om sy begenadigingsmagte uit te oefen en sy steun aan stelselhervorming te verleen wat ons strafregstelsel slimmer, billiker en meer menslik sal maak.”

Die billike vonniswet van 2010 het die strawwe verminder sodat iemand wat met een gram crack nou dieselfde vonnis ontvang as iemand wat met 18 gram poeierkokaïen gevang word. Dit ruim ook die verplgte minimumstraf van vyf jaar vir die eenvoudige besit van crack uit die weg.

Net ‘n kwart van crack-kokaïengebruikers is swart, maar 81 persent van mense wat vir crack-besit of -handel in 2007 gevonnis is, was swart, volgens die Verenigde State se Vonniskommissie.

Waarom kyk Flip Buys ware rassisme mis?

deur Manfred Delport

[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Volg Manfred op Facebook.

Flip Buys het op Maroelamedia.co.za ‘n politiek korrekte tirade teen dikwels denkbeeldige Afrikanerrassiste geloods. Sy tirade bevat elemente van waarheid, maar is meestal heeltemal verkeerd, en Buys is duidelik fundamenteel verward oor die ware en enorme probleem van die endemiese rassisme wat in Suid-Afrika voorkom.

Laat ek eerstens Buys se tirade teen meestal denkbeeldige sogenaamde blanke rassisme nek omdraai.

Punt 1 van Buys se tirade, waarin hy die wilde bewering maak dat hoofstroomwetenskaplikes dit eens is dat daar geen biologiese rasseverskille is nie, is absurd – daar is wetenskaplik gefundeerde, bewese, biologiese verskille tussen rasse. Forensiese patoloë kan byvoorbeeld met redelike gemak ‘n moordslagoffer se ras uitken aan ‘n skelet. So ook is daar siektes wat baie meer algemeen in sekere rassegroepe voorkom – hoë cholesterol is ‘n Afrikanerkwaal, teenoor sekere tipes bloedarmoede wat meer algemeen onder Afrikane is.

Wat Buys eweneens te politiek korrek is om te erken, is dat daar wel IK-verskille tussen rasse bestaan. Vir die doeleindes hiervan is dit onbelangrik of IK intelligensie meet, en of ‘n hoër IK enige iemand meerderwaardig teenoor iemand van ‘n laer IK maak. (Is intelligensie hoegenaamd numeries meetbaar?) Die punt is dat, wat ook al IK meet, daar verskille tussen groepe bestaan. Rassiste kon nou miskien bly raak, maar helaas vir my as blanke vaar Noordoos-Asiate heelwat beter as blankes in sulke toetse.

Ongelukkig vir ontkenners soos Buys is daar eweneens ‘n baie sterk korrelasie tussen IK en akademiese prestasie, en weer eens is Oos-Asiate ons as blankes vêr vooruit. Hierdie verskil is só erg dat Amerikaanse universtiteite anti-Oosterse kwotas moes instel omdat Oos-Asiate blankes lelik ore aansit in wiskunde en wetenskaplike rigtings aan Amerikaanse universiteite. Is ek nou volgens Buys ‘n geel supremasis, soos wat Jared Taylor dit stel, siende dat ek erken dat Noordoos-Asiate beter in IK-toetse en aan Ivy League-universiteite as my eie groep vaar?

Te oordeel aan die trant van sy tirade, dink ek tog so. Kennelik sou ek volgens Buys ‘n rassis wees, omdat ek my nie steur aan sy tipe politiek korrekte wensdenkery nie, en my standpunt eerder op die wetenskaplik aantoonbare feite grond. Dit is ook opmerklik dat Buys sy aanval geloods het op diegene wat die voor-die-hand-liggende biologiese en wetenskaplike realiteite aangehaal het, en dít slegs as teenvoeter vir diegene soos Seerower Piet Croucamp se (rassistiese) veralgemening dat alle (blanke) rassiste kwansuis dom sou wees. Snaaks, terloops, dat Buys nie ook vir Croucamp op grond van sy anti-blanke, rassistiese veralgemening veroordeel het nie.

Waaroor Buys wel effens reg is, is dat die vashakery by rasseverskille nie veel van ‘n doel dien waar dit by die politiek kom nie. Ja, daar is ‘n biologiese verskil tussen rasse, maar wat daarvan? In Suid-Afrika verteenwoordig een rassegroep 80% van die bevolking, en demografie is gelyk aan politieke lotsbestemming, ongeag of enige rassegroep biologies meerderwaardig sou staan teenoor enige ander groep. Kiesers ondergaan nie IK-toetse om te kan stem nie, en LP’s ook nie om in die parlement te kan dien nie. Al was een groep inderdaad baie meer intelligent as ‘n ander, is getalle steeds die deurslaggewende faktor, en is enige moontlike intelligensieverskille totaal en al irrelevant in ‘n een-mens-een-stembestel. Sou dit nie die geval wees nie, het Chinese die VSA regeer.

Daar is insgelyks miskien ‘n argument daarvoor uit te maak dat jy maar eerder ter wille van takt, en om andere nie te kwets nie, moet stilbly oor rasseverskille, al sê die wetenskaplike feite wát. Dit kan uit die oogpunt van goeie maniere regverdig word – sê mens nou vir jou onooglike dogter dat sy gaan sukkel om ‘n man te kry? Ek kan ook byvoeg dat dit nie veel help om jouself baie superieur en slimmer as die res te beskou nie, maar steeds nie politieke of ekonomiese mag te hê nie. Soos ‘n oud-onderwyser vir ons as skoollaaities gesê het: “If you’re so bloody clever, why aren’t you rich?” Hoe meerderwaardig was Flip Buys se NP-helde by Kodesa, wat sleg deur die ANC ore aangesit is, in ieder geval?

Die heel grootste, gapende wond in Buys se tirade is egter dat hy moedswillig die ware en ernorme rassisme in Suid-Afrika miskyk, en ‘n strooipopargument probeer aanwend om sy eie politieke korrektheid te probeer poets. Veronderstel dat alle blankes wonderbaarlik om 0h01 môre-oggend van hul sogenaamde rassisme genees word, of dat alle sogenaamde blanke rassiste hulself in ‘n gaskamer bevind en hulself by Mandela in die hiernamaals gaan aansluit. Gaan dit iets aan die Afrikaner se politieke lot doen? Gaan ons dán ons volkstaat kry? Gaan ons politieke situasie wonderbaarlik verbeter as daar nie een, enkele beweerde rassis oor is nie?

Selfs nie eens die mees optimistiese inwoner van Orania, die mees stoere NP-aanhanger van ouds of klakkelose politiek korrekte, glo daardie een nie.

Hoekom nie, meneer Buys? Ja, doodreg. U eie organisasie loods hofsaak op hofsaak teen swart-op-wit rassisme soos regstellende aksie, maar die politieke korrektheid van u rubriek ignoreer die enorme olifant in die hoek. Daardie olifant heet endemiese, wydverspreide, swart-op-wit rassisme. Hierdie rassisme is ook dikwels van ‘n gewelddadige aard, soos met plaasmoorde, waarteen u organisasie ook al kapsie gemaak het. U kyk egter moedswillig die skreiende, aggressiewe, swart-op-wit rassisme mis, en fokus eerder op die onbenullige strooipop van ‘n klein aantal sogenaamde blanke rassiste, ‘n groep wat in ieder geval so klein en onbenullig is dat hulle geen verskil kan of sal maak nie, veral nie in politieke terme nie.

Waarom, meneer Buys? Is dit maar blote lafhartigheid wat u laat fokus op die sagte teikens wat Afrikaners in die rassistiese Nuwe Suid-Afrika geword het? Ek sien uit na u volgende rubriek, een waarin u vir ons wys dat u nie ‘n blote meeloper en kruiperkaner is nie, en waarin u ook swart-op-wit rassisme veroordeel en die ding op sy naam noem.

[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Volg Manfred op Facebook.

Flip Buys val ‘rassistiese Afrikaners’ aan

In ‘n meningsartikel op Maroelamedia loods Flip Buys, uitvoerende hoof van Solidariteit, ‘n aanval op Afrikaners wat “rasse-argumente gebruik”. Hy vergelyk hulle met Julius Malema en sê:

Maar hierdie verskynsel is ook algemeen onder Afrikaners, wie se goeie naam en mooi ideale al dikwels beswadder is deur sommige ‘Afrikaner-leiers’ se swak gedrag of dom optredes. Die jongste voorbeeld hiervan is Dan Roodt se gebruik van rasse argumente, skynbaar in ‘n lomp poging om die Afrikanersaak te bevorder deur te probeer ‘bewys’ hoe dom swartmense nou regtig is, veral gemeet teen geleerde wit rassiste.

Al wat sulke mense en hul argumente regkry, is om nog meer verbete vyande vir Afrikaners te maak, en om talle gematigde Afrikaners te vervreem van enige iets wat Afrikaans is. Deur swak argumente te gebruik, word ‘n goeie saak polities verder besoedel en vernietig. Sulke argumente bevestig al die vooroordele wat daar teen Afrikaners bestaan, en gee gratis kanonkoeëls vir ons teenstaanders wat ons reeds niks gun nie. Dis vir Afrikaners nou ‘n goeie tyd om eerder vriende as nog vyande te maak. Ons is reeds een van die mees gehate groepe in die land, en daar is geen rede om onsself nog verder te verneder en ongewild te maak nie. Daar is ‘n baie groot verskil tussen ‘n pro-Afrikaner standpunt en ‘n anti-swart houding, ek kon nog nooit begryp hoekom daar mense is wat dit wil vermeng nie.

Dit wil voorkom asof Buys beswaar het teen ‘n vorige artikel van dr. Dan Roodt wat op Maroelamedia en op praag.co.za verskyn het en waarin hy dr. Piet Croucamp se stelling dat alle “rassiste” noodwendig dom is, weerlê.

Buys meen dat dit “onchristelik (is) om haat tussen rassegroepe aan te wakker” en noem “5 redes hoekom (hy) teen rassistiese argumente is, veral as dit gebruik word om die Afrikanersaak te ‘bevorder’”:

1. Dit is verkeerd
Die wetenskaplike hoofstroom se gevolgtrekking is al dekades lank dat daar nie biologiese verskille bestaan wat een ras minderwaardig maak nie. Klein groepies afvalliges se menings verander niks hieraan nie. Die verskille in kultuur, ideologie, tradisies, instellings, geografie, omstandighede en geleenthede wat verskillende prestasies tot gevolg het, het niks met ras te doen nie.

2. Dis moreel tereggestel
Rasbegronde argumente is moreel tereggestel deur gebeure in Nazi-Duitsland. Wie hierdie spook weer probeer oproep, vernietig sy eie saak. The moral high ground is the best place to site your artillery.

3. Dis onsinnig en nutteloos
Rasargumente is ‘n politieke doodloopstraat, sonder enige sin of nut. Dit maak wêreldwyd vir Afrikaners nog vyande, en is ‘n verleentheid vir die oorgrote meerderheid Afrikaners wat rassisme soos ‘n aansteeklike siekte wil vermy.

4. Dit kan die Afrikaner vernietig
Afrikaners is ‘n krimpende en ongewilde minderheid in ‘n al vyandiger omgewing. Rasse-argumente wek net verdere haat en woede aan, en speel in die hand van die Malemas wat ‘n rasse-oorlog aanhits om hulle politieke doelwitte te bevorder.

5. Vryheid teenoor Apartheid
‘n Geregverdigde vryheidstrewe wat op die regte manier bevorder word, is internasionaal aanvaarbaar en kan bykans onoorkomlike struikelblokke oorkom. Maar haatpolitiek wat die indruk probeer skep dat Afrikaners wat na Vryheid streef, maar net rassiste is wat wil terugkeer na Apartheid, is gedoem tot wêreldwye teenstand en ondergang.

Het Anton van Niekerk elitisme omarm?

Deur Leon Lemmer.

Daar is akademici wat openbare intellektuele (of soos ons voorheen sou gesê het: volksbesit) wil wees. In hoeverre hulle werklik intellektueel uitmunt, gaan ek nie hier aan die orde stel nie. Ek gaan ook nie die noodsaaklike onderskeid tussen ‘n akademikus en iemand wat bloot in ‘n akademiese pos is, hier tref nie.

Aan die Universiteit Stellenbosch (US) is daar minstens twee mense wat van publisiteit hou: Russel Botman en Anton van Niekerk. Een manier hoe hulle te werk gaan om hulle verlangde beeld as openbare intellektuele te bou, is om aanvanklik teks op die US-webwerf te publiseer. Maar dit is publisiteit van ‘n te beperkte of lokale aard. Die volgende stap is om die teks na Die Burger te stuur, in die hoop dat dit nie net in daardie koerant nie maar dalk ook in Beeld en Volksblad gepubliseer word, verkieslik saam met ‘n foto van die outeur. Leke kan dan geneig wees om te dink: Mapstieks, maar hierdie ouens kán darem navorsing doen. Dít terwyl wat hulle kwytraak (dikwels) in ‘n kits op die internet opgespoor kan word.

Sowel Botman as Van Niekerk kom sleg tweede as hulle publisiteitsukses met dié van daardie baaspublisiteitsoeker, Desmond Tutu, vergelyk word. By geleentheid het Tutu publisiteit gesoek deur aan te kondig dat hy uit die openbare lewe tree. Sedertdien soek hy egter steeds onverminderd publisiteit omdat hy nie daar sonder kan lewe nie. Tutu het ‘n assistent wat die koerante in kennis stel wanneer en waar sy volgende openbare verskyning gaan wees. Anders as in die geval van bv plaasmoorde, stuur Die Burger na elke sodanige Tutu-geleentheid sowel ‘n verslaggewer as ‘n fotograaf. Wat Tutu ook al mee vorendag kom, word onkrities in die koerant gepubliseer. Hierdie oud-sanksiedrywer word verkeerdelik as ‘n onuitputlike bron van nuuswaardigheid beskou.

In Die Burger (12 deser, p 4) is daar ‘n berig deur Elsabé Brits oor die Crispr-tegniek. Met hierdie metode is foutiewe geenreekse van aap – en muisselle suksesvol verander, afgeskakel of uitgesny. Die hoop word gekoester dat sommige siektetoestande by mense op hierdie manier genees of verkieslik voorkom kan word. “Daar is kommer dat Crispr vir eugenetika gebruik sal word eerder as vir die kuur van siektes.” Van Niekerk, wat om kommentaar gevra is, het gesê dit wil “voorkom of Crispr ongekende moontlikhede inhou en ‘n verstommende bydrae tot die verligting van lyding kan lewer.” Dit moet egter eties “verantwoordbaar en verantwoordelik” aangewend word.

Aansluitend hierby is daar in dieselfde uitgawe van Die Burger (p 11) ‘n forumartikel deur Van Niekerk: “‘n Nuwe superspesie wat uit ons eie spesie sou kon ontwikkel, word internasionaal ernstig opgeneem en ondersoek. Wat moet ons hiervan maak?” Hy vestig die aandag daarop dat ons spesie, homo sapiens, binne ‘n miljoen of twee jaar meer as enige ander spesie bereik het. Van Niekerk noem tegnologiese uitvindings soos motors, vliegtuie, wolkekrabbers, televisie, rekenaars en selfone. Verder is daar die wonder van die internet en die merkwaardige vordering in geneeskunde.

[Wat ons ons in hierdie stadium kan afvra, is in hoeverre die genoemde wetenskaplike en tegnologiese prestasies uit die Weste of uit Afrika kom. Na die Tweede Wêreldoorlog het Asiate hulle aanvanklik as kundige na-apers van Westerse uitvindings bewys, maar mettertyd al hoe meer uit eie reg presteer. Deesdae word dit aanvaar dat Oosterlinge veralgemenend beter as blanke studente aan Amerikaanse universiteite vaar.]

Van Niekerk kom hierna by sy eintlike onderwerp uit [waaroor daar ‘n gesaghebbende artikel in bv die Wikipedia is]: transhumanisme, wat kan evolueer tot na- of posthumanisme: “Dit is ‘n intellektuele beweging wat die moontlikheid van die ontstaan van ‘n superspesie wat uit ons eie spesie sou kon ontwikkel, ernstig opneem en ondersoek.” Onderliggend is daar twee redenasies. “Die eerste is dat ons as ‘n spesie onsself sedert die vroegste tye verbeter (enhance) het, en dat dit steeds moet en sal voortgaan … Die tweede redenasie is dat tegnologie onstuitbaar is en nie liniêr ontwikkel nie, maar eksponensieel … Ray Kurzweil … voorsien … dat ‘n breuk in die menslike geskiedenis sal ontstaan waarin biologiese en nie-biologiese [bv masjien-] intelligensie sal versmelt en ‘n gans nuwe spesie die ‘geskiedenis’ sal voortsit.”

“Bestaande tegnologieë wat hierdie apokaliptiese [of: wonderbaarlike] gebeure onderlê, is dinge soos robotika, genetiese manipulasie, die toenemende ineenstrengeling van menslike en rekenaarmatige neurale netwerke, kunsmatige intelligensie en … nanotegnologie*.” ‘n Voorsmaak hiervan is Crispr-tegnologie “waarmee genetiese informasie met onvergelyklike akkuraatheid ‘geredigeer’ kan word. Dit stel wetenskaplikes in staat om gedetailleerde veranderinge in menslike DNS te maak en daardeur voortaan ernstige genetiese siektes … met baie groter sukses te behandel.” Uiteindelik sou alle mensselle wat disfunksioneel word, moontlik suksesvol vervang en selfs verbeter kon word. Implisiet kan daar ‘n verandering van die menslike natuur of spesie wees. Dalk gaan ons vorentoe nie meer net “natuurlik” ontwikkel nie, “maar dat ons ons eie evolusie ter hand gaan neem en gaan stuur in ‘n rigting wat ons self bepaal.”

[*”Nanotechnology: experimental technology using individual atoms or molecules as the components of minute machines, measured by the nanometre, or millionth of a millimetre … The ultimate aim is to create very small computers and molecular machines which could perform vital engineering or medical tasks” (Collins World Encyclopedia, 2003). Ek is geneig om aan die nuwe Suid-Afrika te dink as die era waarin mikrogeeste die kitaar slaan. Daar is egter ‘n duidelike neiging dat al hoe groter poste deur al hoe kleiner geeste beklee word. Dalk moet ek eerder van nanogeeste praat.]

Die skouspelagtige vordering in wetenskaplike kennis en die suksesvolle tegnologiese toepassing daarvan, herinner aan wat Steve Jobs (1955-2011) voorsien het, maar nie verder kon meemaak nie: “We stand at the intersection of art and science; at the intersection of creativity and technology” (Fortune, 3.12.2012, p 56).

Wanneer ek vervolgens oor die voorafgaande besin, is daar minstens drie fundamentele aspekte wat in ag geneem moet word:

* Eerstens gaan dit hier primêr om die verdere geestelike (veral intellektuele, dus breingebaseerde) ontwikkeling van die mens. Dit is ‘n voorvereiste vir die moontlike kundige verbetering van bv die mens se liggaam.

* Tweedens moet die waarheid onder oë gesien word dat sommige indiwidue en etniese groepe voorheen beter as ander presteer het. Dit is tans ook die geval en sal waarskynlik vorentoe steeds die geval wees.

* Derdens is dit hierdie deskundige elite, bv natuurwetenskaplikes en tegnoloë, maar ook geesteswetenskaplikes, wat die kwalitatiewe gaping tussen hulle en die gepeupel of massa progressief gaan vergroot.

Die supermensspesie wat Van Niekerk in die vooruitsig stel, sal in die voorsienbare toekoms klaarblyklik eerder uit die Weste of die Ooste as uit Afrika kom. Dit is bekend dat die mens se biologiese evolusie op ‘n deurlopende grondslag plaasvind; dat wat voorheen as gevorderd beskou is, deesdae as primitief bestempel word. Byvoorbeeld, voorheen was funksioneel geletterdes die uitsondering, terwyl nie-geletterdes deesdae agtergeblewenes is. Tot dusver het onderrig, opvoeding, toewyding, ens, die mens in staat gestel om sy intellek te ontwikkel. Vorentoe kan dit al hoe meer deur tegnologiese uitvindings gerugsteun word.

Moontlik was dit tradisioneel veral aan universiteite waar hierdie geestelike ontwikkeling aanvanklik by studente gestimuleer is. Daarna is dit deur graduandi in hulle private hoedanigheid of in die werkplek verder gevoer. Die vraag is of dit steeds die geval is. Deesdae is dit plaaslik eintlik algemene praktyk dat studentetoelating en die toekenning van studiebeurse, asook die aanstelling en bevordering van dosente en navorsers, op veral ras-/kleur- en geslagsgronde geskied. Voorheen was daar die gesonde akademies-wetenskaplike gebruik om die akademies beste studente tot universitêre studie toe te laat en die akademies beste dosente en navorsers aan te stel en te bevorder.

Van Niekerk gee hoog op oor navorsingsetiek. Myns insiens mag daar navorsing gedoen word oor enige empiriese onderwerp waaroor daar ‘n gebrek aan betroubare inligting bestaan. Dit sluit bv intelligensie in. In 1994 het Richard Herrnstein en Charles Murray in hulle boek, The Bell Curve: Intelligence and Class Structure in American Life, die elitistiese kat in die polities korrekte duiwehok losgelaat met hulle taamlik voor die hand liggende bevinding dat intelligensie by mense nie net deur omgewingsfaktore bepaal word nie, maar ook geneties, dus deur oorerwing. Die outeurs beweer dus dat party mense slimmer as ander gebore word. Dadelik was daar sowel ondersteuners as teenstanders van hierdie navorsingsresultate. Daar is ‘n artikel hieroor in bv die Wikipedia. Ek gaan dus nie hieroor uitwei.

Hoewel alle mense in Suid-Afrika gelyk verklaar is, word algemeen erken dat almal nie naasteby gelyk in die praktyk is nie; selfs dat (van) die grootste ongelykhede in die wêreld plaaslik voorkom. As alle mense oor dieselfde potensiaal beskik, moet daar ‘n sondebok vir hierdie ongelykhede gesoek word. Marginalisering, benadeling, veronregting, uitbuiting, ens, word dan voor die deur van die blankes gelê. As Herrnstein en Murray reg sou hê, sou hoogstens deel van die agterstand van bv (sommige) swartes aan die boosheid van blankes toegeskryf kon word. Die res van die tekortkominge sou geneties, dus DNS-gebaseer, oftewel natuurlik, wees; iets wat vir polities korrektes in beginsel heeltemal onaanvaarbaar is.

Die punt wat ek wil stel, is dat aan ‘n universiteit soos die US, wat openlik (en myns insiens oordrewe en verkeerdelik) voorkeur aan sekere “aangewese groepe” gee, dit van deurslaggewende belang is dat daar klaarheid oor menslike intelligensie in groeps- en geslagsverband moet wees. As daar geen sekerheid hieroor is nie, kan die universiteit mettertyd uitvind dat hy op die verkeerde spoor is; dus dat veral diegene wat die evolusie van die mens kon aanhelp juis van studie, doseerwerk en navorsing uitgesluit word. Die vraag wat ek in die midde wil lê, is of Van Niekerk ten gunste van wetenskaplike navorsing oor menslike intelligensie aan die US is. Suiwer akademies-wetenskaplik behoort daar geen beswaar hoegenaamd teen sodanige bona fide navorsing te wees nie. Maar Van Niekerk se oorbekende politieke korrektheid kan dit vir hom onmoontlik maak om hom vir navorsing oor hierdie belangrike onderwerp te beywer.

Daar word deesdae van die standpunt uitgegaan dat nie-wittes nie aanstoot gegee mag word nie, maar die jag op wittes is heeltemal oop. Dit geld ook navorsing. Navorsing mag maar bewys hoe goed of veronreg nie-wittes is en ook hoe boos wittes is. Vergelykende navorsing oor die intelligensie van verskillende etniese groepe is egter heeltemal taboe. Die waarheid moet dus trustaan vir opportunistiese politieke korrektheid. Iemand soos Botman sou myns insiens te graag wou hê dat die US bekend word as die plek waar die boosheidsgeen in wittes opgespoor is. Navorsing wat nie-wittes moontlik aanstoot kan gee, sal egter nie op dié kampus geduld word nie. Die voorsitter van die navorsingsetiekkomitee, Van Niekerk, sal dit verseker.

Ras- en geslagskwotas is ‘n anti-akademiese en anti-wetenskaplike wanpraktyk wat nie in die beste belang van die samelewing is nie. Dit behoort duidelik te wees dat eerder die tradisionele as die huidige universitêre beleid bevorderlik vir die evolusie van supermense sou wees. Van Niekerk is, sover bekend, ‘n entoesiastiese ondersteuner van die Botman-US se toepassing van ANC-beleid. Daarmee lewer hy moontlik sy bedrae om die kanse te dwarsboom dat supermense ontstaan.

Maar deur te skryf oor die moontlike ontstaan van supermense en oor die wetenskaplike erkenning wat hierdie pogings geniet, gee Van Niekerk toe dat alle mense (gewoon en super), indiwidueel en groepsgewys, nie gelyk of wesenlik eenders is nie, nie so hoef te wees nie en dalk in die toekoms al hoe minder en duideliker nie so sal wees nie. Wat dus toenemend ooglopend kan word, is dat daar naas die kwantitatiewe gepeupel of massa, ‘n kwalitatiewe elite bestaan, wat die huidige gelyk- of eenderswensing van mense die nek in behoort te slaan. Maar is dit juis hierdie vermeende gelykheid of wesenlike eendersheid van mense wat die polities korrektes predik. Van Niekerk is klaarblyklik een van hulle. Beweerde gelykheid/eendersheid is immers die grondslag van die huidige dwase manie van een mens, een stem en dus ook van ons “jong demokrasie”.

In hierdie stadium is dit nodig om twee van die terme wat ek gebruik het, “eugenetika” en “elite”, te verduidelik. Ek haal uit die HAT (2005) aan:

* Eugenetika: “Wetenskaplike ondersoek van alle faktore wat ‘n ras kan verbeter; rasverbeteringsleer.” Dit is iets wat reeds lank in die landbou algemeen en met groot sukses op diere toegepas word. Wanneer gepoog word om mense in sekere opsigte te verbeter, kan daar etiese besware wees. Deesdae word sodanige besware blykbaar in die geledere van die polities korrektes oordryf, want sekere etniese groepe kan dalk in groter mate as ander by verbetering baat. Die blote identifisering van sodanige groepe en indiwidue is heiligskennis vir mense soos Van Niekerk. Hy is een van diegene wat beweer dat die begrip ras onwetenskaplik is. Om daardie beswaar te vermy, verkies ek om in die geval van mense van (etniese) groepe te praat.

Die sensitiwiteit oor hierdie saak kan teruggevoer word na veral die Nazi’s, wat rasverbetering in sommige opsigte verkeerd toegepas het. Maar as ‘n mens onbevooroordeeld oor hierdie saak besin, behoort daar in beginsel nie beswaar te wees teen pogings om mense, indiwidueel en groepsgewys, te verbeter nie. Dit kan klaarblyklik in die belang van die indiwidu, groep en samelewing wees. Dit is ook wat tradisioneel met onderrig en opvoeding beoog is.

* Elite: “Keur, boonste laag van ‘n gemeenskap; aansienlikes.” Daar is verskillende soorte elite. In die nuwe Suid-Afrika het daar myns insiens ‘n skyn-elite ontstaan, naamlik diegene wat sonder werklike verdienste op grond van kleur en geslag en veral ANC-konneksies in topposte beland het. Dit gaan in hierdie gevalle eerder om bevoorregting as egte kwalitatiewe elitisme. Rhoda Kadalie verwys na “hoe vervleg die regerende elite en die misdaad-elite van hierdie land is” (Die Burger, 19 deser, p 10). In die konteks van my skrywe noem die HAT ‘n meer ter saaklike soort elite, naamlik die intellektuele.

Nadat enkele blanke politici (en sekerlik nie die meerderheid blanke kiesers nie) die politieke mag aan swartmagaktiviste oorgegee het, is dadelik met ‘n veldtog teen elitisme begin. Die (politieke) gelykverklaring van mense veronderstel dat daar in elke mens dieselfde natuurlike potensiaal is. Alle mense moet glo net dieselfde geleenthede kry om tot volle en gelyke wasdom te kom. Elitisme, daarenteen, gaan van die veronderstelling uit dat party mense in sommige opsigte bokant die massa uitstyg omdat daar so iets soos talent, gehalte, voortreflikheid en intelligensie is, wat nie aan almal in dieselfde mate toegedeel word nie. By implikasie is dié elite ‘n minderheid en diesulkes is geneig om meritokrasie bo demokrasie te verkies.

In sy boek, In Defense of Elitism (New York: Doubleday, 1994), skryf William Henry: “The point of elitism … is to provide sufficient rewards for winning, and suffient support for ideas that have shaped past progress and that might aid future progress so that society as a whole wins, that is, gets richer, better educated, more productive, and healthier” (p 26). “The defence of elitism that our society so sorely needs is ultimately nothing more than the defence of common sense” (p 32).

Van Niekerk se forumartikel waarna hierbo verwys is, het reeds op 24 Oktober publisiteit in Die Burger (p 14) gekry. Dit is op sy beurt gebaseer op ‘n berig wat twee dae vroeër op die US-webwerf gepubliseer is. Die aanleiding tot al hierdie publisiteit was ‘n toespraak wat Van Niekerk by die sesde Stellenbosch Forum gelewer het. Volgens die US-webwerf word hierdie lesings aangebied sodat meer geleer kan word “oor die relevante en wêreldklas navorsing wat aan die US gedoen word.”

Van Niekerk: “Ons behoort versigtig te wees oor die moontlike ontwikkeling van ‘n superspesie wie se stel morele waardes met ons eie kan bots, en wat oor die krag en intelligensie beskik om die res van ons te verwerp en ons wêreld in groter chaos te dompel.” Hy het ook ‘n ander moontlikheid uitgelig, naamlik dat “hierdie intelligente afstammelinge van ons dalk die wêreld oneindig kan verbeter, en selfs daarin kan slaag om die meeste van ons te probeer oortuig van ‘n dieperliggende betekenis wat in ons waardes opgesluit lê.”

Enersyds is daar die bestaande menslike natuur en andersyds die toekomstige uitgebreide menslike natuur, wat supermense kan insluit. Soos die toekomstige kan die bestaande menslike natuur uitdrukking vind in wat goed en reg of sleg en verkeerd is. “Die menslike natuur is per slot van rekening nie net dit wat in ons vernaamste menslike en morele rolmodelle soos Jesus, Mohammed, Moeder Teresa en Nelson Mandela na vore kom nie. Deel van die aard van ‘menslike natuur’ is, helaas, ook diegene soos Stalin, Hitler en Jack the Ripper.”

Nadat Van Niekerk, die direkteur van die US se Sentrum vir Toegepaste Etiek en bekend as die polities korrekte kampusgewete, verwys het na wesens wat “die wêreld oneindig kan verbeter”, was die tafel gedek vir sy onvermydelike verwysing na Nelson Mandela. Kyk na sy lysie van “goeie mense”: dit is inklusief, oftewel multikultureel. Kyk na sy lysie van “slegte mense”: dit verwys eksklusief, oftewel uitsluitlik, na blankes.

Dit word dikwels beweer dat die “apartheidsregime” van Mandela ‘n martelaar gemaak het deur hom op te sluit. Watter (beter) alternatief was daar? Om hierdie geweldenaar te hang of om hom los op straat te laat loop? Wat nie gesê word nie, is dat die “apartheidsregime” deur die wanhantering van die grondwetlike proses onbedoeld en verkeerdelik van Mandela ‘n swartmagheld en daarby een met toegedigte hoë morele waardes gemaak het. In werklikheid het Mandela sy sin gekry, naamlik buitensporige oorkompensasie aan sy mede-swartes ten koste van die blankes.

Daarna het Mandela begin met sy paaideuntjie van nie-geweldadigheid, versoening en moraliteit. Van Niekerk aanvaar blykbaar dat Mandela Suid-Afrika (“oneindig”) verbeter het. In hierdie proses is daar heelwat wat Van Niekerk (doelbewus) miskyk. Ten behoewe van sy eie openbare beeld is die Mandela-verwysing die soort opmerking waarmee Van Niekerk dit wys ag om sy toespraak op die US-kampus mee af te sluit.

Samevattend kan gesê word dat Van Niekerk met sy toespraak oor die moontlikheid van toekomstige supermense waarskynlik onbedoeld ook erkenning aan die moontlikheid of werklikheid van elitisme gegee het. Maar hy is uitgespoke polities korrek en dus ‘n entoesiastiese ondersteuner van die gelyk- of wesenlik eendersverklaring van mense. Daarom steun hy die akademiese wanpraktyk aan die Botman-US waarvolgens blatante voorkeur aan lede van die “aangewese groepe” gegee word. Hy sou ook geneig wees om enige navorsing wat nie-wittes aanstoot kon gee, in die kiem te smoor. Op al hierdie maniere dwarsboom hy moontlik die ontstaan van supermense. Van Niekerk is in woord en daad nie tot kwalitatiewe elitisme bekeer nie.

Les bes is dit myns insiens heeltemal onvanpas om in ‘n toespraak oor supermense gunstig na Mandela te verwys. Mandela is bv nie naasteby ‘n intellektueel nie. Ek verkeer onder die indruk (of in die waan) dat “die geskiedenis” my gelyk sal gee.

Swart Koukus druk wit DA-leiers oor BSEB

Vasgevang in haar eie rasseteenstrydighede

Die Demokratiese Alliansie se beleidskonferensie sal vandag in Kaapstad begin te midde van groot spanning oor BSEB (Breë Swart Ekonomiese Bemagtiging).

Groot verwarring oor die DA se beleid oor regstellende aksie heers binne en buite die party. Die DA het verlede week in die Nasionale Wetgewer ten gunste van die Wysigingswetsontwerp op Gelyke Geleenthede gestem, net om daarteen te stem in die Nasionale Raad van Provinsies.

Khume Ramulifho, die DA se Suid- Gautengse streeksvoorsitter, het gesê daar is beleidsrigtings wat aanpassing verg, insluitend dié wat met grondhervorming, ekonomiese bemagtiging en regstelling te make het.

Die party se “Swart Koukus” voel die beleid word deur ‘n paar wittes bepaal en nie deur die mense op grondvlak nie. Hulle voel ook dat sulke rigtings nie bindend behoort te wees nie.

‘n Ander lid van die Koukus sê hy ondersteun [die BSEB-wetsontwerpe] want hy “is ‘n slagoffer” in die DA. “Ek ondersteun die DA omdat ek gedink het hulle is bewus van die uitdaging,” het hy gesê.

“Ons [swartes] is bewus van die onreg van die verlede. Jou gewete kan dus nie die feit ontken dat ons iets moet doen vandag as deel van die regstelling nie.

Masizole Mnqasela, ‘n LP en federale lid wat Khayelitsha verteenwoordig sê: “Mense moet toegelaat word om individueel te stem, gelei deur hul eie gewete oor hierdie wetsontwerpe. Ons moet nie ‘n partyposisie hê daaroor nie, want ek word nie goed verteenwoordig wanneer een sê dat hy diensbillikheid ondersteun nie.”

Mnqasela wil ook dat die DA sy energie fokus op BSEB.

“Ons het nog baie min swart miljoenêrs, in teenstelling met wit miljoenêrs, so ons moet nie bekommer daaroor dat swartes miljoenêrs word nie. Hoekom moet ons bekommerd wees wanneer ‘n swart persoon ryk word?”

Hy beskou BSEB as die “beenmurg” wat sal bepaal of die DA in die toekoms sal groei of vergaan.

Twintig beleidsrigtings sal bespreek word. Dit wissel van onderwys en ekonomiese groei tot gesondheid.

Tweehonderd afgevaardigdes van regdeur die land sal die konferensie bywoon.

Die federale voorsitter, Wilmot James sê die beleidskonferensie moet sy standpunt oor BSEB opklaar.

Rassetransformasie moet diep sny – Jonathan Jansen

Vandeesweek het prof. Jonathan Jansen ‘n rubriek in Afrikaans en Engels in Beeld, Die Burger en The Times gepubliseer waarin hy wesentlik die regering se plan steun om van blankes op universiteit ontslae te raak, op enkele voorbehoude na. In die openbare belang en omdat Leon Lemmer ook daarna verwys, plaas ons enkele uittreksels daaruit:

’n Ontstellende dokument gaan universiteite binnekort tref, naamlik die verslag van die transformasie-oorsigkomitee wat deur min. Blade Nzimande ingestel is om die omvang van verandering in die 23 openbare universiteite te onthul.

Die doel van die ondersoek is korrek. Ons het universiteite nodig wat waarlik oop is vir die volle spektrum van talent hier en in die buiteland. Dit beteken ons het meer swart en vroue-akademici en studente nodig; dat meer gestremdes toegang moet kry; en dat meer wit studente op tradisioneel swart kampusse nodig is. Ons het normale universiteite nodig wat nie gedefinieer word deur ’n tragiese geskiedenis van uitsluiting nie.

Wat ons nié nodig het nie, is ’n verslag wat die kompleksiteite van transformasie beperk tot ’n gelykheidsindeks waarin die getal swart personeellede of studente getel, universiteite van die beste tot die swakste gerangskik en sommige tot meer getransformeerd verklaar word. So ’n denkwyse wat transformasie tot velkleur beperk, is bloot die keersy van apartheidsdenke. Ironies genoeg is dié verslag ’n terugslag vir transformasie.

Boonop hoef ’n universiteit wat met ’n swart instelling saamgesmelt het en nou as “getransformeer” bekend staan niks te gedoen het om dit te bewerkstellig nie.

Maatskaplike geregtigheid verg dat swart studente en akademici, wat deur voormalige wit universiteite uitgesluit is, in groot getalle toegelaat word. Maar transformasie strek veel dieper. Dit behels diep, kwalitatiewe veranderings in verhoudings, waar mense oor vorige verdelingslyne heen omarm word.

Dit beteken dat universiteite menslike plekke is wat na minderbevoorregtes uitreik. Dit veronderstel ’n diep transformasie van die kurrikulum wat kennis buite die eng beperkings van ons blywende koloniale en apartheidsepistemologieë oopstel. Dit verg intellektuele ruimtes op kampusse waar ortodoksie bevraagteken en kritiese teorieë en navorsingsmetodes bevorder word.

Dit beteken nie dat histories wit universiteite uit die pekel is nie. Dit is onverskoonbaar dat ’n universiteit se personeel steeds oorweldigend wit is. ’n Universiteit met ’n oorwegend wit kampus dien duidelik nie studente of die land goed nie. Dit moet verander.

Die meeste universiteite (nie almal nie) probeer baie hard om inklusiewer in hul werwing van studente en personeel te wees. Dit is nie altyd maklik nie. In die soeke na ’n swart dekaan in die regte, ’n swart hoof van aktuariële wetenskappe of ’n swart hoof van forensiese wetenskappe wat ’n topgeleerde én ’n bekwame bestuurder is, bie die een rektor hoër as die ander vir die dienste van die een of twee beskikbare kandidate.

Dit is moeilik om, veral wat top- akademiese talent betref, inklusiewer te word en dit lyk of die verslag glad nie gaan help om dié doelwit te bereik nie. Daarbenewens gaan die moniteringspolisie losgelaat word op dié wat probeer.

Op lang termyn is die enigste oplossing om nog duisende talentvolle swart mense in meesters- en doktorale studies in te sluit en die beste onder hulle vir akademiese loopbane te koester – sy aan sy met hul talentvolste wit kollegas.