Die konserrwatiewe leier André Visagie is skuldig bevind aan die onwettige besit van wapens en ammunisie, het Beeld Saterdag berig.
Sy seun, Jan, 18, wat sy mede-aangeklaagde was, is in die Kimberleyse landdroshof vrygespreek.
Landdros Vernon Smith het gesê Visagie, leier van die Geloftevolk-Republikeine, het “geen vertroue” in die polisie nie en is ook bekommerd oor plaasaanvalle wat hom laat glo dat mense in staat moet wees om hulself te beskerm.
Visagie het vroeër aan die hof gesê dat ‘n trommel wapens wat in sy seun se kamer ontdek iss, daar geplant is.
Smith het Visagie skuldig bevind maar gesê dat daar geen getuienis is dat sy seun van die wapens in die instapkas in sy kamer bewus was nie.
Willie Esterhuyse (middel), met Thabo Mbeki (regs)
deur Leon Lemmer
Willie Esterhuyse (gebore in 1936) was tot 1987 lid van die Broederbond en jare lank skynbaar ‘n liefling van die Afrikaner en die NG Kerk. Byvoorbeeld, aan die Universiteit Stellenbosch het die inisiatief van hom uitgegaan om aan PW Botha ‘n eredoktorsgraad toe te ken. Esterhuyse kom uit ‘n Sap-gesin, maar hy het ‘n stoere ondersteuner van apartheid geword. Hy was een van diegene aan wie die Nasionale Party-regering aanvanklik sy onderhandelinge met die ANC toevertrou het. Kort nadat hierdie samesprekings ‘n aanvang geneem het, het Esterhuyse en Thabo Mbeki vriende geword en het Esterhuyse besluit dat hy eerder ANC- as NP-gesind is.
Deesdae kan Esterhuyse blykbaar nie verstaan waarom hy nie meer deur sy mede-Afrikaners op die hande gedra word nie. Naspers nooi hom darem nog soms uit wanneer daar ‘n onthaal of ander funksie aangebied word. Daarna verskyn sy foto in die koerant. Andersins moet hy in die na-Mbeki-era maar briewe aan die koerant skryf of ‘n toespraak vir publikasie aanbied om nie heeltemal in die vergetelheid te verdwyn nie. Die waarheid is dat die spreekwoordelike nuttige idioot ‘n beperkte rakleeftyd het.
Kom ons gaan ‘n bietjie na hoe Esterhuyse self sy openbare beeld getransformeer het. Daarna kan hierdie geykte vraag beantwoord word: Is Esterhuyse ‘n Afrikaner? Sy Sap-wortels en waarheen hy op pad was, het in 1979 die eerste keer duidelik geblyk met die publikasie van sy boek, Afskeid van apartheid. Dit is onder meer op grond van sy afkeer van apartheid en sy “geheime gesprekke” met die verbode ANC dat die ANC-regering tydens die Mbeki-bewind in 2003 aan hom die Orde van Luthuli (silwer) toegeken en hom ‘n leidende Afrikaner genoem het. Ek bepaal my aandag vervolgens by sy drie jongste boeke.
Esterhuyse het sy verset teen sy kweekskoolagtergrond getoon met sy boek, God en die gode van Egipte: In die voetspore van die Onsienlike (Wellington: Lux Verbi, 2009, 256p). Daarin verskyn hierdie neerbuigende opmerking: “Veral sedert 1979 het dit vir my al moeiliker geword om na die ortodokse gebulk van die Afrikanerbulle in die Groot Kraal (staat, kultuur en kerk) te luister” (p 21). Waaroor “bulk” Afrikanerbulle? Oor beskawing, oor Westerse waardes, oor die handhawing van standaarde, oor wat blankes en veral Afrikaners tot stand gebring het. Dit is wittes wat hierdie land oor meer as drie eeue ontwikkel het, in ‘n era wat deesdae as “donker” voorgestel word. Afrikaans het in daardie duisternis as ‘n volwaardige taal tot stand gekom. Dit gaan vir hierdie “Afrikanerbulle” om kwalitatiewe sake. Moet daar saam met apartheid ook hiervan sonder meer afskeid geneem word?
Die kernboodskap wat Esterhuyse in sy 2009-boek oordra, is dat stories en mites in die Bybel vertel word. Dit beteken nie dat die gebeure wat in die Bybel beskryf word werklik plaasgevind het nie. Dit gaan om ‘n bepaalde boodskap ter singewing oor te dra. Die Bybel word bloot ‘n “openbaring van mense” (p 67). Hy laat hom soos volg uit oor die Bybelboek Eksodus: “Dis eintlik ‘n sameflansing van ‘n verskeidenheid kampvuurstories en godsdienstige praktyke van woestyntrekkers op pad na hulle beloofde land” (p 35).
Die Ou Testament word beskryf as “‘n storie oor hulle [die Jode se] verstaan van God en sy rol in die lewe en geskiedenis van mense, state en gemeenskappe, wat oor tyd heen in skrif beslag gekry het” (p 111). “Dis nie die gode of God wat tekste heilig maak omdat hulle regstreekse goddelike openbarings bevat nie. Heilige tekste, ‘die Skrif’ ingesluit, is niks anders en niks meer nie as die getuienisse van mense se uitsonderlike ontmoetings en ervarings” (p 135). Soos in die geval van apartheid het Esterhuyse afskeid geneem van die God waarin hy in sy ouerhuis, “die klipkerk van Laingsburg” en aan die Kweekskool van Stellenbosch geglo het (p 188).
Godsdienstige opvattings word sodoende diensbaar aan Esterhuyse se neo-verligte politiek. Hy wil (en ons moet) hande vat (p 235) en ‘n verskil maak (p 231, 233, 241). Die modewoorde van die huidige plaaslike politieke retoriek (bevryding, verandering/transformasie, geregtigheid, ens) word kwistig rondgestrooi. Geloof word “‘n verbintenis aan saakmakende en vernuwende geregtigheid” (p 240). “Die profetiese tradisie was … primêr ‘n bevrydingstradisie” (p 240). Esterhuyse gaan selfs sover om te beweer: “Vanaf Jesaja en Miga tot by Jesus. Binne dié tradisie … Jy moes jouself identifiseer as ‘n geroepene, ‘n aktivis vir die droom van geregtigheid, ‘n vryheids- en vredestryder” (p 246).
Jesus word voorgestel as “‘n bepaalde inkarnasie of vleeswording van die geregtigheidsdroom … ‘God’, in Jesus as ‘n rolmodel, is volgens die stories van die Bybel ‘n simbool van die ewige, goddelike soeke na geregtigheid” (p 248). Dit is duidelik dat Esterhuyse (soos) ‘n bevrydingsteoloog geword het. Sy vertolking van die Bybel is sodanig dat dit sy neo-verligte en pro-ANC-politiek ondersteun. Religie word diensbaar aan sy politieke voorkeur gemaak. Sy nie-teïstiese, pragmatiese godsbegrip rugsteun sy politieke (wan)opvattings.
.
Esterhuyse se volgende boek, Die God van Genesis: Drama in die amfiteater van die Oneindige (Durbanville: Christelike Media Publikasies, 2010, 294p) is in dieselfde trant as sy vorige boek geskryf en vul dit aan. Van onder meer die Bybel skryf hy: “Self dink ek nie meer die geskrifte is heilig in die sin dat hulle deur die Goddelike self met ‘heiligheid’ beklee is nie. Dit is mense wat deur hulle vereenselwiging met ‘n bestaande geskrif die geskrif as iets spesiaals, as ‘heilig’, uitsonder” (p 68). Let op die volgende vertolking: God “se fokus is nie op die hemel nie. Ook nie op die skepping as sodanig nie. Dit is op verhoudinge, veral met die mens en die aarde” (p 108). Esterhuyse kan sekerlik nie daarop aanspraak maak dat hy dit wetenskaplik vasgestel het nie. Dit is bloot sy vertolking. Daarmee gee hy ‘n vrypas aan die verderflike politiek van die bevrydingsteoloë.
Hy erken dat dit maklik is om die Bybel te misbruik (p 283): “Dit is nie moeilik om die Bybel volgens eie vooroordeel en voorkeure te interpreteer nie” (p 252). Maar dan kom hy tog met hierdie myns insiens uiters vergesogte stelling: “Terloops, as daar ooit ‘n godsdienstige en morele revolusionêr en aktivis was, dan was dit Jesus van Nasaret. Dit is beslis nie gepas om ongekwalifiseerd ‘liewe’ voor sy Naam te skryf nie” (p 198). Dit lyk asof Esterhuyse die “voerbakke” (p 140) polities korrek rondskuif. Die volgende is sprekend van die outeur se veranderde politieke gesindheid: “Nóg ‘die volk’ nóg ‘die taal’ is ‘n skeppingsordinansie! Dit is veranderlikes” (p 253). Hy versuim om by te voeg: Dit beteken nie dat jy jou eie mense en moedertaal vir ander moet verruil nie.
Die derde en laaste boek wat hier bespreek word, is Esterhuyse se Eindstryd: Geheime gesprekke en die einde van apartheid (Kaapstad: Tafelberg, 2012, 367p). Die teks handel oor die verkennende gesprekke wat Esterhuyse en ander “uitgesoekte” lede van die Afrikaanse “binnekring” van 1987 tot 1990 met ANC- lede gevoer het. Esterhuyse praat van die “Afrikaner-ANC-gespreksgroep” (p 115). Heel aan die begin van sy betrekkinge met Mbeki het Esterhuyse aan hom bely dat hy deur die Nasionale Intelligensiediens (NI) gestuur is en dat hy aan die NI rapporteer (p 122). Omdat Esterhuyse hom spoedig eerder by die ANC as die NP geskaar het, kon hy skryf: “Die ANC sal my nie vermoor nie. Hulle het belang by my oorlewing” (p 30).
In die boek word daar uitdrukking aan heelwat volslae naïwiteit gegee. Asof dit wysheid uit die mond van ‘n suigeling is, haal Esterhuyse sy dogter soos volg aan: “Thabo Mbeki kan tog nie ‘n terroris wees nie” (p 170). Elders noem hy egter dat Mbeki militêre opleiding in die Sowjet-unie ondergaan het (p 115), wat sekerlik nie ten doel gehad het om hom mooier in die kerk te laat sing nie. Esterhuyse wou spesifiek in die geval van Mbeki “die konstruk van ‘terroris’ ondermyn” (p 142).
Wat Esterhuyse in sy handel en wandel en ook in hierdie boek doen, is om te ontken dat ons hier met werklike vyande te make gehad het. Vyand is ‘n “mite” (p 182 – soos hierbo in Bybelse verband), ‘n “konstruk”, bedoelende dat dit ‘n misleidende of onvanpaste term en begrip is. So ook “terroris” (p 142). Hierdie vyande moet “vennote” word (p 195). Hy wend hom tot linguistiese higiëne ten einde die ANC goed voor te stel. Dit gaan om die “ontdemonisering van die ANC” (p 36). Hulle is dus nie geweldadige en bloeddorstige terroriste nie. “Bloedorstige vyand” is ‘n “mite” (p 43). Ons is glo almal Suid-Afrikaners met ‘n gemeenskaplike vaderland, dus ‘n enkele tuisland, en ons het almal ‘n “gemeenskaplike toekomsdroom” (p 160).
“Die ANC is in die eerste plek nie ‘n terroriste-organisasie nie, maar ‘n politieke beweging” (p 129). In die boek word moeite gedoen om die ANC, ‘n “civilised and cultured group of people” (p 138), te ontdemoniseer. In dié proses word Afrikaners (minstens dié wat apartheid ondersteun) gedemoniseer. Die apartheidsregering het moordbendes gehad (blykbaar is dit nie bloot ‘n “konstruk” of “metafoor” nie) omdat die NP-regering in die “mite” van ‘n Totale (kommunistiese) Aanslag geglo het (p 56) en dus met ‘n Totale Strategie as teenvoeter vorendag gekom het (p 70). Hierteenoor hang Esterhuyse “totále transformasie” aan (p 156). Hy gebruik graag die term “sekurokrate” (p 81) vir diegene wat die Suid-Afrika van weleer teen geweld probeer beveilig het. Blykbaar is ook hierdie term nie bloot ‘n “konstruk” nie.
Tog konstateer Esterhuyse darem hierdie waarhede: “Die buitelandse vleuel van die ANC het finansieel, militêr en polities hoogs afhanklik van Moskou en sy meelopers geword” (p 62) en “sonder Sowjetsteun sou die ANC nêrens gekom het nie” (p 205), asook dat die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party die ANC “intellektueel en ideologies gedomineer het” (p 84). Die Botha-regering en sy veiligheidsmagte, wat hulle teen terrorisme en kommunisme verset het, word die “ystervuis” genoem (p 38) en die oorlog ‘n “burgeroorlog” (p 131). In ‘n oorlog word mense gedood, maar Esterhuyse gebruik telkens ANC- en WVK-taal: ANC-aktiviste word “vermoor” (bv p 39). Dalk net ‘n enkele keer erken hy dat die ANC moorde gepleeg het wanneer hy skryf oor “geweld en moordbendes aan albei kante” (p 181).
Esterhuyse munt nie uit in objektiwiteit nie. PW Botha word die “Groot Krokodil” genoem en Nelson Mandela die “Groot Ikoon” (p 207). Botha was glo “arrogant” (p 108) en het ‘n “obsessie met mag en publisiteit” (p 193) gehad, maar nie “denk-elastisiteit” nie (p 177). Hy word telkens as “halsstarrig” getipeer (bv p 169). Mandela, daarenteen, is ‘n “meesterlike oorrompelaar” (p 94-95), ‘n “passievolle politieke omvormer” (p 208) en “die sjarmante en eg menslike leier” (340). “Hy tree soos ‘n visionêre leier op. ‘n Moses-figuur” (p 175). “Mandela is sy ware self: Vredesoeker; versoener; gematigd; nie-rassig” (p 272). Maar Mandela was in werklikheid die inisieerder, stigter en eerste hoof van Umkhonto weSizwe (MK), die militêre of geweldsafdeling van die ANC. Let op hoe Esterhuyse hierdie feite oor sy vredesikoon verdoesel: Mandela “het wel ‘n hoë posisie in MK gehad” (p 238).
Mbeki het, volgens Esterhuyse, ‘n “skerp analitiese vermoë” (p 125) en “hy praat beredeneerd en baie logies” (p 164). Hy is vir Esterhuyse “die soort mens … wat ek bereid sal wees om met my lewe te vertrou” (p 142). Desmond Tutu en Allan Boesak word voorgehou as “gerespekteerde kerkleiers” (p 39), “charismatiese leiers” (p 107), “uiters bekwaam en leiersikone in eie reg. Nie revolusionêre militantes nie” (p 219). Oliver Tambo was glo ‘n “gematigde” ANC-leier (p 41), terwyl dit in werklikheid hy was wat gelas het dat sagte teikens in blanke woonbuurte deur die UDF/ANC aangeval moet word (p 87). Tambo het die gewelddadige UDF geloof as ‘n “uitstaande voorbeeld van die ‘political maturity of our people'” (p 133).
Esterhuyse het allerhande romantiese en uiters naïewe verwagtinge van die nuwe Suid-Afrika gekoester. Hy skryf “dat ‘n nuwe politieke daeraad besig was om deur die duisternis van apartheid te breek” (p 207-208). Hy beskou dit as: “‘n Dramatiese paradigmaskuif, weg van rasgebaseerde politieke voordele en verskansings, na nie-rassigheid” (p 296). Daar is hierdie mondvol hoop: “Volhoubare vrede, geregtigheid, regverdigheid en stabiliteit” (p 302). Andrew Young, die swart Amerikaanse aktivis, het beweer dat “die ANC eendag kan bewys dat swart mense ‘n gesofistikeerde land kan regeer” (p 271). Het die ANC-regering dit bewys, of juis die teenoorgestelde? Patrick Fairweather, ‘n Britse regeringsamptenaar, het gesê: “The best way to address white fears in South Africa is to make an economic success of Zimbabwe” (p 120). Die oorverligte Esterhuyse het sy hoop gevestig op ‘n “Suid-Afrika waarvoor ons nie skaam hoef te wees nie” (p 15) en ‘n “ware nie-rassige demokrasie” (p 48).
Die skandaligste aspek van Esterhuyse se naïwiteit is sy teenkanting teen minderheidsregte, insluitende vetoreg, vir blankes. Dít terwyl swartes in die VSA in ruime mate minderheidsregte het. Esterhuyse, die oud-Broederbonder. is “ten gunste van ‘n een-mens-een-stem-verkiesing in ‘n eenheidstaat” (p 27). Oor die grondwetlike onderhandelinge in 1993 skryf hy: “Ek het toe al lankal weggestap van die NP se idee van groepsregte en minderheidsveto’s” (p 299). In die praktyk het dit die gevolg dat alle Suid-Afrikaanse nie-wittes deesdae groepsregte het (bv ingevolge regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging) terwyl al die wittes (en net die wittes) geen groepsregte het nie. Hiervoor kan ons Esterhuyse en andere wat ‘n “onmisbare en deurslaggende rol” in die voorbereidingsfase gespeel het (p 335) mede-verantwoordelik hou. Hy is een van dié wat geen onheil in swart oorheersing gesien het nie. Hy het geen beswaar teen die verswelging van wittes deur swartes met hulle vreemde nie-Westerse waardes geopper nie. Hy het die duisternis van apartheid gekontrasteer met die lig wat die ANC sou bring. Ek is diep dankbaar dat ek dit nie op my gewete het dat ek medepligtig aan verraad teenoor my eie etniese groep is nie.
Vervolgens vestig ek die aandag op die jongste brief (12 Oktober, p 18) en artikel (19 Oktober, p 11) wat Esterhuyse in Die Burger gepubliseer het. In die brief verwys hy na “baie Afrikaners wat hulself as ‘slagoffers’ ervaar.” Dit is glo “die moeder van onverdraagsaamheid.” Met verwysing na Jonathan Jansen se onlangse anti-Afrikaanse uitlatings skryf Esterhuyse: “Ek het groot waardering vir jou Voortrekkersrol in ons land.” Omdat Tim du Plessis kritiek op die loskanon Jansen uitgespreek het, reageer Esterhuyse soos volg: “Ek het besluit om nie meer Rapport te lees nie.” Hy verkwalik Leopold Scholtz omdat laasgenoemde twyfel uitgespreek het oor die mate waarin Russel Botman die heil van Afrikaans aan die Universiteit Stellenbosch bevorder. Ten slotte haal hy Brigalia Bam, ‘n ANC-aktivis, goedkeurend aan: “We seem to have unlearned the power of real dialogue which served us so well in the past.” Die dialoog waarna verwys word, is daardie gesprekke wat die land in die skoot van die ANC laat beland het. Die “us” wat so baie daarby gebaat het, is die swartes. Hierdie brief dui op ‘n groot mate van frustrasie by Esterhuyse; dermate dat dit twyfel oor sy geestelike ewewig kan wek.
Esterhuyse se jongste artikel is gebaseer op ‘n toespraak wat hy in Washington, DC, gelewer het. Die bedoeling was seker onder meer dat die koerantlesers kennis moet neem dat sy mening soms nog in aanvraag is. Hy stel hierdie vraag oor Suid-Afrika: “Waarom wás en is ons steeds ‘n geweldsland?” In Eindstryd het Esterhuyse apartheid, en nie die ANC se terrorisme nie, as die oorsaak van geweld voorgehou. Dít wat die verlede betref. Die politieke en ander geweld wat tot in die hede onder die swart massa voorduur, behoort ongetwyfeld aan die voorbeeldstelling van die ANC as “bevrydingsorganisasie” toegeskryf te word, maar Esterhuyse doen dit nie. Hy profeteer: “Gewelddadige betogings op plaaslike vlak is bestem om toe te neem.”
Hy toon deesdae, dus in die na-Mbeki-era, ‘n mate van ongedurigheid met die ANC: “Géén volhoubare vrede sonder ‘n suksesvolle staat nie … Brose en mislukte state, sistemies korrupte state en state wie se leiers die staat intern ‘herkoloniseer’ het, kan beslis nie vrede bevorder nie … Nelson Mandela en Thabo Mbeki se vorme van visioenêre leierskap, gedra deur ‘n ANC-organisasiekultuur en korps toegewyde ‘wyse vroue en manne’ [let op die volgorde], is verruil vir blatante transaksieleierskap waarin politieke lojaliteit (en tenders en poste) koopbaar geword het. Dié soort leierskap verander ons swaar verworwe demokrasie [ANC-taal] stelselmatig en doelbewus in ‘n vorm van ‘n kliëntestaat: kolonialisme en neo-kolonialisme [gedefinieer as: “uitsluiting deur ‘n nuwe elite”] getransformeer in neo-patrionialisme[;] die staat ‘n verlengstuk van die leier, sy familie, sy vriende en geslepe sakemanne.” Esterhuyse het klaarblyklik nog nie vrede gemaak met die feit dat hooggeprese demokratiese prosesse, naamlik sy geliefde gepeupelkrasie, die oorsaak was dat sy vriend Mbeki die trekpas gekry en Jacob Zuma hom vervang het nie. Dat Suid-Afrika beter daaraan toe tydens Mandela en Mbeki se bewind was, dui in werklikheid nie, soos Esterhuyse beweer, op hulle “visionêre leierskap” nie, maar bloot op die feit dat die verval onder swart bewind geleidelik plaasvind en eksponensieel toeneem.
Maar dan kom die oorverligte Esterhuyse weer in rat: “Vergewe en vergeet … is ‘n vorm van ‘ontkenning’ deur veral wit mense.” Hy verwys na “die onreg van die verlede” en nie na die talle opsigte waarin die land tydens bv die apartheidsera beter daaraan toe was nie. Eintlik kom sy pleidooi daarop neer dat die nuwe Suid-Afrika nou weer “brugbouers” nodig het; mense soos Esterhuyse, die “koerier” (Eindstryd, p 180) of superbode wat boodskappe tussen die NI en die ANC vervoer het.
Ten slotte moet hierdie vraag beantwoord word: Kan ‘n ANC-meeloper soos Esterhuyse en iemand wat ongetwyfeld medepligtig aan die nuwe Suid-Afrika is, ‘n Afrikaner genoem word? Daar is veral drie kenmerke wat in ag geneem moet word: godsdiens, taal en politiek. Afrikaners is tradisioneel met christelik-protestantse godsdiens geassosieer. Die afstand wat daar veral sedert 1990/1994 tussen formele godsdiens en baie Afrikaners ontstaan het, maak van godsdiens die ontbeerlikste kenmerk van die genoemde drie. Sekularisasie in Westerse samelewings speel ook ‘n rol. Met of sonder formele kerkbande gaan die meeste Afrikaners voort om soortgelyke waardes te koester. Esterhuyse het nie net sy rug op die Afrikaner se “klipkerk” gekeer nie, maar hom ook in ruime mate met nie-Westerse Afrika-waardes vereenselwig.
Taallojaliteit, Jaap Steyn se taalgetrouheid, neem myns insiens deesdae toenemend die plek van godsdiens in as ‘n onmisbare bestanddeel van Afrikanerskap. Afrikaanssprekendes wat nuwe-Suid-Afrika-entoesiaste geword het, praat sonder beswaar geradbraakte Afrikaans en/of maak Engels hulle taal van voorkeur. Wat opval is dat Esterhuyse, sover ek weet, nêrens kommer oor die lot van Afrikaans in die nuwe Suid-Afrika uitgespreek het nie; ook nie werklike kommer oor die lot van Afrikaners en ander blankes in ‘n land waar die swart meerderheid in beheer is nie. Hy het hom nooit vereenselwig met die “taalbulle” wat hulle vir die behoud van Afrikaans as onderrigtaal aan die Universiteit Stellenbosch beywer het nie. Kyk bv sy reaksie in die brief waarna hierbo verwys is. Esterhuyse het hom van die bevordering van die heil van Afrikaans en van die “taalbulle” gedistansieer omdat assosiasie met hulle afbreuk sou doen aan die neo-openbare beeld wat hy van homself in sy na-Boederbond-era probeer vestig het. Ook wat Afrikaans betref, slaag Esterhuyse nie die toets vir Afrikanerskap nie.
Lojaliteit teenoor Afrikaans word in groot mate deur politieke gesindheid bepaal. Jan Smuts, Bram Fischer, Beyers Naudé, Nico Smith, Frederik van Zyl Slabbert, Leon Wessels, Anton van Niekerk en Willie Esterhuyse druip veral om politieke redes die lakmoestoets vir Afrikanerskap. Afrikaners voel lotsgebonde aan hulle mede-Afrikaners en ander blankes en verraai en vertrap nie Afrikaner-ideale deur eerder nie-wit etniese groepe se belange na te jaag nie. My beswaar is nie teen die uitreik na ander etniese groepe as sodanig nie, mits dit binne perke geskied. Daardie perke word oorskry as daar ‘n oordrewe sug bestaan om ander etniese groepe ter wille te wees ten koste van Afrikaners en ander blankes se belange. Dit is die kernprobleem wat al die pas genoemdes met hulle potensiële Afrikanerskap behoort te hê.
Die berig wat so pas op die Engelse praag verskyn het, het my nou aan die dink gesit. Dit gaan oor ‘n Libanees, Hassan Diab, wat daarvan verdink word dat hy by die beplanning van ‘n terreuraanval op 3 Oktober 1980 by ‘n Joodse sinagoge in die rue Copernic in Parys betrokke was. Diab appelleer tans teen die uitleweringsbevel wat ‘n vorige Kanadese hof teen hom toegestaan het en wat bepaal dat hy in Frankryk tereg moet staan vir sy moontlike aandeel aan die terreurdaad.
Hoeveel terreurdade is daar nie teen ons, die Afrikanervolk, in die tagtigerjare gepleeg nie? Sommige van die oortreders is wel deur die ou regering vervolg en bestraf, maar veral die beplanners en leiers het meesal skotvry daarvan afgekom. Van hulle het amnestie by die WVK gekry, maar baie het nie eens aansoek gedoen nie. Myns insiens was die hele amnestieproses in elk geval gebrekkig en bevooroordeeld teenoor ons, omdat Tutu en sy trawante hoegenaamd nie opgeleide regters of regslui was nie, afgesien nog van die feit dat hulle hatig anti-Afrikaans is.
Ek is dik daarvoor dat allerlei mense, waaronder joernaliste van Naarpers, die BBC, die Guardian, New York Times en ander, ons gedurig daarvan beskuldig dat ons “misdade teen swartes” gepleeg het. Ons word opgesaal met historiese en witskuld terwyl ons ongeveer ‘n derde van ons belastingbasis gebruik het om swartes op te hef deur middel van onderwys, gesondheidsbesteding en landbou-ontwikkeling. Die mees groteske aantygings word teen ons gemaak, sonder dat dit ooit in ‘n hof bewys is.
Toneel van die Amanzimtoti-bom
Hierteenoor is die feite oor al die Wimpy-restaurantaanvalle van die tagtigerjare, die Kerkstraatbom, die Amanzimtoti-bom en vele ander bekend. Onlangs is Tokyo Sexwale by John F. Kennedy-lughawe toegang tot die VSA geweier omdat hy ‘n terroris was, en met reg!
Die Afrikaner aanvaar al die onregmatige, leuenagtige beskuldigings teen hom met gelatendheid, maar doen niks om diegene wat hom leed en skade berokken het, te laat vervolg nie!
Kennelik sal geen Suid-Afrikaanse hof die terreurdade van die tagtigerjare wil verhoor nie omdat ons howe kwalik meer onafhanklik is. Terreur en aanvallle op burgerlikes is egter misdade wat internasionaal strafbaar is. Daar bestaan ook verskeie Europese lande met universele jurisdiksie sodat ‘n misdaad wat in ‘n ander land gepleeg is daar verhoor kan word.
Het dit nie tyd geword dat ons ons vyande wat ons steeds op elke gebied probeer benadeel en nou ook plaasmoorde en ander verskrikkinge teen ons pleeg die stryd in die internasionale howe aansê nie? Ek is seker daar sal simpatieke Europese groepe wees wat ons hierin sal bystaan en dit hoef ook nie miljoene rande te kos nie.
Al wat kortkom, is die wil en die energie om dit te doen.
praag beskik oor ‘n regskomitee en ek voel dis iets wat ons met welslae kan voer, mits die publiek ons finansieel sal ondersteun deur meer debietorders uit te neem.
Dink net watter enorme uitwerking dit sal hê as een van ons bekende en gepamperlangde terroriste aan ‘n uitleweringsbevel na ‘n Europese land onderworpe raak! Dit sal ook baie doen om fw de klerk se onbekookte oorgawe aan die ANC en SAKP onder die soeklig te plaas.
Of is ek die enigste wat so sterk oor die saak voel?
Aanval is die beste geweer! Maar kom ons doen dit op ‘n slim manier.
Laat elke terroris wat sy hand teen ‘n onskuldige Afrikanerkind of -volwassene gelig het daarvoor boet!
Elkeen van ons begeer een of ander tyd ‘n nuwe motor. Partykeer is dit net ’n begeerte, ander kere ‘n behoefte, maar diegene wat dit onlangs probeer het, sal met my saamstem: motors is duur, peperduur!
Praag het die geleentheid gekry om drie motortjies, wat gerig is op die begrotingskoper, onder hande te neem. Die drie motortjies is wel gerig op drie verskillende kopers, maar prysgewys verkeer hulle in dieselfde kategorie.
Die Chevrolet Spark se binneruim
Chevrolet Spark LT
Vroeg in 2013 is die Spark opgekikker. Chevrolet se ikoniese minimotor gee jou dinamiese stilering met funksie en prestasie. Die motortjie is juis ontwerp vir die strate. As jy ‘n jong gesin het, is die Spark superveilig, supergemaklik om te bestuur en vir die prys, boonop heel luuks. Voeg daarby ‘n keuse van kleure, vier afwerkingsvlakke met verskillende kleure bekleedsel vir die sitplekke, en jy het ‘n stedelike ryding wat uitdruk presies wie jy is!
Met hoë wielboë, ‘n enkel-boogdaklyn en ‘n hoë wipstert met remlig, bied die Spark ‘n vorm wat spreek van ratsheid en avontuurgereedheid. Die motor vertoon modern en doelgerig vir stadsverkeer. Daar is nou ‘n herontwerpte dubbele sierrooster en voorste buffer om die effek van lewenslustigheid te versterk. Nuwe stylvolle hoofligte vloei soomloos in die gevormde metaalbakwerk in om ‘n baie vaartbelynde, brandstofdoeltreffende silhoeët te vergestalt. Handvatsels vir die agterste deure is in die D-pilare weggesteek; wat die Spark met die eerste oogopslag ‘n sportiewe driedeur maak. Wat ons die meeste beïndruk het, was die premie-afwerking wat ons toetsmotor, die LT, bied. Daar is 15-duim-allooiwiele, satyn-silwer dakrelings, misligte voor, en ‘n derde LED-remlig, wat in die agterste drukvlerk geïntegreer is.
Of jy op pad fliek toe is of na ‘n rugbywedstryd of ‘n nagklub, of selfs buite die stad in die platteland, die 5-deur-Spark kan jou en jou vriende in styl en gemak vervoer. Die binneruim is slim en bied bêreplekkies in die hoofkonsole vir items soos selfone, ‘n dubbele bekerhouer en laaitjies onder die sitplekke. Daar is sakkies agter elke sitplek, bêreplekke in die deure, ‘n ruim paneelkissie en vir die bestuurder ‘n netjiese kaartjiehouer in die sonskerm, waar jy jou petrolkaart kan inskuif vir al die tolhekke. Selfs ek met my sesvoetlyf het baie gemaklik agter die stuur ingeskuif, maar dan sal slegs ‘n klein kindjie agter my kon sit. Agter die voorste passasiersitplek was daar meer as genoeg plek vir selfs my lang lyf. Vir die jong gesin of pasgetroude paartjie sal die Chevy Spark soos ‘n handskoen pas.
‘n Hele tromstel kan in die Spark inpas
Buigsame vragruimte is ook een die Spark se eienskappe wat my baie geïmponeer het. Inkopie-uitstappies of naweke weg is pret en maklik. Met die agterste sitplekbank in plek is daar 170-liter-bagasieruim. Vir groter vragte word die agterste sitplekke net eenvoudig plat gevou en die vragkapasiteit word dadelik na 568 liter vergroot. Wat die sitplekke betref, was ek baie beindruk; dit is van duursame en ondersteunende stowwe gemaak en die aantreklike kontrasmateriaal skep ‘n jong moderne gevoel in die motor. Die dramatiese ysblou ligte plaas die aksent op die motorfiets-geïnspireerde snelheidsmeter en toereteller. Daar is hegpunte vir jou iPod of MP3-speler en daar is ook USB of AUX-hegpunte as jy eerder na iets anders wou luister.
Enjin
Die Spark word aangedryf deur ‘n hoë-prestasie-petrolenjin met ‘n 5-spoedhandratratkas. Die verplasing is ‘n 1,2 liter-enjin wat 60kW se krag lewer. In die segment is die verrigting van motors nie so belangrik nie, maar jy wil darem weet dat die motor teen 120km/u sal kan toer. Die Sparkie se maksimumspoed word aangegee as 164km/u en versnelling van 0-100km/u geskied binne net 13,3 sekondes. Die gevorderde lugdinamika en ‘n ligter, meer doeltreffende voorwielaandrywinguitleg beteken dat die Spark minder brandstof gebruik. Buite die stad is die verbruik slegs 4.5 liter/100km. In stadsverkeer kon ons so 6,1 l/100km handhaaf. Voeg daarby die CO2-vrystellingsyfer van slegs 129 gram per kilometer en jy het beslis ‘n motortjie wat nie net suinig by die pomp is nie, maar ook vriendelik teenoor die omgewing is!
Alles in ag genome, is die Spark ‘n minimotor wat groot besluite kan neem. Teen slegs 3,6 meter lank en 1,6 meter wyd, is die Sparkie superhanteerbaar en kan hy maklik ry en parkeer waar sy groter mededingers nie kan nie. Die motortjie is toegerus met agterste ultrasoniese parkeersensors wat help parkeer met ‘n hoorbare alarm. Die draaisirkel is ‘n skamele 9,9 meter. Dus, rondry en soek na ‘n parkeerplekkie by die kampus of die rugby is baie makliker as in enige ander motor. Daar is ook dubbele lugsakke en ABS-remme wat jou gesin veilig by hul bestemming sal kry. Die klein motortjie beskik ook oor ‘n volgrootte noodwiel en daar is ‘n 5 jaar/120 000km-fabriekswaarborg.
Teen R139 300 dink ons die Chevrolet Spark LT is ‘n baie bekostigbare pakket. Ons gee die Chevy 5 uit 5.
Die Honda Brio-sedan
Honda Brio 1.2 Comfort Sedan
Honda is regoor die wêreld bekend vir gehaltemotors wat altyd betroubaar en veilig is. As jy nou dink die Chevy Spark se karakter is te jonk, of jy soek net so effens minder sportiwiteit in jou ryding dan is Honda se splinternuwe Brio Sedan net die motor vir jou.
Ons toetsmotor in die “Comfort” of soos Honda hom noem; die “Amaze”-gewaad bied ‘n voorste verchroomde sierrooster wat die motor ’n moderne voorkoms gee. Persoonlik is die motortjie glad nie vir my mooi nie, maar dan moet ek sê dit is persoonlike smaak: vir my is geen Honda mooi nie. Die duurder Hondas lyk of hulle oorontwerp is maar die kleiner Hondas is bloot net vervelig. Die unieke stilering agter weerspieël die behendigheid en dinamiese aard van hierdie minisedanmotortjie. Die opvallende, kenmerkende middellyf word deur die kort, hoë bagasiebak van die motor gedra, terwyl die vloei moeiteloos in die stertkant inloop. Vir my lyk die luikrugweergawe net beter van agter, maar weereens: dit is persoonlike smaak. Binnelangs het die Brio ‘n tweekleurpaneelbord met chroom- en silwer aksente. Die sitplekbekleedsel is van goeie gehalte, maar die kleur, ‘n ligte bruin, is nou nie baie mooi nie. Die instrumentepaneel en deurinsette se plastiek is effens hard, maar vertoon tog stylvol. Die stuurwiel is op en af verstelbaar en daar is ‘n goeie klankstelsel wat MP3’s kan speel met plek vir ‘n geheuestokkie via ‘n USB-koppeling. Die Brio is ‘n sedan met 4 deure en alhoewel die motor groter vertoon van buite is hierdie in werklikheid ‘n piepklein motortjie wat slegs 3,9 meter lank is. Dít gesê, bied die Brio heelwat ruimte vir passasiers binnelangs. Ek kon weereens baie gemaklik agter die stuur inskuif. Agter die bestuurder is daar net-net meer spasie as in die Spark, maar wanneer jy daar sit, voel die motor groter, definitief breër as die Sparkie. Agterlangs sal twee volwassenes of drie kinders baie gemaklik kan saamry. Die agterste sitplekke kan nie plat vou nie en dus is die bagasieruim net wat dit is. Die bagasieruim is ‘n skaflike 405 liter te danke aan die hoë deksel, maar die bek van die bagasieruim is effens te smal vir groter tasse om maklik in te pas.
Die Honda Brio van die kant af gesien
Enjin
Honda het die Brio met dieselfde 1.2 litereenheid wat in die luikrugweergawe beskikbaar is toegerus. Die enjintjie bied 65Kw en 109 Nm se wringkrag, byna dieselfde as die Spark. Die uitlaatgasse wat die Brio die lug inpomp is 147 gram CO2 per kilometer. Ons kon ‘n maksimumsnelheid van 164Km/u aanteken; om tot 100km/u te versnel neem 13,5 sekondes. Die iVtec-enjin is bietjie raserig, maar weereens in hierdie segment en teen hierdie prys kan ‘n mens nie eintlik daaroor kla nie.
Die Brio is toegerus met ABS-remme, elektroniese remdrukverspreiding, asook lugsakke voor vir beide bestuurder en passasier. Daar is ook ‘n volgrootte noodwiel en sitplekgordeldrukverspreiders vir beide die voorste insittendes.
Die binneruim van die Honda BrioAgterste beenruimte in die Honda Brio
Wat die rit betref, is die Brio se ritgehalte vir my effens hard. Die Brio word verkoop met ‘n 3 jaar/100 000km-fabriekswaarborg en ‘n bykomende 2 jaar 30 000km-diensplan. Dít alles teen R141 000 vir die handratmodel.
Ons gee die Honda Brio Sedan 4 uit 5.
Die Fiat Panda Lounge
Fiat Panda Lounge
Wie het gesê prakties kan nie mooi, kompak met ‘n eko-vriendelike enjin, ruim kajuit en hoë-tegnologie-ekstras wees nie? Ons toetsmotor, die vlagskip in die Panda-reeks – genoem die ”Lounge” – laat my bietjie aan die Mini of die Volkswagen Kewer dink. Die motortjie het charisma en styl soos net die Italianers dit kan doen. Standaardtoerusting sluit in bak-gekleurde buffers, 15-duim-wiele, drive™-kragstuur, voorste elektriese vensters, sentrale sluitstelsel, ABS, 4 lugsakke en ISOFIX-aanhegsels vir kinderstoeltjies. Dit is alles byna dieselfde as in die Chevy en die Brio, maar hier lyk dit soos juwele. Die binneruim van die Panda het blink gekleurde oppervlaktes, met beheerknoppies wat werklik soos ontwerpersjuwele lyk. Daar is tot “Blue Me” wat bloutande het om jou radio en selfoon mee te koppel. Daar is ‘n hegpunt vir ‘n TomTom-navigasiestelsel. Ruimte voor is besonders goed maar agter is dit maar beperk vir groot ouens soos ek; kinders en korter mense sal egter gemaklik agter in die Panda kan rondrits. Die bagasiekapasiteit is 870 liter sou die agterste sitplekke plat gevou word.
Die Fiat Panda van agter afStylvolle kenmerke in die Fiat PandaBinneruim van die Fiat Panda
Enjin
Wat die enjin betref, word die Pandatjie deur ‘n 1.2 liter FIRE-enjin aangedryf. Die eenheid ontwikkel 51 KW en 102 NM se wringkrag. Ons kon die vervaardigersyfer van 164 km/u en 14,3 sekondes van rus tot 100km/u maklik haal en die Fiatjie se CO2-uitset is slegs 120 gram per kilometer. Brandstofverbruik het ons aangeteken as 5,5 liter/100km in die gekombineerde siklus wat ooppad- en stadsverkeer insluit.
Die beste eienskap van die klein Fiat Panda is sekerlik die feit dat almal dink die motortjie is oulik, modern en ruim en hoe langer ek hom gery het, hoe mooier het hy ook geword. Fiat ondersteun die Panda met ‘n 3 jaar/ 100 000 km-onderhoudsplan. Die Panda verkoop teen R159 900.
Ons gee die Fiat Panda 5 uit 5.
Terug na my oorspronklike vraag. Watter een van die drie stadsmotortjies sal ek met my eie geld koop?
Ek dink die Chevy Spark bied die meeste waarde vir geld, die Honda Brio die meeste gemoedsrus, juis omdat dit ‘n Honda is en die Fiat Panda beslis die meeste styl en ruimte en toerusting en spasie en charism. Het ek nodig om iets meer te sê?
Die stylvolle en tegnologies gevorderde Ford Fusion is by die Johannesburgse Internasionale Motorskou (JIMS) aan die publiek bekendgestel. Met ‘n vars buite-ontwerp, ‘n stylvolle binneruim, ‘n nuwe hoë-doeltreffendheids- Ford EcoBoost-enjin, gemak en veiligheidstegnologie, sal die Fusion sy posisie as die vlagskipmodel in die maatskappy se portefeulje inneem wanneer dit binne die volgende twaalf maande in Suid-Afrika vrygestel word.
Die Fusion is die produk van die voortgesette ontwikkeling van Ford se kinetiese ontwerp, met subtiele visuele leidrade wat in die sleutelareas soos die voor-en agterkant opgeneem is. Die Fusion se binneruim beskik oor ‘n premiegevoel met ‘n verskeidenheid van hoëgehaltestowwe.
Die Fusion sal gebruik maak van Ford se bekroonde EcoBoost-tegnologie as deel van ‘n reeks van afgeleide instrumente wat nader aan die Suid-Afrikaanse vrystelling bevestig sal word.
Bestuurdershulp, gemak en gerieffunksies is volop in die Fusion, waaronder stelsels vir snelwegbaanvertrekwaarskuwing. Nuwe tegnologie vir die verbetering van veiligheid en gerief is hoog op Ford se prioriteitslys.
Die nuwe Fusion-reeks sal verpak word met slim funksies wat kliënte voorsien met selfs hoër vlakke van gerief en selfvertroue. Eienskappe wat reeds in die Kuga gebruik word, sal ook in die Fusion-reeks opgeneem word. Funksies soos Ford se dooiehoekinligtingstelsel, spoedbeperker en tru-ratkamera. LED-beligtingstegnologie word gebruik vir die dagryligte en agterste stert- en remligte, asook in die binneruim van die motor.
Die ontwerp, tegnologie en kwaliteit wat gelewer word met die nuwe Fusion demonstreer die belangrike rol wat hierdie model in Suid-Afrika sal speel. Die vordering wat Ford se ingenieurs in brandstofverbruik en uitlaattegnologie bereik het deur die EcoBoost-petrolenjins sal toelaat dat kliënte die geleentheid kry om ‘n groot motor te bestuur sonder om skuldig te voel oor die omgewingsimpak van die motor.
Blykbaar is daar ‘n beroep soos “toekomskundige”. Vandat ek as kind wetenskapfiksieverhale – onder meer Jan Rabie se Die groen planeet – gelees het, is ek nog altyd deur die toekoms geboei. Meeste mense oor veertig staan verstom oor die tegnologiese ontwikkelings wat ons die afgelope twintig jaar beleef het, van die persoonlike rekenaar tot die selfoon, om van die internet nie eens te praat nie. Hoeveel toekomskundiges kon dit voorspel?
In Parys het ek in ‘n deel van die stad met nou straatjies gewoon wat in die sewentiende eeu gebou is. Trouens, my gunstelingplein in die stad is die Place des Vosges, wat insgelyks vanaf 1605 tot 1612 deur die Franse koning Hendrik die Vierde aangelê is. Die punt is egter dat die strate oorspronklik vir koetse en perde ontwerp is. Omdat die binnebrandenjin eers aan die einde van die negentiende eeu deur Karl Benz en ander ontwikkel is, is die meeste Europese stede nooit vir motors bedoel nie.
In die VSA het die oliebeskawing werklik tot sy reg gekom en is moderne stede met breë strate en uitgebreide voorstede aangelê. Die sentrum van die Amerikaanse motorbedryf en eens waarskynlik die rykste stad in die VSA, Detroit, het egter binne enkele dekades in duie gestort en is vandag bankrot. Dit is grootliks aan die inwaartse migrasie van swartmense en uitwaartse migrasie van blankes te danke. In die proses het Detroit se bevolking insgelyks van net onder 2 miljoen tot 700 000 afgeneem. In 1940 was 91% van Detroit se inwoners blankes en 9% swartes. Tans is die bordjies verhang en ná dekades van sogenaamde “blanke vlug” is slegs 10% nog blankes en 90% swart.
Soos ‘n besoekende Nederlandse parlementariër enkele maande gelede teenoor my opgemerk het, verwysende na ons argitektuur, asook alomteenwoordige McDonalds- en Kentucky Fried Chicken-restaurante: “Suid-Afrika is eintlik ‘n tweede Amerika!”
Nes in Amerika, voer ons ‘n voorstedelike bestaan en lê daagliks etlike kilometers in ons motors af. Voertuie met binnebrandenjins. ‘n Aansienlike deel van middelklas-Afrikaners se besteebare inkomste word aan brandstof en die rente op hul huurkooppaaiemente op hul motors bestee. Op ‘n manier werk ons almal vir die oliesjegs en die banke. Ons dien die gode van die oliebeskawing. Darem het Suid-Afrika steenkool ook wat ons in groot hoeveelhede verbrand sodat ons TV’s en wasmasjiene kan loop.
Die oliebskawing het regoor Afrika beweeglikheid geskep. Die Toyota-minibus, oftewel “swart taxi”, is ‘n bekende en alomteenwoordige gesig dwarsdeur Afrika suid van die Sahara. Vele mense ry van Kenia af per taxi tot in Johannesburg waar hulle hoop om ‘n hoër lewenspeil te geniet. Terwyl dit jou ‘n duisend rand of meer aan ‘n visum kos om óf Brittanje óf die Schengen-lande van die Europese Unie te besoek, het geen buitelander ‘n visum nodig om Suid-Afrika te besoek nie. Trouens, jy kan ons land sommer sonder ‘n paspoort ook binnekom, soos almal weet.
Blykbaar woon daar reeds drie miljoen Zoeloes in Gauteng, wat oorspronklik van Zoeloeland afkomstig is. Oor die afgelope vyftien jaar of wat het die bevolking van dié provinsie meer as verdubbel, van ongeveer ses miljoen tot veertien miljoen. Danksy daardie taxi’s, gaan Gauteng se bevolking oor die volgende vyftien of twintig jaar weereens verdubbel en gaan daar 30 miljoen mense in die PWV woon. Tussen daardie 30 miljoen, gaan daar ongeveer ‘n miljoen Afrikaners ook wees wat poog om te midde van toenemende bevolkingsdruk, korrupsie en bankrot munisipaliteite ‘n bestaan te maak.
Nou die dag wys ‘n vriend vir my die munisipale rekening van sy sakeperseel in Johannesburg. Voorheen het hy R1500 per maand erfbelasting betaal. Drie maande gelede het die munisipaliteit sy erfbelasting tot R96 000 per maand opgestoot, omdat hulle gereken het hy maak genoeg geld om dit te kán betaal. Dit verteenwoordig ‘n verhoging van 6 400 persent!
Soos die ou-Griekse staatsman Perikles gesê het: “Jy mag nie ‘n belang in die politiek hê nie, maar dit verhoed nie die politiek om ‘n belang in jóú te ontwikkel nie.”
Elders op dié blad berig Leon Lemmer oor die ANC-bewind se nuwe transformasieplanne vir die universiteite. Blykbaar sal 80% van die dosentekorps binnekort swart moet wees soos wat rassekwotas deur Blade Nzimande ingestel gaan word. Ek het min simpatie met die universiteitsdosente want hulle was die eerste om die ANC se Amerikaanse rasse-ideologie te omhels en het sommer vrywillig van Afrikaans ook afstand gedoen om meer “diversiteit” op die kampus te akkommodeer. Regter Faan Hancke, voorsitter van die UOVS se raad, het as’t ware oor sy voete geval om Jonathan Jansen in te voer om sy universiteit te kom verswart en te verengels. Johan van Zyl, die voormalige rektor van Tukkies, het insgelyks die UP aan die Amerikaanse god van diversiteit geoffer. As Blade Nzimande klaar is, gaan daar net Bantoe-universiteite in Suid-Afrika oorbly wat baie soortgelyk aan die voormalige tuislanduniversiteite gaan wees.
Vele praag-lesers en -ondersteuners woon reeds in die buiteland, veral in Australië. Hoewel daar reeds baie Afrikaners in die VSA ook woon, het Australië min of meer simbolies van Afrikaner-emigrasie geraak. Óf hulle het die skrif aan die muur gesien, óf in hul eie beroep is daar nie meer werk vir blankes in Suid-Afrika nie. Ek dink veral aan stadsbeplanners wat nes ingenieurs deur die ANC-munisipaliteite voor die voet afgedank is omdat sulke kundigheid voortaan oorbodig geag is. Solank daar nog hier en daar ‘n McDonalds of ‘n winkelsentrum verrys, is alles mos reg, of hoe?
Dit neem my soggens gemiddeld ‘n uur om by my kinders se Afrikaanse hoërskool te kom, al is dit net 20 kilometer ver. As die tolgeld gehef word, gaan ek nog op die snelweg moet betaal ook. Dit klink al amper soos ‘n Karen Zoid-liedjie, nè?
Stedelike ballade
In verkeer sit jy hoog en droog
Belastings en tolgeld is hoog
Rowers en verkragters laat jou ys
En Eskom verhoog die kragprys
Ons kampus is nou lekker Engels
Ons meng ons met die semels
Refrein:
Maar dit maak nie saak nie
Dit maak nie saak nie…
Of maak dit saak?
Ons voorouers is deur ideale gedryf: vryheid, vooruitgang, geloof, beskawing. As kinders van die Amerikaanse oliebeskawing is ons seker minder idealisties en daarom bereid om onreg en selfs ongerief te verduur solank ons net nog ‘n tenk petrol of ‘n wegneem-pizza kan bekostig.
In die openingstoneel van ‘n roman, Play it as it lays, deur die ferministiese skryfster Joan Didion ry die heldin oënskynlik doelloos in haar motor in Kalifornië rond terwyl sy ‘n hardgekookte eier in die ry afskil en eet. Op die ou einde, as die ANC, Eskom, die stadsraad, die oliesjegs, georganiseerde misdaad, die banke, Naspers, Sanral en al die ander parasiete met ons klaar is, gaan ons seker soos postmoderne nomade in ons motors rondry en van hardgekookte eiers en Coke leef.
Ons beleef die laaste dae van die oliebeskawing in die PWV-gebied, wat deur die ANC tot daardie lelike portmanteau-woord “Gauteng” vernoem is. Mevrou Angela Merkel is besig om die toekoms van Duitsland op alternatiewe energie te verwed. Ná die ramp in Foekoesjima, Japan, het Duitsland al sy kernkragsentrales afgeskakel en reusebedrae in die ontwikkeling van volhoubare energiebronne soos son en wind belê.
Die onlangse Johannesburgse Internasionale Motorskou wat ek saam met my elfjarige seuntjie besoek het, het reeds die spore van die groot verandering in vervoer en energie vertoon in die vorm van volledig elektriese voertuie wat met batterye soos dié van ‘n selfoon werk. Die BMW i3 kan tot 190 km ver op ‘n lading ry, teen ‘n koste van ongeveer 30 sent per kilometer. Trouens, om hom teen Eskompryse te laai, kos sowat R27, minder as ‘n wegneemete by McDonalds. Maar hoekom ry om ‘n vergadering by te woon as jy per internet kan kommunikeer? In stede van die toekoms sal mense seker soos in Nederland kan fietsry, fiks kan bly en die meeste van hul werk virtueel kan afhandel.
Die toekoms wink vir ons op allerlei maniere: tegnologies, polities, ekonomies. Intussen sit ons vas in die verlede. Johannesburg en Pretoria, tesame met die hele PWV-gebied, gaan vir ons die Detroit-eksperiment oordoen deur ‘n oliebeskawingstad deur middel van regstellende aksie en inwaartse migrasie deur ongeskoolde swartes in sogenaamde “stedelike prêrie” te omskep. Behalwe dat daar nie nog ‘n Michigan-staat gaan wees om in te gryp om dinge so effens weer vlot te maak soos wat in Detroit gebeur het nie. Miskien sal die Wêreldbank en die IMF tot ons redding kom, maar ek twyfel. As Gauteng val, gaan hy soos Harare val en nie weer opstaan nie.
Wat is die alternatief? Emigrasie? Orania toe? Toevallig sien ek dat eiendomspryse op Orania besig is om te styg. Ons het egter nodig om ‘n miljoen Afrikaners wat tans in Gauteng woon, asook daardie tweetalige Engelssprekendes wat dalk hul lot by ons sou wou inwerp, elders te huisves.
Die toekoms van Gauteng lyk vir my soos ‘n wetenskapfiksienagmerrie. Daar sal nie skoon water wees nie, maar jy sal moetie en menslike liggaamsdele en heroïen op jou selfoon kan bestel. Soos die ANC-verbonde “bemagtigdes”, sal jy op die snelweë in jou steeds petrolgedrewe swart S-klas-Mercedes kan rondry en die gepeupel rondom jou kan aanskou. Dit gaan egter ‘n aaklige, immorele bestaan wees waarvoor jy die ingesteldheid van ‘n rampokker nodig sal hê. ‘n Menselewe gaan nog goedkoper raak as wat dit reeds is. Etniese konflik tussen buitelanders en Suid-Afrikaans-gebore swartes is nie uitgesluit nie. Geweervuur rondom Sandton City of Brooklyn Mall mag dalk net so alledaags raak as wat dit reeds in Diepsloot of Soweto is. Dink Mogadisjoe wat deur krygshere met geweld regeer word.
Die ironie is: op die oomblik dat die tegnologie ons bevry van tyd en plek, asook al die kennis in die biblioteke van die wêreld feitlik gratis op ons rekenaarskerms vrystel, verval ons in die mees intense barbarisme, selfs analfabetisme. Bloot omdat ons nie daarvoor “nee” kan sê nie. Want om “nee” te sê, is mos polities inkorrek.
Deur Australië toe te emigreer, ontkom mense aan die onveiligheid en verval van Suid-Afrika. Maar die volgende geslag sterf hul taal en kultuur af. Wat wen ‘n mens daardeur? Steeds moet jy ‘n hoë prys betaal. Vele opgeleide, professionele Afrikaners eindig in Australië op waar hulle rakke pak in die supermarkte of vragmotors oor lang afstande tussen die myne bestuur. Daar is seker niks mee verkeerd nie, maar is dit die voleindiging van die heroïese Afrikanergeskiedenis: om gasarbeiders in ‘n Engelse land te word?
Die enigste ding wat my nog in Johannesburg hou, is ‘n internetverbinding. En as dit soos vandeesweek afgaan en dit kos my oor twee dae R200 om via die mobiele netwerk te verbind, dan verlang ek na die spreekwoordelike “huisie by die see” waar ek direk aan die datakabel na die noordelike halfrond kan verbind, verkieslik sonder ‘n Telkom, ‘n Vodacom, ‘n MTN of enige van die parasitiese instellings wat aanhou om ons uit te buit terwyl ons seker met ‘n twintigste van die Noord-Europese internetspoed tevrede moet wees.
Soos ek al voorheen geargumenteer het, kort ons ‘n nuwe Afrikanerekonomie wat naas die huidige tot stand moet kom. Maar ons sal ons ook stadigaan moet losmaak van die groot stedelike sentra, die hekatombes van die oliebeskawing. Hier gaan mense op ‘n groot skaal krepeer of selfs sterf as hulle weens ‘n gebrek aan energie en water begin inplof. Of stamgevegte op straat beleef.
In dié opsig was oorlede professor Carel Boshoff – en vóór hom, Verwoerd – versiende met die gedagte om na die Oranjerivier toe te trek. Die ylbevolkte, woestynagtige dele van die Noord-Kaap is waarskynlik waar die Afrikaner se toekoms lê, soos wat Gauteng, maar ook die Wes-Kaap, in ‘n stedelike nagmerrie van duur maar gebrekkige dienste, asook misdaad, korrupsie en anti-blanke rassehaat ontaard.
In hul sug na verowering, is Suid-Afrika se linkse blankes met hul krete van rassisme! reeds besig om die haat te saai wat ‘n stedelike guerilla-oorlog ontketen. Tans word dit verkeerdelik “misdaad” genoem. As ons maar ‘n paar slimmer linkses in dié land gehad het, sou hulle verduidelik het dat die klas van misdadigers, die sogenaamde loempenproletariaat, ‘n ewe revolusionêre stand is as Marx se stedelike werkers of Mao se landelike kleinboere.
Die loempenopstand is in volle swang. Die revolusionêre apokalips waarvoor soveel mense “teen apartheid gestry” of selfs gebid het, is hier. Dis monstrueus, gewelddadig en vernietigend.
Ongelukkig word mense nie deur rasionele argumente en voorspellings oortuig nie, maar deur emosie, beelde en reklame. Daarom, het dit nie tyd geword dat ons Afrikaanse skrywers, sangers en filmmakers die tema van ‘n stedelike voleindiging vir die volk dramaties uitbeeld nie? Maar ook: om die alternatief – die utopie van ‘n Afrikaanse saambestaan met genoeg sonkrag, varswater en bandwydte – voor te stel!
Vandeesweek het prof. Jonathan Jansen ‘n rubriek in Afrikaans en Engels in Beeld, Die Burger en The Times gepubliseer waarin hy wesentlik die regering se plan steun om van blankes op universiteit ontslae te raak, op enkele voorbehoude na. In die openbare belang en omdat Leon Lemmer ook daarna verwys, plaas ons enkele uittreksels daaruit:
’n Ontstellende dokument gaan universiteite binnekort tref, naamlik die verslag van die transformasie-oorsigkomitee wat deur min. Blade Nzimande ingestel is om die omvang van verandering in die 23 openbare universiteite te onthul.
Die doel van die ondersoek is korrek. Ons het universiteite nodig wat waarlik oop is vir die volle spektrum van talent hier en in die buiteland. Dit beteken ons het meer swart en vroue-akademici en studente nodig; dat meer gestremdes toegang moet kry; en dat meer wit studente op tradisioneel swart kampusse nodig is. Ons het normale universiteite nodig wat nie gedefinieer word deur ’n tragiese geskiedenis van uitsluiting nie.
Wat ons nié nodig het nie, is ’n verslag wat die kompleksiteite van transformasie beperk tot ’n gelykheidsindeks waarin die getal swart personeellede of studente getel, universiteite van die beste tot die swakste gerangskik en sommige tot meer getransformeerd verklaar word. So ’n denkwyse wat transformasie tot velkleur beperk, is bloot die keersy van apartheidsdenke. Ironies genoeg is dié verslag ’n terugslag vir transformasie.
Boonop hoef ’n universiteit wat met ’n swart instelling saamgesmelt het en nou as “getransformeer” bekend staan niks te gedoen het om dit te bewerkstellig nie.
Maatskaplike geregtigheid verg dat swart studente en akademici, wat deur voormalige wit universiteite uitgesluit is, in groot getalle toegelaat word. Maar transformasie strek veel dieper. Dit behels diep, kwalitatiewe veranderings in verhoudings, waar mense oor vorige verdelingslyne heen omarm word.
Dit beteken dat universiteite menslike plekke is wat na minderbevoorregtes uitreik. Dit veronderstel ’n diep transformasie van die kurrikulum wat kennis buite die eng beperkings van ons blywende koloniale en apartheidsepistemologieë oopstel. Dit verg intellektuele ruimtes op kampusse waar ortodoksie bevraagteken en kritiese teorieë en navorsingsmetodes bevorder word.
Dit beteken nie dat histories wit universiteite uit die pekel is nie. Dit is onverskoonbaar dat ’n universiteit se personeel steeds oorweldigend wit is. ’n Universiteit met ’n oorwegend wit kampus dien duidelik nie studente of die land goed nie. Dit moet verander.
Die meeste universiteite (nie almal nie) probeer baie hard om inklusiewer in hul werwing van studente en personeel te wees. Dit is nie altyd maklik nie. In die soeke na ’n swart dekaan in die regte, ’n swart hoof van aktuariële wetenskappe of ’n swart hoof van forensiese wetenskappe wat ’n topgeleerde én ’n bekwame bestuurder is, bie die een rektor hoër as die ander vir die dienste van die een of twee beskikbare kandidate.
Dit is moeilik om, veral wat top- akademiese talent betref, inklusiewer te word en dit lyk of die verslag glad nie gaan help om dié doelwit te bereik nie. Daarbenewens gaan die moniteringspolisie losgelaat word op dié wat probeer.
Op lang termyn is die enigste oplossing om nog duisende talentvolle swart mense in meesters- en doktorale studies in te sluit en die beste onder hulle vir akademiese loopbane te koester – sy aan sy met hul talentvolste wit kollegas.
Allan Bloom (1930-1992) het ‘n blitsverkoper en klassieke boek oor die Amerikaanse universiteitswese geskryf: The Closing of the American Mind (London: Penguin, 1988, 392p). Met verwysing na swartes lys hy kenmerke soos: “permanent quotas in admission, preference in financial assistance, racially motivated hiring of faculty, difficulty in giving blacks failing marks, and an organized system of grievance and feeling aggrieved” (p 95). In die nuwe Suid-Afrika het hierdie euwels hulle in oortreffende mate aan ons plaaslike universiteite ingeburger. Dit kom neer op blatante ras- of kleurgebaseerde bevoordeling van swartes en doelbewuste benadeling van wittes; iets wat vloek teen die valse bewering dat die nuwe Suid-Afrika ‘n nie-rassige samelewing is.
Bloom gaan soos volg voort: “The fact is that the average black student’s achievements do not equal those of the average white student … and everybody knows it. It is also a fact that the university degree of a black student is also tainted, and employers look on it with suspicion, or become guilty accomplices in the toleration of incompetence” (p 96). Die tans nog oorwegend wit Amerikaanse “democratic society cannot accept any principle of achievement other than merit” (p 96). In Suid-Afrika verskil die situasie van dié in Amerika deurdat swartes, weens uitgesproke swart bevoordeling van owerheidsweë, feitlik deurgaans by voorkeur aangestel en bevorder word, bv in die staatsdiens. Dan word daar nodeloos kopgekrap oor die ondoeltreffendheid waarin bv ons openbare dienste verval het.
In die VSA word dit deesdae algemeen erken dat Asiate, eerder as wit studente, akademies die beste aan universiteite vaar en swartes die swakste. Daar is ‘n oormaat studiebeurse aan swartes beskikbaar. Hulle word ook in groter mate as ander etniese groepe bygestaan, bv deur mentors. Tog bly die resultate teleurstellend. Die verskille in akademiese vermoë is bewese feite gegrond op betroubare inligting en deeglike navorsing. Dit is nie die uiting van vooroordeel nie. Die navorsers sou seker veel eerder verkies om polities korrekte resultate te behaal, maar objektiwiteit vereis dat die waarheid onder oë gesien moet word.
In Amerika het politieke “bevryding” vir swartes bykans vier dekades vroeër as vir Suid-Afrikaanse swartes aangebreek. In die VSA het daar dus reeds genoeg tyd verloop om vas te stel dat die beperkte sukses wat swartes aan universiteite behaal nie goedsmoeds aan beweerde benadeling, dus aan blankes, toegeskryf kan word nie. In Suid-Afrika is ons egter, ná twee dekades van “vryheid en gelykheid”, nog steeds amptelik in die waan dat alle etniese groepe in dieselfde mate in alle opsigte kan presteer, mits benadeling uitgeskakel en daar genoeg in kompensatoriese bevoordeling belê word.
In die Suid-Afrika van weleer was dit duidelik dat daar verskille in aanleg of voorkeur onder die blankes voorgekom het. Afrikaanssprekendes het bv as landbouers en in die onderwys uitgemunt, terwyl Engelssprekendes beter in die handel en nywerheid gevaar het. Hierdie verskille is erken en aanvaar. Daar is nie geredeneer dat dit met sosiale ingenieurswese reggestel en die blanke sektor in hierdie opsig teen wil en dank getransformeer moet word nie. Daar is van owerheidsweë toegelaat dat verandering of ontwikkeling evolusionêr en natuurlik geskied.
Daar word geredelik in bv sommige sportsoorte erken dat etniese groepe se vermoëns verskil, bv dat swartes beter hardlopers en boksers as wittes is, maar dat wittes op hulle beurt beter as swartes in swem, tennis en gholf vaar. Hierdie verskille word egter net in sommige sportsoorte geduld. Dat swartes plaaslik ‘n oorheersende teenwoordigheid in sokker het, ontlok geen amptelike beswaar nie. In bv rugby, krieket en netbal word daar egter verseg om amptelik te erken dat ander etniese groepe beter as swartes kan vaar en word rasgebaseerde kwotas opgedring. Dieselfde halsstarrige eenderswensing kom in die akademie voor.
In werklikheid is dit geen skande as mense indiwidueel én groepgewys in sommige opsigte verskil nie. Sodanige verskille is gewoon feite gebaseer op empiriese waarneming. In Amerika word geredeneer dat selfs liggaamlik en geestelik gestremdes nie beoordeel moet word asof hulle ‘n agterstand het nie. Gestremdes word bloot as anders begaafd (“differently enabled”) beskou. As ‘n groep dus meer aanleg vir sokker as rugby openbaar, kan dit aan natuurlike oorsake toegeskryf word. Dit is heeltemal onnodig dat die ANC-regering hom met so ‘n saak bemoei en die situasie teen wil en dank wil “regstel”.
Hierdie argumente is ook in die akademie geldig. As swartes swakker as wittes aan universiteite vaar, dui dit nie noodwendig op verskille in bv intelligensie nie; dalk eerder op verskille in belangstelling, motivering, ens. Sodanige verskille kan gewoon op anderste natuurlike begaafdheid dui, wat geensins afbreuk aan die aansien of selfrespek van enige etniese groep hoef te doen nie.
Teen hierdie agtergrond kan die onlangs vrygestelde Makgoba-verslag oor Suid-Afrikaanse universiteite beoordeel word. Ek baseer my kommentaar op ‘n berig deur Alet Rademeyer wat in Die Burger (28 Oktober, p 2) gepubliseer is. Malegapuru Makgoba is die rektor van die Universiteit KwaZulu-Natal (UKZN). Hy het bekendheid verwerf as iemand wat sterker pro-swart (en in die besonder pro-Zoeloe en anti-blank) as enige van die ander rektore is. In die oë van die minister van hoër onderwys en voorsitter van die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party, Blade Nzimande, was Makgoba die geskikste persoon vir aanstelling as voorsitter van die Transformasie-oorsigkomitee wat pas verslag oor ons universiteite gedoen het.
Sover ek weet, het daar nog nêrens beswaar opgeklink teen die geskiktheid van sowel Nzimande as Makgoba om so ‘n ondersoek te doen nie. Nzimande wil die getal naskoolse studente teen 2030 vervyfvoudig. Tans is die situasie volgens RW Johnson reeds dat universiteite “are admitting legions of ineducable youths … the whole bottom half of university entrants should simply not be in tertiary education at all … if they pass even half … they will have ceased to be universities in any meaningful sense.”
Deel van die probleem is disfunksionele skole. Die gesaghebbende Britse tydskrif, The Economist, het onlangs berig: “Although South Africa is a middle-income country, its education system is anything but middling. The Swiss-based World Economic Forum ranks it 146th out of 148 countries – and last in mathematics and science. This is not for want of money. Education chews up a fifth of the state’s budget. Teachers are relatively well paid. But standards are low and results dismal” (Die Burger, 30 Oktober, p 16).
Die UKZN is tans in die nuus omdat Afrikaans nie meer daar as hoofvak en as nagraadse studierigting geduld word nie. Blykbaar gaan Afrikaans voortaan net as eerstejaarsvak toegelaat word. Terselfdertyd word alles moontlik gedoen om Zoeloe te bevorder. Volgens RW Johnson is aan die UKZN besluit dat Zoeloe en Engels teen 2016 in gelyke mate (dus 50-50) in die administrasie en onderrig gebruik moet word. Die onderliggende motief is blykbaar om sover moontlik van blanke en Asiatiese studente en personeel ontslae te raak: “The real political point of all this is not actually to achieve anything worthwhile for the Zulu language but to browbeat and bully the non-African faculty.” Sonder ‘n krediet in ‘n ander Afrika-taal as Afrikaans sal studente nie kan gradueer nie. Johnson het oor hierdie onderwerp ‘n teks gepubliseer wat net elektronies beskikbaar is: The African University? The critical case of South Africa and the tragedy at the UKZN (Cape Town: Tafelberg, 2012). Daarin word Nzimande en Makgoba “two Frakenstein monsters” en “the twin architects of its [die UKZN se] destruction” genoem.
Johnson verwys soos volg na die Wêreldbank: “The one thing the Bank doesn’t want to compromise on is university quality. ‘For an effective contribution to the development of the continent, higher education in Africa must meet international standards of quality’ … The corollary is that universities have to be elitist and quite unashamed of it: their job is to produce the best-educated graduates they possibly can.” Dus, laat die akademies beste studente toe en stel die akademies beste dosente aan, sonder inagname van ras/kleur, geslag, ens. Dit is die teenoorgestelde van wat rektore soos Russel Botman op Stellenbosch en Jonathan Jansen in Bloemfontein bepleit.
Volgens Makgoba is wit, manlike akademici “badly in need of ‘treatment and a proper African rehabilitation’. Indeed, he declared, only when they ate, talked, sang and danced like Africans did they have any hope of being readmitted to the human race. This was nothing less than a declaration of a sort of racial war against non-Africans.” Makgoba het al openlik verklaar dat die UKZN eerder swartes uit Afrika as plaaslike blankes as dosente aanstel. In sy boek, South Africa’s Brave New World (London: Penguin, 2010, 710p) skryf Johnson: “Makgoba compared the white males who made up the largest proportion of his academics to superannuated apes” (p 587).
Die uitgangspunt van die Makgoba-verslag is dat alle mense (indiwidueel en groepgewys) nie net (in alle opsigte) gelyk is (of behoort te wees) nie, maar dat hulle ook in dieselfde (potensiële) mate akademies begaafd is. Hiermee word uitdrukking aan ‘n fundamentele ANC-dogma gegee, wat neerslag vind in die beleid dat die demografie van die Suid-Afrikaanse bevolking oral, bv in die bekleding van poste en daarby op alle vlakke, weerspieël moet word. Die Suid-Afrikaanse bevolking is, gebaseer op onbetroubare sensusstatistiek, glo 79.2% swart. Daardie persentasie styg voordurend vanweë “natuurlike” aanwas en die ongebreidelde instroming van onwettige immigrante. As daar ‘n sektor is waar swart verteenwoordiging meer as 79.2% is, bv die 100% swart Suid-Afrikaanse sokkerspan tydens die wêreldbekertoernooi wat plaaslik aangebied is, hoef niks daaraan gedoen te word nie. As swart verteenwoordiging egter minder as 79.2% is, word verandering oftewel transformasie en dus regeringsinmenging noodsaaklik geag.
Rademeyer berig soos volg: “Luidens die verslag is die pad van transformasie vir universiteite nog baie lank en kan dit nog 12 jaar duur om die studentedemografie reg te stel en onderskeidelik 43 en 40 jaar om personeel- en dosente-verteenwoordiging reg te kry.” In hierdie konteks het “regstelling” ‘n suiwer politieke betekenis. Wat akademies nodig of wenslik is, word glad nie in ag geneem nie. Universiteite word die prooi van ANC-ideologie. Die benadering is eenogig statisties-demografies: “Instellings se demografiese verteenwoordiging van studente, totale personeel, doserende en professionele personeel, ondersteuningspersoneel, rade en senate is bekyk.” Hierdie suiwer ras- of kleurgebaseerde ondersoek is in die nuwe Suid-Afrika onderneem; ‘n samelewing wat deur veral die ANC voorgestel word asof dit in nie-rassigheid uitmunt. Die waarheid is dat ras of kleur seker die vernaamste bepalende faktor van ANC-beleid is. Wat deurgaans nagestreef word, is die bevoordeling van swartes en die benadeling van wittes.
Daar word aanbeveel dat die ANC-regering staatsubsidies as hefboom misbruik deur daardie universiteite te vergoed wat transformasie ten koste van gesonde akademie bedryf en dat daardie universiteite wat dit nie in die verlangde mate doen nie, finansieel benadeel moet word deur hulle staatsubsidies te verminder: “Om transformasiesyfers te verbeter, stel die oorsigkomitee voor dat daar na ‘n sesjaar-toelatingsplan by universiteite gekyk word om studentegetalle reg te kry en dat ‘n nuwe finansieringsraamwerk oorweeg word wat daarop neerkom dat instellings wat nie na wense transformeer nie, se staatsubsidie ingekort word.”
Daar is reeds op aandrang van Nzimande gereël dat studente via die departement van hoër onderwys eerder as direk by universiteite aansoek om toelating moet doen (praag 22.10.2012). Die opset waarnatoe beweeg word, is algehele onderwerping aan ANC-ideologie. Uiteindelik sal daar geen of bitter min sprake van universitêre outonomie oorbly. Die aanduidings is dat die doelbewuste wegkalwing van universitêre outonomie, wat reeds eeue lank die noodsaaklike grondslag van gesonde akademiese lewe is, sonder daadwerklike verset, dus gedwee, aanvaar word.
‘n Duidelike aanduiding hiervan is deur Jonathan Jansen, die rektor van die Universiteit Vrystaat, in sy jongste rubriek gegee (Die Burger, 29 Oktober, p 14). Hou in gedagte dat ‘n rektor veronderstel is om akademiese leiding aan ‘n universiteit te gee. Hy is nie veronderstel om hom, soos plaaslik die gewoonte geword het, by voorkeur oor politieke sake uit te laat en daarby ‘n anti-akademiese en wesenlik irrasionele onderneming soos die ANC na die mond te praat nie. Jansen het myns insiens die Makgoba-verslag as kapstok aangegryp om uitdrukking aan sy anti-blanke gesindheid te gee. Sy rubriek is onder die opskrif, “Transformasie moet dieper sny”, gepubliseer. Hou ook in gedagte dat Jansen aan twee Amerikaanse universiteite studeer het (Praag 6 Oktober) wat uitermate voor swart mag geswig het.
Jansen: “Die doel van die ondersoek is korrek. Ons het universiteite nodig wat waarlik oop is vir die volle spektrum van talent in Suid-Afrika en die buiteland. Dit beteken ons het meer swart en vroulike akademici en studente nodig.” Klaarblyklik onderskryf Jansen die ANC se rassistiese en seksistiese kwotabeleid; ook dat buitelandse studente en dosente, verkieslik swart Afrikane, hulle plekke ten koste van blankes op ons universiteitskampusse inneem.
Dan volg hierdie bedenklike sin: “Ons het normale universiteite nodig wat nie gedefinieer word deur ‘n tragiese geskiedenis van uitsluiting nie.” Is Jansen se gedwonge integrasie van koshuise op die grondslag van 50% wit en 50% swart ‘n toonbeeld van universitêre normaliteit? Is sy bevordering en oordrewe invoering van Engels op ‘n tradisioneel Afrikaanse kampus normale universitêre praktyk? Is dit nie veel eerder normaal as ‘n universiteit ‘n enkele onderrigtaal het nie? Was dit werklik ‘n tragiese geskiedenis van uitsluiting toe elk van die verskillende kultuurgroepe ‘n eie universiteit gegun is? Jansen was in die jare sewentig ‘n student aan die Universiteit van Wes-Kaapland toe bruin kultuur op daardie kampus soos nooit tevore nie floreer het. Hierdie opset is vernietig toe Jakes Gerwel as rektor politiek bo akademie verhef en toegelaat het dat die bruines deur swart studente verswelg word; swartes wat in baie gevalle nie eens vir universiteitstoelating gekwalifiseer het nie.
Jansen mik ‘n gemene en erg oordrewe stekie na die Potchefstroomse kampus van die Universiteit Noord-Wes: “Boonop hoef ‘n universiteit wat met ‘n swart instelling saamgesmelt het en nou as ‘getransformeer’ bekend staan, niks te gedoen het om dit te bewerkstellig nie.” Waarteen Jansen dit onder meer het, is dat die historiese posisie van Afrikaans op Potchefstroom in groter mate as aan enige ander universiteit gehandhaaf word.
Hy gaan soos volg voort: “Maatskaplike geregtigheid verg gewis dat swart studente en akademici wat deur voormalige wit universiteite uitgesluit is, in groot getalle toegelaat moet word.” Wat Jansen hier sê, is dat daar op groot skaal op ‘n ras-/kleurgrondslag teen wit studente en dosente ten gunste van swartes gediskrimineer mag en moet word. Die etniese groep, naamlik die blankes, wat bv die Universiteit Vrystaat gestig, befonds en tot ‘n respektabele akademiese inrigting uitgebou het, moet ingevolge Jansen se skewe, polities gebaseerde ANC-standpunt vir lief met hulle tweederangse status op die kampus neem. Daarvolgens moet hierdie wittes in toenemende mate deur plaaslike en buitelandse swartes verswelg word, al het hierdie swartes geen noemenswaardige bydrae tot die ontwikkeling van die inrigting gelewer nie. Histories het swartes bv meesal versuim om hulle inkomstebelastingverpligtinge na te kom.
Let op hierdie onverdunde politieke en anti-akademiese gif: “Dit beteken dat universiteite menslike plekke is wat na minder bevoorregtes uitreik.” Dit is soortgelyk aan die bevrydingsteoloë se drogredenasie dat God voorkeur aan armlastiges en benadeeldes gee. Anders as wat Jansen dink, behoort universiteite myns insiens plekke te wees waar mense nie met allerhande sopstories wegkom nie; waar almal oor dieselfde akademiese kam geskeer word; waar almal moet bewys dat hulle akademies op peil is; plekke waarvan daar nie gesê moet kan word dat daar, in die woorde van Allan Bloom, “difficulty in giving blacks failing marks” is nie.
Volgens sy insig het Jansen in sy rubriek nog nie buitensporig genoeg akademies drooggemaak nie. Daarom vervolg hy: “Dit veronderstel ‘n diep transformasie van die kurrikulum wat kennis buite die eng beperkings van ons blywende koloniale en apartheidsepistemologieë oopstel.” Dit laat my vermoed dat Jansen die soort Amerikaans opgeleide akademikus is wat iets soos Black Studies en Women’s/Gay/Gender Studies aan die Universiteit Vrystaat sal verwelkom; studieterreine wat nie op akademiese of wetenskaplike respektabelheid aanspraak kan maak nie.
In hierdie “studies” word hoofsaaklik van hoogs subjektiewe belydenisse of ontboesemings gebruik gemaak. Die bydrae wat swartes, vroue en homoseksuele gelewer het, word erg oordryf omdat dit om propaganda vir ‘n saak gaan en nie om objektiewe, wetenskaplike kennis nie. Wat Jansen veel eerder moet leer om te waardeer, is die akademiese diepte en hoë standaarde wat kenmerkend van die koloniale en apartheidsera was. Hy kan homself en sy studente geestelik verryk deur groter waarde aan die Westerse beskawingserfenis te heg, pleks van (tevergeefs) na iets vergelykbaar in swart Afrika of swart Amerika te soek.
Jansen het sy mes in vir die wittes: “Dit is onverskoonbaar dat ‘n universiteit se personeel steeds oorweldigend wit is. ‘n Universiteit met ‘n oorwegend wit kampus dien duidelik nie studente of die land goed nie. Dit moet verander” Dit laat my dink aan die drogredenasie waarna Samuel Johnson reeds in 1784 verwys het: “Who drives fat oxen should himself be fat” (James Boswell, The Life of Samuel Johnson, London: Everyman, 1992, vol 2, p 527). Overgeset synde: Diegene wat onderrig aan swartes verskaf, moet self swart wees. Dat wittes akademies die beste dosente en navorsers en die wetenskaplike behoud van ‘n universiteit kan wees, word nie deur Jansen erken nie, want sy oriëntasie is eerder polities as akademies. Daarom wil hy blanke personeel vervang, soos hy reeds duidelik in sy boek, Knowledge in the Blood (2009), laat blyk het. Dit is waarop hy in die volgende sin sinspeel: “As jy bestaande personeel probeer vervang, maak ons arbeidswette dit byna onmoontlik.”
Dit behoort duidelik te wees dat die nuwe Suid-Afrika van owerheidsweë uitermate rassisties en seksisties is. Dit vind ook op universiteite neerslag. Wat nodig is, is om voor die hand liggende waarheid te erken dat mense indiwidueel en groepgewys in bv belangstelling, aanleg en vermoë, insluitende akademies-wetenskaplike vermoë, verskil. In die geval van iedere mens is daar sekere dinge wat hy kan doen en ander wat hy nie kan doen nie. In die res van die diereryk is dit opvallend ook die geval. Geen geld, mentor of ander bystand kan ‘n slak leer om klavier te speel nie.
Vir die afgelope paar dae het ek gewik en geweeg of ek iets oor die Boeremag moes skryf. Dis moeilik om enersyds intens jammer te wees vir die manne en veral vir hul gesinne, wat ek wel is, maar ook terselfdertyd te probeer sin maak van die absurde planne wat hulle na bewering sou beraam het. Ek is steeds nie seker dit was hulle eie planne nie, want hoe kan intelligente mense, sommiges met militêre opleiding, met sulke belaglikhede soos ‘n broeikas langs die N1 vorendag gekom het? Dit lyk vir my al te veel na wat die Engelsman “entrapment” sou noem: ‘n moedswillige geplant van “getuienis” deur agents provocateurs om nie net van regses ontslae te raak nie, maar ook om enige legitieme vryheidsoeke deur Afrikaners te probeer diskrediteer.
My gewik en geweeg is egter oor die spreekwoordelike afgrond gedryf toe ek toevallig ‘n plasing van Sunette Bridges op Facebook gesien het, wat ‘n skakel bevat het na ‘n ope brief van ‘n voormalige City Press-joernalis, Adriaan Basson, wat deesdae sy misdade teen objektiewe joernalistiek by Beeld pleeg.
Dié ellendige stuk propaganda is aan ‘n weerlose elfjarige kind gerig, die dogter van een van die Boeremaglede, Mike du Toit, by name Cemoné du Toit. Nou kyk, ek het al baie gemors gelees wat Naspes se blaaie besmet het, maar hierdie stuk onsin peil nuwe dieptes van swak smaak. Dit is slegs ‘n Naspesjoernalis wat tot sulke dieptes kan daal, om sy verwronge, siek NSA-propaganda aan ‘n elfjarige kind te wil rig, wat pas van haar pa vir ‘n onbepaalde aantal jare moes afskeid neem. Die volgende is kennelik retories, want ‘n Naspesjoernalis sou nie aangestel word, had hy wel ‘n gewete nie: maar het jy waaragtig geen skaamte nie, Adriaan Basson? Skaam jy jou nie om boonop so skaamteloos vir ‘n weerlose kind te lieg nie?
In die stuk propaganda hierbo, word die gewone Mandela-as-‘n-heilige-mite opgedis, en as een of ander rolmodel aan Cemoné voorgehou. Wat Basson egter op raaiselagtige wyse verswyg, is presies waarom Sint Mandela toegesluit is. Wenk, meneer Basson: Dit was nié omdat Mandela lekkergoedjies gesteel het by die Portugees se kafee nie. Dit was vir die beplanning van terreurdade. Dit was vir hoogverraad. Dit was vir beplande sabotasie, met tonne springstof en dodelike wapens as hulpmiddels. Jy en ek ken beide die waarheid oor jou terroris-afgod. Waarom noem jy dit nie eens in jou ope brief nie, mnr Basson?
Voorts moet mens jou Valoid-tablette maar gerus byderhand hou om die res van die walglike NSA-lofsingery in Basson se brief te wil trotseer. Basson lieg, sonder om te blik of te bloos, wanneer hy beweer swartes is van onderwys ontsê. Verduidelik gerus vir ons, meneer Basson, hoe jou terroris-afgod Mandela homself dan, saam met sy vennoot, Oliver Tambo, as prokureurs kon bekwaam? As jy een greintjie integriteit gehad het, sou jy moes erken dat die blanke belastingbetaler inteendeel miljarde aan swart gesondheidsorg en onderwys spandeer het. Hoe dúrf jy so lieg vir ‘n blote kind?
Guptatopie word ook as een of ander land van melk en heuning voorgehou, met pragstukkies soos die volgende aanhaling van Basson se terroris-afgod: “Nooit, nooit en nooit weer sal hierdie mooi land die verdrukking van een deur ’n ander ervaar en ly onder die vernedering om die muishond van die wêreld te wees nie.””
Ai, te pragtig. Ek kry sommer ‘n knop in die keel oor sulke “inspirerende” woordjies.
Net jammer dis alles loutere twak en leuens. Die “nie-rassige” NSA waaroor Basson so gaande is, is eerder die “alles-behalwe-blanke” NSA.
Twee dae vóór Basson se ope brief in Beeld, het daar byvoorbeeld in die media berigte verskyn van Solidariteit wat SAA genader het om te soebat dat blanke leerlingvlieëniers tog net asseblief ook die geleentheid gegun moes word om opgelei te word deur ‘n redery wat met hul blanke ouers se belastinggeld aan die gang gehou word. In hul eie land, bid jou aan! Rassistiese regstellende aksie is oral. Honderde duisende blankes is vermoor, beroof, verkrag, etnies gereinig en van werksgeleenthede ontsê.
Waarom dink Basson dit ook nie goed om hierdie ongemaklike feite, wat ‘n bespotting van sy propagandistiese leuens maak, aan Cemoné oor te dra nie? Lees mens Basson se gelieg en bedrieg, sou jy sweerlik dink dat blank en swart die Beloofde Land olv die ANC in 1994 binnegegaan het.
Ek hoop regtig nie Cemoné du Toit lees hierdie en ander, soortgelyke, stukke voordat sy genoeg verstand het om die kompleksiteit van die saak te verstaan nie, maar die Boeremag het nie uit ‘n vakuum ontstaan nie. Ek keur geweld ten sterkste af. Ek dink persoonlik die Boeremag se planne (as dit hoegenaamd hul eie was), was absurd, maar Cemoné du Toit se pa, asook die res van die blankes in SA, het rede om gegrief te voel. Anders as wat die Bassons van die lewe ons wil vertel, het die Land van Melk en Heuning nie op 28 April, 1994 op ons neergedaal, met Sint Mandela as ons eie Moses nie. Die Boeremag was in een opsig reg: Die bloederige NSA is ‘n nagmerrie vir blankes. Blankes word geteiken, vermoor, en daar word teen ons gediskrimineer. Ons het die vermoë om oor ons eie lot te beskik in 1994 verloor, juis toe ander volkere, veral in die ou USSR, dit teruggewen het.
As swartes hul vóór 1994 onderdruk gevoel het, voel elke aspirant- blanke leerlingvlieënier hom ná 1994 onderdruk. As Basson apartheid as wreedaardig beskou, beskou ons op ons beurt plaasmoorde en stedelike haatmisdaad wat teen blankes gerig word, as selfs meer wreedaardig. As gevolg van diegene soos Basson se ontkennery van die neo-apartheid wat blankes sedert 1994 teiken, gaan daardie einste Cemoné du Toit ook, die dag as sy aan UCT medies wil gaan studeer, of as sy werk soek, self verdrukking ervaar.
Eendag, wanneer Cemoné du Toit se drome verpletter word omdat haar vel te wit is, gaan sy en haar generasie kwaad wees. En hul woede gaan ook op die leuens van Adriaan Basson en trawante gerig wees. Die Boeremag, Adriaan Basson, is jou en jou mede-propogandiste se eie skepping, omdat julle aanhou lieg vir die slagoffers van neo-apartheid, en omdat julle weier om legitieme blanke griewe ernstig op te neem.
Jaco Mulder (links), afgeneem saam met die nasionale leier, dr. Pieter Mulder
“Ek gun dit nie vir Steve Hofmeyr om in die politiek te wees nie.” Só het mnr. Jaco Mulder, Gautengse leier van die Vryheidsfront Plus op Saterdag 26 Oktober 2013 in die AGS-kerk op Daspoort, Pretoria gesê.
In kommentaar wat gister op PRAAG se kommentaarafdeling geplaas is, skryf Mulder:
Ek stel dit sonder vrees vir teenspraak reguit aan Dan Roodt dat hy ‘n leuen verkondig op Praag, ek het dit nie gese nie. Ek het wel gese dat die volk dikwels van sterk leiersfigure soos Steve Hofmeyr en Louis Luyt verwag om die partypolitiek te betree om ‘n verskil te maak en dat mense soos Steve Hofmeyr en Louis Luyt eintlik ‘n ander nering het omdat deelname aan die Suid Afrikaanse partypolitiekestelsel ook behels dat jy jou dae in vervelige debatte moet deurbring wat nie noodwendig handel oor dit waaroor jy oorspronklik betrokke geraak het nie. Louis Luyt het na die ontnugtering wel na 1999 die parlement verlaat. Hierdie leiers kan ander mediums meer effektief gebruik soos byvoorbeeld Praag, Afriforum en ander.
Tydens Jaco Mulder se toespraak het ons notas bygehou; vandaar bogaande verbatim-aanhaling uit sy rede. Net voor die gedeelte waar Mulder na Steve Hofmeyr en Louis Luyt se deelname aan politiek verwys het, het hy gesê: “Sommige mense betree die politiek terwille van hul ego’s.” Binne die konteks van sy daaropvolgende kommentaar oor Hofmeyr en Luyt, moet dit dus as verdere sydelingse kommentaar op nie-beroepspolitici soos sangers of sakemanne gelees word. Hy het ook beklemtoon dat mnr. Louis Luyt “net drie maande in die parlement gehou het”, waarna sy setel aan iemand anders oorhandig is.
Sodat lesers self ‘n oordeel oor Jaco Mulder se toespraak kan vel, gee ons die res van die toespraak so volledig as moontlik hier weer.
“Afrikaners is plesierig… en dan maak hulle só. Soms stem hulle ook vir die DA. Hulle verkeer gesellig, hou van sport, die natuur, jag en kunstefeeste. Ons ontwikkel tegnologie: die eerste hartoorplanting is deur Chris Barnard, ‘n Afrikaner, gedoen.
“Ons maak geskiedenis, soos die republiek wat in 1961 tot stand gekom het. Sedertdien was daar egter ‘n totale magsoorgawe. Ons situasie is een van Afrikaner-onmag.
“Ons werk hard, maar brand uit.
“Op bladsy drie van Beeld verskyn daar ‘n berig oor ‘n Amerikaner wat oor Pretoria se standbeelde praat. Standbeelde van Paul Kruger moet afgebreek word.
“‘Net so sê prof. Makgoba (van die universiteit van Kwazulu-Natal): “Afrikaans is ‘n kanker.” Ook Jonathan Jansen is anti-Afrikaans. Die Vryheidsfront doen nie net dinge wat ‘n politieke party doen nie, hy moet ook ‘n stryd stry rondom taal en kultuur.
“Ek het nou na Deon Oppperman se reeks Donkerland (op KykNET) gekyk. Ek wil sê: Deon, jy is soos Malema. Dis ‘n skewe beeld van die Afrikaner wat jy oordra.
“Party van ons mense emigreer en doen afstand van hul identiteit. Party van ons verengels en stuur ons kinders na Engelse skole.
“Die DA is besig om te afrikaniseer. Hul party het ons stemme nie meer nodig nie. Ek noem die DA ‘n ‘liberaal-Afrikanistiese party’.
“Die Afrikaner het in 1994 sy politieke vryheid verloor.
“Ek wil ons leiers kritiseer: hulle moet om ‘n ronde tafel sit en vergader, hul verskille uit die weg ruim.
“Dit is noodsaaklik dat daar in elke stadsraad ‘n Vryheidsfrontlid moet wees.
“Ons is Euro-Afrikane. Ons woon in Afrika, maar het ‘n Westerse kultuur. Ons staan vir minderheidsregte, taal en kultuur. Die Vryheidsfront Plus is die laaste bastion van Westerse Christelike waardes in Suid-Afrika. Indien ons nie herkies word nie, sal ons uit die openbare lewe verdwyn. Daarmee saam sal die finansies verlore gaan (wat ons stryd aan die gang hou).
“Daar is mense wat by die politiek betrokke raak vir hulle ego’s.
“Mense kom na my toe en sê: Steve (Hofmeyr) moet parlement toe gaan. (Maar) ek gun hom nie om in die politiek te wees nie. Ek hou van Steve, maar neem nou maar die voobeeld van Louis Luyt. Min mense weet dat hy ‘n stigterslid van die DA was. Toe hy sien waarheen die DA op pad is, het hy en die Federale Alliansie na die Vryheidsfront Plus toe oorgeloop. Om in die politiek te wees, beteken dat jy jou dae in vervelige debatte moet deurbring wat nie noodwendig handel oor dít waaroor jy oorspronklik betrokke geraak het nie.
“Louis Luyt het net drie maande in die parlement gehou, toe sien hy nie meer daarvoor kans nie. Dit is toe aan iemand anders oorgegee wat sy termyn voltooi het.
“Ons beskik oor ‘n vyfpunt-aksieplan wat ons verkiesingsplan uitmaak.
“Mense besef nie watter rol ons agter die skerms speel om Afrikanerbelange te beskerm nie. Sonder ons sou Kleinfontein lankal in die moeilikheid gewees het. Op 30 Oktober gaan die portefeuljekomitee (van die provinsie Gauteng) weer Kleinfontein besoek.
“Mense is onbetrokke. Hulle wil liewer ander dinge doen.
“Die Vryheidsfront moet deel word van die hoofstroomdebat in die land.”
Toevallig kyk ek vanaand die Hollywood-aksieprent World War Z. Dis tipiese breinlose Hollywood-vermaak, wat meestal op baie aksie, spesiale effekte en ‘n redelike spanningslyn vertrou om die kyker te boei. Dit gaan oor ‘n wêreldwye epidemie wat mense in zombies verander. Dis eintlik ‘n simpel ou storie, maar tog het iets daarin my aan die dink gesit. Op een punt sê die een karakter wat die viroloog is, dat die patogeen se wreedse kenmerk gewoonlik ook sy swakheid is. Nou ja kom ons los World War Z daar en gesels verder oor ons eie sake.
Ek is nie ‘n wafferse bioloog nie, maar verduur maar vir ‘n oomblik my vergelyking al is my wetenskap dalk so bietjie skeef op ‘n plek of drie.
Hier gaan ons: Wanneer ‘n organisme deur ‘n patogeen aangeval word, tree die immuunsisteem in om die organisme te beskerm. Indien die immuunsisteem onbekend met die patogeen is, sal dit aanvanklik deur die patogeen verower word en die organisme word siek.
By herhaalde aanvalle sal die immuunsisteem sy opponent begin verken. Dit sal swakhede in die mondering van die patogeen vind en teenliggaampies sal gebou word. Uiteindelik sal die teenliggaampies die patogeen aanval en as die infeksie nie te ver gevorder is nie, sal dit die infeksie uitwis. Die organisme sal dan herstel.
Net soos ‘n organisme word die Afrikaner deur ‘n patogeen aangeval. Die huidige Suid-Afrikaanse bestel en al sy marxistiese voorstanders is daardie patogeen.
Patogene vind gewoonlik ‘n swakheid in die gasheer en val dit juis daar aan. Die Afrikaner se apartheidsverlede is sy swakheid en dit word met welslae teen ons gebruik. Boonop het daar in die 20ste eeu ‘n marxistiese wêreldkultuur posgevat wat blanke identiteit verdag maak. Die Afrikaner is dus nie net binnelands nie, maar ook wêreldwyd geneutraliseer.
Enige poging van die Afrikaner om selfbeskikking te herwin, word onmiddellik beskryf as ‘n onbereidwilligheid om onder ‘n swart regering te dien. Dit word verstaan as blanke oorheersing en dus rassisme teenoor swartes. Die oomblik as daardie beskuldiging geslinger word, stigmatiseer dit ons en dan luister niemand meer nie.
Patogene soos virusse verander egter dikwels hul struktuur. Wanneer die organisme deur die veranderde virus aangeval word, herken die immuunsisteem dit nie en die teenliggampies kan dit nie neutraliseer nie. Die patogeen wat die Afrikaner aanval, is egter minder intelligent as ‘n virus. Hy verander nooit sy genetiese struktuur nie en val altyd die Afrikaner op dieselfde swakheid aan. Tog ontwikkel die Afrikaner oënskynlik nooit teenliggaampies hierteen nie. Dis asof ons net nie leer nie.
Die infeksie is suksesvol en ons het min weerstand daarteen. Al is die aanklag van rassisme ‘n leuen, ons verlede en die wêreldkultuur word gedurig effektief teen ons ingespan. Al ons klagtes oor misdaad, RA, SEB ens., slaag nie daarin om die aanslag te neutraliseer nie. Ons maak nie ‘n duik in die patogeen nie.
Ons moet egter die vraag vra waarom die Afrikaner nooit immuniteit hierteen ontwikkel en dit oorwin nie? ‘n Tweede vraag is hoe sulke immuniteit of teenliggaampies sou lyk? Oor die eerste vraag kan ‘n hele gesprek gevoer word, maar kom ons los dit vir later en spring vir nou direk na die tweede vraag toe. Evolusie word in hoë mate deur toeval gedryf. Verskillende mutasies van ‘n organisme ontwikkel oor lang periodes, maar dit is die mutasies wat toevallig die beste by hul omgewing aanpas wat oorleef en hulself verder verfyn. Dit staan as natuurlike seleksie bekend.
Afrikanerpolitiek het die afgelope maand so ‘n mutasie ervaar. Of dit toeval, intelligente ontwerp of blote frustrasie is wat dit meegebring het, is eintlik minder belangrik as dat dit wel gebeur het. Die Rooi Oktober-gebeurtenis, so klein as wat dit in getalle was, was die eerste teenliggaampies wat die patogeen suksesvol aangeval het. Om hierdie rede het die patogeen bitterlik teruggeveg, amper soos ‘n gasheer wat geïnfekteer is en het die politieke koors gestyg.
Wat was hierdie amper toevallige Afrikaner teenliggaampies wat die NSA-virus so geweldig beetgekry het? Overgezet synde, wat was die Afrikanervirus wat die NSA-organisme so koorisg gemaak het? Toevallig of nie, het Rooi Oktober die NSA in sy swakheid getref. Vir die eerste keer het die Afrikaner die NSA-virus se vorm nageboots. Eerstens het die veldtog die aanvaller se marxistiese omhulsel nage-aap deur sigself na die rooi rewolusie te vernoem. Dít het die vyand gefrustreer. Maar, ons mense het verder gegaan.
In stede daarvan om vir blote selfbeskikking te vra, oor RA, SEB, of plaasmoorde te kla, het die Afrikaner tot die kern van die saak self gekom, naamlik rassisme. Dit is gedoen deur die ras van die aanvaller uit te wys, asook dié van die slagoffer. Dit het geïmpliseer dat die aanvaller ‘n rassis is. Die Afrikaner het die vorm en inhoud wat gedurig teen hom aangewend word teen die NSA aangewend. Daar het ‘n nuwe dialoog begin waar die Afrikaner hom as die slagoffer van rassehaat posisioneer. Hiermee het ons rassisme verwerp en daarop gewys dat ons die slagoffers van gewelddadige rassisme is.
Hoewel die woord “rassisme” wel in die aanklag voorgekom het, is dit nog relatief onderspeel. Die feit dat dit nie meer eksplisiet was nie het my laat dink dat dit eerder toevallig as doelbewus was. Nietemin was dit ‘n waardevolle ontdekking en het die rigting aangedui.
Hierdie klag het die marxiste woedend gehad omdat hulle hul eie medisyne ingekry het. Onthou die beswaar van rassisme veroorsaak dat flou Oros aan koshuiswerkers ‘n groter misdaad as Willemientjie Potgieter se teregstelling is. Dus, die klag dat moorde op ons weens rassisme jeens ons gepleeg word, is vir hulle onverteerbaar. Die rassismeklag ruk die morele fondament onder hulle bestel uit, want in die NSA is rassisme ‘n erger misdaad as moord.
Omdat die getuienis (ek sal later hieroor skryf) so oorweldigend in ons guns is dat hierdie moorde wel rassisties gedrewe is, het hulle dus bitter min immunitiet daarteen . Hulle enigste verweer was om ons in ruil van rassisme aan te kla maar dit het eintlik net ons aanval se geldigheid verder bevestig en hulle swakker as ons gelaat. Noudat ons ‘n rasseminderheid is met geen politieke mag nie, wat boonop deur rassewetgewing geteiken word terwyl daaglikse haatmisdaad teen ons gepleeg word, raak dit baie moeilik om die klag, dat ons die rasseverdrukker is, lewendig te hou. Die rolle het nou omgekeer. Ons is die slagoffer en hulle die verdrukker; ons bepaal nou die debat en die marxiste is nou die reaksionêres. Noudat ons die swakheid in hul mondering gevind het, moet ons die aanval volhou, verskerp en verfyn.
Nou bepaal ons die taal wat gebruik word. Ons gebruik hulle taal teen hulle, nie omdat dit bloot strategies effektief is nie, maar ook omdat die klag van rassisme teen hulle die waarheid is. Nou moet ons op die rassisme teen ons infokus. Ons moet dit ontleed en die gesprek tot die hoogtes voer wat die wêreld verdien om te hoor. Ons moet gedurig hulle gesigte daarin druk. Dit moet met feite gestaaf word en die grusame wreedheid daarvan moet onbeskaamd en in al sy aakligheid uitgewys word. Ons moet ons bloeiende slagofferskap opeis en die moorddadige verdrukker aan die wêreld ontbloot. Terselfdertyd moet ons die enigste remedie aanbied, naamlik selfbeskikking, maar nie selfbeskikking bloot om selfbeskikkingsontwil nie, maar om ons te verlos van die lyding onder rassistiese verdrukking. Dit was die Jode ná hul volksmoord beskore en dit is ons ook. ‘n Kruipende volksmoord is reeds in volle swang.
Ons moenie meer die geveg bloot kragtans ons “etniese regte” veg nie, want dit veroorsaak net agterdog jeens ons. Dit moet die tweede plek inneem. Eerder, ons is die slagoffers van rassisme en dit is die waarheid. Daar kan geen groter rassisme wees as om die slagoffer van rassehaat van rassisme te beskuldig nie. Dis uiters immoreel om die slagoffer se verweer van hom te ontneem. Hierdie is hulle maaksel; met hierdie einste klag neutraliseer hulle ons en dan pleeg hulle boonop die mees brutale rassisme teenoor ons. Dis hulle wapen, maar dis ook hulle swakheid. Hulle het geen verweer teen hulle eie wapen nie. Hulle wreedste punt is ook hul swakste.
Nou is die geveg aan die gang. Laat ons oorverdowend die klag van “Rassisme!” aan die ganse wêreld uitbasuin.
Frederik van Zyl Slabbert (1940-2010) was van 1979 tot 1986 die leier van die opposisie, die PFP (Progressiewe Federale Party), in die Parlement. Daarna was hy in ‘n leidende hoedanigheid by IDASA (Institute for a Democratic Alternative in South Africa, later Institute for Democracy in Africa) betrokke. Hierdie instituut het demokratiese verandering in Suid-Afrika nagestreef. Een van die maniere waarop dit gedoen is, was om gesprekvoering tussen blankes en die ANC te bevorder. Die bekendste “sukses” wat in hierdie opsig behaal is, was toe ‘n aantal oorverligtes, veral Afrikaanssprekendes, en ‘n afvaardiging van die ANC in 1987 in Dakar, Senegal, vergader het.
In 2006 is Slabbert se boek, The Other Side of History, gepubliseer. ‘n Vertaalde weergawe het ook verskyn: Duskant die Geskiedenis: ‘n Persoonlike Terugblik op die Politieke Oorgang in Suid-Afrika (Kaapstad: Tafelberg, 2006, 192p). Daarin vertel die outeur hoe hy dikwels vir George Soros (gebore in 1930), ‘n Hongaarse Jood, om geld genader het vir IDASA-projekte, wat politieke verandering en die einde van apartheid ten doel gehad het. Met Soros-geld is bv die Gorée-instituut, ‘n Afrika-vredesakademie, op Gorée-eiland by Dakar, wat destyds as slawevertrekpunt gedien het, gevestig.
Slabbert:
As mens is Soros ‘n omstrede figuur wat partydige en emosiebelaaide reaksies ontlok. Hy word óf bewonder óf verwerp; óf mense hou van hom óf hulle verafsku hom; hy word óf geloof óf beledig. Ek weet dat baie van die oordele oor hom gegrond is op gebrek aan begrip vir wat hy probeer doen, of op gebrekkige inligting. Soros self sal die eerste wees om te erken dat hy nie ‘n heilige is nie … Ek het Soros ook persoonlik en op baie informele vlak leer ken. Ek dink ek kan my verstout om te sê ons is vriende. Hy is ‘n komplekse mens, maar kan instinktief ‘n veinser uitken; hy haat dit om verneuk te word. Terselfdertyd huiwer hy nie vir ‘n oomblik om ‘n saak mildelik te steun as hy reken dat dit verdienste het nie (p 111-112).
Soros word dikwels gestereotipeer as ‘n ryk man wat ‘goeie dinge wil doen’; dat hy ly aan grootheidswaan wat hom motiveer om state en samelewings te wil verander. Niks is verder van die waarheid nie. Soros glo wel dat samelewings, gemeenskappe en individue kan verbeter, en dat daar hulpbronne beskikbaar is om hulle te help om dit te doen. Maar hulle kan ook hierdie hulpbronne misbruik, en dis belangrik om dit te erken wanneer dit gebeur. Weens my verbintenis met George Soros oor die afgelope 18 jaar het ek geleer dat filantropie opbouend en selfkorrigerend kan wees (p 117).
Die Open Society Foundation of South Africa (OSFSA) is in 1993 met Soros-befondsing gestig. Die kantoor is in Pinelands, naby Kaapstad. Slabbert noem dat Desmond Tutu tydens die amptelike opening gekla het dat die OSFSA-leierskap “te wit” is (p 105). Van 1993 tot 2005 het Soros R3 miljard aan projekte in Suider-Afrika bestee (p 111). Op die webwerf word hoog opgegee oor hoe die OSFSA nie-rassisme bevorder. Terselfdertyd word egter genoem dat Soros sedert 1979 studiebeurse uitsluitlik aan plaaslike swartes toegeken het. Dit lyk dus asof Soros net so nie-rassig soos Tutu is.
Die hoofkantoor van die Open Society Foundations, wat in 1979 tot stand gekom het, is in New York. Hierdie organisasie is in 70 lande bedrywig. ‘n Oorweging by die toekenning van studiebeurse is “onderverteenwoordiging” van ‘n groep. Soros se benadering skakel dus goed in by die ANC-dogma van demografieweerspieëling, oftewel dat swartes plaaslik 80% of meer verswelgende verteenwoordiging op elke terrein moet geniet.
Wat reeds uit hierdie uiteensetting geblyk het, is dat Soros sy rykdom, wat meer as $20 miljard bedra, in baie lande filantropies aanwend om bepaalde ideologiese doelwitte te bereik. Om vas te stel wat Soros nastreef, is dit nodig om na die idees van sy leermeester, Karl Popper (1902-1994), te verwys. Popper was ‘n Oostenrykse Jood wat in 1937 na Nieu-Seeland gevlug en hom in 1946 in Londen gevestig het. Hy was ‘n dosent aan die London School of Economics tot sy aftrede in 1969. Hy het bekendheid veral vanweë sy boek, The Open Society and its Enemies (1945), verwerf.
Aanvanklik het Popper aangetrokke tot die kommunisme gevoel, maar die gewelddadigheid van kommuniste het hom vervreem. Anders as Karl Marx het hy toe tot die gevolgtrekking gekom dat die verloop van die geskiedenis nie voorspel kan word nie. ‘n Oop samelewing vereis volgens Popper ‘n nie-kommunistiese, liberale, demokratiese staatkundige opset waarin kritiek geduld word. In sy geskrifte is daar ongetwyfeld ook ‘n voorkeur vir sosialisme te bespeur.
Slabbert:
Die onderskeidende kenmerk van Popper se filosofie is die feilbaarheid van menslike kennis; dat kennis vooruitgaan deur die erkenning van foute; en ‘n skerp agterdog jeens, selfs ‘n heftige afkeer van, grootskaalse sosiale manipulasie. Popper het beslis meer kritiese studente as onkritiese aanhangers gekweek … Wat Soros onderskei as ‘n filantroop is dat hy dieselfde selfkritiese styl aangeneem het wat Popper … en ander voorstaan (p 117). Maar sosiale manipulasie op kleiner skaal is, volgens Popper, blykbaar wél geoorloof: “All ‘final solutions’ in politics and economics should be replaced by what [Popper] called ‘piecemeal social engineering'” (Elizabeth Devine, Thinkers of the Twentieth Century, London: Firethorn Press, 1985, p 455).
Om vas te stel wat volgens Popper ‘n oop samelewing is, haal ek vervolgens uit drie bronne aan:
Open society: Karl Popper’s conception of a ‘free society’ in which all forms of knowledge and all social policies can be openly criticized … a society in which individuals can aspire to change history and in which the future as a whole is recognized as inherently unpredictable (David Jary, Collins Dictionary of Sociology, London: HarperCollins, 1991, p 411, 482).
The open society is a highly individualistic one, characterized by free critical thinking; it is a society where individuals are confronted with responsibility for their personal decisions (Justin Wintle, Dictionary of Modern Culture, London: ARK Paperbacks, 1984, p 317).
Volgens Popper is ‘n geslote samelewing een “which do not allow individuals to rise according to merit” en waar daar “indoctrination in education” is (Alan Bullock, The Fontana Dictionary of Modern Thought, London: Collins, 1977, p 442).
Die ANC klop homself graag op die skouer deur voor te gee dat Suid-Afrika sedert 1994 ‘n oop en vrye samelewing is. Henry Jeffreys het dit pas beaam asof dit die waarheid is (Die Burger, 23 deser, p 14). In werklikheid voldoen die huidige plaaslike situasie nie naasteby aan Popper se vereistes nie:
(1) In die nuwe Suid-Afrika is daar groot beperkings op wat wittes mag sê, wat nie vir nie-wittes geld nie. Daar is benamings wat glad nie vir lede van nie-wit etniese groepe (swartes, bruines en Asiate) geuiter mag word nie. Die blote gebruik van so ‘n woord word as bewese rassisme beskou. Vir blankes, daarenteen, mag enige benaming onder die son toegesnou word sonder dat ‘n haan daaroor kraai.
(2) Dit bevestig dat, in ons opset, dit nie om indiwidualiteit gaan nie, maar om die heil van daardie drie nie-wit etniese groepe; uiteraard veral om die bevoordeling van die meerderheidsgroep, die swartes. Die wittes is die enigste etniese groep teen wie daar ingevolge die grondwet suiwer rassisties indiwidueel en groepsgewys gediskrimineer mag/moet word. FW de Klerk het pas in Nederland beweer dat Suid-Afrika ‘n “uitstekende” grondwet het (Die Burger, 26 deser, p 4). Dit is dieselfde mens wat volgens Leon Wessels dit sterk oorweeg het om teen daardie einste grondwet te stem, maar nie die moed gehad het om dit deur te voer nie (Praag 20 deser).
(3) In die praktyk word daar nie klem op die aanvaarding van indiwiduele verantwoordelikheid by veral swartes geplaas nie. Sonder teenprestasie en dikwels op grond van wanprestasie (oproer, klipgooiery, vandalisme, brandstigting – dinge wat die UDF/ANC hulle deur voorbeeldstelling geleer het) kan hulle ononderbroke voortgaan om bakhand te staan; die bodemlose-put-sindroom.
(4) Rassistiese en seksistiese oorwegings speel ‘n oorheersende rol by bevoordeling. Weens sterk anti-blanke sentiment kom bitter min van meriete-beoordeling tereg. Dit is nie kenmerkend net van die ANC nie. Die provinsie Wes-Kaapland word deur die DA beheer. Studiebeurse word aan kandidate toegeken wat “ideaal van ‘n voorheen benadeelde agtergrond [moet] wees” (Die Burger, Talent, 26 deser, p 3).
(5) Indoktrinasie blyk uit bv die skoolleerplanne en die herskrywing van die geskiedenis. Daar word bv gepoog om die ANC as ‘n nie-geweldadige, nie-misdadige en hoogs morele onderneming voor te stel. Russel Botman, die rektor van die Universiteit Stellenbosch, het pas aangekondig dat sy indoktrinasieweek, waarin hy sy weergawe van “diversiteit”, oftewel gedwonge rasse-integrasie, vier (Praag, 29 September), ‘n jaarlikse instelling gaan word.
(6) Die sterk kommunistiese neigings in die ANC diskwalifiseer die nuwe Suid-Afrika grondig van die moontlikheid dat dit werklik ‘n oop samelewing kan wees. Die plaaslike hoofkommunis is sonder protes reeds jare lank die minister van hoër onderwys, wat die afwesigheid van ware akademiese vryheid bevestig.
‘n Opsig waarin die nuwe Suid-Afrika wél aan ‘n Popper-vereiste voldoen, is die pogings om die aard van die samelewing te verander. Dit geskied onder die vaandel van die sambreelterm “transformasie”. Die tragedie is dat sodanige veranderings dikwels nie verbeterings is nie; eerder die teenoorgestelde. Hierdie sosiale ingenieurswese is ook nie beperk in omvang nie, maar grootskaals, bv die vervanging van blankes in openbare (bv staatsdiens-) poste met swartes. Ook die plasing van subekonomiese behuising in eens weeldebuurte; iets wat nie in beskaafde lande voorkom nie. Toegegee, Suid-Afrika is sedert 1990/1994 in toenemende mate nie meer ‘n beskaafde land nie.
Die vraag is in hoeverre Slabbert se oorwegend positiewe beeld van Soros korrek is. Of is Slabbert deur milde Soros-geld mislei omdat albei skynbaar soortgelyke politieke ideale gekoester het? ‘n Antwoord is moontlik te vinde in die volgende publikasie: David Horowitz and John Perazzo, The Shadow Party and the Shadow Government: George Soros and the Effort to Radically Change America (Sherman Oaks: David Horowitz Freedom Center, 2010 – slegs elektronies beskikbaar).
Soros se sosialisme, wat al “anti-capitalist redistributionism” genoem is (Kindle 357), vind in die VSA die beste weerklank deurdat hy eerder die Demokratiese Party as die konserwatiewer Republikeinse Party steun. Hy bevorder die Demokrate se belange deur talle hulporganisasies, insluitende vakbonde, finansieel te ondersteun. In die massamedia word gunstige propaganda gekoop. Die opvallendste sukses het in 2008 gekom met wat die “Colorado Miracle” genoem is, toe die Demokratiese Party onverwags in die verkiesing in daardie staat die meerderheid stemme behaal het.
“The way we get progressive change is to control government” (K 29). Die linkse politieke organisasies wat deur Soros beheer word, word die Shadow Party genoem. Hierdie party is in 2003 amptelik gestig. Die meerderheid wat die Demokratiese Party in die 2006-verkiesing in die Kongres en Barack Obama in die presidentsverkiesing in 2008 behaal het, word onder andere aan Soros toegeskryf. Obama het die Demokratiese Party se presidentskandidaat geword danksy Soros se ondersteuning; dus nadat Soros sy verwagte steun aan die ander kandidaat, Hillary Clinton, onttrek het. Soros was bevriend met sowel Bill as Hillary Clinton. “The Soros agenda, in fact, has become the Obama agenda” (K 36), bv die sosialistiese nasionale gesondheidsorgplan. ‘n Soortgelyke plan is ook in Suid-Afrika in die vooruitsig. Obama se minder simpatieke beleid teenoor Israel kan aan Soros se anti-Sionistiese standpunt toegeskryf word.
Waarna Soros streef, is wêreldeenheid en -regering, ‘n totalitêre staat, dus ‘n globale gemeenskap van wêreldburgers en die gelykmaking van mense op ‘n makroskaal. Dit is gebaseer op sy vertolking van sy leermeester Popper se idees: “One-worldism and the prospect of perfecting humanity through social engineering” (K 36). Een van die maniere om sy ideaal te bereik, is om te velde teen landsgrense te trek. Met die oog op tydelike of permanente vestiging moet alle lande vir almal toeganklik wees.
Die opset in die nuwe Suid-Afrika is sodanig dat die landsgrense maklik deur groot getalle onwettige immigrante oorgesteek word. Dit moet ‘n riem onder die Soros-hart wees. Suid-Afrika se tradisionele rykdom word voortaan met baie armlastige dese en gene gedeel. Soros onderskryf ongetwyfeld ook die ANC-dogma dat ons eerder Afrikane as Suid-Afrikaners is. Soros beywer hom openlik vir ‘n linksgesinde regbank; iets wat plaaslik uiting in ANC-beheerde regterlike aanstellings vind. Daarby wil Soros die gevangenisbevolking verminder en by implikasie sosiale stabiliteit verwater. Hy doen dit deur hom te beywer vir bv die afskaffing van wette wat die verkoop en gebruik van dagga beperk. Dit is onwaarskynlik dat Soros beswaar sal opper teen die ANC-regering se gewoonte om op ‘n onverantwoordelike manier die gevangenistermyn van misdadigers te verkort; natuurlik mits hulle nie reeds ontsnap het nie.
Die terreurdade wat op 11 September 2001 gepleeg is, is deur Soros toegeskryf aan “American Supremacy” as “the number one problem facing the world” (K 109). “American imperialism was ultimately responsible for the attacks” (K 115). “Soros maintained that the proper long-term response to 9/11 would be for America to launch a global war on poverty by sending massive amounts of aid to impoverished regions around the world where terrorism flourished. Terrorism, Soros maintained, was the result of a ‘growing inequality between rich and poor, both within countries and among countries'” (K 115). Kwaad moet dus met goed vergeld word.
Plaaslik moet ons dikwels aanhoor dat die grootste ekonomiese ongelykheid in Suid-Afrika voorkom. Dit dien as grondslag vir die ANC se beleid van die verdeling van rykdom, bedoelende: Neem van die wittes en gee dit aan die swartes. Die plaaslik bekende aandrang op verhoogde minimum lone “to potentially unlimited levels” (K 252) is ook deel van die Soros-pakket, terwyl die aandrang op verhoogde produktiwiteit agterweë bly.
In die nuustydskrif Time (21 deser) is daar ‘n artikel (p 40-48) oor hoe ryk Amerikaanse filantrope, onder andere Soros, hulle geld aanwend om die samelewing te verander. Dit kom neer op ‘n onderskrywing van plaaslik oorbekende frases soos om “hande te vat”, “‘n verskil te maak” en “te transformeer”. Gewag word ook gemaak van hierdie ewe bekende wanvoorstelling: Wanneer “one’s view is left, one’s view is right” (p 48). Teen 2004 het Soros reeds $20 miljoen bestee om die konserwatiewe Republikein, George W Bush, as president te ontsetel, maar Soros was eers vier jaar later suksesvol. Daar word ook genoem dat Soros $100 miljoen aan Human Rights Watch bewillig het (p 44).
In die konteks van my skrywe is die volgende woorde van die outeur, Michael Scherer, belangrik: “Not since the early 20th century have individuals had so much power to unilaterally shape our lives and shift our ideas. And never in history have they been able to exert their will so easily on such a global scale” (p 42-43). Dit kom neer op die tot standbrenging van die teenoorgestelde van ‘n oop en vrye samelewing en Soros is een van die hoofaanstigters hiervan.
Gestel dit is waar dat Soros daarin geslaag het om met sy geld en strategie ‘n regerings- en presidentsverandering in die VSA te (help) bewerkstellig. Dit is ook bekend dat sy geld deels verantwoordelik is vir die algehele breuk met die verlede wat in 1990/1994 in Suid-Afrika plaasgevind het. Ek het ook aangetoon dat die ANC-regering in baie opsigte Soros-idees omarm. As geld ‘n politieke ommeswaai in ‘n groot land soos Amerika kan veroorsaak, hoeveel makliker kan baie minder geld ‘n baie kleiner land, soos Suid-Afrika, onherroeplik verander? Terselfdertyd word daar dan ‘n einde gemaak aan apartheid, wat erg oordrewe as ‘n misdaad teen die mensdom voorgestel is.
Die vraag wat in die midde gelê moet word, is watter indiwidue moontlik regstreeks groot geld ontvang het om Suid-Afrika nie ewolusionêr staatkundig te laat ontwikkel nie, maar dit rewolusionêr te verander? Daar is veral een hulpbron wat uitnemend geskik is om skouspelagtige manteldraaiery te bewerkstellig, naamlik geld. Sodanige geld kon van bv Soros of die Amerikaanse Central Intelligence Agency (CIA) afkomstig gewees het. Aanvanklik kom sulke inligting nie op die lappe nie, maar mettertyd dalk wel. Dit kan moontlik die openbare beeld van vooraanstaande, geëerde indiwidue ingrypend verander.
Die Vryheidsfront Plus sorg nie eintlik vir vuurwerke by die stembus nie, want tydens die afgelope munisipale verkiesing het die party se steun van 0,83% tot 0,5% gedaal. Die getal stemme wat die party op hom kon verenig het insgelyks van 146 796 tot 66 588 gedaal, ‘n afname van bykans 55%.
Vir ‘n party wat kennelik in een of ander doodspiraal verkeer, bespeur ‘n mens ‘n verbysterende vermetelheid by die Vryheidsfront Plus wat ná bykans 20 jaar van mislukkings glo dat hy alle wysheid in pag het. Net gister het die Gautengse leier van die party, mnr. Jaco Mulder, smalend na Steve Hofmeyr verwys en gemeen dat Steve maar ‘n politieke groentjie is wat by hom kan kom leer.
As sanger steek Steve sy nek baie ver uit vir die Afrikanersaak en moet hy aanvalle van Naspers en dreigemente van boikotte trotseer, iets wat hom finansieel kan knou. Hoe vergelyk dit met die “veilige politiek” van die Vryheidsfront wat wegkruip telkens as daar ‘n omstrede kwessie in die openbaar gedebatteer word?
Ten minste lees Steve Hofmeyr boeke en skryf ook gereeld een, iets waarvan min mense in die Vryheidsfront Plus ooit verdink kan word. Die versameling beroepspolitici wat tans in die party saamgetrek is, kan ewe min as denkers of visioenêre leiers beskryf word. Maar hoe gewild is Jaco Mulder vergeleke met Steve Hofmeyr? As ‘n mens hul aantal volgelinge op Twitter as maatstaf neem, lyk die prentjie só:
Jaco Mulder: 165 volgelinge
Steve Hofmeyr: 84 639 volgelinge
Met ander woorde, Steve Hofmeyr beskik oor 512 keer die aantal volgelinge van Jaco Mulder! Trouens, Steve het meer volgelinge op Twitter as die 66 588 stemme wat die VF Plus in die 2011- munisipale verkiesing behaal het.
Wie se invloed op die landspolitiek is die grootste? Onlangs het me. Joan Fubbs van die ANC vir Steve in die parlement daarvan beskuldig dat hy “verdeeldheid” in die land saai, waarmee sy waarskynlik bedoel dat hy die dogmas van die regerende party bedreig. Jaco Mulder, is ek bevrees, hou geen bedreiging vir die ANC of sy dogmas in nie.
Logies behoort elke Afrikaner die Vryheidsfront Plus te ondersteun, synde die laaste oorblywende party wat nog aan verkiesings deelneem en wat so min of meer die Afrikanerbelang verteenwoordig. Of altans, dít het ek my die afgelope drie of vier jaar probeer wysmaak terwyl ek as Vryheidsfrontlid gepoog het om die party tot ‘n meer waagmoedige en verbeeldingryke benadering te oorreed.
Net gister het ek weereens in ‘n kort toespraak by die VF Plus se Gauteng-kongres probeer argumenteer dat patriotiese Afrikaners ‘n veel meer aanvallende benadering tot die politiek behoort te volg as tans. Onder andere het ek na die welslae van twee Europese regse partye verwys: die Partij voor de Vrijheid in Nederrland, asook die Front National in Frankryk. Veral die Front National het binne enkele jare van 2% steun onder die leierskap van mnr. Jean-Marie Le Pen tot 25% onder sy dogter, mev. Marine Le Pen, se leiding gevorder. Vandag hou die FN hoop vir die hele Westerse wêreld in, want hulle verwerp die gedagte van witskuld en dat inheemse Europeërs al groter getalle gekleurde immigrante uit Afrika en die Midde-Ooste in hul lande moet aanvaar. Net soos wat die Franse Sosialistiese Party en ander linkse parrtye in Europa, tesame met die voormalige Oos-Duitsland en Sowjetunie, gehelp het om die ANC-SAKP in Suid-Afrika aan bewind te bring, kan die nuwe patriotiese bewegings dalk help om die huidige politieke skaakmat in ons land te beëindig.
Die Vryheidsfront Plus en sy leierskap is veels te defensief in sy uitsprake en tans verkies die party ook om sy Afrikanerwortels minder te beklemtoon deur hom as ‘n “party vir alle minderhede” aan te bied. Daar vind samesprekings met “Khoisan-groepe” plaas. Die party is bang om as ‘n “wit party” of as “rassisties” geëtiketteer te word. Trouens, die einste Jaco Mulder het my op ‘n keer so byna-byna op die lug oor RSG gerepudieer nadat Piet Croucamp of een van sy geesgenote weer die R-woord in my rigting geslinger het, die enigste “argument” wat daar nog in die verslete linkse arsenaal oorbly. Ook glo die VF Plus dat die gemiddelde kieser meer in “kwessiepolitiek” soos die Gautengse tolstelsel of die Transnet-pensioene belangstel as in groter ideologiese stryde soos selfbeskikking en Afrikanerregte. In die wandelgange word die party reeds as ‘n “meer Christelike DA” beskryf.
By ‘n ander VF-vergadering het ek die lof van die Rooi Oktober-versetsbeweging met sy geslaagde betogings op 10 Oktober besing. Waarop een van die amspdraers uit die Vrystaat so ewe laat val het: “Ons is die Vryheidsfront. Ons glo nie in sulke goed nie.” Al is dit as ‘n grap bedoel, weerspieël dit die soort knusse, risikovrye benadering van die beroepspolitikus wat van een vergadering na ‘n ander strompel en niks meer regkry as om die huidige onregverdige stelsel te legitimeer nie.
Daarmee gooi die Vryheidsfront Plus ook koue water op die gedagte dat daar ‘n breë Afrikanerbeweging mag ontstaan wat uit verenigings, buiteparlementêre groepe, aktiviste, skrywers en kunstenaars sou bestaan en wat uiteindelik tesame met ‘n politieke groepering vryheid vir die Afrikaner mag verwerf.
My toesprakie oor ‘n meer aanvallende en intellektuele styl van politiek, ‘n bietjie soos praag bedryf, is insgelyks deur die Gauntengse provinsiale kongres verwerp. Ek moet sê, my moed sak in my skoene dat ‘n mens ooit die Vryheidsfront tot ‘n “kultuurverandering” sou kon inspireer. Waarskynlik bestaan daar diep groepsielkundige redes vir dié soort geslotenheid en geloof dat ‘n stereotipe burokratiese benadering tot politiek soos dit in die dae van die Nasionale Party bedryf is, ons uit die huidige moeras gaan help.
Dit begin al hoe meer vir my lyk asof daar geen politieke party meer is wat bereid is om Afrikanerregte en -belange openlik in die openbaar te verdedig nie. Steve doen dit doen, praag doen dit, asook Rooi Oktober. Maar nie die Vryheidsfront Plus nie. Hy is besig om Khoisan-regte te ontdek. En tolhekpolitiek. Nie dat ek gekant is teen die beweging teen tolhekke in Gauteng nie, maar te midde van die felle stryd wat ons elke dag teen die ANC en DA se multikulturele dogma, asook regstellende aksie en SEB, voer, kan sulke “klein politiek” mos nooit ‘n mens se groter vryheidstrewe en ideale vervang nie? Om nie van plaasmoorde en ander vorme van sadistiese geweld te vergeet nie. Dis tyd om teen die tirannie van die meerderheid, asook die argaïese linkse mites in Suid-Afrika, te groepeer. Ek twyfel egter sterk of die Vryheidsfront gaan opdaag. Die party het ‘n broertjie dood aan die neem van risiko’s en enige stryd of geveg – al word dit bloot, soos tans, in die media gevoer – is nie sonder risiko nie.
Dit bring my by waarskynlik die grootste enkele kwaal van Afrikaner-beroepspolitici soos hulle tydens die laaste stuiptrekkinge van die Nasionale Party – en in die Vryheidsfront Plus? – bestaan het: hul gebrek aan intellektuele diepte. Die De Klerk-geslag het uiteindelik misluk, nie vanweë ‘n gebrek aan middele nie, maar vanweë ‘n gebrek aan denke. Hulle was eenvoudig nie opgewasse teen Joe Slovo en Ronnie Kasrils, asook die horde linkse ideoloë, joernaliste en akademici nie.
Die krag van die patriotiese Europese partye soos die Nederlandse PVV en die Franse FN is dat hulle oor tien of twintig jaar ‘n formidabele stel argumente téén hul linkse opponente ontwikkel en geboekstaaf het. Naas sulke partye, bestaan daar dinkskrums, webwerwe, verenigings en versetsgroepe wat oor ‘n brreë front met die vyand slaags raak.
Dis ‘n ope vraag of dit nog enige sin het om aan amptelike partypolitiek in Suid-Afrika deel te neem. Ek is geneig om te dink dat alternatiewe groepe soos die VVK, HNP en ander wat hul doelbewus van die hoofstroompolitiek afwend, op die duur vir ons meer kan beteken as om verder aan ‘n politieke stelsel deel te neem wat al hoe minder legitiem lyk, juis vanweë korrupsie, opportunisme en beroepspolitici wat om elke hoek en draai die stelsel tot hul eie voordeel “benut”.
Vir my was dit ‘n week van lang vergaderings en groot teleurstellings, want die Strategiese Komitee van Afrikaanse organisasies is ná bykans twee jaar van gereelde vergaderings ook besig om voor allerlei keuses te weifel en vas te steek.
Die kern van Afrikanerverset in die vorm van Steve Hofmeyr, praag en Rooi Oktober is omtrent al wat my inspireer. Dalk moet ons van die res vergeet en bloot aanhou om daardie kern te versterk. Ons het reeds alles wat ons nodig het: steun, idees en ‘n duidelike einddoel wat Afrikanervryheid in ‘n konfederale bestel gaan wees. Lees gerus ook my vorige toekomsvisie oor hoe dit sou kon realiseer.
Enige politieke beweging staan of val by die gehalte van die denke wat dit voortdryf.
Dit geld nie net vir politieke partye in die teenswoordige Wes-Europa nie, maar ook vir die vroeë Nasionale Party, Broederbond en verwante bewegings wat tydens die 1930s en 1940s merkwaardig gegroei het om in 1948 die verkiesing te wen.
Ons geslag wat bevoorreg was om in patriotiese Afrikaanse skole te kon grootword en die republiek van 1961 in al sy glorie te ervaar, is dit aan ons kinders en kleinkinders verskuldig om daardie selfde helder denke terug te vind wat eie aan wenners is.
