Etiket: nasionalisme

Dan Roodt oor Guillaume Faye: die regse Sartre

Een van die voorste intellektuele van die Franse “Nieu-Regs” (nouvelle droite), wat later sy eie idees oor die lot van die Weste ontwikkel het, is pas dood. Dan Roodt kyk na die man en sy idees en vergelyk hom met Jean-Paul Sartre aan die linkerkant van die politieke spektrum.

Guillaume Faye het tussen 6 en 7 Maart gesterf. Hy het ‘n aantal geskrifte agtergelaat wat nou behoorlik gelees kan word, aangesien ons die geleentheid kwyt is om hom bloot ‘n vraag te stel by een van sy talle openbare lesings regoor die wêreld. Ek het hom twee keer in Amerika tydens 2006 en 2012 ontmoet, en het dadelik ‘n affiniteit met sy ikonoklastiese intelligensie aangevoel.

‘n Profeet word nie in sy eie land geëer nie, soos die spreekwoord lui, en miskien was dit ook die geval met Faye. Kort ná die aankondiging van sy dood was ek geskok om ‘n paar minagtende opmerkings oor hom te lees deur sommige voormalige kollegas en vriende uit die dae toe hy lid was van die Franse nouvelle droite (Nieu-Regs), veral die GRECE. Laasgenoemde akroniem staan ​​vir Groupement de recherche et d’études pour la civilisation européenne en word meestal geassosieer met sy stigter Alain de Benoist, wat later vir Guillaume Faye as ‘n “ekstremis” getipeer het.

Liberale of linkses sal waarskynlik dieselfde ding van De Benoist self sê. Die Engelse Wikipedia beskryf GRECE as “‘n etnonasionalistiese dinskrum”. De Benoist was nog altyd baie versigtig om hom nie nasionalisties te noem nie; in ‘n onderhoud met BuzzFeed het hy hom as ‘n ondersteuner van Bernie Sanders en Jean-Luc Mélenchon (die verlinkse Franse politikus) beskryf. In dieselfde onderhoud sê hy: “Een van sy bitterste gevegte was met Guillaume Faye, wat in die middel van die 80’s met De Benoist gebots het, aangesien Faye die soort oordrewe rassistiese posisies begin inneem het wat De Benoist wou agterlaat.”

Die R-woord, wat ten minste een keer in elke linkse toespraak of publikasie voorkom. As ons nou daarna kyk, is die posisies van De Benoist en Faye van dieselfde orde, en verteenwoordig ‘n poging om die Europese en Westerse identiteit te red. Albei was onverbiddelik gekant teen die laissez-faire immigrasie wat deur Links en immigrasioniste gepredik is. Maar dalk wou Faye, altyd die avant-gardistiese voorloper, verder gaan en die argument tot sy uiteinde voer, waar dit polities onkorrek word.

Baie Franse intellektuele van sy geslag het openlik ‘n oproep op Marxistiese revolusie gedoen, selfs pedofilie, soos Daniel Cohn-Bendit, die Europese LP en voormalige Maoïstiese studenteleier van die Mei 1968-opstand in Parys. Op die een of ander manier word mense en veral die media nie daardeur ontstig nie. Jean-Paul Sartre, wat miljoene boeke verkoop het wat die Westerse mens as eensaam, alleen en absurd uitbeeld, het selfs linkse terroriste verdedig. Hy en sy metgesel, Simone de Beauvoir, het hulself laat afneem saam met Fidel Castro en Ché Guavara wat duisende mense koelbloedig doodgeskiet het. Oënskynlik is dit as bewonderenswaardig en glansryk beskou.

Daarom vergelyk ek Guillaume Faye met Sartre: hy was ‘n betrokke intellektueel wat die wêreld wou verander. Ek het ‘n aanhaling gevind van Faye in ‘n onderhoud oor Nietzsche wat hierdie siening ondersteun:

“Dit is baie vreemd, want die publisiteitsbewuste wie se ideologie, polities korrek en konformisties, is presies die teendeel van Friedrich Nietzsche se filosofie. In werklikheid het die pseudo-Nietzscheans ‘n ernstige filosofiese fout begaan: hulle het beweer dat Nietzsche ‘n teenstander van die gevestigde orde was, maar het voorgegee dat hy nie verstaan ​​dat dit hul eie orde was nie: die egalitarisme wat uit ‘n sekulêre interpretasie van die Christendom gekom het. Christelike morfiese van binne en buite. Maar hulle het geglo (of het geneig om te glo) dat Nietzsche ‘n soort anargis was, terwyl hy ‘n onverbiddelike nuwe orde voorgestel het. Nietzsche was nie soos sy nabootsers ‘n rebel in pantoffels nie, maar ‘n revolusionêre visioenêr. “

Faye het volkome begryp ​​dat die stryd tussen Links en Regs in die Weste oor die afgelope twee eeue teruggevoer kon word na twee stelle idees, verpersoonlik deur twee figure wat so verskillend was soos Karl Marx en Friedrich Nietzsche. Aan die een kant, die klem op opsweping, jaloesie, sosialisme, wat diegene met talent of skoonheid straf, met wit skuldgevoelens en andersyds Nietzsche se klem op teling en afkoms, aristokratiese waardes en smaak, ‘n amorale onskuld.

Faye betrek ook Nietzsche se idee van die “goeie Europeër” wanneer hy praat van sy eie Europese of Westerse nasionalisme, wat alle Europese volke omhels as die nasionale komponente van een beskawing. Hy het gedink dat “eng nasionalisme” tot die wêreldoorloë van die twintigste eeu gelei het en was nie skaam om te sê dat hy ‘n Italianer of ‘n Duitser as sy landgenoot en sy broer beskou het nie, maar nie ‘n Afrikaan of Arabier wat die Franse nasionaliteit gehad het nie.

Sulke uitsprake het Faye in konflik gebring met die Franse owerhede en linkse NRO’s wat hom van “rassisme” beskuldig het. Ná die publikasie van sy boek, La colonisation de l’Europe, is hy met 300 000 Franse frank (sowat R600 000) beboet omdat hy durf waag het om die idee te betwis dat dit moontlik was om miljoene derdewêreldimmigrante in Frankryk te integreer.

In daardie boek verklaar hy onomwonde dat Islam onversoenbaar met Europa is. Hy verwerp die gedagte dat die Magreb of Noord-Afrika ooit deel van Frankryk kan word soos sommige sosialiste al aangevoer het. “Die Magreb het niks om tot Europa by te dra nie, geen ekonomiese of geopolitieke voordeel nie. So ‘n huwelik sou wees soos om jou aan ‘n parasitiese struktuur te verbind. “(La colonisation de l’Europe, p. 41.)

Faye sien egter ook die hand van Amerika om Europa nader aan Islam te dwing en die kunsmatige kloof tussen “Westerlinge” en “Slawe” in stand te hou. ‘n Swak Europa verseker die wêreldwye hegemonie van die VSA.

Aan die ander kant onderskei Faye tussen daardie Moslems van min of meer Europese afkoms, soos die Turke en die Afrika- of Midde-Oosterse Moslems. Hy verwys na Duitsland, wat tot voor sy besluit om Midde-Oosterlinge te verwelkom, veel minder immigrasieprobleme soos misdaad en onluste as Frankryk gehad het. “Wat bewys dat dit nie die wetlike status van vreemdeling te wees wat die immigrant onassimileerbaar maak nie, dit is sy etniese oorsprong. Die Turke van Duitsland, wat vreemdelinge is, veroorsaak veel minder probleme en kos die Duitsers baie minder as wat die Afro-Arabiere die Franse staat kos, en laasgenoemde beskik grotendeels oor Franse burgerskap! “(La colonisation de l’Europe, p. 42.)

‘n Bietjie na die negentiende-eeuse bioloog Georges Cuvier met sy leer van “katastrofisme” waardeur hy die evolusie van die aarde verduidelik het, heg Faye veel waarde aan katastrofes of rampe. Hy voorsien ‘n komende ramp wanneer immigrasie, rassevermenging en die finale verowering van die Weste deur die Derde Wêreld sal lei tot ‘n ineenstorting van die beskawing, veral in Europa, maar moontlik selfs op wêreldwye skaal.

Sy leer van “archeofuturisme” bied ‘n uitweg uit die komende ramp. Terwyl die mensdom terugkeer na sy primitiewe, stamgebonde voorgeskiedenis soos wat in Afrika en dele van Asië tot die twintigste eeu geheers het, sal ‘n elite-minderheid tegnologie kan aanwend om ‘n nuwe beskawing te skep. Daarom het die Engelse vertaling van sy boek Archeofuturisme die onderskrif: “Europese visioene vir ‘n postrampspoedige tydvak.”

Aan die begin van die tweede hoofstuk van Archeofuturisme verklaar hy: “Slegs radikale denke is vrugbaar, want dit is die enigste wat in staat is om gewaagde idees te skep om die heersende ideologiese orde te vernietig en ons in staat te stel om onsself van die bose kringloop van ‘n mislukte stelsel van beskawing te verlos. ”

‘n “Toeloop van rampe” sal Europeërs in ‘n nuwe Donker Tyd dompel, en die moderne uitwis — iets wat in elk geval ‘n soort Protestantse en Angelsaksiese uitsondering was. Hy noem die moderne ‘n “pirriese oorwinning”, wat die kiem van sy eie vernietiging in hom omdra. Hy onderskei agt “ramplyne” wat die moderne sal oorweldig:

  1. Metastase van die Europese sosiale weefsel, in wese die demografiese kolonisering van die noordelike halfrond wat die ontwikkelde sentrums huiseves deur die globale Suide.
  2. Ekonomiese en demografiese krisis, met die verspreiding van armoede en werkloosheid, wat reeds in Frankryk en Suid-Europa gebeur, en wat ‘n “Derdewêreld-Europa” tot gevolg het.
  3. Die chaos van die Suide, wat van groot Derde Wêreld-stede soos Rio de Janeiro, Lagos, Kinshasa, Meksikostad, Koeala Loempoer, ensovoorts,  versprei waar ‘n gewelddadige misdadige onderklas saamleef met ‘n superryk elite wat beskerm word deur gewapende private waarmagte.
  4. ‘n Wêreldwye ekonomiese krisis, wat gekenmerk word deur dalende markte, depresiasie van geldeenhede, nie-terugbetaling van soewereine skuld, soos ons reeds gesien het, maar nog nie op ‘n heel rampspoedige skaal nie.
  5. Die oplewing in fundamentalistiese godsdienstige fanatisme, veral van Islamiste, maar ook van sommige Hindoes.
  6. ‘n Konfrontasie tussen Noord en Suid op teologiese en etniese gronde, met die rassebegronding van alle politiek. “Paradoksaal genoeg het egalitêre kosmopolitisisme gelei tot geglobaliseerde rassisme,” skryf Faye.
  7. Die onophoudelike besoedeling van die planeet.
  8. Die verspreiding van kernwapens, veral in Asiatiese lande.

Sodra die rampspoed sy hoogtepunt bereik, met die ineenstorting van moderne stelsels, sê Guillaume Faye dat “die mensdom sal terugkeer na die argaïese waardes wat suiwer biologies en menslik is (dws antropologies): die skeiding van geslagsrolle; die oordrag van etniese en volkstradisies, spiritualiteit en priesterlike organisasie; sigbare en strukturele maatskaplike hiërargieë; die aanbidding van voorvaders; rites en toetse vir inisiasie; die herstelling van organiese gemeenskappe (van die familie tot die volk); die deïndividualisering van die huwelik (egverbintenisse moet die sorg van die hele gemeenskap betrek en nie net van die egpaar nie); ‘n einde aan die verwarring tussen erotiek en eggenootskap; die prestige van die krygerkaste; ongelykheid wat sosiale status betref … ”

Benewens sy pessimisme oor die toekoms van die moderne, sal Guillaume Faye onthou word vir sy vurige oproep tot die stryd, met die titel Waarom ons veg: ‘n manifes vir die Europese weerstand. Dit is vir die eerste keer in die oorspronklike Frans in 2001 gepubliseer, en roep mense van ‘n gemeenskaplike Europese beskawing op om te verenig teen die vele bedreigings wat hulle in die gesig staar. Faye sê:

“Ek was nog altyd ‘n ‘nasionalis’ – nooit ‘n ‘Franse nasionalis’ nie, maar eerder ‘n ‘Europese nasionalis’. Ten spyte van haar drome van grootsheid (wat haar ontwyk het), is Frankryk te klein. Om te bestaan, om onsself te verdedig, om ons in ‘n toenemend moeilike wêreld te verweer, is dit nodig om op ‘n groter vlak as ‘n vastelandse blok te hergroepeer. “

Maar enige verwarring met die soort kosmopolitiese “Europeanisme” van die EU-politikus Guy Verhofstadt, word gou deur Faye reggestel. Sy Europa, soos hy dit stel, sou “die Pentagon se nagmerrie wees… ‘n etnosentriese Eurosiberia. Dit is ‘n langtermyn-unie van Wes-en Sentraal-Europese volkere met die Russiese Federasie – ‘n unie vry van Islamisering, Amerikaanse hegemonie en nie-Europese kolonisasie. ”

Elders in dieselfde manifes verwys hy na Europa se Prometheaanse vermoë om bo dodelike uitdagings uit te styg:

“Mens moet altyd hoop. Ons mense beskik nog oor enorme hulpbronne. Ten spyte van die voortdurende ondermyning, moet die tragiese kreatiwiteit van die Europese beskawing nog geblus word. “

Hier is ‘n video (in Engels) van ‘n toespraak wat deur Guillaume Faye in 2012 gelewer is by die American Renaissance-konferensie naby Nashville, Tennessee.

Staatsveiligheid gaan sosiale media beheer

Die ANC het besluit om in te gryp om sosiale media te sensureer, in die lig van kwessies soos die verspreiding van “fopnuus” en swendelary, sê die Minister van Staatsveiligheid David Mahlobo.

Hy het Sondag tydens ‘n vraag-en-antwoord-sessie met joernaliste ná ‘n nuuskonferensie gesê sy departement oorweeg stappe na die Justisie, Misdaadvoorkoming en Sekuriteit Groepering (JCPS) se oorsig.

Mahlobo, het gereageer op ‘n vraag deur ‘n verslaggewer oor fopnuus, en gesê afgesien van die gewone bedoeling daarvan, word sosiale media ook misbruik om, onder andere, vals inligting te versprei.

Hy het gesê dit is nie uniek aan Suid-Afrika nie.

“Ons oorweeg dit om die ruimte te reguleer. Selfs die beste demokrasieë wat eerbied afdwing, hulle reguleer die ruimte,” het Mahlobo gesê.

Hy meen dit sal nie ‘n maklike ding wees om te doen nie, want dit kan gesien word “as inmenging met menseregte”.

Dit sal dus nodig wees om dit in verskeie liggame en forums te bespreek. “Ons sal bespreek hoe ons kan reguleer,” sê Mahlobo.

Afgesien van mense wat iets voorgee op sosiale media, of selfs voorgee om iemand anders te wees, het hy gesê probleme sluit in foto’s wat vals tonele uitbeeld.

Gedokterde beelde is ook ‘n probleem, het hy gesê.

Maar die probleem is dat linkse intervensioniste die term “fopnuus” gebruik om nuus wat hulle in ‘n slegte lig stel, te sensureer.

Google en Facebook werk reeds nou saam met regerings om nasionalistiese nuus te onderdruk.

Duisende immigrante verdwyn in Duitsland

Die mislukking van Angela Merkel se immigrasiebeleid is blootgelê nadat dit rugbaar geraak het dat een vyfde van derdewêreld aankomelinge verdwyn het in Duitsland. Dis duidelik dat die land onvoorbereid was op die instroming.

Volgens ‘n berig in Die Welt, is die deelstaatowerhede in Brandenburg “op soek na duisende vlugtelinge” wie se “verblyfplek onbekend” is.

Duitse amptenare jag nou meer as 3 000 vlugtelinge in een staat alleen wat van die radar verdwyn het. Die meeste het na Duitsland gekom in 2015 via die sogenaamde Balkanroete, en vrese is aan die toeneem dat ‘n aantal ondergronds gegaan het as terroriste vir die Islamitiese staat (ISIS).

Die vermiste immigrante is aangemeld in die staat van Brandenburg naby die hoofstad Berlyn, toe die kantoor van die staatsaanklaer begin het met terugwerkende regulering van die asielsoekers. “Vyftien tot 20 persent van 18 000 vlugtelinge is skoonveld,” sê aanklaer Ulrich Scherding.

Amptenare erken dat tydens die chaos van die krisis is die data van duisende immigrante “onvoldoende aangeteken” en diegene wat verdwyn het, wag waarskynlik vir hul jihadistiese betaalmeesters se bevele om terreurdade te pleeg.

Die meeste in Brandenburg het via Hongarye en Oostenryk in 2015 aangekom, maar hul huidige verblyfplek is onduidelik, erken die staat se adjunk ministerie van binnelandse sake se woordvoerder Wolfgang Brandt.

‘N SPD politikus, Brandenburg se minister van binnelandse sake, Karl-Heinz Schröter, het gesê dit is “algemeen bekend dat baie mense wat op die hoogtepunt van die beweging van vlugtelinge na Duitsland aangekom het, later verdwyn het van die radar af,” want die tegnologie om vingerafdrukke van al 47 000 vlugtelinge te neem in 2015, het eenvoudig nie bestaan ​​nie, maar “nou is owerhede toegerus met vingerafdrukstoortegnologie”.

Dit is dus waarskynlik dat indien die 20 persent “verdwyn” koers regdeur Duitsland van toepassing is, sou dit beteken dat tienduisende immigrante net skoonveld is sedert 2015.

Verlede week het Angela Merkel herhaal dat dit Europa se plig is om meer migrante te neem, ten spyte van openbare protes. Sy het by die München sekuriteitkonferensie, ook gesê Islam is nie ‘n bron van terreur nie, selfs na ‘n paar dodelike terreuraanvalle in Berlyn, sowel as Parys en Nice.

Noordryn Wesfale, waar ‘n koalisie tussen die SPD en die Groen Party heers, het aangekondig dat alle Afghaanse “vlugtelinge” nie oorhandig sal word aan die sentrale regering vir deportasie nie, selfs al is Afghanistan verklaar as ‘n “veilige” land.

Schleswig-Holstein het ‘n soortgelyke onsinnige verklaring uitgereik, maar Jutta Cordt, die nuut aangestelde hoof van die Federale Buro vir Migrasie en Vlugtelinge (BAMF), het opgemerk daar “is gebiede in Afghanistan wat relatief veilig beskou word. Daar is binnelandse ontsnappingsalternatiewe.”

Hierdie berig is uniek in Afrikaans. U sal dit net op Praag lees want ander bronne wil nie dat u dit weet nie. Sluit asseblief aan en ondersteun die harde werk wat ons doen!

Dan Roodt: In Stockholm broei ‘n ‘regse gevaar’

Ek is nou maar enkele dae terug van my besoek aan Stockholm waar ek op uitnodiging aan die Identitär Idé-konferensie op Saterdag 1 Oktober deelgeneem het. Oral in Europa het die woord “identitêr” deesdae ‘n regse of nasionalistiese konnotasie en dié konferensie wat jaarliks plaasvind gaan dan juis om temas soos identiteit, immigrasie en samewerking tussen patriotiese groepe in Europa en wêreldwyd.

Vanweë vrese dat linkse groepe dalk die konferensie mag ontwrig, is die ligging eers omtrent ‘n uur of twee voor die tyd bekendgemaak. Van die konferensiegangers is aangesê om by die naaste moltreinstasie te wag totdat hulle per sms oor die lokaal ingelig is.

Ek en twee Amerikaners was die enigste buitelandse sprekers wat ons voordragte op Engels gelewer het, terwyl die res van die verrigtinge alles in Sweeds plaasgevind het. Die gehoor van omtrent 200 mense het hoofsaaklik uit Swede, jonk en oud, bestaan. ‘n Viertal jong Lettiese politici het dit insgelyks bygewoon en ons het voor en ná die konferensie in kafees en restaurante saam gekuier.

Hierdie was my tweede besoek aan Swede, ná 2010 toe ek net vir twee dae in die stad was. Iewers op straat was daar ‘n plakkaat met die woorde: “Stockholm, hoofstad van Skandinawië”, en ‘n mens kan seker nie daarmee verskil nie, want dit het iets van die grootsheid van Parys, Berlyn of Rome, met dieselfde ooraanbod van museums, historiese geboue, paleise, geskiedenis, luukse winkels, kafees, restaurante en ‘n lewendige naglewe. Ek het eers omtrent drie-uur in die oggend by die agterna-partytjie van Identitär Idé weggekom en was verbaas om te sien dat die moltrein steeds funksioneer en redelik vol passasiers is.

Daar heers groot belangstelling in Suid-Afrika onder die meer konserwatiewe Swede wat in ons land die proefkonyn vir die oorlewing van die globale blanke, Westerse minderheid sien. Een van die jong Swede het selfs in die openbaar voor al die konferensiegangers teenoor my om verskoning gevra vir Swede se rol om die ANC/SAKP in Suid-Afrika aan bewind te bring. Hy woon tans in Berlyn saam met ‘n Duitse vrou en het agterna teenoor my beken: “Die helfte van my menings is onwettig in Duitsland, maar ten minste voel dit nie so polities korrek soos Swede nie!”

Eintlik het Afrikaners en Swede baie met mekaar in gemeen. Albei volkere is nasionalisties, hardwerkend, pragmaties en vooruitstrewend, behalwe dat ons albei op verskillende maniere in die twintigste eeu deur linkse politici op sleeptou geneem is tot hier waar ons om oorlewing moet veg. Terwyl Afrikaanse media deur die linkse Naspersgroep oorheers word, is die Bonnier-groep weer die mediamaatskappy wat omtrent alle koerante, tydskrifte, boeke en TV-kanale in Swede beheer. Die Bonniers is ‘n ryk Joodse familie wat aanvanklik boeke in Denemarke begin uitgee het en uiteindelik ‘n baie groot deel van die media in Swede en elders in Skandinawië ingepalm het. In die sestiger- en sewentigerjare het ‘n joernalis, Pär Westberg, wat ‘n goeie vriend van die kommunistiese skryfster Nadine Gordimer in Suid-Afrika was, ‘n hele veldtog teen Suid-Afrika in die Bonnier-media, veral die invloedryke dagblad Dagens Nyheter, gevoer en sodoende die bevolking teen Afrikaners en blankes opgesweep.

Dis ‘n stereotipe om te dink dat alle Swede steeds links of polities korrek is. Vandag in Suid-Afrika is die hele Afrikaner-elite in elk geval ewe links en polities korrek. Meer nog: die Afrikanerelite het anti-blank geraak, iets wat ‘n mens nie eens van die linkse Swede sou kon sê nie. Die Universiteit van Stellenbosch het ‘n eredoktorsgraad postuum aan ‘n kommunistiese saboteur uit ‘n goeie Bloemfonteinse familie, Bram Fischer, toegeken. By verre die meerderheid Afrikaners stem vir ‘n linkse, multikulturele, anti-Westerse party, die DA. Indien ‘n mens van buite na Afrikaners kyk, kom dit voor asof die meeste van ons mense ultraliberaal of selfs kommunisties is. Tog weet ons dis nie die geval nie: om die spreekwoordelike braaivleisvure verdra ons skaars die juk van die huidige oorheersing.

Hierdie plakkers moedig vlugtelinge aan "huis toe te gaan"
Hierdie plakkers moedig vlugtelinge aan om “huis toe te gaan”

Dieselfde geld vele van die Swede wat ek ontmoet het, en wat fel gekant is teen die beleid van hul linkse regering om immigrante en vlugtelinge uit Noord-Afrika en die Midde-Ooste na hul land in te voer. Van die regse Swede voer ‘n verbete stryd teen dít wat hulle as die kolonisering van hul ontwikkelde, eerstewêreldland deur hordes immigrante uit die derde wêreld sien. Hulle brand selfs geboue af waar immigrante geherberg word, of betoog daarteen. Die regse party, die Sweedse Demokrate, geniet tans ongeveer dertig persent steun, volgens meningsopnames, ondanks histeriese kritiek deur die hoofstroommedia, veral natuurlik dié van die Bonnier-groep.

Stockholm bestaan eintlik uit honderde eilande wat met brûe verbind is.
Stockholm bestaan eintlik uit honderde eilande wat met brûe verbind is.

Nog ‘n stereotipe oor Swede is dat die mense mooi is. Dis egter nogal waar. Naas Afrikaners wat ook fisiek aantreklik is, is Swede seker van die mooiste mense op aarde. Behalwe: Afrikaners ná dertig is geneig om oorgewig te raak en lyk soms onversorg. Hierteenoor, ook omdat soveel van hulle oral heen fietsry, lyk die gemiddelde Sweedse man of vrou fiks, viets en versorg. Stockholm is ‘n mekka vir die fietsryer, want oral is daar fietspaaie en by elke woonstelgebou sien mens dosyne fietse staan. Van die modieuse vrouens wat deftig aangetrek is, huiwer nie om per fiets te gaan inkopies doen nie.

In die moltrein is daar meesal blankes; let ook op hoe skoon die vloer is.
In die moltrein is daar meesal blankes; let ook op hoe skoon die vloer is.

Die openbare vervoer werk uitstekend en ‘n mens kan oral per trein, moltrein, bus en selfs boot kom, want die moltreinkaart gee insgelyks toegang tot bote wat op die mere, kanale en riviere van dié waterryke stad vaar. Sommige mense pendel blykbaar per boot tussen die huis en die werk.

Hoewel die uitspraak aanvanklik vreemd op die oor val, is Sweeds ook ‘n Germaanse taal wat nie so ver van Afrikaans verwyder is nie. Vele woorde kan ‘n mens maklik ontsyfer, soos byvoorbeeld “utgang” wat uitgang beteken, “bok” (boek), “hastighet” (letterlik haastigheid, maar ook internetspoed), ens. Feitlik alle Swede praat egter Engels en daarmee kan mens ook gemaklik oor die weg kom, veral nadat jy gesê het: “Jag talar lite svenska” (Ek praat ‘n bietjie Sweeds). Anders as in Suid-Afrika waar Afrikaners so laks is om hul eie taal in die openbaar te skryf, is alle kennisgewings in Swede egter in Sweeds. Selfs by die lughawe en toeristebestemmings is daar uiters min Engels te bespeur, wat ‘n verfrissende blyk van die mense se taal- ek kultuurtrots is.

Op ‘n stadium het ek in die Stureplan-buurt ingevaar op soek na my Franse skoenpolitoer met byewas wat ‘n mens glad nie in Suid-Afrika vind nie, en oral waar ek by winkels of op straat navraag gedoen het, het mense uit hul pad gegaan om my te help. Uiteindelik het ek by twee skoenwinkels, Skoaktiebolaget en Bäckmans geholpe geraak. Agter in die winkel by Bäckmans sit twee jong, blonde Swede en skoene versool. In dié opsig is Stockholm ‘n reuseweergawe van Orania, want ‘n mens sien baie min anderskleuriges wat enige handearbeid verrig. Trouens, in die hele Stockholm is daar baie min van die immigrante te siene waarteen konserwatiewe Swede betoog en ‘n stryd voer. Blykbaar is hulle aan die buitewyke van die stad in bepaalde ghettobuurte te vinde, waar hulle van staatstoelaes leef en, anders as die Swede, nie veel werk verrig nie.

Hierdie posafleweringswa het ek op 'n Sondag gewaar; kennelik word daar 7 dae per week pos afgelewer.
Hierdie posafleweringswa het ek op ‘n Sondag gewaar; kennelik word daar 7 dae per week pos afgelewer.

Die pos word deur stereotipe Sweedse blondines vervoer en afgelewer (sien foto hiernaas), en blykbaar beskik Swede oor die beste posdiens in die hele Europa, want 95% van alle posstukke word binne 24 uur afgelewer, selfs op die mees afgeleë dorpies in die binneland.

Die legendariese Sweedse internetspoed (hastighet) is werklik verstommend, want in die woonstel waar ek tuisgegaan het, het ek op my selfoon ‘n aflaaispoed van 184 megabisse per sekonde en ‘n oplaaispoed van 154 megabisse per sekonde gemeet. Honderde foto’s op my selfoon is binne ‘n minuut of twee opgelaai en aanlyn geberg, iets wat met Suid-Afrikaanse ADSL ure of selfs dae lank sou neem.

Hoewel Swede reeds dekades lank oor linkse, Sosiaal-Demokratiese regerings beskik, sou dit verkeerd wees om dit as sosialisties te tipeer. Afgesien van die drankhandel wat geheel en al deur die staat beheer word, blykbaar om alkoholisme te bekamp, word feitlik alle dienste deur privaatmaatskappye gelewer. Selfs die posdiens is gedeeltelik geprivatiseer en mens kan by ‘n toonbank in die supermark briewe en pakkies pos. Belastings is wel hoog, maar ek het agtergekom dat almal strokies van hul betalings in kafees en restaurante versamel om dit agterna as uitgawes op hul belastingvorms te eis.

Stockholm is ‘n duur stad, byna so duur soos New York of Londen, ook wat verblyf betref, maar is oogluikend welvarend, skoon, goed onderhou en georganiseerd. Selfs in die stasies kom mens luukse winkels en kafees teë.

Trouens, tesame met hul nywerhede, hoë tegnologie, goeie skole en universiteite, kultuur en letterkunde, verteenwoordig Swede iets van ‘n blanke, Westerse utopie. As ek Sweeds was, sou ek saam met die regse Swede herberge vir vlugtelinge afgebrand het! Waarom so ‘n idilliese samelewing met aggressiewe Moslems en ander derdewêreldimmigrante bederf?

Maar nes die Afrikanerelite nie lank gelede nie, is die linkse Sweedse politici vasbeslote om hul eie land oor die afgrond te smyt en ‘n multikulturele hel van konflik, geweld en misdaad daarvan te maak. Waarom? wil ‘n mens vra.

Swede is ook pioniers wat van hul koue, onherbergsame land ‘n paradys gemaak het. ‘n Jong Sweed vanuit die noorde van die land met spierwit hare en blou-blou oë het my hartlik uitgenooi om saam met my gesin te kom kyk hoe dit in die winter lyk as dit minus vyf en dertig grade Celsius buite is. Om in daardie koue te boer, paaie en huise te bou, skool te gaan, ens., verg omtrent soveel vasberadenheid en durf soos om oor die Drakensberge te trek.

Eintlik het ons baie met Swede in gemeen: ons praat albei een van die kleiner Germaanse tale, ons word albei deur linkses verdruk en ons hou albei van orde en dissipline. Die huidige pro-Afrikaanse beweging onder Afrikaners is ‘n minderheidsbeweging, net soos die patriotiese Swede ‘n minderheid van omtrent 30% in hul land verteenwoordig.

My gevoel is dat ons in die toekoms baie meer met Swede gaan saamwerk. Ek het soveel goeie vriende daar gemaak dat dit eintlik onafwendbaar is.

time_europe_rightOral in Europa is dit tans in die mode om regs of nasionalisties te wees, veral onder jongmense en Swede is geen uitsondering nie. Waaraan ‘n hele klomp Swede egter baie hard werk, is om ‘n hele pro-blanke, pro-Westerse beweging uit al die losse groepe in Europa saam te snoer deur byvoorbeeld boeke en webwerwe uit Europese tale oor en waar te laat vertaal. Sodoende raak “Stockholm, hoofstad van Skandinawië” amper “Stockholm, hoofstad van nasionalistiese Europa”, die setel van die regse gevaar waaroor die Amerikaanse nuustydksrif Time onlangs berig het.

Suid-Afrika as antipode van die wêreld beleef tans sy kommunistiese/sosialistiese fase, dít wat Europa in 1989 afgeskud het. Ook die meeste lede van die Afrikanelite en ou Broederbond-NP het hulle daartoe bekeer en is byvoorbeeld regstreeks verantwoordelik vir die revolusionêre gemors wat ons tans op ons kampusse waarneem.

Persoonlik neem ek verlief daarmee dat die Afrikanerelite en die hoofstroommedia my as nie-linkse minag en sensureer. Intellektueel voel ek my veel meer tuis in Swede of Frankryk waar ‘n magdom nuwe boeke verskyn waarin indringend oor die toekoms van die Westerse beskawing besin word as in polities korrekte Suid-Afrika waar die gesanik oor rassisme enige werklike debat onmoontlik maak.

In dié opsig is die minderheid Afrikaners wat nog weerstand teen die links-revolusionêre waansin in Suid-Afrika probeer bied en vir wie “witheid” of Westersheid nie ‘n vloekwoord is nie, seker eerder “Eurokaners” as die verloopte Afrikaners waarna Leon Lemmer so gereeld in sy rubrieke verwys. In elk geval het Naspers en die Afrikanerelite lankal afskeid van die begrip “Afrikaner” of “Boer” geneem en beskou hulle hul as multikulturele “Suid-Afrikaners” met ‘n afkeer van die tradisionele Afrikaanse kultuur, selfs van Afrikaans as onderrigmedium. Meer as 200 professore aan die Universiteit van Stellenbosch het ‘n petisie onderteken om Afrikaans aan dié instelling af te skaf.

Wat idees betref, het ons Afrikaners ballinge in ons eie land geword, want die heersende Afromarxisme en Anglo-Amerikaanse politieke korrektheid maak eintlik ons hele bestaan onmoontlik. Ons word as ongewenstes beskou, of in Thabo Mbeki se gevleuelde woorde: “Setlaars wat versuim het om te vertrek.”

Maar die wiel is besig om te draai. Soos wat die Berlynse Muur wonderbaarlik in 1989 in duie gestort het, neem vele vandag die hamer teen geestelike kommunisme op, van Stockholm tot hier in Johannesburg en Pretoria. Op ‘n menigte webblaaie en op sosiale media gis en borrel dit behoorlik.

Van die verre noorde van Europa tot hier by ons aan die suidpunt van Afrika, slaan die tekens van opstand teen die linkse hegemonie – dít wat Mikhail Gorbatsjof die “nuwe USSR in Wes-Europa” genoem het – uit soos Namakwalandse madeliefies in die lente.

Ons staan nie meer alleen nie. Net dít gee mens al hoop vir die toekoms.

Australië se verkiesing dra die China-stempel

Onafhanklike kandidate, wat waarskynlik ‘n naelbyt-Australiese verkiesingsuitslag sal bepaal, het nou op die voorgrond getree.

Een van hulle het anti-Asiatiese retoriek, wat 20 jaar gelede vir die eerste keer gehoor is, ingespan en die eerste minister, Malcolm Turnbull, is in die spervuur vir ‘n mislukte politieke dobbelspel.

Gerugte doen die rondte dat Turnbull ‘n nuwe verkiesing sal aankondig om die politieke dooiepunt op te los, maar die Arbeidersparty verkeer in skok (foto hierbo).

Pauline Hanson, die stigter van die kontroversiële One Nation-party, het die doodloopstraat wat tot Saterdag se kop-aan-kop-stemmery gelei het, gebruik om haar nasionalitiese agenda te bevorder.

Sy het in 1996 internasionale omstredenheid verwerf vir haar uitlatings. Dié keer het sy gewaarsku dat Australië “deur Asiate oorspoel” word.

Die magsvakuum wys tot hoe ‘n mate Turnbull se dobbelspel om albei huise van die parlement te ontbind, skeefgeloop het.

Hy wou glo ontslae raak van kleiner partye en onafhanklikes om die weg te baan vir sy hervormingsagenda.

Turnbull het voorheen gewaarsku dat Australië se hegte bande met die VSA en militêresamewerking kan lei tot groter spanning met China, iets wat die land nie ekonomies sal kan bekostig nie.

Frexit of Nexit, welke landen volgen het Britse voorbeeld?

Verschillende leiders van rechtse partijen hebben in andere landen ook opgeroepen tot een referendum in eigen land.

Onder meer Marine Le Pen en Geert Wilders vinden dat hun volk moeten kunnen kiezen over het lidmaatschap van de Europese Unie.

Nu het bijna zeker is dat het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie stapt na de uitslag van het referendum over de Brexit, zeggen analisten dat dit een domino-effect kan hebben op de hele organisatie.

Marine Le Pen, de leider van Front National zegt dat Frankrijk ook het recht heeft om te kiezen. Bij wijze van statement zette ze de Union Jack, de Britse vlag, op haar Twitterpagina. “Vrijheid heeft gewonnen. Ik zeg het al jaren, maar nu moeten we wel hetzelfde referendum houden in Frankrijk en andere EU-landen. De Europese Unie is verantwoordelijk voor de hoge werkloosheidsgraad en helpt niet om smokkelaars, terroristen en economische migranten buiten te houden.”

De Nederlandse politieker Geert Wilders zegt dat Nederland het recht hebben om te stemmen over een ‘Nexit’.

“Het Nederlandse volk moet zo snel mogelijk de mogelijkheid krijgen om ook hun mening over de Europese Unie te geven. Als ik premier word, dan zal ik ervoor zorgen dat er een referendum komt in Nederland om de Europese Unie te verlaten. Het volk mag beslissen.”

Een recente enquête heeft gesuggereerd dat 54 procent van de Nederlanders een referendum willen.

Bron: Het Laatste Nieuws

Gustav Venter: ‘Modder en bloed’: ‘n Lang, stywe middelvinger vir die Britse Ryk

Vatso Engelsman!

Vatso Soutie!

Vatso Rooinek, vatso gulsige verdelger van volkere, vatso lafhartige kryger wat in blokhuise skuil en op oormag staatmaak, vatso afbrander van plase en aanhitser van barbare, vatso verkragter van vroue en moordenaar van kinders en vatso arrogante, smalende, leuenagtige, selfverheerlikende, onregverdige en selfmisleide Kakieparasiet.

Engelsman, vatso! Sean Else het ʼn fliek gemaak, Modder en bloed, en daarmee vir jou ʼn vet Boerenool uitgepak. Nog nooit in ʼn Afrikaanse fliek, eintlik Boerefliek, is die Engelsman so driftig, deurlopend en driftig sleggesê nie. Dit kon nie met ʼn beter nasie gebeur het nie.

Heldhaftigheid word in die Westerse mitologie hoofsaaklik in drie militêre gevallestudies belig en gevier: Leonidas en sy “300” Spartane by Thermopylae, die Jode wat die Romeine vergeefs by Masada weerstaan het en Jim Bowie, Davey Crockett en die ander Texane in die Alamo se verset teen die Meksikaanse leër van Santa Ana. Dit sê veel van Westerse propaganda dat die Boere se oorlog teen Brittanje nie met oorgawe en verwondering van mond tot oor, televisiestel tot oog, in skole en universiteite gehuldig word nie. Die Slag van Thermopylae was binne sewe dae gewonne, die Amerikaners het vir 13 dae in die Alamo uitgehou en selfs die Joodse weerstand het na ʼn jaar verkrummel.

Maar in Suid-Afrika, van 1899-1902 het twee ylbevolkte republieke met skaars ʼn beroepsoldaat tussen hulle, die magtigste moondheid van die tyd tot vuisvoosheid op die slagveld gekarnuffel. Selde het ʼn land met soveel voordele die krygsarena betree as Brittanje in 1899. Skatryk met ʼn weermag wat vir honderde jare gebrei is, weliglik toegerus met die beste en vernietigendste krygstuig, beskikkende oor ʼn haas onuitputbare bron soldate, perde en voorrade. Teen hulle was opgetrek ʼn tiende – en uiteindelik ʼn twintigste – van hulle mannekrag met ernstige tekorte aan wapens, ammunisie en voorrade en geen moontlikhede om nog in te voer nie. Die Britte se arrogante voorspelling was, soos almal van ons weet, dat hulle sou “tuiswees teen Krismis”. Hulle het net nagelaat om aan te dui watter Kersfees. Want vir twee en ʼn halwe jaar het hierdie Boere elke hou gevat wat die Britse leër kon plant, die stryd dikwels sonder kos, perde of ammunisie voortgesit, en die Engelse leër genadeloos uitoorlê en gekasty.

Die Spartane het by Thermopylae verloor, die Jode het by Masada (moontlik) selfmoord gepleeg en die Texane is by die Alamo uitgewis. Maar die Boere het uiteindelik tog geseëvier.

Daar is eenvoudig nie in die wêreldgeskiedenis ʼn meer kordate, heldhaftige, eerbare, lydsame stryd wat so lank deur so min met so weinig teen soveel met so baie gevoer is nie. (Die enigste moontlike uitsondering is die Duitse Derde Ryk wat tot die spreekwoordelike laaste druppel kinder- en oumensbloed uitgehou het teen dosyne lande met ʼn oorweldigende industriële krygsvermoë.)

Dis eintlik net die Engelse en die geestelike afstammelinge van Hensoppers en Joiners wat glo dat Brittanje die oorlog gewen het. Die Boere het hulle land vir ʼn kort rukkie verloor. Brittanje het sy Empaaier vir ewig verloor.

Die Boere se stryd teen die Engelse was die seëviering van nasionalisme teenoor meedoënlose imperialisme.

Nasionalisme? Nou ja, sien, dit is juis die element wat maak dat skrywers en filmmakers gedweë die hele onderwerp van Boereheldhaftigheid in die oorlog met groot omsigtigheid omsluip. Die hagiografiese juigkore moet aanhou histeries sing om die kollektiewe Suid-Afrikaanse ongemak met Boerenasionalisme te verdoesel. Want ongeag die gepronk van ons teenstanders, of die verguising en beskuldigings wat ons in die media moet verduur, of die magsvertoon deur die onbeholpe regering, hier is wat almal in hulle kern onthou en weet: Daar is geen manhaftiger, meer onstuitbare maatskaplike mag in Suid-Afrika as ʼn Boer met ʼn ontwaakte nasionalistiese instink nie.

Daarom dat skrywers, selfs Afrikaanse skrywers (PG du Plessis, Christoffel Coetzee) en Afrikaanse filmmakers (Piet de Jager, Deon Opperman) hulle aanbiedings van die Vryheidsoorloë katvoet balanseer met verslae en gerugte van Boerelafhartigheid, -verraad, -wreedheid en –nyd. Boereheldhaftigheid word in werke gekwarantyn as hipernasionalistiese fabels terwyl dit hulle vertrekpunt was dat die Hensopper of Joiner die mees getroue aftekening van die Boerekarakter is. Balans is hulle heiligste stelling, maar dit word ʼn selfgerigte parodie en is naderhand balans nie meer nie, maar eerder gedienstige propaganda teen die volk, ter wille van die aggressor.

By Sean Else, egter, is daar nie so ʼn kniehalterende soeke na balans nie, maar eerder na waarheid. En in die waarheid oor Vryheidsoorlog Twee is daar geen balans beskikbaar of nodig nie. Die Boere was reg, die Engelse verkeerd. Die Boer se stryd was edel; die Brit se stryd was oneervol. Wanneer Else dan die Engelse ʼn nool wys, is dit nie net aangaande die slag wat hulle in die oorlog toegedien is nie, maar ook daarvoor dat hy dié eenvoudige waarheid mag vertoon en dit sal doen, onbeskaamd en uitbundig, duidelik en by herhaling, met trots en oortuiging.

Hierdie is onapologeties ʼn fliek oor witmense. Daar is geen stoere swarte wat ʼn gewigtige toespraak gegun word om te verduidelik dat hulle net so erg soos die Boere gely het nie; geen kostelike kleurling vol pittige wyshede nie; geen hulpvaardige Indiër nie. En dít in ʼn fliek wat gedeeltelik deur die departement van handel en nywerheid, Kyknet en die Dagbreek Trust befonds is! Ons jong meneer Else, wil dit blyk, weet hoe om dinge gedoen te kry…

Die blote vervaardiging en bestaan van Modder en bloed is metafories van die Vryheidsoorlog self. Die Engelse propagandamediummasjien is so oorweldigend, so allesomvattend, so aansprakerig dat ʼn klein Afrikaanse fliek nie ʼn kans gegun sal word om dit teen te staan nie. Maar daar is dit dan nou. Modder en bloed is klein ja, ooglopend met ʼn begroting gemaak waarvoor ʼn internasionale fliek se assistenthaarkapper nie uit die bed sou opstaan nie.

As resensent word dit van my verwag dat ek na die tegniese aspekte en gehalte van die rolprent sal kyk. Ontspan. Dit is ʼn goeie fliek, goed vervaardig en opgevoer, met uitstekende rolvertolkings en die beste Afrikaanse draaiboek sedert Chris Barnard se Die storie van Klara Viljee, in elk geval wat die allerbelangrikste element van strukturering betref. Ja, ek kan kibbel oor kleiner voetfoute: Die klein begroting steur soms. Daar is nooit meer as ʼn halfdosyn Britse soldate bymekaar nie, selfs in die gevegstonele. Die storielyn is stroopsoet uit stapelwerk van Hollywood gelig met Sylvester Stallone se Escape to victory (gevangenes speel sokker teen Duitse wagte,) Burt Reynolds se The mean machine (gevangenes speel voetbal teen die bewaarders) en Aamir Kahn se Lagaan (Indiese plattelanders verslaan die Engelse leër se krieketspan). Daar is ʼn paar spatsels geyktheid en ʼn welige aanwending van standaardkarakters wat wissel van die astrante Ier tot die konvensionele onderwyser wat met sy onwrikbaarheid verbaas. En, as daar ʼn beswaar teen die draaiboek is, gaan dit oor die uitgerekte eerste bedryf wat te laat oorskakel na die uitbreidende tweede bedryf.

Goed. Daar is dit dan nou. Modder en bloed is tegnies nie volmaak nie. Maar man, is dit ʼn lekker fliek! Sean Else die skrywer en Sean Else die regisseur is saliglik onbelemmerd deur enige polities korrekte ongemak. Sy uitbeelding van Britse wreedheid knip nie oog nie. Dis onversag en onverskonend.

In hierdie rolprent het ons te doen met Willem Morkel, ʼn Kaapse rebel wie se lewe deur die Engelse vergruis word toe hy eers sy vrou aan die dood in ʼn konsentrasiekamp afstaan, toe sy babaseuntjie verloor en uiteindelik self gevange geneem en na St Helena verban word. Daar word hy en sy makkers blootgestel aan die afgryslike venyn van die eiland se militêre bevelvoerder, kolonel Swannel. Morkel en sy medegevangenes word deur omstandighede – en sy skerp impulsiwiteit – gedwing om hulleself voor te berei vir ʼn rugbywedstryd teen die bewaarders se spogspan. Die lewe van ʼn dapper jong seun berus op die uitslag.

Die verloop van die voorbereiding en die wedstryd is heel voorspelbaar, maar soms is voorspelbaarheid ook goed, want so kry die kyker dubbele waarde: Eers vir sy afwagting en dan in die realisering daarvan. Ek glo ek gee niks weg as ek sê dat die Engelse ordentlik verniel en vertrap word nie.

Dit is ʼn plesier om vir Sean Else aan die werk te sien. Hy is ʼn Vryheidsoorlogentoesias en hy plant ewe plesierig visuele opmerkings en ander verwysings daaroor in die rolprent. Dank Vader, vir eens is selfs die wapentuig periodereg, al bestaan dit net uit ʼn paar Mauser K98-roere, ʼn Lee Enfield of twee en ʼn paar Webley-rewolwers. Morkel is natuurlik ʼn legendariese Afrikanerrugbynaam en daar is selfs ʼn Gideon Scheepers, en hoewel die regte een nie sy einde in St. Helena tegemoet gegaan het nie, is sy verskyning ʼn herinnering aan die verraad van die Engelse en die opofferings van die Boerevegters.

Else is ʼn geskiedenistradisionalis, maar hy beskik oor die visuele taal van die moderne filmmaker. Die enkele gevegstonele is knap gehanteer en laat die kyker vasgenael en selfs verbyster oor die hoofkarakter se roekeloosheid. Die koeël wat vlees tref se klapgeluid is ewe Saving Private Ryan, so ʼn fluitsuisdoef!-klank, en al is Morkel se onverwagte berede stormloop duidelik geleen uit David Lean se Lawrence of Arabia, is dit suksesvol in die onverwagsheid en intimiderende energie daarvan. In pas met moderne televisieverhaalvertelling, gee hy ongekende gewig aan ondergeskikte rolle en huiwer hy nie om gunstelingkarakters vroeg reeds te laat sneuwel nie.

Die kinematografie is meesleurend; gemaklik in halfduister of skellig. Die musiek is vol somber atmosfere wat met instrumentale triomfgesange afgewissel word.

Sean Else was wys genoeg, en moet gewild genoeg wees, om hom met uitmuntende toneelspeltalent te omring. Die hoofrol van Willem Morkel is toevertrou aan Stian Bam, ʼn akteur met ʼn werklike teenwoordigheid. Hy vertoon lank en imponerend, maar daar is ʼn opregtheid en ʼn meelewendheid in hom wat sy selfvernietigingslus suksesvol temper.

Grant Swanby se kolonel Swannel, Morkel se nemesis, is sekuur, oortuigend en kragtig. Else vind geen element ter versagting in hom nie, en daar is ook niks in Swanby se vertolking te sien nie. Swannel is die nootvaste verteenwoordiger van die Britse Ryk: Arrogant, oneerlik, wreed, genadeloos, lafhartig, agterbaks en haatdraend. In swart-en-wit terme is hy pikswart. Selfs die optrede van Jason Isaacs se kil wreedaard in Mel Gibson se The Patriot is verduidelik en selfs effens verskoon deur sy herkoms en ongelukkige oorvalling. Daar is geen sulke ligstrepies in Swannel nie.

Die res van die akteurs sit nie ʼn voet verkeerd neer nie.

Uiteindelik word die rugbywedstryd in die rolprent ʼn metafoor van die Tweede Vryheidsoorlog. Aanvanklik speel die Boere die spel soos hulle dit by die Engelse geleer het, maar omdat hulle nie so goed voorberei het of toegerus is nie, kan hulle net verloor. Dis eers wanneer hulle rugby op hulle eie manier begin speel, wat hulle die Engelse radeloos laat. Net soos die Boere in die Oorlog, wat van oorlog ʼn volksvernuf gemaak en toe die Engelse verrinneweer het.

Sean Else het gewys dat ons mense ʼn fliek kan maak en in die fliek wat hy gemaak het, het hy gewys dat ons mense oorlog kon maak en, indien nodig, dit sekerlik weer sal maak.

Na die vertoning van Modder en bloed in die teater waar ek dit gesien het, was daar ʼn waarderende handegeklap. Dit is seldsaam in ʼn flieksaal. Dit was nie vir my nodig om te besluit of ek daaraan sou deelneem of nie.

Ek was die eerste om hande te klap.

Modder en Bloed is geskryf deur Sean Else en hy is ook die regisseur.  Die fliek is vervaardig deur Llewelynn Greeff, Henk Pretorius en Sean Else.

Die film is op 1 April 2016 plaaslik vrygestel en word deur Ster-Kinekor Entertainment versprei.

Webtuiste: www.modderenbloedmovie.com of Facebook: www.facebook.com

Hier is die amptelike lokfilm:

Dan Roodt: Ja, Koos, die (konformistiese) Afrikaner se denke is bankrot

Onlangs het Koos Kombuis ‘n rubriek gepubliseer met die titel Is ons denke werklik so bankrot? Ek wil graag daarop antwoord, nie net omdat hy verkeerdelik na my en Steve Hofmeyr as “wit nasionaliste” verwys nie, maar ook omdat ek sy aanvoeling dat “ons denke” bankrot is, wil beaam. Hoeveel onse in jou pond Koos? kan mens tereg vra. Vir seker sluit ek nie myself en die res van die PRAAG-rubriekskrywers en nog minder vir Steve Hofmeyr by dié “onse” met bankrotdenke in nie.

Ten eerste wil ek vir Koos Kombuis reghelp met sy ontnugtering. Hy skryf:

Dit lyk asof al die kulturele bastions wat ons probeer bou het om die chaos buite te hou, vanaf die eng denke van die N.P. tot die droom van ’n eenheid bo alle rasgrense heen, meteens ’n dilemma ervaar wat vergelykbaar is met die Springbokke ná hul rampspoedige wedstryd teen Japan verlede maand.

Morele, strukturele en selfs geestelike bankrotskap.

Die droom van ’n “reënboognasie” is vervang deur die retoriek van die revolusie. Apartheid is terug in nuwe gedaantes.

In kort: hoe verder die spekter van wit nasionalisme verdwyn in die verlede in, hoe harder word die tromgeslag gehoor van ’n nuwe gedagtestroom: swart nasionalisme.

Natuurlik moet alle regdenkende Suid-Afrikaners enige vorm van nasionalisme verwerp.

Onmiddellik wil ek vra: Moet “alle regdenkende Suid-Afrikaners” insgelyks Engelse en Suid-Afrikaanse nasionalisme – wat deesdae een en dieselfde ding is – verwerp? Want die ekstreemlinkse Engelse (en Jode) is ooglopend triomfantelik en nasionalisties oor hul “oorwinning” oor Afrikaners. Die stryd om beheer oor swart opvoeding en media wat al sedert die koms van die Britse sendelinge woed, is oënskynlik deur hulle gewen. Dis waaroor die sogenaamde “opstand teen Afrikaans” in 1976, wat deur die Anglikaanse Kerk, asook The Star en The Rand Daily Mail, georganiseer en georkestreer is, óók gegaan het.

In die roes van hul nuutgevonde oorheersing binne ons demokratuur – ‘n mengsel van demokrasie en diktatuur – stook hulle gedurig die revolusie. Die “transformasie” van Suid-Afrika wat hulle verlang, word in al hoe radikaler terme geskilder. Kennelik verteenwoordig die radikalisering van die demokratuur – nou met minder demokrasie en meer diktatuur – vir Koos en baie ander wat in die skadu van die Helderberg op Stellenbosch grootgeword het, ‘n verrassing. Diegene van ons wat in Johannesburg opgegroei en die radikale, Engelse beweging by Wits en elders van naderby leer ken het, is eerder verras dat Suid-Afrika nie reeds veel nader aan sy Zimbabwaanse (om nou die pragtige Nederlandse adjektief te gebruik) eindpunt gekom het nie.

Koos verwys na “die eng denke van die N.P.”, maar is dit nie presies waarmee hy besig is nie? Beleef ons nie nou juis wat die N.P. in sy terminale fase vir ons wou bewerkstellig nie? Immers is Roelf Meyer, F.W. de Klerk, Leon Wessels, Renier Schoeman en die res van die N.P. tot die Engelse neomarxisme van ‘n multikulturele demokratuur bekeer! Die drie wesentlike elemente van Marx, Engels en Lenin se politieke denke is die volgende:

  • die nastreef van ‘n maatskaplike omwenteling of revolusie;
  • wat gelei word deur die “voorhoede van die werkersklas” en;
  • wat ná die staatsgreep ‘n “diktatuur van die proletariaat” sal vestig.

Al drie hierdie elemente is reeds in Suid-Afrika verwesenlik. Die ekstreemlinkse Engelse en Jode was die “voorhoede” wat met ‘n kombinasie van stedelike terreur en propaganda vir ons die revolusie gebring het. Die diktatuur van die proletariaat of die massa is ook reeds gevestig. Vandeesweek het ons by Wits gesien hoe selfs dié eertydse sitadel van marxistiese Boerehaat en “progressiewe denke” die knie moes buig voor ‘n skare wat die administrasiegebou, Senate House, beset het. Die “voorhoede” en die massa baklei tans oor die mag, hoewel die “voorhoede” bly in beheer van dít wat die Franse marxis, Louis Althusser, die “repressiewe staatsapparaat” genoem het: die weermag, die polisie en ander veiligheidsdienste. By enige marxistiese revolusie is die massa of die voorhoede bloot die instrument wat die voorhoede se finale oorheersing en magsgreep moet bewerkstellig.

Waarom is die Broederbond, die N.P., die N.G. Kerk en elke ander belangrike instelling so maklik tot die revolusie bekeer? Juis vanweë die bankrotskap van hul denke! Terugskouend het F.W. de Klerk en die res van die N.P. aan Joe Slovo, Ronnie Kasrils, Ben Turok en hul figurant Nelson Mandela oorgegee omdat hulle nie werklik verstaan het met wie en waarmee hulle te doene gehad het nie! De Klerk en sy broer Wimpie was produkte van die PUK waar dans tot redelik onlangs verbode was en die werke van Marx en Engels, asook die geskrifte van Harold Wolpe, Joe Slovo, Ruth First en ander, seker dieper in die doofpot gesteek is as Wimpie se seksuele skandes by die meisieskoshuis waar hy eens koshuisvader was. Praat van wolf skaapwagter maak!

Elke dag as ek die Afrikaanse koerante of hul aanlynoorblyfsels lees, kom ek onder die indruk van die volslae naïwiteit van ons mense, hul gebrekkige begrip van internasionale politiek, maar veral die enorme leemte in hul opvoeding as dit kom by die Europese denktradisie wat steeds in ‘n hoë mate die gang van globale politiek bepaal. In Frankryk, Nederland, Swede, Duitsland en ander lande heers daar tans ‘n intense debat oor kultuurkonflik wat deur die sg. “migrante” verhewig word. Europa ontdek nou die problematiek waarmee Verwoerd en sy tydgenote destyds geworstel het, dié van ‘n multiëtniese samelewing met diepgewortelde kultuurverskille. Pleks daarvan dat Afrikaanse skrywers, intellektuele en politici egter op gelyke voet hieraan deelneem, is hulle tjoepstil. Hulle probeer Slovo en Mandela se revolusie ter wille wees! Oor die enkele interessante idees en politieke insigte wat ons mense oor die jare ontwikkel het, het hulle geheueverlies, of verkies om glad nie daarvan kennis te neem nie omdat dit teenstrydig met die heersende Slovoïsme sou wees.

Mandela was nooit opreg in enigiets wat hy gesê het nie. Sy sogenaamde “versoenende uitsprake” is gemaak in ‘n tyd toe die ANC-SAKP nog nie volkome beheer oor die weermag en polisie gehad het nie. Hy was ‘n kulkunstenaar wat die revolusionêre broodnodig gehad het om hul staatsgreep te verstewig. Die paragraaf van Mandela wat Koos aanhaal, is in elk geval al tot vervelens toe aan ons deur die hoofstroommedia opgedring en dit is sinneloos. Geen grondwet op aarde kan die oorheersing van ‘n etniese minderheid verhoed nie, tensy dit dalk in Kanada is. Maar in alle veeltalige Westerse lande soos Kanada, België of Spanje waar daar min of meer billik met die regte van verskillende taal- of etniese groepe omgegaan word, geskied dit vanweë die dreigement van selfbeskikking en onafhanklikwording van die minderheidsgroep. Dis ‘n hele debat op sigself en ek laat dit daar.

Terug na “ons” intellektuele bankrotskap, waarvan ek myself en ‘n klein groepie andersdenkende Afrikaners uitsluit. Ons is nie deur die wierook van die demokratuur om die bos gelei nie. Die SAKP en sy “voorhoede” van “progressiewe denkers” en hatige revolusionêre verdrukkers was nie aan ons onbekend nie. Trouens, my eie vader het op dieselfde tydstip as Yossel (Joe) Slovo aan Wits gestudeer in ‘n tyd toe een derde van die studente op dié Engelse kampus Afrikaners was en daar reeds ‘n felle politieke stryd in aanloop tot die 1948-verkiesing gevoer is. Ons het as’t ware saam met die revolusionêre “voorhoede” grootgeword. Al was ons by tye hoe liberaal of hoe afvallig van die hoofstroom- Afrikanerkultuur, sou ons nooit die fout gemaak het om soos die N.P. ons vertroue in die revolusie te plaas nie. My liewe hemel, het die Afrikaner in 1994 dan niks geweet nie? Het hy nie Solsjinitsin gelees, of selfs Arthur Koestler of Albert Camus oor die “Rooi Kerk” nie? Die Franse intellektuele wat in die sewentigerjare verdoemende kritiek op marxisme en kommunisme gelewer het, het in die laat sewentigerjare selfs die voorblad van die Amerikaanse tydskrif Time gehaal. Het “ons” – Koos Kombuis se “ons” – nie daarvan kennis geneem nie?

Interessant genoeg laat weet Leon Lemmer vir my per e-pos nie te lank gelede nie dat hy reeds in 1980 op ons destyds aweregse tydskriffie Taaldoos – waarin Koos Kombuis destyds ook gepubliseer het – ingeteken was. Vandag hier op Praag herinner Lemmer ons aan ‘n brokkie deur Jaap Steyn dat Verwoerd in 1941 die voorstel gemaak het dat Afrikaans die enigste amptelike taal van Suid-Afrika moes wees. Vandag is Engels die enigste amptelike taal. Maar die feit dat ‘n klein groepie van ons al dekades lank en ondanks die revolusie wat die land – en die wêreld, as ons dink aan die skipbreuk van Oos-Europese kommunisme – intussen deurgemaak het, steeds konsekwent pro-Afrikaans en anti-kommunisties in ons denke gebly het, verskaf darem ‘n sprankie hoop dat nie almal se denke “bankrot” is nie.

Daar is net een stukkie waarheid in Koos Kombuis se kommentaar en dit is dat swart nasionalisme in Suid-Afrika ‘n “pseudo-beweging” is. Net soos elke bankrot Afrikaland deur ‘n groter moondheid of “donateur” (deesdae veral China) gemanipuleer word, só staan daar agter elke “swart nasionalis” ‘n blanke marxis of organiseerder of geldskieter. Waarskynlik het Malema nog nooit ‘n sent van enige van sy ondersteuners in die lokasie (“kasi” is seker die meer polities korrekte spelling, soos die SABC dit gebruik) ontvang nie. ‘n Beweging soos die EFF ontstaan nie uit die niet of “spontaan” nie. Politiek kos geld, baie geld. Sekere elemente van die “voorhoede” beskou dit egter as in hulle belang om ‘n figuur soos Malema te befonds, aan te praat, publisiteit te gee en van allerlei logistieke steun te voorsien.

Koos Kombuis het ook nie gelyk as hy meen dat ek en Steve Hofmeyr “wit nasionliste” is nie. Ek kan nie vir Steve praat nie, maar nêrens het hy nog ooit ‘n oproep gedoen dat “die witmense van Suid-Afrika” teen ander rasse moet saamstaan, op die manier waarop sommige Amerikaners dit doen nie.

Afgesien van die rol van marxistiese ideologie, verskaf taal die sleutel om Suid-Afrika te verstaan. Koos Kombuis ly aan die Stockholmsindroom as hy dink dat Steve Hofmeyr vir Blade Nzimande of Panyaza Lesufi sou “uitlok” om teen Afrikaners en Afrikaans op te tree. Het ons ooit die Engelse in die negentiende eeu uitgelok? Nietemin het die Britse koloniale owerheid alles in sy vermoë gedoen om ons taal te onderdruk en kort ná 1902 is dit deur Milner voortgesit.

Die probleem is dat Afrikaans en Afrikaners in die weg van die revolusie staan. Dit is deel van die doktrine van die SAKP wat reeds in die 1950’s aangeneem is dat Engels die enigste landstaal moet wees en dat die totale bevolking geassimileer moet word in een Engelstalige proletariaat wat deur die Party en die voorhoede gelei sal word. Die Katalaanse akademikus en politikus Alfred Bosch het ‘n skerpsinnige opstel oor die “ANC se konsep van nasie” geskryf en bevind dat Joe Slovo die kern daarvan verwoord het toe hy gesê het:

“Suid Afrika is nie ‘n veelrassige land nie: dis ‘n nasie-in-wording… Ons weet baie goed wat ‘veelvolkery’ beteken. Dis ‘n uitgeslape manier om nasionale heerskappy te behou… Ons kan geen uitgebreide of berekende voorstelle aanvaar wat ‘n ‘veelvolkige’ raamwerk in stand hou en wat ‘n verbrokkelde nasionale identiteit en daarmee saam wit rassisme, beskerm nie” (M. Van Diepen, 1988, p. 148).

In sy liedjie oor Koos de la Rey, geskryf deur Sean Else, het Bok van Blerk gesing:

Want my vrou en my kind
lê in ‘n kamp en vergaan,
en die Kakies se murg loop oor
‘n nasie wat weer op sal staan.

Om dit na die hede te transponeer, kon hy net sowel gesing het:

Want my vrou en my kind
lê tuis in angs en vergaan,
en die kommunis se murg loop oor
‘n nasie wat weer op sal staan.

Nie net die kommunistiese revolusionêr nie, maar ook sy handlanger, die grootkapitalis wat in radikalisme en revolusie ‘n manier sien om deur korrupsie en die koop van mag en invloed sy rykdom te vergroot, is ons vyand. Alles wat die Afrikaner geskep en ontwikkel het, soos Eskom, Telkom, Sasol, Transnet, die poskantoor, die munisipaliteite, om nie van die boere se grond te vergeet nie, sal nog op ‘n groot bankrotveiling verkoop word. Grootkapitaliste lek reeds hul lippe daarvoor af.
Daarom lei die Afrikaner se bankrotdenke onvermydelik tot sy finansiële en maatskaplike bankrotskap.

Onlangs lees ek in Rapport oor die huidige “studenteopstand” by Wits wat binne die verband van Suid-Afrika se “klassestryd” deur ene Claudi Malovich ontleed word (“Die anatomie van studenteprotes: Wat die Wits-protes oor ons samelewing sê”). Dis byna lagwekkend! Die spook van Karl Marx en sy volgelinge preek nou vir ons vanuit die “konserwatiewe” N.P. se eertydse koerant en Sondagmondstuk.

Plus ça change, plus ça reste la même chose, soos die Franse sê. Hoe meer dinge verander, hoe meer bly hulle dieselfde. Ek verstout my om te sê dat dieselfde groepering of dampkring wat vir die Anglo-Boereoorlog verantwoordelik was – ‘n paar grootkapitaliste in Londen en Johannesburg, asook Kaapse politici – vandag steeds poog om Afrikaans en, soos Joseph Chamberlain dit gestel het, “die laaste oorblyfsels van Afrikanerisme in Suid-Afrika uit te roei”.

Internasionaal heers daar ‘n bedreiging vir alle blankes en ons sou dom wees om dit heeltemal te ignoreer. Maar in Suid-Afrika moet ons veral nie wit nasionaliste wees nie, want dit sal ons verhoed om “die mag agter die troon” raak te sien. Die swartman as sodanig is nie ons vyand nie; sedert die Voortrekkers se dae werk ons met bepaalde swart stamme saam, sluit ooreenkomste met hulle en verskaf bepaalde dienste en ontwikkelingshulp aan hulle in ruil vir hul goedgesindheid en neutraliteit in die groter stryd om beheer oor Suid-Afrika wat al 200 jaar of langer woed.

Nie net is die Afrikaner tans te swak om enige voordeel vir ‘n ander groep te hê nie, maar FW en Roelf Meyer het ook ons laaste oorblywende swart bondgenote in die vroeë negentigerjare in die rug gesteek. Geen selfrespekterende swart leier sal ooit weer ‘n Afrikaner vertrou nie, danksy die optrede van sogenaamde “Afrikanerleiers” in die onlangse verlede.

Wat Koos Kombuis uiteindelik bepleit, is ‘n Fukuyama-agtige “einde van die geskiedenis”. Hy hoop dat die geskiedenis in 1994 geëindig het en dat ons vyande almal soos mis voor die son verdwyn het. Daarom bestaan daar nou die moontlikheid van ewigdurende samesyn in ‘n “nie-rassige utopie”. Suid-Afrika is egter tans meer rasbewus as ooit onder sogenaamde “apartheid”.

Die hoofkarakter in James Joyce roman Ulysses sê ook iewers aan die begin, verwysende na Ierland: “Die geskiedenis is ‘n nagmerrie waaruit ek graag sou wou ontwaak.” Oral waar Engelse bedrywig was, het hulle sulke “nagmerries” geskep.

Ongelukkig vir Koos Kombuis en baie ander Afrikaners wat gedink het dat die geskiedenis of die stryd nou tot stilstand gekom het, of dat die nagmerrie daarvan “opgehou” het, is so iets onmoontlik. Paul Kruger het die ontdekking van goud in die Transvaal as ‘n vloek beskou, want hy het besef dat dit afguns en konflik sou veroorsaak.

Net so het Afrikanerregering in die twintigste eeu rykdom en welvaart geskep, wat verdere afguns en gierigheid veroorsaak het. Slegs wanneer die laaste Afrikanerbate ingepalm is, sal die konflik ophou, indien ooit. Want solank as wat ons oor die vermoë beskik om steeds die Afrikaanse taal en kultuur te bedryf, tesame met voortreflike skole en kampusse, sal daardie jaloesie oor ons aangewakker raak, al oorhandig ons elke ander ding wat ons besit, elke huis, plaas of voertuig. Selfs al gaan die hele Suid-Afrika tot niet en poog ons agterna om dit weer te herbou, sal dit vyandskap en nydigheid ontlok; lees maar Joseph Conrad se grootste roman, Nostromo, oor ‘n fiktiewe Suid-Amerikaanse kolonie waar ‘n Britse erfgenaam probeer om ‘n silwermyn weer aan die gang te kry.

Ongelukkig is ons in ‘n alles-of-niks-stryd vasgevang. Óf ons gaan heeltemal ten gronde, óf ons doen iets daaraan en begin opstaan soos ons voorouers soveel male vantevore gedoen het.

Steve Hofmeyr het nog nooit “alle swartmense voor die voet af(ge)maak as minderwaardige halfmense” nie. Net so is dit wensdenkery om te dink dat die Afrikaner se legio vyande, noudat hulle die hef in die hand het, gaan ophou om ons te kasty. Inteendeel, “ons” onkunde en apatie maak die roofdierinstink in hulle wakker en lei tot die tipe magswanbalans en oorheersing wat die Suid-Afrikaanse demokratuur tans kenmerk.

Anders as in jou Stockholmsindroomlogika, Koos, is dit nie Steve wat die toenemende revolusionêre klimaat aanhits nie, maar jy en ander wat nie die werklikheid van ons geskiedenis en die land se etniese en talige dinamiek in die oë wil kyk nie. Een of ander tyd word elke lekkergeloof of drogredenasie egter aan die toets van die werklikheid onderwerp. Die pessimistiese toon van jou rubriek sê reeds vir my dat die “reënboogteorie”, wat ‘n tydelike foefie van die vyand was – terwyl hy besig was om die weermagmagasyne en die polisiestasies oor te neem – aan skerwe lê.

Zuma, Poetin hou samesprekinge

Die Russiese president, Vladimir Poetin, en president Jacob Zuma het hulle bilaterale samesprekings in Moskou afgesluit, het RSG berig.

Die twee leiers het tydens die vieringe van die 70 ste herdenking van die oorgawe van Nazi-Duitsland in die Tweede Wêreldoorlog samesprekings gevoer.

Volgens ‘n verklaring deur die Presidensie het die twee leiers die status van die Interregeringskomitee oor Handel en Ekonomiese Samewerking vir die komende BRICS-beraad in Julie in Moskou bespreek.

Poetin en Zuma het ook ooreengekom om onderlinge samewerking in mynwese, energie en landbou te verskerp.

Rusland het die oorwinning van die Geallieerdes oor Duitsland met ‘n luisterryke militêre parade gevier.

Dit was ‘n verleentheid vir die oorwinnaars oor Nazisme in die Weste wat nie die geleentheid wou bywoon nie.

Oor onafhanklikheid vir Skotland, met toepassing op Suid-Afrika

In die plaaslike koerante is aanvanklik min aandag aan die moontlikheid van Skotse onafhanklikheid geskenk. Nader aan die referendumdatum (18 deser) en veral toe dit blyk dat die meerderheid kiesers ten gunste van outonomie kon stem, het meer berigte verskyn. Hierdie berigte het geneig om voorkeur aan die nee-stem te gee. Dit wek die indruk dat selfs die nuwe Suid-Afrika hom nog nie van die Britse koloniale naelstring losgemaak het nie. Wat ook opval in hierdie beriggewing is dat die joernaliste met kenmerkende vlakheid uit ander, bv Britse, koerante oorgeskryf het pleks van self substansiële inligtingsbronne te raadpleeg. Die afgelope maande het daar talle uitstekende boeke oor hierdie onderwerp verskyn. Anders as tydens verkiesings in die nuwe Suid-Afrika is dit moontlik, selfs waarskynlik, dat die meerderheid Skotse kiesers goed ingelig is oor waaroor dit in die referendum gaan. Tog bly dit skynbaar ‘n dobbelspel.

Ek maak veral gebruik van George Kerevan en Alan Cochrane se boek, The great debate: Scottish independence: yes no (Brimscombe Port Stroud: The History Press, 2014, 144p; Amazon Kindle $4.79). Die Skotse kiesers, dus inwoners 16 jaar en ouer, 4,3 miljoen uit ‘n bevolking van 5,3 miljoen, moet die volgende vraag met ‘n ja- of nee-stem beantwoord: “Should Scotland be an independent country?” (Anders as in Suid-Afrika, sal gevangenes heeltemal tereg nie kan stem nie.) Die 800 000 Skotte wat in Engeland woon, sal ook nie kan stem nie.

Kerevan skryf in die ja-modus: “Yes Scotland”. Hy is ‘n Skotse akademikus en joernalis en lid van die Skotse Nasionale Party (SNP), wat hom vir Skotse onafhanklikheid beywer. Cochrane stel die nee-saak: “Better Together”. Hy is ook ‘n gebore Skot, maar het veral in Engeland as joernalis gewerk. Sy kinders is woonagtig in sowel Engeland as Skotland, wat toon in hoe ‘n mate die Engelse en Skotse bevolking na die verloop van eeue verstengel geraak het. Verder: “Fully one-third of contemporary Scots are of recent Irish decent” (Kindle 935). Tog strewe die SNP na ‘n nasiestaat. In hierdie boek word al die vernaamste argumente vir en teen onafhanklikheid duidelik deur twee outeurs gestel wat eerstehandse kennis van die saak het.

Soos verskeie kere op Praag berig is, het die Britse premier, David Cameron, die Skotse kiesers probeer oorreed (of intimideer) om nee te stem. Hy is uiteraard bevrees dat onafhanklikheid vir Skotland ook tot outonomie vir Noord-Ierland en Wallis kan lei en die Verenigde Koninkryk (VK) dus kan verkrummel. Noord-Ierse onafhanklikheid sal na verwagting uiteindelik vereniging met die Ierse republiek meebring. In hierdie sin gooi Cameron wal teen die na-imperiale era.

Die president van die Europese Kommissie, Jose Manuel Barroso, ‘n Portugees, het ook probeer om die nee-stem te bevorder (Die Burger, 9 deser, p 9). ‘n Onafhanklike Skotland sal nie outomaties lidmaatskap van die Europese Unie (EU) hê nie. Hy sal aansoek moet doen, maar dit is onwaarskynlik dat dit goedkeur sal word omdat al die EU-lande ten gunste daarvan moet wees. Spanje sal waarskynlik ‘n teenstem uitbring omdat hy nie die afskeidingsbewegings in Katalonië (in die Noord-Ooste van Spanje) en Baskeland (in die midde-Noorde van Spanje – Praag 25.05) wil aanwakker nie. Die SNP redeneer egter dat ‘n onafhanklike Skotland maklik by die European Free Trade Area (Efta) sal kan aansluit omdat nie-EU-lande soos Noorweë, Switserland, Liechtenstein en Ysland reeds lidmaatskap het (902).

In die aanloop tot die Skotse referendum was daar ‘n groot betoging in Barcelona, die hoofstad van Katalonië, ten gunste van onafhanklikheid, of dan ten minste groter outonomie van die sentrale regering in Madrid. Leopold Scholtz noem dat Katalonië (soos Baskeland) reeds in 1978 onder die nuwe Spaanse grondwet beperkte selfregering verwerf het. Ook dat die streek (soos Baskeland en Skotland) ‘n eie vlag en volkslied het en dat Kataloniese Spaans van Kastiliaanse Spaans verskil. “Nietemin kyk minderheidsgroepe van reg oor Europa met groot belangstelling na die Skotse referendum en die ontwikkelinge in Katalonië. Selfs streke soos Friesland in Nederland, Vlaandere (België), Bretagne (Frankryk) en Suid-Tirool (Italië) stuur waarnemers na Skotland” (Die Burger, 13 deser, p 11).

Pieter-Louis Myburgh verwys na Skotland se “307 jaar oue politieke verbondenheid aan die Verenigde Koninkryk” (Rapport 14 deser). Die veldtog vir Skotse onafhanklikheid word gelei deur Alex Salmond, die Skotse eerste minister en leier van die SNP, wat in 1934 gestig is. Die onafhanklikheidstrewe het momentum gekry nadat olie en gas in die 1960’s in die Noordsee (veral Noord-Oos van Skotland) ontdek en daar in die 1970s met die grootskaalse ontginning daarvan begin is. Die persepsie bestaan dat Skotland nie sy regmatige deel uit die opbrengs hiervan ontvang nie; dat in Londen besluit word hoeveel van die inkomste aan Skotland afgestaan word. “In 2010-11, Scotland generated 9.9 per cent of the UK tax revenue but received only 9.3 per cent of public spending” (655).

Leon Schreiber (Rapport 14 deser) verskaf verdere inligting in dieselfde koerant, bv dat die SNP die verkiesings in 2007 en 2011 gewen het omdat hy belowe het om ‘n referendum oor onafhanklikheid te hou. Die deurslaggewende motivering vir onafhanklikheid is omdat “‘n beduidende deel van die Skotse bevolking uitgesluit voel deur die huidige stelsel.” Brittanje het “‘n hoogs gesentraliseerde institusionele” stelsel, waarin die Skotte se mening, wat geneig is om polities meer links as dié van die regering in Londen te wees, dikwels nie tot sy reg kom nie. Tradisioneel lewer die Skotte Arbeidersparty-lede aan die Britse parlement; nie Konserwatiewe Party-lede nie.

Die ANC-bewind word sterk deur kommuniste beïnvloed. Die sentralisering van politieke mag is kenmerkend van sodanige regerings. ‘n Ander ooreenkoms met die Skotse situasie is dat etniese groepe, soos die blankes (veral Afrikaners) en Asiate, van die politieke besluitneming uitgesluit voel. “In ‘n land so divers soos Suid-Afrika is dit soms verbasend dat daar nie ‘n groter strewe na selfbeskikking in verskillende groepe in die samelewing bestaan nie.” Namate die FW de Klerk-verraad insink en nie-swartes, veral blankes, deur die rassistiese inslag van swart mag benadeel word, sal daar myns insiens ‘n groeiende selfbeskikkingstrewe na vore tree. Schreiber het egter ‘n ander en daarby ‘n polities korrekte siening: “Die relatief swak politiese posisie van selfbeskikkingsbewegings in Suid-Afrika is egter ‘n weerspieëling van die land se sukses in die skepping van ‘n inklusiewe bedeling waaraan die meeste mense steeds voel dat hulle ‘n aandeel het.” Daardie “meeste mense” verwys uiteraard na die blatant bevoordeelde 80%+ swartes in die bevolking.

Hoe polities korrek Schreiber is (en waaraan hy seker die publikasie van sy artikel in Rapport te danke het), blyk uit die volgende: “In Suid-Afrika flits daar bloedrooi gevaarligte wat dreig om die visie van ‘n inklusiewe toekoms ongedaan te maak. Hierdie gevaartekens sluit in … die groepie Afrikaners wat steeds daarop aandring om inklusiwiteit te verwerp ten gunste van ‘n verdelende verlede.” Vir daardie “groepie” gaan dit myns insiens juis nie om ‘n teruggryp na ‘n “verdelende verlede” nie. Dit gaan om die uitreik na ‘n toekoms waarin diegene wat kultureel by mekaar hoort, verenig word. Dit sluit nie die moontlikheid uit dat Die Stem as volkslied teruggebring word nie, asook die oranje, wit en blou as landsvlag; sonder die kniebuiging na die Britse vlag, die “Butcher’s Apron” (1232), en sekerlik sonder enige erkenning van ons inheemse kopdoek. Net soos daar Skotte is wat in die eerste plek Skotte en tweedens Britte wil wees, is daar Afrikaners wat in die eerste plek Afrikaners en in die tweede plek Suid-Afrikaners, of dalk veel eerder Europeërs, wil wees. Dit gaan, soos Schreiber dit stel, om mense se “primêre politieke [maar myns insiens veral kulturele] identiteit.”

Noodsaaklike geografiese agtergrond is dat Skotland die noordelike derde van die Britse hoofeiland beslaan. Verder sluit die Skotse geografiese gebied die Westelike eilande (bv die binne- en buite-Hebridiese eilande) en talle ander eilande langs sy kus in, asook die Orkney-eilande in die noorde en die Shetland-eilande selfs verder noord. Daar is bykans 800 Skotse eilande altesaam. Die Westelike, Orkney- en Shetland-eilande hou op 25 deser, ‘n week na die Skotse referendum, ‘n referendum waarin die kiesers ‘n drieledige opsie het. Hierdie drie gebiede kan (1) saam ‘n eie, onafhanklike staat vorm, (2) deel van Skotland bly, of (3) deel van die VK bly (as Skotland onafhanklik sou word).

Noodsaaklike historiese inligting is dat uniewording (die samesmelting van die Engelse en Skotse parlemente as die Britse parlement) in 1707 plaasgevind het, maar dat die Engelse en Skotte reeds sedert 1603 dieselfde monarg as staatshoof het. In 1979 het die meerderheid kiesers in ‘n Skotse referendum ten gunste van beperke selfregering met ‘n eie parlement gestem. Die meerderheid ja-stemmers was egter nie die vereiste 40% van die totale getal kiesers nie, gevolglik het daar toe niks hiervan gekom nie. In 1997 is sodanige meerderheid wel behaal. Sedert 1999 het die Skotte ‘n eie parlement in Holyrood, Edinburgh. Hulle behou ook sitting in die Britse parlement.

Die idee is dat Skotland na onafhanklikheid steeds die Britse koning of koningin as staatshoof sal hê, hoewel Cochrane dit as skynheiligheid beskou, want “the majority of SNP members and activists are out-and-out republicans” (1242); ‘n verskynsel wat ook sterk in Australië na vore tree. Cochrane haal die volgende Skotse”folk-song” aan: “Nae Liz the One, nae Lizabeth the Twa, nae Liz will ever dae. We will mak oor land republican in the Scottish breakaway” (1256). Dieselfde sterling-geldstelsel sal behou word, asook vrye handel en lidmaatskap van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO). Die Kanaaleilande aan die Franse kus (bv Jersey en Guernsey) en die Isle of Man in die Ierse See is nie formeel deel van die VK en EU nie maar gebruik die Britse geldstelsel (458), gevolglik word geredeneer dat ‘n onafhanklike Skotland toegelaat sal word om dieselfde te doen. ‘n Nuwe Britse konfederasie sal tot stand kom tussen Skotland en die res van die VK, albei met sy eie parlement en eie belastingstelsel. Politieke mag sal nie meer (oorheersend) in Londen gesetel wees nie. Great Britain sal dus al hoe meer Little Britain word. Ian Smith (1919-2007), die destydse Rhodesiese eerste minister (1964-1979), was sy tyd vooruit. Tydens sy ampstermyn het hy deurgaans na Britain verwys en volstrek geweier om van Great Britain te praat.

“The percentage of people not born in Britain living in Scotland is significantly lower than for the UK as a whole: 6.6 per cent compared to some 12 per cent” (401). Afgesien van beperkte werksgeleenthede kan dit toegeskryf word aan die kouer klimaat in Skotland. Mense wat gewoond is aan die warmer klimaat van Afrika, die Indiese subkontinent en die Wes-Indiese Eilande vestig hulle eerder in bv Londen as Edinburg. Dit beteken nie dat Skotland tot dusver krotbuurte vrygespring het nie. Byvoorbeeld, Richard Holloway beskryf in sy boek, Leaving Alexandria (Edinburg: Canongate, 2012, 369p; Amazon Kindle $8.69), die haglike lewensomstandighede in die suidelike dele van Glasgow, “the slum capital of Europe” (1539), waar veral Pakistani’s hulle gevestig het. Terwyl die Britse regering die afgelope jare probeer het om immigrasie te beperk, is die redenasie van die SNP dat immigrasie aangemoedig moet word om te vergoed vir die bevolkingsverlies omdat baie Skotte emigreer, bv na Engeland, maar veral na die VSA en Kanada.

Dit lyk nie asof die SNP se planne die beste manier is om ‘n nasiestaat te bou nie. Daar word geredeneer: “Twenty-first-century globalisation needs cultural diversity” (916), oftewel kulturele pluralisme. Naas Engelse en Iere is daar bv Italianers, Jode, Pole, Oekraïners, Asiate, Ugandese en Chilene in die Skotse “melting pot” (940). “Scots have already forged a new, non-British sense of identity as a way of integrating these diverse peoples” (945). Dit gaan glo om “a modern, civic identity, not a pseudo-ethnic one” (950); oftewel “an open internationalist outlook – not an introverted, pseudo-ethnic one” (973). ‘n Mens kan maar net hoop dat die Skotse regering gou tot besinning kom. Hou egter in gedagte dat die Skotse bevolking steeds uit 96% blankes bestaan. Daarteenoor is die (res van die) VK “a mongrel nation” (1626). Engeland se bevolking was 85.4% wit in 2011.

Die nasionalistiese Skotte, of “separatists” (1296) soos Cochrane hulle noem, is geneig om die Skotte as ‘n heeltemal ander nasie as die Engelse voor te stel. “I have absolutely no doubt that many people who support breaking up Britain are indeed racist, in that they actively dislike, if not hate, the English”(2316). Hulle beskou Brittanje as ‘n mislukte staat. Daar is by hierdie Skotte kenmerkende maar onregverdigbare (of valse) Presbiteriaanse skuldgevoelens (wat ongelukkig ook plaaslik te oorvloediglik by sommige lede van die drie Afrikaanse, Protestantse “susterkerke” aangetref word). Die SNP beywer hom dus vir ‘n welsynstaat, die gelykmaking van sosiale klasse en die bevordering van die belange van die sogenaamde benadeeldes, om daarmee Margaret Thatcher (1925-2013; Britse premier 1975-1990) se nalatenskap tot niet te maak (1296).

‘n Belangrike praktiese aspek wat deur Cochrane beklemtoon word, is: “With distinct policies on immigration, asylum-seeking, on rates of duty for alcohol and tobacco, and a different approach to Shengen*, there would have [to] be a multiplicity of border checkpoints. In as small an island as this, and a Union as old as this, it would be bonkers” (1360). [*Shengen: “the free travel across Europe agreement – of which the UK currently has an opt out” (1354).]

Opsommend: “The separatists insisting that Scotland would be a hugely successful country, economically, if it was independent, whilst the Unionists say that while of course Scotland could go it alone, the figures simply do not add up to creating success, in the terms suggested by the Nats” (1528). In die referendum weeg die eeue oue tradisie van saamwees met die Engelse swaar. Daarteenoor is daar die aantreklikheid wat in die woorde “onafhanklikheid” en veral “vryheid” opgesluit lê. Groter Skotse selfvertroue en selfrespek kan hieruit volg. Cochrane het geskryf: “I am sure that as many people will be swayed by emotion as by practical considerations” (1616). Wat Leopold Scholtz skryf, kom op dieselfde neer: “Die ja’s het hoofsaaklik op emosie – Skotse nasionalisme – gekonsentreer, terwyl die nee’s op die ekonomiese risiko’s klem gelê het” (Die Burger, 19 deser, p 14).

Die meeste van bostaande teks is geskryf voor die uitslag van die Skotse referendum bekend gemaak is. Wat ook al die uitslag van die twee referendums sou wees, sal dit nie nuttelose oefeninge wees nie. As Skotse onafhanklikheid nie nou verkry word nie, kom dit (soos wat met die instelling van ‘n eie parlement gebeur het) moontlik later. Wat seker is, is dat die Britse regering sy beloftes van groter selfbeskikking vir die Skotte sal moet nakom. Dit is onwaarskynlik dat die kiesers van die Westelike, Orkney- en Shetland-eilande ten gunste van hulle aparte onafhanklikheid sal stem. Heel moontlik sal hulle eerder voortgaan om hulle administratief/polities by die Skotte te skaar,”veral noudat Skotland nie onafhanklik word nie. Maar ook in hulle geval sal ‘n groter mate van selfbeskikking volg, soos deur sowel die Skotse as die Britse regering aan hulle belowe.

Soos aanvanklik algemeen aanvaar is, het Skotse onafhanklikheid nie hierdie rondte gekom nie; selfs al sou ‘n meerderheid van ‘n enkele stem hierdie keer wetlik voldoende gewees het. Die Skotte het eeue oue eie regs-, onderwys- en religieuse instellings en geniet progressief meer selfbestuur. Die Skotte het ook nie ‘n eie taal wat baie van Engels verskil nie, al val die Skotse uitspraak vreemd op Engelse ore. Andersins is daar kultureel, dus in daaglikse handel en wandel, tussen die Skotte en Engelse groter maar nie-fundamentele verskille; dus eerder verskille in graad of klem.

Kultureel is die verhouding tussen die Skotte en Engelse dus baie anders as die kolossale gaping wat daar tussen wittes en swartes in Suid-Afrika bestaan. In sommige opsigte dink en doen swartes heeltemal anders as blankes; ook anders as Oosterlinge. Oosterlinge (bv die Japanese) geniet voorspoed en ‘n geordende, leefbare samelewing omdat hulle hulle kultuur (bv godsdiens) met Westerse (bv ekonomiese) denke kan versoen. Swartes is geneig om dinge impulsief op die tradisionele Afrika-manier te doen pleks van rasioneel en erkentlik by Westerse kultuur aansluiting te soek. Die bevolking van Afrika het in groot mate (nog) nie by die werklikhede van die 21ste eeu aangepas nie. Dit is ‘n geval van laat opgedaag vir vandag en môre is nog so ‘n dag. Wat in Afrika nodig is, is nie ‘n herlewing nie (soos Thabo Mbeki se Afrika-renaissance – waaroor deesdae geswyg word), maar ‘n eerste ontwaking. Dit verduidelik waarom teenspoed en ellende so kenmerkend van swart Afrika is.

Weens Duitse nasionalisme in die vorige eeu en twee wêreldoorloë het nasionalisme daarna veral in Europa in onguns verval. Genoeg tyd het egter intussen verloop om hernude en groeiende entoesiasme vir nasionalisme in talle Europese lande wakker te maak. Ek het aangetoon dat Skotse nasionalisme linksgesind is. In Vlaandere en Beiere neig dit egter regs. Leopold Scholtz (Die Burger, 19 deser, p 14) noem “dat nasionalisme nie verkramp, regs of ekstremisties hóéf te wees nie”. Verder: “In Suid-Afrika word nasionalisme en die beklemtoning van etniese identiteit as regs beskou. Maar in Europa is dit oorwegend (ofskoon nie altyd nie) juis links.” Dus, nasionalisme kan “bloot beteken dat jy ‘n billike kulturele ruimte eis om jouself te wees”.

Jan van Wyk skryf: “Die Skotte se strewe na onafhanklikheid verbaas my nie. Soos Afrikaners in die onafhanklike Boererepublieke was hulle nog nooit lief vir die Engelse nie. Toe sy ou gevegskamerade genls Louis Botha en Jan Smuts ná die Anglo-Boereoorlog in Londen begin kuier, het die patriotiese genl Krisjan de Wet smalend gesê: ‘Ek staan liewer op ‘n mishoop onder my eie mense as in paleise tussen vreemdes'” (Die Burger, 18 deser, p 14).

Paniek heers na ja-stemmers in Skotland voortou neem

Die verkiesing op 18 September vir Skotse onafhanklikheid oorheers die Verenigde Koninkryk na die deur-tot-deur veldtog aan beide kante verlede week nie meer ‘n dramatiese oorwinning vir die nasionalistiese leier Alex Salmond uitsluit nie.

Maak geen fout nie, die Britse regering is paniekbevange. Die land kan oor 12 dae uitmekaarval. Dit herinner aan wat gebeur het in Quebec in Oktober 1995, toe die ja-stemmers ‘n voorsprong op die laaste minuut bekom het.

Kanadese, wat die debat toe meestal geïgnoreer het, het daarna skielik besef dat hul land onherroeplik kan verander. Sewe dae voor die verkiesing, is ‘n byeenkoms in Montreal georganiseer deur ‘n minister van visserye op sy eie inisiatief. Dié byeenkoms het glo die nee-stemmers se bas gered.

Volgens Bloomberg, “kan die skuif na ‘n volstrekte meerderheid vir die ondersteuners van onafhanklikheid finansiële markte verder vertroebel na die pond verlede week verswak het toe die pro-Britse kant se ondersteuning vernou tot ses persentasiepunte.”

“Vir ‘n positiewe boodskap om soveel in ‘n maand op te skiet is heeltemal ongekend,” sê Matt Qvortrup, ‘n senior navorser by Cranfield Universiteit in Engeland en skrywer van “Referendums en etniese konflikte”. “Dit is ‘n baie revolusionêre ding in referendumterme. Ons sit aan die hooftafel van die geskiedenis,” het hy gesê.

Die nee-stemmers het op ‘n stadium met 22 punte voorgeloop, maar het die eerste plek intussen met twee persentasiepunte aan die nasionaliste oorhandig met 45 – 47.

Die koningin is glo diep bekommerd oor die skielike wending.

Rupert Murdoch het getwiet dat “meninsgpeilings [soos die een oor Skotse onafhanklikheid] wêreldwyd ontnugtering met politieke leiers en die ou instellings weerspieël en ‘n opening vir libertyne en ver-linkses skep”.

Skotland sal “meer kwesbaar word vir terroriste-aanvalle” in ‘n “baie gevaarlike en onseker wêreld” as hulle stem vir onafhanklikheid op 18 September, het die Britse premier David Cameron gesê.
 
Om deel te wees van ‘n eenheid [soos die VK] gee Skotte die beskermende voordele van ‘n deel van ‘n groter land, het Cameron aan verslaggewers gesê aan die einde van die Noord-Atlantiese Verdrag Organisasie se beraad in Newport, Wallis.
 
“Met terroristebedreigings en ​​ander bedreigings, is dit nie beter om deel van ‘n Verenigde Koninkryk te wees wat een van die topvyf verdedigingsbegrotings het nie, om een van die beste intelligensie- en sekuriteitsdienste ter wêreld te wees, wat deel is van elke enkele alliansie wat regtig saak maak in die wêreld soos NAVO, die G8, die G20, die Europese Unie, ‘n lid van die Veiligheidsraad van die VN?” het Cameron gesê. “Al die netwerke en vermoëns om te werk met bondgenote om ons veilig te hou. Is dit nie beter om dié dinge te hê as om jouself daarvan af te sonder nie?”

Afrikaans: die grondslag vir ‘n nuwe politiek

danr2deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Vandag beantwoord die redakteur van Rapport, Waldimar Pelser, my vorige artikel in Rapport en hier op praag met ‘n pleidooi dat ons mekaar minder moet etiketteer en meer moet debatteer:

Om iemand “regs” of “links” te noem is nie die einde van die gesprek nie, maar eerder die begin. In “Suid-Afrikaans” gestel: Ons kan nie meer daarmee wegkom om mekaar wit of bruin of swart of regs te noem asof dit die gestoei oor idees onnodig maak wat ons kort om koers te kry nie.

Jare gelede het ek reeds min of meer dieselfde standpunt gestel in my klein essay, Die nuwe ‘Regs’ wat destyds op LitNet gepubliseer is, maar wat ook in my boek Aweregs opgeneem is.

Soos ek in my stuk oor Frankryk aandui, gaan die Franse vandag nuwe verteenwoordigers in die Europese parlement verkies en vir die eerste keer sedert die tweede wêreldoorlog gaan ‘n sogenaamd regse, nasionalistiese of behoudende party die meeste stemme in ‘n Franse verkiesing trek, naamlik iewers tussen 24 en 30 persent. Weliswaar geen meerderheid nie, maar nogtans ‘n merkwaardige vertoning deur Madame Marine Le Pen se Front National. Reeds word daar gesê dat dit Frankryk se “beeld in die wêreld skade gaan doen”.

Frankryk is ‘n lid van die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies, asook, tesame met Duitsland, die belangrikste land in Wes-Europa en in die Europese Unie. Frans is, naas Engels, Russies, Spaans en enkele ander, een van die belangrikste wêreldtale wat deur honderde miljoene mense as eerste of tweede taal gepraat word. Daarom is die intellektuele en politieke verskuiwing in Frankryk geen geringe verwikkeling nie.

Waldimar Pelser meen dat ons “idees… kort om koers te kry”. Dis presies wat ons by praag nog die afgelope vyftien jaar of meer sê. Suid-Afrika het in 1994 holderstebolder die Amerikaanse “smeltkroesmodel” van die sestiger- en sewentigjare, tesame met regstellende aksie en swart bemagtiging oorgeneem. In die VSA staan swart bemagtiging as “minority procurement” bekend, dus kan elkeen van hierdie beleide na die VSA teruggevoer word. Maar eintlik het die Sweede Gunnar Myrdal reeds in die veertigerjare hierdie stel polities korrekte idees aan die Amerikaners voorgestel in sy beroemde boek, An American Dilemma: The Negro Problem and Modern Democracy. Dus is dit nie van oorsprong Amerikaans nie, maar Sweeds!

Wat weer tot die volgende vraag lei: Hoe kan ‘n land soos Swede met sy hoofsaaklik homogene, blanke bevolking van taamlik snobistiese en hovaardige mense wat op al die ander Skandinawiese lande neersien, voorskrifte aan heterogene maatskappye soos dié van die VSA en Suid-Afrika maak? Wat verstaan Swede van Suid-Afrika? So te sê niks.

Alle Afrikaners, regs, links, liberaal, nasionalisties, wat ook al, behoort saam met Waldimar Pelser te erken dat ons en die land vandag nuwe idees nodig het. Ons kan nie maar voortploeter op Swede en Amerika se mislukte opvattings van die middel- twintigste eeu nie.

Hierdie intellektuele krisis raak egter nie bloot die liberaliste of linkses wat hulle op die Angel-Saksiese of internasionale gemeenplase oor Suid-Afrika verlaat nie. Dit raak ook daardie oudmodiese Afrikaner-nasionaliste wat in ‘n heraangepaste afsonderlike ontwikkeling en selfbeskikking van volkere ‘n oplossing vir die probleme van Suid- en Suider-Afrika sien. Demografies, ekonomies en tegnologies het die hele streek intussen so verander dat dit haas nie meer moontlik is nie.

Nie dat ek opgehou het om ‘n voorstander van Afrikanerselfbeskikking te wees nie, maar ek dink ons moet aanvaar dat Afrikaners die gedagte telkens, soos ook tydens die afgelope verkiesing, by die stembus verwerp. ‘n Mens kan ‘n perd tot by die water bring, maar jy kan hom nie maak drink nie.

Wat staan ons dus te doen onder die huidige omstandighede? In die afwesigheid van enige steun onder Afrikaners of die hoofstroommedia vir Afrikanerpolitiek, is dit soos om voor ‘n trein te gaan staan. Sodra daar koppe getel word, gaan ons telkens net verloor.

Daarom meen ek dat ons by praag oorspronklik die korrekte idee gehad het, naamlik om ‘n nuwe politiek rondom die Afrikaanse taal te bou. En voordat u nou sê dat taal ‘n bysaak in Suid-Afrika is, laat my verder verduidelik hoe dit behoort te werk.

Tans is daar feitlik geen verweer teen rasstellende aksie en rassevoorkeure wat in wetgewing en selfs in die grondwet vervat is nie. Hier en daar maak Afriforum hofsake daarteen, maar dit gaan telkens om ‘n enkele individu soos Renate Barnard van die polisie en doen nie veel om die beginsel van rassevoorkeure by aanstellings aan te tas nie.

Terwyl dit toelaatbaar is vir swart politici en swartes om hul politiek op ras te grond – dis nog ‘n invloed van die VSA en die Angel-Saksiese lande – grens dit vir blankes aan heiligskennis om dieselfde te doen. Dus gaan dit moeilik wees om teen rasstellende aksie die blanke bevolking op grond van ‘n soort “wit nasionalisme” te probeer mobiliseer.

Indien Afrikaners egter op hul taal, Afrikaans, begin aandring, sal die groot maatskappye, die howe, die skole en universiteite, selfs die staat self, genoodsaak wees om weer van ons mense te begin aanstel. Dit sal die effek van rasstellende aksie begin teëwerk. Binne die “Suid-Afrikaanse” stelsel, sal daar dus ‘n “Afrikaanse” stelsel begin ontwikkel waar Afrikaners deur ander Afrikaners (of in die Wes-Kaap, deur bruinmense) bedien word en waardeur die amptelike en openbare status van Afrikaans weer herstel sal word.

Hierdie strategie sal egter net slaag as daar, tesame met die aandrang op Afrikaans te alle tye, insgelyks ‘n inwaartse nasionalistiese beweging onder Afrikaners plaasvind. Immers word daar tussen interne (kulturele) en eksterne (staatkundige) selfbeskikking onderskei. Net so bestaan daar ‘n inwaartse nasionalisme onder jou eie mense en ‘n uitwaartse rebellie of opstand om jou teen ander groepe of volkere te laat geld. Tans is die inwaartse nasionalisme en herwaardering vir mekaar waarskynlik belangriker as die uitwaartse opstand.

Leon Lemmer skryf vandag baie insiggewend oor die Baske, wat soortgelyk aan Afrikaners, deur getalryker – sy dit dan Europese – volkere in die vorm van die Spanjaarde en die Franse oorheers word. Omdat hy die groot Franse skrywer Victor Hugo oor die Baskiese taal aanhaal, het ek na die oorspronklike teks gaan soek en haal dit graag hier volledig aan, tesame met ‘n Afrikaanse vertaling:

J’ajoute qu’ici un lien secret et profond et que rien n’a pu rompre unit, même en dépit des Pyrénées, ces frontières naturelles, tous les membres de la mystérieuse famille basque. Le vieux mot Navarre n’est pas un mot. On naît basque, on parle basque, on vit basque et l’on meurt basque. La langue basque est une patrie, j’ai presque dit une religion. Dites un mot basque à un montagnard dans la montagne; avant ce mot, vous étiez à peine un homme pour lui; ce mot prononcé, vous voilà son frère. La langue espagnole est ici une étrangère comme la langue française.

[Ek voeg hier by dat ‘n geheime en diepgaande band die geheimsinnige Baskiese familie verenig wat niks kon breek nie, in weerwil van die Pireneë-gebergte, dié natuurlike grens. Die ou woord “Navarre” (die voorheen outonome gebied) beskryf dit nie. ‘n Mens word Baskies gebore, jy praat Baskies, jy leef Baskies en jy sterf Baskies. Die Baskiese taal is ‘n vaderland, amper ‘n godsdiens. Praat ‘n woord Baskies met ‘n bergbewoner in die berg; voor daardie woord was u skaars ‘n mens vir hom; as dié woord gespreek is, siedaar u en hy is broers. Die Spaanse taal is hier uitheems net soos die Franse taal. – my vertaling.]

Dit lyk asof die tweede deel van Leon Lemmer se aanhaling oor die Baske, nie van Victor Hugo is nie, maar van die skrywer Mark Kurlansky in die boek The Basque History of the World:

“It was written over and over in the records of those who observed the Basques that they spoke a strange language that kept them apart from others. But it is also what kept them together as a people, uniting them to withstand Europe’s great invasions.”

In die vroeë dae van praag, onthou ek ook dat ek iewers ‘n paar sinne uit ‘n kortverhaal van Hennie Aucamp aangehaal het (“Die uitsettingsbevel” in Enkelvlug), wat baie dieselfde begrip as Victor Hugo oordra:

“Vir ander mag ‘n nuwe vaderland ‘n moontlikheid wees, maar nie vir my nie. My bestaan, my identiteit, my kern, my alles lê opgesluit in Afrikaans. ‘n Bestaan in ‘n ander taal sal vir my tweedehands wees…

“En verder: Suid-Afrika is nie vir my in die eerste plek sy berge en vlaktes nie. My wesenlike vaderland, as ek Camus mag aanhaal, is my taal. Ek bestaan net in die taal; net vir die taal…”

Dit sou ‘n fout wees om bogaande aanhalings bloot as sentimentalistiese oproepe tot taalnasionalisme te interpreteer. Wat is ‘n “bestaan in Afrikaans” anders as ‘n lewe in ‘n eie land en ‘n eie kultuur? Terwyl jy deur ander regeer en selfs oorheers word, is dit tog moontlik om onder mekaar met ons eie lewens aan te gaan, asof daardie blote politieke feit nie van allesoorwegende belang is nie.

Een van die grootste foute wat die ANC en die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty gemaak het – vanuit hul revolusionêre en vernietigende oogpunt – is om Afrikaans as amptelike taal ná 1994 te behou. Die amptelike status van Afrikaans, indien dit afgedwing sou word, sou die assimilasie van Afrikaners feitlik onmoontlik maak en ons “verenig en apart van die ander” hou soos wat Mark Kurlansky hier bo aangaande die Baske beskryf.

Terwyl ander groepe in die land die wetgewende en uitvoerende gesag van die staat oorheers, is Afrikaners steeds oorverteenwoordig in die derde vertakking van regering: die regsprekende gesag. Toegegee, rasstellende aksie het reeds sy tol op die regbank geëis en daar bly baie min Afrikaanse regters oor, veral in Johannesburg waar die meeste sake aangehoor word.

Feit is egter dat daardie nie-Afrikaanse regters verplig is om die Romeins-Hollandse gemenereg toe te pas. Al die uitsprake wat sedert 1652 in ons land gelewer is, bly steeds geldig! Van die beroemdste uitsprake wat die beginsels van ons reg neergelê het, is boonop in Afrikaans gelewer.

Indien Afrikaanse regslui, asook litigante, sou begin om hofsake in Afrikaans te voer, sou die staat verplig wees om meer Afrikaanse regters aan te stel. Hoewel die staat dus die wetgewing na willekeur mag verander, kan ons in die howe die geleentheid kry om daardie wette na ons siening te laat interpreteer, binne ons eie regstradisie wat die staat genoodsaak is om te volg.

Ons kan selfs die groot maatskappye dwing om meer Afrikaners aan te stel en sodoende werk vir ons mense te skep. Hoe meer Afrikaners voltyds werk, hoe meer geld gaan ons hê om ‘n Afrikanerekonomie naas die Suid-Afrikaanse te ontwikkel. Die Jode, Grieke en ander in ons land doen dit reeds. Ook die Baske beskik oor ‘n uitgebreide koöperasie genaamd Mondragon wat vir ‘n 100 000 mense werk verskaf en een van die groot suksesverhale op die Spaanse grondgebied verteenwoordig.

Ek was nog altyd ‘n groot kritikus van die Grondwet, maar deesdae begin ek dink dat álles in die Grondwet nie net sleg is nie. Daar bestaan artikels in die Grondwet wat ons in ons guns kan laat afdwing – met of sonder die steun van die massa apatiese Afrikaners!

Ander groepe in die land is reeds besig om die Grondwet na hul sin te laat interpreteer: die voorstanders van huwelike tussen mense van dieselfde geslag of diegene wat téén die doodstraf gekant is, byvoorbeeld. Die meerderheid mense in ons land, blank en swart, hou nie van selfdegeslaghuwelike nie en is ten gunste van die doodstraf, maar hulle doen net nie die moeite om hof toe te gaan nie. Daarom is hulle aan die links-liberale aktiviste uitgelewer wat, soos in die VSA, sorg dat hulle uitsprake in hul guns verkry.

Elke uitspraak in die howe verteenwoordig insgelyks ‘n tweesnydende swaard: Dink maar aan mnr. Jaap Kelder van die Nasionale Belastingbetalersunie se beroemde geveg om die oorgangstadsraad van Kemptonpark te kry om die onwettige elektriese verbindings in Tembisa te beëindig en om sy kredietbehoor ook daar toe te pas. Uiteindelik het hy in die Appèlhof in Bloemfontein verloor omdat meesal Afrikaanse regters bevind het dat die stadsraad oor die “diskresie” beskik om te besluit of hulle kredietbeheer sal toepas, selfs nadat hulle amptelik ‘n besluit aangeneem het om dit wel te doen!

Mnr. Jaap Kelder moes in daardie geval die gelag betaal, maar dink net hoe daardie appèlsaak vorentoe deur ‘n Afrikanergemeenskap of -voorstad iewers aangehaal kan word wat dalk sou besluit om nie langer elektrisiteit aan die gewone stadsraad te betaal nie. Indien kredietbeheer deur ‘n munisipaliteit “diskresionêr” is, dan is munisipale wanbetaling mos nie so erg nie, is dit? En as die krediteur oor ‘n diskresie beskik, wat dan van die debiteur wat sy eie diskresie mag hê, om te besluit of hy wil betaal of nie?

Laat die skape by die stembus almal vir mev. Zille of Mmusi Maimane stem.

Afrikanerpolitiek sónder steun is die nuwe wagwoord. Om ‘n cliché te gebruik: Ons moet begin om “uit die kassie” – of aweregs, dis vir my ‘n beter woord – te dink. Kom ons stoei vir ons ‘n plek in die land oop waar ons uiteindelik daardie “Afrikaanse lewe” kan voer waarvan ons almal droom. En dit sluit nie geografiese enklawes, taaleilande, kantons, volkstate of wat ook al, uit nie.

Word deel van die avontuur en sluit aan by praag!

Ons vir jou, Mugg & Bean?

Soos diegene wat my op Twitter volg sal weet, lees ek tans ‘n boek vanaf die Klub Digitaal-ebiblioteek genaamd Stuff white people like deur Christian Lander. Dis ‘n ligte, satiriese soort kyk na Noord-Amerikaanse blankes en hul dikwels paradoksale, polities korrekte gedrag en gewoontes.

Een van die elemente wat hy voortdurend beklemtoon, is die skuldgevoelens van blankes. Daarom voel hulle verplig om vir die Demokratiese Party te stem, eksotiese kosse te eet en om swart vriende te hê. Trouens, vir blankes is dit ‘n statussimbool om swart vriende te hê en by ander blankes daaroor te spog.

Wat Lander sê, geld seker meer vir blankes met universiteitsgrade in Amerika as vir gewone mense wat nog nie heeltemal so polities korrek is nie. Maar ‘n mens herken die patroon. Ook Suid-Afrika is in ‘n hoë mate veramerikaans en daarom “hou blankes” min of meer van dieselfde “goed” as Amerikaanse blankes: Apple-produkte, organiese kos by Woolworths, selfone met bekende handelsmerke en meesal Duitse motors.

Trouens, volgens dr. Corné Mulder van die Vryheidsfront Plus is een van die vernaamste redes waarom Afrikaners nie in groot hoeveelhede Orania toe sal trek nie, omdat daar nie ‘n Mugg & Bean is nie.

Ek dink ek moet hom gelyk gee. Elke keer as ek in die weste van Johannesburg by die Mugg & Bean in die Cresta-winkelsentrum kom, hoor mens net Afrikaans rondom jou. Die spyskaart is suiwer Amerikaans en natuurlik slegs in Engels, die kelnerinne is Zimbabwiërs, maar dis wat Afrikaners wil hê. ‘n Soort ersatz-weergawe van Amerika.

‘n Groot rede waarom Afrikaners sleg doen met klein sake, veral restaurante en kafees, is dat hul volksgenote die meer Amerikaanse handelsmerke bo enigiets anders verkies. Tuisnywerhede waar ‘n mens nog tradisionele Afrikaanse gebak of Boeredisse kon koop, moes een na die ander hul deure sluit omdat supermarkte ook sulke produkte begin verkoop het. Ook smaak die Mugg & Bean se Amerikaanse koffie van ‘n Zim-kelnerin lyk my lekkerder as Boeretroos wat deur ‘n tannie met ‘n voorskoot bedien word.

In dié opsig het Christian Lander waarskynlik ook gelyk, wat ons betref: Blankes hou van “diversiteit” en eksotiese disse en handelsname. Hulle mag nie van die politieke implikasies van die multikulturele samelewing hou nie, maar verkies tog die gedekultureerde mengelmoes bo enige vorm van kulturele of gastronomiese nasionalisme.

Die enigste volkere wat redelik nasionalisties oor hul kos voel, is die Franse en die Italianers. ‘n Dekade of wat gelede was die Italiaanse filosoof Giovanni Vattimo in Suid-Afrika en het hy beken dat “die enigste tyd wanneer hy effens Italiaans voel, is wanneer hy besig is om te eet”.

Onlangs was daar blykbaar ‘n herrie in Parys toe die globale ketting Starbucks een van sy kafees in Montmartre, die tradisionele kunstenaarsbuurt van Parys, wou open. Dis gesien as ‘n aanval op Franse kultuur. Die gemiddelde Afrikaner, wat reeds 80% veramerikaans is, staan seker verstom oor dié reaksie. Waarom is dit belangrik? Wat maak dit saak as ons die Wimpy of die Spur bo enigiets inheems verkies?

Tradisioneel het die Afrikaner sy kultuur as beperk tot die kerk, die skool en die universiteit gesien. Vanaf die negentiende eeu was die meeste stede in Suid-Afrika Engels en tot vandag toe verstom dit my dat ‘n mens in 100% Afrikaanse voorstede in Pretoria byna geen Afrikaanse tekens teëkom nie. Maar ook die kerke verengels, of Afrikaners besoek deesdae charismatiese kerke wat op die Amerikaanse model geskoei is en die onderwysdepartement wil die oorblywende Afrikaanse skole verengels.

In Swede, waar politieke nasionalisme feitlik tot ‘n misdaad verklaar is, het dit my verstom hoe taalnasionalisties die mense eintlik is. In Stockholm, wat seker ook vir ‘n wêreldstad kan deurgaan met vele buitelandse besoekers en toeriste, is alle spyskaarte slegs in Sweeds en dit geld meesal vir die disse ook. En tagtig persent van die motors op die pad is Volvo’s, met nog ‘n tien persent Saabs en dan ‘n paar Volkswagens en Mercedesse wat die meer eksotiese modelle uitmaak.

Wat Stuff white people like ook na sterk na vore bring, is die blanke se behoefte daaraan om modern en byderwets te voel. Ek haat die eertydse hippie-woord “cool” wat om een of ander rede weer in die mode geraak het, maar lesers sal verstaan wat ek bedoel. Die Franse praat van à la mode, om ín te wees.

Van die beste Afrikanerintellektuele van die twintigste eeu, soos Fransie Malherbe en C.M. van den Heever, het hierdie aspek van kultuur en politiek goed verstaan. Van den Heever skryf iewers in die dertigerjare dat daar toe ongeveer 200 miljoen mense in die Britse Ryk gewoon het – teenoor ‘n miljoen Afrikaners in Suid-Afrika. Hy het die Engelse kultuur met lig vergelyk, wat mense aantrek soos motte na ‘n kers. As ons vandag die Engelse kultuur met die Amerikaanse McWorld-kultuur vervang, geld sy opmerking nog steeds.

Europa het egter nog altyd vir verrassings gesorg. Daar is tans ‘n anti-Amerikaanse gevoel wat besig is om op Europese Vasteland op te bou, met straatgevegte tussen Links en Regs in Duitsland, amper soos in die 1920s. Die lot van Afrikaners is in die verlede meermale deur verwikkelinge in Europa bepaal. Ons taal bly aan die vele tale en dialekte wat in Noord-Europa gepraat word, verwant.

Vanoggend het ek op Engels getwiet: “If it weren’t for boerewors and a few left-over Afrikaans public signs from the “apartheid era” (theatres, etc.) SA would be 100% American.” Dit klink effe sinies, maar dis eintlik waar. As ek by die Staatsteater of by die Johannesburgse stadskouburg nog ‘n paar tweetalige tekens raaksien uit die ou dae, is dit amper soos die reste van ‘n vergange beskawing wat ‘n mens daar ontdek. Ook in Ou Johannesburgweg in Midrand oorkant die ontkleeklub Teazers is daar ‘n bordjie wat die aantal kilometers na “Verwoerdburg” aandui. Nog ‘n anomalie in ‘n veramerikaansde, polities korrekte Suid-Afrika.

Die uitdaging vir Afrikaners het nog nie verander sedert die begin van die twintigste eeu nie. Dit gaan nuwe en selfs radikale denke verg om ‘n Afrikaanse lewe te skep wat nie meer net ‘n dowwe weerkaatsing van Obama se Amerika is nie.

Onderliggend aan moderne denke is egter nie net politieke korrektheid en ‘n eklektiese, “diverse” maatskaplike kode nie. Die strewe na suiwerheid en oorspronklikheid het by tye die botoon gevoer, in die Weste, maar ook onder Afrikaners.

In ‘n sekere sin, kan Afrikaansheid moderner as Amerikaansheid wees. Die vraag is hoe ons dit in die werklike lewe en in die ekonomie tot stand kan bring. Oftewel hoe ons aan so ‘n abstrakte idee uiterlike vorm kan gee.

Фильчаков

Die blywende aard van die volkstaat

Die dae van die vorming en oprigting van Volkstate is waarskynlik nie getel nie. 'n Amerikaanse deskundige, Jerry Z. Muller, het in 'n artikel in Foreign Affairs aangetoon hoe modernisering grootliks die oorsaak van etniese selfbewussyn en separatisme is. 

Muller, 'n professor in geskiedenis aan die Katolieke Universiteit van Amerika, skryf in die Maart/April uitgawe van Foreign Affairs  (my vertaling): “Etniese nasionalisme het ‘n groter en meer blywende rol in die moderne geskiedenis gespeel as wat algemeen verstaan word, en die prosesse wat gelei het tot die dominansie van die etnies-nasionale staat asook die skeiding van etniese groepe in Europa gaan waarskynlik elders herhaal word.  Verhoogde verstedeliking, geletterdheid en politieke mobilisasie; verskille in bevolkingsaanwasse,  die ekonomiese prestasie van verskillende etniese groepe en immigrasie sal die interne strukture en grense van state uitdaag.  Of dit nou polities korrek is of nie; etniese nasionalisme sal voortgaan om die wêreld van die een-en-twintigste-eeu te vorm.”

Mense ag die nasiestaat vandag as die vanselfsprekende vorm van politieke assosiasie terwyl die gedagte van ‘n ryk uiters skaars is.  Die geskiedenis toon egter dat mense vir langer in Ryke as in Nasiestate gewoon het.

Gedurende die dae van die Hapsburg- en Romanofryk was die handel- of middelklasse grootliks Duitsers of Jode.  In die Ottomaanse ryk was hulle Armeniërs, Grieke of Jode, terwyl die werkersklasse etnies uiteenlopend was. 

Die militêre kompetisie tussen die ryke het hulle genoop om te moderniseer ten einde hulle ekonomieë in staat te stel om die nodige weermagte te produseer en te onderhou.  Hierdie modernisering van die ekonomieë het massageletterdheid en maklike kommunikasie genoodsaak.  Die grootliks landbou-gerigte etniese groepe soos die Tsjegge, Pole, Slowakiërs en Oekraïners het verstedelik, net om agter te kom dat dit onmoontlik is om ekonomies te vorder in werksplekke wat nie jou taal en kultuur deel nie.  Sprekers van dieselfde tale het begin om hul lotgevalle as gedeel te ervaar en om hul gemeenskappe teenoor ander te definieer.  Uiteindelik het hulle ook begin om state van hul eie op te eis.

Michael P. Todaro en Stephen C. Smith skryf in Economic Development dat (my vertaling): “Etnisiteit en geloof gereeld ‘n wesenlike rol in die sukses of mislukking van ontwikkelingspogings speel.  Dit is duidelik dat hoe groter die etniese- en geloofsdiversiteit van ‘n land, hoe groter is die kans dat daar interne twis en politieke onstabiliteit sal wees.  Dit is daarom nie verrassend nie dat die mees suksesvolle onlangse ontwikkelingservarings – Suid-Korea, Taiwan, Singapoer en Hong Kong – in homogene kulturele samelewings voorgekom het.

Vandag is daar ‘n gewilde illusie dat ons in ‘n wêreld van individuele regte, oop grense en internasionale reg leef.  Tog ervaar die duisende Afrikane en Asiërs wat jaarliks sterf in hul pogings om Europa binne te kom dat sy grense in werklikheid nie so oop is nie. ‘n Opname sal toon dat daar in 1900 vele state in Europa was wat nie oor ‘n enkele dominante etniese bevolking beskik het nie, terwyl daar in 2008 slegs twee sulke state oor is, waarvan een (België) geleidelik besig is om in twee te verdeel.  Die separatistiese projek het in Europa geseëvier; nie verdwyn nie.

Suid-Afrika as politieke entiteit is veel meer tekenend van dié van ‘n ryk as van ‘n nasiestaat.  Die grondgebied is so groot soos dié van Wes-Europa, terwyl elf tale amptelik erken word.

Die apartheidsregering wou nie die nodige finansiële opofferings maak om etniese nasiestate op ‘n geordende wyse te laat ontstaan nie.  Die ANC-regering daarteenoor, skroom nie om die instrumente van modernisering mildelik op die landelike bevolkings te laat neerreën nie.  Die plakkerskampe wat soos paddastoele opspring, toon duidelik aan dat die proses van verstedeliking onstuitbare momentum geniet. 

Die Amerikaanse militêre skrywer, James F. Dunnigan, beskryf Suid-Afrika as ‘n moontlike toekomstige konflikgebied.  Hy skryf dat multikulturalisme die vloek van Afrika is terwyl Suid-Afrika nie anders is nie; dat demokrasie ‘n hoog aangeskrewe doel is, maar dat dit ‘n glibberige dier is wat in gewapende wanorde opeindig indien dit nie bymekaar gehou kan word nie.

Geweldpleging vorm ‘n omgewing waarin daar meer verloorders as wenners is.  Die gedagte daaraan laat my naar word.  Dit hoef egter nie die enigste uitweg te wees nie.  Om Carel Boshoff (IV) aan te haal: “Sedert 1900 het die geografiese gebied wat ons as Suid-Afrika ken oor ses drasties verskillende grondwette beskik.  Die nuutste sal in alle waarskynlikheid nie die laaste een wees nie.”

As Oraniër is dit vir my verblydend om te sien hoe die groei van die dorp, ekonomies sowel as demografies, vir Afrikaners aandui dat daar ook vir ons hier in Suidelike Afrika ‘n ruimte is waarin ons onsself sal kan uitleef.

интернет магазин детских товаровлобановский александр