Na die dood van Ariel Sharon, het Isreal sy sekuriteit vir die voormalige Eerste Minister se begrafnis naby die grens van Gasa verhoog.
Die Amerikaanse vise-president Joe Biden sal die begrafnis bywoon.
Sharon is op die ouderdom van 85 Saterdag oorlede ná agt jaar in ‘n koma wat veroorsaak is deur ‘n beroerte.
‘n Roudiens sal in Jerusalem gehou word Maandag in die Parlement en ‘n middagbegrafnis naby die Sharon familieplaas sowat 10 km van Gasa.
Die Verenigde State van Amerika was onder 18 lande wat afvaardigings sal stuur na die staatseremonie vir Sharon in Jerusalem.
Die Wit Huis het gesê Biden sal ook na die begrafnis by Sycamoreplaas se Poppy Hill, in die suidelike Negev-woestyn, gaan.
Gedurende sy kort besoek aan Israel sal Biden poog om die vrugtelose diplomatieke vredespogings met die Eerste Minister Benjamin Netanyahu en President Shimon Peres te bespreek, Amerikaanse amptenare gesê.
Biden word deur Israel en sy Amerikaanse ondersteuners beskou as een van die land se beste vriende in Washington waar hy die Senaat se Buitelandse Betrekkingekomitee as voorsitter gelei het voor hy vise-president geword het.
Obama het onlangs na Suid-Afrika gereis om ‘n gedenkdiens vir die voormalige president Nelson Mandela by te woon, die enigste reis van die soort wat hy onderneem het as president.
Duisende swart immigrante het Sondag in Tel Aviv betoog teen ‘n nuwe aanhoudingswet wat toelaat dat immigrante na ‘n woestyntronk toe gestuur word.
Die betogings in Israel het gelei tot ‘n seldsame en sterk bewoorde verklaring van die VN se vlugtelingagentskap.
Die verklaring sê dat die aanhouding van immigrante wat broodwinners insluit, “swaarkry en lyding” veroorsaak en “nie in lyn is met” die wêreldverdrag van 1951 oor die behandeling van vlugtelinge nie.
Menseregtegroepe sê meer as 300 mense is in hegtenis geneem omdat die wet toelaat dat die owerhede immigrante sonder ‘n geldige visum onbepaald aanhou.
Dit is drie weke gelede deur Israel se parlement aangeneem. Premier Benjamin Netanyahu het gesê hy beskou die teenwoordigheid van die groot aantal swartes as ‘n bedreiging vir Israel se Joodse sosiale struktuur .
Dosyne swartes word voorts gedagvaar tot aanhouding, onder hulle mans met vroue en kinders sê aktiviste en die UNHCR, die VN se hoëkommisariaat vir vlugtelinge
Sowat 60.000 immigrante , hoofsaaklik uit Eritrea en Soedan , stroom sedert 2006 oor ‘n poreuse grens met Egipte na Israel, het die Israeliese owerhede gesê.
Baie woon in die arm gebiede van Tel Aviv en sê hulle soek asiel en veilige hawe.
‘n Israeliese grensheining keer die swart instroming uit Egipte sedert 2012, maar immigrante wat reeds oorgesteek het, word na ‘n oop gevangenis in Israel se suidelike woestyn gestuur.
Die nuwe fasiliteit – wat die brandpunt van die protes deur sowat 10 000 mense in Tel Aviv was – is soortgelyk aan ‘n halfweghuis.
Gevangenes kan die plek gedurende die dag verlaat, maar moet terug wees in die aand.
Immigrante kan daar gehou word sonder ‘n tydsbeperking hangende vrywillige repatriasie, en die implementering van deportasiebevele of die resolusie van hul asielversoeke.
In ‘n skriftelike verklaring sê Walpurga Englbrecht, die UNHCR se verteenwoordiger in Israel, sy is “besonder onrustig” oor die nuutste Israeliese fasiliteit wat “klaarblyklik funksioneer as ‘n aanhoudingsentrum van waar daar is geen vrystelling is nie. Dit beteken in effek onbepaalde aanhouding”.
Sy het Israel aangemoedig om nuwe oplossings te soek, en gesê dat die “bewaringsplekke” vir vlugtelinge is in stryd met die 1951 vlugtelingverdrag.
Englbrecht ook Israel se etikettering van baie immigrante as “infiltreerders” afgemaak, en gesê die meeste is vlugtelinge of verdien internasionale beskerming .
“Die plasing van asielsoekers in dwang wat hulle dwing om te kies om terug te keer sonder om hul asieleise te ondersoek, kan neerkom op ‘n skending van die vlugtelingkonvensie,” het sy gesê .
Hotline for Migrant Workers ‘n organisasie wat swartes ondersteun, beskuldig Israel dat hulle druk toepas op honderde aangehoudenes in hul bewaringsfasiliteite om uitbetalings te aanvaar om die land te verlaat.
Meer as ‘n dosyn het vroeër vanjaar teruggekeer na Eritrea om vrylating uit die plekke van bewaring te verseker.
Die Nuwe Suid-Afrika: Toneel in Breestraat, Johannesburg
deur Leon Lemmer
Dit is bekend dat baie Jode sterk oor hulle identiteit voel; dat hulle hulle geskiedenis ken en eer en hulle kultuur, bv godsdiens, bly aanhang al woon hulle seker meer verspreid oor die aarde as enige ander etniese groep. Toe Jode met die vorige Suid-Afrikaanse politieke bedeling gekonfronteer is, het sommige apartheid as die soort rassediskriminasie beskou wat aan naziïsme herinner. Hulle het hulle dus by die swartes in hulle “vryheidstryd” geskaar.
Ander Jode het anders gereageer en besef dat dit vir die blankes en veral die Afrikaners om oorlewing en om die behoud van hulle identiteit en die handhawing van beskaafde Westerse standaarde gaan. Apartheid was nie “a theory of white supremacy” nie, maar eerder”a strategy for survival” (Mercer, bron hieronder, Kindle 1653). Hans Strijdom het bv gedink “white hegemony was indispensable for the good of all” (1658). Hermann Giliomee meen “Afrikaner anxieties were overwhelmingly existential, rather than racial” (1671). “Israel was … perhaps the only friend which the Old, orderly South Africa had” (4013). “The New South Africa is anything but a friend to Israel” (4034), “that small spot of sanity in a sea of savagery” (4280).
Al het sommige Jode se politieke simpatie aanvanklik by die swartes gelê, het die wrede werklikheid van die tirannie van die meerderheid hulle op groot skaal laat emigreer. Ilana Mercer is so ‘n geval. Ek skryf na aanleiding van haar boek, Into the cannibal’s pot: Lessons for America from post-apartheid South Africa(Seattle: Stairway Press, 2011, 340p; Amazon Kindle $11.99). Die boektitel “is inspired by Ayn Rand’s wise counsel against prostrating civilization to savagery” (535), oftewel “putting Ghana over Grandma” (3516). Rand: “In America … the majority of religious people … do not accept on faith the idea of jumping into a cannibal’s pot and giving away their last shirt to the backward people of the world” (535).
Die boek is onder meer opgedra aan “my Afrikaner brothers betrayed.” ‘n Mens kan jou kwalik ‘n boek voorstel wat meer positief Afrikanergesind as hierdie een is, bv: “There are no better farmers than the hardy Boers” (5104). Sy verwys onder meer dikwels na die menings van Dan Roodt, wat op haar webtuiste “South Africa’s finest polemicist” genoem word. As Jodin het sy die verdere voordeel dat sy nie die Engelse of Britte (of selfs die deursnee Amerikaners) ter wille hoef te wees nie. Maar dit was vir die outeur, weens die epidemie van politieke korrektheid, uiters moeilik om ‘n uitgewer te vind, al is die teks uitstekend geskryf en die inligting deeglik nagevors.
In die boek is daar volgens ‘n kritikus glo ‘n “‘unhealthy’ preoccupation with the methodical ethnic cleansing of the Afrikaner farmer” (199), bv “Afrikaner farmers … are being culled like springbok in a hunting safari” (461). “Upward of 3 000 members of this once 40 000-strong community – almost ten percent – have hitherto been exterminated” (466); “slaughtered in ways that would do Shaka Zulu proud” (1241). “This makes farming in South Africa the most dangerous occupation in the world” (1247).
Dié kanker het sy oorsprong in die strydlied van MK, die terreurarm van die ANC, wat deur Nelson Mandela gestig is: “Kill them – kill the whites” (3027). “Problematic too is Mandela’s Orwellian use of the word ‘deracialisation,’ when what he was in fact describing and prescribing is racialization – a coerced state of affairs whereby the economy is forced, by hook or by crook, to reflect the country’s racial composition” (3110).
Ilana Mercer, afgeneem met eksemplare van haar boek, ‘Into the Cannibal’s Pot’
Heel aan die begin verwys Mercer na Richard Goldstone (Praag 13 Okt), wat eens hartlik met die “apartheidsregime” saamgewerk maar hom daarna in Amerika gevestig het. Goldstone: “We now have, I’m proud to say, a working, wonderful democracy in South Africa” (169). Mercer huldig die teenoorgestelde standpunt: “When South Africa was governed by a racist white minority, it was scorned by the West and treated as Saddam Hussein was, with boycotts and sanctions. Now that a racist, black-majority government controls the country; that it is as violent as Iraq, Liberia, or the Congo, and rapidly becoming another Islamist-friendly, failed African state, it is the toast of the West” (389).
“The ‘New South Africa’ is [volgens Robert Guest], after all, not so new. It is being wrecked by the very ‘cronyism that has wrecked the rest of Africa'” (2120). Mercer verwys na ‘n “dying Christian civilization at the tip of Africa” (408). “The Old South Africa could only have improved; the New South Africa can but decline” (422). Andrew Kenny: “If you want to see the future of South Africa, it might not be a bad idea to look at the present in Zimbabwe” (510; ook 3202). Zimbabwe het gevorder van “Africa’s breadbasket” tot “dustbowl” (2807). “Except for Rhodesia before Mugabe, minority-ruled South Africa, with all its depredations, offered Africans more than any other country on the Dark Continent” (3691).
Die outeur is in Johannesburg gebore as die dogter van ‘n rabbi, Abraham Benzion Isaacson, ‘n anti-apartheidsaktivis wie se voorouers aan die begin van die 20ste eeu uit Rusland gevlug het. Isaacson was glo in die jare sestig verplig om na Israel uit te wyk, waar Mercer grootgeword het. Sy het egter in die 1980’s na Suid-Afrika teruggekeer, is hier getroud, maar het in 1995 na Kanada geëmigreer en in 2002 in Amerika gaan woon. Sy het egter baie goed op die hoogte gebly met wat in Suid-Afrika gebeur. Sy skryf oor “the embarrassment that is the democratic South Africa – the crumbling infrastructure of this once First World country, and the out-of-control crime – down to an ongoing mini-genocide” (397), asook die “unparalleled, radical, race-based wealth-distribution policies” (402).
“Hillbrow was then a hip, cosmopolitan, Johannesburg suburb. Today it is South Africa’s Harlem” (822). Daar was “the magnificent five-star Carlton Hotel … It closed in 1997; the safety of the guests could no longer be guaranteed” (829). “South Africa – with its space program and skyscrapers – was not exactly the product of the people currently dismantling it. Instead, it was the creation of British and Dutch colonists and their descendants” (1211). “Some people build; others destroy” (1277).
Soos tydens apartheid is die ANC-regering besig met “restructuring society around race. With one distinction: more people are murdered in one week under African rule than died under the detention of the Afrikaner government over the course of roughly four decades” (402). “If the sanctity of life is the highest value in a civilized society, then the New South Africa has little to recommend it” (441). “Universal suffrage is not to be conflated with freedom” (412). “A civilized society, ultimately, is one in which the individual can go about the business of life unmolested. If he can’t do that simple thing, of what value is the vote?” (417).
“You’d be hard pressed to find a family in democratic South Africa whose members have not been brutalized … They tell of the lives of good people ruined by rubbish” (593). “Realism is not racism. The undeniable reality is that, a decade since the abrupt transfer of power, the rule of the demos has turned a once-prosperous, if politically problematic, place into a lawless ramshackle” (631). “South Africans are fed up (‘gatvol’ in Afrikaans) with crime” (701). Sy verwys na die 69 swartes wat in 1990 by Sharpeville gesterf het en waarvan so dikwels in anti-apartheid propaganda gewag gemaak word. “In democratic South Africa that’s the daily carnage” (715).
“Few realize that during the decades of the apartheid regime a few hundred Africans in total perished as a direct and indirect consequence of police brutality. A horrible injustice, indubitably, but nothing approximating the death toll in ‘free’ South Africa, where hundreds of Africans, white and black, perish weekly. Nor did apartheid’s casualties come close to the ANC’s during ‘the armed struggle.’ Freedom’s forebears ‘necklaced’ 400 non-combatants, and murdered hundreds more – Zulu opposition, state informers and witnesses, rural headmen, urban councilors” (719). “Under apartheid, on average, 7 036 people were murdered each year, a small number compared to the carnage under the ANCniks: 24 206 annually” (730).
“Clearly, the era of apartheid remains a Golden Age with respect to the sanctity of life, for blacks and whites alike” (750). “Fifty-one percent of victims no longer bother to report crime, given that corruption is rife, arrests rare, and prosecutions and convictions still rarer” (736). “A hardcore criminal … has a ninety percent chance of getting away with murder … the country now has one of the world’s highest murder rates and lowest conviction rates” (840). “Lucky are the outlaws in the New South Africa” (952). Violent crime in the New South Africa is predominantly black on black and black on white. Since the demise of apartheid, it has both increased and spread from slum to suburb” (763).
Tydens die grondwetlike onderhandelings [sommige/enkele] Afrikaners “surrendered without defeat,” volgens Hermann Giliomee (793; ook 4288). Mercer: “Whites ceded mastery over their destiny” (1206). FW de Klerk “acceded to crude majoritarianism, thereby forfeiting equal treatment for white South Africans within a democratic South Africa” (2258). Dít nadat De Klerk die 1992-referendum onder die leuse, “Oppose majority rule” gewen het (4621). Mercer bevestig, soos Giliomee, dat De Klerk geen mandaat van die blanke kiesers vir magsoorgawe gehad het nie (4622).
“One day a white, relatively well-educated minority dominated all institutions; the next a skills-deficient black majority took over” (2383). Dit was ‘n geval van “minute-made democracy” (4947) in sy rouste vorm; dus eerder “idiocracy” (4974) “South Africa now has a political system which, as Mr Ralfe puts it, is ‘run by jailbirds'” (1332). “Europeans are … particularly and uniquely vulnerable within this political dispensation” (1206). “Empowering majorities in Africa has helped, not hindered, the propensity of hostile masses to extract revenge on helpless minorities” (1219). “A small but growing number of blacks [are] experiencing ‘apartheid nostalgia … it was a time when things worked better'” (812).
Die outeur verwys na wat Robert Guest, ‘n Economist-joernalis, “the world’s most extreme affirmative action program” noem. [Lees gerus Guest se uitstekende boek, The shackled continent: Africa’s past, present and future (2004).] Mercer bestempel dit as “a coercive transfer of private wealth from those who create it to those who consume it” (482; ook 2303); “a willingness to ‘sacrifice performance for racial ideology'” (1781). Dit is ‘n geval van “wealth distribution usurping wealth creation” (2282). “All redistribution … involves ‘taking’ from the original owners and/or producers … and ‘giving’ to nonowners and non-producers” (4721).
Hierdie rassisme vind uitdrukking in voorgeskrewe raskwotas; ‘n “quota culture” (2245). Mercer verwys na “race-based wealth distribution” (2091), oftewel “redistributive ‘justice'” (2251), en “racist labor litigation” (2091), bv dat staatskontrakte aan swart maatskappye toegeken word en die werkerskorps die demografie moet weerspieël. “Business must keep paperwork documenting their pigment-driven poaching” (2145). “‘Social justice’ becomes a demand for redistribution and revenge … making the more ‘fortunate’ fork over their fortunes to the less fortunate” (2469). “Bit by barbaric bit, South Africa is being dismantled by official racial socialism” (3159).
Oor grondherverdeling: “It seems to me patent that land that has been farmed intensively and scientifically must never be given to men whose capacity and craving is for kraal life” (2031). Volgens die Bybel mag ons nie begeer nie, maar in die nuwe Suid-Afrika is die reël: “Covet and you shall be rewarded” (2053); ‘n geval van “placate the envious by taking from those they envy” (2464). “In South Africa, the pool of haves is destined to be drained, or shrink to an unsustainable size” (2777). “In the United States, the ratio of voters to taxpayers is approximately two to one; in South Africa it is a stupefying eleven to one” (4738). “We must question the sheer waste and wholesale destruction of wealth which this supposed justice entails” (2058). “The Department of Rural Development and Land Reform has admitted that ninety percent of redistributed farms were ‘dysfunctional'” (2062). Misdaad kan nie sonder meer aan armoede toegedig word nie. “Wealth disparities fail to explain away the sadism invested in the onslaught against white South Africans” (1178).
Mercer het haar boek veral met die oog op Amerikaanse lesers geskryf. Maar daar is vir plaaslike lesers goeie inligting oor “progressiewe” denke in bv Amerika, soos:
“Crimes are caused, not committed.”
“Evil action don’t incriminate, they mitigate.”
“Perp[etrator]s don’t do a crime, but are driven to their deeds by forces beyond their control” (3235).
“The Boer killer is a ‘victim’ of apartheid” (3259).
“Crime is caused by deprivation and not depravity. Therefore, accelerating race-based wealth distribution will remove the reasons for crime” (3264).
“If colonialism was our [die wittes se] original sin, capitalism is our cardinal sin” (3246).
“Liberal intellectuals have made careers out of blaming the West for problems that were endemic to many societies both before and after their experiences as European colonies … The truth is that colonization constituted the least tumultuous period in African history” (3297). “Since the colonial powers decamped, economic conditions have declined across the Dark Continent” (3308). “Labor productivity is the main determinant of wages – and wealth. People in die West produce what they consume – and much more; they don’t remove, or steal it from Third Worlders … The concept of a wealth gap is an extension of the politically contrived construct of exploitation – rich of poor, North of South” (3317).
“Colonists in Africa reduced the state of squalor, disease and death associated with lack of development … once introduced to potable water, sanitation, transportation, and primary healthcare, few Africans wish to do without them” (3361). ‘n Gewilde verwyt is “that the colonial powers plundered Africa and failed to plow back profits into the place” (3373). “The infrastructure in Africa was built by the colonial powers,” maar al wat ‘n mens hoor, is die koloniale lande “got rich on the backs of poor nations” (3380). “The West is what it is due to human capital – people of superior ideas and abilities” (3389). “The colonial powers enchanced, rather than hindered, progress” (3422).
“South Africa is a microcosm of what America could become” (487). Mario Rantho van die ANC word soos volg aangehaal: “It is imperative to get rid of merit as the overriding principle in the appointment of public servants” (2075). Geen wonder dienslewering in die openbare sektor is so pateties nie. Volgens Mercer moet daar in Amerika teruggekeer word na meriete en individualiteit. In die VSA is daar, soos in die nuwe Suid-Afrika “reverse-racism laws. Being black guarantees special privileges” (2700). “Be it in the US or in South Africa, preferential treatment, enforced by legal fiat and rooted in the characteristics of a group (race) rather than the value of the individual, flouts justice in every respect” (493). “Creedal multiculturalism simply doesn’t admit of the possibility that aptitudes and abilities may vary by culture or ethnicity, as well as from one individual to another” (2708).
Die mensdom is nou maar eenmaal lief vir sy standbeelde. Die volk Israel het vir Moses ernstig beswaard gehad toe hulle ‘n standbeeld van ‘n goue kalf gemaak het, toe Moses vir veertig dae op die berg Sinaï verdwyn het. Die volk en die Israeliet Aäron se standbeeld van die goue kalf het vir Moses só onstig dat hy die twee tablette waarop die Tien Gebooie geskryf was, stukkend gegooi het. Wonder terloops wat ‘n Afrikaner-Moses in die jaar 2013 sou gesê het, as hy die klakkelose afgodediens aan Sint Mandela sou gadeslaan.
Lank vóór Moses, het jou en my voorouers in Europa standbeelde gemaak van moederlike figure. Daar is byvoorbeeld ‘n sogenaamde Venus in Willendorf, Oostenryk, gevind, wat na bewering terugdateer na 26 000 jaar vC. Dié se liggaamsbou herinner aan ’n wafferse Angie Motshekga, met formidabele dye, boude en borste.
Die Grieke en Romeine het die kuns van standbeelde na ‘n hoogtepunt gevoer. As ek Azaniese taxibestuurders sien, wat so met die een arm by hul voertuie se vensters uithang, herinner hulle my aan die armlose Griekse standbeeld van die godin van liefde, Venus, wat in sowat 100vC geskep is, ter ere van die godin van liefde, wat in die Louvre staan.
Tydens die Renaissance het Michelangelo sy Dawid-meesterstuk geskep. Later het die Franse vir die Amerikaners die Statue of Liberty geskenk, en in 1903 is die meerminstandbeeld in Kopenhagen opgerig.
Politieke standbeelde is eweneens nie ‘n nuwe verskynsel nie. Die Romeine en Egiptenare was bekend vir hul standbeelde van hul adel en keisers. Gaius Julius Caesar se gevreet is aan ons almal bekend, as gevolg van verskeie borsbeelde en standbeelde tot sy eer, wat deur die Romeine aan ons nagelaat is. Ná Abraham Lincoln se dood is ‘n standbeeld van ‘n sittende Lincoln in Washington opgerig, wat strak oor die Washingtonse National Mall uitstaar. Ook in Suid-Afrika het ons ons politieke standbeelde gehad. Van Riebeeck en sy vrou pryk in Kaapstad. JG Strijdom se standbeeld het oor Strijdomplein in Pretoria gekyk. Verwoerd se standbeeld moes na Orania verskuif word.
Die meesters van groteske, politieke standbeelde was egter die kommuniste. Veral standbeelde van Stalin was berug vir hulle obsene verering van die anti-held, Stalin. ‘n Kenmerk van Stalin se standbeelde was hul enorme grootte. Hoe groter, hoe beter, was die riglyn vir kommunistiese beeldhouers; ‘n tipe hiperrealisme. Jan van Riebeeck se amper-lewensgrootte standbeeld en JG Strijdom se standbeeld is beskeie, gemeet aan die oordadige afmetings van tipiese kommunistiese standbeelde.
Die eertydse standbeeld van Stalin in Praag, tans Tsjeggië
Die mees berugte voorbeeld hiervan was ‘n massiewe granietstandbeeld van Stalin in Praag, wat tussen 1955 en 1962 in Tsjeggo-Slowakye gestaan het. Díé groteske beeld was 15m hoog (sowat 5 verdiepings) en was sowat 22m lank. Op sy dag was dit die grootste standbeeld in Europa. Dit het die beeldhouer, ene Otokar Svec, sowat 5 jaar geneem om te voltooi. Dit het Stalin uitgebeeld, vooraan ‘n ry van figure, wat op spottende wyse die “tou vir vleis” deur die inwoners van Praag genoem is, in ‘n siniese verwysing na die kenmerkende toue vir kos in kommunistiese regimes. Mettertyd het Stalin egter selfs vir kommunistiese bewinde ‘n verleentheid geword, en díé standbeeld is in 1962 dmv 800kg springstof vernietig. Otokar Svec het die dag voor die onthulling van die standbeeld, selfmoord gepleeg. Kennelik het sy gewete hom gepla.
Suid-Afrika, synde een van die laaste vestings van die kommunisme, naas Kuba en Noord-Korea, het egter nog nie die lesse van die geskiedenis ter harte geneem nie. ‘n Enorme, 6m hoë, stalinistiese standbeeld van Mandela is in 2004 in Sandton Square opgerig. Tot vandag toe neem toeriste foto’s voor dié stalinistiese standbeeld in Sandton Square, salig onbewus van die feit dat die ikoon Mandela ook ‘n toegewyde kommunis was – hy het byvoorbeeld ‘n traktaatjie, How to be a Good Communist, geskryf, en die SAKP het onlangs op aanspraak daarop gemaak dat Mandela vanaf 1962 ‘n lid van die SAKP was. Ek het geen rede om van die SAKP te verskil nie – die KGB-kolonel en SAKP-lid, Joe Slovo, het sekerlik geweet waarvan hy praat. Daarom hoef ons nie verbaas te wees dat daar ook in Suid-Afrika ‘n stalinistiese verering van Mandela sou plaasvind nie.
Die jongste voorbeeld van die heersende neo-stalinisme in Suid-Afrika, is die onlangse onthulling van ‘n selfs groter stalinistiese standbeeld van Mandela as die obsene gedrog in Sandon Square – dié een is 9m hoog – by die Uniegebou. President Zuma het die opgrigting hiervan afgekondig nadat Mandela oorlede is. Met geweldige ironie is hierdie standbeeld, nes dié van Stalin in Praag, ook nie deur Mandela se volksgenote geskep nie. Otova Svec was nie ‘n Georgiër soos Stalin nie, en die skeppers van die stalinistiese beeld van Mandela was ook nie Xhosas soos Mandela nie. Nee; hulle was Afrikaners: André Prinsloo en Ruhan Janse van Rensburg.
G’n mens weet wat dié twee besiel het om aan ‘n stalinistiese standbeeld aan ‘n dooie kommunis te werk nie, buiten miskien geld. Ek hoop maar vir hul eie onthalwe dat hulle tot besinning kom, voordat hulle gewetens hulle ook, nes Otoka Svec, opkeil, en hulle miskien insgelyks selfmoord pleeg wanneer hulle besef wat hulle gedoen het. Stalin was ook ‘n held in 1955, maar skaars sewe jaar later is sy standbeeld met trinitrotolueen opgeblaas, toe hy ‘n verleentheid geword het. Sewe jaar is ‘n lang tyd in die politiek; ek droom van die blye dag wanneer die afstootlike standbeelde van Mandela, nes Stalin en Saddam s’n, vernietig word.
Die eerste minister van Israel, Benjamin Netanyahu sal nie die gedenkdiens vir Mandela bywoon nie.
Sy kantoor sê dit is te duur om na Suid-Afrika te reis.
Netanyahu het aanvanklik die Suid-Afrikaanse owerhede laat weet dat hy die diens sou bywoon, maar het sy planne gekanselleer weens die hoë kostes.
Sy vervoer- en veiligheidkostes sou na raming sowat twintig miljoen rand beloop het omdat dit op kort kennisgewing sou plaasvind.
Die minister van Internasionale Betrekkinge, Maite Nkoana-Mashanbane sê die regering het bevestiging ontvang dat 53 staatshoofde en oudpresidente die staatsbegrafnis Sondag sal bywoon.
Volgens die minister in die presidensie, Collins Chabane, is die hoë lui besig om voorbereidings te tref om na Suid-Afrika te kom.
Dertien staatshoofde uit Afrika het bevestig dat hulle die diens sal bywoon. Senior leiers van die Verenigde Nasies, die Europese Kommissie en die Afrika Unie word ook verwag.
Brasilië se president, Dilma Rousseff, sal ook die begrafnis bywoon.
President Barack Obama van die VSA en sy vrou Michelle, saam met drie voormalige presidente sal binnekort in Suid-Afrika aanland vir die geleentheid.
Israel se eerste minister, Benjamin Netanyahu, het ‘n ooreenkoms tussen Iran en ses wêreldmagte oor Iran se kernprogram veroordeel.
Volgens Netanyahu is dit ‘n “historiese fout” wat Iran in staat sal stel om kernwapens te vervaardig.
Israel is fel gekant teen die opheffing van sanksies teen Iran.
Netanyahu het aan sy kabinet gesê dat sy regering nie gebind word deur die ooreenkoms in Genève nie.
Hy het die dreigement van militêre optrede teen Iran herhaal.
Volgens die VSA het die ooreenkoms ‘n einde gemaak aan alle vordering aan Iran se kernprogram. Die ooreenkoms gaan ook blykbaar Iran se uraanvoorraad neutraliseer.
President Barack Obama het Netanyahu intussen geskakel, om hom te probeer paai oor gevoelens dat dié land Israel verraai het. Israel is afhanklik van Amerikaanse hulp. – RSG
Rekenaarspeletjies en Hollywood het die tema van die zombie-apokalips gewild gemaak. Vanjaar is een van die groot Hollywood-films met Brad Pitt in die hoofrol, World War Z, vrygestel, na die gelyknamige roman deur Max Brooks. Daarin verander die grootste deel van die aarde se bevolking in zombies as hulle deur ander zombies gebyt word.
‘n Tyd lank het my tienerseun se stempos die boodskap oorgedra: “Dis die zombie-apokalips en ek is te besig met oorlewing om nou my selfoon te beantwoord. Laat gerus ‘n boodskap.”
Wat my opval aangaande die ruwe Suid-Afrika is dat dit presies soos ‘n zombie-apokalips verloop, net ietwat langsamer. Elkeen wat boodskappe vanaf mnr. Jaap Kelder se poslys ontvang, kan lees hoe water-, elektrisiteits- en ander dienste op klein dorpies oral in die land onklaar raak. Op Ladybrand word selfs die honde siek van die vrot water. Ek haal aan uit ‘n e-pos van Kelder op 19 November:
Tydens ‘n besoek aan Ladybrand in April 2012 het ons die riool- en waterwerke gaan besoek. Die rioolwerke was heeltemal buite werking met rou riool wat in die spruit inloop. Om die kersie op die koek te sit pomp die munisipaliteit die water vir die dorp uit ‘n dam in die spruit wat STROOMAF van die rioolwerke lê!
Na die besoek aan die rioolwerke het ons na die waterwerke gaan kyk. Absoluut disfunksioneel! Op Op ‘n vraag aan die persoon aan diens of die water getoets word voordat dit na die dorp toe gepomp word was sy antwoord “NEE” want die water is mos reg!
En – nes in die zombieverhale – reageer daar niemand nie. Almal maak asof niks gebeur nie en dat die lewe maar net soos voorheen voortsleep. Hier en daar is mense besig om blikkieskos, drinkwater en ammunisie op te gaar, maar waarskynlik dink hulle vriende, familie en bure dat hulle van lotjie getik is. Hoe lank nog voordat probleme met water en elektrisiteit nie ook in die groot stede, soos op die platteland, posvat nie?
Meer en meer kan ons die vorige NP-kabinet wat halsoorkop die land in die hande van ‘n bende radikale plunderaars oorgegee het, insgelyks as ‘n groep willose zombies sien. In vandag se Rapport steek een van hulle, Leon Wessels, nogmaals ‘n preek af deur te sê:
Die NP-kabinet was in dié tyd (die vroeë negentigerjare) erg verdeeld. Dat De Klerk dié uiteenlopende groep mense so lank bymekaar kon hou, was ’n prestasie waarvoor hy nie aldag erkenning kry nie. Hy verdien ook krediet daarvoor dat hy nie toegelaat het dat die vasstekers die proses kaap en die oorgang vertraag nie.
Die oorgang na wat? kan ‘n mens seker vra. Na Zombieland? Na Zimbabwe? Sonder voedsel, valuta en ander hulp uit Suid-Afrika, om nie van Oxfam en ander Britse NRO’s te vergeet nie, sou daar al lankal hongersnood in daardie land uitgebreek het. Maar wie gaan Suid-Afrika ná versnelde regstelaksie, grondhervorming en uitgebreide stedelike verval red?
Is dit nie ironies dat Wessels, asook die meeste Naspers-redakteurs en -rubriekskrywers tans, twintig jaar later, steeds die NP se onbekookte oorgawe aan die ANC terugwerkend probeer regverdig nie? As alles maanskyn en rose was – soos ons belowe is – sou geen regverdiging mos nodig gewees het nie. Nie waar nie?
Ek herinner my dat daardie joernalistieke zombie, Max du Preez, soos vele ander, al telkens aan ons voorgehou het dat “daar geen ander keuse as oorgawe” was nie. Die alternatief sou ‘n apokaliptiese (sic) bloedbad gewees het. Die werklike bloedbad het egter reeds in die middeltagtigerjare plaasgevind toe Joe Slovo en die Oos-Duitsers in ‘n desperate poging om hul mislukkende stedelike terrreurstrategie te laat slaag, die Wimpy-restaurante en ander burgerlike teikens met bomme opgeblaas het. Teen 1989 het die Berlynse Muur in duie gestort en die Oos-Duitse kommunistiese zombieregime daarmee saam. Vanweë die skielike gebrek aan finansiële en logistieke steun uit Oos-Europa, het terreur en ander geweld in die land skerp afgeneem.
Maar danksy die wit sangoma fw de klerk kon die “lewende dooies” van die Oos-Duitse kommunisme, soos Joe Slovo, Ronnie Kasrils en hul marionet Mandela, vastrapplek in Suid-Afrika verkry en die land begin plunder en rysmier. Uit vrees dat sy eie mense hom mag aanval, ry de klerk deesdae in ‘n koeëlvaste motor rond. Dis darem vreemd dat die mense aan wie hy die “wonderwerk” gebring het, dit nie so ervaar nie.
Wat fassinerend is, is dat Suid-Afrika nog altyd onder die swaard van Damokles gelewe het. Die einde van die land is nog altyd voorspel. Blykbaar is daar genoeg Suid-Afrikaanse kapitaal in die buiteland om die land se valutareserwes oor en oor te dek, maar die vrees dat dinge tog maar uiteindelik gaan “skeefloop”, sorg dat die land se rykes hul spaargeld op veilige plekke soos Switserland en ander hou. Veral die liberale sakemanne wat so hand om die blaas met die regerende party is en saam-saam die staatskas leeg steel, is die eerstes wat hul familiefortuine by privaatbanke in die buiteland laat versorg.
Ons wag dus op die eindtyd wat gaan aanbreek, gegewe die “apokaliptiese toon” wat die Suid-Afrikaanse politiek nog altyd gekenmerk het. As ‘n mens meer filosofies wil raak, is dit natuurlik ‘n hebbelikheid van die hele Westerse beskawing. Soos in die Openbaring van Johannes. Of zombieflieks.
Wie weet of Nelson Mandela nog lewe? Soos die dinosourusse van die ou Sowjetryk wat maande lank nie meer op die balkon van die Kremlin verskyn het nie, het ons die ou Xhosa lanklaas op die TV gewaar. Mandela is die lewende dooie messias wat Suid-Afrika se zombiedemokrasie moet “bewaar”. Kortom, hy is die Hoofzombie wat ons van die naderende apokalips moet vrywaar.
Toe ek nog in Parys gewoon het, het daar ‘n boekie deur die Franse filosoof Jacques Derrrida verskyn, wat ek vanoggend op my boekerak raakgevat het, ietwat vergeelde bladsye en al. Dit heet: D’un ton apocalyptique adopté naguère en philosophie. Dit het doer in die tagtigerjare verskyn en is lyk my nooit belangrik genoeg geag om in Engels of Nederlands of selfs Duits te vertaal nie. Die titel beteken: “Oor ‘n apokaliptiese toon wat onlangs in die filosofie posgevat het.”
Op sy gewone idiosinkratiese manier, ontleed Derrida die boek Openbaring, maar ook sekere aanmerkings van Immanuel Kant en veral die verband tussen die Hebreeuse woord gala en die Griekse term apokalupsis. Die Afrikaanse woord “openbaring” is eintlik ‘n goeie vertaling, want tydens die apokalips word iets skandeliks openbaar wat tot dusver weggesteek is.
Onlangs in die Business Day het die swart rubriekskrywer, Sipho Hlongwane, gekla oor die “postmoderne rassisme” in ons land, waarop ek hom in Engels geantwoord het. In Hlongwane se stuk verwys hy egter na ‘n ander eietydse filosoof, die Sloween Slavoj Žižek wat insgelyks ‘n boek met die titel Living in the End Times gepubliseer het. Volgens hom gaan die boek oor die volgende:
The underlying premise of the present book is a simple one: the global capitalist system is approaching an apocalyptic zero-point: Its “four riders of the apocalypse” are comprised by the ecolological crisis, the consequences of the biogenetic revolution, imbalances within the system itself (problems with intellectual property; forthcoming struggles over raw materials, food and water), and the explosive growth of social divisions and exclusions.
To take up only the last point, nowhere are the new forms of apartheid more palpable than in the wealthy Middle Eastern oil states – Kuwait, Saudi Arabia, Dubai…
Ons sien dus dat, hoewel apartheid oftewel segregasie reeds in die tagtigerjare in Suid-Afrika afgeskaf is, soos in die Amerikaanse Suide, verseg dit – nes die spreekwoordelike zombie – om dood te gaan. Apartheid het ‘n globale probleem geword. Die nuwe “apartheidstaat” is Israel, met ‘n horde internasionale beroemdes en popsangers soos Roger Waters van die eertydse groep Pink Floyd wat die land boikot en beswadder. Hoewel, miskien verdien Israel meer die benaming “apartheidstaat” volgens die internasionale definisie as die ou Suid-Afrika waar elkeen sy eie staat kon opeis indien hy wou. Anders as die Palestyne van wie ‘n nasionale staat weerhou word. Selfs die ANC ondersteun ‘n eie staat vir die Palestyne terwyl ‘n volkstaat vir Afrikaners teengestaan word, iets wat natuurlik nie logies sin maak nie. Maar dan maak min dinge in die politiek ooit logies sin.
Žižek bestee ‘n hele hoofstuk in Living in the End Times juis aan flieks en ander vorme van gewilde kultuur, genaamd “Interlude 1. Hollywood Today: Report from an Ideological Battlefield”. Daarin sien hy veral die rol van die leuen in films en boeke raak, dat leuens dikwels gebruik word om die publiek teen die werklikheid te beskerm. Žižek noem nie die gewilde TV-reeks Nikita nie, maar die intrige daarin is iets soortgelyks: die bestaan van ses “swart kassies”, hardeskywe waarop al die inligting van Amerikaanse, sogenaamde “swart operasies” (black ops) bewaar is. Indien die inligting sou uitlek, sou die VS-regering nie net tot ‘n val kom nie, maar daar sou ook wêreldwye onluste losbars soos wat volkere uitvind hoe hul regeringsleiers of -amptenare in beplande “ongelukke” omgekom het, ens. Elke swart kassie word deur ‘n hoogs opgeleide “Waghouer” beskerm wat dit met sy lewe moet bewaak.
Die huidige Suid-Afrika is insgelyks ‘n utopiese leuen waarvan die onthulling of openbaring dalk onluste en opstand sou veroorsaak. Daarom moet ons konstant deur Naspers, die SAUK en ander hoofstroommedia gepaai word. Ons is veronderstel om nie die ooglopende teenstrydighede in ons omgewing – dalk tekens van die naderende apokalips – raak te sien nie.
Die swartman het natuurlik geen beswaar teen ‘n alterrnatiewe werklikheid wat om politieke, ideologiese of godsdienstige redes in stand gehou word nie. Die geeste van die voorvaders leef in elk geval tussen ons. Selfs binne die revolusionêre swart denke was daar nog altyd ‘n rol vir die bonatuurlike, die okkulte, moetie en alles wat daarmee saamhang. Op die vooraand van die Marikana-botsing tussen stakende mynwerkers en die polisie, het die stakers rituele uitgevoer wat veronderstel was om hulle teen die polisie se koeëls te beskerm. In die oerteks van swart radikalisme, Frantz Fanon se Les damnés de la terre, verwys hy insgelyks na zombies. Ek haal uit die Nederlandse vertaling, De verworpenen der aarde, aan:
De sfeer van mythe en magie is, wanneer ek er bang voor ben, een onloochenbare realiteit. Omdat ik er bang voor ben, word ik er door ingelijfd in de tradities, in de geschiedenis van mijn streek of mijn stam, maar tegelijkertijd is het een geruststelling voor me, ik krijg een status door, een bewijs van staatsburgerschap. Het gebied van het geheim is in de onderontwikkelde landen een collectief gebied, dat geheel val onder die magie… Geloof mij, zombies zijn verschrikkelijker dan kolonisten. En vanaf dat moment gaat het er niet meer om die regels van de gepantserde wereld van het kolonialisme in acht te nemen, maar om je drie keer te bedenken alvorens te urineren, te spugen of ‘s nachts naar buiten te gaan… Zoals men ziet word alles herleid tot een permanente strijd in de fantasie-wereld.
Mandela se “onbaatsugtige” lewe, net soos die “wreedheid van apartheid”, is ‘n mite, selfs fiksie soos dié van zombiefilms en -boeke. Naar dis nie te sê dat daar nie ‘n reële stryd – ‘n permanente stryd soos Fanon dit noem – daaromheen plaasvind nie.
Ons het regtig ‘n goeie zombieroman in Afrikaans nodig, iets wat ook ons politiek satiriseer. Maar die kanse dat die dooies as zombies uit hul grafte sal opstaan, is seker gering. Aan die ander kant is die werklike zombiestryd in ons land dié tussen die oorblyfsels van Westerse kultuur en die Afrikakultuur. Die neiging tot volslae verafrikanisering – “verinheemsing” soos Mugabe dit noem – gaan vir seker tot grootskaalse verval van ons ekonomie en infrastuktuur lei. Ons sien dit reeds op plattelandse dorpe waar armoede en gesondheidsrisiko’s rondom water en riolering toeneem.
‘n Siek, honger mens sal jou nie noodwendig – soos ‘n regte zombie – byt nie. Maar hy sal jou vir seker aanval en moontlik vir voedsel of water om die lewe bring.
Dis die soort zombie-apokalips waarvoor ek bang is. En dit gaan nie fiksie wees nie.
Ongelukkig neig fw de klerk se zombie- linkse revolusie regstreeks na ‘n voorspelbare eindtyd wanneer niks meer gaan werk nie.
Egipte het Sondag gesê dat 90 antieke artefakte is in Jerusalem opgespoor by ‘n veiling, en het gevra dat Israel ander oudhede terugvind en aan Kaïro terugbesorg.
Die Ministerie van oudhede het gesê hulle het die Israeliese owerhede versoek om in te gryp nadat daar die “afgelope weke 110 antieke Egiptiese artefakte op die webwerf van ‘n veilingshuis in Jerusalem te koop aangebied is”.
Die veilingshuis was nie in staat om dokumente te voorsien van wie die items besit nie en die Israeliese owerhede moes die veiling staak, het die ministerie gesê. Hulle sal 90 van die 110 artefakte na Kaïro terugstuur.
Egipte het die Israeliese owerhede gevra om ondersoek in te stel en stukke wat reeds verkoop is op te spoor sodat hulle aan Egipte terugbesorg kan word,” het die ministerie gesê.
Ali Ahmed, ‘n beampte by Egipte se departement van oudhede, het gesê verskeie antieke Egiptiese artefakte is na bewering gesien by Israeliese veilings en Kaïro het regstappe geneem om van die gesteelde items terug te kry.
In Oktober het die Ministerie het gesê hulle het ‘n versekering van eBay ontvang dat hulle nie artefakte wat onwettig uit Egipte kom, sal opveil nie.
Gedurende die opstande in 2011 is verskeie museums geplunder, insluitende die Museum van Egiptiese oudhede naby Kaïro se Tahrir Square, middelpunt van die demonstrasies.
Ander museums is ook besteel in die onrus wat gevolg het na die weermag se omverwerping van die Islamitiese president Mohamed Morsi op 3 Julie, en baie van die items word steeds vermis.
Israël heeft aangekondigd opnieuw 26 Palestijnse gevangen vrij te laten. De vrijlating maakt deel uit van een overeenkomst met de Palestijnen na bemiddeling van de Verenigde Staten.
In totaal worden 104 gevangen vrijgelaten in vier groepen. De 26 gevangenen die nu vrijkomen is de tweede groep, in augustus werden al 26 anderen vrijgelaten.
De vrijlating ligt heel gevoelig in Israël. Ook binnen de regering is er onenigheid over. Zo zei de minister van Wonen verscheidene malen dat het vrijlaten van gevangenen die Israëliërs hebben aangevallen of gedood niet bijdraagt aan vrede en leidt tot meer terrorisme. Bij de Palestijnen worden de ex-gevangenen als helden ontvangen.
De 26 gevangenen hebben 19 tot 28 jaar vastgezeten. Waarschijnlijk worden ze dinsdag vrijgelaten.
Ahmed Kathrada, een van die veterane van die stryd teen apartheid en ’n medegevangene van oudpres. Nelson Mandela, het Sondag op Robbeneiland ’n verklaring onderteken wat pleit dat ’n prominente Palestynse politieke gevangene vrygelaat word.
Dit was tydens die amptelike loodsing van die Free Marwan Barghouthi-veldtog.
Barghouthi is sedert 2002 in ’n tronk in Israel nadat hy vyf keer tot lewenslange tronkstraf gevonnis is vir sy rol in die Palestynse vryheidstryd.
Die verklaring sal wêreldwyd versprei word voordat dit aan die regering van Israel oorhandig word. Daar word ook vir die vrylating van alle Palestynse politieke gevangenes gepleit.
Aartsbiskop-emeritus Desmond Tutu het ook Sondag in ’n verklaring steun toegesê aan die veldtog.
“Ek wens mnr. Ahmed Kathrada, wat 27 jaar van sy lewe as ’n politieke gevangene deurgebring het, daarmee geluk dat hy dié inisiatief persoonlik lei.
Tutu sê hy kan nie aan ’n beter plek as Robbeneiland dink vir die bekendstelling van die veldtog nie. Hy sê Suid-Afrikaners het ervaring van die mag van solidariteit, en hy is trots dat dit, onder Kathrada se leiding, tot voordeel van ander ingespan word.
“Suid-Afrika sou nie sy demokrasie kon bereik sonder die bydrae van vriende wêreldwyd nie,” het Tutu gesê. – Sapa
Ons lewe in ‘n tyd waarin ons wys gemaak word dat alle mense gelyk en selfs wesenlik eenders is; of só behoort te wees. Dit dien as die grondslag van een mens, een stem. A weet na bewering net so goed soos B wie moet regeer, gevolglik het albei stemme dieselfde gewig. Ek sou eerder die teenoorgestelde beweer: Dat geen twee mense eenders is nie; dalk selfs nie sogenaamde identiese tweelinge nie.
Dit lyk vir my sommige mense is intelligenter as ander. Sommige is beter ingelig as ander. Sommige het meer as ander gedoen om iets wat die moeite werd is tot stand te bring. Andersom kan ‘n mens beweer dat sommige meer afgebreek het as ander, ens. Die werklikheid is dat sommige mense ‘n bate en ander ‘n las vir die samelewing is. Net die batiges behoort toegelaat te word om ‘n land se lot te bepaal.
Veralgemenend is dit ook moontlik dat sommige groepe mense gewoon beter as ander is. Dit kan op bv verskille in kultuur dui, terwyl die gelykwensers van ons almal bv Afrikane of wêreldburgers wil maak.
In die nuwe Suid-Afrika mag ons nie diskrimineer op grond van ras/kleur nie, behalwe as dit ten gunste van nie-wittes, en veral swartes, en ten koste van wittes is. Dan staan dit bekend as “billike diskriminasie”. Maar om praktiese redes moet ons liewer ons onderskeidingsvermoë behou. Byvoorbeeld, wanneer groepe mense beoordeel word, is dit in die openbare belang om tussen presteerders en nie-presteerders te onderskei. Ek verwys na “prestasie” in die positiewe of konstruktiewe sin; nie in die negatiewe of afbrekende sin van bv terroriste wat ‘n suksesvolle bomplantveldtog gevoer het nie.
Dit lyk vir my asof gesê kan word dat bv die Duitsers hulle (in sommige opsigte) as presteerders bewys het. Die kort tydperk van naziisme (1933-1945) kan nie alle Duitsers van alle tye vir sodanige huldiging diskwalifiseer nie. ‘n Mens hoef natuurlik ook nie oorboord te gaan en daarom naziisme (of fascisme of nasionaal-sosialisme) of sosialisme (of selfs kommunisme), of watter staatkundige ideologie ook al, in elke opsig te verdoem nie.
Insgelyks kan die blankes of die Afrikaners as presteerders gereken word op grond van wat hulle in Suid-Afrika tot stand gebring het. Die vier dekades van apartheid (1948-1989) diskwalifiseer blankes nie vir sodanige erkenning nie, onder meer omdat apartheid nie in iedere opsig sleg was nie.
Ook is dit ‘n wanvoorstelling om alles oor die politieke boeg te gooi. In die tydperk 1933 tot 1945 was daar baie nie-naziïstiese verskynsels in die Duitse samelewing. In die versmaaide apartheidsera het dit ook om baie meer as bloot apartheid gegaan. Die lewe en die geskiedenis behels baie meer as die politiek.
Wanneer erkentlikheid teenoor ‘n groep mense se prestasies openbaar word, impliseer dit nie dat jy noodwendig van hulle hou nie. Die Jode kan as voorbeeld dien. As die Jode (of die Romeine) vir Jesus se dood verantwoordelik gehou word, behoort ‘n mens nie daarom alle Jode (of Romeine) te verdoem nie. ‘n Mens hoef nie van Jode te hou nie, maar dit is onteenseglik waar dat hulle ‘n lang geskiedenis van buitengewone prestasie het. Daar is baie Duitse Jode wat weens anti-semitisme uit Europa gevlug en ‘n belangrike rol in die ontwikkeling en voorspoed van bv die VSA gespeel het.
Ek het onlangs ‘n omvattende boek oor die Armeniese volksmoord gelees. Die Armeniërs het hulle lank voor die Turke in wat nou Turkye genoem word, gevestig. In vergelyking met die Turke was die Armeniërs presteerders, onder meer omdat hulle meer ontwikkeld (of beskaafd) was. Armenië was sedert die 4de eeu ‘n Christelike staat; die eerste in die wêreld. Die Turke was jaloers op die Armeniërs se groter welvaart en vyandig teenoor hulle omdat hierdie Turke die Moslem-geloof fanaties aangehang het. Turke het uit sentraal-Asië na Turkye gestroom en die Armeniërs getalgewys verswelg.
Ingevolge John Stuart Mill (1806-1873) se tirannie van die meerderheid het die Turke meer as ‘n miljoen Armeniërs vermoor of in kampe laat sterf en die res uit die land gedryf. In die klein hedendaagse staat Armenië (aangrensend aan Turkye) is daar skaars 3 miljoen Armeniërs, terwyl sowat 8 miljoen van hulle hulle in ander lande bevind. Dit is ‘n klassieke voorbeeld van wat kan gebeur as ‘n beskaafde minderheid dieselfde grondgebied met ‘n minder ontwikkelde meerderheid moet deel; ‘n meerderheid wat die land regeer.
Die Armeniese volksmoord voor en tydens die Eerste Wêreldoorlog was in talle opsigte ‘n kleedrepetisie vir die Joodse holocaust tydens die Tweede Wêreldoorlog. In Duitsland en Oostenryk was die Jode presteerders en welvarend. Sedertdien het baie Jode hulle in Israel gevestig. Daar doen ‘n situasie soortgelyk aan die Armeniërs teenoor Turke hom voor, naamlik Jode teenoor Palestyne. In Israel is die Jode in die meerderheid maar in die omliggende Palestynse en oorwegend Moslem-gebiede is die Jode ‘n beskaafde minderheid.
In die geval van sowel die Armeniërs/Turke as die Jode/Palestyne is daar parallelle met Suid-Afrika. Geen wonder dat daar hartlike samewerking, bv militêr, tussen die “apartheidsregime” en Israel was nie. As eerste minister het DF Malan Israel in 1953 besoek en ongekwalifiseerd sy bewondering vir die land uitgespreek.
Teen hierdie agtergrond kan Kevin Bloom se boek, Hating Goldstone: the Jewish community against the judge (Johannesburg: Parktown Publishers, Mampoer Shorts, 2012, $2.99 – slegs elektronies beskikbaar), beoordeel word. Op die Mampoer-webwerf word Bloom se objektiwiteit in leserskommentaar bevraagteken, maar hierdie kritiek moet myns insiens eerder toegeskryf word aan die verdeeldheid wat daar oor hierdie saak binne die Joodse gemeenskap bestaan. Ek het die outeur se uiteensetting ewewigtig gevind, behalwe dat, soos deesdae die gewoonte is, apartheid sonder meer verdoem word.
Verdeeldheid is ‘n relatiewe term. As daar ‘n enkele kenmerk van die Jode is wat Afrikaners gerus kan navolg, is dit Jode se vermoë om hulle groepsverwantskap te behou. Al woon hulle verspreid oor die aarde klou baie van hulle aan hulle geskiedenis en kultuur (bv taal, godsdiens en ander gewoontes) vas. Hulle integreer dikwels hoogstens in ‘n mate met ander groepe. Sedert 1948 het die Jode ‘n tuisland wat internasionaal as ‘n staat erken word.
Is daar naasteby dieselfde mate van samehorigheid by Afrikaners? Sal die Afrikaner-diaspora met verloop van tyd in dieselfde mate as die Jode hulle identiteit behou? Waar is die Afrikaner-tuisland? Orania kan ‘n begin in hierdie rigting wees. Lees gerus Leanne George se redelik positiewe kommentaar oor Orania: Koeksister Commerce: Rebranding the White Homeland (Johannesburg: Parktown Publishers, Mampoer Shorts, 2013, $2.99 – slegs elektronies beskikbaar).
Vir jou waardes kan ‘n mens ‘n geestelike tuiste binne jouself skep. Maar ‘n konkrete, fisiese tuisland waarin jy jou in veiligheid en vrede saam met kultuurgenote kan uitleef, is sekerlik ook nodig. Dit moet ‘n ruimte wees waarmee jou hart se punt spontaan aanklank vind; iets waarop jy trots is en wat moeiteloos jou lojaliteit verdien.
Dit moet nie ‘n land wees wat feitlik onherkenbaar verander het en waarin jy ‘n tweederangse burger geword het weens die verradelike gedrag van enkele politici nie. Die Armeniërs en Jode het elk net ‘n klein landjie wat hulle hulle eie kan noem, maar hulle was en is bereid om vir die behoud daarvan te veg. Hulle sal, soos ek, sekerlik nooit die kolossale onnoselheid van ‘n De Klerk & kie aanvaar wat ‘n groot, ontwikkelde en potensieel voorspoedige land aan ‘n myns insiens immorele bende grypsugtiges verkwansel het nie.
Richard Goldstone (gebore in 1938) is in 1980 as regter aangestel en het in 2003 as regter in die Grondwethof afgetree. Hy het bekendheid verwerf as die voorsitter van die Goldstone-kommissie, wat die plaaslike geweldpleging van 1991 tot 1994 probeer uitpluis het. Daarna was hy betrokke by die ondersoek van menseregteskendings in Joego-Slawië en Rwanda (1994-1996) en Gasa (2009). Dit is sy verslag oor die gebeure in Gasa wat groot ontevredenheid in Israel en verdeeldheid in die Joodse gemeenskap in Suid-Afrika en elders veroorsaak het.
Goldstone het sowel die Israeli’s as die Palestyne aan growwe menseregteskendings skuldig bevind. In 2011 het hy teruggekrabbel oor sy skynbaar oordrewe veroordeling van die Israeli’s deur te beweer dat verdere inligting intussen aan die lig gekom het. Eintlik was Goldstone se aanvaarding van hierdie missie van die Verenigde Nasies (VN) kortsigtig, want as hy in die guns van Israel beslis het, kon daar gesê word: Dit is wat van ‘n Jood te wagte is. Daarenteen was die verwagting by die VN se Menseregteraad dat Israel veroordeel moet word. Goldstone se opdrag was om net die gedrag van die Israeli’s te ondersoek. Hy het egter albei partye se dade beoordeel.
In die konteks van bv Israel/Palestina is gevra in hoeverre daar “misdade teen die mensdom” gepleeg is. Laasgenoemde is ‘n mode-frase wat hom tot die uiterste misbruik leen. Terugverwysend na wat ek hierbo oor die kwalitatiewe verskille tussen mense geskryf het, moet ek dit in die midde lê dat ek veel eerder “misdade teen die beskawing” vir beswaar sou uitsonder. Pleks van ‘n kwantitatiewe benadering, waarvolgens die getal mense wat na bewering “benadeel” is van deurslaggewende belang is, verkies ek ‘n kwalitatiewe uitgangspunt.
Dwarsdeur die geskiedenis is dit begaafde indiwidue en klein uitgelese groepe, en nie die massa nie, wat positiewe dinge tot stand gebring en die voortgang en vooruitgang van die beskawing bevorder het. Andersins vra ek my af in watter mate ontwikkelde mense se lewensgehalte weens negatiewe gebeure afgeskaal is; beskawing dus blatant ondermyn is. In Turkye, Palestina en Suid-Afrika is onvergeefbare misdade teen die beskawing gepleeg.
Wat Suid-Afrika betref, sal anti-blanke elemente akkoord met “onvergeefbare misdade” gaan deur te beweer dat die blanke bewind plaaslik agtereenvolgend deur slawerny, kolonialisme en apartheid gekenmerk is en dat dit vreeslik onbeskaafd daaraan toe gegaan het. In werklikheid het die ANC en PAC se terreurveldtogte die agteruitgang van Westerse beskawing in Suid-Afrika ingelui. Plaaslik word hierdie “bevrydingsbewegings” se geweldstradisie tot op hede in die vorm van bv plaasmoorde voortgesit. Die ruggraatlose en mandaatlose magsoorgawe van 1990/1994 was myns insiens onmiskenbaar en onvergeeflik ‘n “misdaad teen die (Westerse) beskawing”.
Wat die destydse plaaslike slawerny betref, moet besef word dat die inheemse bevolking nie verslaaf is nie. Die slawe is ingevoer. Die rede hiervoor is dat die Khoisan, wat in die suide en weste aangetref is, nie bruikbare arbeiders was nie. Die swartes, wat uit die noorde en ooste die land binnegestroom het, was ook nie gretig om arbeid te verrig nie. Hoewel daar ‘n ooraanbod van swart werkloses was, het die owerheid dit dikwels eerder gerade geag om arbeiders vir die myne uit buurlande en Oosterlinge uit Indië vir die suikerplantasies in te voer.
Diegene wat die blanke bewind kritiseer oor slawerny, kolonialisme en apartheid skreeu ten hemele oor beweerde “misdade teen die mensdom”. Te midde van al hulle oordrywing kry hierdie kritici dit nie reg om die blankes van die ou Suid-Afika van volksmoord te beskuldig nie; iets wat wel tydens kolonialisme elders in die wêreld ten koste van die inheemse bevolking voorgekom het. Met verwysing na bv plaasmoorde is volksmoord dalk veel eerder ‘n potensiële kenmerk van die nuwe Suid-Afrika.
Om klaarblyklike redes beklemtoon ek eerder verskille as ooreenkomste tussen mense. Sodra ‘n presteerder aan ‘n gelykwenser erken dat alle mense gelyk behoort te wees, word daar onmiddellik met die waarneming gekom dat daar groot ongelykhede in die praktyk is. Die volgende stap is om met die verwyt te kom dat hierdie ongelykhede aan die marginalisering, benadeling, uitbuiting, ens, van nie-wittes toe te skryf is. Blankes kry dan die skuld hiervoor.
Bloom vertel hoe hartlik Goldstone met die hoëlui van die “apartheidsregime” gesosialiseer het. Ook dat Goldstone as regter noodwendig gehelp het om die apartheidstelsel aan die gang te hou. Hy was sekerlik nie ‘n anti-apartheidsaktivis nie. Goldstone beweer deesdae dat hy probeer het om apartheid van binne af te hervorm. In hierdie verband word dan verwys na sy uitspraak dat diegene wat ingevolge die wet op groepsgebiede verskuif word van alternatiewe huisvesting voorsien moet word. Die indruk wat die teks by my gewek het, is dat Goldstone nie van opportunisme vry te pleit is nie.
Enkele jare gelede is ‘n onderhoud met Goldstone op BBC-televisie gevoer. Hy noem toe dat hy hom in Amerika gevestig het. Die rede waarom hy uit die nuwe Suid-Afrika verkas het, is glo omdat sy kinders en kleinkinders in Amerika woon. Dit laat my dink aan die oorverligte Jodin wat ek as ‘n kollega gehad het. Sy het alles wat van die ANC se kant af gekom het skynbaar as manna beskou. Sedertdien het sy en haar gesin hulle sak en pak in Australië gevestig.
Vanselfsprekend verkwalik ek mense wat hulle met woord en daad vir ‘n ANC-regering beywer het maar nie kans sien om te woon in die omstandighede wat hulle help skep het nie. Maar daar is lastige vrae wat periodiek by my opkom: Is dit nie dalk deel van die briljantheid van Jode dat hulle weet wanneer om ‘n sinkende skip te verlaat nie? Is Suid-Afrika nie onmiskenbaar vir altyd opgedonder nie? Het die tyd vir blankes in Afrika nie onherroeplik uitgeloop nie? Ek wil nie so dwaas soos bv JP (Silwerrandjie) Landman wees om die donker wolk doelbewus mis te kyk nie.
Die departement van korrektiewe dienste het 29 kennisgewings van boetes aan die privaat sekuriteitsmaatskappy G4S beteken nadat voorvalle van geweld by die Mangaung-maksimumsekuriteitsgevangenis sedert 14 September voorgekom het.
Die gevangenis word privaat deur G4S Africa bedryf. G4S is ‘n Britsemultinasionalesekuriteitsmaatskappy met sy hoofkwartierinCrawley, in die VerenigdeKoninkryk.Dit isdie wêreld se grootstesekuriteitsmaatskappygemeet aaninkomste en is werksaam in ongeveer125lande.
Dié maatskappy is verlede jaar in die VK in ‘n openbare veldtog gekritiseer weens sy betrokkenheid by Israel.
Sedert die middel van September is verskeie voorvalle van geweld aangemeld. ‘n Vroulike beampte is verlede week deur vier gevangenes as gyselaar aangehou, berig Eyewitness News.
Die aantal voorvalle van geweld by die tronk het sedert verlede maand skerp toegeneem nadat meer as 300 lede van die polisievakbond Popcru afgedank is omdat hulle onwettig gestaak het.
Die maatskappy het sedert 14 September die terme en voorwaardes van sy kontrak 29 keer oortree en die boete vir elke voorval is R36 000. Indien die kennisgewings goedgekeur is, sal die maatskappy altesaam R1,44 miljoen se boetegeld aan die departement moet betaal.
Andy Baker, hoof van G4S Africa, het egter gesê elke voorval was ‘n ongeluk wat nie voorsien kon word nie.
Die Israelse eerste minister Benjamin Netanyahu het tydens sy toespraak by die sitting van die VN se Algemene Vergadering ‘n waarskuwing gerig teen die regering van Iran.
Hy het die nuwe president Hassan Rouhani as ‘n “wolf in skaapsklere” bestempel en gesê Israel sal nooit ‘n Iranese kernprogram toelaat nie. Hy het gesê Iran is so gevaarlik soos 50 Noord-Koreas.
Westerse diplomate het egter Netanyahu se definisie van ‘n ooreenkoms met Iran as “heeltemal onrealisties” beskryf omdat dit ‘n “onvoorwaardelike oorgawe” vereis.
Iran se adjunk-ambassadeur by die VN, Khodadad Seifi het op sy beurt gesê Iran is ‘n ondertekenaar van die kern-sperverdrag. Israel wat self ‘n kernmoondheid is, is nie ‘n ondertekenaar van die verdrag nie.
Rouhani het vroeër ‘n fatwa, ‘n heilige beletsel, oor kernwapens uitgeroep. Hy het herhaal dat sy land geen planne het om kernwapens te ontwikkel nie. Verskeie Amerikaanse intelligensie-agentskappe het hom reeds gelyk gegee.
Sedert sy verkiesing het Rouhani reeds verskeie versoenende uitsprake teenoor Israel en die Weste gemaak.
Lidlande vandie VN sekernagentskap het ‘n Arabiese-gesteunderesolusieteen dieJoodse staat afgestem om sy geheime kernarsenaal vir inspeksie oop te stel.
Een-en-vyftig landehet teen resolusie gestemen43landehet daarvoor, in watbeskou word as‘n oorwinning virdie VerenigdeState van Amerika, watgekant was teen dieinisiatief.
Arabiese state,gefrustreerdoordie onbepaaldeuitstelvan ‘n internasionalekonferensieverlede jaaroor die verbod opkernwapensindiestreek, hetby die jaarlikselidstaatbyeenkoms vandieVN se InternasionaleAtoomenergie Agentskap (IAEA) dié plan voorgestel.
Indien goedgekeur,sou Israel verplig gewees het gewees om by die Kernsperverdrag aan te sluit ensy kernfasiliteitevir IAEAmonitering oop te stel.Diplomate het ‘n naelskraapoorwinning met die stemmery verwag.
Die Verenigde Statehet gesê die skuif sal breërdiplomatiekepogings om wapens vanmassavernietigingte bekamp in gevaar stel.Israelhet gesê ditsal pogings omstreeksveiligheidsamesprekings op dreef te kry, ondermyn.
Ten spyte van diéwaarskuwings, het ambassadeurRamzyEzzeldinRamzy, hoof van dieArabiese Liga-groepby dieIAEA,vroeër gesê dieontwerp-resolusiemoet voortgaan.
Moondhede het in2010 tot‘n Egiptieseplan ingestem wat bedoel is om diegrondslag te lêvir‘nMidde-Oostesonder wapens vanmassavernietiging.
Die VSA,mede-borg van die destydse vergadering, het gesêdat dit nie sal nie meer plaasvindsoos geskeduleerin Desember verlede jaar nie maar het nietot ‘n nuwedatum ingestem nie.
Na die dood van Ariel Sharon, het Isreal sy sekuriteit vir die voormalige Eerste Minister se begrafnis naby die grens van Gasa verhoog.
