Etiket: PW Botha

Nog wit DA-lid kry die trekpas terwyl DA EFF-optrede goedpraat

DA-LP Juanita Terblanche beoog om te appelleer teen haar onlangse skorsing uit die party.

Dit volg nadat die DA se nasionale woordvoerder, Phumzile van Damme, die naweek gesê het dat die besluit om Terblanche se lidmaatskap te beëindig, gekoppel word aan wanbesteding van die party se fondse in Noordwes, waarin haar kiesafdeling is.

Terblanche het gesê hoewel sy nie veel meer kan uitbrei oor die saak totdat haar appèl formeel geloods is nie, sy glo dat Van Damme ’n wanvoorstelling van die klagtes teen haar, aan die media gedoen het.

Intussen het nog ‘n wit gesig in die party, die geskorste Diane Kohler-Barnard, gesê sy is van voornemens om formeel te appelleer teen háár skorsing.

Die formele appèl sal volg nadat sy die formele redes ontvang het van die party se federale bestuur.

Die beëindiging van Kohler-Barnard se lidmaatskap is Vrydag aangekondig ná ‘n federale uitvoerende vergadering.

Zille en Van Damme maak planne teen Afrikaners en hul simpatiseerders
Zille en Van Damme maak planne teen Afrikaners en hul simpatiseerders

Dit was nadat sy gereageer het op ‘n Facebook-boodskap van joernalis Paul Kirk het waarin hy president PW Botha noem. Kohler-Barnard het gesê sy het nie die pos deurgelees voordat sy dit gedeel het nie.

Die boodskap lui as volg: “Kom asseblief terug PW Botha – jy was baie meer eerlik as enige van hierdie [African National Congress] skurke, en jy het ‘n veel beter diens aan die publiek gelewer.”

In September, het sy het skuldig gepleit op klagtes van wangedrag, wat die party in oneer gebring het asook oortreding van die party se sosiale media-beleid.

Die Demokratiese Alliansie sal ook vandag die EFF in die Grondwethof verdedig.

Die DA voer aan dat die inhegtenisneming van parlementslede ongrondwetlik is.

Die saak spruit voort uit gebeure tydens vanjaar se staatsrede toe voorsittende beamptes die polisie opdrag gegee het om opstandige EFF-lede in hegtenis te neem.

Karel Combrinck: Die molslang en die muise

Weereens die media. Net eers ‘n bietjie wysgerigheid : Media is die latynse meervoudvorm vir medium, wat beteken middel, d.w.s. ‘n middel of instrument om ‘n doel te bereik. Ons gebruik die woord media deesdae met verwysing na kommunikasiemiddele. Die kommunikasiemiddele waarvan ons praat, is die gedrukte pers, die radio, die televisie, die rolprent en dan die jongste toevoegings in die gedaante van die elektroniese tegnieke nl. internet, e-pos, Twitter, Facebook, die nuuswerwe en nog meer.

Inderwaarheid is ons hier op Praag ook deel van die media. Duidelik is daar egter nie veel ooreenkoms tussen ons en bv. Die Burger of Beeld nie. Wat is die verskil dan? Vanselfsprekend is daar ‘n verskil wat betref die inhoud en strekking van berigte en kommentaar asook die tegnologie wat gebruik word, maar dit op sigself verduidelik nog nie heeltemal die verskil tussen hierdie vorms van media nie. Ek meen die verskil kan uitgedruk word as die onderskeid tussen « informele » media aan die een kant, en « amptelike » of « fatsoenlike » media aan die ander kant.

Die verskil het terselfdertyd ook te make met die onkonvensionele of nie-konformistiese inslag van bv. Praag, ens. enersyds en die konformerende benadering van bv Die Burger en Beeld andersyds. Synde konformisties en konvensioneel, kan laasgenoemde publikasies noodwendig nie te ver afwyk van die heersende ideologie en van regeringsbeleid nie en ook nie van dít wat wêreldwyd as modieus, respektabel en « modern » beskou word nie.

Nog ‘n belangrike verskil, miskien selfs die belangrikste, is dat die fatsoenlike media primêr daarop ingestel is om geld te maak vir eienaars en aandeelhouers en hulle maak geen geheim daarvan nie. Hulle benader dan ook nuus en kommentaar uit die hoek van wat populêr, maklik verteerbaar, goedkoop prikkelend en sensasioneel is of stigtelik en sentimenteel met verhaaltjies oor watter lede van die Britse koningshuis op enige tydstip swanger is, ens. (ek meen die Hollanders noem dit oudbollighede). Praag bv. behoort duidelik nie tot hierdie klas van medium nie.

Joernaliste van die fatsoenlike media lê graag klem daarop dat dit hulle heilige plig is om die publiek in te lig en voor te lig oor die « waarheid »; soetkoek dus waarop hoogleraars in die joernalistiek grootogige post-adolessente op Stellenbosch trakteer (verkieslik in Engels). Die fatsoenlike media is nie blote waarnemers en boodskappers nie. Hulle is aktiewe rolspelers, politiek korrekte breinspoelingsinstrumente om die samelewing te « transformeer », die vaandeldraers van ‘n disintegrerende beskawing.

Die verspreiding van nuus en kommentaar is in werklikheid ‘n hoogs georkestreerde aangeleentheid: New York, London, Parys, Johannesburg, almal in dieselfde vorm gegiet, byna soos die soort restourante waar vragmotors alles uit een kombuis aanry, vooraf gesny, gekook en gepak om in dieselfde patroontjie te pas: saai, eenders, verbeeldingloos. Die rede hiervoor is dat al hierdie onderskeie, maar eenderse media-instellings op die ou einde beheer word deur dieselfde wêreldoligargie van die rykstes. En daarom moet alle media-aktiwiteite daarop gerig wees om van die mensdom ‘n massa konformerende verbruikersoutomate te maak ten einde die belange van die oligargie te dien.

Iewers elders op Praag het iemand gepraat van die Nasionale Partyregering wat in die aanloop tot die oorgawe van 1994 magteloos gestaan het voor die media en spesifiek die Nasionale Pers. Magteloos teenoor die pers! Kan ‘n mens jou voorstel dat dr Verwoerd magteloos sou gestaan het voor die pers? Ondenkbaar.

Na die moord op dr Verwoerd was die spreekwoordelike kat uit die weg en die muise baas: John Vorster, PW Botha, FW de Klerk, die drie blinde muise van die Suid-Afrikaanse politiek, elkeen gehipnotiseer voor die mediaslang: lam arms, knakkende knieë, willoos en weerloos. Al manier waarop hulle nog ‘n bietjie magsuitoefening kon ervaar, was deur heksejagte teen behoudende Afrikaners – die sogenaamde « regses ». As hulle maar kon verstaan dat die media-anakonda waarvoor hulle so vreesbevange was, in werklikheid maar net ‘n molslang was, dan kon hulle dalk probeer het om ‘n bietjie dapperder te lyk.

DA-heksejag oor PW Botha-opmerking voortgesit

Die tugverhoor van die DA-LP, Dianne Kohler-Barnard begin vanoggend by die DA se kantore in die Parlement, het RSG berig.

Die DA se federale voorsitter, James Selfe sê ‘n paneel van die party se federale regskommissie sal die verhoor lei, terwyl Kohler-Barnard haar eie regsverteenwoordiging sal hê.

Kohler-Barnard staar tugstappe in die gesig nadat sy ‘n plasing op Facebook gedeel het waarin die apartheidspresident, PW Botha se terugkeer gevra word.

Kohler-Barnard is reeds verwyder as die party se woordvoerder oor die polisie.

Dan Roodt: Moet Afrikaners deur ‘n ooreenkoms tot eenheid gedwing word?

Daar is vir my een enkele baie positiewe in genl Constand Viljoen se stelling en dit is dat hy met my saamstem oor die “strategiese flaters” wat die NP begaan het. Ek kan boeke daaroor vol skryf en sal ook seker nog, D.V. Onlangs het ek dr. Niël Barnard se outobiografie gelees en ek en my vrou het plek-plek gelag vir al die naïewe stellings en grootdoenerigheid daarin. As daar ooit ‘n behoorlike lykskouing oor die laaste dae van die vorige bewind gedoen word, sal sowel FW de Klerk as Niël Barnard as die hoofargitekte van ons ondergang uitgewys moet word. Dis asof hulle toegelaat het dat ons vyande ons strategie begin bepaal en “samewerking met Brittanje en die VSA” is as die summum van die Afrikaner se buitelandse beleid gesien. Daarom het hulle eenvoudig aanvaar dat die ekstremistiese bende terroriste wat die Angel-Saksers as ‘n “regering-in-ballingskap” voorgehou het, die land kon oorneem, feitlik sonder om ‘n skoot te skiet.

Uiteindelik het ons egter met die pen verloor en nie met die swaard nie. Daardie oorlog – noem dit ‘n inligtingsoorlog of vierdegenerasie-oorlog waarvan mense ook deesdae praat – het nog nooit opgehou nie en woed elke dag voort. Die vyand het bloed geruik en dit gaan vir hom daaroor om ons so finaal af te takel dat daar net mooi niks van ons oorbly nie: nie ‘n blanke kind nie, nie Afrikaans nie, geen Afrikanernaam of -standbeeld of -monument nie, nie ‘n Afrikaanse skool of universiteit nie, geen onderneming of instelling in Afrikanerhande nie, en so kan ons aangaan. As ons gelukkig is, gaan ons uit die land verjaag word en soos ‘n Amerikaanse vriend dit stel: “You’ll be lucky to escape with the clothes on your back.” Onthou: die Portugese was 500 jaar in Angola en was besig om die oorlog in die vroeë sewentigerjare teen die MPLA te wen, alvorens hulle eensklaps vlugtelinge geword het, dus beteken ons 360 jaar hier net mooi niks. Ons sien reeds wat dink Zuma van Jan van Riebeeck.

Mugabe is die president van die Afrika-Unie wat tans seker so 20 km van my af met fanfare in Sandton vergader. Laat dit insink: Mugabe is die president van Afrika! En onlangs het hy in Soweto die fameuse woorde gespreek: “I don’t want to see white faces.” Vir seker fluister Mugabe en sy trawante allerlei in Zuma en kie. se ore. Ons sit hier, grotendeels ontwapen, met bates soos grond, huise, aandele en pensioenfondse, sonder ‘n enkele vriend ter wêreld! Daar bestaan nie ‘n enkele buitelandse regering wat selfs skerp kritiek sou lewer indien die ANC/SAKP môre die uitsettingsbevel op ons sou bedien nie. Daar sal maar net die gewone gemompel oor “apartheid” wees en daarna sal die media weer oor Poetin en die Oekraïne begin praat.

Dis die “strategiese penarie” – nee, nagmerrie – waarin ons ons bevind. Ek skrik baie keer in die nag wakker en dan dink ek aan hoe dit was onder Verwoerd, met rondom ons twee oseane, asook ‘n reeks bufferstate ten noorde van ons wat deur vriendelike regerings regeer is. Veiliger kon ‘n mens seker nie wees nie, met Mandela en Bram Fischer in die tronk. Hoe kon ons binne twintig of dertig jaar net mooi álles verloor?!! Dis mos ongehoord in die wêreldgeskiedenis, dat ‘n volk met ‘n formidabele weermag, ‘n polisiemag, ambassades, inligtingsdienste, navorsers op universiteit en by die RGN, WNNR, noem maar op, binne twee dekades só agteruit kon boer dat hy ‘n bywoner in sy eie land word!

Ons wat die atoom gesplits het en hartoorplantings gedoen het, smeek vir genade by ‘n man uit Zoeloeland wat soms velle dra met ‘n standerd vier… Hoe het dit gebeur?

As ons nie die enormiteit van ons militêre, strategiese, kulturele, ekonomiese en sedelike verval besef nie, het ons nog geen duim uit die moeras gevorder nie. In Hillbrow het ek Afrikanertieners gesien wat in die Nigeriese buurt op straat slaap sodat hulle dwelms kan koop. In die negentiende eeu het ‘n Engelsman geskryf: “Boer women never prostitute themselves.” Ek dink vandag skryf “Boer women” boeke daaroor, Naspers gee dit uit en prys dit ten hemele aan.

Die Afrikaner het nie net “dekadent” geword in die klassieke sin, soos die ou Romeine of die Franse aristokrasie van die agtiende eeu nie, ons toets nuwe laagtepunte van nihilisme, masochisme, perversie.

Wat is die oplossing en waar begin ‘n mens hierdie toestand beveg?

  1. Deur in die eerste plek die voortdurende inligtings- en propaganda-oorlog die hoof te bied. In weerwil van ons magtelose toestand, is die ANC/SAKP en die duistere magte wat hulle verder beheer en manipuleer, onseker oor ‘n regstreekse gewelddadige aanval op ons. Daarom sou hulle verkies om deur propaganda, skuldgevoelens, wetgewing en die afspeel van een Afrikaner teen ‘n ander, ons te kry om eintlik vrywillig van ons oorblywende bates afstand te doen. Die soort “lumpenproletariaat” van misdadigers wat ook deur Marx en Lenin as ‘n revolusionêre, aftakelende mag erken is, doen ook wonderlik sy werk in ons land. Dis die Soen-Tsoe-beginsel: die beste oorwinning is om jou vyand te laat buig sonder om teen hom te veg. Dis waarom dit vir my so ontstellend is as ander Afrikaners, wat ook al hul menings is en hoe liberaal of links of “progressief” of “bevry” hulle ook al mag wees, vir my of Steve Hofmeyr of ander wat op ons manier probeer weerstand bied, in die rug steek met laakbare, lasterlike aanvalle.
  2. Ons het Afrikanerbeleid nodig. In 2003 toe ons maandelikse vergaderings in die Ou Raadzaal in Pretoria begin reël het, het ek gedink dit kan uitloop op ‘n soort maandelikse “Afrikanerparlement” waar elkeen sy mening kan lug, debat kan plaasvind en daar uiteindelik oor sekere breë beginsels ooreengekom kan word. Intussen het 12 jaar verbygegaan en steeds is daar geen konsensus oor die mees basiese begrippe nie, soos:
    1. Het ons ‘n permanente tuiste in Suid-Afrika?
    2. Het ons die reg op Standaardafrikaans?
    3. Moet ons vir altyd onderhewig wees aan regstellende aksie, transformasie en marxistiese of trotskiïstiese permanente revolusie?
    4. Het ons die reg op Afrikaanse skole en universiteite waar ons taal en kultuur aan ‘n volgende geslag oorgedra mag word?
    5. Het ons grondgebied of bepaalde dele van die land wat uitsluitlik aan ons behoort? Indien wel, waar is daardie gebiede?
    6. Wat is ons strategiese doelwitte? Ekonomies, polities, kultureel? Waar wil ons oor tien jaar, twintig jaar, ens., wees? Of sien ons net agteruitgang en probeer ons bloot ons eie ondergang beter bestuur en minder pynlik maak?
    7. Het ons die reg op veiligheid en op lewe? En as die staat dit nie vir ons kan waarborg nie, hoe kan ons dit self doen?
    8. Wat is ons gevoelens oor ander state? BRICS, die VSA, Brittanje, Rusland, Nederland, Frankryk, Australië (waar soveel van ons mense deesdae woon)?
  3. ‘n Model vir onderlinge eenheid. Ek het sewe jaar in Frankryk gewoon en dis miskien die enigste land buiten Suid-Afrika waarvan ek regtig eerstehandse kennis dra. Franse is trots, nasionalisties, veral oor hul taal, letterkunde en geskiedenis, maar ook hopeloos verdeeld. Trouens, ten tye van die revolusie het hulle massamoorde op mekaar gepleeg. Volk teen adelstand, streek teen streek, stad teen stad. Dit smeul nog in die herinnering. Meer onlangs was daar die tweede wêreldoorlog, toe die Algerynse oorlog. Tydens die Algerynse oorlog het die Franse weermag in Algerië gemuit omdat hulle saam met die miljoen pieds noirs, wit Franse in Algerië, wou staan en die oorlog teen die Arabiere wou wen, terwyl die Franse regering in Parys wou “dekoloniseer” en oorgee. Die dienspligtiges vanuit Frankryk self het egter teen die offisiere gedraai en binne ‘n maand moes ‘n miljoen “wit Afrikane” vir altyd hul Algerynse geboorteland verlaat. Vandag is die dogter van een van die Algerynse vegters, Marine Le Pen, so te sê die gewildste politikus in die land, maar die media haat haar en hoon haar openlik as “verregs” en ‘n “rassis”. Nietemin kry Regs en Links, “rassis” en kommunis, Katoliek en ateís, en selfs Jode (daar is 700 000 Jode in Frankryk) dit reg om met mekaar te praat, TV-debatte te voer, mekaar in briewe en boeke te antwoord, ens. Die Afrikaner se probleem is nie werklik ideologies of godsdienstig soos in Frankryk nie (daar word die neerhalende term van links, Catho-fâcho (Katolieke fascis), vir konserwatiewe, Katolieke patriotte gebruik wat dalk teen gay huwelike en immigrasie gekant is). By ons is dit iets anders, meer soos “opportunisme”. Mense ondermyn mekaar om die guns van die maghebber of sy baas te wen en hy dink bloot aan sy eie korttermynvoordeel, of dit nou die behoud van sy pos, ‘n groter inkomste, ‘n goeie woordjie van Adderjan Basson in Beeld, of meer lede as die volgende organisasie is. Uiteraard moet daar staatsagente wees wat uit die geheime fondse betaal word, en wat lank reeds die meeste Afrikaanse organisasies en media geïnfiltreer het en wat bedrywig is om soveel verdeeldheid as moontlik te saai. Vir seker is hulle ook op sosiale media bedrywig, onder skuilname en hits mense teen mekaar aan. As ons in die ANC se posisie was, het ons seker dieselfde met hulle gedoen. Of dalk nie: Ons het moontlik steeds vir Niël Barnard of De Klerk gehad wat opdragte van MI6 of die Britse ambasadeur in Pretoria sou aanvaar en hard sou werk aan die volgende Afrikanerondergang.

Hoe dit ook al sy, ons moet “verdeeldheid” en mense wat na soveel jare nie langs dieselfde vuur sit nie, as ‘n gegewe aanvaar. In 1860 rond was daar ‘n burgeroorlog in die Transvaal waartydens 40 burgers gesneuwel het, wat Paul Kruger vir die res van sy lewe bygebly het en hom daarom dikwels versoenend laat optree het. Vraag: waarom was ons in die twintigste eeu min of meer verenig? Dit klink sinies, maar ek vermoed dis omdat die Britse parlement in 1909 ‘n wet gemaak het, die South Africa Act, om ons te dwing om met mekaar saam te werk om die land te regeer, Boer en Brit, maar veral Sap en Nat, konserwatief en liberaal, Dopper en Gatjieponder, ens.

Terloops, daar is nog die probleem van “Afrikanerkrewe”: sodra een dreig om uit die emmer te klim, kan jy maar wéét daar gaan ‘n ander klomp krewe wees wat hom ondertoe gaan trek. Trouens, as dit daaroor gaan om teen iemand te verenig wat dalk probeer om ‘n nuwe rigting in te slaan of “iets te laat gebeur”, is dit omtrent die enigste kere dat daar werklik eenheid is, want dan “staan almal saam” om die “rebel” tot onderdanigheid aan die heersende orde te dwing.

Die enigste manier om Afrikaners te verenig, sou deur ‘n mate van dwang wees. Brittanje gaan nie weer vir ons ‘n South Africa Act in Westminster uitvaardig nie. Daarom sal ons sélf ‘n stuk wetgewing moet skep om verhoudings onderling te reël en te sorg dat “vriendelike vuur” tot tyd en wyl hierdie oorlog verby is, tot die minimum beperk of heeltemal uitgeskakel word. Hoe kan dit werk?

Hier is my voorstel, om te oordink: Ons stel ‘n ooreenkoms op wat elke organisasie of individu wat deel van die “Afrikanerbeweging” is of wil wees tot ‘n sekere gedragskode verplig en om sekere breë beginsels waaroor ons nou al kan ooreenkom, te onderhou (bv. behoud van Standaardafrikaans, ‘n tuiste in SA, ens.). Indien enigiemand die gedragskode oortree, kan hy aangekla en verhoor word deur ‘n arbiter of komitee wat vir beide partye aanvaarbaar sal wees. Daar moet ook swaar boetes by betrokke wees, wat kontraktueel vasgestel sal wees. Dus as enigiemand sewe-uur op RSG iemand anders ‘n “rassis” of ‘n “Nazi” of ‘n “pedofiel” of “suiplap” of wat ook al daardie oggend in sy kop inkom, wil noem, mag hy dalk dink aan die kontrak wat hy geteken het en dat hy waarskynlik binne die volgende week voor die arbiter gaan staan en met R500 000 beboet gaan word. Die arbiter se bevinding sal ook ‘n bevel van die hof gemaak kan word, en indien ons nie meer met die plaaslike howe tevrede is nie, kan ons selfs ‘n jurisdiksie oorsee kies, soos in Vlaandere of Nederland byvoorbeeld. Die bedrag kan selfs in euro vasgestel word, gegewe dat die rand se waarde, om die minste te sê, in die toekoms gaan afneem. Dit kan oor meer ook gaan: dat niemand, soos FW de Klerk of Roelf Meyer, ‘n ooreenkoms met enige owerheid, staat of politieke party of terreurbeweging of ander instelling mag aangaan wat ons toekoms of regte raak sonder ‘n 75%-meerderheid by ‘n spesiale sitting wat byeengeroep móét word nie.

Ek kan nou al voorspel dat ‘n hele paar mense nie bereid sal wees om tot die behoud van Standaardafrikaans in te stem nie, want hulle wil ons taal kreoliseer en vermeng sodat dit vir anderstaliges of sekere “bruin leiers” aanvaarbaar kan wees. Maar sodoende sal die koring van die kaf geskei word en sal daar geleidelik ‘n breë konsensus oor belangrike kwessies ontstaan en kan elke lewensbedreigende aspek van ons bestaan een vir een aangepak word, met steun van die totale groep.

Uiteraard kan daar by die Afrikanerparlement of sekere byeenkomste of plekke ‘n privilegie bestaan waar elkeen vry is om so skerp kritiek as moontlik uit te spreek en waar totale vryheid van spraak mag geld. Daar kan jy dan met hartelus jou broer invlieg en hom vertel watse lelike skoene hy dra – soos Rapport met my in 2002 gedoen het, ha! – dat net lidmate van sekere susterskerke hemel toe gaan of waarvoor jy ook al lus het.

Diegene van u wat met die Afrikaanse letterkunde bekend is, sal weet dat daar op ‘n stadium ‘n hele kultus rondom die idee van ‘n “buitestaander” was. Ek meen Etienne Leroux het daarmee begin in sy roman, “Die mugu” (1959). Maar ook in ons geskiedenis was daar ‘n paar begaafde buitestaanders wat ‘n sleutelrol gespeel het, en geen gewone Afrikaners was nie: Byvoorbeeld Leyds, wat Paul Kruger geadviseer het, wat drie Europese tale gepraat en die tjello kon bespeel. Dan Verwoerd, wat op Engelse skole in Rhodesië was, maar die eerste persoon was wat op Stellenbosch tot op die vlak van Ph.D. sy hele kursus in Afrikaans voltooi het. Hy was ook die eerste redakteur van Die Transvaler, waarsonder die Nasionale Party nooit die 1948-verkiesing sou gewen het nie. Dit was insgelyks hy wat eerste begin het om die noodsaak vir ‘n sterk weermag te besef en oor ‘n langtermynstrategiese visie beskik het. Blykbaar het hy destyds al ingesien dat die Oranjerivier in ‘n droë land soos Suid-Afrika van wesentlike belang was. Sonder hom sou daar seker nie vandag ‘n dorpie soos Orania langs die Oranjerivier gewees het nie.

Nóg Leyds, nóg Verwoerd was Afrikanerkrewe. JBM Hertzog ook nie. Die laaste nasionale leier met integriteit wat ons gehad het, was mnr. PW Botha. Ongelukkig het hy Niël Barnard en Margaret Thatcher te veel vertrou. En uiteindelik het die Afrikanerkrewe oor hom geseëvier toe die hele NP-kabinet besluit het hy moet nou heel onder in die emmer. Aan die einde van die Romeinse Ryk was daar ook so ‘n oorblywende generaal wat nog weerstand sou kon bied, toe vermoor die Romeine hom self in ‘n sluipmoord! Nie lank daarna nie, is Rome deur die Wes-Gote geplunder en was dit die einde.

Een van die beginsels wat ons ook dalk onderling moet aanvaar, is om nie deel te neem aan die algemene verguising van dr. Verwoerd nie. As ‘n mens sy lewensverhaal lees en hoe hard hy gewerk het om ons vry en onafhanklik te maak, van sy jong dae af tot en met 6 September 1966, dan verdien hy nie om deur ons verloën te word nie. Juis omdat hy so ‘n groot en briljante man was, haat ons vyande hom soos gif en laat hulle geen geleentheid verbygaan om sy naam deur die modder te sleep nie, soos nou weer op Stellenbosch waar sy gedenkplaat verwyder is. U hoef hom nie te verdedig nie, maar bly dan liefs stil en moenie aan die algemene gejou deelneem nie.

As ons die mag van die emmer kan tem, sal ons iewers kom, want die ouens aan die oorkant is nie so sterk nie, al bestee hulle so na hartelus ons belastinggeld op groot partytjies en konferensies.

Afgesien van ‘n onderlinge reëling en gedragskode teen “vriendelike vuur”, is daar een baie maklike manier om Afrikanereenheid te bewerkstellig en dit is om mense ‘n gemeenskaplike vyand of “teiken” te gee.

Gedurende die tagtigerjare het Zoeloe en Xhosa, Jood en Engelsman, verloopte Afrikaner soos Van Zyl Slabbert, kleurling en Indiër, liberalis en kommunis, wat gewoonlik soos kat en hond onder mekaar baklei, teen die hervormende bewind van mnr. PW Botha en eintlik teen die Afrikaner self verenig. Niks het hulle onderling gebind nie, behalwe ‘n gemeenskaplike afkeer van ons, gegrond op etniese haatgevoelens en ‘n soort jaloesie omdat ons op soveel gebiede beter as hulle presteer het.

Elke volk en elke land ter wêreld beskik oor ‘n natuurlike vyand: sy buurman of dalk ‘n ander land iewers ver oor die water. Dink maar aan die VSA en Rusland tans. Eintlik wil Rusland vriende met Amerika wees, maar om sy reusewapennywerheid aan die gang te hou, het die VSA ‘n vyand nodig, daarom probeer hy sy bes om ‘n derde wêreldoorlog in Europa te ontketen.

Een van die Afrikaner se groot swakhede is sy goedgelowigheid en geloof dat sy eie opregte en vriendelike optrede met dieselfde gedrag beantwoord sal word. Politiek gaan oor vyandskap en die goeie daad word dikwels met vyandelike optrede beloon. Het ons nie genoeg ervaring daarvan in dié land nie? Ons het gedink ons bou skole en hospitale vir ander, toe pleeg ons eintlik ‘n “misdaad teen die mensdom”, nie waar nie?

Ons sal moet besluit wie die werklike vyand is en dan daardie individu of groep met dieselfde boosheid moet inklee as wat ons tot gister ingeklee is en op baie maniere steeds word.

Sonder dat ons ons vyand kan identifiseer wat vir ons huidige ellende verantwoordelik is, is ons soos ‘n blinde wat rondstrompel en heel tyd geslaan word. Die Transvaler en Die Burger het destyds spotprente oor “Hoggenheimer” geteken. Dis miskien nie meer so eenvoudig nie, maar ek kan sien dat daar ‘n bepaalde soort Engelsgesinde kulturele marxis bestaan, hetsy wit hetsy swart, wat ons vandag onophoudelik teister. Hulle is taamlik openlik vyandig teenoor die Afrikaner en Afrikaans.

Die lyne moet getrek word en as die stryd eers aan die gang is, sal ons mense byna outomaties geledere sluit. Ek kom reeds agter dat baie van die draadsitters beangs raak omdat daar ‘n keuse aan hulle opgedwing gaan word.

Het Nasionale Intelligensie die land destyds verraai? vra Thorsten

Mnr. PW Botha het teen die einde van sy lewe sterk vermoed dat u met koverte verraad teen Suid-Afrika besig was en het dit dikwels teenoor nabye vriende genoem? Was hy verkeerd?

PRAAG het die volgende vrae van ene Thorsten, wat ons aflei voorheen by MI (Militêre Inligting) in die ou Suid-Afrika werksaam was, ontvang, n.a.v. dr. Niël Barnard se outobiografie wat onlangs op dié blad resenseer is en waaroor Leon Lemmer insgelyks kommentaar gelewer het. Sommige van die vrae lees meer soos kommentaar op die boek of kritiek op Barnard, maar ons plaas hulle te goeder trou soos ons hulle ontvang het. Uiteraard aanvaar ons geen verantwoordelikheid vir die akkuraatheid van Thorsten se bewerings en sinspelings nie. – Die Redaksie.

Ek het bepaalde vrae wat ek aan dr. Barnard sou wou stel. Dalk kan hy of sy adjunkte hulle hier aanlyn beantwoord.

  1. Ten eerste: In u boek beweer u dat u tydens ‘n privaatgesprek met oudpresident PW Botha in Mei 1988 die volgende sou gesê het: “Meneer die president, ons moet besef waarvoor ons te staan kom as ons met Nelson Mandela begin onderhandel. Die uitkoms is onvermydelik en sal ‘n meerderheidsregering wees, met hom as president.” U sê dat Botha geantwoord het met: “Ek begryp dit baie goed. Dis nie nodig om vir my te preek nie.” Ons vind dit eienaardig dat u “memoirs” nou uitgegee word, met beide Botha en Mandela wat oorlede is. Na alles kan die dooies nie meer praat nie. Sou u hierop wou antwoord?
  2. Nog iets. Waarnemers het die opmerking gemaak dat Kobie Coetzee die voorstel gedoen het dat u as NI-baas aangestel word omdat hy vir sy eie Nasionale Party-leiersposisie in die Vrystaat gevrees het en u toenemende ambisie rondom dié pos. Sou u hierop kommentaar wou lewer?
  3. U is op die ouderdom van 34 op die vlak van direkteur of in militêre taal as brigadier aangestel. Toentertyd het vele waarnemers opgemerk dat u nóg oor die verlangde ervaring nóg oor die beroepsgerigte opleiding beskik het om die aansienlike uitdaging van so ‘n pos die hoof te bied. Wat sou u hierop antwoord?
  4. U het ons eie SA militêre inligtingsagente op ‘n onophoudelike en onbeholpe wyse in die buiteland deur NI-agente laat agtervolg. Dit het dikwels tot uitgebreide, duur sekondêre operasies deur bevriende buitelandse agentskappe gelei om u onprofessionele optrede te neutraliseer. Onder andere was daar verskeie moontlike rampe wat net-net afgeweer is aangesien u beleid van “die dophouers dop te hou” die ongewenste en dikwels lewensbedreigende aandag van vyandelike agentskappe teenoor SA militêre inligtingsoprasies getrek het. Sou u hierop wou kommentaar lewer?
  5. Slegte praktyke in die veld en swak dekking het dikwels daartoe gelei dat buitelandse agentskappe knaend teenoor Militêre Inligting gekla het oor, onder andere, u openlike aankomste by internasionale lughawens met hele weermagte van lyfwagte wat bakarm u persoon beskerm het, asook fisieke optrede waar lede van die publiek eenkant toe gedruk is. Wat is u reaksie daarop?
  6. NI het konsekwent en kinderagtig SA Militêre Inligting daarvan weerhou om die toenemende “MK-bevryde gebiede” binne Suid-Afrika onder president PW Botha se aandag te bring, meer spesifiek teenoor die einde van die 1980’s. Sou u hierop kommentaar wou lewer?
  7. Dis algemeen bekend dat u (NI) meeste van die lêers oor die SAP en die SAW se koverte operasies selfs voor die Kemptonpark-onderhandelings aan die ANC oorgehandig het, waarmee vele lede van die veiligheidsmagte se lewens in gevaar gestel is. Hoe reageer u hierop?
  8. Waarom het u luitenant-generaal PW van der Westhuizen in u boek met sy “informele skryfstyl” aangeval? Was hy nie die man wat gepoog het om u op te lei alvorens u uself oortuig het, asook blykbaar ‘n paar twyfelagtige aanhangers, dat u ‘n “superbaasspioen” was nie? Hoe sou u daarop kommentaar lewer?
  9. Mnr. PW Botha het teen die einde van sy lewe sterk vermoed dat u met koverte verraad teen Suid-Afrika besig was en het dit dikwels teenoor nabye vriende genoem? Was hy verkeerd?
  10. U “informele skryfstyl” in die boek is opvallend… het u dieselfde ongesofistikeerde skryfstyl in u Engelse kommunikasie met buitelandse inligtingsagentskappe gebruik? Indien u het, was u onder verskeie vertroude waarnemers bekend dat u uiters onprofessioneel opgetree het! Hoe reageer u op dié beskuldigings?
  11. ‘n Bekende en hoogs gekwalifiseerde Suid-Afrikaanse politieke wetenskaplike het eenkeer na u PhD-proefskrif verwys as “nie die papier werd waarop dit geskryf is nie en dat dit met die uitsluitlike doel geskryf is om ‘n uitverkore groepie selfgesentreerde akademici en welaf Afrikaners in Bloemfontein te probeer beïndruk…” Hy het sy mening gestaaf deur die proefskrif met heelwat swier en oor ‘n hele paar meter in die snippermandjie te gooi voor ‘n goed bygewoonde klas van senior studente met dié slotwoorde: “‘n nuttelose stuk werk wat deur iemand geskryf is wat net as ‘n hekwagter gekwalifiseer het”. Hoe reageer u hierop?
  12. Watter rol het u gespeel om die SAW te verbied om aan die Kemptonpark-onderhandelings deel te neem, asook die daaropvolgende verlies van geheime sakelyspunte van die ANC (wat slegs aan die SAW bekend was) waarin ‘n algemene amnestie met geen verdere vervolgings ter sprake was, asook ‘n kulturele tuisland vir die Afrikaner? Wat is u kommentaar hierop?
  13. In u boek neem u volle verantwoordelikheid vir die vernietiging van die bandopname van die eerste vergadering tussen PW Botha en Nelson Mandela. Watter gedeelte van die inhoud was volgens u te plofbaar op die vooraand van die onderhandelings? Was die feit dat die bandopname met sy getuienis van twee persoonlikhede wat mekaar waardeer en respekteer problematies vanuit die heersende perspektief wat u en u medesamesweerders help skep het, agter die linies?
  14. Verskeie ingeligte kommentators glo tot vandag toe dat u deel was van ‘n uitgebreide komplot om president PW Botha te vermoor wat met die tegniese hulp van die CIA uitgevoer is en dat hy nooit beroerte vanweë natuurlike oorsake gehad het nie, maar dat dit nageboots is deur die koverte aanwending van ‘n deskundig ontwerpte chemiese wapen. Hulle beweer dat u deur senior lede van sy personeel bygestaan is. Wat sou u antwoord hierop wees?
  15. Die Israeli’s is hoogs gerespekteerde beoefenaars van inligtingsoperasies in ‘n dodelike omgewing, iets wat u duidelik nooit begryp of verstaan het nie. Sou u kommentaar wou lewer daarop of u van plan is om u “informele” boek te vertaal wat vele onvleiende opmerkings oor hul inligtingsdiens bevat, gepaard met dikwels kru terminologie sodat hulle u mening oor hul fisieke statuur (“kortgatsindroom”) en inligtingswerk sal verstaan?
  16. Toe u by Elize Botha se begrafnis opdaag, het u skielik en ongemaklik gedurende die verrigtinge verdwyn. Gerugte wil hê dat u in die openbaar weggejaag is. Hoe reageer u hierop?
  17. Was die rede dat u nie PW Botha se begrafnis bygewoon het nie, daaraan verwant dat u by Elize se begrafnis in die openbaar weggejaag is?
  18. U “informele” boek toon geen begrip of kommer oor die minderheidsgroepe nie, bv. die Afrikaner se huidige totale gebrek aan politieke invloed of seggenskap en veral die blanke boerderygemeenskap se haglike toestand, veral nadat hul R4-gewere van hulle afgeneem is deur die ontbinding van die kommandostelsel. Dit het hulle met min of geen verdediging gelaat, teenoor hul dikwels swaar gewapende aanvalllers – ook met Kalasjnikof-aanvalsgewere – gelaat nie. Sou u dalk wou uitwei of u enige verantwoordelikheid hoegenaamd voel vir dié tragiese en onomkeerbare situasie ná u selfverklaarde triomfantelike en suksesvolle loopbaan as NI-baas – soos dit in u “informele” boek beskryf word?
  19. Ambisieuse en “suksesvolle” mense soos u word dikwels deur die geskiedenis geoordeel lank nadat hulle hierdie sterflike plek verlaat het. Sou u wou reageer op die vraag of u dalk onthou sal word as “‘n dapper kryger vir die Afrikaner se uiteindelike oorlewing as groep” of as ‘n “selfgesentreerde en ambisieuse man wat ver bokant sy vlak van bekwaamheid en kulturele verfyndheid aangestel is”?

– Thorsten

Niël Barnard se outobiografie ontbloot NP-rugstekery

Die spioenbaas, Niël Barnard, se outobiografie Geheime Rewolusie – memoires van ‘n spioenbaas, wat pas by Tafelberg verskyn het, is ‘n teleurstellende boek en sal slegs aanklank vind by diegene wat nie toegang tot die internet of ander eietydse nuusbronne het nie. Dit is veral gerig op ‘n bejaarde gehoor wat slegs Naspersnuus moet verteer. Die boek laat meer vrae as wat dit antwoorde verskaf en verteenwoordig die jongste vergoeiliking van die eerlose oorgawe waarmee Afrikaners vandag worstel.

Behalwe ‘n kort sin oor Edward Snowden se “verraad” teenoor die VSA, lyk dit nie of die afgelope 20 jaar by NI se vorige hoof geregistreer het om gebeure van vroeër in te kleur of perspektief te gee nie.

Outeur: Niël Barnard, soos vertel aan Tobie Wiese
Titel: Geheime revolusie – memoires van ‘n spioenbaas
Uitgewer: Tafelberg, 2015
ISBN 978-0-624-06614-9
Prys: R257

Barnard het sy eie betrokkenheid by die magsoorgawe van 1994 aan die joernalis Tobie Wiese oorvertel. Alhoewel daar met Wiese se besonder keurige Afrikaans nie fout te vinde is nie, word dit algaande in sy outobiografiese vertelling duidelik dat Barnard, uit hoofde van sy voorkeurposisie, namens Nelson Mandela met Afrikaners onderhandel het en nie andersom nie!

In sy voorwoord prys Hermann Giliomee die ordelikheid waarmee die revolusie gevoer is, as ‘n pluimpie vir PW Botha se greep op die veiligheidsmagte en vergelyk dit met die onverkwiklike toedrag van sake in byvoorbeeld hedendaagse Sirië, waar chaos heers. Sonder ‘n “stabiele politieke platform” sou die “skikking haas onmoontlik gewees het”, meen Giliomee.

In dié opsig is Johan van der Merwe se insigte oor dieselfde tydperk in sy outobiografie Trou tot die dood toe, van veel groter waarde, aangesien dit juis is wat Van der Merwe heelwat vroeër reeds in fyn besonderhede toegelig het. Van der Merwe ly ook gelukkig nie aan dieselfde verwaandheid as Barnard nie.

Steurend veral is die spioenbaas se selfingenome klem op sy meerdere insigte en oordeel, terwyl daar nie eintlik genoeg voorbeelde daarvan in die boek en in die werklikheid gelewer word nie.

Op bladsy 245 sê Barnard selfs dat “Madiba” sy uitnemende eienskappe waarna hyself gestreef het, raakgesien het: Dié van ‘n patriot wat agter die skerms die grondslag vir die nuwe Suid-Afrika gelê het. Beskeie is Barnard beslis nie.

By die voormalige NI-baas self is daar feitlik geen toeligting van hoe veiligheidshefbome by die magsoorgawe uitgeskakel is nie. Terwyl hy vertel dat sy grootste uitdaging was om die veiligheidsmagte te ondermyn sodat die “geheime revolusie” kon plaasvind, soos dit by die eerste vergadering in Simonstad met verteenwoordigers van militêre inligting en die polisie geblyk het, bly hy liewer by ad-hominem-opmerkings soos “Vuil Uil” wat geen verdere lig op die proses werp nie.

En van “proses” gepraat. Dit is bekend dat die ANC by die onderhandelinge die gesprekke doelbewus van inhoud na proses gestuur het sodat die NP-onderhandelaars mislei kon word. Barnard gee geen blyke dat hy kennis dra hiervan nie.

Mandela moes as ‘n geloofwaardige leier by swartes voorgehou word en daarom kon die ou gevangene glo nie sonder meer geweld afsweer nie, aldus Barnard. Ons weet intussen dat geweld en misdaad onrusbarend toegeneem het ná Mandela se vrylating, asook die vrylating van sogenaamde “politieke” gevangenes.

Die mees verstommende van die outobiografie en ‘n verklaarde intieme vriendskap met PW Botha, is dat Barnard steeds nie weet dat PW Botha vergiftig is nie. Volgens hom het die president ‘n beroerte-aanval gehad wat allesbehalwe “lig” was. Barnard het glo homself “doelbewus weggehou” van die stryd om ‘n nuwe leier aan te wys.

Enkele paragrawe later erken Barnard egter skalks dat FW de Klerk, die opvolger, daarna nie ingelig is oor NI se besluit om met Thabo Mbeki in Londen te gaan beraadslaag nie. Dié besluit is eensydig deur die Staatsveiligheidsraad geneem, sonder FW se medewete. Barnard se adjunk en oud-Sap, Mike Louw, was glo daarvoor verantwoordelik.

Barnard spog ook dat hy die “gesiene filosoof”, Boerehater Willie Esterhuyse vir “Operasie Flair” ontplooi het om Mbeki te nader oor “ernstige” Afrikaner-oorgawe. Dit is sekerlik nie ‘n besondere kuns om so-iets te vermag nie.

Dit is die beste aanduiding nog dat Barnard eerder namens sekere duistere belange onderhandel het om Afrikanermag die nekslag toe te dien. Of hy dit self besef, is nie duidelik nie, want hy lê deurentyd gemoedelike klem op sy Afrikanerskap.

Dit laat die vermoede verder toeneem dat NI die revolusie as ‘n openbare advertensieveldtog bedryf het en dat die “geheime revolusie” ‘n oorgawe aan ‘n paar oligarge was wat die land intussen na hartelus geplunder het, maw ‘n soort bestel waarin selfs swart kiesers min invloed uitoefen ten spyte van “demokrasie” en waarin Afrikaners absoluut geen seggenskap meer het of op soewereiniteit kan aanspraak maak nie.

Terwyl die spioenbaas voorgee dat hy as “patriot” in landsbelang opgetree het, raak dit uit die boek duidelik dat landsbelang nie noodwendig met Afrikanerbelang ooreenstem nie en kennelik vandag nie eers naastenby oorvleuel nie. Dit weerhou Barnard nie van ‘n onkritiese beskouing van sy aandeel daarin nie, ten spyte van sy gewaande Afrikanerskap.

En dit is juis hierdie soort gemeenplase oor “vrede” en “Madiba” wat kwelvrae oor die dawerende stiltes in die boek laat.

Steurend ook is die verwysings na “regses”, dws gewone kritiese Afrikaners, en ‘n snobistiese afkeer van Paul Kruger omdat sy maniere nie aan Britse standaarde voldoen het nie. Tussen die reëls is Barnard immer besig om sy eie ontoereikendheid te besweer. ‘n Skroomvallige spioen?

‘n Resensie kan die outeur se analitiese integriteit op ’n lagwekkende wyse aan die kaak stel, soos dit blyk uit Piet Kopdoek se probeerslag “Geheime revolusie: ‘Spioenbaas’ se kampvuurstories“, waarin hy sy “indrukke” – eintlik vooroordele in krampagtige Afrikaans – oor die boek weergee. Maar dit kan ook verder as ‘n blik op oorgawe dien.

Die Kopdoek, resensent Piet Croucamp, is danksy die spioenbaas se oorgawe in die kalklig, maar soos die Engelse spreekwoord lui: “Never a good deed shall go unpunished.” Ten spyte daarvan dat die Doek vandag salig in die walms van die ANC baai, wat as’t ware ‘n produk van Niël Barnard se ywer is, snobeer die Doek die spioenbaas!

Die “staatsamptenaar” se “vervlakking” wat nie “komplekse nuanses” toelaat nie, soos die Doek hom toesnou, het ten minste oorgenoeg ruimte gelaat vir Kopdoek-preke waarin die resensent so oorhoops raak oor sy meerderwaardigheid, dat hy nie veel oor die boek self sê nie, maar by Barnard se menslike gebreke bly.

Dit is klaarblyklik ‘n kwaal van oorgawe: Barnard se dankbaarheid teenoor PW Botha wat hom as 30-jarige in ‘n sleutelpos aangestel het, is beloon met ‘n dolk in PW se rug. Kopdoek se houding teenoor Barnard spreek van dieselfde stank vir dank.

Dawie Louw se roman, eMajuba

Helen Schöer het D(awie) Louw se roman, eMajuba (Tygervallei: Naledi, 2014, 397p, R179) geresenseer (Die Burger, By, 31 Januarie, p 8). Heel aan die begin verwys Schöer na die volgende opmerking van Louw: “Die pas waarteen die Afrikaner verengels, is egter geen verbeeldingsvlug nie. Dis die harde werklikheid en dis hoekom eMajuba geskryf is” (p 394). Die resensent skryf voorts: “Plek-plek slaan daar ‘n prekerigheid in die boek deur oor die dreigende heengaan van (goeie, ordentlike, suiwer) Afrikaans.”

“Louw het twee ander dinge ook op sy agenda … Hy voel duidelik beswaard dat die Boere alleen die blaam vir apartheid dra, en dat die Britte skotvry daarvan afkom. [“Net die Boer moet die skuld vir apartheid kry, niemand anders nie,” p 365.] Ook is hy nie gelukkig met die plek van die Anglo-Boereoorloë, of Vryheidsoorloë, in die geskiedenis nie, want daaroor preek die karakters ook plek-plek vir mekaar … As jy saamstem met Louw oor die taal en die geskiedenis, soos baie mense sekerlik doen, gaan jy sommer lekker lees. Maar wees gerus, selfs al is jy nie gepla met die Afrikaner en sy geskiedenis nie, is daar oorgenoeg in die boek om jou te boei.”

Die trant van Schöer se opmerkings maak dit myns insiens duidelik dat sy nie (of sekerlik nie in dieselfde mate as Louw) oor Afrikaans en Afrikanergeskiedenis “gepla” is nie. Let in hierdie verband ook op die woorde “prekerigheid”, “heengaan” en “beswaard”. Dat die karakters vir mekaar “preek”, is ‘n growwe veralgemening; ‘n vertolking gevoed deur die resensent se gebrekkige simpatie met Afrikaners en Afrikaans. Daar is myns insiens net ‘n enkele geval waar Louw se “agenda” (soos Schöer dit noem) moontlik te opsigtelik deurslaan (kyk heel aan die einde hieronder); ‘n geval van: “Askies, ek klink nou fokken prekerig” (p 63). Vir die res is dit nooit steurend nie.

Schöer skryf: “Ek het nie ‘n probleem daarmee dat skrywers ‘n agenda het nie – my probleem is eerder dat dit hier lomp hanteer is in die dialoog.” Ek dink die werklike probleem is dat “betrokke literatuur” in die nuwe Suid-Afrika geloof word as dit die huidige bedeling (bv swart meerderheidsregering en gedwonge rasse-integrasie) steun en dat pogings ter onderskraging van Afrikaners en Afrikaans feitlik outomaties met skeptisisme bejeen en glad te geredelik as ongewens beskou word.

Die boektitel verwys na die Slag van Majuba aan die einde van die Boere se Eerste Vryheidsoorlog (1880-1881) toe hulle met ‘n klinkende oorwinning politieke vryheid verkry het. “Met Majuba is ‘n hele oorlog gewen … Eie vlag, eie volkslied, eie taal, eie trots” (p 195). Die verwys ook na die kop Klein-Majuba in die omgewing van die plase waar die twee boeregesinne woon. Die e-voorvoegsel verwys na die hedendaagse elektroniese kommunikasie van inligting, wat later in die verhaal ‘n groot rol speel. Na die konvensionele en guerrilla-oorlogvoering van die Anglo-Boere-oorlog en die ANC en PAC se terreurveldtogte het kuberoorlogvoering sy verskyning gemaak. In die boektitel word dus aangedui dat die roman met sowel die verlede as die hede te make het.

Die boek handel oor twee ineengestrengelde boere-familiesages, dié van die Boshoffs en die De Beucks, oor vier of vyf geslagte heen, van 1901 tot 2014. Die Suid-Afrikaanse geskiedenis word in die teks weerspieël. Aan die begin skryf die outeur: “Die gegewens in hierdie verhaal is fiktief. Gebeure, mense en plekke wat vooreenstem met die werklikheid, is slegs as vertrekpunte gebruik” (p 5). Later brei hy hierop uit: “eMajuba is ‘n verbeeldingsvlug. Die ‘feite’ in die boek is geplaas om ‘n fiktiewe storielyn te ondersteun, al klink dit plek-plek histories korrek. Die karakters is ook almal fiktief, al word daar deurentyd so direk op die (bekende) man afgepraat” (p 394). In die teks word daar meermale na die Rubicon verwys; ook na bv Uhuru, Mulder-gate en die wapenskandaal. Ons weet dat PW Botha dit wyslik geag het om nie die Rubicon oor te steek nie. FW de Klerk het dit egter te midde van dawerende applous gedoen, met fatale gevolge vir die land, die blankes en veral die Afrikaners.

Daar is verwysings na historiese figure soos Paul Kruger, Christiaan de Wet, Koos de la Rey, Siener van Rensburg, koningin Victoria, koning Edward VII, Cecil John Rhodes, Horatio Kitchener, Emily Hobhouse, Louis Botha, Jan Smuts, DF Malan, John Vorster, Jaap Marais, PW Botha, Lang Hendrik van den Bergh, Eschel Rhoodie, Niel Barnard, Bram Fischer, Beyers Naudé, Ian Smith, Oliver Tambo, Nelson Mandela, Ruth First, Chris Hani, Kader Asmal en Thabo Mbeki. Daar is ook ‘n ligbruin airedale terriër genaamd Nelson. ‘n Karakter “wonder of dit is om iemand te vereer” (p 254). Oor FW de Klerk word daar geswyg.

Die verlede en hede word vindingryk in die hoofstukke afgewissel. In die hoofstukke wat oor onlangse gebeure handel, word daar soms verhelderende kommentaar op vroeëre hoofstukke gelewer. Daar is ‘n oorvloed aksie en dit lyk asof die boek geskryf is met moontlike verfilming in gedagte. Die teks vloei moeiteloos in goeie Afrikaans. Die gebeure is meesal geloofwaardig, hoewel hulle noodwendigheid soms bevraagteken kan word. Ek dink dit is gedoen om die spanningslyn in stand te hou. ‘n Ander oorweging was seker om onverwagte kinkels aan die verhaal te gee. Ek gaan egter nie die storie hier oorvertel nie en volstaan met die opmerking dat dit ‘n roman ver bo die gemiddelde in gehalte is.

Ek verkies om my aandag by ideologiese aspekte te bepaal en gebruik/misbruik Louw se teks as vertrekpunt. “Joernalistiek gaan oor … die skep van persepsie, en veral die manipulasie daarvan” (p 12). “Persepsies … is van die sterkste kragte wat bestaan” (p 70-71). Persepsie is: “Die krag wat die denke van die massas vorm en manipuleer … Dat persepsie ook die verlede kan misvorm, het hy ook geweet” (p 174). Tans is daar bv “‘n persepsie dat dit kief is om Engels te wees” (p 183). “Toe ek Afrikaans praat, bekyk hy my of die kat my daar ingedra het” (p 208). Ons moet myns insiens poog om hierdie situasie om te keer: Dat dit kief is om Afrikaner en Afrikaans te wees. Dit is propaganda in die massamedia (pers, radio, rolprente, televisie, internet) wat die persepsie geskep het dat apartheid net sleg was en dat gedwonge rasse-integrasie wonderlik is; dat die blankes boos en die swartes moreel meerderwaardig is; dat wittes verguis en swartes geprys moet word; dat Nelson Mandela “one of the great peace makers of all time” (p 374) was, dus nie ‘n geweldenaar nie maar ‘n vredemaker en versoener was; dat die nuwe Suid-Afrika nie-rassisties en strate beter as die ou Suid-Afrika is; en selfs dat ‘n blink toekoms op ons almal wag, al is daar nie eens genoeg elektrisiteit nie.

Ons verlede moet nie versmaai word nie. “‘n Mens het ‘n verlede nodig” (p 146). “Die verlede bied meer sekerheid as die hede” (p 62). Daar word verwys na “die onblusbare gees van ‘n Boerevolk wat hom nie laat onderkry nie” (p 84). In die skole in die konsentrasiekampe is net Engels geduld. Een van die karakters is ‘n onderwyseres en “word betrap dat sy Afrikaans met die kinders praat en word terug tent toe gestuur” (p 89). “Afrika is voos van die littekens van imperialisme” (p 235). “Kolonialisme en imperialisme het Afrika vermink, maar hoekom word net een deel van die bevolking vir die gruwels van apartheid blameer?” (p 64). “Boer is ‘n bedreigde spesie” (p 87). Daar word verwys na ‘n karakter se “beheptheid met die Boere” (p 106). “Ons moet nie opgee nie … Ons sal weer ‘n Majuba hê … Ons gaan Kitchener opdonder, net soos Colley destyds” (p 91). “Die Kakies kan óns in hierdie varkhokke aanhou, maar nie ons gedagtes nie” (p 108). Oor die konsentrasiekampe: “Hoe de donder het die Britte daarmee weggekom?” (p 117). “Die Britte [het] tot vandag toe nie om verskoning gevra … vir die gruwels wat hulle hier kom pleeg het nie” (p 329). “Engeland … sal hom nooit twee keer laat nooi om te moor en te vermink nie” (p 149). “Die Boer haal niks op niemand uit nie. Ons keer net dat ons mense weer beleef wat die Engelse aan ons gedoen het” (p 238).

Dit hinder dat die swartes deurgaans gunstig, dus polities korrek, voorgestel word. Dít word gedoen al is dit waar: “Xhosa en Boer veg sedert 1779 teen mekaar” (p 345). “Die Boer behandel die swartman nou soos wat hyself deur die Brit behandel is” (p 233). “Om iets soos Sharpeville te verdedig is moeilik” (p 251). Myns insiens is dit in hierdie geval moeiliker om die swartes se gedrag te verdedig as dié van die wittes. “Dis polities korrek om die Boer vir alles te blameer” (p 293). Van die wit karakters het heelwat geraamtes in die kas. Tydens die Anglo-Boere-oorlog skaar die Boshoffs hulle by die Boere, terwyl die De Beucks hulle lot by die Britte inwerp. “Om met die Kakies te heul was hoogs voordelig” (p 223). Daar was selfs ‘n De Beuck wat met ‘n dame uit Engeland getrou het. ‘n Ander De Beuck word “later lid van die Broederbond. Ook van die Ossewabrandwag, en later selfs ‘n Stormjaer” (p 199). Nog ‘n De Beuck beklee nog later een van die hoofposte in die Nasionale Party-regering se inligtingsdiens, terwyl ‘n Boshoff en sy vrou by die ANC se gewapende vleuel, MK, aansluit. In die meer onlangse geskiedenis word in albei families kinders by Tswanas verwek. “Ek is nie so trots om Boer te wees soos wat sy was nie” (p 226). Die uitbeelding van sulke drastiese gedragsveranderings is nie onrealisties nie. Daar word verwys na die twee Boere-generaals, “Louis Botha en Jan Smuts se verraad” (p 150; ook p 166). Oor die mynwerkersstaking in 1922: “Jannie [Smuts] was nog altyd gretig om die Ingelse mynbase se vuilwerk te doen” (p 165-166). “Smuts, die man met hande rooi van sy eie mense se bloed” (p 185).

“PW [Botha] sal uit ‘n posisie van mag wil onderhandel” (p 338). “Soos PW, wil Mandela ook uit ‘n posisie van mag onderhandel. En mag spel jy met ‘n A en ‘n K en ‘n 4 en ‘n 7” (p 344). “Politiek gaan … oor mag … die politikus wat bereid is om mag af te staan, moet nog gebore word” (p 243). Dit is in 1975 gesê, dus voordat FW de Klerk in 1989 die staatshoof geword het. Hy het homself en sy regering van mag gestroop deur die veiligheidsmagte (weermag en polisie) glad nie as troefkaarte te benut nie. Sy onderhandelings is in swakheid volbring. De Klerk se verraad was/is selfs meer skadelik en durend as dié van Smuts. “Jou siel kan jy vir welvaart verruil, maar betaaldag kom” (p 156). Die outeur verwys na “die sondaars Nimrod, Efialtes en Tifoon [oftewel (myns insiens) Louis Botha, Jan Smuts, FW de Klerk] in die negende sirkel van die bevrore hel in die Inferno van Dante. Daardie laaste sirkel wat beskore is vir hulle wat die ergste sonde denkbaar pleeg: verraad” (p 200). Dink ook aan die talle Broederbonders wat hulle knus by die ANC geskaar het. “ANC lede met wit velle is nie meer ‘n vreemde gesig nie” (p 218). “Solank daar joiners is, sal daar altyd oorlog wees” (p 155).

Na Nelson Mandela se afsterwe berig ‘n nuusdiens: “Die volk se pa is dood” (p 47-48). Daar word twee keer selfs na “Madiba” verwys (p 50). In die ou Suid-Afrika was die Afrikaners die volk, bv “Sy … bid … vir haar volk” en soggens sing hulle “Kent gij dat volk” (p 95). Op Kerkplein, Pretoria: “Oom Paul [Kruger] met ‘n wakende oog oor dat volk” (p 357). Die nuwe Suid-Afrika het ongevraagd talle swart volksvaders en -moeders opgelewer waarmee Afrikaners kwalik wil assosieer. Daar is geen sprake van ‘n Suid-Afrikaanse nasie waarvan Afrikaners deel is nie. Daar is bloot ‘n Suid-Afrikaanse bevolking. Waarna Afrikaners smag, is “om te behoort” (p 221) aan ‘n eie land en ‘n eie nasie. “Ek wil … tussen my mense” wees (p 223). Vir ware nasieskap is ‘n etnies-kulturele tuisland vir Afrikaners gevolglik noodsaaklik.

Oor die Soweto-opstand in 1976 word geskryf: “Afrikaans het die skuld gekry” (p 288), dus Afrikaans is tot sondebok gemaak. Die onderwyseres van een van die karakters was daarop gesteld dat sy Afrikaans “mooi moes praat … Sonder jou moedertaal is jy niks … Onthou dit” (p 77). Dit herinner aan Jan Rabie (1920-2001) se woorde: Sonder Afrikaans is ek niks. “Die Afrikaner, veral, verengels teen die spoed van lig” (p 183). “Afrikaans boer vinnig agteruit. Met die sogenaamde nuwe Afrikaans wat die ou Afrikaans verdring. Asof laasgenoemde ‘n verleentheid vir die Afrikaner geword het” (p 184). “Almal wat Afrikaans is … is selfs lief om hul Engels uit te stal. Op straat praat hulle al Engels met mekaar. Weliswaar swakkerige Engels, maar so suiwer as wat hul swaar r’e dit toelaat. Natuurlik sonder ‘n enkele Afrikaanse woord tussenin. Engels, die taal van konings. Van die elite” (p 383). Waarom is dit vir alle Suid-Afrikaners belangrik om Engels so suiwer moontlik te besig, maar Afrikaans mag maar in mengeltaal of koeterwaals ontaard? (HAT: “Koeterwaals: onverstaanbare brabbeltaal; gebroke taal, kromtaal.) Dit kom neer op ‘n gebrek aan respek vir Afrikaans en eintlik vir Afrikaners. Baie Afrikaners praat self bedenklike Afrikaans omdat hulle hulle selfrespek verloor het.

Ten slotte kom ek by die enkele keer waar die dialoog neig om te “prekerig” en dus roman-disfunksioneel te word (p 364-365).

Met verwysing na die gedig van Totius (1877-1953), “Vergewe en vergeet”, word genoem dat die wondmerk van die doringboompie wat al groter word,

“Engels [kan] wees wat ons taal so binnedring. Nee, nie binnedring nie. Binnegenooi word … Toe onse Lord Kitchener sy geveg teen die Boervrou wen, het Boer respek vir Kakie gekry.”

“Die Afrikaner is sy identiteit kwyt. Na ’94 is hy ‘n weggooikind. Een wat nou na aanvaarding soek.”

“Maar daar’s ‘n nuwe Afrikaner op pad. Wat soos ‘n Phoenix uit die as verrys. Wat lojaal teenoor Afrikaans gaan bly.”

“Watter Afrikaans? Die taal het deesdae vele stemme.”

“Ek praat van die Afrikaans wat uit die hart kom. Wat deel van jou is. Waarop jy trots is. Wat vertroetel en opgepas moet word.”

“Hoe lyk hierdie nuwe Afrikaner van jou?”

“Die Phoenix gaan verby velkleur kyk. Hy gaan verdraagsam wees teenoor ander wat ook lief vir die taal is. Hy gaan verdraagsaam teenoor hul godsdiens wees. Teenoor hul politiek. Onbenullige verskille tussen mense gaan nie saak maak nie. Die Taal gaan die gemene deler wees … Boer triomfeer omdat hy uiteindelik van sy vooroordele ontslae is.”

“Jy hou nie van die Engelse nie … Is ek reg?”

“Verkeerd. Om vandag se Engelsman vir destyds se vergrype te blameer is absurd. En onregverdig.”

Dan is dit ook onregverdig om al die hedendaagse blankes in Suid-Afrika vir slawerny, kolonialisme, imperialisme en rasse-segregasie/apartheid te blameer. Daarmee word nie geïmpliseer dat hierdie verskynsels noodwendig net sleg was/is nie.

Christo Landman, bekende Afrikaneraktivis en -rubriekskrywer sterf

‘n Rubriekskrywer van praag en bekende in Afrikanerkringe, dr. Christo Landman, is gisteraand skielik oorlede. Volgens ‘n e-pos van mev. Marieka Visagie “is hy uit na sy perde toe en het daar blykbaar sleg gevoel en in sy motor gaan lê. Hulle het hom eers baie later opgespoor. Sy seun is gekontak wat hom na die Wilgershospitaal toe geneem het, maar hy het nie weer bygekom nie.”

Dr Christo Landman
Dr Christo Landman

Landman was voorheen ‘n diplomaat en het in Argentinië, Nederland en Duitsland diens gedoen. Ná 1994 was hy ‘n tyd lank by die Vryheidsfront betrokke en was ook lid van die provinsiale wetgewer onder genl. Constand Viljoen se leierskap van dié party. Hy was lid van die Staatsveiligheidsraad onder PW Botha en het daarom oor heelwat binne-inligting oor die wyse waarop die ANC-oorname plaasgevind het beskik.

Benewens sy rubrieke op praag, het hy onlangs ook heelwat briewe aan Beeld geskryf wat indringende kritiek op die huidige bestel bevat. Hy was ook lid van die Afrikaner- strategiese komitee van Afrikanerleiers wat so drie jaar gelede tot stand gekom het.

Die begrafnisreëlings sal glo oor die naweek gefinaliseer word.

In sy onmiddellike reaksie het dr. Dan Roodt van PRAAG gesê:

“Dit is met groot hartseer dat ons van dr. Landman se skielike dood verneem. Hy het altyd lewendig, fiks en gesond gelyk. Nie net ontval ‘n Afrikaneraktivis van formaat ons nie, maar hy was ook ‘n skatkis van kennis oor ons meer onlangse geskiedenis wat nou nooit opgeteken sal word nie. Ons wens sy gade en sy kinders sterkte toe ná so ‘n skokkende en onverwagse verlies.”

Ou aap nie meer snaaks

In sy uitgawe van 11 November plaas Die Burger ‘n soort van debat, of bespreking dan, van die DA se Dianne Kohler-Barnard en, glo dit as u wil, sy Edele R.F. Botha, oor die geheimsinnighede rondom die sg. Nasionale Sleutelpunte. Enige plek of instansie waaroor die ANC bewind die mond van die media wil snoer, is terloops ‘n « Nasionale Sleutelpunt ». Kohler-Barnard se sienswyses oor hierdie, of enige ander onderwerp kan ons maar rustig ignoreer, maar RF Botha ? Die feit dat Die Burger nog aan RF Botha blootstelling verleen om sy gediskrediteerde en verwerplike selfregverdigings oefeninge uit te voer, dui op die totale verdeling van die Suid-Afrikaanse samelewing ; enersyds mense wat niks wil weet oor wat RF Botha nog te sê kan hê nie en andersyds dié wat in weerwil van die algemene volksgevoel nog stiksienig volhou om aan hom en ander soos hy ‘n platvorm te verskaf.

Hoewel die onderwerp van die bespreking die gekonkel rondom die sg Nasionale Sleutelpunte is, het Sy Edele die geleentheid gebruik om die bedenklike rol wat hy en sy departement in die kapitulasieproses gespeel het vir die soveelste keer te probeer regpraat. Onder die « prestasies » wat hy aan sy departement toedig, noem hy eerstens die Nkomati-verdrag van 1984, wat ‘n vredesverdrag met die Kommunistiese Frelimo-bewind van Mosambiek was en bedoel was om die betrekkinge met Mosambiek te « stabiliseer ». Behalwe vir die verdwaalde beginselposisie wat RF aan mnr PW Botha verkoop het, was dit ‘n doodgebore verdrag wat allerweë met bespotting en kroegkwinkslae begroet is.

Dan gaan hy voort om krediet te probeer neem vir die « vreedsame onafhanklikheidswording » van Rhodesë in 1980 wat ons Noordelike grens « gestabiliseer » het. (Let op die herhaaldelike gebruik van die gerusstellende term « stabiliseer »). Inderdaad was die uitlewering aan nog ‘n kommunistiese terroristebende ‘n veragtelike en verrraderlike daad waarvoor geen regskape mens krediet sal wil neem nie. Die « stabilisering » van ons Noordgrens was die stabiliteit wat teweeg gebring is deur verraad en oorgawe. En om dan nie eers te praat nie van die vier-en dertig jaar van « stabiliteit » in Zimbabwe sedert 1980 onder die hiel van nog ‘n harlekyn diktator op die lees geskoei van ‘n Idi Amin Dada of ‘n Jean Bedel Bokassa.

En dan hierdie verstommende en skaamtelose bekentenis : »Die beëindiging van die oorlog in Angola in 1988 en Namibië se vreedsame onafhanklikheidwording in 1990 « wat dit moontlik gemaak het om in Suid-Afrika politieke mag oor te dra ». Hy beskou dit as ‘n prestasie en spog daarmee! Hoeveel meer pervers en verwronge kan ‘n mens wees sonder om ‘n volslae psigopaat te word?

Vir soveel jare is die Suid- Afrikaanse en spesifiek Afrikaanse publiek aan die neus gelei deur hierdie vermaaklikheidskunstenaar en goëlaar en skynbaar is daar nog steeds mense wat na hom wil luister en sy stories glo. Mens kan egter met redelike sekerheid aanneem hulle is verreweg in die minderheid, want, soos die digter François Villon gesê het : « ‘n Ou aap is nie meer snaaks nie .»

Conrad Koch se vloekende swart pop simbolies van dié bestel

Deesdae verlang ek erg terug na PW Botha, want in sy tyd was daar baie meer demokrasie en spraakvryheid as in die huidige bestel wat bloot self-satiries na hom as ‘n “republiek” verwys.

Almal wat destyds oor sensuur gekla het, onthou nou met nostalgie dat as jou boek of geskrif verbied is, kon jy daarteen appelleer. Verstommend! Destyds was sensuur gegrond op die inhoud van wat jy sê. Tans werk dit anders. Benewens die byna universele self-sensuur en taboe-onderwerpe waaroor jy glad nie in die openbaar mag praat nie, raak jy Sowjetagtig “in onguns” as jy met die verkeerde mense assosieer.

Vandaar dus Beeld se onlangse hoofartikel wat Steve Hofmeyr daarteen waarsku dat hy nie met my moet assosieer nie. Blykbaar verkeer ek in onguns, omdat ek:

  1. die demokrasie ernstig opgeneem het – terwyl ek soos almal behoort te besef dat dit eintlik net ‘n klug is; en
  2. dat ek die stigter van ‘n “regse” organisasie (PRAAG) is.

Enige verknogtheid aan Afrikaans, taalregte of kulturele selfbeskikking is seker vanuit Beeld se linkse (ekstreem-linkse?) gesigspunt per definisie “regs”. Laat almal in aanbidding voor proletariese internasionalisme neerbuig!

 

winnie-mandela-slovo_flag

Waar laat dit ons? Daar is iets simbolies aan die heer Conrad Koch se lasterlike, vloekende swart pop Chester Missing. Enigeen wat nie deur ‘n buikspreker beheer word nie, sal voortaan onder verdenking verkeer en deur staatsagente en fanatiese joernaliste wat met “ons nuwe toekoms” begeester is, geteister word.

Miskien sou Marx en Lenin die Suid-Afrikaanse dialektiek verstaan: teenoor die tenderpreneur wat rojaal vir sy lojaliteit beloon word, staan die dissidente kunstenaar of denker wat met sy alterniewe sienings van die geskiedenis verketter en gestraf word. Slegs wanneer eenvormige denke finaal deur almal binne ‘n sorgvrye eenpartystaat omhels word, sal daar vryheid wees.

“Spraakvryheid” behels die steniging van afwykendes op die markplein in ‘n blye bevestiging van groepsdenke.

Aldus die swetsende sjimpansee van plastiek, oftewel: die orakel van demokrasie.

Resep vir Afrikanerherlewing

In ‘n Afrikanerherlewing speel innerlike of geestelike/nie-tasbare sake sekerlik die deurslaggewende rol, bv bewustheid van ons geskiedenis, kultuur en identiteit; die durf of wil tot handhawing; om op te staan en nie vertrap of verswelg te word nie. In hierdie skrywe gaan ek my aandag egter beperk tot uiterlike of materiële/konkrete aspekte waarmee uitdrukking aan die Afrikaner se innerlike oortuiging gegee kan word. Dit herinner aan DF Malan se oproep dat almal moet verenig wat uit innerlike oortuiging bymekaar hoort. Die resultaat kan ‘n groot koelteboom vir Afrikanervryheid wees.

1. Benaming

Thabo Mbeki het ‘n Afrika-renaissance bepleit. Dit is ‘n misplaaste benaming, want Mbeki het (tevergeefs) gehoop op ‘n eerste lewing/lewekry en nie op ‘n tweede lewing of ‘n verdere herlewing nie. Vir die Afrikanerherlewing behoort ons tereg van die begin af en deurgaans die term “herlewing” te gebruik, want dit is ‘n verskynsel wat hom nie die eerste keer nie maar wéér voordoen. “Herlewing” is in Afrikaans ook makliker verstaanbaar as die vreemd-klinkende “renaissance”. “Afrikanerherlewing” kan verkort word tot AHE en uitgespreek word as AHÉ/AHÊ en selfs as AHA (Afrikanerhandhawing). ‘n Verkorting kan praktiese (bv slagspreuk-) voordele hê.

2. Taal

Afrikaners het die voordeel dat hulle reeds ‘n eie taal, Standaardafrikaans, het. Al wat moontlik moet verander, is die benaming “Afrikaans” omdat dit aan die naam van ‘n kontinent gekoppel is wat in baie opsigte kultureel vreemd of onaanvaarbaar is. Dieselfde geld die benaming “Afrikaner”; ook “Suid-Afrika” as die naam vir die Boere-tuisland.

3. Simbool

Afrikaners kan nie ‘n hut, konka of minibus as simbool gebruik nie. Eerder ‘n hartbeeshuisie (of ‘n huis met ‘n Kaaps-Hollandse geuwel), ossewa of jukskei. In Spanje gebruik die Baske die eikeboom as simbool van hulle vryheidstrewe (Praag 25 Mei). Afrikaners kan Totius se doringboompie as simbool benut. Hierdie boompie is ‘n kanniedood wat van byna dood tot onuitwisbaar getransformeer is. Een van die strofes in Totius se gedig, “Vergewe en vergeet”, lui soos volg:

Maar tog het daardie boompie
weer stadig reggekom,
want oor sy wonde druppel
die salf van eie gom

4. Leuse

Daar is baie moontlikhede: “Benut die werklikheid”, “Keer die verraad om”, “Weer die bose”, “Moenie jou laat ronddonder nie”. Die ideaal is ‘n kort, positiewe, aksiebelaaide leuse wat algemeen byval vind, soos “Skep ‘n beter toekoms”.

5. Vlag

Volke wat na onafhanklikheid streef, soos die Baske, Kataloniërs en Skotte, het ‘n eie vlag wat verskil van dié van die land (Spanje, Brittanje) waarvan hulle deel is. Die simbool (item 3 hierbo) kan op die vlag wees. ‘n Vlag moet maklik herkenbaar wees en verkieslik uitmunt in eenvoud; dus nie verwarrend wees nie. Dit moet ook anders as bestaande amptelike vlae lyk. Die huidige landsvlag is vir baie Afrikaners onaanvaarbaar. Afrikaners het ‘n broertjie dood aan ongesofistikeerde kleurrykheid. Die vorige landsvlag mag ook nie in die openbaar vertoon word sonder om ‘n herrie te veroorsaak nie. Ons moet dus nuut hieroor besin. ‘n Eenkleurige, skoon, wit vlag sal nie deug nie, want dit word met die roemlose daad van oorgawe geassosieer. Dit is presies wat FW de Klerk en ‘n klein groepie Nasionale Party-kornuite alle blankes mandaadloos aangedoen het.

6. Identifiseringsknopie

Die Ierse republikeine dra ‘n lapelknopie, die fáinne, ‘n goue of silwer sirkel, om aan te dui dat hulle voorstanders van die Ierse taal is. Dit kan ook as ‘n oorbel gebruik word; verkieslik net deur vroue. Op hierdie manier identifiseer diegene wat kultureel bymekaar hoort hulleself. Dit lyk vir my baie prakties om op ‘n soortgelyke manier uitdrukking aan Afrikaners se strewe na selfbeskikking te gee en die momentum daarvan aan te wakker. Ons fáinne kan die vorm aanneem van ‘n jukskei of ‘n dolos (soos dié waarmee die Voortrekkerkinders gespeel het, of die soort wat weerstand teen die gety bied).

7. Spandoek

By die optredes, optogte en ander byeenkomste van politieke, sport- en ander groepe is spandoeke gewild, veral as geweet word dat die gebeurtenis televisiedekking geniet. Op die spandoek van Afrikanerherlewing kan hierdie benaming en die bogenoemde simbool, leuse en vlag verskyn.

8. Handgebaar

Die vredesikoom Nelson Mandela het graag sy gebalde vuis in die lug rondgeswaai. Daarteenoor is PW Botha verguis as hy veel onskadeliker sy wysvinger gebruik het om iets te beklemtoon. Winston Churchill was bekend vir sy V- of oorwinningsteken tydens die Tweede Wêreldoorlog. Wat Afrikaners nodig het, is ‘n eenvoudige teken, maar om die middelvinger te wys sal nie oral byval vind nie. Dalk moet ons volstaan met duim in die lug om iets positiefs aan te dui en duim na onder vir iets waaroor ons negatief voel.

9. Volkslied

In polities linkse geledere word daar deesdae voorgegee dat die vorige Suid-Afrikaanse volkslied, Die Stem, in die openbaar net so onwelkom soos die vorige landsvlag is. ‘n Populêre Afrikanerlied kan ‘n onherstelbare bres in die heersende slaafmentaliteit slaan. Dink maar aan hoe vreesbevange ANC-elemente gereageer het toe Bok van Blerk se De la Rey-liedjie gewild was. Pleks van ‘n volkslied (wat later nodig sal wees) het Afrikaners tans veel eerder behoefte aan inspirasie, oftewel ‘n strydlied. Praaglesers sal sekerlik maklik kan verbeter op ‘n beskeie en haastige poging soos die volgende. Kom ons gee vir iemand, soos Steve Hofmeyr, nog iets om te sing.

Herlewingslied

Ons mense het in drie skepe geland
om beskawing in ‘n donker kontinent te plant

Die vryburgers het suksesvol geboer
al moes hulle hulle goed beveilig met die roer

Duitser, Geus en Hugenoot het gevind
daar is ‘n taal wat hulle in hul harte saambind

Met osse en waens het hulle getrek
selfs baie verder as wat die land se grense strek

Ons pleeg nie misdaad, brand nie bande nie
ons werk en laat leef, maak sekerlik nooit skande nie

Ons is behoudend, standvastig, getrou
sal verseker opstaan en ‘n beter toekoms bou

‘PW het niks vir eie gewin gedoen nie’

Oudpres. PW Botha het geweier dat belastinggeld vermors word om ’n ondergrondse bunker by sy aftreehuis in Wildernis te bou.

Barbara Botha, sy weduwee, het pres. Jacob Zuma se bewering dat die staat destyds die lughawe in George gebou het omdat Botha daar gewoon het, as snert afgemaak.

Botha se weduwee het aan Media24 vertel dat daar planne opgetrek was om ‘n bunker by Die Anker, die Bothas se aftreehuis in Wildernis, in te rig as ‘n veiligheidsmaatreël.

“Hulle het gesê die departement is besig om ondergrondse kamers by verskeie BBP’s se huise regoor die land in te rig, maar PW het net geweier. Hy het gesê dit is ’n mors van geld,” het sy gesê.

Botha het Die Anker eers in die laat sewentigs gekoop ná die besluit om die lughawe te bou, reeds geneem is.

Vandag gebruik meer as 560 000 passasiers jaarliks die lughawe.

“PW het niks vir eie gewin gedoen nie,” het sy weduwee ontstoke gesê.

Luidens die Hansard het Lourens Muller, destydse minister van vervoer, op 8 Februarie 1977 in ’n parlementêre antwoord gesê die lughawe word gebou deur die Suid-Afrikaanse lugmag, die departement van openbare werke en die departement van vervoer “vir die verskaffing van ’n meer gereelde en gerieflike lugdiens tussen gemeenskappe in die Suid-Westelike distrikte en die res van die Republiek asook vir strategiese verdedigingsdoeleindes.”

Die regering in Maart 1973 besluit om die lughawe te bou en dit is in Junie 1977 voltooi.

Daar is oorweeg om die lughawe in Oudtshoorn te bou, maar “uit ’n praktiese en veiligheidsoogpunt” is daar op George besluit, het Muller gesê.

Frans Swarts (94), SAL-hoof toe die lughawe gebou is, het aan Media24 gesê vlugte het destyds gesukkel met weerstoestande in Kaapstad en kon weens lae wolke nie in Kaapstad land nie. Daar was nie vandag se moderne toerusting om sulke hindernisse te oorkom nie.

Vlugte moes noodgedwonge dan in Bloemfontein land en dus was die lughawe in die Suid-Kaap ‘n noodsaaklikheid om ’n alternatiewe landingsplek te hê wanneer Kaapstad nie beskikbaar was nie.

Hennie Smit, wat van 1981 tot 1983 LPR vir George was en later vir Botha as LV vir George opgevolg het, het gesê daar was geen druk van Botha se kant om die lughawe te bou nie.

“Inteendeel, hy (Botha) het destyds ’n onafhanklike komitee aangestel om te kyk waar die beste plek is om die lughawe te bou. Daar is gekyk na Mosselbaai, ­George en Oudtshoorn. Verskeie faktore, waaronder veiligheidsoorwegings en weersomstandighede, is in ag geneem.”

Volgens Smit wou Botha gehad het dat die lughawe na die destydse minister van vervoer, Louw­rens Muller, vernoem word.

Nkandla is ’n privaatwoning en die lughawe is in staatsbesit, het kritici gesê.

‘n Kortbegrip van ons jong demokrasie

Soos sy mede-Dakar-ganger Theuns Eloff is die historikus Hermann Giliomee sy vroeëre oorverligtheid kwyt. Dit is nie bloot die verloop van die jare sedert 1988 wat albei wyser gemaak het nie, maar veral die lesse geleer uit dure ondervinding sedert ons “bevryding” twintig jaar gelede. Ek het egter groot waardering vir die wyse waarop Giliomee vir Afrikaans as onderrigtaal aan die Universiteit Stellenbosch in die bres getree het. In ‘n toespraak op 8 deser het Giliomee met ‘n kortbegrip van ons geskiedenis oor die laaste vyftig jare vorendag gekom (Maroelamedia, 13 deser), grootliks gebaseer op sy boek, Die laaste Afrikanerleiers (Kaapstad: Tafelberg, 2012, 460p).

Ek gaan nie veel uitwei oor die voor-De Klerk-era nie. Giliomee verkwalik HF Verwoerd omdat hy nie rasseklassifikasie uitgefaseer het nie. Hy beweer dit is eers in die jare negentig gedoen. Die waarheid is dat rasseklassifikasie toe oënskynlik afgeskaf is, maar sedertdien ten koste van veral blankes en ten gunste van veral swartes seker meer as ooit toegepas is. “Nie-rassigheid is heeltemal gediskrediteer deur die ANC self.”

Die dwaasheid van die aanvaarding van die Wiehahn-verslag (1982) tydens die bewind van PW Botha word uitgewys. “Daar was min besef van [hierdie] groot historiese les: om vakbondregte voor politieke regte te gee, is erg destabiliserend en sal ‘n land lank kortwiek in sy ekonomiese groei. Dit strem die ekonomie nou nog.” “Strem”? Dalk eerder: ruïneer.

Dopper en Anglikaan deel 'n oomblik saam
Dopper en Anglikaan deel ‘n oomblik saam

Ek wil my veral bepaal by die bodemlose dwaasheid wat die FW de Klerk-era gekenmerk het, maar let daarop dat ek Giliomee se opmerkings voorts met my eie aanvul (of aandik). Ek skryf dus na aanleiding van Giliomee se toespraak, maar ek herhaal nie bloot klakkeloos wat hy gesê het nie. Volgens De Klerk was dit in sy tyd wat ons veelgeprese grondwet beslag gekry en hy met heroïse staatsmanskap ‘n burgeroorlog voorkom het. Op grond hiervan verwag hy steeds ongekwalifiseerde verering, nie net van die swartes wat hy so buitensporig ter wille was nie, maar ook van die blankes; selfs van die Afrikaners.

Giliomee wys daarop dat PW Botha nie so dwaas soos De Klerk sou wees om te ontwapen voordat bevredigend met die vyand onderhandel is nie. De Klerk het militêre uitgawes besnoei en diensplig ingekort. “Hy wou daarmee die sein gee dat die staat nie wil veg nie.” Die ANC het dus beheer oor die swart woongebiede verkry. Die gevolg was: “Die militêr-sterker party se wil om te veg, kwyn en die siening kry in hul geledere [die] oorhand dat omdat [die] stryd immoreel is, is dit ook ‘n verlore stryd.” Geen daadwerklike poging is aangewend om die fundamentele immoraliteit van die ANC, bv sy verslaafdheid aan geweld, waaronder terrorisme, uit te wys nie. As rassediskriminasie die morele hoofbeswaar teen apartheid is, waarom is rassediskriminasie nie summier in die nuwe grondwet verbied nie? Pleks daarvan tier erge rassediskriminasie in die nuwe Suid-Afrika voort, maar die moraliste verkies om dit te ignoreer.

Dit is bekend dat De Klerk aanvanklik wou hê dat die ANC geweld moet afsweer en dat kommuniste nie aan die onderhandelings deelneem nie. Die ANC het hierdie versoeke geweier en De Klerk het in albei gevalle toegegee. Eensydige toegewings het deurgaans sy onderhandelingstrategie gekenmerk. De Klerk was bekend met die algemeen aanvaarde standpunt dat daar nie met terroriste onderhandel word nie. Hy het besluit om hierdie sinvolle raad te ignoreer. Die gevolg was dat wanneer die ANC nie dadelik sy sin gekry het nie, Nelson Mandela en sy dissipels De Klerk telkens met die hervatting van “die gewapende stryd” afgedreig en tot verdere toegewings verplig het. Op hierdie manier is die “vreedsame” oorgang na “ons jong demokrasie” bewerkstellig. De Klerk het hom ingewurm in ‘n verloor-verloorsituasie.

Die ANC-onderhandelaars is deur talle buitelandse kundiges gerugsteun. De Klerk was dwaas genoeg om net op mede-Nasionale Party-kornuite te steun. Giliomee stel die aanwesigheid van ‘n “beskermende buitelandse moondheid” as ‘n voorwaarde vir die suksesvolle afdwing van ‘n politieke skikking. “Die VSA speel hierdie rol in Israel en Westminster (Londen) in die geval van Noord-Ierland.” Tans verkrag die ANC-regering die letter en gees van De Klerk se naïewe onderhandelings na willekeur en daar is geen buitelandse moondheid wat hom hieroor verknies nie.

‘n Tweede voorwaarde vir voortbestaan is dat wanneer die tradisionele maatskaplike orde revolusionêr omvergewerp word, soos wat De Klerk bewerkstellig het, die skikking daarvoor voorsiening moet maak dat kernwaardes wat eie aan ‘n kultuur is na die oorgang in die nuwe bedeling onderskraag word, bv minderheidsregte (insluitende vetoregte), blanke selfbeskikking, Afrikanernasionalisme en Afrikaans; ook vrywaring teen vervolging. Nie ‘n enkele een van hierdie items is doeltreffend in die grondwet of in sy vertolking en toepassing verskans nie. “Minderhede in SA kan moeilik die mas opkom sonder ‘n ideologie en sonder ‘n grondwet wat vir die land geskik is.” Vir die ANC gaan dit om swartmag en Afrika-nasionalisme en nie om ‘n liberale demokrasie nie. “Ons Grondwet is besig om ‘n kwynende vyeblaar te word.”

‘n Derde voorwaarde vir voortbestaan is dat politieke leiers “aan hul volgelinge genoeg inligting verskaf om ‘n ingeligte en oorwoë besluit te neem wanneer hulle gevra word om groot leiersbesluite te bekragtig. In die geval van Noord-Ierland is die krities belangrike referendum in 1998 gehou nadat die volle grondwet bekend gemaak is.” Wat het in Suid-Afrika gebeur? Voor die 1992-referendum is magsdeling en eie woonbuurte, eie skole, werksekuriteit (“niemand sal sy werk verloor nie”), eiendomsregte (“boere, julle kaart en transport is veilig”), ens, aan die blankes belowe. Geen nuwe grondwet het toe bestaan nie, maar De Klerk het plegtig belowe dat die blanke kiesers in ‘n opvolg-referendum uitspraak oor die uitkoms van sy grondwetlike onderhandelings sou kon lewer.

Hierdie belofte is nooit gestand gedoen nie. Om hierdie rede is sowel die grondwet as die ANC-bewind myns insiens streng gesproke onwettig. Ten spyte van De Klerk se gegorrel oor “wigte en teenwigte” het die beloofde magsdeling algehele oorgawe aan swartmag geblyk te wees. “Uiteindelik was daar geen magsdeling en wigte en teenwigte soos die NP beloof het nie.” Die grondwet het eers later sy beslag gekry en die blanke kiesers het geen vetoreg of ander beheer daaroor gehad nie. “Die NP het sy band met die kiesers verbreek (‘n mens kan dit ook sterker stel).” Daarom sê ek: Die blankes en hulle nageslag is per slot van sake deur De Klerk en ‘n klein groepie NP-kornuite uit ‘n potensieel blink toekoms verneuk.

Giliomee vestig ook die aandag op die dwaasheid van De Klerk om net (onbekwame) NP-koukuslede by die onderhandelings te betrek en nie iemand soos Johan Liebenberg van die Kamer van Mynwese nie, wat reeds bewys het dat hy suksesvol met ‘n element soos Cyril Ramaphosa kragte kan meet. Die NP se onderhandelingspan (bv Roelf Meyer, Leon Wessels en skrumskakel Dawie de Villiers) was man vir man nie naasteby opgewasse teen die ANC se onderhandelaars (bv Ramaphosa, Joe Slovo en Mac Maharaj) nie. Danksy hulle toegeeflikheid en ANC-lojaliteit word van hierdie destydse NP-ampsdraers deesdae deur die ANC-regering by staatsprojekte betrek. Meyer doen hoogs lonende ondersoekwerk vir die Departement van Verdediging en Wessels is ruim vergoed vir die skade wat hy blankes en Afrikaans op die Potchefstroom-kampus van die Noordwes-universiteit aangedoen het. Vir De Villiers kon daar egter selfs in die geledere van getransformeerde rugby skynbaar nie ‘n taak gevind word nie.

‘n Ietwat onverwagte kompliment word deur die eens oorverligte Giliomee aan sy destydse teenstanders, naamlik verkrampte akademici, gegee: “Die meer rasionele faksie onder regses in [die] 1980’s het ‘n veel meer realistiese verwagting gehad van hoe die land vandag onder die ANC-bewind sou lyk.” Verligte akademici wou “aan die regte kant van die geskiedenis” wees. “Dit is iets wat enige persoon wat iets van die geskiedenis weet, met groot agterdog moet bejeen.” Dink in hierdie verband aan ‘n geval soos Willie Esterhuyse en hedendaagse kommentators soos Anton van Niekerk, Piet Croucamp en Pierre de Vos. Daar is ook joernaliste soos Max du Preez en Adriaan Basson en ‘n motiveringspreker soos JP (Silwerrandjie) Landman. Dit is klaarblyklik lonend om eerder optimisties as pessimisties te wees, al verkrag ‘n mens die waarheid in hierdie proses.

De Klerk se ideaal was ‘n nie-kommunistiese en vreedsame nuwe Suid-Afrika. Wat het hy bereik? ‘n Land wat sedert 1994 nog nie ‘n nie-kommunistiese staatshoof gehad het nie; om van ‘n anti-kommunistiese president nie te praat nie. ‘n Vreedsame samelewing ontwyk ons meer as ooit tevore. Byvoorbeeld, voorheen was winkelsentrums die toonbeelde van Europese beskawing en die teenpool van lokasies. Nou is winkelsentrums daagliks die toneel van rooftogte. In (feitlik) elke opsig het De Klerk se inisiatiewe klaaglik misluk.

In die kommentaar op Giliomee se gepubliseerde toespraak wys die lesers telkens op De Klerk se verraad; dat hy die blanke kiesers mislei het. “Hy is ore aangesit deur twee bosvegters.” “Die Afrikaner het, met die begeleiding van hierdie man, homself verloën. En nou betaal sy kinders vir sy bespotlike strewe na gewildheid.” As ek die blankes en veral die Afrikaners aangedoen het wat De Klerk teen ruim betaling vermag het, sou ek nooit weer in die openbaar verskyn het of aandag op myself probeer vestig het nie. Ek sou myself nooit kon vergewe nie. My eie mense, my kultuurgroep, verdien beter. Ek sou dit sekerlik onmoontlik gevind het om my lewe voort te sit.

‘n Wakkerskrik-week vir Afrikaners

Deur Manfred Delport.

Die vorige regering het graag gepraat van ‘n totale aanslag teen Suid-Afrika. Gebruik egter laasgenoemde term vandag, en al wat ‘n libgestremde, kruiperkaner en paaier is, wil die horries kry. Jy sal onmiddellik as paranoïes uitgekryt word. Sint Mandela, Slovo en kie was immers, volgens die kruipers en linkses, gawe outjies wat eintlik net saam met ons Kinderkrans toe wou gaan, en die totale aanslag het slegs in mnr PW Botha se verbeelding bestaan. Het ons nie ook, volgens die paaiers en kruiperiges, op 27 April, 1994, die land van melk en heuning binnegegaan nie?

Twee gebeure hierdie week het mnr Botha egter doodreg bewys, en getoon dat daar inderdaad steeds ‘n totale aanslag teen Afrikaners bestaan, wat slegs in felheid toeneem. In die konteks waarin PW Botha die term destyds gebruik het, het dit egter meestal verwys na eksterne faktore, onder andere sanksies, ‘n militêre bedreiging vanuit Angola en binnelandse oproer, maar dit was meestal vir ons as Afrikaners op ‘n gemaklike afstand. Vandeesweek het twee gebeurtenisse daardie totale aanslag tot op Afrikaners se eie drempel gebring.

Die eerste voorbeeld hiervan was die skokuitspraak van die getransformeerde Grondwethof, ‘n anti-blanke instansie gepak met ANC-kaders, oor die Renate Barnard-saak. Die Grondwethof het beslis dat neo-apartheid en anti-blanke rassekwotas kwansuis grondwetlik sou wees, en dat Renate Barnard en 4 miljoen ander blankes inderdaad te wit is om ‘n werk te hê, selfs al is ons die mees bekwame en gekwalifiseerde kandidate vir die pos (wat ons meestal inderdaad is.) Pienk Frikkie se sogenaamde wigte en teenwigte is met dié uitspraak finaal ontbloot vir die leuen wat dit van meet af aan was.

So ook is die wind uit Solidariteit en Afriforum se seile gehaal. Hulle het, tot op hede, gepoog om die ANC se rassisme teen blankes deur die howe te beveg. Dit het tot op ‘n punt gewerk, siende dat die (relatief-ongetransformeerde) appèlhof ten gunste van Renate Barnard beslis het. Dié strategie was egter van meet af aan gedoem, omdat die ANC onvermydelik sou streef daarna om die regbank te pak met sy eie kaders, in die naam van transformasie.

Interessant genoeg maak Gareth van Onselen, ‘n voormalige DA-strateeg, ook die punt dat die DA klaarblyklik boedel oorgegee het met die parlement. Musi Maimane, die DA se eie “token black”, mag wel die DA parlementêre leier wees, maar is nie eens die leier van die party nie. Nes Solidariteit en Afriforum, het die DA ook klaarblyklik besluit om eerder die howe te gebruik, siende dat die parlement insgelyks ‘n nuttelose instansie is. Die bevestiging van blankes se status as derdeklasburgers deur die ANC se Grondwethof-kaders, gaan binnekort ook gevolg word deur ‘n toenemende aantal ander beslissings ten gunste van die ANC, namate die oorblywende blanke regters toenemend etnies gereinig en verjaag word.

Die tweede gebeurtenis is die aanslag op Afrikanerkinders se skole, deur nog ‘n Pienk Frikkie-agtige slang aan eie boesem, ene Hans Pietersen, ‘n individu met duidelik te veel tyd op hande, wat wil krap waar dit nie jeuk nie. Natuurlik is daar ook die smerige vingers van ‘n voormalige Naspershoernalis, George Claassen, hierin te bespeur. (Hoekom is ek nie verbaas dat Naspers, soos met die PUK-voorval, weer eens voor in die koor van Afrikanervyande is nie?)

Pietersen en sy trawante, met hul bruin ANC-ringe om die nek, is nie tevrede dat blankes bloot derdeklasburgers moet wees in ons beroepslewens nie, maar wil ook toesien dat Afrikanerskole se karakter heeltemal moet verander. Sonder om in die godsdiensdebat betrokke te wil raak, wil OGOD (die Pietersen—karakter se sogenaamde organisasie) klaarblyklik toesien dat een of ander tipe New Age-agtige almal-is-eners gebrabbel aan skoolkinders oorgedra, ten einde Afrikanerkinders se “geestelike horisonnne verbreed”.

Vermoedelik wil OGOD dus die kinders onder andere van die “geloof van vrede” leer. Een van die dae kom Pietie by die huis met die opdrag om ‘n selfmoordonderhemp te moet maak as ‘n skooltaak, of moet Sannie navorsing doen oor die sewentig maagde wat in die hemel wag vir diegene wat ongelowiges onthoof. Natuurlik gaan skoolkinders ook vertel word dat alle religieë van soortgelyke waarde is, selfs dié wat lei daartoe dat brandstof oor Kirsty Theologo uitgegooi is, en sy aan die brand gesteek is tydens ‘n Satanistiese ritueel. Skoolkinders sal natuurlik ook wysgemaak word dat voorvaderaanbiddery en sy gepaardgaande moetie-moorde, van presies dieselfde waarde as Christenskap is.

Mens moet jou egter nie blindstaar teen die blote aantasting van Afrikaners se godsdiens nie, of probeer om hierdie aanslag op slegs ‘n godsdienstige vlak te beveg nie. Dit gaan oor veel, veel meer as dit. Dit gaan oor die ganse aard van Afrikanerskole, ook oor hul kultuur en dissipline, iets wat meestal in swart en Engelse skole afwesig is. Pietersen en sy ander mede-kaders het, “vreemd genoeg”, nie een, enkele Joodse- of Moslemskool geteiken nie. Die Joodse King David-skool in Johannesburg is dus nie op die lys van respondente in die hofgeding nie. Dit is uitsluitlik Afrikaanse skole wat in Pietersen en trawante se visier is. Toeval? Ek dink nie so nie. Pietersen, Claassen en die res van die spul kaders is dus nie tevrede met bloot die etniese reiniging van Afrikaners uit hul poste nie, maar teiken nou ook Afrikanerkinders se kultuur en lewensbeskouing, en wil hulle ganse waardestelsel omvorm na een of ander identiteitslose multikul-gedrog wat, eerder as om te bid tot Jesus voor ‘n rugbywedstryd, ‘n kat of twee sal slag terwyl hulle ‘n Boeddhistiese gebrom besig.

Ek is weliswaar nie té jammer oor Pietersen se aanval op Afrikanerkinders nie, of oor die Grondwethof se uitspraak nie. Dit is bes moontlik presies wat Afrikaners nodig gehad het om wakker te skrik en ons gemaksones te verlaat. Ons moet dringend ‘n kopskuif maak, en van ‘n hele paar fopspene vergeet.

Vergeet van die nuttelose rassesensus bekend as verkiesings en die nuttelose tydmors by die stembus – selfs die DA het boedel oorgegee daarmee. Hul leidster sit nie eens in die parlement nie.

Vergeet van die howe – die ANC se kaders, daardie blygemaakte hofklerke wat kwansuis regters is, gaan nié in ons guns beslis nie.

Vergeet van Pienk Frikkie se sogenaamde wigte en teenwigte. Dit bestaan eenvoudig nie.

Vroeër vandeesweek, ná die Grondwethof se skokuitspraak, het Dirk Hermann van Solidariteit in sak en as gesit, en gespekuleer dat blankes ons saak nou op ander maniere sou moes beveg. Ek wil “eureka!” skree. Uiteindelik het hy die kloutjie by die oortjie gebring. Dit is tyd vir ‘n nuwe fase van weerstand, een wat buite die konvensionele strukture van die politiek en howe moet plaasvind. So nie, gaan die totale aanslag ons verswelg.