Kategorie: Rubrieke

Jonathan Jansen se swart-wit ding

Donna Bryson is ‘n swart Amerikaanse joernalis wat ‘n aantal jare in Suid-Afrika gewerk het. Sy het ‘n boek geskryf wat veral oor die Universiteit Vrystaat (UV) handel: It’s a Black-White Thing (Cape Town: Tafelberg 2014, 172p, R185; Amazon Kindle $13.67). Die boektitel is ontleen aan Jonathan Jansen se karakterisering van die Reitz-voorval (Kindle 868). Die Reitz-video (2007) het as aanleiding vir die boek gedien, “making UFS [University of the Free State] an international symbol of the persistence of racism in South Africa” (39). Dié gebeure word as ‘n mikrokosmos van die land in sy geheel uitgebeeld (33, 2730). [Dalk handel Bryson se volgende boek oor die twee swart gesmeerde Tukkiestudente (Praag 5 en 6 deser).]

Jacob Rooi het ‘n resensie geskryf waarin Bryson se boek gunstig voorgestel word: “Dit is ‘n verhaal van weerstand teen verandering, ingryping en geleidelike verandering wat aangehelp is deur die ervarings en nuwe insigte van studente in die groter, wye wêreld: een van hoop. Die skrywer kom tot die gevolgtrekking te veel mense dink steeds aan die UV as ‘n Afrikaner-enklave. Eerder, soos die res van Suid-Afrika, behoort die UV aan almal wat daar woon*. Die [gedwonge] samevoeging van mense uit verskillende kulture is nie maklik nie. Die wantroue en vrees vir die verlede is altyd soos ‘n spook teenwoordig, en die verlede kan nie uitgewis word nie” (Rapport 20 Julie). [*Oorgeneem uit die ANC se vryheidsmanifes van 1955: “South Africa belongs to all who live in it.” Die land behoort dus deesdae ook aan die miljoene onwettige inkommers.]

Heel aan die begin haal Bryson ‘n gedig aan waarin die “dark past” met die hoopvolle hede gekontrasteer word. Later verwys sy na “the horrors of the past” (60). Die eerste woord in die voorwoord is “sjambok”. Die outeur verduidelik dat dit ‘n Afrikaanse woord is wat “blunt and violent” klink. Daarna word dié sweep met ‘n Vrystaatse boer, dus ‘n Afrikaner, met “khaki shorts” geassosieer. Later verwys sy na “the sjambok-wielding … Afrikaner” (1053). Sommige van hierdie mense het glo “a reputation for brutal, intractable racism” (24), “as if bred into the DNA of the farmers” (30). Sommige van hulle kinders het “Dutch Reformed Church dominees” geword (30). “No corner of South Africa has escaped the burden of apartheid’s legacy” (54). Voorspelbaar kon Bryson as ‘n Amerikaanse swarte nie die voorwoord voltooi sonder om slawerny ook by te sleep nie. Sy verduidelik dat “sjambok” as Afrikaanse woord van die Maleise slawe afkomstig is. Dan kom sy by die UV uit: “The possibility of reinvention, that determination to turn a history of hate and racism into fuel to empower those committed to change, are perhaps nowhere so apparent as on the sprawling, tree-shaded campus of UFS” (60).

Na die lees van hierdie inleiding het die keurders van Tafelberg nie die boek afgekeur nie. Nee, hierdie Naspers-uitgewery het besluit om dit te publiseer. Die gesindheid wat uit die teks straal, is oor die algemeen pro-swart en anti-blank. Soos die gewoonte in die Amerikaanse joernalistiek is, steun die teks in groot mate op onderhoude wat gevoer is. Daardie indiwidue is meesal swart en oorwegend Engelssprekend. ‘n Beperkte getal gedrukte bronne is geraadpleeg, bv Bizos, Brink, Jansen, Krog, Mandela, Pakenham en Sparks; dus boeke met ‘n linkse politieke oriëntasie.

Die outeur is nie Afrikaans magtig nie en haar kennis van hierdie land, bv geskiedenis en Afrikanerkultuur, is uiters gebrekkig. Sy beweer bv sonder meer dat die NG Kerk die Belhar-belydenis verwerp het (1484) en sy dink die Vrede van Vereeniging is in 1902 in Vereeniging (en nie in Pretoria nie) gesluit (1559). Hierna bring sy, soos verwag kon word, Sharpeville (1960) te berde: “Police opened fire on peaceful demonstrators” (1581). Sy verwys na “the low-paid black maids, gardeners and farmworkers on whom the apartheid economy had been built” (1753). Daarby is sy dermate deurweek met vooroordele dat sy nie (self)krities kan wees nie. Apartheid word beskryf as “still a fresh scar” (1945). Desnieteenstaande bied sy haar teks aan as “A story of hope in a country desperate for good news” (2733). Vir Amerika sien sy hoop in die feit dat meer as die helfte van die babas wat deesdae daar gebore word nie-wit is (1187). Die Konfederale Vlag van die Suidelike Amerikaanse State is vir haar “a reminder of slavery and an icon of racism” (1739).

Bryson gebruik die woord “racist” baie kwistig; nie net telkens wanneer sy na die Reitz-video verwys nie, maar ook bv in die geval van die “Union Buildings, long a symbol of white racist rule” (100). Oor die video skryf Bryson: “Until I watched the Reitz video, I had never had the opportunity to see the world unfiltered through the eyes of a racist” (775). Wat glo in die video kortkom is die “sjamboks” (775). “Initiation traditions” in koshuise kom ook aan die bod (342); daar is mos nou die nuwe neiging om ontgroeningspraktyke as kenmerkend van die boosheid van net Afrikanerstudente voor te hou.

Herhaaldelik word beweer hoe sleg of minderwaardig Bantoe-onderwys onder apartheid was. Selfs: “A key element of apartheid was engineering an education system wat would ensure there were few black” graduandi (487). “It seems [blacks] only yesterday could never have aspired to be more than labourers on the white-owned farms” (507). “The ANC has pledged to uplift South Africa’s black and poor majority, and take them out of the poverty and ignorance created in large part by the deliberate inequalities of apartheid” (1516). Ek wonder hoe Bryson die feit kan verduidelik dat in 1960 tydens die Verwoerd-bewind daar nuwe universiteite vir swartes by Pieterburg en in Zoeloeland en ‘n universiteit elk vir bruines (Bellville) en Asiate (Durban) gestig is, terwyl die bestaande universiteit vir swartes, Fort Hare, deur die NP-regering oorgeneem is.

Een van die swartes met wie ‘n onderhoud gevoer is, reken “universities should teach universal, not narrow, group values and that university halls of residence should be places where people can live with one another” (145). Jonathan Jansen: “If you want to study here, then you’re going to have to learn to live together” (881). Dit gaan vir hom om “a new institutional and residential culture” (884); iets wat onlangs deur Leon Wessels oor die Potchefstroom-kampus ge-eggo is. Ek het gedink ‘n universiteitskoshuis is ‘n plek waar die omstandighede sodanig moet wees dat ‘n mens daar suksesvol kan studeer. ‘n Universiteit hoef nie wêreldburgers te lewer nie. Dit is myns insiens net mense wat skaam is oor wat hulle is wat wegskram van “discussion over identity” (372). Dit sou wonderlik wees as die UV daarin kon slaag om, soos voorheen, voorbeeldige Afrikaners te help vorm. Afrikaners het ‘n historiese reg op die kampus. Deesdae is daar Sotho’s wat die UV vir hulleself opeis (218). Feminisme word ook ingespan om swart mag te bevorder (265, 275).

Die UV was, soos die Universiteit Stellenbosch (US), aanvanklik ‘n Engelsmedium-inrigting, maar het mettertyd onderrig uitsluitlik in Afrikaans aangebied om, soos die US, in die nuwe Suid-Afrika weens transformasie al hoe meer te verengels. Soos aan die US word Afrikanername van die geboue op die UV-kampus verwyder “to make the campus a more inclusive place, where all South Africans can feel at home” (457). Dat dit Afrikaners uitgesluit en ontheem laat voel, skeel die transformeerders skynbaar glad nie.

Ek gee vervolgens ‘n aanduiding van die menings wat deur Bryson versamel is:

  • Magon Mouton is een van Bryson se gevallestudies. Sy is ‘n bruin UV-student wat van Upington kom en beweer rassisme aan die US en op die Potchefstroom-kampus is selfs erger as aan die UV (814). Hoewel sy Afrikaanssprekend is, verkies sy om in Engels te studeer (2171). “She now enjoys traditionally black African food” (2300). Mouton probeer dus om as ‘n neo-swarte te kwalifiseer.
  • Die Afrikaanssprekende Ladine van der Walt, ‘n mediese student, sê van diegene wat vasklou aan Afrikaans: “I think it’s really selfish” (2178).
  • Bernhard Louw, ook ‘n mediese student en Afrikaanssprekend, sê: “I want education in my own language” (2181).
  • Annette de Wet, wat nagraadse kwalifikasies in Afrikaans het, is verbonde aan die UV se taalburo. Sy dink Afrikaans is ‘n kreoolse taal (2190) en dat Engels Suid-Afrikaners kan verenig, terwyl Afrikaans tot ‘n omgangstaal afgegradeer word.
  • Daar word verwys na ‘n wit NGK-teologiestudent, Mias Nortier, wat Sotho leer en so oorverlig geword het dat hy meen die UV behoort ‘n eentalige Engelse universiteit te wees. “That would bring black and white students together on a campus that is now, practically speaking, divided in two – with Afrikaans classes for whites and English classes for blacks” (1509). Rasseskeiding was ook Russel Botman se hoofbeswaar teen parallelmedium-onderrig aan die US (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, 2013, p 205). Botman het verseg om hom primêr deur akademiese oorwegings te laat lei.
  • Lara Brown, ‘n arbeidsterapie-student, is wit en Engelssprekend en haar ouers het twee swart kinders aangeneem. Sy sê: “My oupa is Afrikaans” (2003). Dit is die soort mense wat inpas by die “progressiewe” denke wat Bryson voorstaan.
  • Eddie de Wet is ‘n sielkunde-student wat ‘n bruin man as maat het en wie se ma sê: “I love Prof Jansen” (1668). “She describes apartheid as ‘a time of racism'” (1684).
  • ‘n Sielkunde-dosent, die bruin Willy Nel, was ‘n Afrikaans-onderwyser. As UV-koshuisvader roem hy op die volgende: “He addressed his first house meeting at Armentum in English. Nel tells me that he sees the use of Afrikaans in the reses as an attempt to impose old ways” (1800). In werklikheid is Nel veronderstel om hom te beywer vir “creating a sense of belonging for all” (2133). Nel se houding (soos dié van Magon Mouton hierbo) tipeer myns insiens die dislojaliteit teenoor Afrikaans by die oorgrote meerderheid ontwikkelde bruines. Dit is dus suiwer dwaasheid as diesulkes die septer bv in die Afrikaanse Taalraad of by die Afrikaanse Taalmuseum en -monument swaai.
  • Nthabiseng Khotseng, ‘n oud-UV-student, het jare gelede heel goed reggekom in Afrikaanse klassse omdat die handboeke in Engels was en sy toegelaat is om eksamen in Engels te skryf (2083). Sy “believes the experience has helped broaden her understanding of herself and her country … What are her thoughts on Afrikaner students who today still cling to Afrikaans? She feels it’s a shame” (2086). Bryson: “When white South Africans talked of wanting to preserve and protect their culture, black South Africans heard it as a stubborn, racist attempt to justify preserving the privileges apartheid had created for the country’s minority” (2121).

Stef Coetzee is een van die mense met wie Bryson ‘n onderhoud gevoer het. Hy was die UV-rektor van 1997 tot 2002. Daarna het hy die uitvoerende hoof van die Afrikaanse Handelsinstituut (AHi) geword. Hy het moontlik ‘n leidende gerol gespeel in die aanstelling van Christo van der Rheede as sy opvolger by die AHi. As UV-rektor wou Coetzee “a democracy on this campus” vestig (561). Hy besef blykbaar nie dat ‘n universiteit noodwendig ‘n hiërargiese inrigting is nie; wat betref sowel studente as dosente. ‘n Eerstejaarstudent is nie die akademiese gelyke van bv ‘n nagraadse student nie; net so min as wat ‘n junior lektor die akademiese gelyke van ‘n professor is.

“Inclusivity was Coetzee’s mantra” (590). Maar sy sug na inklusiwiteit geld net vir alle swartes, want daar was “a bunch of right-wingers that I didn’t want to be there” (603). “He called for at least a third of the places in each residence to be occupied by students of a race other than the majority race in the residence” (622). Jonathan Jansen het gedwonge koshuis-integrasie in 2009 na 50/50% opgeskuif (878), maar met die verdere verskil dat swartes maar in die meerderheid mag wees; dus net solank die wittes nie in die meerderheid is nie: “Integration in residences is still an incomplete journey, notably in some historically black residences” (911). Byvoorbeeld, die koshuis Khayalami “remains predominantly black” (2268). Wanneer doen die voortvarende Jansen iets hieromtrent?

Frederick Fourie het Coetzee as rektor opgevolg, Fourie was van 2003 tot 2008 die UV-rektor. Dit is tydens sy bewind dat die naam van die Verwoerd-koshuis in 2006 na Armentum verander is (1718). Fourie het uitgetree weens die buitensporige reaksie wat deur die Reitz-video opgesweep is (788, 2334). Sowel Coetzee as Fourie is ekonome en het hulle as oorverlig en liberaal aan Bryson voorgestel. Fourie sê bv van Jansen se F1-indoktrinasieprogram (kyk hieronder): “I think such student leadership development is a brilliant idea” (2317). Sowel Coetzee as Fourie kom, soos Willie Esterhuyse en Leon Wessels, uit Sap-huisgesinne. Dit het natuurlik nie verhoed dat minstens sommige van hulle (sekerlik Esterhuyse en Wessels) Broeders geword het toe dit lonend en in die mode was nie. Fourie beweer dat hy nie ‘n Broeder was nie (661). Die rol wat histories Sap-gesindes gespeel het om die eens Europese Suid-Afrika te vernietig, kan ‘n interessante navorsingsonderwerp wees.

Wat was Fourie se beleid? “For him, the key element was to create the foundations for the growth of a culture in which no group would dominate. He was inspired, he says, by the spirit of a speech Nelson Mandela had made in 1964 to the court that would sentence him to imprisonment on Robben Island: ‘I have fought againt white domination, and I have fought against black domination'” (705). Ek kan my kwalik ‘n naïewer standpunt as dié van Fourie voorstel. Mandela het sekerlik misdadig en geweldadig teen wit dominansie geveg, maar hy lieg onbeskroomd as hy beweer dat hy teen swart oorheersing geveg het. Sy ideaal was dominante swart mag en hy het sy ideaal verwesenlik weens die ruggraatloosheid van ‘n klein groepie blankes, te wete FW de Klerk en sy meelopers.

Fourie beweer “he wanted to create a university at which no one would feel he or she was an outsider. ‘Nobody must dominate. There shouldn’t be a dominant group or culture or style'” (712). Sy woorde, soos die bogenoemde van Mandela, vind deesdae geen weerklank op die UV-kampus of in Suid-Afrika nie. Swartes, Engels en Afrikanisering domineer. Terwyl Coetzee die koshuise op die skaal van derde/tweederdes wou integreer, was Fourie se ideaal 30/70% teen 2008 en 50/50% teen 2010 (725). Ons groot era van vryheid, wat in 1994 aangebreek het, word dus gekenmerk deur gedwonge integrasie; dus verpligte onvryheid.

Daar word na “brainwashing” tydens die vorige politieke bedeling verwys (451). Op die UV-kampus sou indoktrinasie myns insiens egter sy hoogtepunt tydens die bewind van Jonathan Jansen, die eerste “swart” UV-rektor, bereik. “Jansen identifies himself as black” (930). Hy is Fourie se opvolger. In minstens een opsig is hy kenmerkend swart: “His staff complain about how difficult it is to start meetings on time” (891). “He’s like a favourite uncle with a very big brain” [ego?] (839). Bryson skryf: “Jansen took the bold step of forgiving the white students who had humiliated the black cleaning staff with the Reitz video, announcing the move in his inaugural address” (802). Desmond Tutu het hom hierin gesteun en gesê: “Foregiveness is not for sissies” (862); woorde wat op die voorkant van die boek herhaal word.

Jansen het sy intreerede as rektor, gelewer in 2009, aan die kommunis Bram Fischer (1908-1975) opgedra (894), wat duidelik toon tot watter uittartende uiterstes Jansen bereid is om te gaan. Jansen sê in sy intreerede: “I apologise to every black person on this campus and in this province for our long history of exclusion and marginalisation of black people within this institution. I apologise to every decent [!] white citizen of our university that you were shamed by the Reitz incident” (846). [Volgens Russel Botman aan die US kon wittes nooit genoeg verskoning vir apartheid vra nie (Praag 23 Junie).]

Jansen spesialiseer daarin om heeltemal oorboord te gaan met dinge waaroor hy sterk voel. In die plek van die Reitz-koshuis het die UV deesdae ‘n Institute for Reconciliation and Social Justice, “an attempt to forge new traditions at UFS” (2022). “The mandate of the institute is to research how to heal a nation torn apart by apartheid” (2025). Die instituut wil by voorkeur Engels wees. Aan die hoof is ‘n Afrikaanssprekende oud-onderwyser met ‘n UWK-agtergrond, André Keet, wat (soos bv Henry Jeffreys) graag Afrika-hempies dra (hy is ook lief vir rooi) om hom te help om van bruin tot swart te transformeer. Keet dien as een van Blade Nzimande se verteenwoordigers in die US-raad, waar hy verdere skade kan aanrig. Lees gerus oor hierdie instituut op die UV-webwerf. Mense soos Desmond Tutu, Allan Boesak en Leon Wessels is daar bedrywig. Pas het die instituut begin met die aanbieding van ‘n magisterleergang in Reconciliation and Social Cohesion. Die instituut vervul aan die UV ‘n funksie soortgelyk aan dié van die Sentrum vir Inklusiwiteit aan die US, naamlik om as stormram te dien vir die ideogiese voorkeure of vooroordele van hulle onderskeied rektore, Jansen en tot onlangs Botman.

Een van Jansen se vernaamste ideologiese skuiwe is die instelling van die “F1 (for first year) [dus ‘n Engelse benaming] … an overseas-study programme for first-year students, also known as Leadership for Change. Its goal is to broaden students’ knowledge, to influence them for good” (808). Dít is Jansen se doel as rektor: “Influencing students for good” (961) – “goed” volgens Jansen se verwronge, ideologie-deurdrenkte siening. Blykbaar beskou hy sy rol as rektor as dié van indoktrinasie. “Jansen knew that change was about more than enforcing … He wanted to implement change from the youngest, the newest, upwards” (968).

Wat in die praktyk gebeur, is dat beïnvloedbare eerstejaars aangemoedig word om aansoek te doen vir ‘n twee weke lange oorsese besoek. Die wat vatbaar vir breinspoeling is, word goedgekeur nadat hulle opstelle geskryf het en aan onderhoude onderwerp is. Hulle word veral na Amerika gestuur. Jansen beskou homself as ‘n navolgenswaardige toonbeeld: “His own activism developed when he travelled to the US to pursue his postgraduate studies” (946). Jansen wil klaarblyklik veral wit Afrikaanssprekendes eerder as ander studente verander: “Jansen devised a plan [F1] aimed at ‘complicating their cultural and linguistic and political lives'” (977). Wat swart F1-gangers myns insiens as “voorheen benadeeldes” ervaar, is bevestiging van ANC-ideologie, terwyl wittes as “onbillik bevoordeeldes” gekonfonteer word met verandering/transformasie van hulle “rassistiese” gesindheid.

In 2010 is 75 F1-studente na Amerika gestuur. Teen 2013 was dit 150. Enkeles is toe ook na Asië (bv Japan), Wes-Afrika en Europa gestuur. Maar buite Amerika is daar nie dieselfde entoesiasme om voorheen benadeelde swartes asook wittes met ‘n “aaklige rassistiese verlede” te ontvang nie. Wat ook nie deur Bryson genoem word nie maar wat ek elders gelees het, is dat dit omtrent net wit Amerikaners is wat bereid is om UV-studente (wit en swart) te huisves; nie swart Amerikaners nie. Dit is maar hoe ubuntu in die praktyk werk.

Bryson gee vir ons ‘n kykie in wat met F1-gangers aan Texas A&M University (TAMU) gebeur het.
[A&M verwys na die oorspronklike naam: Agricultural and Mechanical College.] Hulle moes bv ‘n lesing bywoon. “The lecture was given by A&M’s first African American prof. And it was some motivation very applicable to our programme on not only tolerance, but finally celebrating diversity and being able to [live] in an open society, as more diversity equals better success” (1100). “The students attended classes on African history, religion in the Middle East and Arabs in America” (1106). Daar was laatnag-sessies oor bv “race and gender discrimination” (1106). Nkosi Sikelel’iAfrika is by geleentheid gesing (1376). Stephanie Curs se lesing oor “global social-justice issues in agriculture” is ook bygewoon (1132). “The topic turned to parallels between the South African anti-apartheid and US civil-rights movements” (1138).

Van die dinge wat die F1-gangers ingegee word, is “the use of race as one of many ‘plus factors’ in an admissions program that considered the overall individual contribution of each candidate” (1213). ‘n Student verdien bv ‘n aantal toelatingspunte as sy reeds geboorte gegee het. Daar is ook na swart studente se stories geluister, soos die een wat redeneer: “Why would someone hate me, when, in fact, I should be hating them” [“them” = die wittes]. (1268). Daar word verwys na die “violence from racist whites” (1311), maar nie na iets soortgelyks by swartes nie. “How many of the black students would grow up unable to see whites as anything but violent and selfish?” (1350).

Jansen se eie opsomming van die temas wat UV-studente in Texas ervaar is: “racism, slavery, oppression. And, then, hope” (1340). Let op die blatante eensydigheid. Bryson: “The F1 leadership programme strives to teach students exactly this” (1340). Dit blyk dat die hele F1-program aan TAMU deur ‘n swarte, Danielle Harris, ontwerp is (1360). Dit gaan om blootstelling aan “liberal and progressive thinkers” (1446). Die F1-gangers word veral aan swartes (dosente en studente) blootgestel, terwyl tweederdes van TAMU se studente wit is (1911).

Terug in Suid-Afrika word daar van die F1-gangers verwag om hulle nuwe insigte en gesindhede soos ‘n virus op die kampus te versprei: “Attendance at monthly leadership forums is required, as is mentoring first-year students once the F1 students reach their second year” (990). Van hulle word ook verwag “to come up with at least two campus-wide projects designed to pass on what they have learnt. The F1 programme is at the heart of Jansen’s efforts to transform his university” (993). “He says that F1 students have become the political and intellectual centre of the campus” (2345). “They would complain about their professors” (2356). Jansen se doel met die F1-program is selfs “to change South Africa” (1094). Myns insiens is dit ‘n deurtrapte en slu-uitgedinkte indoktrinasieprogram wat die Nazi Joseph Goebbels (1897-1945) se suksesvolste pogings in die skadu kon stel.

Dosente word op dieselfde linkse ideologiese grondslag gewerf. Die doel is bv “to poach top professors from more liberal institutions” (1002). Jansen “brought world-famous black researchers to teach at the university. ‘You will not believe how [academic excellence] undermines racism and racial thinking'” (1005). Hou gerus die UV-webwerf dop om ‘n idee te vorm van die stroom swart en ander linkse elemente wat deesdae op ‘n deurlopende grondslag na die kampus gelok word om hulle linkse oortuigings op die studente en dosente los te laat. Geen poging tot ewewig of ideologiese neutraliteit is aan die Jansen-UV te bespeur nie. Die UV moet ‘n “African university” (1008) na die beeld van Jansen wees. Dit gaan nie primêr om objektiewe, wetenskaplike kennis en geleerdheid nie, maar om “engaged scholarship” (1011), dus inligting wat met bv ANC-ideologie deurweek is. [Plaaslik het “engaged”/betrokkenheid ‘n sterk, verderflike ANC-assosiasie. Kyk bv wat Hein Willemse pas uit sy militante hibriede-oogpunt geskryf het (LitNet 7 deser).]

Bryson geniet die staaltjies wat Jansen vertel. “Jansen found that black students at one residence were forced to take part in a decades-old tradition of honouring the bust of an Afrikaner founding father. ‘There you have black students bowing to a white guy they have no connection to. It’s racist,’ he says. ‘What has meaning for you doesn’t have meaning for the other guy. I’m trying to change the things that are borderline criminal and barbaric'” (1706). Sou dit vir Jansen aanvaarbaar wees as Mandela-verering deur wittes rassisties, feitlik krimineel en barbaars genoem word?

Jansen het vir haatpraak deur blankes, soos vir skynbaar enigiets anders, ‘n verduideliking. “He’s seen that fear in the faces of white South Africans in a class he teaches for first-year students. The topic is how to deal with a shared, violent past” (2032). “One text that Jansen sets is a letter that Martin Luther King Jr wrote from a jail” (2431). “Often, he [Jansen] says, white students write that going over the past just leaves them feeling shame and remorse” (2441). Daar word hier waarskynlik verwys na die verpligte indoktrinasiekursus wat Jansen vir alle UV-eerstejaars ingestel het. Nêrens is daar sprake dat swartes verleë moet voel oor hulle verlede van stamoorloë, leeglê, buitensporig aanteel, terrorisme, misdaad, roofbou met dongas, ens, nie.

In sy intreerede as rektor het Jansen gesê: “I am deeply committed to the promotion of Afrikaans and Sesotho … We will respect the history of this institution and its founding language” (2136). Daardie “founding language” is in werklikheid Engels. Let op hoe hy sy versekering oor Afrikaans verwater deur dit in dieselfde asem as Sotho te noem. Hierbo is ook aangedui hoe die essensie van Jansen se bewind juis die radikale verandering van die UV se institusionele kultuur is; van Afrikaans na Afrikaan. Volgens sy intreerede sou Jansen iedere swart student verplig het om Afrikaans te leer (2145). In werklikheid is dit Jansen wat outoritêr besluit het dat as daar Engelssprekendes by ‘n byeenkoms op die kampus teenwoordig is die voertaal net Engels mag wees. Jansen dink die onderrigtaal-kwessie “will ultimately be resolved in favour of English, as a matter of practicality” (2171). Dit behoort duidelik te wees waarom Chris (Boetman) Louw in 2009 Jansen ‘n wolf in skaapsklere genoem het.

Die Kaapse Klopse en absolute skoonheidsnorme

Synde ‘n blote derdeklasburger van die Aapzaniese piesangrepubliek, wat agv my gebrek aan melanien minder geskik is om ‘n pos in die formele ekonomie te beklee, sukkel ek so ‘n effe om my derdeklaskop rondom die herrie oor die twee Tukkiedames, wat hulself as ousies aangetrek het tydens ‘n partytjie, te kry.

Eerstens is dié besondere herrie ontketen deur twee dogtertjies van die DA se studentebeweging, die immer-ondepresterende DASO, wat geen verkiesing op die Tukkiekampus kan wen nie. Dié “girly-men” van DASO is geweldig ontstig deur die foto van die twee blanke studentedames wat hulself as ousies aangetrek het tydens ‘n privaatpartytjie, en het dit onmiddellik op Twitter aan die groot klok probeer hang.

delport_manfred_600Goed en wel, DASO se dogtertjies kan hulle meisiebroekies na willekeur bevuil, maar daar is een, klein probleempie vir DASO, wat die DASO-rassismegillers se ganse, histeriese geskree-huil oor sogenaamde rassisme oombliklik vernietig: Die Kaapse Klopse. Laasgenoemde se optog gaan ook onder die besonder politiek-inkorrekte naam van ‘n “coon carnival” gebuk. Elke, iedere Nuwejaar in die Kaap, ja, die einste Kaap wat deur DASO se party, die DA, beheer word, in hul einste leidster, Rooi Helen, se Weskaapprovinsie, is daar ‘n swetterjoel bruines wat hul gesiggies swart verf, en dan, begelei deur vals trompette, ‘n vals gesingery en ewe vals banjo’s, deur die strate van die eweneens DA-beheerde Kaapstad paradeer. Waarom sou die DASO-meisietjies mal raak van histeriese verontwaardiging oor twee Madeliefkoshuismeisies wat hulself as ousies aantrek, maar soos die graf swyg oor ganse troepe bruines wat hul gesigte jaarliks swart smeer in die DA se enigste metropool, Kaapstad, en dan, met die amptelike beskerming van die DA se spietkops, deur die DA-stad, Kaapstad, paradeer, moet ek myself afvra?

Sulke raaisels is egter vêr bo by vuurmaakplek, synde ‘n pigmentgebrekkige derdeklasburger. Kom ek bepaal my eerder by ‘n eenvoudiger vraagstuk: Salomo kon hom destyds verwonder oor die vlug van ‘n arend en die weë van ‘n vrou. Ek verwonder my waarom twee blanke studentemeisies, wat hulself as ousies wou aantrek op ‘n privaatpartytjie, sulke geweldige aanstoot sou kon gee?

Is dit byvoorbeeld erger om jouself as ‘n ousie aan te trek, as om ‘n bejaarde blanke te martel en om petrol in sy keel af te gooi? Laasgenoemde rassistiese haatmisdaad het immers in die afgelope paar dae plaasgevind, maar ek lees hoegenaamd niks daaroor in die linkse haatblad, die Daily Maverick, nie.  Nee, ene Pollak, van die Daily Maverick, kots eerder ‘n haatgevulde stuk PK-drek oor die Tukkiedames se kwansuise rassisme, maar swyg soos die graf oor die blanke omie wat die brandstof in die keel gekry het. Vir Pollak is die marteling ‘n bejaarde Afrikaner se lot, dus van sekondêre belang – hy skuim egter wel om die mond met kranksinnige PK-verontwaardiging agv die denkbeeldige rassistiese misdaad van twee blanke studente.

Is dit dus, in die besonder-beperkte verstand van ‘n Daily Maverick-hoernalis, meer rassisties vir ‘n witte om haar gesig swart te smeer mbv skoenpolitoer, al is dit vir ‘n partytjie, as om brandstof in ‘n bejaarde, blanke oom se keel af te forseer, tydens ‘n rassistiese haatmisdaad? Waarom gee dit sulke geweldige aanstoot wanneer ‘n witte hom as ‘n swarte voordoen, en hom- of haarself soos ‘n swarte aantrek? Is daar ‘n skaamte in sekere groepe waar dit by ‘n tiperende swart voorkoms kom? Is selfs die uitbeelding van ‘n swart gelaatskleur en ‘n dik agterstewe wat, en laat ons eerlik wees, dikwels ‘n swart kenmerk is, aanstootlik en selfs rassisties? Is daar, met ander woorde, ‘n absolute, internasionale norm van skoonheid, waaraan slegs blanke dames voldoen, en is dit gevolglik kwansuis rassisties vir die mooies, die blankes, om hulself swart te laat lyk, en die ander, die allochtone, in die proses sleg te laat voel oor hulself?

Dit lyk tog so, as die vrye mark enige aanduiding sou wees van vroulike aantreklikheid. Die Britse tydskrif, The Economist, berig hier oor die pryse wat prostitute vir hul dienste kan vra. Sonder regeringsinmengery is die prys van dienste of goedere gewoonlik ‘n goeie aanduiding van hul begeerlikheid en gewildheid; ‘n Porsche Carrera is veel meer begeerlik as ‘n Toyota Yaris, veral onder ooms wat ‘n middeljarekrisis beleef, en laasgenoemde word in dié twee se relatiewe pryse weerspieël. The Economist het gegaan en ‘n studie gedoen oor die aanlynprofiele van sowat 190 000 dames van die nag, en tot ‘n voorspelbare gevolgtrekking gekom: Vrouens wat aan Westerse norme van skoonheid voldoen, kan die hoogste pryse vra vir hul “professionele dienste”. Ek haal aan: “The customers who reported encounters to the website we analysed clearly value the stereotypical features of Western beauty: women they describe as slim but not scrawny, or as having long blonde hair or full breasts, can charge the highest hourly rates.”

Blanke, slanke prostitute se pryse is dus hoog; deur die bank verdien swart prostitute in Amerikaanse stede minder as hul blanke eweknieë, in New York, Washington en ander VSA-stede. Dus is daar, ten minste onder die mans wat sulke dienste gebruik, ‘n duidelike voorkeur: Die ideale vrou is blank, met lang hare, asook met ‘n slanke liggaamsbou. Wat die stereotipiese swart vrouens wat deur die twee studente uitgebeeld is, aanbetref, wel, hulle pryse in ‘n vrye mark vir prostitusie is heelwat laer, en dus is hulle as’t ware die Yarisse, teenoor die blanke Porsches.

Indien die twee Tukkiedames se satire, of eerlikheid, rondom swart aantreklikheid dan wel rassisties was, is daar ook ander sondebokke – selfs onder swart mans. Tokyo Sexwale, die swart SEB-parasiet, is een voorbeeld hiervan. Hy was naamlik met ‘n jong, blonde, blanke, Judy Sexwale, getroud. Tans is hulle gewikkel in ‘n lelike egskeiding, maar het Sexwale nie, dmv van sy keuse van ‘n vrou, net so rassisties soos die twee blanke Tukkiestudente opgetree nie?

As dit dan voorts rassisties sou wees van die twee studentedames om hulself swart te probeer maak, wonder ek waarom miljarde rande bestee word deur swart vrouens aan produkte soos haarverlengings en velbleikmiddels, om hulself meer wit te laat lyk. Kyk byvoorbeeld na die “blonde” swart sangeres, Nicky Minaj. Sy dra meestal ‘n blonde pruik, om haar natuurlike, Afrikaanhare te probeer verdoesel. Waarom skree-huil hetsy die DASO-meisietjies, hetsy die Daily Maverick se hoernaliste nie eweneens oor haar “rassisme” nie?

Dus; nee wat, die optrede van die twee studente was onskuldige studentepret. Diegene wat hulself te na gekom voel, en wat “rassisme” skree-huil, moet eerder eerlik wees en hulself afvra of daar nie inderdaad ‘n absolute norm van vroulike skoonheid, verpersoonlik deur die Europese vrou, is nie.

Afrikaans en Afrikaners as ANC-vraagstuk

Dit is bekend dat FW de Klerk bekommerd is oor hoe sy mandaatlose, dus onwettige, politieke oorgawe namens die blanke kiesers en die oordrag van daardie mag aan die swart meerderheid histories beoordeel gaan word. Hy het sekerlik baie rede om ongerus te wees. Deel van sy strategie is om die FW de Klerk-stigting as sy beeldpoetser te gebruik. Jare gelede is genoem dat De Klerk, as deel van sy voordele as oud-staatshoof, meer uitgawes as PW Botha en Nelson Mandela van die staatstesourie terugeis. ‘n Mens kan maar net hoop dat die koste van beeldpoetsing nie ‘n terugbetaalbare uitgawe is nie.

Dave Steward funksioneer reeds baie jare lank as die uitvoerende hoof van die FW de Klerk-stigting. Steward kan dus namens De Klerk reageer; ook wanneer dit ongewens, bv onbeskeie, sou wees as De Klerk vir homself in die bres tree. Dikwels het sodanige openbare verklarings nie veel meer as lastigheidswaarde nie en hulle ontvang gewoonlik min blootstelling in die pers. Sulke uitsprake kan nie op gesaghebbendheid aanspraak maak nie, want die ironie is dat De Klerk nie net die blanke kiesers se politieke mag in die niet laat verdwyn het nie, maar ook homself van al sy mag gestroop het.

FW se voet
FW se voet

Ek wil nogtans die aandag op een van Steward se jongste skrywes vestig. Dit is met die volgende opskrif gepubliseer: “Afrikaans is deel van SA vraagstuk” (Die Burger, 31 Julie, p 14). Daardie opskrif het my genoop om die teks te lees. Soos gebruiklik word daar gehamer op hoe wonderlik die grondwet is. As daarvolgens gehandel word, sou alles glo omtrent onverbeterlik wees. Hierdie hoogs onvolmaakte wet word telkens aan ons voorgehou as die item waarvoor ons eerbiedig dankbaar teenoor De Klerk moet wees. Die blankes se mag en selfrespek is hulle ontneem en toenemend ook hulle beskawing, kultuur, taal en veiligheid. Maar daar word nogtans van ons verwag om vir daardie stukkie papier, wat al hoe meer omseil word, waardering te hê.

As die grondwet die potensiaal het om ons welsyn te beskerm, waarom staar die verlies van die helfte van blanke boere (en later moontlik van alle blankes) se bates ons in die gesig? Verder, sedert die ramp van 1990/1994 word die land feitlik ongehinderd deur miljoene inkommers oorstroom. Die grondwet verhoed dit nie en politieke partye verwys polities korrek nie na hierdie tydbom nie. Hierdie inkommers, meesal swartes uit Afrika, gaan uiteindelik burgerregte kry. Die grondwet sal dus al hoe makliker deur swartes met ‘n tweederde meerderheid na willekeur verander kan word. Ek dink nie ons hoef vir De Klerk hiervoor ewig dankbaar te wees nie.

Die aanleiding vir Steward se skrywe is die kommunistiese minister van hoër onderwys, Blade Nzimande, se stelling dat daar nie Afrikaanse universiteite is nie; net Suid-Afrikaanse universiteite. Steward se veels te gedienstige reaksie is:”Nzimande is natuurlik reg … Niemand verkondig enkelmedium-universiteite … nie.” Maar ek bepleit juis enkelmedium-universiteite omdat hulle die mees praktiese en mees ekonomiese inrigtings is. Ek dink ook dat die Universiteit Stellenbosch (US), wat na sy stigting in 1918 Engels uitgefaseer het, dit ‘n eeu later weer kan en behoort te doen.

“Dit is … duidelik prakties en billik dat minstens een uit die vier universiteite in die Wes-Kaap, wat hoofsaaklik Afrikaans is, Afrikaans as sy hooftaal van onderrig gebruik.” Om op ‘n Afrikaanse universiteit in die Wes-Kaap aan te dring, is inderdaad billik. Dit is myns insiens egter kortsigtig om te spesifiseer dat dit “hoofsaaklik Afrikaans” moet wees. Die ANC-regering befonds universiteite op ‘n eentalige grondslag. Geld vir uitgawes wat deur twee- (of die Botman-US se meer-) taligheid veroorsaak word, moet deur die universiteit self gevind word. In daardie sin verval Steward se “duidelik prakties”.

Steward se “hoofsaaklik Afrikaans” is ook onprakties. Afrikaans moet dan met Engels as onderrigtaal meeding. Dan word Engels al hoe meer die hoofonderrigtaal, soos gesien kan word aan al die eens enkeltalige Afrikaanse universiteite. Daar is by my geen twyfel nie dat Engels reeds die hoofonderrigtaal aan die US is, al word hierdie feit verdoesel en Russel Botman heeltemal misplaas postuum deur veral bruin ANC-kamerade as ‘n wafferse Afrikaanse taalbul geloof. (Dieselfde word met Jakes Gerwel gedoen.) Jonathan Jansen, wat graag voorgee het dat die Universiteit Vrystaat (UV) danksy parallelmedium-onderrig ‘n volledig tweetalige inrigting is, voorsien deesdae dat die UV ‘n eentalige Engelse instansie gaan word. Jansen “believes it will ultimately be resolved in favour of English, as a matter of practicality” (Donna Bryson, It’s a Black-White Thing, Cape Town: Tafelberg, 2014; Amazon Kindle, location 2171); sekerlik met kameraad Jansen se seën.

Volgens Steward is Afrikaans en Afrikaners ‘n vraagstuk vir die ANC omdat dié hom nie deur die grondwet laat lei nie, maar eerder deur sy eie ideologieë, waarvan die nasionale demokratiese rewolusie, Afrika-hegemonie en demografiese verteenwoordiging voorbeelde is. Die gevolg is dat dit vir die ANC gaan om Afrikaan-bevryding en Afrikaan-nasiebou en daar nie werklik ruimte vir minderhede se etnisiteit en kultuur gelaat word nie. Steward haal ‘n ANC-beleidsdokument soos volg aan: “Ons nasie se bevestiging van ons wese as Afrikane nie met die heerskappy van een kultuur of taal bo ‘n ander verband hou nie, maar dat dit verband hou met die erkenning van ‘n geografiese werklikheid en die ontwikkeling van ‘n bewussyn wat deur kolonialisme onderdruk is.” Verskille/diversiteit word dus deur gelyk- of eendersverklaring, oftewel swart mag, verswelg.

Steward kom tot die volgende gevolgtrekking:”Nzimande se vasberadenheid om kulturele en linguistiese eenvormigheid aan ons universiteite op te dwing is ongrondwetlik.”

Hierdie staat is so dood soos ‘n vark

As ons eerlik is, is Verwoerdianisme of afsonderlike ontwikkeling nooit veel van ‘n kans gegee om te slaag nie. Skaars het dit in die vroeë sestigerjare beslag gekry of dit is met fanfare afgeskiet.

Suid-Afrikaners behoort dieselfde ongeduld met die huidige pseudo-demokrasie te betoon. Ná 20 jaar is dit glashelder watter klugtige mislukking dit is. Ministers, wat die staatskas leeg steel, laat diere op plase sonder kos en water vrek.

roodt_fbfotoSo pas gister het ons uitgevind dat “doktor” Pallo Jordan, ‘n grootkop in die ANC wat eens die Franse parlement toegespreek het terwyl Mbeki besig was om sy roes in ‘n hotelkamer af te slaap, oor sy PhD gelieg het. Vele senior bedryfslui, soos die hoof van die SAUK, het nie eens matriek nie en lieg dáároor ook. Leuens, grypsug, diefstal, misdaad, moord en doodslag vier hoogty.

In enige normale demokrasie sou die regering reeds lankal moes bedank het en die stelsel grondig hersien gewees het. Vanweë Suid-Afrika se sieklike pro-Britse en polities korrekte hoofstroommedia, gebeur dit egter nie. Telkens word daar net naarstig na nóg ‘n pleister gesoek om op die mislukkende stelsel te plak.

Die woord “demokrasie” is besig om in ons land dieselfde wrang smaak te ontwikkel as wat dit in die DDR (“Duitse demokratiese republiek”) of Pol Pot se “Demokratiese Kampoetsja” gehad het. Hoe gouer ‘n devolusie van mag plaasvind sodat gewone mense inspraak in regering kan verkry, hoe beter. Die etniese en talige mosaïek wat Suid-Afrika is, moet erken word.

“Nasiebou” is ‘n dooie vark wat reeds lankal sonder kos of water gevrek het. Kom ons begrawe hom nou finaal en gaan met ons lewens aan.

Geen Afrikaner behalwe Roelf Meyer het ooit tot hierdie grondwet ingestem nie. Dit is slu en ondemokraties op ons afgedwing. Afrikaners moet nou opstaan en die leiding neem om die land uit die gemors te red waarin die marxistiese oligargie van Joe Slovo, Ronnie Kasrils, Gill Marcus en ander Rooi gespuis ons gedompel het.

Indien die ou stelsel toegelaat was om voort te bestaan, sou dit natuurlikerwys tot ‘n konfederasie of kantonstelsel ontwikkel het, met die tuislande wat groter en outonome kantons sou gevorm het. Dorpe en stede sou groter magte verkry het en iets soos Pretoria en sy omliggende gebied waar die meeste Afrikaners woon, sou insgelyks tot ‘n Afrikanervolkstaat ontwikkel het waarbinne ons taal, kultuur en gewoontes bewaar sou gebly het.

Pleks daarvan het Suid-Afrika die Zimbabwe-pad van revolusie, radikalisme, grondhervorming en antiblanke rassisme gekies. Dis egter nog nie te laat nie.

Ek het min vertroue in die vorige geslag van Afrikanerleiers, asook diegene wat by die formele partypolitiek betrokke is. Hul soort ingeburgerde baantjie-vir-boeties-kultuur verhoed ons om vooruitgang te maak. Daar word baie gekla en gepraat, maar nie veel gedoen nie.

Ons eerste groot taak is om die dooie vark te begrawe. Hierdie stelsel diskrediteer homself, maar dit moet nogtans baie duidelik uitgespel word, sowel binnelands as buitelands.

Wat PRAAG betref, werk ons nou in topversnelling op sosiale media en op die internet, maar ook agter die skerms op ander gebiede, om die noodsaak van verandering te beklemtoon. Ons moet die howe, internasionale instellings, asook lydelike verset, gebruik om die “valse god” van die 1910-staat tot in die grond af te breek.

Laasgenoemde uitdrukking (die “valse god”) kom uit Koos Malan se boek, Politokrasie – ‘n Peiling van die dwanglogika van die territoriale staat en gedagtes vir ‘n antwoord daarop, waarin hy ‘n historiese blik bied op die opkoms van die Westerse sekulêre staat wat heelhuids deur die swartes van Afrika oorgeneem is, tesame met die koloniale grense! Terwyl die swartman elke dag gal braak oor rassisme, kolonialisme en blanke oorheersing, gedra hy hom in sy verknogtheid aan Westerse staatlikheid soos ‘n kinderlike na-aper van blanke gebruike en ideologieë.

Die Afrikaner is polities en strategies nie baie slim nie – vandaar ons huidige verknegting – maar ons is oorspronklik. Net gister val my oog weer op Van Wyk Louw se pleidooi vir oorspronklikheid in Maskers van die Erns.

Selfs Einstein het gesê dat “verbeelding kragtiger as intelligensie is”. Uit die Afrikaner se oorspronklikheid en skeppingsdrang het Afrikaans, die Boererepublieke, asook ons eens voortreflike eerstewêreldstaat met sy onderwys, weermag, kunsterade, wetenskaplike navorsing, ens., ontstaan.

In elke stereotipe uitdrukking skuil ‘n greintjie waarheid. Só is dit ook met “‘n Boer maak ‘n plan”. Die huidige onsekerheid in die land is ons vriend, nie ons vyand nie. ‘n Mens skep uit chaos, nie uit orde nie. Soos NP van Wyk Louw dit stel:

“Op gebiede waar ons sekerheid kan hê, is verdere oorspronklikheid uitgesluit.”

Die Engelsman in Suid-Afrika het dít in gemeen met die swartman dat hy iets van elders wil kopieer, selfs plagiariseer. Vandaar sy slagspreuk, “Brits is beter”, waarmee een mislukte Britse resep ná die ander op ons Suid-Afrikaanse situasie toegepas word. Die Engelse is ten minste ewe skuldig aan die huidige stelsel as die korrupte swart elite, indien nie meer nie.

Deel van PRAAG se strategie is om Engelse denke in Suid-Afrika op elke moontlike gebied te lyf te gaan. Die Engelse raak onseker, dis waarom hulle tjank as Steve Hofmeyr Die Stem sing. Dis nóú die tyd om hulle meedoënloos te kritiseer, selfs te bespot, soos dit laas in die 1930s en 1940s onder Afrikaners gedoen is.

Net soos die Engelsman in sy voortvarendheid en grootheidswaan die etiket van “apartheid” op die Afrikaner geplak het, moet ons nou die skande van dié “demokratiese mislukking” op hom plak. Elke hoender wat vrek, elke plaas wat verval, elke gat in die pad, elke sent wat gesteel word, moet aan die adres van die Engelse beterweters gerig word. Jare lank het hulle ons belowe dat die utopie sou aanbreek as daar net ‘n Westminster-stelsel van “een-mens-een-stem” ingestel sou word. Wel, ons beleef nou die fameuse Rooinek-utopie in sy skitterende glorie. Net soos hulle ons nooit van apartheid gaan laat vergeet nie, moet ons hulle tot in aller ewigheid aan die Groot Gemors van 1994-2014 herinner. Ons kinders moet in die skole daarvan leer en ons kleinkinders moet dit nog ontleed as ‘n waarskuwing van wat gebeur as jy jou ore aan Engelse uitleen.

Ons sal ‘n oorspronklike nuwe stelsel moet bedink. Maar eers sal dié een geheel en al in duie moet stort. Ons moet hom nie red nie. Net soos wat die swartman oor ‘n groepstrategie beskik om slegs sy eie ras te bevoordeel, en die Engelsman insgelyks na sy Angel-Saksiese Ryk en sy eie sak omsien, moet ons eie groepstrategie wees om na Afrikaners om te sien.

Afrikanerkapitaal sal gemobiliseer moet word om grootliks ‘n eie ekonomie en infrastruktuur op te rig, naas die Suid-Afrikaanse wat gedoem is om tot op die vlak van Zimbabwe s’n te verval.

Ons kán dit doen. Ná die verwoesting van verskroeide aarde in 1902 het ons weer opgestaan. Ons het die droogte en Groot Depressie van die 1930s oorkom. Ons sal die huidige ineenstorting ook oorleef en beter en sterker anderkant uitkom.

Daar is lankal vanuit Londen, asook die ryk Engelse voorstede van Johannesburg en Kaapstad, ‘n semantiese oorlog teen die Afrikaner verklaar. Kom ons begin nou antwoord met grofgeskut, op hierdie webblad, op Twitter, Facebook en oral waar ons kan.

Hierdie staat is nie so dood soos ‘n mossie nie. Hy is so dood soos ‘n vark. En geen kwotaveearts van Onderstepoort gaan weer lewe in hom kan blaas nie. Ook nie Naspers se Koos Bekker met sy miljarde vanuit die suide van Frankryk of waarhy ook al partytjie hou nie.

Kom ons begin dit net sê. Ons kort “spraakhandelinge” soos een of ander Amerikaanse filosoof dit genoem het. Sommer baie daarvan. En voor ons oë sal die klug van die Ruwe Suid-Afrika wegkwyn. Meer presies: wegvrot. Soos Thandi Modise se varke, hoenders en bokke. Of Pallo Jordan se doktorale graadsertifikaat.

Laat die Britse Interhamwe in ons land die hasepad begin kies soos laas toe hulle mekaar vertrap het om voor De la Rey en sy manne by Magersfontein weg te kom!

Kom ons looi die bliksems.

Europa teen die muur

deur Karel Combrinck

Min sou die lande van Europa weet dat toe hulle die Europese Unie gestig het of daartoe toegetree het, hulle begin het om hulself in ‘n hoek te verf. Vandag bestaan die Unie uit 27 lidlande met verskillende vlakke van ekonomiese ontwikkeling en lewenstandaarde. Die grootste probleem is egter dat die lidlande hulle magte so te sê volledig aan die Europese Unie oorgedra het en hoewel dit in beginsel die lidlande is wat die wette en beleidsrigtings van van die Europese Unie bepaal, is daar soveel deelnemers met uiteenlopende belange dat indiwiduele lidlande se seggenskap byna net nog teoreties is. Die werklike beheer lê by die burokrate in Brussel.

‘n Goeie voorbeeld van die situasie waarin lande van die Europese Unie hulle bevind, is die huidige onstuimigheid onder Franse vrugteboere wat hulle produkte by die tonne in paaie en strate stort omdat die Spaanse vrugteboere hulle produkte teen laer pryse in Frankryk verkoop. Daar is absoluut niks wat die Franse regering hieraan kan doen nie. Die vrye beweging van mense, kapitaal en goedere is een van die hoekstene van die Europese Unie en die burokrate in Brussel sal nooit toelaat dat die Franse regering hulle vrugte­ en ander boere subsideer ten einde hulle mededingend te maak nie.

Die Franse regering sou bv. die boere kon help deur hulle sosiale­ en werkloosheidsbydrae te verminder. Dis die soort foefie waartoe hulle goed in staat is. Maar Brussel is hiervoor uitgeslape genoeg om spesiaal op die uitkyk te wees vir Franse verneukery en sou so ‘n stap gou herken as ‘n bedekte vorm van subsidie en ‘n stokkie daarvoor te steek. Kortom, daar is niks wat die Franse regering kan doen om die situasie te beredder nie.

En dit is maar net een voorbeeld. Die totaliteit van die Franse ekonomiese­ en nywerheidsaktiwiteit word geraak. Waar die Franse regering voorheen kon intree om bepaalde sektore sporadies met staatshulp uit die pekel te help, kan hulle dit nou nie meer doen nie. Brussel laat dit nie toe nie. Die gevolg is dat ‘n reeks nywerhede, staalfabrieke, skeepswerwe, motorfabrieke ens. sluit, aan buitelandse belange uitverkoop, of net die land verlaat. Onlangs is die groot Franse maatskappy Alsthom, aan General Electric verkoop. Dis ‘n enorme onderneming wat te make het met nywerhede van strategiese belang soos die vervoersektor, treine, kragsentrales ens. Dit lei natuurlik tot groter arbeidloosheid en ‘n krimpende belastinginkomste. Belastings kan hulle nie verhoog nie, want dit sou die klein en middelslagnywerhede doodsmoor wat reeds in die moeilikheid is en die grootste werkgewers in Frankryk is. Boonop sit hulle met die «probleem» dat omtrent enige iets wat hulle doen of sê die Front National se saak bevorder. (Darem iets positiefs!)

Nog ‘n goeie voorbeeld is die maatskappy SNCM wat die skeepsverkeer tussen die Franse vasteland en Korsika behartig. Die maatskapy gaan die afgelope maande reeds gebuk onder vernietigende (kommunisties ­geïnspireerde) stakings. Langs die pad het die Franse staat die maatskappy finansieel bygestaan om hulle deur die krisis te help. Noudat die maatskappy halfbankrot is weens die stakings «eis» Brussel dat SNCM die subsisies ten bedrae van miljoene euro’s aan die staat terugbetaal. Onnodig om te sê, is dit so te sê die genadeskoot vir die maatskappy.

Watter betrekking het dit nou op die situasie in Suid­-Afrika? Suid­-Afrika is, soos Europa, ook multinasionaal van aard. Al die entiteite waaruit Suid­-Afrika bestaan, is deur die Engelse imperialisme binne kunsmatige grense saamgedwing, die twee Boererepublieke, Zoeloeland, die Transkei, ens. Hierdie uiters uiteenlopende groepe hoort nie bymekaar nie, is kultureel onversoenbaar en moes nooit saamgevoeg gewees het nie. Hulle sou wel vreedsaam langs mekaar kon woon. Dis waarvoor dr Verwoerd gewerk het. Maar die halfkommunistiese, halfchristelike, halfdemokratiese «internasionale gemeenskap», gelei deur hulle volledig perverse media wou dit nie.

In Europa is daar nou, soos u natuurlik reeds weet, ‘n sterk verset besig om pos te vat teen die Europese gedrog onder beheer van ‘n gesiglose burokrasie in Brussel. Hiervan is die Front National in Frankryk miskien die bekendste. Hulle is sat van ‘n Europese Unie wat hulle bevolkings verarm, hul ekonomieë smoor, hulle bevolkingsamestelling met ongebreidelde immigrasie versteur en hulle taal en kultuur verdring. Daarby is die Europese Unie, ten spyte van sy bevolking van 500 miljoen of wat ook al, ‘n volkome tandelose bulhond wat op die wêreldtoneel ongeveer geen gewig dra nie. Waar hulle nog iets verrig, is dit met toestemming of in opdrag van die Amerikaners en dan is dit meesal ‘n totale mislukking soos bv. in Libië. Ons wag nou net dat hulle in die Oekraïne, in navolging van die Amerikaners, ook ‘n gemors moet maak.

Die skrif is aan die muur vir vormlose en siellose konglomerate en die dag moet en sal kom dat die Suid-­Afrikaanse gedrog ook uitmekaar val.

Sonja Loots oor ‘n Afrikanermuseum

Daar is min mense wat my so irriteer soos ‘n militante feminis wat as’t ware in die kombuis sit en skryf omdat sy haar man as joernalis na die kroon wil steek; dus hom wil oortref. Sonja Loots is myns insiens so ‘n mens. Op Praag het ek al oor Loots berig met as opskrif: “Wenke aan ‘n volksmoeder” (Praag 10.03.2013). Kort voor dit het ek ook oor “Sonja Loots se anti-Afrikanervenyn” geskryf (Praag 18.02.2013). Dit was na aanleiding van haar boek, Sirkusboere (2011). Eintlik is alle Boere in haar oë sirkusboere. “As so ‘n spektakel van die vernedering van enige ander Suid-Afrikaanse bevolkingsgroep gemaak sou word, sou die boek nie ‘n uitgewer gevind het nie.” Dit is amper oorbodig om by te voeg dat Naspers se Tafelberg die uitgewer van Sirkusboere is.

Ek het ook verwys na Loots se opmerking dat sy “deernisvol die moer in vir ons Afrikaanse voorvaders” is. “Loots wek die indruk dat sy die arm vrou se Antjie Krog wil wees.” Sy hou van linkse elemente wat “onvoorspelbaar en dikwels ongenooid opdaag om Afrikaans se verroeste werfhekkies oop te gooi en ‘n paar wolwe onder die loom werflammers in te jaag.” Dít is klaarblyklik die waarneming van ‘n ANC-werfbobbejaan*. Sluimerende Afrikanerslapgatte, wat gekenmerk word deur “benepenheid, dweperigheid en agtelosigheid,” is glo geneig om hulle op ‘n “voosgesitte leunstoel” tuis te maak. [*Loots het ‘n magisterverhandeling (1996) oor Alexander Strachan se Die Werfbobbejaan (1994) geskryf.]

Oor die Afrikaanse taalstryd het Loots ook heeltemal uitgehaak. Sy het in 2000 “op die KKNK betoog dat dit nie die ANC is wat Afrikaans bedreig nie, maar die taalstryders en feeste soos die KKNK* en die idee van ‘n afsonderlike Afrikaanse TV-kanaal” (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, 2013, p 74). “Mense soos Antjie Krog en Sonja Loots sê Afrikaans sal eers gered word as hy bevry is van dié wat hom wil red” (p 74-75). [*In haar jongste skrywe verwys Loots na die KKNK as “in-die-volstruisbol-gepikte kunstefeeste”. As sy dit amusant vind, is daar darem een persoon wat haar guitigheid geniet.]

Loots skryf steeds ‘n rubriek in Rapport. In haar jongste skrywe (27 Julie) stel sy die vraag: “Is ons gereed om anders na onsself te kyk?” Wat Loots eintlik bedoel, is dat ons so gemeen soos sy moet wees om moedswillig skeef na Afrikaners te kyk. Die teks handel oor Afrikanermuseums en sy noem dan as voorbeelde die Oorlogsmuseum, Voortrekkermonument, Taalmonument, Apartheidsmuseum en die NALN (Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum en Navorsingsentrum). Dan voeg sy by, skynbaar in ‘n ligte trant: “en die plaasmoordemuseum (van laasgenoemde se bestaan het ek juis onlangs tot my groot verbasing verneem)”. Plaasmoorde val klaarblyklik buite hierdie voortvarende dame se belangstellingsveld. Dit is maar net sirkusboere en hulle naasbestaandes wat koelbloedig uitgewis word. As Loots se ouers wreed op ‘n plaas vermoor is, bv met ‘n byl of pik, sou sy ‘n ander deuntjie gesing het.

Loots vertel dat sy hierdie lysie van museums “onentoesiasties” opgenoem het en dít het haar “by voorbaat uitgeput”. Sy hou ooglopend nie van Afrikaners as ‘n besprekingsonderwerp nie. In werklikheid het sy doelbewus vir die hoeveelste keer Afrikaners as tema van haar rubriek uitgesoek. Dit bied aan haar immers die geleentheid om weereens gal oor haar kultuurgroep te braak. Sy kom tot die gevolgtrekking dat daar nie ‘n enkele museum bestaan wat spesifiek en omvattend oor Afrikaners handel nie. Elk van die genoemde museums handel oor ‘n aspek van Afrikaners.

“Ek vind dit [‘n omvattende Afrikanermuseum] trouens ‘n onrusbarende idee. Ek kan my die bakleiery voorstel oor hoe Afrikaner-identiteit(e) verteenwoordig moet word. Dit sal soos ‘n laertrekkery lyk. En dit sal suggereer dat Afrikaners ‘n museumspesimen geword het, gedoem om uit te sterf, soos die dinosourus.” Let op die afgesaagde verwysings na uit die mode verskynsels soos laers en dinosourusse. Sy wens klaarblyklik dat Afrikaners tot die verlede moet behoort; dat hulle in hulle moer in moet gaan en hiertoe help plaas- en ander moorde natuurlik fluks.

Loots noem vervolgens die Joodse museum in Kaapstad: “uitstalkaste vol volstruisvere [nogeens ‘n KKNK-verwysing], ‘n ou smouswa en die nagemaakte sinkwinkeltjie van ‘n diamantverkoper-van- ouds”. Maar dit is werklike mense van weleer waarom dit hier gaan. Dit is mense waarvan minstens sommige die land help ontwikkel het. Hulle het gewerk en self ‘n bestaan gemaak; nie bakhand gestaan en afgebreek nie. Soos egte Afrikaners het die meerderheid Jode deernis met hulle etniese genote. Hoe durf Loots haar aanmatig om so oneerbiedig oor etniese groepe soos die Afrikaners en Jode te wees? Sy sou kwalik daarin kon slaag om haar uiterste liberalisme met ‘n sweem van humanisme te versoen.

Loots sluit haar rubriek soos volg af. “Hoe sou die Afrikaner-weergawe van so ‘n ‘instelling van die geheue’ daar uitsien? In moderne museumpraktyk behels innoverende kuratorskap die self-kritiese interpretasie van herinnerings, maar ook die bewaring van ‘n wye spektrum kultuur-inligting en kulturele praktyke. Sou dit gedoen kon word sonder dat dit simptomaties raak van verval, verlies en verwyt? Museumbesoekers is soos lesers. Hulle mag interpreteer en oordeel soos hulle wil. Wie gaan wat in die besoekersboek skryf? En veral: Is ons gereed* om deur ander se oë na onsself te kyk?” [*Die uitsaaimedia en gedrukte pers vertaal “prepared” deesdae meesal met “gereed” terwyl “bereid” veeleerder bedoel word. Op ‘n soortgelyke hinderlike manier word “this” as “hierdie” pleks van “dit” vertaal.]

Waarmee Loots besig is, is om haar te verlekker in hoe ‘n Afrikanermuseum daar sou uitsien. Waarom mag daar nie verwysings na “verval [bv in die nuwe Suid-Afrika], verlies [bv plaasmoorde] en verwyt” [bv FW se magsoorgawe] wees nie? Al drie is wesenlike aspekte van die Afrikaner se geskiedenis wat in ‘n omvattende Afrikanermuseum teenwoordig behoort te wees.

Loots voorsien dat Afrikaners sal stry oor wat in hulle museum opgeneem moet word en hoe dit uitgebeeld behoort te word. Maar as hulle twis oor wat ‘n billike resultaat sou wees, is dit aanbevelingswaardig. Museums is veronderstel om, soos historici, die waarheid na te jaag; om bv die goeie en die slegte ewewigtig uit te beeld. Museumbesoekers mag, soos Loots tereg noem, vertolk en oordeel soos hulle wil. Wat nie toelaatbaar is nie, is doelbewuste valse of eensydige museumvoorstellings.

Waarby Loots glad nie uitkom nie, is die mate waarin die ANC-regering doelbewus die geskiedenis vervals. Skoolgeskiedenisboeke is aangewese voorbeelde, maar ook museums.

  • Die bogenoemde Apartheidsmuseum wend geen poging aan om die positiewe aspekte van apartheid te belig nie.
  • Die Robbeneiland-museum stel nie daarin belang om waarheidsgetroue lyste aan besoekers te verskaf van bv die misdade wat die “vryheidsvegters” gepleeg het nie.
  • Die Slawemuseum erken nie positiewe aspekte van slawerny soos die ekonomiese bydrae wat slawe-arbeid gelewer het en die maatskaplike voordele wat sodanige ledigheidsbestryding gehad het nie. Martiens van Bart toon in sy boek, Kaap van slawe (2012), aan hoe die Hollanders/Afrikaners deur dié museum as die (wrede) slawe-eienaars en die Britte as die slawe-bevryders voorgestel word. [Kyk bv Johannes Comestor se boekbespreking, LitNet 12.12.2012.]
  • Die Distrik Ses-museum vertel graag hoe die destydse inwoners “benadeel” is, maar is vaag oor die oneindig beter huisvesting wat hulle destyds by hervestiging ontvang het. Nog minder word die publiek ingelig oor die oordrewe owerheidsvergoeding wat diegene ontvang wat tans toegelaat word om na Distrik Ses terug te keer.

Die vrae wat ek vir Loots in die midde wil lê, is:

  • As daar nie-eenstemmigheid by Afrikaners oor die wat en hoe van hulle museum is, volg dit nie dalk uit hulle tradisionele eerlikheid, hulle najaging van die waarheid, nie?
  • As daar maklik eenstemmigheid oor die aard van ANC-propaganda-inrigtings soos die Apartheidsmuseum, Robbeneiland-museum, Slawe-museum en Distrik Ses-museum bereik is, dui dit nie dalk onbetwisbaar op hulle ideologiese eensydigheid nie?
  • Waarom besoek Loots nie laasgenoemde drie museums, wat naby haar drumpel is, en doen in ‘n volgende rubriek meer objektief, dus wetenskaplik/waarheidsgetrou, verslag oor wat daar aangaan nie? [Wenk: lees gerus vooraf gesaghebbende werke oor museumteorie.]

Die slaaf in jou spieël

Ons is baie gelukkig om in ‘n moderne tyd te leef, nie waar nie? Dink net; honderde jare gelede sou jou en my voorouers onderworpe gewees het aan ‘n feodale stelsel. Ons sou tydelik die reg verkry het om op ‘n landheer se grond te werk, maar in ruil daarvoor, sou meeste van die opbrengs aan die landheer oorbetaal moes word. Ons sou ook lojaliteit aan die landheer moes sweer, en ook moes deelneem aan enige militêre veldtogte wat die landheer nodig sou ag. Hierdie regte kon te eniger tyd opgeskort word, nes ‘n blanke boer se plaas in Suid-Afrika op enige stadium by hom gesteel kan word in 2014.

delport_manfred_600Waar daar nie ‘n feodale stelsel was nie, het despotiese konings dikwels onbillike belastings van hul onderdane vereis. In 1776, in Boston, het Amerikaanse onderdane van die ingeteelde Britse koningshuis hierteen gerebelleer, en kratte tee oorboord gegooi in die Boston-hawe in protes teen gierigheid van oorkant die Atlantiese oseaan. “No taxation without representation”, was hulle slagspreuk, en hierdie rebellie het gelei tot die Amerikaanse Rewolusie, wat die Britte hul Amerikaanse kolonies gekos het.

Dankie tog daar is nie in 2014 enige sprake van ‘n feodale stelsel, gierige koningshuise of slawerny nie, nie waar nie? Ons is só gelukkig om vry te wees, om nie onregverdige belastings te hoef te betaal aan konings, despote of slawemeesters nie.

Dink weer.

Jy, meneer en mevrou die Afrikanerbelastingbetaler is veel, veel erger daaraan toe as enige Amerikaner in die 13 kolonies van 1776. Ten minste was die Britte die regstreekse voorsate van die Amerikaners in die kolonies. Sonder die Engelse setlaars op die Mayflower was daar geen kolonie in die Nuwe Wêreld nie. Jy en ek word, anders as die Amerikaners, totaal deur ‘n ander volk oorheers: die Zoeloevolk. Ek het op dees aarde niks met ‘n Zoeloe in gemeen nie, nie sover dit my taal betref nie, nie my kultuur nie, nie my tegnologiese beskawing nie, absoluut niks nie. Ons, soos wafferse onderdane van hetsy die feodale landheer, hetsy Koning Georg, hetsy die eiendom van ‘n Portugese slawe-eienaar in Brasilië, werk en swoeg om volksvreemde slawe-eienaars, despote en konings in weelde te laat leef.

Die ANC se Zoeloedespoot, Zuma, het sy kaias op Nkandla laat opgradeer teen ‘n astronomiese koste van ‘n kwartmiljard rand. As ek so na die foto’s van sy kaias kyk, van vervelige, lelike rondawels, ‘n beeskraal en ‘n hoenderhok, hoop ek terdeë dat die dekor binne die onaantreklike rondawels skouspelagtig is, want ek kan waaragtig nie sien waar my en jou kwartmiljard rand heen is nie. ‘n Grasdak en ‘n swembad is sekerlik nie so duur nie? Ek hoop ons praat van soliede, goue toilette en ‘n Renoir of twee teen elke slaapkamer se muur.

Nie net moet ons ons Zoeloedespoot se kaias opgradeer nie, maar ook moet ons ‘n koning wat op dees aarde niks met Afrikaners uit te waai het nie, Goodwill Zwelithini, in rojale weelde onderhou. Hierdie orige ou man, met ‘n klaarblyklike gebrek aan seksuele selfbeheersing wat Zuma s’n ewenaar, en met ‘n voorliefde vir maagde wat dekades jonger is as hy, is onlangs getrakteer op op ‘n onthaal met 100 000 gaste. Een honderd beeste is geslag en derduisende liter tradisionele bier is gesuip in ‘n orgie van buitensporige dronkenskap, ongetwyfeld gepaard met kratte vol Johnny Walker-whiskey vir die meer belangrike gaste.

Alles vir my en jou rekening.

Die houvrou waarmee die naturellekoning Zwelithini getroud is, is al sedert die ouderdom van agtien sy slagoffer. Hy het haar as’t ware vir ‘n toetsrit gevat, en haar swanger gemaak sodat hy kon toets of sy vir hom nog ‘n ongewenste Zoeloetelgie kon uitdruk; nog ‘n parasiet wat op jou en my gaan teer, soos die miljoene welsynsparasiete wat aangemoedig word om soos hase aan te teel dmv allerhande toelaes. Kaalbolyf-Zoeloemeisies is geparadeer tydens die orgie van seks en drankmisbruik, om hul maagdelikheid ten toon te stel, vermoedelik sodat die 66-jarige ou bok die ware wat ten toon gestel is, die jong blare ook later sou kon geniet, nes sy Swazi-eweknie in ons buurland. Stuur hulle verteenwoordigers na kleuterskole om toekomstige vrouens vroeg-vroeg al te identifiseer, wonder ek?

Ja, jy en ek, die Afrikanerbelastingbetaler, het vir ‘n groteske onthaal vir ‘n naturellekoning honderde miljoene rande opgedok; jy swoeg en sweet by die werk, bloot om belasting te betaal, om vir ‘n vreemde koning verskeie paleise (geskatte waarde: R600 miljoen) en ses vrouens aan te koop. Hy het ook ‘n vloot luuksemotors. Die Zoeloekoning is egter nie die enigste nie. Daar is talle ander “tradisionele leiers” wat ook soos groteske bosluise op jou en my, die blanke en Afrikanerbelastingbetaler teer; wat in weelde leef, wat minderjarige meisies seksueel misbruik, in die naam van hul sogenaamde kultuur.

Sê gou weer vir my, meneer en mevrou die Afrikanerslaaf, voel jy jou nog steeds kwansus “bevry” sedert 1994?

Leuens en pseudowetenskap: Ope brief aan Julian Rademeyer

Geagte meneer Rademeyer,

Ek reageer op u skrywe op die Daily Maverick se webblad. Ek het dit terloops vir ‘n oomblik oorweeg om hierdie skrywe in Engels te rig, maar toe besef ek dat, verengels soos u mag wees met ‘n voornaam soos Julian, iemand met die van Rademeyer minstens iemand sal ken wat Afrikaans magtig is, en wat hierdie brief aan u sal kan voorlees.

delport_manfred_600U rubriek gaan opnuut oor die omstredenheid rondom Steve Hofmeyr en Sunette Bridges se bewering dat blankes die slagoffers is van ‘n moedswillige veldtog van rassistiese haatmisdaad. U organisasie, AfricaCheck, word in u rubriek voorgehou as ‘n rasionele, onafhanklike een, wat wetenskap en statistiek pleeg.

Ek sal dus maar die gewone, agterlike geskree-huil oor rassisme in u rubriek ignoreer, synde so holrug gery dat dit nie ‘n kwansuise wetenskaplik-gefundeerde organisasie betaam nie, en dus geen verdere reaksie werd is nie. Voorts is die tradisionele en breindood-verskoning dat “almal onder misdaad ly”, so absurd en inderdaad onnosel dat mens net sowel kan argumenteer dat die dwelmprobleem op die Kaapse Vlakte heeltemal normaal en in orde is, omdat Colombië ook ‘n dwelmprobleem het. Nee wat, jammer, selfs nie u glo sulke belaglikhede nie. Kom ons fokus maar eerder op u pogings om Hofmeyr en Bridges te weerlê.

U haal twee reaksies op Hofmeyr en Bridges se bewerings aan.

Die eerste is uit die pen van Nechama Brodie. Sy beweer dat die moordkoers op blankes vandag soortgelyk is aan die moordkoers tussen 1979 en 1991, en laer is as vir ander groepe. Goed en wel, blankes het kennelik beter sekerheid by hul huise, maar wat sy bloot oor kan raai, is hoeveel van daardie moorde deur swartes gepleeg word. Sy spekuleer, sonder om hoegenaamd eens te probeer om harde, wetenskaplike syfers aan te haal, dat die eintlike booswigte blanke mans is. G’n mens weet hoe sy daardie bewering kan staaf nie, want die rassegroep van veroordeeldes word nie tydens skuldigbevindings opgeteken nie. Vir ‘n organisasie wat beweer dat u kwansuis wetenskaplik gefundeerde metodes sou gebruik, is sulke “data” dus van nul en gener waarde nie. Dis blote raaiwerk, spekulasie en selfs vooroordeel aan die kant van me Brody, en dus is haar “bewyse” waardeloos – niemand weet hoeveel blankes deur ander blankes of swartes vermoor word nie.

Die tweede aanhaling is van Lisa Vetten, wat beweer dat blanke vrouens veel meer waarskynlik is om deur hul metgeselle vermoor te word, as deur swart aanvallers. Weer eens, soos me Brody se spekulasie, is dit hoogstens ‘n wilde raaiskoot. Vetten spreek in ieder geval nie dít wat Hofmeyr en Bridges beweer het, aan nie. Nie een van hulle het ontken dat blankes ook misdaad pleeg nie. Vetten se reaksie spreek nie die kern van die argument aan nie, en is dus ‘n strooipop-argument, iets wat ‘n eksterne kwessie opstel en daarop reageer, maar nie die opponent se argument hoegenaamd beantwoord nie. Om dit in eenvoudige terme te stel: In ‘n lelieblanke dorp, sê maar iewers in Noorweë, sal daar wel ook ‘n klein persentasie blanke mans wees wat hul vrouens aanval en selfs vermoor. Nes in Suid-Afrika, maar in Suid-Afrika is daar benewens hierdie geweld, ook die addisionele faktor van swart-op-wit, rassistiese aanvalle, wat insgelyks teen blanke vrouens gemik is.

En daardie punt, dat blankes buitensporig die slagoffers is van rassistiese, swart-op-wit haatmisdade, wat me Vetten, me Brody, asook uself, mnr Rademeyer, glad nie eens probeer aanspreek nie, is die kern van Hofmeyr en Bridges se argument. Ek kan dit soos volg formuleer: By die gebrek aan harde, verdedigbare data, maar te oordeel aan mediaberigte en persoonlike oorvertellings, is dit veel, veel meer waarskynlik dat swart-op-blank misdaad die omgekeerde vêr oortref. Ek stel dit aan u dat dit veel, veel waarskynliker is dat, waar dit by rassistiese misdaad kom, ‘n blanke deur ‘n swarte vermoor, aangeval, gekaap, vermoor of verkrag sal word, as dat ‘n blanke dit met ‘n swarte sal doen.

Nou goed, u kan argumenteer dat Hofmeyr en Bridges se data verdag of selfs foutief is. Beide is immers sangers, nie demograwe of kriminoloë nie. U organisasie, daarenteen, roem u op u wetenskaplike benadering en u beweer dat u, anders as Hofmeyr en Bridges, op harde data staatmaak. Ek daag u dus hiermee in die openbaar uit: Gebruik met liefde alle wetenskaplike middele en data tot u beskikking. Doen enige nodige navorsing. Haal soveel bronne as wat u wil aan. Onderwerp u bevindings aan ‘n proses van evaluasie, maar antwoord asseblief vir ons die volgende twee eenvoudige vragies, met verdedigbare, harde data:

  1. Hoeveel blankes word vermoor, verkrag, aangeval, beroof en gekaap deur swart oortreders, en hoeveel swartes word op hul beurt deur blankes op soortgelyke wyses aangeval?
  2. Hoeveel plaasaanvalle en huisinvalle, dikwels gepaard met marteling, is teen blanke slagoffers deur swartes gepleeg, en hoeveel huise in plekke soos Soweto of plaasaanvalle in plekke soos landelike KwaZulu-Natal, is deur blanke booswigte gepleeg?

Kom, dis eenvoudige vrae, en harde syfers is mos u kos. Met bostaande, harde, wetenskaplik verdedigbare syfers, het u hier die geleentheid om die argument vir eens en vir altyd en oortuigend te wen. Kontroleer dit gerus vir bevolkingsgetalle; deel met ander woorde die aantal rassistiese haatmisdade teen blankes hierbo deur die blanke bevolking en druk dit uit as ‘n syfer per 100 000, en doen gerus dieselfde met wit-op-swart aanvalle.

Ek sien met opgehoue asem uit na u antwoord op bostaande, eenvoudige vragies.

Universiteit Stellenbosch vereis nou werksaansoeke in Engels

Die afkorting vir die Universiteit Pretoria is steeds UP; ook in sy webadres. Onlangs het iemand in Die Burger geskryf dat hy al hoe meer die afkorting SU (Stellenbosch University) pleks van US (Universiteit Stellenbosch) teëkom. In die US se webadres word die afkorting SUN gebruik, wat ook in die naam van die US se uitgewery opduik: SUN PReSS, wat in wyer verband AFRICAN SUN MeDIA word. Wat ons hier sien, is die doelbewuste uitwissing van die US se eens trotse Afrikaanse verlede.

Gestel iemand wil aansoek om ‘n pos by die US doen. In die LitNet-nuusbrief (24 deser) word ‘n medeprofessoraat in Afrikaans en Nederlands geadverteer. In hierdie voorbeeld gaan dit dus nie om ‘n pos vir iemand wat nie Afrikaans ken nie. “Kliek vir meer inligting.” Jy kry twee bladsye inligting. Dit handel oor ‘n “Job” met ‘n bepaalde nommer in die “Job Basket”. Dan volg ‘n “Description” met die volgende hoofde: Job Title/Posbeskrywing, Location/Area, Organization/Organisasie, Department Description/Departement Beskrywing, Duties/Pligte, Job Requirements/Pos Vereistes, Recommendation/Aanbeveling, How To Apply/Hoe Om Aansoek Te Doen, Enquiries/Navrae. By elke hoof word verdere inligting in sowel Afrikaans as Engels gegee. By die voorlaaste hoof staan in die Afrikaanse teks: “Doen aanlyn aansoek deur op die ‘apply now’ skakel te kliek.” Die e-pos-adres is: “vacancieshuman@sun.ac.za”.

Na die laaste van bogenoemde hoofde raak die US se Afrikaans op: “Currency ZAR, Commencement Date 01 Jan 2015, Closing Date 14 Aug 2014.” Daarna volg ‘n evalueringsvorm waarvan die besonderhede uitsluitlik in Engels is.

Enigeen wat deesdae by die US aansoek om ‘n pos doen, sal dus onder die indruk gebring word dat eerder Engels as Afrikaans die instansie se administratiewe taal is. Myns insiens is dit ook ‘n feit dat Engels voorgraads die hoofonderrigtaal is en dat Engels nagraads feitlik uitsluitlik die klasonderrigtaal geword het. Die voorsitter van die Afrikaanse Taalraad, Michael le Cordeur, is ‘n dosent op die US-kampus. Wannie Carstens, ‘n oud-voorsitter en direksielid van die Afrikaanse Taalraad, dien in die US-raad. Wat doen hulle om hierdie onverkwiklike situasie te verbeter? Le Cordeur het om etniese en politieke redes tot dusver nog net lof vir die Botman-US se verengelsingsbeleid gehad.

By die hoof “Hoe om aansoek te doen” staan daar in die Afrikaanse teks onder meer: “Die Universiteit hanteer alle aansoeke in terme van sy Diensbillikheidsplan wat erkenning verleen aan die behoefte om die demografiese samestelling van die personeelkorps te diversifiseer, veral met die oog op die aanstelling van geskikte kandidate uit die aangewese groepe.” Dit gaan dus vir die US om sosiogeniëring ooreenkomstig die ANC se resep. Diensbillikheid beteken dat indien enigsins moontlik akademies onbillik teen blanke kandidate en veral mans gediskrimineer word. Nie-wittes word dus aangemoedig en wittes, veral mans, ontmoedig om aansoek te doen.

Op hierdie manier word die nie-akademiese ideaal van demografie-weerspieëling aan die US nagejaag. Moet dus niemand glo wat beweer dat dosente aan die US primer ingevolge akademiese bekwaamheid (bv formele kwalifikasie, ondervinding, publikasies) aanstel word nie. Dit volg dat akademiese uitnemendheid aan die transformerende US al hoe meer ‘n hersenskim word.

Piet Croucamp, Pierre de Vos en die honde van Karl Marx

Tans vlieg daar steeds eposse heen en weer oor Piet Croucamp se anti-Christelike uitlatings waarvan ‘n opname onlangs na vore gekom het.

Om meer as een godsdiens of wêreldbeskouing in ‘n enkele land te akkomodeer, was nog altyd ‘n probleem. Ons voorouers met Franse vanne het in die Kaap beland vanweë die Bartolomeusnag toe Catherine de Médicis besluit het om die poorte van Parys te sluit en alle Protestante voor die voet dood te maak. Tot in die vroeë 1700s was daar nog godsdiensoorloë en ‘n sekere Marie Durand (‘n naam wat eintlik Afrikaans klink!) is in die suide van Frankryk vir 38 jaar in ‘n kerker opgesluit omdat sy verseg het om van haar Protestantse geloof afstand te doen.

roodt_fbfotoVandaar dus die Europese besluit om kerk en staat te skei. Ongelukkig sien ons tans hoe die sekulêre Europese staat nie meer in staat is om dié skeiding te handhaaf nie omdat Moslem-immigrante ‘n absolute siening van hul eie geloof handhaaf en dus verwag dat skole veral daarby moet aanpas en hulle moet toelaat om hul gebruike te handhaaf.

In ons land heers daar enersyds ‘n waardekrisis omdat ons nie meer in staat is om tussen reg en verkeerd te onderskei nie, en andersyds word daar ‘n soort appèl op sekularisme van die Europese tipe gedoen, maar dan sonder om werklik die geskiedenis en veronderstelllings daarvan te verstaan.

Die post-1994-staat is kwalik ideologies neutraal. Croucamp se aanval spesifiek op die Christelike godsdiens geskied vanuit ‘n chauvinistiese vooroordeel teenoor Christene. Hy sou byvoorbeeld nie dieselfde kwetsende opmerkings oor Islam of die Jodedom maak nie.

Of selfs Mandela se naam ydellik gebruik nie. Toevallig het ek ‘n week of tien dae gelede ‘n epos van iemand ontvang wat by sy werk afgedank gaan word omdat hy geweier het om aan die korporatiewe Mandeladag deel te neem! Hy is geskors en word dissiplinêr verhoor omdat sy weiering blykbaar die maatskappy in ‘n swak lig stel en boonop aanstoot aan swart werknemers gegee het.

‘n Mens sou vele intellektuele of akademiese besware teen Croucamp se “argument” kon inbring. Immers hou die bestaan, aldan nie, van God denkers en teoloë al eeue lank besig. Die wetenskap self is geensins absoluut nie (hoewel swaartekrag en ‘n paar ander dinge moeilik weerlê kan word) en Croucamp se beroep op Einstein as die teenpool van Christelike denke is op sy minste problematies, aangesien die moderne kwantumfisika, waaronder die teorie van die Oerknal, deelagtig aan sekere veronderstellings is wat in wese nie veel van byvoorbeeld Genesis verskil nie. Maar ek dink nie dis waaroor dit gaan nie.

Croucamp is heeltemal vry om op Christene te vloek en te skel – hoewel, ‘n mens sou wou sien dat hy ter wille van konsekwentheid dit na die ander Semitiese gelowe uitbrei, as hy oor die moed beskik – maar dan in sy persoonlike hoedanigheid. Die argument wat teen die bestaan van Afrikaanse universiteite gebruik word, naamlik dat die belastingbetaler geen ander taal as Engels mag subisidieer nie, geld seker ook vir die verkondiging van idiosinkratiese persoonlike vooroordele terwyl mens ‘n gesubsidieerde amptenaar is? Croucamp het insgelyks nie sy uitlatings oor ‘n breindood God en Christus in ‘n Melvillese kafee gemaak nie, maar blykbaar op die perseel van die UJ (wat eens die RAU was). Tensy die styl van akademiese debatvoering dermate agteruitgegaan het en deesdae nie meer van die gemiddelde kroeggesprek te onderskei is nie, meen ek ook dat Croucamp nie die vorm en reëls van ‘n akademiese of intellektuele gesprek nakom nie.

Pierre de Vos van die Universiteit van Kaapstad het Croucamp ondersteun met die volgende woorde:

Die Grondwet beskerm nie gelowiges teen kritiek van hul Godsdiens nie net soos dit nie ateïste teen kritiek bescherm nie. Dan het ons ’n teokrasie. Dit beskerm almal se reg om te glo wat hulle wil en om wat hulle glo te verkondig (sien Grondwetlike Hof-uitspraak in S v Lawrence). U is dus geregtig om te glo dat die essensie van menswees is om te glo. Ander van ons het die reg om te glo die stelling is absurd en om dit te sê. ’n Akademikus se plig is nie om hom of haarself te sensureer om te voldoen aan wat sommige ander as fatsoenlike gedrag en denke voorhoud nie, maar om sy of haar eerlike sienings te gee, ongeag wat ander mag glo.

Dit wil voorkom asof De Vos vir hom en Croucamp absolute vryheid van spraak met staatsubsidie opeis, want die grondwet sou dit toelaat. Geeneen van ons het ooit tot hierdie grondwet ingestem nie en daar was nooit ‘n referendum daaroor nie. Ek voel my hoegenaamd nie deur die grondwet gebind nie en weier byvoorbeeld om te aanvaar dat ek en my nageslag aan regstellende aksie onderworpe moet wees omdat een of ander NP-amptenaar iewers dertig of veertig jaar gelede iemand sou te nagekom het. Dat die grondwet daarom carte blanche verskaf aan sogenaamde “tenured radicals” om die res van ons te beledig en eintlik haatveldtogte teen ons te voer, maak ook allermins sin.

Ons het ‘n nuwe Verligting in Suid-Afrika nodig. Want die soort onverdraagsaamheid van die Spaanse Inkwisisie wat deur Van Wyk Louw in sy gedig “Die hond van God” beskryf word, leef tans voort by wat mens “die honde van Karl Marx” sou kon noem. Ons land het die ideologiese uitskot van ‘n totalitêre Oos-Europa geërf. Tot 100 miljoen mense is deur die kommuniste uitgemoor, vele ook omdat hulle Christene was. Die studente in Pretoria wat ná ‘n Bybelstudiesessie by haar meenthuis in Pretoria aangeval, verkrag, met ‘n mes geskend en vir dood agtergelaat is, is maar een van die duisende gevalle waar gelowige Christene deur “vryheidsvegters” of “honde van Karl Marx” aangeval is.

Nietzsche se kritiek op die humanisme is ook ter sake, want die sogenaamde ateïs plaas bloot die mens op die troon van God en daarmee saam word die hele siklus van sensuur, onverdraagsaamheid en vervolging wat die Kerk in sy donkerste jare gekenmerk het, herhaal. Croucamp en vele ander het al oor en oor bewys hoe onverdraagsaam hulle is deur byvoorbeeld dissidente akademici aan te kla, hul spraakvryheid – selfs in hul persoonlike hoedanigheid weg van die kampus af – aan bande te lê en letterlike heksejagte teen hulle te onderneem. Deur Christus met Mandela te vervang en daarmee diegene te vervolg wat oneerbiedig teenoor “Nelson van Qunu” (teenoor Jesus van Nasaret) is, is ewe seer Middeleeus.

Pakistan en Indië het twee lande geword omdat Moslems en Hindoes nie saam in dieselfde land kon aanbly nie. Solank as wat die honde van Karl Marx ons in Suid-Afrika vervolg, ons spraakvryheid skend en die universiteite slegs katedrale vir anti-Christelike vloekers is, sien ek nie hoe die stelsel volhoubaar is nie. Ek sou eerder in ‘n verdraagsame Christelike volkstaat wou woon wat soos in die 1983-grondwet godsdiensvryheid erken, as in ‘n fanatiese, dom, totalitêre, sekulêr-fundamentalistiese soort Demokratiese Kampoetsja (die republiek van Pol Pot wat tussen 17 April 1975 en 7 Januarie 1979 bestaan het) waarin “akademici” dit as hul taak sien om slegs Christene (maar geen ander gelowiges nie) te beledig.

Demokratiese Kampoetsja is net soos Demokratiese Suid-Afrika gekenmerk deur etniese vervolging, anti-Christelike onverdraagsaamheid en terreur:

Massacres of ethnic Vietnamese and of their sympathizers, as well as destruction of Vietnamese Catholic churches by the Khmer Rouge took place sporadically in Cambodia under the Democratic Kampuchea regime, especially in the Eastern Zone after May 1975. By early 1978, however, the Vietnamese leadership decided to support internal resistance to the Pol Pot regime and the Eastern Zone of Cambodia became a focus of insurrection. In the meantime, as 1978 wore on, Khmer Rouge bellicosity in the border areas surpassed Hanoi’s threshold of tolerance. War hysteria against Vietnam reached bizarre levels within Democratic Kampuchea as Pol Pot tried to distract attention from bloody inner purges. In May 1978, on the eve of So Phim’s Eastern Zone uprising, Radio Phnom Penh declared that if each Cambodian soldier killed thirty Vietnamese, only 2 million troops would be needed to eliminate the entire Vietnamese population of 50 million. (Uit: Wikipedia)

Wat my betref, kan al die fakulteite van geesteswetenskappe aan die universiteite maar afgeskaf word, want hulle verteenwoordig kultureel-marxistiese kloosters wat geen kennis of kritiese denke aan studente oordra nie en bloot bestaan om hul arme slagoffers met hul negentiende-eeuse dogma te indokrineer. Pleks van miljarde rande hierop te vermors, kan vryskutnavorsers bloot vergoed word vir publikasies in geakkrediteerde tydskrifte. Aangesien die gemiddelde akademikus slegs een artikel per jaar produseer, terwyl hulle veel meer aandag aan hul heksejagte op “afvalliges” bestee, sal die land ‘n groot intellektuele inspuiting kry en daar ook veel meer mededinging wees, pleks van die huidige baantjies-vir-boeties-stelsel.

Maar dis weer ‘n ander debat.