Die uitvoerende beampte van die Nasionale Bemagtigingsfonds, Philisiwe Mthethwa, verdedig die besluit om ‘n luukseboetiek in Johannesburg te befonds deur te sê dat die kleinhandelsektor rassetransformasie benodig. Só berig die koerant The New Age.
“Die afgelope vier dae is transformasie bevraagteken, miskien omdat sekere mense nie die behoefte aan bemagtiging vir vroue insien nie, miskien omdat sommiges nie die behoefte aan transformasie in die kleinhandelsektor insien nie,” sê Mthethwa, volgens die koerant.
Dié opmerkings deur Mthethwa is tydens ‘n konferensie van die Swart Sakeraad (Black Business Council) in Midrand gemaak.
Volgens die New Age, sou sy gesê het dat die mense wat die kleinhandelsektor in Suid-Afrika ondersteun, swart is, dog die sektor bly blank, en meer swartmense is nodig om aan die sakekant deel te neem.
“Ek sien uit na die dag as die werk van swartmense met vertroue en waardering begroet sal word en nie met instinktiewe agterdog van kwaaddoenery en oortredings wat tans reaksies op ondernemings deur swartmense kenmerk nie.”
Die regering se swartbemagtigingsfonds het R34,1 miljoen aan finansiering vir Ndalo Luxury Ventures (NLV) goedgekeur om die Luminance-boetiek, wat luukseklere en verwante goedere verkoop, in Hydepark, Johannesburg, te vestig.
Die boetiek word deur die media-sakevrou, Khanyi Dhlomo, haar ma Venetia en die sakevrou Judy Dhlamini bestuur.
Dinsdagaand het die minister van handel en nywerheid, Rob Davies, gesê dat hy ‘n uitgebreide verslag van die swartbemagtigingsfonds rondom die finansiering vir NLV aangevra het. – sapa
In u Rapport-rubriek van verlede Sondag uiter u die volgende gewigtige stelling: “Anders as onder apartheid is die argitektuur van die huidige politieke bedeling nie defektief nie.”
Geen mate van ontkenning kan meer die hoë geweldsmisdaad teen die minderheid, gedwonge verengelsing, ekonomiese diskriminasie, toenemende haatspraak, ens. verdoesel nie.
Hierdie situasie is simptomaties van die onwerkbaarheid van die huidige grondwetlike model in ‘n hoogs verdeelde samelewing. Die liberale demokratiese sisteem binne ‘n eenheidstaat is besig om liederlik in Suid-Afrika te misluk. Vir so ‘n sisteem om vreedsame naasbestaan moontlik te maak moet daar ‘n hoë graad van sosiale kohesie tussen onderskeie groepe bestaan. Daar moet ‘n mate van konsensus tussen almal wees oor wat in die gemeenskaplike belang is. In SA bestaan daar nie ‘n begrip van gemeenskaplike belang nie en dis te verstane, gegewe ons verlede.
In samelewings waar daar histories erge verdeling tussen groepe bestaan, ontbreek hierdie soort konsensus. Lande soos die VSA het wel tot ‘n groot mate daardie konsensus bereik, maar Suid-Afrika beskik oor ‘n heel ander samestelling en sal dit baie onwaarskynlik ooit bereik. In die VSA was die meerderheid altyd bemagtig, in SA streef die meerderheid konstant na bemagtiging ten koste van die minderheid. Dit is ‘n onuitputbare bron van spanning en konflik.
Die De Klerk-regering het glad nie hierdie hoogs verdeelde aard van SA in berekening gebring by die finale skikking nie. Eintlik is dit uiters ironies as mens in ag neem dat Kodesa die einste produk van ‘n samelewing in konflik was. Dit is ‘n gegewe dat sonder beskerming aan die minderhede die “onderdrukte” meerderheid geensins in die beste belang van hul voormalige “onderdrukker” sou regeer nie.
Te midde van hierdie risiko sou verantwoordelike risikobestuur vereis dat ‘n nuwe bedeling hierdie bedreiging vir die minderheid in ag neem. Blote grondwetlike “waghond”-instellings sou dit nie kon verseker nie omdat sulke instellings nie deur die minderheid beheer word nie. Nee, die nuwe bedeling sou die minderheid met ‘n sekere beheer oor hul eie lot moes laat. Daar bestaan verskeie modelle wat wissel van die konsosiatiewe tot die streekskonfederale. Selfs in lande met hoë sosiale kohesie, soos Nieu-Seeland, geniet die minderheid bepaalde konsosiatiewe beskerming.
Magsdeling was in elk geval FW De Klerk se mandaat, dus kan daar nie nou gepleit word dat die NP-regering nie sou kon voorsien dat blankes die onderspit sou delf in die nuwe bedeling nie. Ek dink dit is tyd dat Rapport en ander Nasperspublikasies begin erken dat die “argitektuur” van die huidige bedeling nie na die minderheid kan omsien nie en dat die Afrikaner en ander etniese minderhede toenemend die onderspit delf.
Ek gaan eerstens ‘n boek, tweedens ‘n resensie en derdens Die Burger se reaksie bespreek. Die boek is Sean Christie se Plaasmoord: Behind the Violence on South African Farms (Johannesburg: Parktown Publishers, 2012; Mampoer Shorts, $2.99, slegs elektronies beskikbaar). Die outeur is ‘n joernalis wat in bv die Mail & Guardian en Farmer’s Weekly publiseer. Hy het op ‘n plaas in Zimbabwe grootgeword en hom in Kaapstad gevestig. Omdat Christie dalk nie Afrikaans goed magtig is nie, het ek die indruk gekry dat hy nie danig aansluiting by Afrikaners vind nie.
In 2010 is drie mense op Sherwood Farm in die KwaZulu-Natal Midlands vermoor. Die een slagoffer was Lorraine Karg, die vrou van die plaaseienaar, Neville. Hulle het twee kinders gehad, Kita en Brandon. ‘n Meswond aan haar nek het veroorsaak dat sy 15 tot 20 minute lank doodgebloei het. Lorraine en Neville was 36 jaar getroud en het die vorige 12 jaar Sherwood Farm opgebou. Die Karg-egpaar het pas met aandete begin toe Brandon gebel het om te sê dat hooibale aan die brand was. Die brand is gestig om Neville weg van die plaashuis te lok. Lorraine se lyk is by haar motor gevind. Sy was op pad om by die brand te gaan help.
Die tweede slagoffer was Hilda Linyane, die Kargs se huishulp, wat in die wasgoedkamer doodgeskiet is. Sy was ‘n Zimbabwiër wat self haar huis in Bulawayo gebou het. Haar man, wat ook op die plaas gewerk het, se voornaam is Mhlompo. Die egpaar het twee kinders gehad, Priscilla en Innocent. Innocent het vertel hoe maklik hy oor die landsgrens kom: “I had to jump the border because I never had a passport. A big bribe is required to do this in Zimbabwe if you want a passport fast” (Kindle 154). “It is possible to cross the Limpopo in ankle-deep water, and the soldiers patrolling the South African banks are easily bought with a carton of cigarettes” (K 159).
Die derde slagoffer was die Kargs se Zoeloe-tuinier Zakeue Mhlongo, wat twee kinders gehad het, Samuel en Bonginkosi. Sy nek is met ‘n mes gesny, “in the way one would slaughter a goat” (K 179). Tydens die verhoor, “the judge [MT Ncube]… asked the forensic pathologist: ‘Has his neck been cut all the way through?’ To which the doctor replied: ‘Not quite, M’lord, the skin on the neck is tight'” (K 179). Bonginkosi was by toe Hilda in die wasgoedkamer geskiet is: “Hilda was groaning and they were kicking her … She ended up being silent” (K 174).
Die eerste beskuldigde was Mzwandile Magubane, ‘n bouer wat in 2006 verfwerk op Sherwood Farm gedoen het. Tydens die verhoor het sy advokaat beweer dat die aangeklaagde te min deur Neville betaal is. Neville het dit ontken. Hy het gesê hy betaal sy werkers minstens die vasgestelde minimumloon. Die aanklaer, Dheelan Naidoo, “later said that in cases where the complainant is a white farm owner and the accused a black farmworker – when there has been a violent attack – it is not uncommon for the defense to try and depict the farmer as a brute … Human rights defenders like the Surplus People Project and Human Rights Watch regularly release biblical reports in which South Africa’s white commercial farmers are indicted for an array of abuses, including underpayment and physical violence” (K 105).
Die tweede beskuldigde was Nhlanhla Dladla, wat in diens van die Kargs ten tye van die moorde was. Neville het getuig: “We taught him to drive, we taught him plumbing … I thought him a star worker and so he was promoted through the ranks until he ended up driving one of the biggest tractors” (K 114).
Die derde beskuldigde was Colin Mapalala. Neville het getuig: “[He] had also been a tractor driver on Sherwood and that he had considered him a ‘good worker’ too, until he crashed three times in short succession. We thought he was on drugs so our disciplinary committee – all disciplinary issues are settled by a committee of senior farm workers – downgraded him to general labourer. When this happened he disappeared” (K 118). Mapalala is voor die verhoor dood in polisie-aanhouding toe hy, terwyl vingerafdrukke geneem is, na bewering na ‘n polisievuurwapen gereik het en doodgeskiet is. In KwaZulu-Natal is daar glo 527 verdagtes die afgelope drie jaar in polisie-aanhouding dood.
Die vierde moontlike medepligtige was Velaphi Magubane, broer van die eerste beskuldigde, wat vryheid sou verkry as hy bevredigend as staatsgetuie funksioneer. Hy het tydens die verhoor getuig dat die polisie by Mapalala se lyk gesê het as hulle oorblywende drie verdagtes “didn’t confess we would end up like him. Then we were taken and beaten, and what we told was not the truth” (K 132). Velaphi is na die hofsitting weer in hegtenis geneem, maar sou borgtog kry. As staatsgetuie was Velaphi “the only thing holding accused number two [Dladla] to the murders” (K 145).
‘n Vragmotorbestuurder het getuig dat hy die broers Magubane kort voor die moord ‘n geleentheid tot naby Sherwood Farm gegee het en dat hulle ‘n bottel met 5 liter petrol by hulle gehad het. Die staatsaanklaer het gedink “the attackers had been surprised while they were in the process of robbing the house” (K 183). Weens Velaphi se wanfunksionering as staatsgetuie, het die staat sy saak teen Dladla teruggetrek. Mzwandile Magubane se “palm print came to be on the wall of the Kargs’ laundry room” (K 458). Hy is drie lewenslange tronkstrafvonnisse opgelê. Die Kargs het geëmigreer en in die Republiek van die Kongo gaan boer.
Naas die Sherwood-saak, skryf die outeur oor Brian Jones (‘n skuilnaam) wat in die omgewing van Ladysmith woon. Hy was 18 jaar lank in die polisiediens in Durban. “His police partner Craig had been shot and killed ‘while trying to save someone else’s life’ … in 2002” (K 223). “This was the reason he started the South African Community Action Network (SA CAN)” (K 228). Jones het inligting oor plaasaanvalle versamel.
“From 2003 – 2010, 17 white farmers had been murdered on 83 farms in the [Natal] lowlands … making farmers’ chances of being killed in an attack far higher than the risk of the same happening in … Hillcrest, Durban, an area of 34 000 homes, where 299 homeowners had been murdered in the same period” (K 287). “Jones found that robbery was the motivation behind 90% of the cases … farmworkers were suffering too – 54 farm staff had been murdered among these same 83 farms in the same period” (K 291). Omdat roof in so baie gevalle die motief vir die aanvalle was, meen Jones dat die Transvaalse Landbou-Unie (TLU/TAU) verkeerd het deur dit as terrorisme te beskou. “Jones saw only ineptitude” (K 291). “‘These guys,’ he insisted, ‘are some of the most unsophisticated criminals in the world'” (K 295).
“Jones’ gangs consisted of males between the ages of 18 and 34, numbering around four with an average of one firearm between them. They all walked rather than drove onto farms they attacked and always during daylight hours … On farms during the day people are spread out all over the place” (K 295). “At four hours, the average response time [of the police] to farm atacks was just as concerning” (K 304). Hoekom word mense keelaf gesny? Volgens Jones “people are accustomed to slaughtering animals in this way” (p 308).
Daar word vertel van ‘n moord in 2010 op die plaas Doornfontein, by Estcourt: “Lynette Ralfe was shot three times” (K 245). Voor dit “Nigel Ralfe [haar man] had been out at his dairy when four young men walked in, pulled a handgun and blasted his right biceps to ribbons” (K 240). Tydens ‘n ander gewapende roof op ‘n melkplaas “the suspects had been dressed in full police uniform” (K 496).
Soms het die boek by my die indruk van onpartydigheid gewek; dat die outeur probeer het om ewewigtig die kaf en koring oor plaasmoorde te skei. Ander kere het ek gedink dat hy nogal ongevoelig oor so ‘n sensitiewe saak is. Hy verwys ook na diegene wat beweer dat die woord “plaasmoord” streng gesproke nie letterlik sinvol is nie: “One does not murder a farm” (K 236).
Christie beweer dat daar teen 2010 drastiese verskil van mening was oor die omvang wat plaasmoorde aangeneem het. Dit kan toegeskryf word aan die polisiediens se onvermoë en moontlike onwilligheid om betroubare statistiek by te hou en beskikbaar te stel, maar die outeur noem dit nie, behalwe om op te merk: “The rural police stations of the [Natal] lowlands kept no intelligence on farm violence” (K 282). Die TLU se syfer van 3 000 of meer vermoorde wit kommersiële boere word ‘n “unsubstantiated figure” genoem (K 252). “The police’s National Intelligence Coordinating Committee (Nococ) had put forward a figure of 1 254 dead between 1991 and 2001” (K 252). “That report also indicated a motive of robbery in 89% of the cases studied, whereas the TAU and Afrikaner political organisations like the Freedom Front Plus, submitted that some of the recorded murders – certain decapitations and disembowelments … – were so incredibly cruel that there had to be motives beyond robbery” (K 256).
“In 2003 the criminologist Duxita Mistry found that conviction rates for farm crimes tended to be higher than many people believed, at around 50%, compared to 6% for urban crimes” (K 463).
In 2003 het Human Rights Watch beweer “that in addition to violence committed by black outsiders against white farm owners, farm violence also included violence pertetrated by white farmers against black farmworkers, violence commited by farmworkers against other farmworkers, and violence perpetrated by private … and state security structures against rural blacks” (K 260). Hier sou ‘n mens graag vir elke kategorie die getalle en persentasies wou hê en ook ‘n evaluering in elke kategorie van die erns van die gevolge. Byvoorbeeld, as ‘n plaaswerker ‘n ander een vermoor, is die invloed daarvan op die land en die gemeenskap baie kleiner as wanneer ‘n kommersiële boer vermoor word en talle mense dan dalk hulle werk en woonplek verloor.
Die joernalis Peta Thornycroft het haar Britse burgerskap opgegee sodat sy in Zimbabwe kon aanbly, “to cover the occupation of white-owned land by black Zimbabweans that had started in 2001. I had wanted to ask her why the Zimbabwean ‘situation’ … had held the world’s attention for so many years even though only 18 farmers across the entire country had been killed, whereas the much bloodier plight of South Africa’s commercial farmers – more than 1 000 up to 2001, and many more since – had only received intermittent attention, and much of it hostile to the farmers” (K 351). “‘The furniture,’ Thornycroft said, … ‘I walk into a farmhouse in Zimbabwe and immediately scan the place for British bric-a-brac, which I could use to click with the readers of [die Britse koerant] The Telegraph, or whoever. You can’t do that in South Africa'” (K 355).
Christie verwys na Julius Malema se liedjie waarin gesing word:”Skiet die boer”. “Since boer is both the Afrikaans for farmer as well as a synonym for Afrikaner, many white South Africans took the lyrics personally, including the leadership of Afrikaner rights organisation Afriforum, which launched legal proceedings to ban the song” (K 268). Myns insiens het die ANC hierna baie duidelik sy anti-wit en veral anti-Afrikanerkleure gewys: “The ruling … ANC chose to contest the case, claiming the song was part of its heritage” (K 268).
Daar word vertel van Marietta Nel, “who had been blasted in the face with a shotgun when stopped in her bakkie outside her farmhouse gate in 2001” (K 325). Die aanval was soortgelyk aan een wat JM Coetzee in sy roman, Disgrace (1999), beskryf. “Thabo Mbeki criticised Disgrace for its racial stereotyping … when Coetzee emigrated to Australia in 2002, there were those who said it was the controversy over Disgrace that had pushed him” (K 341).
“Nel was certain she knew her attacker, a man who lived on the farm and continued to live there after Nel was released from hospital, minus a jawbone and requiring massive oral and maxillofacial surgery she could not afford. Nel was attacked a further three times, and each time she suspected the involvement of the same man, the husband of her domestic servant, who had once said to her face that he would run her off the farm” (K 332). Weens onvoldoende getuienis is die verdagte nie aangekla nie.
Nel: “I’m … going for the reconstruction surgery in August. It will be the first of four surgeries. I thought I still had my gums but the doctors told me in December that they will have to be completely reconstructed before the implants and teeth can be inserted and this must be done before soft tissue can be built up” (K 365). “The other day I was returning from town and there was a bakkie parked by the barn, and two blacks were loading metal which has lain on the farm for years. The one told me they had a right to do that because it was no longer my farm; he said all farms in South Africa belonged to the ANC now” (K 361). “Her brother was in the process of thinning [the jacaranda trees] with a view to improving the security situation” (K 361).
Ná die aanval op Nel het Lita Fourie ‘n jaar lank by haar kom bly. Fourie het bekendheid verwerf as die persoon wat van 2005 tot 2012 jaarliks ‘n byeenkoms aan die Ysterberg by Potgietersrus (Mokopane) gereël het by die wit kruise wat ter herinnering aan die slagoffers van plaasmoorde opgerig is. Aanvullende kruise is by sulke geleenthede geplant en onkruid op die terrein is uitgeroei. Fourie het ook gepoog om statistiek oor die plaasmoorde by te hou. Sy is tot hierdie soort aksie gemotiveer deur “the brutal murder of her parents on a farm in Mpumalanga” (K 389). Sy het ‘n foto van haar pa se lyk, “his head blown off with a rifle shot just above the eyes” (K 399). In 2004 het sy die Tabita Stigting op die been gebring, “a charity in aid of victims of farm violence” (K 389).
Die outeur het Fourie op ‘n hoenderplaas by Delmas besoek. Sy het hom geneem na “a woman in her late 20s who had been asleep on a smallholding in a double bed with her husband when an unknown number of men walked in and brought four-pound hammers down on their faces. The attackers stole all the electronic equipment and left the unconscious couple for dead” (K 412). Daar word vermoed dat die aanvallers wit was. Fourie het onder meer geld vir Nel en ander slagoffers se operasies ingesamel. Nel beweer sy het niks ontvang nie en het eerder probeer om Christie wys te maak dat die staat vir haar mediese uitgawes gaan betaal. In die teks word twyfel oor Fourie se bedrywighede gewek. Sy het haar glo verlede jaar aan aksies teen plaasmoorde onttrek.
Nechama Brodie
In Die Burger (29 Julie, p 9) is ‘n resensie van Christie se boek gepubliseer. Die resensent is Nechama Brodie, ‘n joernalis. Op haar webwerf word na die “dark decades of apartheid” verwys. Haar resensie is waarskynlik uit Engels vertaal. Die vraag is waarom Media24-koerante se boeke-redakteur, Jo Prins, op Brodie as ‘n geskikte resensent vir hierdie boek besluit het.
Brodie beweer dat “daar ‘n geweldige gebrek aan inligting en konsensus” oor plaasmoorde is. Myns insiens behoort daar ten minste konsensus te wees oor die feit dat plaasmoorde ‘n verskriklike, weersinwekkende, prominente uiting van misdadige onbeskaafdheid in die nuwe Suid-Afrika is. Pleks daarvan probeer Brodie skeptisisme oor hierdie gebeure aanvuur.
Brodie speel die wit kleurkaart met oorgawe en toon dat haar simpatie elders lê: “Dit het ‘n gewilde tydverdryf geword om die (wit) slagoffers van plaasmoorde te gebruik om wraak en geregtigheid te verkondig, soos om (wit) mans en vroue en kinders met wit kruise op ‘n heuwel te verewig … Die slagoffers wat op die webblaaie verskyn (en dié vir wie kruise opgerig word) is deurgaans wit … die voorstelling van plaasaanvalle en -moorde as rasmisdaad met slegs wit slagoffers [is] besig om gemeenskappe te verdeel, eerder as om samewerking te bewerkstellig en die aandag te vestig op behoeftige landelike plaasgemeenskappe.”
Die waarde van Christie se boek word deur Brodie gereduseer tot: “Dit ontbloot soveel mites oor plaasaanvalle en beklemtoon die noodsaaklikheid vir meer inligting.” In werklikheid slaag Christie ook daarin om darem die onbeskaafdheid van plaasmoorde uit te beeld en aan te toon dat die plaassituasie in Zimbabwe meer publisiteit ontvang as die “much bloodier plight” van Suid-Afrikaanse boere. Pleks van slegs op Brodie se resensie of my skrywe te steun, behoort Christie se teks ook gelees te word.
Links bo, op die voorbladsy van die koerant waarin Brodie se resensie gepubliseer is, het Die Burger daarin geslaag om die kersie op die anti-blanke en veral anti-Afrikaner-koek te plaas. Daar is ‘n afbeelding van ‘n lang mes, soos dié waarmee Lorraine Karg en Zakeue Mhlongo keelaf gesny is. Langsaan word gevra: “Net witboere wat ly?” Onderkant hierdie vraag en die mes staan in groot rooi letters: “Plaasmoorde” en dan: “Nuwe boek lê wit mites bloot bl 9”.
Hierdie assosiasie van plaasmoorde met mites, wat Die Burger blykbaar soveel moontlik simpatiekloos wil versterk, blyk uit die koerant se deurlopende onwilligheid om oor plaasmoorde te berig. Tensy ‘n plaasmoord of -aanval baie naby Kaapstad plaasvind, word dit meesal geïgnoreer. Die illusie word skynbaar doelbewus geskep dat die misdaadsituasie, bv op plase, in die nuwe Suid-Afrika baie beter is as wat dit in werklikheid is.
By hierdie koerant is daar ook ‘n allesvermurwende sug na politieke korrektheid te bespeur. As wittes van moord op enige plek in die land beskuldig word, word groot publisiteit daaraan gegee. ‘n Span verslaggewers en minstens een fotograaf sak op die plek toe. Dít terwyl moorde deur swartes gepleeg geen of min publisiteit ontvang. Die gevolg is dat die koerant die indruk wek dat wittes in dieselfde of selfs groter mate as nie-wittes tot ernstige misdaad soos moord geneig is.
Kontrasteer Die Burger se duidelike onwilligheid om oor die gebruiklike soort plaasmoorde (swartes wat wittes en nie-wittes vermoor) te berig, met wat die afgelope week gebeur het. Die koerant het ‘n joernalis en fotograaf na Ashton gestuur en teks en drie foto’s gepubliseer oor ‘n wit boer en sy wit plaasbestuurder wat van aanranding op ‘n bruin kind aangekla word (Die Burger, 1 deser, p 5). Die beweerde aanranding het in 2008 plaasgevind.
Sedert die beweerde aanranding kry die kind glo epileptiese aanvalle. Hy het as gevolg daarvan na bewering in die vuur geval, albei sy hande verloor en ook blind geword. Die Freedom Trust wat hom vir die regte van plaaswerkers beywer, het buite die hof betoog. Tragies soos die toestand van hierdie seun blykbaar is, of voorgestel word, is dit nie noodwendig die gevolg van die beweerde aanranding nie. Dit is ook hoogstens ‘n geval van aanranding sonder voorbedagte rade en dus nie so barbaars soos die plaasmoorde waarna hierbo verwys is nie. Maar die beweerde aanranding kry in Die Burger baie meer publisiteit as wat die koerant normaalweg bereid is om aan plaasmoorde te gee.
praag het ‘n ‘meem’-veldtog begin om die stereotipering en verguising van Afrikaners in die hoofstroommedia, veral Naspers, teen te werk. N.P. van Wyk Louw se foto sal saam met allerlei slagspreuke gebruik word met die gedagte dat dit viraal op die internet, per e-pos en via sosiale media sal versprei.
Neem self hieraan deel deur die skakel na hierdie bladsy onder u vriende en kennisse te versprei of klik op die “deel”-knoppie vir Facebook en Twitter hiernaas.
Nou soek ons ondersteuning vir ons praag-webwerwe. Vandat die Boikot-Naspers-aksie begin het, het die verkeer op ons webwerwe beduidend toegeneem. Oor die afgelope paar dae het die bediener egter begin swaar trek. Dit het reeds vyf keer omgeval en dis vir lesers baie irriterend as die webwerwe onbeskikbaar is. Volgens ons diensverskaffer sal ons moet opgradeer.
Benewens die moeite om van voor af alles te installeer, gaan ons ‘n ekstra drieduisend rand per maand moet vind vir ‘n bediener en datalyn wat verdere groei vorentoe tot en met 100 000 gebruikers sal kan hanteer. Dit beteken nog ‘n 50 of so praag-debietorders per maand.
Kan ons mense vra om ons te ondersteun? Let wel, dat jy ook gratis eboeke ontvang wat veel meer as R60 of R100 per maand werd is. Ons wil binne die volgende maand Rapport se verkeer op die internet verbysteek, maar ons sal dit nie sonder die nuwe bediener kan doen nie. Onthou: ons het reeds 16 000 artikels, waaronder ‘n groot klomp meningstukke, op die internet geplaas. Ook lewer lesers gemiddeld 150 keer per dag kommentaar. Help ons om dit alles beskikbaar te hou en uit te bou!
Afrikaners dra ten minste R1000 000 000 per maand tot Naspers – die vyand van die volk – by, in die vorm van DSTV, koerante en tydskrifte, BoxOFfice, ens. Is ‘n paar duisend rand vir praag te veel gevra?
Teken asb. hier in en sorg dat ons alternatiewe media kan groei! Dis ‘n belegging in ons toekoms.
‘n Engelse woord vir ‘n seerower, “buccaneer”, is van die Franse term “boucanier” afgelei. Laasgenoemde verwys na die gewoonte van Franse jagters op Karibbiese eilande soos Haïti om vleis van wildevarke te rook op ‘n houtraam, en is ook die stam van die Engelse woord “bacon”.
Die fiktiewe kaptein Jack Sparrow, uit die rolprente Pirates of the Caribbean, se oorspronklike beroep is dus baie minder romanties as wat dit mag klink. Daardie groot intellektueel van die Universiteit van Johannesburg, dr Piet Croucamp, wat lyk na die liefdeskind van Koos Kombuis en Jack Sparrow agv sy gewoonte om met ‘n belaglike kopdoek aan in die openbaar te verskyn, het varkjagtery egter een stappie verder geneem, en boucaniers sommer tot ‘n volk verhef.
Want sien, kaptein Jack Croucamp reken hy is g’n Afrikaner nie, want Afrikaners bestaan volgens hom nie as etniese groep nie. Op Afriforum se werf Maroelamedia.co.za, nogal. O, die ironie dat hy dit in Afrikaans, die taal van die Afrikanervolk, moes doen, op ‘n werf wat aan ‘n Afrikaner-organisasie behoort!
Volgens kaptein Croucamp bestaan daar g’n so ‘n ding soos ‘n Afrikaner as ‘n etniese groep nie, laat staan nog ‘n Afrikanervolk. Afrikanerskap, volgens kaptein Croucamp, is bloot ‘n “lelike ideologiese konstruk”. Nie net bestaan Afrikaners as volk of dan etniese groep nie, maar ook is baie van ons van ‘n lae intelligensie, en kru-rassisties. Seg ‘n volwasse man wat soos ‘n seerower aantrek, maar dan van ons verwag om hom ernstig op te neem. Só dom is ons, dat ons glad nie eens begryp wat op die Praagwerf geskryf word nie. Dit is net intellektuele met kopdoeke wat werklik kan begryp wat Fransi Phillips skryf.
Ek moet daarom ook sommer onmiddellik jammer sê, my kaptein, sou jy hierdie lees, want ek weet jy gaan ‘n probleem hê met my gebruik van die term Afrikaner as ‘n naam vir my volk. Volgens jou is dit mos ‘n blote ideologiese konstruk en ‘n rookskerm vir rassisme. Beskou “Afrikaner” dus maar as my oningeligte, dom, rassistiese naam vir blanke, Afrikaanssprekende inwoners of voormalige inwoners van Suider-Afrika, wat meestal Protestantse westerlinge is en die eiesoortige, inheemse Afrikanerkultuur aanhang. Laasgenoemde is egter ‘n hele mondvol om elke keer van voor af te moet tik, en al beskou jy wat kaptein Croucamp is dit as ‘n blote sosiale konstruk, lyk laasgenoemde vir my na die definisie van nie net ‘n etniese groep nie, maar ook inderdaad na die teksboekdefinisie vir ‘n volk.
Wat sal ek egter weet? Nie net dra ek nie ‘n kopdoek nie, maar het ek ook ‘n regte werk en hou ek my lyf nie akademikus, wie se salaris deur Afrikanerbelastingbetalers betaal word, in die sagte sogenaamde wetenskap van die sosiologie, nie.
Wat kaptein Croucamp egter nalaat om te doen, in sy kwasi-intellektuele tirade op die bogenoemde werf, wat kennelik net deur kopdoekdraers begryp kan word, is om ons ou dom, rassistiese Afrikaners in te lig aan watter nasie hy wat kaptein Croucamp is, dan kwansuis behoort. Kaptein Croucamp praat Afrikaans. Hy is blank. Hy het net een eggenoot, sover ek bewus is, en sy kind woon selfs ‘n Afrikanerlaerskool by. Hy dans nie soos Helen Zille op die Afrika-manier op verhoë nie. Duidelik is hy dus nie, soos president Zuma, ‘n Zoeloe nie.
So terloops: President Zuma, anders as kaptein Croucamp, is nie verward oor wie en wat hy is nie. Hy is ‘n tradisionele Zoeloe. Hy is gemaklik in sy eie vel en tussen sy veelvuldige vrouens en kinders. Wonderlik hoe bevrydend dit moet wees om nie so hooggeleerd te wees soos kaptein Croucamp nie, en dus nie aan intellektuele angs en identiteitskrisisse blootgestel te moet wees nie.
Daarom, as dom, rassistiese Afrikaner, wag ek as’t ware op die kaptein (jammer, Elsa Joubert), om ons in te lig oor watter etniese groep kaptein Croucamp aan behoort. Sou hy sê hy is ‘n Suid-Afrikaner, vra ek hom mooi om vir ons te verduidelik hoe sou mens ‘n Suid-Afrikaner by ‘n VN-vergadering uitken? Watter taal praat hy? Is hy lig of donker van vel? Wat is sy kultuur? Aanbid hy voorvadergeeste of is sy godsdiensbegrip meer verwant aan Calvyn se sienings? Slag hy beeste in sy agterplaas tydens begrafnisse of bak sy vroulief melktert? Wees asseblief so gaaf, kaptein Croucamp, en verskaf dan vir ons die naam van die volk waaraan jy behoort, asook ‘n definisie van daardie volk, verkieslik in woorde van net een lettergreep elk, sodat selfs ek dit kan verstaan.
Al wat ek kan dink is dat kaptein Croucamp homself sien as ‘n etniese boucanier, maar dit klink vir my heeltemal te veel na ‘n spekskietery.
Die skynheiligheid van die linksverkramptes sal nooit ophou om my te verstom nie. ‘n Linksverkrampte, of is dit ‘n libgestremde, is iemand wat in sy lelieblanke voorstad sit, agter tienvoetmure om die swartes uit te hou; iemand wie se kinders spierwit Model C- of privaatskole bywoon, maar dan geen teenstrydigheid daarin sien om te huigel oor hoe rassisties ander blankes glo is nie.
Dit kom eenvoudig nie by die linksverkrampte op dat mens bloot hoef te kyk na sy eie optrede nie – na sy blanke eggenoot, sy kinders se blanke skool, sy blanke buurt – om te sien hoe belaglik skynheilig en teenstrydig die woorde is wat uit sy mond stroom nie. Hy sal tipies ‘n akademiese pos beklee, befonds deur blanke belastingbetalers, maar dan hoog en laag sweer dat regstellende aksie nie so erg is nie, sonder om in te sien dat, as hy sy gehuigel vir een oomblik geglo het, hy onmiddellik ten gunste van ‘n RA-lektor sou bedank het .
Wys jy hierdie skynheiligheid aan ‘n linksverkrampte uit, reduseer jy hom dadelik tot ‘n staat van huilerige paniek, oorlaai jy sy klein breintjie, en is al reaksie waarmee hy vorendag kan kom, een van die flouerige geskree van sy gunstelingvloekwoord: “Rassis!”
Teen bostaande agtergrond is ek nietemin steeds geamuseerd deur die gehuigel van die linkse media (en is daar enige ander tipe hoofstroommedia in Suid-Afrika as die linkse soort?) oor die Zimbabwiese verkiesing. Allister Sparks, ‘n voormalige redakteur van die Rand Daily Mail, is in vandag se Business Day buite homself van vertontwaardiging oor hoe Mugabe die Zimbabwiese verkiesing gaan kook.
Sparks borrel van linkse vertontwaardiging omdat president Zuma nie vir Mugabe op sy plek gesit het nie. Hy is kwaad oor Mugabe se minagting vir Lindiwe Zulu, Zuma se gesant aan Zimbabwe. Hy wonder hoe dit kan wees dat daar 127-jarige kiesers op die kieserslys kan wees.
Die Rand Daily Mail, Sparks se vorige koerant, was egter destyds een van die voorste agitators vir swart regerings in Suider-Afrika. Die koerant se bewondering vir al wat Brits was, en sy minagting vir Afrikaners, was eweneens duidelik. Naas verloorders soos Mad Max du Preez se linkse propagandablad, die Vrye Weekblad, het die Rand Daily Mail hom onophoudelik beywer vir die kommunistiese oorname van die ganse Suider-Afrika. Saam met die Britse poniepers was die einste Rand Daily Mail in ekstase toe Ian Smith se regering deur die Britte uitverkoop is tydens die Lancaster House-onderhandelings. Het die Rand Daily Mail nie in 1985 toegemaak nie, sou sy klakkelose lofsingery oor die marxisitiese oorname in Suid-Afrika van 1994, ongetwyfeld die meeste blankes na hul Valoid-pille laat gryp het.
Nes die linksgestremde in sy lelieblanke buurt nie die teenstrydigheid van sy woorde met sy optrede insien nie, is die ironie van Sparks se eie tirade in Business Day, blykbaar totaal en al op hom verlore. As iemand vóór die eerste verkiesing in 1980 vir Sparks gewaarsku het om bloot na die res van Afrika te kyk, en voorspel het presies wat in Zimbabwe en Suid-Afrika sou gebeur onder ‘n regering wat sy oorsprong had in ‘n terreurbeweging, het Sparks ongetwyfeld ook ‘n ewe skril redaksionele stuk geskryf as sy stuk van vandag, en diegene wat die waarheid en feite oor Afrika-regerings durf opper het, as rassiste en doemprofete uitgekryt.
Vandag, 33 jaar later, probeer Sparks, Mad Max en kie egter maak asof hulle glad nie gewaarsku is oor wat sou plaasvind in Zimbabwe of Suid-Afrika nie. Hulle skryf hoogheilige stukke wat presies dít waarvoor hulle hul beywer het, probeer veroordeel.
Nee wat, menere Sparks, Du Preez en die res van die linkse gespuis in die hoofstroommedia se redaksies. Mugabe, Zuma en die res is julle eie maaksels. Julle is gewaarsku, maar het die realiste destyds as rassiste en regses doodgeskree. Vandag se handomkeer oortuig niemand nie.
Die 33-jarige Claudi van der Merwe is dood in ‘n waterpyp naby ‘n plaas in Breyten gevind, het die polisie van Mpumalanga vandag laat weet.
‘n Plaaswerker het Saterdagoggend iets gesien in ‘n pyp wat na ‘n mens se arms lyk en het sy werkgewer in kennis gestel, wat toe die polisie ontbied het, het kolonel Leonard Hlathi gesê.
Die polisie het Claudi se halfkaal liggaam, met haar keel afgesny, gevind. Volgens die polisie is twee swart vuilgoedsakke naby haar lyk gebruik om haar daarheen te dra.
Hlathi het verder vermeld dat haar motor, ‘n Kia Picanto, drie kilometers weg gevind is.
Van der Merwe is Vrydag laas by die gastehuis in Hendrina waar sy werk, gesien.
Niemand is nog weens die moord in hegtenis geneem nie. – Sapa
Carina Papenfus, wat die veldtog gevoer het om Sunette Bridges uit deelname aan sosiale media soos Facebook uit te sluit
‘n Ekstreem-linkse groep in die Wes-Kaap het daarin geslaag om die sangeres en menseregte-aktivis Sunette Bridges se Facebook-blad te laat sluit. Blykbaar het die groep Bridges maande lank agteraf by Facebook-administrateurs belaster en beswadder totdat die Amerikaanse internetreus aan hul eise gehoor gegee het.
Die selfaangestelde leidster van die groepie marxistiese radikales heet Carina Papenfus en was blykbaar voorheen ‘n prokureur alvorens sy van die rol geskrap is weens haar betrokkenheid by twyfelagtige eiendomstransaksies.
Gister het Papenfus op Facebook gespog: “Alle eer aan die Facebook Aktiviste wat sonder ophou gewerk het om die hate site wat Sunette Bridges op Facebook bedryf het te laat sluit. Sx is ex. Foorwaards frinne! Next stop Dok Daan.”
Johan Pienaar, rekenaartegnikus, militante ateïs en links-totalitêre
In ander reaksies het Johan Pienaar, die rekenaartegnikus van Stellenbosch wat aan Cancervive geskryf het om Bridges se optrede op Naboomspruit te laat kanselleer, op ‘n vroulike deelnemer geswets: “My taal gebruik het fokol met jou te doen.jou tipie verdien gn respek dus Fok jou.as jy gedink het dis verkeerd.die kinderhuis.hoekom het jy dan ok ni n e pos aan zuma gestuur.SO FOK JOU.VLIEG IN JOU MOER SLEG Etter van n witvel….KARMA IS N BITCH.“
Hierna het Johan Sloet de Villiers, wat ook by die teistering van Sunette Bridges betrokke is, gesê: “Fantasties! Dankie vir jou brief aan Cancervive, Johan. Ek hoop Bridges is permanent verwyder. Nou kan ons fokus op Dan Roodt.”
Nadat verskeie Facebook-ondersteuners dr. Dan Roodt ingelig het dat die ekstreem-linkse groep hom gaan “teiken”, het hy “die onverdraagsaamheid wat blykbaar in en om Stellenbosch uitbroei” betreur. Hy het voortgegaan deur sy volle steun aan me. Sunette Bridges se menseregteveldtog toe te sê en gemeen: “Ek het reeds verskeie kere vermeld dat die geestelike Berlynse muur nooit in Suid-Afrika afgebreek is nie. Ons sit hier met ‘n onverdraagsaamheid van die Oos-Duitse of Sowjet-tipe wat andersdenkendes of mense wat net omgee oor kinders en oumense wat vermoor of gefolter word, stigmatiseer en vervolg. In die 1980s het mense oor sensuur in Suid-Afrika gepraat, maar ek dink die sensuur en onverdraagsaamheid wat ons nou beleef is veel erger, want dit gaan om die weerhouding van noodsaaklike inligting rondom die moorde en aanvalle op weerlose mense en waarop Sunette Bridges ons attent gemaak het.”
Dr. Roodt is reeds in 2005 met geweld op Stellenbosch gedreig toe hy uitgenooi is om oor sy roman Moltrein in ‘n boekwinkel tydens die Woordfees te gaan praat. “Ek dink ek het destydse al ‘n voorsmakie gehad van die soort heksejagte wat daar teen diegene van ons geloods word wat ons teen die moorde op babas, kinders en ander weerloses uitspreek. Ek dink dit gaan ook daaroor dat die revolusionêre linkervleuel in Suid-Afrika ‘gekul’ voel omdat hulle nooit vrylik geweld en massamoorde kon pleeg soos hulle sou wou nie. Op 29 Maart 2004 het ek by Wits gehoor hoe van die Stellenbosse akademici wat my later sou dreig, praat van ‘daar het nog nie genoeg bloed gevloei nie’. Blykbaar hang hierdie mense die doktrine van Frantz Fanon aan wat wil hê dat daar geen ‘ware vryheid’ kan wees alvorens daar nie ‘n bloedige revolusie of ‘oehoeroe’ plaasgevind het nie. My enigste afleiding is dat Pienaar, Papenfus, De Villiers et al ook Fanoniane is wat in plaasmoorde en aanvalle op kinders soos Willemientjie Potgieter, Danielle Esterhuizen, Alyssa Botha en Kayla Rawstone vorme van geregverdigde revolusionêre suiwering sien.”
Robert McBride, die held van Kaapse marxiste, hier afgeneem in sy uniform toe hy nog hoof van die Oos-Randse metropolisie was, voor sy dronkbestuursaak
Hy het voorts gesê dat “ons nie die geweldige toename in links-totalitêre denke in ons land moet onderskat nie. Hierdie mense is byna soos fundamentalistiese selfmoordbomplanters: hulle duld geen teëspraak of afwyking van hul doktrine nie. Ons weet dat hulle reeds in die verlede by terreur en aanvalle op burgerlikes betrokke was of sodanige terreur gesteun het. Die terroris Robert McBride is hul groot held. Menselewens tel vir hulle niks en om hul ‘nuwe wêreld van gelykheid’ te skep, sal hulle selfs volksmoord pleeg.”
Roodt meen verder dat alle deelnemers aan sosiale media en veral Facebook “met omsigtigheid te werk moet gaan. Ons moet besef dat, vanuit die oogpunt van links-totalitêres ons ‘ongewenstes’ verteenwoordig, wat dus konstant aangekla, geteister, verguis en bes moontlik vervolg sal word. Ons moet sover moontlik ook die Facebook-bestuur inlig dat daar radikale groepe en individue in ons land bestaan vir wie spraakvryheid ‘n sogenaamde ‘bourgeois’ of burgerlike afwyking verteenwoordig wat so gou moontlik beëindig moet word. Hulle is so fanaties dat hulle ook nie voor terreur sal stuit en selfs die Facebook-hoofkantoor mag aanval indien dié organisasie nie aan hul eise gehoor gee nie.”
Die sirkel wat die Kaapse stadsraad na Coen Steytler wil vernoem
Verdien Coen Steytler, Vader van die Poort van Afrika, om met Bartolomeu Dias, Vader van die transatlantiese Slawebedryf, geassosieer te word? Marthinus van Bart skryf soos volg.
Die Kaapse stadsraad het met sy onlangse naamsverandering van Coen Steytler-rylaan in Roggebaai na Walter Sisulu Boulevard, ter ere van dié ANC-struggleheld, in sy onsensitiwiteit en onkunde vir homself ’n gat gegrawe waaruit hy nou met ’n kitsoplossing kortpad wil ontsnap. En gegee die totale apatie van die meeste Afrikaanse Kapenaars gaan hy dit waarskynlik nog regkry ook.
Die stadsraad het onlangs erken die naamsverandering ’n fout was, want hy het skielik uitgevind dat Coen Steytler die Vader van die Poort Van Afrika, die Roggebaaise Strandgebied, was.
Die nuutste foefie van die DA-alliansie onder leiding van die oud-PAC Struggle-cadre, burgemeester Patricia de Lille, om aan hierdie dilemma te ontkom, is om die Dias-sirkel aan die noordekant van die Heerengracht nou te wil verander na Coen Steytler-sirkel. Dit is per slot van rekening tog maar net nog ‘n Afrikaner wat sonder enige gevolge rondgeskuif kan word.
Soos met die straatnaamsverandering het die stadsraad se raadgewers weer eens nie hul huiswerk gedoen nie: Die Bartolomeu Dias-standbeeld, in 1952 deur die Portugese regering aan Suid-Afrika geskenk ter ere van die Europese seevaarder wat in 1487-’88 die seeroete om die suidpunt van Afrika na die Verre-Ooste ontdek het, is nie in isolasie op die sirkel geplaas nie. Die geplaveide sirkel-omgewing, beddings, plantegroei en vlagpale vorm alles deel van een behoorlik beplande Dias-monument. En in die amptelike dokumente van die Stad Kaapstad word dan ook geel tereg verwys na Dias-sirkel.
Wat die stadsraad se raadgewers ook nie weet nie, is dat Bartolomeus Dias (1450-1500) mede-oprigter was van die eerste slawe-depot of faktory aan die weskus van Afrika. Hy en Diogo de Azambuja is in 1481 deur prins Hendrik van Portugal afgevaardig om die Feitoria São Jorge da Mina by El Mina (Arabies vir “Die Hawe”) aan die Goudkus (nou Ghana) te bou.
Die doel van hierdie stewige vesting, waarvoor al die boumateriaal van Portugal in tien karvele en twee vragskepe aangebring is, was om slawe wat van die binneland verkry is, gevange te hou totdat daar genoeg siele versamel was om hulle as kostedoeltreffende vragte in spesiaal ingerigte slaweskepe na slawemarkte elders weg te voer.
Die Afrikane wat gevang en in slawerny ingedwing is, is Swart Ivoor genoem. Meer as 12,5 miljoen Afrikane is oor die 400 jaar dat die slawebedryf geduur het, in slawerny weggevoer en as kommoditeite teen enorme winste verkoop. So groot was die bedryf, dat dit die stukrag en kapitaal verleen het om die ganse nywerheidsomwenteling van Brittanje, Europa en die Amerikas aan die gang te kry en oor vier eeue te laat vlot. Dias was een van die pioniers van hierdie skandalige slawebedryf.
Nou wil die Stad Kaapstad die naam van ’n eerbare Afrikaner en vader van die Poort van Afrika, Coen Steytler, wesenlik koppel aan dié van die Vader van die transatlantiese Slawehandel – as erkenning vir Steytler se bydrae tot die ontwikkeling van Kaapstad.
Bartolomeu Dias was nie net oprigter van die Feitoria São Jorge da Mina (Faktory St. Joris van Mina) nie, maar inderdaad van 1497 af drie jaar lank die kommandeur daarvan. Voorheen was hy vanaf 1486 doeane-hoof van die koninklike pakhuise in Lassabon.
Dias en Azambuja het die terrein vir die oprigting van die faktory goed gekies. Dit was by die monding van die Ankobrarivier, waar skepe van tot 300 ton voor anker kon lê om maklik ruilmiddels, soos tekstielware, ysterware, wapens en ammunisie en sterk drank, aan land te bring, en om die slawe in die skeepsruime in te dwing. Ook het hulle ’n groot opgaartenk vir vars water van bakstene gebou, ’n pypleiding daarvoor tot by die strand aangelê en ’n pad na die goudmyn in die Akan-woud gebou waar goudstof ontgin is. Waar die goud aanvanklik ’n groot attraksie vir die Portugese was, het die groter beskikbaarheid van Swart Ivoor dit gou oorskadu.
Die argitektoniese boustyl van die fort was in ooreenstemming met die indertydse Italiaanse vestingboukuns. Die hoektorings en bastionne was van soliede klip om kanonaanvalle deur vyandige skepe te weerstaan. Die barakke kon ’n garnisoen van 50 soldate huisves. Ook is kwartiere vir die kommandeur en die opperkoopman (faktor) geskep en ’n kombuis, smidswinkel en skrynwerkerswinkel gebou. En dan was daar die groot tronk vir die slawe. Die vesting bestaan nog, en El Mina is vandag ’n Unesco-verklaarde wêrelderfenisterrein.
In 1500 is Dias deur Hendrik se opvolger Joao II gelas om saam met sy broer, Diogis Dias, en Pedro Alvares Cabral ’n vloot van 11 skepe na Indië te lei. Op 24 Mei het ’n sikloon die vloot noord van die eiland Tristan da Cunha getref en vier skepe, waaronder Dias s’n, het onder die woeste golwe verdwyn.
Lesers wat meer oor die transatlantiese slawebedryf te wete wil kom, kan my boek, Kaap van Slawe: Die Britse slawebedryf van 1562 tot 1910, raadpleeg. Rig navrae oor die boek aan erfenis@dieburger.com of 021 406 2823.
Lesers wat beswaar wil maak teen die naamsverandering het nog net tot Woensdag 31 Julie tyd. Rig besware aan die Kaapse Stadsraad per e-pos: naming@capetown.gov.za of Frederick.venter@capetown.gov.za of tel 021 400 1768 of tel 021 400 1652.
Vandeesweek het daar ‘n treinramp in Spanje plaasgevind waarin 80 mense omgekom het, een en almal blanke Spanjaarde. Nietemin het “president Jacob Zuma sy meegevoel… met Spanje se eerste minister Mariano Rajoy betuig”.
Sekerlik voel ons almal spyt oor die Spaanse treinramp wat wêreldwyd met skok en afgryse begroet is. Die volgende vraag ontstaan egter: Waarom spreek die Suid-Afrikaanse regering sy meegevoel oor tientalle Spaanse vreemdelinge uit, maar reageer nie wanneer honderde en selfs duisende Afrikanerboere gruwelik vermoor word nie? Immers word daar jaarliks meer boere op plase in Suid-Afrika vermoor as wat daar so pas mense in die treinongeluk naby Santiago de Compostelo die lewe gelaat het.
Ons is geneig om aan die ANC-bewind as gewetenlose terroriste te dink wat nie huiwer om onskuldige burgerlikes dood te maak om hul politieke doelwitte te bereik nie. Dog die verklaring oor die Spaanse treinongeluk toon dat hulle nie heeltemal so gevoelloos teenoor menslike lyding staan nie.
Die ANC-bewind is nie die enigste wat afsydig teenoor plaasmoordslagoffers optree nie. Ook die Suid-Afrikaanse media steur hulle nie daaraan nie. Koos Bekker van Naspers voel ‘n veer vir boere wat vermoor word en sy spul joernalistieke sikofante wat elke dag hul Madiba aanbid, nog minder.
Omdat die Suid-Afrikaanse media plaasmoorde as onbelangrik beskou, redeneer die buitelandse media insgelyks dat Afrikaners wat sterf geen emosie gaande maak nie. ‘n Plaasmoord is nie nuus nie. Soos vele mense al opgemerk het, is die media en ons sogenaamde “regering” meer begaan oor die lot van die renoster as oor dié van die Afrikanerboer. Daar word krokodiltrane gehuil oor elke nuwe renoster wat gestroop word, terwyl slagoffers van plaasmoorde wat doodgemartel word byna geen reaksie ontlok nie. Daar is eerder empatie met die daders, die moordenaars.
Hoe moet ons dié teenstrydigheid verklaar? Is ‘n Afrikanerlewe dan minder werd as dié van ‘n Spaanse treinpassasier of selfs van dié van ‘n renoster? Ek het nog nie gehoor dat die HSM (hoofstroommedia) ‘n onderskeid tussen die wit en die swart renoster tref nie, maas beslis heg hulle minder waarde aan die lewe van ‘n wit as ‘n swart mens.
Toegegee, die handel in bedreigde spesies verteenwoordig miljarde rande en daarom is renosters ook kommoditeite.
Politici is almal mediaslawe want hulle is begaan oor hul openbare aansien, gewildheid, beeld en sogenaamde “handelsmerk”. Terwyl die internasionale media oor Santiago de Compostelo berig, klink dit goed om ‘n verklaring daaroor uit te reik. Of ander buitelandse regerings reik verklarings daaroor uit en daarom voel Jacob Zuma genoop om dieselfde te doen. Waarskynlik het hy nie self die verklaring opgestel nie, maar is dit deur een of ander amptenaar van buitelandse sake gedoen.
Ongelukkig gaan dit dus alles oor die skyn van simpatie met ander. Die ANC, maar ook Naspers, RSG en die ander gedienstige speelgoedhondjies wat hulself koerante en radiostasies noem, trap oor die lyke van ons boere en gee net voor om oor die Spanjaarde begaan te wees.
Suid-Afrika het ‘n amorele land geword waar alles, selfs moord en verkragting, eintlik aanvaarbaar is. Die Romeins-Hollandse reg wat dit verbied, is net nog ‘n oorblyfsel van apartheid wat seker lankal afgeskaf sou gewees het as die regslui – regters, advokate en prokureurs – nie so lekker geld in die howe kon maak nie. Senior advokate verdien blykbaar R40 000 per dag en tot R750 000 per maand. Suiwer om daardie rede word die skyn van ‘n “regstaat” steeds gehandhaaf.
‘n Mens sou hierdie stelsel seker ‘n vorm van uitgebreide prostitusie kon noem, maar daardeur mag die prostitute beledig voel. Want die prostituut lewer nog ‘n diens aan haar of sy kliënt, terwyl die staat feitlik geen diens aan ons lewer nie. Hy vat net jou geld en in ruil daarvoor laat hy sy misdadigers soos ‘n trop wildehonde op jou los.
Alle kommunistiese stelsels in die twintigste eeu het hul bevolkings verontmenslik. Die keersy van marxistiese idealisme oor gelykheid is volksmoord. In die naam van gelykheid is al meer mense doodgemaak as wat daar onder die vaandel van die Katolisisme, die Protestantisme of selfs Islam uitgewis is. En amorele Suid-Afrika beskik oor slegs twee beginsels wat, afgesien van die persoonlikheidskultus rondom Mandela, nog enige gewig dra: gelykheid en “rassisme”. Dis nie om dowe neute dat Tutu se nuwe veldtog “free and equal” heet nie. Volgens die radikale geestelike aanbid hy geen “homofobiese God” nie, maar blykbaar aanbid hy ‘n rassistiese god want oor moorde op blanke boere is hy ook tjoepstil.
Nou die dag het ek in Beeld ‘n artikel oor radikale grondhervorming deur die Britse marxis, prof. Ruth Hall van die Universiteit van Wes-Kaapland, teëgekom wat my nogal geskok het. Ek is nie deur die artikel self geskok nie, want ek verstaan die marxistiese denke en hoe mense soos diere tot gelykheid gekondisioneer moet word. Maar ek het nie besef dat Naspers al so ver heen is dat ‘n koerant soos Beeld as spreekbuis vir onverdunde kommunisme wil optree nie.
Dis die propaganda van Ruth Hall en ander radikales wat ten dele die massaslagting op boere aanhits. Sy is die wit gesig van Malema se jongste oproep om grondgryp.
Die gevaar is dat Afrikaners hul eie verontmensliking gaan aanvaar. Dat ons naderhand net soos die ANC of Naspers of die linksliberale buitelandse korrespondente in Johannesburg gaan raak. Dat elke hoesie of hospitaalbesoek aan Mandela as belangriker as menselewens, veral Afrikanerlewens, geag sal word.
Dis altyd makliker om saam met die stroom te swem as daarteen. ‘n Mens kan jou oorgee aan die amptelike gevoelloosheid, die ingeburgerde psigopatie van die nuwe Suid-Afrika, en maak asof jy niks raaksien nie. Pleks van ‘n snaakse spul letters in ‘n uitgestorwe Boesmantaal, behoort die leuse van dié land te gewees het: “Dit traak my nie.” Dis ‘n baie maklike en selfs verleidelike filosofie om na te volg. Jy plaas eenvoudig jouself in die sentrum van jou bestaan en miskien tweede jou gesin. Verder maak niks anders saak nie. Daar bestaan mos so ‘n liedjie van die ewe polities korrekte sangeres, Karen Zoid, wat lui:
My geld is klaar
En die rand is laag
En AIDS is ‘n virus
AIDS is ‘n plaag
En dit maak nie, dit maak nie regtig saak nie
Jy’s lief vir die party
En lief vir die jol
Maar die kerk is leeg
En die tronke vol
En dit maak nie, maak nie regtig saak nie
Dit maak nie regtig saak nie
Die katte miaau
En die honde blaf
En die kinders
Brand hulle skole af
Dit maak nie, maak nie regtig saak nie
Ek sou hiervan wou verskil, al weet ek dit bring my in konflik met die heersende ideologie van apatie en traak-my-nie-agtigheid. Elke ding maak vir my saak: van korrekte Afrikaanse spelling tot gister se plaasmoord.
Aanvalle op boere en stedelinge moet ophou! Ons mag nie maar eenvoudig deur die volksmoordpropaganda – dat ons eintlik verdien om doodgemaak te word – meegesleur word nie. Ons moet niks meer aanvaar nie, nie die slaggat in die pad nie, maar ook nie die moord op Willemientjie Potgieter nie! Ek onthou hoe ek en my vrou al die pad Lindley toe in die Vrystaat gery het om daar voor die hof in die reën onder ‘n sambreel te gaan betoog. Dit was die tweede hofverskyning van die Potgietergesin se moordenaars en teen daardie tyd het die belangstelling afgeneem. Daarom was daar net ses of sewe mense buite die plattelandse hofgeboutjie. Maar daardie klein betoginkie, daardie spore van weerstand, het saak gemaak.
Elke gebaar, elke woord in hierdie stryd teen traak-my-nie-agtigheid tel!
Solank óns besluit dat plaasmoorde vir ons onvaarbaar is, al sê die ANC en NBC en die BBC en die SABC en alle ander C’s nou ook wat, is daar hoop. Eens op ‘n stadium het die Berlynse muur, daardie “antifascistiese skandmuur” soos die kommuniste trots daarna verwys het, ook sterk gelyk. Gewone mense wat eenvoudig keelvol geraak het, het dit egter in 1989 afgebreek.
Ons kan die muur wat ons in die gesig staar, ook afbreek. Ons moet net wíl.
Twee berigte oor nuwe universiteite het onlangs in Die Burger verskyn. Op 16 deser is berig dat die Suid-Afrikaanse Polisiediens (SAPD) sy akademie in die Paarl met ingang 2014 in ‘n universiteit gaan omskep. Grade van baccalaureus tot doktor sal daar verwerf kan word. In veral die VSA is daar groot sake-ondernemings wat hulle eie akademiesoortige opleiding doen omdat universitêre programme nie aan hulle spesifieke vereistes voldoen nie. Die SAPD is egter een van die onwaarskynlikste instansies plaaslik, eintlik wêreldwyd, wat so ‘n onderneming suksesvol kan bedryf.
Die SAPD se interne afrigting van polisiebeamptes was in die ou Suid-Afrika uitstekend. Daar is toe van kandidate vereis om bv behoorlik geletterd en in redelike mate tweetalig (Afrikaans en Engels) te wees. Die rekrute is geleer om te swem, perd te ry en moes ook ‘n bekwaamheidstoets in voertuigbestuur (bv vir motors en motorfietse) slaag. Omdat die keuring van kandidate vir die polisiediens deesdae ooreenkomstig die ANC se demografies-rassistiese en seksistiese beginsels geskied, is die vereistes wat aan rekrute gestel word, drasties afgewater. Baie polisiebeamptes kan of wil nie Afrikaans praat en skryf nie en ‘n groot persentasie van hulle kan nie wettig ‘n voertuig bestuur nie.
Al is die Universiteit van Suid-Afrika (Unisa) akademies nie meer naasteby wat dit eens was nie, is dit steeds vir enige polisiebeampte wat oor die nodige vermoëns en toewyding beskik moontlik om daar toepaslike grade van baccalaureus tot doktor te verwerf. Daar is myns insiens feitlik geen moontlikheid dat die voorgestelde polisie-universiteit akademies respektabele standaarde kan handhaaf nie. Daar word beweer dat gesprekke met ‘n “beroemde” universiteit [dalk die beruggeworde Universiteit Stellenbosch (US)] gevoer word in ‘n poging om die akademiese aansien van die onderneming in die Paarl ‘n hupstoot te gee.
Die moontlikheid van US-betrokkenheid word nie net deur sy geografiese nabyheid versterk nie, maar ook omdat die Botman-US graag die ANC in alles ter wille is. Dit is waarom die US steeds die akademiese gehalte van die grade van die Militêre Akademie op Saldanha onderskryf. Dít terwyl sowel die gehalte van die onderrig as dié van die studente kommerwekkend is. Dalk word die kloutjie by die oor gebring met die opmerking van die SAPD-woordvoerder, Zweli Mnisi, dat die Militêre Akademie as model vir die voorgestelde polisie-universiteit gaan dien. Dit is om van te ween.
‘n Voor die hand liggende voordeel wat ‘n polisie-universiteit vir politici en linkse aktiviste gaan hê, is dat dit nog ‘n instansie daarstel wat akademies waardelose ere-doktorsgrade aan dese en gene kan uitdeel. Dit sal sorg dat daar in ons jong demokrasie pleitbesorgers vir ons eie polisie-universiteit sal wees, al is hierdie instansie akademies pateties.
Daar is ook ‘n berig oor die nuwe universiteite te Kimberley en Nelspruit, wat met ingang 2014 met onderrig begin (Die Burger, 26 deser). Eersgenoemde gaan die Sol Plaatje-universiteit en die ander een die Universiteit van Mpumalanga heet. Die ANC was so gretig om Plaatje ten koste van die goeie naam van die universiteit te vereer dat nie eens toestemming van Plaatje se familie verkry is nie (Die Burger, 27 deser). Die Plaatje-naam dui daarop dat hierdie inrigtings gestig word om ANC-waardes te vergestalt. Dit blyk ook duidelik uit die name van die raadslede. In die geval van albei universiteitsrade is net een of twee van die benoemdes nie-swart. In die Suid-Afrika van weleer, was dit hoofsaaklik Afrikaners wat hulle in die onderwys, hetsy universiteit of skool, onderskei het. Deesdae word hulle by voorkeur uitgesluit.
In die goeie ou dae was daar vyf Afrikaanse universiteite, naamlik te Bloemfontein, Johannesburg, Potchefstroom, Pretoria en Stellenbosch. Al vyf het sedertdien in groot mate hulle Afrikaanse karakter ingeboet. Die Militêre Akademie is deur die ANC-regering en met die hartlike samewerking van die US tot ‘n Engelse instansie getransformeer. Weens demografie-gebasseerde rassediskriminasie sal die studente aan die polisie-universiteit, soos aan die Militêre Akademie, minstens 80% swart wees. Dit beteken ingevolge ANC-mentaliteit dat die onderrigtaal in die Paarl ook Engels sal wees. Die Burger rep geen woord hieroor nie. Dít terwyl die SAPD in sy doeltreffende era oorwegend Afrikaans was. Daar word sonder meer aanvaar dat Afrikaans weens ANC-ideologie in Saldanha en in die Paarl (die bakermat van die Genootskap van Regte Afrikaners en dus Afrikaans) nie tot sy reg hoef kom nie.
Sedert dit bekend geword het dat ‘n nuwe universiteit in die Noord-Kaap en nog een in Mpumalanga beoog word, het ek talle kere aan Naspers-koerante geskryf en gevra dat hulle ‘n veldtog voer om te verseker dat hierdie twee universiteite Afrikaans sou wees. Nie ‘n enkele van my skrywes is gepubliseer nie. In geen Naspers- of ander publikasie het ek ‘n pleidooi gesien vir onderrig in die medium van Afrikaans aan hierdie universiteite nie. Erger, Afrikaans het, sover ek weet, in hierdie konteks nooit eens ter sprake gekom nie. Blykbaar word sonder meer aanvaar dat hierdie universiteite eentalig Engels gaan wees. Dít terwyl die Noord-Kaap oorwegend Afrikaans is en daar in Mpumalanga ‘n sterk Afrikaanse teenwoordigheid is.
‘n Mens sou dink dat Naspers se Afrikaanse publikasies vir Afrikaans in die bres sou tree, al sou dit dan bloot deur voor die hand liggende eie belang gemotiveer word. Pleks daarvan word die een Afrikaanse boek na die ander met onnodige Engelse woorde in die titel en in die teks gepubliseer. By die koerante maak ‘n mens tevergeefs teen vrot Afrikaans beswaar. Joernaliste hou aan om te skryf van “stappe neem”, “siekfonds”, “soomloos”, “lektor” wanneer “dosent” bedoel word, ens. Afrikaans is nie meer vir Naspers en ander politiek-korrekte meelopers erns nie. Om finansiële gewin word daar in die koerant Son in uitgawe na uitgawe die allerbedenklikste “Afrikaans” gepubliseer. Sodanige mengeltaal, wat ‘n bespotting van Afrikaans maak, word egter deur die voorsitter van die Afrikaanse Taalraad (ATR), Michael le Cordeur, gepropageer pleks daarvan dat hy en die ATR die heil van Standaardafrikaans bevorder.
By Naspers loop die kanker veel dieper as bloot die sug na politieke korrektheid. Daar word dikwels agteroor na die ANC gebuig, soos pas tydens die verjaardag van Nelson Mandela, wat sonder skroom as ‘n volmaakte mens voorgehou is. In Die Burger word uitvoerig oor die jaarlikse herdenking van die bomontploffing in 1996 te Worcester berig omdat dit die werk van wittes was. Die groot menseregte-aktivis, Leon Wessels, daag graag by daardie geleenthede op en lees die leviete oor versoening voor. In daardie konteks word die verwyte uiteraard veral aan die wittes gerig.
In die Worcesterse ontploffing is 4 mense dood. Daar was ander terreurdade wat egter min publisiteit kry omdat hulle deur die ANC en PAC gepleeg is, bv Kerkstraat, Pretoria (1983, 19 mense dood), Amanzimtoti-winkelsentrum (1985, 5 dood) en Helderberg Taverne, Observatory (1993, 4 dood). In die St James Kerkslagting, Kenilworth, is 11 mense in 1993 gedood. Na verloop van 20 jaar is hierdie gebeurtenis op 25 deser gedenk. Terwyl dit nodig geag word om die Worcester-ontploffing jaarliks te gedenk, word die ander vier terreurdade hoogstens elke dekade in herinnering geroep en dan kry dit weinig, indien enige, publisiteit.
Die rede hierrvoor is dat wittes vir die gebeure in Worcester verantwoordelik is, terwyl die vier ander terreurdade, twee elk, deur die ANC en PAC gepleeg is. Anders as in die geval van Worcester, is nie ‘n woord in Die Burger oor die herdenking op 25 deser van die St James-slagting gerep nie. Ek wonder steeds of die PAC-lid en burgemeester van Kaapstad, Patricia de Lille, die verrigtinge bygewoon het. Nog ‘n opvallende verskil is dat die wittes wat die Worcester-bom geplant het in die tronk sit, terwyl diegene wat die genoemde ander terreurdade gepleeg het deur Desmond Tutu se WVK van alle blaam onthef is.
Naspers se simpatie met die ANC het begin nadat FW de Klerk in 1990 ANC-bedrywighede wettig verklaar het. Daar is blykbaar destyds deur die Naspers-redakteurs ooreengekom om De Klerk se magsdelingsinisiatiewe sonder meer te ondersteun en dit aan hulle lesers op te dring; ook nadat dit geblyk het dat De Klerk se magsdeling in werklikheid algehele oorgawe aan swartmag is. Daar is so baie mense wat daarop aanspraak maak dat hulle gehelp het om die nuwe Suid-Afrika tot stand te bring. Hierdie redakteurs kan deel in daardie roem. Mense soos Ton Vosloo, Tim du Plessis en Hennie van Deventer was seker deel van hierdie sameswering. Waarom klink daar nie stemme uit Melkbos en elders op om ons te vertel van die bedrywighede en toekomsvisie van hierdie uitgelese groepie joernaliste nie? Klop hulle hulleself en mekaar steeds op die skouer, of is hulle ontgogel en wil hulle daarom liewer om verskoning vra en om vergiffenis pleit?
Die Thokoza-maniak wat 34 minderjariges en twee volwasse vroue verkraag het en gister selfmoord gepleeg het, het aan die polisie erken dat hy aan die mite onder swart mans geglo het dat seks met ‘n maagd jou van vigs kan genees.
Sifiso Makhubo (42) het ten minste agt meisies tussen die ouderdomme van 10 en 14 met MIV besmet. Hy sou gister in die hof op 122 aanklagte van verkragting, poging tot moord en ontvoering verskyn het.
Die koerant New Age berig vandag op sy voorblad dat “bronne na aan die polisie-ondersoek gesê het dat Suid-Afrika se ergste reeksverkragter aan polisie verklaar het dat hy geglo het dat om by jong meisies te slaap hom van MIV sou genees het”.
Die aanklagte van poging tot moord het ontstaan omdat die aanklaer gemeen het dat Makhubo van sy MIV-status bewus was toe hy die verkragtings op die meisies uitgevoer het en hulle daarom met die dodelike MIV-virus sou besmet.
Makhubo het in die Penduka-deel van die Thokoza-lokasie gewoon. Na bewering het hy die jong meisies by ‘n nabygeleë winkelsentrum met lekkers en ander items aangelok. Daarna het hy hulle na ‘n oop stuk veld geneem om daar te verkrag.
Voor sy selfmoord gister in sy sel, sou hy tereg staan op die verkragting van 34 minderjariges en twee volwasse vroue van Kathorus, Pholapark en Edenpark.
Sy skrikbewind het in 2006 begin en is eers in 2011 beëindig toe een van sy jong slagoffers die moed bymekaar geskraap het om haar ouers te vertel en sy huis aan hulle uit te wys. Die ouers het agterna die polisie gebel en gewys waar Makhubo woon.
Van die jong slagoffers se ouers is steeds baie onsteld. Een van hulle, wat nie by die naam genoem mag word nie, het gehoop sy kon berusting vind. “Hy het ons gesin erge pyn en trauma aangedoen.”
Tot dusver het die HSM (hoofstroommedia) nie veel aandag aan die Makhubo se geval bestee nie, anders as die verhoor van die sogenaamde “Modimolle-monster” wat twee swart mans betaal het om sy gewese vrou te verkrag. Die “Modimolle-monster” was ‘n blanke Afrikaner, die geliefkoosde teiken van die HSM, terwyl Makhubo se geval ongemaklike vrae oor die bygelowe van swart mans na vore bring. Suid-Afrika se hemelhoë verkragtingsyfer – die hoogste ter wêreld – word ook deur swart mans veroorsaak, iets wat die HSM insgelyks as ‘n taboe-onderwerp beskou.
Makhubo se selfmoord gister het veroorsaak dat ‘n groot aantal familie en vriende van slagoffers by die hof in Palm Ridge teleurgesteld moes omdraai, maar daarmee ook ‘n belangrike toets vir die HSM afgestel, om te sien of hulle ewe veel aandag aan die Thokoza-maniak as aan hulle “Modimolle-monster” sou verleen.
Volgens ‘n woordvoerder van die departement van Korrektiewe Dienste, Ofentse Morwane, het Makhubo hom in sy sel met ‘n stuk kombers opgehang.
“‘n Nadoodse ondersoek na die sterfte van die aangehoudene word deur die polisie gehanteer,” het hy gesê.
Na mens hierdie verslag hier op Praag gelees het en daarna op hierdie brief afkom in vanoggend se Beeld, kan mens nie anders as om die erns van ons Afrikanervolk se stryd om vryheid te besef nie. Maar ook: ander Afrikaners se planmatige, doelgerigte mediamanipulering van die Afrikaner om hierdie vryheidstrewe te onderdruk
Openlike pogings om die Vryheidsfront Plus te verneder, beteken daar moet êrens iets wees wat die party reg doen om vrees by Beeld en sy swart base te wek
Wat die Afrikaner nóóit moet vergeet nie, is dat Naspers die medium was waardeur ons tot oorgawe gemanipuleer is. As gevolg van die FW-de-Klerkverraad is meer as 80 duisend onskuldige Afrikaners deur swartes vermoor, en duisende blanke vroue deur swartes verkrag
Verder is ons blootgestel aan polisiegeweld. Ons werk en dele van ons besighede is by ons afgeneem. Ons land verval het in ‘n vuil kriminele nes met geboue wat selfs afgebreek is, soos nou Munitoria wat sonder rede tot niet gemaak is. Ons eie woonhuise is in gevangenisse omskep van waar ons agter tralies die wêreld bespied, te bang om in die aand by vriende te gaan kuier of om op ‘n Saterdagmiddag by familie ‘n vleisie te gaan braai
Al hierdie Nasperskondisionering van ons Afrikaners geskied ter wille van die DA/ANC-lite onder wie se leiding die dwelmgeweld en verslawing in hulle Wes-Kaap buite beheer gestyg het. Swartes word in die Wes-Kaap ingevoer en ten koste van die kleurlinge bevoordeel. Die DA het as gevolg hiervan ‘n probleem wat die bruin gemeenskap se stem betref. Bruinmense stel vir ons blankes ‘n voorbeeld stel wanneer hulle sê: genoeg is genoeg! Mnr. Peter Marais het vreesloos n bruin volksparty vir sy mense gestig.
Gaan ons as Afrikanervolk toelaat dat ons verder misbruik word?
Ons kan nie meer toelaat dat Naspers en hulle swart base ons kondisioneer deur middel van ons Achilleshiele nie. Ons moet op hoogte kom van wat ons posisie in hierdie land is en ter wille van oorlewewing die huidige Afrikanerbeweging met al ons mag en krag navolg en ondersteun. Die tyd van stille onbetrokkenheid is verby as ons as Afrikanervolk wil oorleef. Wees betrokke en gee jou mening, selfs al is dit krities van aard. Kritiek kan mense insprireer om antwoorde vir wesenlike probleme te vind. Leer die politiek in jou en jou kinders se toekomsbelang ken.
Ons is slagoffers van die FW-deKlerkverraad en net ons kan besluit of ons daarme vir lief wil neem en toelaat dat die Afrikanervolk verdwyn. Die alternatief is dat ons ons gawes en talente gebruik om op ‘n vreedsame wyse ‘n toekoms vir ons Afrikanervolk te herskep.
