praag.co.za

Tag: Robert Mugabe

  • Dan Roodt: 2 Februarie, ‘n swart dag in ons geskiedenis

    Dan Roodt: 2 Februarie, ‘n swart dag in ons geskiedenis

    Dertig jaar gelede het FW de Klerk kastig “op eie houtjie” in ‘n Damaskusoomblik besluit om die verbod op die ANC en die SAKP op te hef, Mandela en ander politieke gevangenes (eintlik terroriste) vry te laat en sy rampspoedige “onderhandelings” van stapel te stuur.

    Sowel die plaaslike as internasionale media het dié stap as “dapper, verbeeldingryk en geskiedkundig” beskryf. Tans werk dieselfde media hard daaraan om Suid-Afrika se “Oktoberrevolusie” as “steeds ‘n positiewe gebeurtenis” op te vysel. Maar in dieselfde publikasies wat vandag FW de Klerk se verraad van destyds as ‘n heldedaad voorstel, verskyn ander opskrifte soos: “Eskom kan nie sê wanneer jy beurtkrag gaan hê” en “Munisipaliteite: Hier heers geldkrisis, betaalkrisis, waterkrisis”.

    FW de Klerk self verklaar tans in ‘n onderhoud: “Ons kán terugveg!” In 1990 en in die aanloop tot 1994 het De Klerk telkens getoon dat hy liewer aan die ANC wou oorgee, terwyl hy nog die ou Weermag en Polisiemag aan sy kant gehad het. In opdrag van Mandela, Joe Slovo en ander lede van die SA Kommunisteparty, het De Klerk sy eie generaals summier afgedank. Die eerste ding wat die ANC-terroristebende ná die NP-oorgawe gedoen het, was om lede van Umkhonto we Sizwe in hoë poste in die polisie en weermag aan te stel sodat beide vandag slegs aan die ANC lojaal is en nie aan Suid-Afrika nie.

    Waarom en waarmee wil De Klerk nou dertig jaar te laat “terugveg”? Sekerlik nie met sy gebrekkige intellek nie? As De Klerk sy mond oopmaak stroom die clichés daaruit: “demokrasie, versoening, nie-rassigheid”. Die Europeërs en selfs Amerikaners argumenteer al 200 jaar lank oor demokrasie binne hul redelik homogene samelewings met groot Westerse meerderhede wat opgevoed, ontwikkel en wetsgehoorsaam is. Sommige meen dat “demokrasie” selfs daar nie meer behoorlik werk nie en deur korrupsie en die oorheersing van miljardêrs wat die media en reklame beheer, afgetakel word.

    In ‘n heterogene land soos Suid-Afrika wat uit hoogs uiteenlopende bevolkings saamgeflans is, is dit te betwyfel of daar ooit sinvolle “demokrasie” sal bestaan. Trouens, die enigste redelike gevolgtrekking wat ‘n mens kan maak, is dat die eksperiment in “demokrasie” van De Klerk en diegene wat hom as marionet voorgesê het, finaal misluk het. Sedert 1994 sit ons met eenpartyregering, met die verskil tussen staat en party wat lankal vervaag het. Tans is ons stewig op pad na Afro-marxisme wat elders op dié vasteland en veral in Suider-Afrika reeds verwoestende gevolge gehad het. Dink maar aan Mosambiek onder Machel en Zimbabwe onder Mugabe. Julius Malema, hoewel aan die hoof van ‘n “kleiner” party, is een van die hoofrolspelers in die Suid-Afrikaanse politiek en media, met ‘n goeie kans om uiteindelik president te word. Selfs die ekstreemlinkse, anti-Afrikaanse Christi van der Westhuizen het dit al toegegee.

    Winnie Mandela en Helen Suzman

    Slegs enkele weke of maande voordat De Klerk besluit het om — grotendeels in reaksie op die groei in steun vir die destydse Konserwatiewe Party — sy nuutgevonde “samewerking” met Mandela en die ANC aan te kondig, is sy broer Wimpie de Klerk onder duistere omstandighede in Londen deur die Britse geheimediens “onthaal”. Hier is die bloudruk vir Afrikaneroorgawe waarskynlik aan die De Klerks voorgelê.

    Intussen het die destydse Britse ambassadeur, tans “Baron” Robin Renwick, onthul dat hy saam met mev. Helen Suzman en die veroordeelde misdadigers en terroriste op Robbeneiland gekonkel het om die wettige regering van Suid-Afrika te ondermyn. Sowel Renwick as Suzman het in De Klerk iemand gesien wat hulle kon beïnvloed om van die mag afstand te doen, die Afrikaner uit te verkoop en die ANC-terreurbeweging aan bewind te stel. Daar bestaan verskeie onderhoude met Renwick waarin hy spog hoe De Klerk as’t ware klei in sy en mev. Suzman se hande was.

    De Klerk is ‘n kruiper en ‘n konkelaar. Hy het sy eie kiesers belieg en om die bos gelei, terwyl hy saam met Mandela en buitelanders ‘n komplot gesmee het om ‘n radikale Bantoediktatuur in Suid-Afrika in te stel. Dit ly geen twyfel dat hy onder normale omstandighede in enige ander land van hoogverraad aangekla sou gewees en skuldig bevind sou gewees het nie.

    Wikipedia omskryf “hoogverraad” soos volg:

    Hoogverraad is ‘n versamelnaam vir misdrywe teen die interne veiligheid van die staat. Hieronder val byvoorbeeld ‘n aanslag op die staatshoof, (poging tot) ‘n staatsgreep, oorlog teen jou geboorteland en spioenasie.

    Verraad is kriminele ontrou. Histories gesproke het ‘n kneg wat teen sy meester in opstand kom verraad gepleeg. Hoogverraad, daarteenoor, is wanneer ‘n onderdaan van ‘n staat verraad teenoor die staat self (waaraan die dader trou verskuldig is) pleeg.

    Vroeër jare is die doodstraf vir hoogverraad opgelê. In lande waar die doodstraf afgeskaf is word lewenslange of lang periodes van tronkstraf hiervoor opgelê.

    Selfs nie eens die Nasperskoerante en al die liberale “dinkskrums” in die land — waarvan vele letterlik deur George Soros befonds word! — kan meer ontken dat die ANC-bewind tot dusver vir Suid-Afrika rampspoedig was nie. Ongeveer 600 000 mense is sedert 1994 vermoor, waaronder ten minste 80 000 blankes. Die hoeveelheid geld wat die ANC-kaders gesteel, verduister, toegeëien of wanbestee het, strek tot in die triljoene rand. Slegs Eskom beskik oor skuld van meer as R500 miljard, met die ekonomie wat konstant deur beurtkrag belemmer word. Veral die munisipaliteite is genadeloos deur die ANC geplunder. In die tydvak van Afrikanerregering is munisipaliteite goed bestuur, het die boeke geklop en het vele selfs aansienlike reserwes oor die jare opgebou. Dít alles is binne enkele jare tot op die vlak van bankkrotskap geplunder. Die ANC-bewind erken self dat hy grotendeels korrup is.

    Die Afrikaanse taal en kultuur is vir alle praktiese doeleindes afgeskaf en duur slegs voort as ‘n soort folklore op kunstefeeste. Engels is tot die enigste amps- en openbare taal verhef, strydig met die ooreenkoms wat sedert 1925 en selfs 1910 in die land gegeld het.

    Soos in die meeste kommunistiese lande, het die omgewing in Suid-Afrika geweldig onder die ANC-bewind gely. Rou riool stroom in ons riviere in, chaotiese plakkery word rondom ons stede toegelaat, wildstropery is aan die orde van die dag en ons eens voortreflike middestede wat met die beste in die VSA of Wes-Europa kon vergelyk, het in vuil, vervalle, derdewêreldkrotbuurte verander.

    De Klerk sê nogal in sy onlangse onderhoud met Media24:

    Wit mense in Suid-Afrika moet aanvaar hulle is ‘n krimpende minderheid.

    “Dit is as gevolg van emigrasie en as gevolg van klein gesinne…”

    Die “emigrasie” word deur sy daad van oorgawe aan ‘n uiters radikale terreurgroep veroorsaak; die “klein gesinne” kan gedeeltelik toegeskryf word aan die ekonomiese en morele verval onder die blanke bevolking wat aan regstellende aksie, dwelms, prostitusie, asook duur hospitale en skole, blootgestel word. Hierteenoor geskied daar ongebreidelde immigrasie en stroom buitelanders vanuit die hele Afrika oor ons grense, terwyl plaaslike swartes deur kindertoelaes aangemoedig word om hul reeds duiselingwekkende demografie nog verder te verhoog.

    Tydens die 1992-referendum waarin De Klerk die blanke en veral Afrikanerkiesers belieg het deur voor te gee dat dit slegs oor “onderhandelings” en nie volslae oorgawe gaan nie, het hy selfs ‘n “tweede referendum” belowe waarin mense oor enige grondwetlike wysigings sou kon stem. Hiervan het dadels gekom. Die huidige grondwet wat wemel van rassistiese anti-blanke en anti-Afrikaanse artikels, en wat grotendeels die ANC-voorstelle verteenwoordig, is klakkeloos deur hom en sy hopelose lakei, Roelf Meyer, aanvaar sodat ons vandag geheel en al aan die tirannie van die ANC-terreurbeweging uitgelewer is.

    Die verraad van die joiners in die tweede vryheidsoorlog was eintlik minder grotesk as dié wat die skelm FW de Klerk teen ons gepleeg het. Immers is die vredesonderhandelings in 1902 deur Boeregeneraals met integriteit behartig en het ons in weerwil van die negatiewe uitkoms van die oorlog steeds die vooruitsig op selfregering en soewereiniteit behou.

    In 1994 het De Klerk met duiwelse en sadistiese behae die soewereiniteit waarvoor ons voorouers oor die Drakensberge getrek en soveel bloed gestort het, prys gegee en die Nobelprys vir vrede ontvang. Laasgenoemde prys word deur die Noorse Nobelpryskomitee toegeken terwyl Noorweë een van die Nordiese lande was wat terreur in Suid-Afrika aktief bevorder en befonds het. Hy is as’t ware deur ons vyande vir sy verraad beloon.

    Dertig jaar later is die son besig om oor Suid-Afrika te sak en het Eskom se vele kragonderbrekings ‘n metafoor geword vir die morele en politieke duisternis wat FW de Klerk in ‘n eens voortreflike land ontketen het.

    Kan die laagtepunt waarin hy Suid-Afrika gedompel het, oorkom word? is die vraag.

  • Leon Lemmer: Om verskoning te vra en lewendig begrawe te word

    Leon Lemmer: Om verskoning te vra en lewendig begrawe te word

    Amy Biehl (1967-1993) was ‘n Amerikaanse anti-apartheidsaktivis en ‘n student aan die Universiteit van Wes-Kaapland. Op 25 Augustus 1993 het sy ‘n aantal van haar mede-UWK-studente in haar motor na hulle tuiste in Gugulethu geneem. Omdat sy die enigste blanke in die motor was, is sy in Gugulethu met messe aangeval en gestenig. Sommige besittings van hierdie studente is ook gesteel. Die ANC en Desmond Tutu se sogenaamde Waarheids- en Versoeningskommissie het die vier swart moordenaars in 1998 vrygespreek omdat die Biehl-moord polities gemotiveerd was; asof politiek ‘n rassistiese moord op ‘n blanke regverdig.

    Amy se ouers, Peter en Linda, het die WVK-bevinding aanvaar en die Amy Biehl-stigting, waarby swartes baat, in die lewe geroep. Twee van die moordenaars het in diens van hierdie stigting getree. Die Biehl-ouerpaar het uiters onbeskaafde kwaad met goedheid beloon. Hulle gedrag is in ooreenstemming met die polities-korrekte mode, maar ek sou nie tot sodanige vergiffenis in staat gewees het nie. Die gaping tussen my beskaafde Europese waardes en hierdie uiterste Afrika-onbeskaafdheid is nie met hande vat en die bou van spreekwoordelike brûe oorbrugbaar nie. Op ‘n dag het ek ‘n brood gekoop. By die huis lees ek op die plastieksakkie dat ek bedank word omdat ek deur die brood te koop, (onwetend) ‘n bydrae tot die Amy Biehl-stigting gemaak het. Ek was daarna daarop bedag om nooit weer so ‘n brood te koop nie.

    Leakeys

    Ek stel belang in die lot van blankes in Afrika en het reeds baie oor bv die blankes in Kenia geskryf en oor bv die Leakeys gelees. Hulle het ‘n sterk Brits-Anglikaanse oorsprong. Twee priesters is hier ter sake. Harry Leakey (1868-1940) het na Kenia geëmigreer. Sy seun, Louis (1903-1972), en sy vrou, Mary Nichol (1913-1996), het roem as paleo-antropoloë en argeoloë verwerf . Volgens hulle het die mensdom sy oorsprong in Oos-Afrika gehad. Een van hulle kinders, Richard (gebore in 1944), het in sy ouers se voetspore gevolg. ‘n Ander kind, Philip (gebore in 1949), het soos Richard ‘n Keniaanse politikus geword. Harry se broer en mede-priester, James (of John?) Arundell Leakey, het in Engeland aangebly, maar sy seun, Arundell Gray (1885-1954), het na Kenia gekom om Harry met die bou van ‘n sendingskool te help. Gray het vier kinders gehad: Nigel (1913-1941), Robert (1914-2013), Rea (1915-1999) en Agnes (1917-2006).

    As sendeling was Harry by die grootste stam in Kenia, die Kikuyu, betrokke. Hy het heelwat gedoen om die Bybel in Kikuyu te vertaal. Al die genoemde Leakeys van Kenia kon/kan Kikuyu praat. Hulle het ook ‘n sterk anti-koloniale en pro-swart streep. In 1968 wou die Universiteit van die Witwatersrand eredoktorsgrade aan sowel Louis as Mary toeken. Louis was klaarblyklik polities meer linksgesind as Mary en het weens apartheid die verering geweier, terwyl Mary die eregraad aanvaar het. Daarna het Louis en Mary nooit weer saam gewoon nie. Richard het in 1993 albei sy bene in ‘n vliegongeluk verloor. In 1995 het hy die politiek betree. In 1997 is hy aangestel as die sekretaris van die kabinet en in 1999 as minister van die staatsdiens. In 2001 is hy ontslaan, blykbaar omdat hy te geslaagd korrupsie beveg en te veel mense uit die staatsdiens ontslaan het. Daarna was hy ‘n dosent in Amerika. As politikus en humanis het Richard voortgegaan om pro-swart te wees, maar hy het later met die godsdienstigheid van sy familie gebreek deur homself ‘n ateïs te noem. Philip was ook vir ‘n kort tydjie ‘n minister en die enigste blanke parlementslid. Nigel is op 19 Mei 1941 in Ethiopië na buitengewoon dapper optrede dood. Die Victoria Cross is nadoods aan hom toegeken.

    Met die voorafgaande as agtergrond, bepaal ek my aandag voorts by twee Leakeys: Gray en sy dogter Agnes. Sy is in 1946 met ‘n Suid-Afrikaner, Bremer Hofmeyr (1909-1993), getroud. Sy het die volgende boek as Agnes Leakey Hofmeyr gepubliseer: Beyond violence: A true story of hurt, hate and hope (Johannesburg: Grosvenor Books, 1990, 90p; Amazon Kindle $6.89). Sedert 2012 word die boek deur The Jomo Kenyatta Foundation in Kenia gepubliseer, wat ‘n aanduiding van die strekking van die inhoud gee. Die Kindle-weergawe is sedert 2016 beskikbaar. Wat die Hofmeyrs betref, is dit duidelik dat die politiek van die outeur en haar man eerder aansluiting by die ANC/UDF-kameraad, Willie Hofmeyr, as by Steve Hofmeyr vind. Agnes skryf: “My husband’s family are one of the most liberal” (Kindle 1060).

    Morele Herbewapening

    Agnes is in Kenia gebore, was in Engeland op skool, sou as verpleegster opgelei word, maar het nooit sover gekom nie. Hoewel sy aanvanklik minder godsdienstig was, het sy as jong meisie by die beweging Moral Re-Armament/Morele Herbewapening (MHB) aangesluit. Toe die Tweede Wêreldoorlog uitbreek, was sy in Amerika en verplig om daar tot die einde van die oorlog te bly. Sy het haar man daar as ‘n mede-MHB-lid ontmoet. MHB het hulle lewenstaak geword en hulle as propagandiste/aktiviste dwarsoor die wêreld geneem. Dit kom voor asof hulle meer as ANC-ministers internasionaal gereis het. Daar was skynbaar geen tekort aan geld nie. Hulle het selfs vliegtuie gehuur om groot MHB-afvaardigings te vervoer (940). In baie lande het hulle tot op die hoogste vlak toegang tot mense verkry.

    MHB het in 1938, dus voor die uitbreking van die Tweede Wêreldoorlog, onder leiding van ‘n Amerikaanse protestant, Frank Buchman (1878-1961), uit die Oxford Group ontstaan. Hy het geredeneer dat lande eerder moreel/geestelik as militêr moet herbewapen. Soos die marxiste wou hy die wêreld verander, beginnende by elke mens, en uitgaande van die veronderstelling dat hy mense en die wêreld kon verbeter. Met die oog hierop is religie ingespan. Omdat Buchman almal wou betrek, het hy MHB tussen fascisme en kommunisme geposisioneer en ook ‘n multi-religieuse benadering gevolg. In 2001 het MHB ‘n meer toepaslike naam gekry, wat duideliker sê wat beoog word: Initiatives for Change; dus iets soortgelyk aan wat ons sedert 1994 plaaslik as transformasie ken.

    MHB was ‘n deurmekaarspul van rasse, etnisiteite en godsdienste wat wêreldwyd verandering wou bewerkstellig. Die boodskap is uitgedra tydens (massa)byeenkomste asook met verhoogproduksies en rolprente. MHB was globalisties en anti-nasionalisties ingestel. Net linkses, soos die Hofmeyr-egpaar, kon tuis daarin voel. MHB het, soos die ANC, hoop en vrede gepredik waar daar (dalk) geen hoop en vrede was nie. Mense moes glo polities en sosiaal aktivisties wees. MHB was ‘n sekte of kultus, wat ‘n soort kameraadskap bevorder het. Reeds in 1928, toe dit nog die Oxford Group was, het ‘n afvaardiging Suid-Afrika besoek. Ná die Nasionale Party se oorwinning in die 1948-verkiesing, het MHB die land weer in sy visier gehad. Die NP was aanvanklik gunstig beïndruk met MHB se godsdienstigheid, maar dit het spoedig vir skeptisisme en afkeur plek gemaak.

    “In South Africa they [the Hofmeyrs] help start an action for all races with large inter-racial assemblies” (44). MHB het saam met die dekolonialiseringstroom geswem. Die motivering vir die publikasie van Agnes se boek in 1990 was deels om grondwetlike verandering in Suid-Afrika aan te moedig, met ‘n pro-swart strategie: “In South Africa today the stakes are so high that nothing should be withheld if it might in any way help the estranged people of our country to find one another in a new South Africa” (44).

    Gray Leakey

    Die outeur vertel dat die Kikuyu haar pa, Gray, “Morungaru, meaning tall and straight” (72), genoem het. Oor hulle swart bediendes en werkers op die plaas, in haar kinderdae in Kenia, skryf sy: “We trusted them completely” (82). Rumuruti, hulle eerste plaas, is deur ‘n erge droogte getref, gevolglik het hulle weggetrek. Haar pa was daarna ‘n jaar lank die bestuurder van die White Rhino Hotel in Nyeri. Hy het toe genoeg geld gespaar om ‘n plaas by Ngong (deesdae ‘n voorstad), 20 myl van Nairobi, te koop. Die plaas het veral koffie geproduseer, maar ook melk. In 1926 is Gray se vrou, dus Agnes se ma, dood weens blindedermontsteking. Die outeur het toe tydelik by haar oom, Harry, gaan woon en sy sendingskool bygewoon. Daarna was Gray se vier kinders in Engeland op skool. In hierdie konteks merk Agnes op: “There was the underlying bitterness against the snobbishness I felt in the British” (266).

    Gray het na sy vrou se dood sy Ngong-plaas verkoop, weer getrou en ‘n ander plaas, sy derde, by Nyeri, gekoop. Agnes het ná skoolverlating ‘n jaar lank by hulle gewoon. Haar broer Robert was in Engeland en sy is terug daarheen. Robert “felt deeply and sincerely for the unemployed miners in Wales, and for others suffering hardship. But mixed up with his concern for the underprivileged were other aspects of the Communist faith, one of which was free love with its appeal of ‘liberation’. I was attracted and repelled at the same time … I weighed Robert’s beliefs against what I had learned about building a new society on Christ’s uncompromising standards and the belief that, insignificant as I was, I could yet be part of God’s overarching plan for all his children everywhere. In the silence of my heart I decided again that this was to be my path, and to the best of my ability I would let God pattern my course” (484). “I was determined to live in Africa … There was no way round giving my whole life to God” (500).

    Agnes Hofmeyr

    In Engeland maak Agnes kennis met die Oxford Group en in 1938 met MHB. Frank Buchman “had a burning conviction that material re-armament might win a war, but it would take moral and spiritual re-armament to build real peace” (521). As lid van ‘n MHB-groep is Agnes na Amerika. Spoedig breek die Tweede Wêreldoorlog uit, wat haar daar jare lank gestrand laat. “My heart felt deeply for Britain” (547). “I was homesick for Kenya” (568). Al drie haar broers het by die Britse weermag aangesluit. In Amerika ontvang sy die berig van haar broer, Nigel, se dood. Ook dat haar stiefma, Bessie, aan kanker dood is. Buchman “had been very much a father to me in America” (650). “I tried to live with my heart open to everyone, not just to those of my choosing” (619). Agnes ontmoet vir Bremer Hofmeyr in Amerika. Terwyl MHB-lede ná die oorlog per trein van Los Angeles na New York City reis, raak hulle verloof. Hulle trou in Londen en woon hulle eerste huweliksjaar daar. Hulle eersteling, Murray (1947-1996), is daar gebore.

    Gray het teen hierdie tyd met Mary, sy derde vrou en van Ierse afkoms, getrou en steeds by Nyeri geboer. Van Londen, op pad na Kaapstad, het die Hofmeyr-egpaar Agnes se pa en nuwe stiefma besoek. Die Hofmeyrs se tweede kind, Gray, is in Suid-Afrika gebore. Plaaslik is die groep van 17 MHB-lede se “Christian commitment” waardeer. “They adhered to firm standards in their personal lives which endeared them to the strict Afrikaners. We were warmly received by all parties in Parliament. As long as the Nationalist government perceived us as an international group trying to help South Africa, building moral discipline in young people, we were greatly welcomed. As time went on and it became clear to them that we were serious about a wholly new society in which all men [people] of all races races could share equally, an iron curtain came down” (701).

    “Dr Verwoerd, as Minister of Native Affairs, wrote to my husband, ‘Frustration must inevitably follow for the black intellectual when he does not find the equality in everday life which you give him in your mixed organisation.’ When he became Prime Minister he opposed us frontally and spoke against us in cabinet meetings. The then powerful Broederbond, the hard core of Afrikanerdom, warned their members across the nation against us. However our first reception was very friendly” (706). In Johannesburg het ‘n Skotse weldoener, Charles Burns, sy huis met slaapplek vir 13 mense aan MHB beskikbaar gestel. “[It] became the centre for our operation. It was our home for the next thirty years” (722).

    “Our problem was how to build a new society in the midst of an old, seemingly entrenched, apartheid system that divided man from man on a basis of colour. A few things were clear. Behind political, economic, and social injustices there lay pride, selfishness, arrogance, prejudice, fear and hate in human hearts. These were the root of the problem, and any basic answer had to deal with these roots. Equally we believed that we from different races should pioneer new human relationships and be the new society. So from the outset we decided that the Burns-Hofmeyr home would be a home for all races. Today [1990] with cities opening up this is not news. But in 1950 when apartheid was a ‘religion’ this was simply not done” (727).

    “The home became a place of building new human relationships” (732). “The meetings for all races in our living room continued to grow, and though we could squeeze fifty in at a pinch, it was clear that we needed a larger venue. In the nineteen fifties no public buildings allowed meetings of all races so we began to hold great inter-racial assemblies in large marquee tents outside Johannesburg” (743).

    “We produced a play, ‘The forgotten factor’, dealing with industrial strife and reconciliation and played it widely in the mining towns of the Reef and the Free State” (759). “The Mineworkers [Union – the predecessor of Solidariteit] donated five hundred pounds to the play, the first public body in the country to do so” (770). Agnes skryf: “I found it difficult to get to know” Afrikaners. “The Hofmeyrs of course are Afrikaans and naturally I was expected to know the language. I did try hard to master but found it difficult” (770). Van haar swaer – Bremer het een suster gehad – hoor Agnes vir die eerste keer van die Britse konsentrasiekampe tydens die Anglo-Boereoorlog. “This moved me deeply and I began to study more about the Boer War … It had been an unjust and wicked war. I was terribly embarrassed and I began to understand why many Afrikaners hated us British” (776).

    Mau Mau

    Die Mau Mau het in 1949 met sy terrorisme in Kenia begin. “Some two thousand black Christians were murdered because they would not embrace Mau Mau and undergo its ritual oath-taking which was contrary to their Christian faith” (833). Tydens ‘n besoek aan Kenia het Agnes haar pa en stiefma genooi om hulle in Suid-Afrika te vestig omdat sy vir hulle veiligheid gevrees het. Gray wou bv nie ‘n vuurwapen met hom saamdra nie. “Dad thought for a long time. Then he said he was grateful for the offer but they felt that God’s plan for them was that they should stay where they were” (843).

    Gray en Agnes het ‘n Britse aanhoudingskamp vir Mau Mau terroriste by die Athi-rivier besoek en van die aangehoudenes ondervra. Hulle moes klagtes aanhoor soos: “He was treated as a second class citizen by whites … Mau Mau offered him a chance to get his revenge … Then others spoke of humiliations and injustices they had suffered” (854). “This was the sort of thing that had made so many bitter en disillusioned and turned them against Christianity and the white man. Mau Mau, they felt, offered them a chance to win back and run their own country” (859). Plaaslik het Nelson Mandela hom op ‘n soortgelyke manier uitgelaat. Agnes skryf: “The relationship between a sophisticated colonising people and a simple colonised people is a difficult one anywhere. In Kenya the whites thought the blacks were often lazy and irresponsible. The white housewife spent a lot of time chivvying her servants. ‘Chunga’ is the great word – ‘get moving’. The blacks resented it – especially from a woman” (881).

    “Like many Kenyans we had tried to be ‘good’ to our black servants but we had taken the whole colonial structure for granted and this was the target of Mau Mau. The land question – why a white minority owned so much of the best land in the ‘White Highlands’ never struck us as a problem. To the Mau Mau it was quite fundamental” (929).

    Gray vermoor

    “Kenya farmers, being a stubborn breed, are not lightly given to apology and there was a belief that if you aplogised to blacks you would lose their respect. Yet my father felt that this was what God was asking him to do. So one morning he gathered the farm staff and spoke to them humbly and sincerely. He spoke of the times he had hurt their feelings in anger. No doubt he had also often hurt them without realising it. He asked for their forgiveness. He spoke about the farm and how he wanted it run not just for his own profit but for the good of all and for the good of the country” (887). “The white farmers armed themselves. Dad wondered what to do. If he carried a gun would it be taken to mean that he did not trust his men? He decided to walk the farm unarmed with danger pressing round” (897).

    Terwyl die Hofmeyrs in Amerika is, word hulle per kabelgram ingelig dat Gray ontvoer en sy vrou vermoor is. “I was in a turmoil. I was filled with hatred towards the black people. I wanted revenge. I felt there could not be a God to allow such things to happen” (903). “Then through all the turmoil the thought came perfectly clearly, ‘Have no bitterness or hatred but fight harder than ever to bring a change of heart to black and white alike.’ It seemed impossible, but it did open a door of hope for the future” (908). “Then further news came and my worst fears were realised. A so called prophetess of the Mau Mau was behind it. Things were not going well for Mau Mau and she said it was because the gods were angry. They had to be placated by a human sacrifice. It must be a good [white – 34] man they offered to their gods and that was why they had chosen my father” (913).

    “Some sixty Mau Mau had attacked the house which sheltered my father, his wife Mary, her daughter, our cook and the cook’s son. The cook was a loyal Catholic and had refused to join the Mau Mau for reason of his faith. He was hung from a tree and disembowelled. Mary tried to get her daughter to safety. She helped her to climb through a trap door in the bathroom ceiling. Mary did not have the strength left to get herself up and she was murdered on the spot, but her daughter was saved.* My father was carried off into the bush” (913). “The son of the cook trailed the Mau Mau band to see what would happen to Dad. They headed up Mount Kenya which is a sacred mountain to the Kikuyu. From time to time my father spoke to them in Kikuyu. Things were wrong in the country, he said. They had to change … He was laid in a shallow grave which had been dug on the mountain side. Still he spoke to his captors until they covered him over with earth and buried him alive as an offering to their gods. Dogs and goats were also buried in the grave as part of the ritual sacrifice” (918). Later: “Dad’s body was brought to Nyeri where he was buried with Mary in the Anglican cemetery looking straight up to Mount Kenya” (923).

    [* Willie Esterhuyse verwys na Agnes se boek. Sy weergawe van die gebeurtenisse is dat Agnes (wat toe in Amerika was) “oorleef het met behulp van ‘n swart Keniaan” (Oorlog en vrede , Naledi, 2019, p 67). Esterhuyse is geneig om komplimente vir swartes te soek waar daar geen sprake van so iets behoort te wees nie. Dit is Agnes se stiefma, Mary, se dogter, wat danksy Mary se optrede oorleef het. ‘n Mens kan maar net hoop dat Esterhuyse meer waarheidsgetrou omgaan met die talle ander inligtingsbronne waarna hy in sy boek verwys.]

    Agnes se reaksie

    “One day another thought came to me … ‘You must be responsible for the sins of your race, just as you are responsible for your own wrongs’” (929). Maar Agnes pas dit op die blankes toe; nie op die swartes nie. Oor haar latere toespraak by ‘n groot byeenkoms van Kikuyu skryf sy: “I spoke from my heart and apologised for the arrogance and selfishness of so many whites that had helped to create the bitterness and hatred in their hearts. I said how much I longed to see God’s answer come to Kenya and all of Africa so that tragedies like this would never happen again and that I had given my life to this task … Afterwards many of them came up to me and said how sorry they were for what had happened to my family … I was touched by what they said and all traces of bitterness that lingered in my heart were washed away. I felt that they were my friends. We were meant to work together to build something new in the country. For us the day was a healing of the heart” (970).

    “I have drawn closer to people up and down Africa through this sorrow than I could ever have done without it” (1022). “In time the total disaster became an experience that has done more than anything else to help bring healing around me” (1076). “All too often we lay at God’s door events that are the product of human foolishness or human wickedness. I do not know whether in this case it was the sins of imperialism, the arrogance of ordinary whites, or evil spirits at work in embittered black minds – perhaps something of each” (1081). Dit is duidelik dat Agnes die fout veral aan die blankes toeskryf. Volgens haar is daar nie sprake van (natuurlike) boosheid by die swartes nie; hoogstens dat hulle dalk deur bose geeste mislei is. “I had to identify with the wrong things we whites had done and realise that I stood in need of forgiveness” (1092). “As I wrestled with my problem through stormy nights of tears, more and more my thoughts focused on what we whites had done in Kenya” (1087). Eintlik praat sy haar pa en stiefma se moorde goed.”God … will in ways we cannot foresee or plan, bring something good out of evil, something positive out of pain” (1081).

    Onmiddellik ná hierdie byeenkoms het Agnes en haar man haar pa se plaas besoek. “We found the farm house derelict. The doors were hanging on bent hinges, swinging to and fro. The furniture had been removed or broken” (981). “I thought of the fact that my father had built this home with his own hands” (986). Sy ervaar die toestand waarin die huis verval het nie as teenstrydig met haar visie (in die voorlaaste paragraaf hier bo) van “build something new” nie. “I thought of the herds of elephants that had trekked across our farm twice each year … Would they continue their life, or would civilization [!] contain and finally destroy them?” (986). Het die era van beskawing vir Kenia aangebreek, of eerder die teenoorgestelde?

    ‘n Swarte het saam met die Hofmeyr-egpaar die plaas besoek. “It meant a lot to us that at our side was a black South African with whom we shared the commitment to build a new Africa” (991). Bied die koelbloedige moorde wat op hierdie plaas gepleeg is, die manier waarop haar pa lewend begrawe is en die toestand waarin die plaashuis so gou verval het ‘n realistiese of bruikbare grondslag vir ‘n nuwe Afrika? Sy skryf van Kenia se “peaceful transition to black rule” (1022), soortgelyk aan die leuen wat plaaslik verkondig word dat Suid-Afrika in 1990/94 te midde van erge ANC/SAKP-terrorisme ‘n vreedsame oorgang na “demokrasie” beleef het.

    Robert Mugabe het in 1980 ná Zimbabwe se politieke onafhanklikheid dieselfde laai uitgehaal as Jomo Kenyatta, die eerste staatshoof van Kenia ná politieke onafhanklikheid in 1963: “Kenyatta called a meeting of the white farmers at Nakuru … If he had hurt anyone, he said, he asked for their forgiveness. Where he had been hurt he was ready to forgive. The past was past. They had to build the future together. Yet I believe that meeting was one of the great acts of statemanship of Africa” (1022). In sowel Kenia as Zimbabwe is die rassistiese skroef van doelbewuste blanke benadeling egter spoedig aangedraai.

    In Suid-Afrika het Nelson Mandela, wat deesdae voorgehou word as ‘n vredemaker en versoener by uitnemendheid, nooit verskoning vir die ANC/UDF/SAKP se terrorisme gevra nie. Plaaslik word die blankes sedert 1994 toenemend blatant benadeel, met onteiening sonder vergoedingvan blankes se besittings as die jongste skuif. Dit is gewoon owerheidsgoedgekeurde diefstal. Maar Agnes skryf waaragtig: “Unemployed have seen stealing as the only road to survival and if blacks take from whites it is not hard to feel that they are taking what is rightfully theirs” (1065). Dan vervolg sy, skynbaar sonder om bewus van die teenstrydigheid te wees: “Integrity … alone can be a trustworthy foundation for the new building we seek to erect [in South Africa]” (1065).

    Laurens van der Post (1906-1996), ‘n blanke Afrikaanssprekende van Philippolis in die Vrystaat, wat alte graag ‘n Brit wou wees en voorgegee het dat hy ‘n Afrika-kenner is, bv deur baie valshede oor die Boesmans te verkondig, het in sy huis in Londen aan Agnes gesê: “I want to be sure you understand that it was the greatest compliment that could be paid to your father that he was chosen by the Kikuyu for sacrifice. Only the best is good enough for the gods” (1033). Ek is dankbaar dat ek nie hiervoor kwalifiseer nie. Agnes skryf: “Africa lives close to violence. But also Africa has an extraordinary capacity for reconciliation when the conflict is over” (1033). In die nuwe Suid-Afrika word die verlede voortdurend selektief (anti-blank, pro-swart) opgehaal. Uitsluitlik van die blankes word verwag om skuldig te voel en saam te werk, sonder om te mor en te kla oor blatante rassediskriminasie en doelbewuste benadeling.

  • Klaas Waarzegger: Malema heel moontlik die volgende SA president

    Klaas Waarzegger: Malema heel moontlik die volgende SA president

    ‘n Paar jaar gelede het ek ‘n stuk geskryf oor Julius Malema nadat hy uit die ANC geskors is, en Zuma se “Skaduweehandlangers” ‘n klomp (sommige ongeldige) sake teen hom oopgemaak het in ‘n poging om hom te diskrediteer. Baie Suid-Afrikaners het gedink dat dit die einde van die grootbek van Limpopo sou wees, maar ek onthou dat ek geskryf het dat hy nog ‘n groot rol in die SA politiek gaan speel. Nou besef ek dat ek reg was, maar ook dat ek hom totaal onderskat het.

    Malema het met sy regterhand, Floyd Shivambu, ‘n politieke party gestig wat groot, alhoewel skrikwekkende invloed in die landspolitiek sou hê. Die feit dat hierdie groep swart nasionaliste die grootste identifiseerbare samevoeging van rassiste in die plaaslike politiek is, raak al hoe belangriker in die proses om die toekoms te ontleed.

    Eers wou Malema moord pleeg vir Zuma, daarna wou hy Zuma vermoor, en toe begin hy ‘n belangrike rol speel daarin om Zuma na die rand van die politieke speelgrond te verdryf. Dit het hy reggekry deur vele hofsake teen Zuma, waarvoor niemand hom kan kritiseer nie. Hy het die knaters gehad om dit te doen toe meer ervare politici net gestaan en kreun en skree het soos varke met hardlywigheid. Sy optrede het uiteindelik die ander gedwing om ook aksies in te stel wat Zuma se regspan baie besig gehou het, en baie ryk gemaak het.

    Malema se hoofrede om die EFF te begin, was om uiting te gee aan sy haat vir die man wat eens sy mentor en beskermheer was. Maar hy moes ‘n alternatief kry op die ANC se uitgediende beloftes en hulle gebrek aan enige geslaagde projekte en aksies. Gelukkig vir hom, het hulle (die ANC) vir hom ‘n oorvloed aan geleenthede gebied, soos byvoorbeeld Zuma en sy belhamels se diefstal en korrupsie, en hoofsaaklik die Marikana-slagting, wat net op die regte tyd gebeur het. Hy het “die man van die mense” geword.

    Hy het ook sy eertydse mentor vervang met daardie reus van intellektuele onvermoë, Robert Mugabe. Die man wat Zimbabwe bestuur het van die broodmandjie van Afrika, tot die broodbedelaar van Afrika. Alles natuurlik in die naam van swart nasionalisme en ‘n weggesteekte haat vir alles wat wit of Europees is. En Mugabe se paradigma van die Afrikaparadys, pas vir Malema soos ‘n likrapakkie wat sfyf aan ‘n Olimpiese atleet span.

    Laat my nou toe om ‘n diepgaande stelling te maak: Jy kan vir Julius Malema vertrou.

    • Jy kan hom vertrou dat hy die volgende Afrika despoot of tiran gaan wees.
    • Jy kan Malema vertrou dat hy die volgende staatsloper gaan wees na Zuma.
    • Jy kan hom vertrou dat hy ‘n uiterste swart nasionalis en ‘n superrassis is.
    • Jy kan hom vertrou om te strewe na sy eie weergawe van ‘n Afrikaparadys. Hierdie Afrika eden kan maar arm en leeg wees, solank daar geen witmense is nie. Hy sal die aartsengel van hierdie swart “utopie” wees. En oom Bob (Mugabe) was ryk, dus sal hy ook ‘n ryk man wees. Geen bekommernis in die verband nie – met al daardie myne wat genasionaliseer kan word? En soos die geval met Mugabe was, sal die Reserwebank sy persoonlike spaarvarkie wees.

    Malema steek geen van die bogenoemde weg nie. Hy is eerlik oor wie en wat hy is. Maar wat wel gevaarlik is, is die spreekwoordelike wolf in ‘n skaapskleed.

    En nou praat ons van Cyril Ramaphosa, die nuwe bevryder van die mensdom. Die “held” wat Suid-Afrika gaan lei uit die vallei van onheil. Hy is die liefling van die van die liberaliste, die media en die pers, ongeag die feit dat hy vir sewe jaar onbetrokke en stilswyend toegekyk het hoe Zuma en sy bende die land plunder. Ramaphosa is hulle nuwe heilige. Die nuwe Madiba.

    Sint Cyril, wat doodstil en onbetrokke (weereens) gestaan en kyk het hoe die polisie sy sakebelange by Marikana beskerm. Sint Cyril, wat sedert sy vakbonddae bekend is as ‘n intelligente charismatiese man, wat sy opponente tot in die vergetelheid in kon debatteer en belieg. Die man wat vir Roelf Meyer en die hele Nasionale Partykabinet olifantsore aangesit het by die sogenaamde onderhandelingstafel. St Cyril, met reusebelange in die alternatiewe-energiesektor, wat skielik baie haastig sy minister van energiesake beveel om dadelik nuwe kontrakte met die privaat sektor in hierdie bedryf te sluit.

    Nog ‘n diepgaande stelling: Jy kan Cyril Ramaphosa nie vertrou nie.

    St Cyril steek sy verskuilde agendas en doelwitte weg agter sy fasade van charisma, redelikheid en betrokkenheid in sy rol as die hersteller van Zuma se plundering. Jy kan nie ‘n man vertrou wat eintlik net leier van sy mense is ter wille van die leierskap nie. Om later te kan sê: “Ek was die president van ‘n land.” Sy eie belange en welvaart is die enigste meesters aan wie hy lojaal is. Hierdie “heilige” wat op die direksie van Trillian gesit het tydens die begin van hulle onderduimse besigheidstransaksies, maar wat silwerskoon uitgestap het en kastig niks geweet het nie.

    Dus, wat ons hier het, is twee “engel”-figure, wat albei ‘n belangrike rol  in die Suid-Afrikaanse politiek oor die volgende dekade gaan speel. Alhoewel politiek deurspek is van teenstrydighede en irrasionele optredes, sal hierdie twee “heiliges” ‘n aantal interessante verwysings in die toekomstige geskiedenishandboeke regverdig.

    Maar – beide van hulle, Sint Cyril en die aartsengel, het groot probleme om steeds relevant te wees na die val van Jacob “ek-lag-terwyl-ek-jou-slag”-Zuma.

    Zuma was deurslaggewend in die verval van die ANC se ondersteuningsbasis. Soos die swart middelklas meer en meer rykdom begin bymekaar maak, en besef dat ‘n gesonde en groeiende ekonomie belangrik is vir die behoud van hulle nuwe status en welvaart, begin hulle die hele dogma en grondslag van swart nasionalisme bevraagteken.

    Mens moet versigtig wees om nie swart nasionalisme en swart bewussyn te verwar nie. Daar is ‘n groot verskil. Die Engelse tesourus definieer hierdie terme soos volg: (My vertaling)

    Swart nasionalisme: ‘n Sosiale en politieke beweging wat die skeiding tussen wit en swart verkondig, en selfregering vir swartmense voorstaan.

    Swart bewussyn: ‘n Beweging van die 1960’s, voortspruitend uit die “civil rights movement” van die 1950’s, wat die kulturele identiteit en trots van swartmense bevorder.

    Maar meer hieroor later.

    Hier is die twee here se probleem — en onthou, ‘n voël wat uit ‘n volstruiseier gebroei is, bly ‘n volstruis. Malema en sy politieke aspirasies is gebore in die ANC.

    Die verlies aan ondersteuning is die ANC se post-Zuma-probleem. Nie die feit dat Zuma die staatskas besteel het, en die land tot rommelstatus bestuur het nie. Daar is ‘n baie realistiese montlikheid dat hulle met die volgende verkiesing hulle groot meerderheid kan verloor. En behalwe vir die Noordwesprovinsie, die Vrystaat en Natal, is daar ‘n kans dat hulle al die ander provinsies ook kan verloor.

    Dit gaan alles oor die behoud van mag, en het niks te make met eerlike en verantwoordelike regering nie. Daarom moes hulle Zuma laat gaan, en iemand opvysel vir die wêreld om dit te laat lyk dat hulle nou korrupsie gaan aanvat. Mmmmm.

    Malema se probleem is gesetel in die feit dat sy vyandskap met Zuma persoonlik was. Dit was die rede vir die bestaan van die EFF. Hulle kon alles en enige-iets op Zuma blameer, omdat hy (Zuma) en sy bende rowers die teiken was van die media. Hulle kon relevant bly deur hom hof toe te vat, op hom te skree in die parlement, en oor of op hom te tjorts in persvrystellings en konferensies. Deur hierdie rol as passasiers op die politieke trein wat hierdie populistiese slagspreuke kon skree, het hulle die “koning-makers” geword in die laaste verkiesing. Hulle het genoeg stemme gekry om die gekose vennote te wees in enige koalisie meerderheid met die DA of enige ander party.

    Maar skielik was die vyand weg — in politieke terme: Persona non-grata. Vir die ANC was daar skielik ‘n dringende behoefte om verlore ondersteuning terug te wen, and vir die EFF, om relevant te wees, en ‘n rede te hê om nie terug te gaan na die ANC toe nie.

    Hierdie twee groepe moes albei ‘n nuwe slagspreuk en agenda vind – ‘n nuwe visie wat die swart massas se ondersteuning kan opwek. Hulle het albei besef dat die swart middelklas vir hulle verlore is, en het dus, onafhanklik van mekaar, besluit op dieselfde idee: Grondonteiening.

    Vir die ANC is dit maar net nog ‘n speletjie. Hulle gee nie ‘n snars om vir die armes en grondlose swartmense nie. Hulle sal enige strooihalmpie gebruik solank dit vir hulle stemme gaan bring. Hulle weet hulle het al die vorige agendas en projekte opgebruik en so opgeneuk, dat dit al is wat vir hulle oogebly het. En hulle sal daardie agenda dryf tot die uiterste, ongeag die gevaar wat dit inhou vir voedselsekerheid en/of die ekonomie. Elkeen van hulle droom sekerlik al klaar oor die persoonlike finansiële voordele wat hulle kan verkry deur winsgewende invoerkontrakte, sou voedselproduksie begin afneem.

    Vir die EFF is dit eenvoudig. Hulle het besluit dat, as hulle “koning-maker” geword het met hulle populistiese agenda, hoekom kan hulle nie koning word nie? En as die grondkwessie nie belangrik is nie, sal hulle dit belangrik maak.

    Die ergste is dat dit eenhonderdpersent inpas in hulle visie betreffende die swart Afrikaparadys. ‘n Wonderlike mooi land net vol swartmense. Indien daar wittes sou wees, moet hulle armlastige bedelaars wees wat vir die swart elite werk en moet hulle in plakkershuise bly. ‘n Wonderlike droom vir die swart nasionaliste.

    Hierdie situasie was so komieklik, dat die hoë bome in die ANC besef het dat daar nou geen verskil tussen hulle en die EFF oorgebly het nie. Hulle het besef dat al die stemme wat deur hierdie nuwe agenda gemonster kan word, verdeel gaan word tussen die twee partye. Dus het die senior ANC-lede begin ernstig vry na Malema en sy leierskap, want as hulle kon regkry dat die EFF ontbind, kon hulle al die stemme verkry en so die mag behou.

    Malema, skelm jakkals wat hy is, het egter tot dieselfde besef gekom. Maar vir hom pas dit soos ‘n handskoen. Hy het dus vir die ANC ‘n kous oor die kop getrek deur eerste die onderwerp van grondonteiening sonder vergoeding op die parlementêre agenda te plaas. Hiermee het hy hulle bluf geroep, en bewys hy is hulle ver voor.

    Hy weet: As hierdie agenda werk en aansienlike getalle swartmense stem daarvoor, gaan die ANC en die EFF na die volgende verkiesing ‘n koalisieregering moet saamstel.

    Dus wat ook al gebeur, gaan Malema wen. En as hy sy voorwaardes vir die ANC stel om in koalisie te tree, moet hulle bewus wees daarvan dat die grootbek van Limpopo heel moontlik die volgende president van Suid-Afrika gaan wees.

    Ter afsluiting: Daar is spekulasie dat Sint Cyril net ‘n nagwag is, in krieketterme. Hy is net daar om die paaltjies oornag te beskerm.

    Hy het die regte “middeweg”-verwysings om die gematigde swartmense, die wit liberaliste en die sakesektor te beïndruk. Hy kon die beeld van die verrotte swart regerende elite red. Hy kan hulle verskuilde agendas sonder probleme implementeer en mooi laat lyk. Hy is die nuwe Madiba.

    Aan die ander kant is Malema, die aartsengel van die Afrikaparadys, en swart nasionalistiese rassis. Hy steek nie sy woorde, haat, agendas, optredes of veragting vir witmense weg nie. En juis om dié redes gaan hy enorm baie steun verwerf.

    Beide hierdie here en hulle partye sien die wêreld in terme van “oeboentoe”, die eeue-oue Afrikalewensfilosofie. Oeboentoe rig swartmense se paradigma van die wêreld, hoe dit werk en hoe die lewe behoort te werk. Dit is tot ‘n mate ‘n bloudruk vir die Westerse idee van demokrasie, alhoewel dit fundamentele verskille bevat wat nie strook met hoe Europeërs die wêreld sien nie.

    Was dit egter maar net Oeboentoe wat die swart leiers se riglyn was, sou daar hoop kon wees vir Suid-Afrika. Maar die fundamentele filosofie daarvan, dat “jy net ‘n mens is, deur ander mense” word besoedel deur die doktrines en dogmas van kommunisme, kapitalisme, demokrasie (sover dit meerderheidsregering betref) en suiwer swart nasionalisme. Swart nasionalisme is niks anders as apartheid nie.

    Die swart elite is verward. Dié Afrika-elite hou die meeste van ‘n kombinasie van kommunisme en kapitalisme. Onder kommunisme hou jy die gepeupel arm en hopende op ‘n beter toekoms, terwyl die elite goed lewe. Kapitalisme se idee van persoonlike rykdom vir almal wat hard werk is goed, maar dit is vir hulle net op die elite van toepassing.

    Mbeki het aan die begin van sy presidentskap gesê dat Afrika sy eie begrip en idee van demokrasie sal ontwikkel — in ‘n pan op ‘n stadige vuurtjie. Wel, daar het ons die eindproduk.

    Die grootste gevaar van swart nasionalisme, is die idee dat swart Afrikane enigiets kan doen, en dit net so goed as witmense kan doen. Hulle benodig, en hou van die witman se idees en uitvindings, maar nie van die witman nie. Die feit dat daar in die postkoloniale Afrika voldoende bewys is dat hulle dit nie kan doen nie, gaan by hulle verby. En dan sit ons met die situasie dat geen witmens dit mag sê, skryf of bespreek nie, en dat die liberaliste dit as polities verkeerd (onaanvaarbaar) beskou om hieroor die waarheid te praat.

    Om finaal af te sluit, ‘n woord van waarskuwing: Alle mense, wit, bruin en swart, wat nie ‘n toekoms vir hulle of hulle kinders wil hê waarin korrupsie, swart elitisme, armoede en ergere rassistiese diskriminasie en spanning gaan hoogty vier nie, moet Suid-Afrika verlaat. Die toekoms hier gaan nie lekker wees nie.

  • SA verskaf steeds krag op skuld aan bankrot Zimbabwe

    SA verskaf steeds krag op skuld aan bankrot Zimbabwe

    Terwyl Eskom sukkel om Suid-Afrika se ligte aan te hou, verskaf die openbare maatskappy steeds elektrisiteit op skuld aan Zimbabwe. Tans skuld ons noordelike buurland met sy ekstremistiese antiblanke regering Eskom R250 miljoen, sonder enige teken dat dit betaal gaan word.

    In die jongste welwillende gebaar jeens Zimbabwe, het Eskom die land nog tyd – tot einde Desember 2016 – verleen om te begin betalings maak. Zimbabwe ontvang ten minste 30% van sy krag vanuit die buiteland, met Mosambiek se Hydro Cahora Bassa-maatskappy (HCB) wat ook aan die land elektrisiteit voorsien. Blykbaar skuld Zimbabwe insgelyks R126 miljoen aan HCB.

    Die besturende direkteur van die Zimbabwe-elekrisiteitstransmissie en -verspreidingsmaatskappy (ZETDC), Julian Chinembiri, het intussen in die Financial Gazette verklaar dat “agterstallige bedrae ophoop”.

    “Eskom het ons tot Desember 2016 gegee terwyl HCB ons tot einde November gegee het om agterstallige bedrae te vereffen,” sê Chinembiri. “Tans geniet ons stabiele kragvoorsieing en ons sou voorsiening wou hou soos dit is en verseker dat geen beurtkrag ingestel word nie.”

    “Ons beskik oor voorafbetaalde reëlings met Eskom en HCB.”

    Zimbabwe voer ongeveer 350 megawatt elekrisiteit van Eskom in en 50MW van HCB. Die land wek ook krag op deur middel van dieselopwekkers wat aan Robert Mugabe se skoonseun, Simba Chikore, behoort. Onlangs is Chikore insgelyks as onderhoof van die bankrot lugdiens, Air Zimbabwe, aangestel.

  • Die laaste dae van ‘n wit boeregesin in Zim

    Die laaste dae van ‘n wit boeregesin in Zim

    Die McKinnons het vir sestien jaar lank die ergste van Zimbabwe se grondbesettings verduur. Op hul plaas naby Harare, moes hulle ontvoering, marteling, tronkstraf, uitsettingspogings en valse kriminele aanklagte trotseer.

    Dit het alles tot ‘n einde gekom toe swartes hul meubels uit hul huis gesleep het en dit in die bos gaan gooi het.

    Na ‘n week van wegkruip, het die gesin nou uiteindelik na Kanada gevlug – die land waaruit hulle oupa geëmigreer het, maar ‘n vreemde en onbekende, koue plek vir hulle.

    Die McKinnons is onder die laastes van Zimbabwe se kwynende groepie wit boere. Van die 4500 is daar minder as 300 vandag oor.

    Met die hulp van die Kanadese ambassade het die gesin hul reisdokumente vandeesmaand in orde gekry en uitgeglip na die lughawe in Harare. Hulle het hul selfone afgeskakel en hul laaste dae in Zimbabwe in die geheim deurgebring, uit vrees dat die polisie hulle in hegtenis sou kom neem.

    Lees verder:

  • Zim stel nuwe verbod op betogings in

    Zim stel nuwe verbod op betogings in

    Die Zimbabwiese polisie het ’n nuwe verbod op betogings in die hoofstad, Harare, ingestel, het die staatsmedia berig.

    Die aankondiging is gedoen net ure nadat ’n koalisie van opposisiepartye aangekondig het dat hulle Saterdag massabetogings landwyd sal hou, het AFP berig.

    Die opposisie dring aan dat hervormings vóór die 2018-verkiesings plaasvind.

    Anti-regering veldtogvoerders het gesê hulle sal die verbod verontag­saam en hulle op appèl tot die land se howe wend.

    “Hierdie is die laaste ­stuiptrekkings van ’n sterwende bewind en ons verwag niks beter van hulle nie,” het Douglas Mwozora, woordvoerder van die opposisieparty, die Movement for Democratic Change (MDC), gesê.

    “Hulle het geen respek vir die ­landswette nie, maar ons sal nie ons grondwetlike regte prysgee nie.
    “Ons sal teruggaan na die howe en hierdie onwettige verbod uitdaag,” het hy gesê.

    ’n Vroeëre verbod op betogings in Harare is verlede week deur die hof verwerp, ondanks pres. Robert Mugabe wat regters vir hul “onverantwoordelike” uitsprake gekritiseer het.

    In ’n kennisgewing in die ­staatsbeheerde Herald-koerant, het die polisiehoof, Newbert Saunyama, gesê ’n verbod is ingestel teen enige openbare betogings wat vanaf Vrydag vir een maand van krag sal wees.

    Hardlife Mudzingwa, ’n woord­voerder vir die drukgroep, Tajamuka het op sy beurt gesê: “Ons sal nie aan hierdie ongrondwetlike opdrag van die polisie gehoor gee nie.”

    Opposisie teen Mugabe se 36-jaar lange bewind het in afgelope maande toegeneem met ’n string openbare ­betogings oor die ekonomiese krisis wat banke ’n tekort aan kontant laat ondervind het en die regering wat sukkel om sy werknemers betyds te betaal.

    Die 92-jarige Mugabe het in die verlede dikwels geweld gebruik om sy opponente te onderdruk. Hy het die naweek gewaarsku dat betogers “’n gevaarlike spel speel”.

    “Laat die opposisiepartye en diegene wat na chaos, wanorde en gewelddadige betogings streef, gewaarsku wees dat ons geduld besig is om op te raak,” het Mugabe by Zanu-PF se sentrale komiteevergadering gesê.

    Verlede week het die regering planne aangekondig om 25 000 poste af te skaf nadat dit aan die lig gekom het dat 97 persent van die staat se inkomste aan­ ­staatsamptenare se salarisse bestee word.

  • Bob ontplooi onlus-polisie

    Bob ontplooi onlus-polisie

    Organiseerders van onlangse betogings in Zimbabwe het Woensdag aangekondig dat alle ondernemings gesluit sal wees, maar winkels en kantore was wel oop.

    Vragmotors met onlustepolisie gelaai was aan diens en die verkeer was vir die tweede agtereenvolgende dag lig in Bulawayo, waar anti-regeringsbetogings vir later die dag beplan is.

    “Min mense het hul ware op die sypaadjies verkoop en min sake is gedoen,” het Zivanai Muzorodzi, ’n aktivis in die suidoostelike dorp Masvingo gesê.

    “Ek dink daar is vrees onder die mense en hulle voel veiliger om die situasie van ’n afstand dop te hou.”

    Saterdag het Mugabe onderneem om ’n einde aan die betogings te maak wat die afgelope maande aan die orde van die dag was terwyl Zimbabwe se ekonomiese krisis vererger het en die regering gesukkel het om staatsamp­tenare en die weermag se salarisse te betaal.

    Verlede week het die polisie minstens 70 mense in hegtenis geneem, insluitende Promise Mkwananzi, die leier van die Tajamuka-protesveldtog, toe straatbetogings in Harare gehou is om hervormings voor die 2018-­verkiesings te eis.

    Mugabe (92), wat sedert 1980 aan bewind is, het reeds aangedui dat hy weer as presidentskandidaat sal staan.

    Hy het voorheen enige dislojaliteit teenoor sy outoritêre bewind onderdruk. Bespiegelinge oor wie hom sal opvolg, midde toenemende tekens van swak gesondheid, is aan die orde van die dag.

    Mkwananzi is Maandag borgtog geweier.

  • Mugabe se einde: Etniese konflik wat oorspoel na SA

    Mugabe se einde: Etniese konflik wat oorspoel na SA

    Vrees vir die Zimbabwiese president Robert Mugabe is besig om te verdamp nadat sy mees lojale ondersteuners, die veterane van die terreuroorlog, besluit het om hul steun te onttrek van sy party, die Zanu-PF.

    ‘n Groeiende aantal oorlogsveterane eis dat Mugabe, 92, ‘n “diktator”, uittree en sê hulle sal hom nie ondersteun in die volgende verkiesing in 2018 nie.

    Mugabe het voorheen die veterane se lojaliteit gekoop deur wittes se eiendom aan hulle te oorhandig en Afrikanerboere te vermoor.

    Nou staar Mugabe ‘n eindspel in die gesig, met Sjonas en Ndebeles wat vir mekaar tande wys omdat daar geen wit boere meer oor is om te blameer nie.

    Ook in Suid-Afrika is die twee groepe selfs besig om mekaar in die middestad van Johannesburg die stryd aan te sê.

    Die Ndebeles, die eerste aankomelinge uit Zim, word nou gemarginaliseer deur die ANC in Gauteng, terwyl Sjonas wat na Suid-Afrika stroom ter wille van oorlewing, ‘n anti-wit ideologiese voordeel het.

    Die etniese spanning tussen Sjonas wat Mugabe-aanhangers is, en Ndebeles wat aanvoel dat hul onderdrukker nie meer lank het om te leef nie, het reeds tot herhaaldelike konflik tussen die twee groepe gelei.

    “As die oorlogsveterane kragte saamsnoer met die nasionale versetbeweging gedryf deur burgerlike groepe en gerugsteun deur kerke en opposisiepartye, is Mugabe, wat reeds op die toue is en hang aan die krag van [sy] naels, dit binnekort sy Waterloo,” het The Independent, se redakteur Dumisani Muleya Vrydag gesê.

    Groeiende protes teen die regering word aangevuur deur ‘n ernstige ekonomiese krisis, insluitend ‘n gebrek aan kontant, selfs om soldate te betaal. Hulle is gewoonlik die eerste wat betaal moet word.

    Die regerende Zanu-PF het die oorlogsveterane skerp gekritiseer en hulle “verraderlikes” genoem wat “verraad pleeg”.

    Vise-president Emmerson Mnangagwa, wat ook ‘n oudstryder is, het gesê die president is hul bevelvoerder en “egte” veterane moet lojaal wees en bly.

    Die oorlogsveterane se leier Chris Mutsvangwa is in Maart geskors uit Zanu-PF omdat hy Mugabe se vrou Grace, wat ambisies het om Mugabe op te volg wanneer hy sterf, teëgegaan het.

    ‘n Voormalige vise-president Joice Mujuru, ook ‘n veteraan van die terreuroorlog, het oor die naweek gesê oorlogsveterane hoef nie dreigemente te vrees dat “hulle” plase sal teruggeneem word nie.

    Mujuru, ‘n lewenslange lid van Zanu-PF, is gestroop van haar posisie en geskors uit die party in 2014, nadat sy haar belangstelling verklaar het om Mugabe op te volg. Die aanval op haar is gelei ook deur ondersteuners van Grace Mugabe.

    Nog ‘n oorlogsveteraan Rugare Gumbo, ‘n voormalige Zanu-PF-woordvoerder is eweneens geskors uit Zanu-PF in 2014 en nou ‘n ondersteuner van Mujuru se party.

    Gumbo het gister gesê: “Die verklaring is uitgereik deur egte oorlogsveterane. Hulle was in Mosambiek. Ons het geweet hulle is daar. Hulle het geveg in die oorlog, en die situasie in Zimbabwe is nou baie swak. So baie ly. Die kritiek was korrek. Jy sal sien al hoe meer van hulle kritiseer Mugabe.”

    Die geld probleem is te groot vir hom [Mugabe] om te oorleef, want daar is ‘n volledige verlies aan lewensbestaan ​​en die regering het geen beheer oor die geldeenheid wat hulle gebruik, die Amerikaanse dollar nie. Geen opbloei van nasionalistiese retoriek sal meer werk vir Mugabe nie.”

  • Zimbabwe sukkel steeds met staatsdiensbetalings

    Zimbabwe sukkel steeds met staatsdiensbetalings

    Die Zimbabwiese regering sukkel steeds om sy horde staatsamptenare te betaal. Tagtig persent van staatsuitgawes bestaan uit salarisse wat maandeliks ‘n allamintige $260 miljoen opslurp. Ná jare van “bevryding” is Zimbabwe se ekonomie nie veel groter as ‘n middelgrootte SA stad soos Rustenburg s’n nie, dus kan die land kwalik dié reusebedrae aan salarisse bekostig.

    Volgens Zimbabwiese webblaaie was die Mugabe-bewind nie in staat om sy soldate op 14 Julie te betaal nie. Hulle word gewoonlik op die 14de van die maand betaal, maar banke het nie die geld vandeesmaand ontvang nie. Die lojaliteit van sy weermag is vir die Mugabe-bewind belangrik en daarom sou daar verwag kon word dat ten minste die soldate se soldy eerste betaal sou word.

    Die staatsdiensminister, Prisca Mupfumira het gister aan die Daily News gesê dat die regering teen vandag “‘n duidelike padkaart” sal aankondig.

    “Ons sal teen môre (vandag) in ‘n posisie wees,” het Mupfumira gesê sonder om enige verdere besonderhede te verskaf.

    Vergaderings tussen die regering en staatsamptenare was tot dusver vrugteloos om die salarisprobleem te probeer oplos. Laat betalings van staatsdienssalarisse en pensioene vind reeds maande lank plaas. Veral pensioenarisse trek noustrop en betaaldatums word telkens verder en verder in die toekoms in verskuif.

    Ook onderwysers is bekommerd oor hul salarisse, volgens die voorsitter van die onderwysersvakbond, Richard Gundani. Volgens hom wag hulle steeds op die regering om die betaaldatums aan te kondig.

    Vroeër vandeesmaand het staatsdienspersoneel, waaronder onderwysers en mediese personeel begin staak wat hospitale en skole verlam het nadat die regering nie hul salarisse betyds kon betaal nie.

    President Robert Mugabe, wat deur die toedoen van die Britse diplomaat Baron Robin Renwick die mag in die oud-Rhodesië verower het, is reeds 36 jaar aan bewind en het in dié tyd die eens veruitstrewende Rhodesië in die mislukte staat van Zimbabwe omskep.

    Onlangs was daar ook ‘n wegbly-aksie wat deur pastoor Evan Mawarire georganiseer het, wat tot verspreide voorvalle van polisiegeweld teen inwoners gelei het.

     

  • Zimbabwe gaan weer staak

    Zimbabwe gaan weer staak

    Nog ‘n Zimbabwiese geestelike het hom by die geledere aangesluit van diegene wat standpunt teen president Robert Mugabe se bewind inneem vanweë die verslegtende ekonomiese toestand.

    In ‘n gelade preek Sondag wat agterna viraal versprei het, het Emmanuel Makandiwa, die stigter en “profeet” van die Verenigde Familie- Internasionale Kerk, gemaan dat daar  meer betogings gaan wees.

    “Daar sal ‘n gold van betogings plaasvind, hulle sal ophou en weer begin, en die verkeerde keer sal die situasie handuit ruk en buitelandse vredesmagte sal ingeroep word. Onthou my profesie oor die bye wat vlieg om ander bye te byt wat mense gaan steek,” het hy gesê.

    ‘Geen slange in ons agterplase’

    Zimbabwe maak gereed vir nog ‘n staking môre en Donderdag wat deur ‘n burgerlike beweging onder leiding van pastoor Evans Mawarire georganiseer word. Na bewering was daar oor die naweek ‘n poging om die pastoor te ontvoer.

    Visepresident Phelekezela Mphoko het gewaarsku dat die weermag se hulp ingeroep kan word om toekomstige betotings te onderdruk. “Ons beskik oor veiligheidsmagte. Ons kan nie slange in ons agterplase aanhou nie,” het hy gesê.

    Die oorsake van die betogings verlede week was onder andere: banke waarvan die kontant opraak, polisie wat omkoopgeld by padblokkades vra, laat betalings van regeringsalarisse en ‘n verbod op die invoer van basiese handelsware. Salarisse van onderwysers en verpleegsters is egter onmiddellik ná die betogings betaal.

    Mawarire het ‘n beroep op die bevolking gedoen om vandeesweek weer te staak indien die regering nie aan hul eise voldoen nie.

     

  • Britte tjoepstil terwyl hul maaksel Mugabe Zim verder onderploeg

    Britte tjoepstil terwyl hul maaksel Mugabe Zim verder onderploeg

    Die Zimbabwiese president Robert Mugabe het wit sanksies die skuld gegee vir die huidige tekorte in sy land, terwyl Brittanje hul maaksel botweg ignoreer.

    Die tekort aan geld om staatsamptenare se salarisse te betaal is weens wit lande se onwilligheid om sanksies op te hef, het Mugabe verklaar. “Amerika moet nog sanksies verwyder. Die EU het sommige reeds opgehef.”

    Die EU voorsien steeds geld aan die bankrot AU waarmee die ou krummel van ‘n swart diktator rondrits in weelde en hom kan verbeel hy is ‘n groot staatsman.

    Mugabe, wat deur Brittanje se toedoen aan bewind gebring is, het Vrydag by Bindura, noord van Harare, aan ondersteuners van sy Zanu-PF party gesê regeringsbetalings word deur wit lande “onderskep”.

    Hy het ook gewaarsku teen ‘n “sameswering” om die regering omver te werp.

    Maar Mugabe se regering kon verlede jaar nie eers soveel as ‘n brief skryf aan die Verenigde Nasies vir voedselhulp nie. Dit is standaardprosedure om te Wêreld Voedselprogram te aktiveer.

    Die Britte is tjoepstil oor die 35 jaar van chaos wat hulle geskep het deur Mugabe se skrikbewind te bewerkstellig waar 4000 voedselproduserende wit boere van hul plase afgejaag is.

    Sedert die 2013-verkiesing het die aantal staatsamptenare van 233 000 tot 550 00 toegeneem. Daar is glo duisende spookwerkers wat ook die staats­kas leegtap.

    Geweld het verlede week by Beitbrug, die grenspos tussen Suid-Afrika en Zimbabwe, uitgebreek na ontevredenheid oor ‘n verbod op die invoer van items soos Cremora, kunsmis en bottelwater vanuit Suid-Afrika.

    In Harare, Zimbabwe se hoofstad, het die polisie met taxibestuurders slaags geraak.

    Zimbabwe se nuwe invoerbeperkings uit Suid-Afrika sal intussen goedere van R2 miljard per jaar raak, het City Press berig.

    Dit volg op soortgelyke beperkings wat verlede jaar ingestel is en waarvoor invoerpermitte met groot moeite verkry moet word.

    Mugabe het in Maart buitelandse maatskappye, veral Chinese bedrywe, daarvan beskuldig dat hulle nagenoeg R270 miljard uit diamantopbrengste “verduister” het.

    Ingeligte bronne meen Mugabe se vrou Grace het klaar gesorg dat sy oorneem van haar man. Die huidige onrus mag dalk deur ander faksies in die regering aangemoedig word wat graag self op die enkelwa-soustrein wil klim.

  • Dan Roodt: Kan ‘n Trump-presidentskap die ANC tot ‘n val bring?

    Dan Roodt: Kan ‘n Trump-presidentskap die ANC tot ‘n val bring?

    Kan Donald Trump die volgende Amerikaanse president word? En watter gevolge sou dit vir Suid-Afrika inhou? Ons weet dat Jan Smuts gesê het dat ons land se toekoms “altyd in die buiteland bepaal sal word” en gedagtig aan FW de Klerk se halsoorkopoorgawe onder buitelandse druk, was dit nog nooit so waar soos oor die afgelope twintig of dertig jaar nie. Onder Clinton en Obama was daar Amerikaanse ingryping in vele lande, met “regimeveranderings” in Noord-Afrika en in Oos-Europa. Donald Trump mag baie krities begin kyk na Suid-Afrika se ekstreemlinkse, antiwit bewind wat gereed maak om die land in dieselfde rigting as Zimbabwe te stuur.

    Terwyl vele hoofstroommeningsvormers hulle nog enkele maande gelede doodgelag het vir Donald Trump, lyk die Amerikaanse miljardêrsakeman al hoe meer onstuitbaar. Met gisteraand se benoemingsverkiesings in Mississippi en Michigan onder sy gordel, is Trump besig om sy Republikeinse teenstanders soos Ted Cruz, Marco Rubio en John Kasich al hoe verder in die stof agter te laat. Terwyl ek hierdie rubriek skryf, wil dit lyk asof Trump in Mississippi selfs meer as 50% van die stemme kan inpalm, wat sou beteken dat hy al die afgevaardigdes in dié deelstaat by sy totaal sou kon voeg. Dit sou ‘n ramp-in-die-kleine vir sy mededingers beteken, veral vir Ted Cruz wat die enigste is wat nog naastenby by Trump kan kers vashou wat afgevaardigdes betref. Aanstaande week op 15 Maart vind sogenaamde “wenner-vat-als”-benoemings in Florida en Ohio plaas, met Trump wat in meningsopnames reeds met agt persentasiepunte of meer in die groot deelstaat Florida voorloop. Marco Rubio, die Republikeinse establishment se gunstelingkandidaat, wie se tuisstaat dit is, loop gevaar om heeltemal uit die wedren geknikker te word indien Trump Florida sou wen.

    Trump is ‘n nuwe verskynsel: ‘n regse of konserwatiewe kandidaat wat ondanks die honende vyandigheid van die hoofstroommedia en selfs die grootbase en geldskieters binne sy eie party, toenemende kiesersteun monster. Invloedryke Amerikaanse koerante soos die New York Times, Washington Post en die Los Angeles Times, het reeds herhaaldelik venynige aanvalle op Trump geloods. Hulle het hom ‘n “rassis” en “fascis” genoem, asook met Hitler en Mussolini vergelyk. Onder blanke kiesers in Suid-Afrika sou so ‘n mediabelastering sekerlik die doodskoot vir enige kandidaat gewees het, maar sy meesal blanke Amerikaanse kiesers steur hulle nie meer aan die media nie. Hoe meer hy deur die ultraliberale New York Times, asook die TV-kanale soos CNN of selfs die konserwatiewe Fox News aangeval word, hoe meer stem hulle vir hom.

    Dieselfde hoofstroommeningsvormers wat tot onlangs voorspel het dat Trump nie eens die eerste paar rondtes van die benoemingstryd sou oorleef nie, voorspel tans dat hy as Republikeinse presidentskandidaat nie ‘n kat se kans teen Hillary Clinton in die presidentsverkiesing staan nie. Hoewel Hillary in die Demokratiese benoemingstryd redelik ver voorloop teenoor haar onmiddellike teenstander, die linkse Bernie Sanders, lyk sy tog kwesbaar. Benewens die oorweldigende steun wat Clinton onder swart kiesers in die Suide van Amerika geniet, iets wat haar tot dusver bevoordeel het, lyk sy glad nie so sterk in die res van Amerika nie. So pas het die nuus bekendgeraak dat Clinton gisteraand teen Sanders in Michigan verloor het. Toe Sanders begin voorloop met die stemtellery, is daar gehoop dat die stemme uit die swart gebiede van Detroit dalk tot Clinton se redding kon kom. Toe nie. Hoewel haar neerlaag nie veel aan haar afgevaardigdevoorsprong bo Sanders gaan verander nie, besorg dit aan hom ‘n klinkende morele oorwinning wat sy ondersteuners nuwe moed gee. Die knaende welslae van ‘n buiteperd soos Sanders, wat nes Trump ‘n anti-establishmentkandidaat binne Demokratiese verband is, dui egter op groot gapings in Hillary Clinton se steunbasis wat haar in ‘n toekomstige stryd teen Donald Trump duur te staan mag kom. Trouens, sommige van Bernie Sanders se linkse kiesers mag selfs hul stemme vir Trump uitbring. Ander Sanders-kiesers dui in meningspeilings aan dat hulle eerder buite stemming sou bly indien Sanders nie as Demokratiese kandidaat aangewys word nie.

    Gestel egter die hoofstroommedia se ergste nagmerrie word waar en Trump bestyg die Withuis ná 8 November vanjaar? Hy het belowe dat hy sal ophou met Amerika se onnodige oorloë in ander wêrelddele, soos Noord-Afrika en die Midde-Ooste, asook konstruktief saam met Rusland sal werk. Die burgeroorlog in Sirië mag dalk sodoende beëindig word.

    Waarskynlik het die herhaalde aanvalle op Trump as “rassis” taamlike simpatie by hom gewek vir ander mense en groepe wat insgelyks deur die links-liberale media verguis word. Soos Afrikaners, byvoorbeeld? Trump het reeds hier en daar te kenne gegee dat hy nie van Robert Mugabe hou nie, weens sy konfiskering van blanke boere se bates in Zimbabwe. Met die Effers en ANC wat Mugabe in soveel opsigte na-aap, mag Trump se argwaan jeens dié groepe insgelyks toeneem.

    Onder Trump se presidentskap sal daar onluste in die meeste Afro-Amerikaanse buurte uitbreek. Daarvoor sal Hillary en die linkse media sorg. Die huidige rassepolarisering in Suid-Afrika sal dus insgelyks in die VSA weerspieël word.

    Die Suid-Afrikaanse media volg reeds die meer linkse Amerikaanse en Britse media slaafs na. Hulle is tans erg anti-Trump en sal met Trump as president oorgaan tot volslae anti-Amerikaanse histerie. Waarskynlik sal die Effers die “rassistiese” Amerikaanse ambassade in Pretoria probeer beset, soos hulle tans met Tukkies probeer doen.

    In ‘n wit-swart gepolariseerde wêreld sou dit vir Donald Trump sin maak om die lot van Afrikaners en blankes as ‘n kaart in sy Amerikaanse en globale pokerspel te gebruik. Waarom nie ook minderheidsregte aan Afrikaners toeken soos wat Afro-Amerikaners in die VSA geniet nie? Of selfbeskikking in eie gebiede, selfs ‘n volkstaat nie?

    Dit mag waar wees dat die Afrikaner hom in sy lot onder die ANC berus en nie in vryheid belangstel nie. Immers stem feitlik alle Afrikaners vir die ANC Lite, die DA met sy swart leier wat ook links en regs sy eie blanke kiesers van “rassisme” beskuldig. Agri SA pas vrywillig “grondhervorming” toe en die senate van die Afrikaanse universiteite stem keer op keer ten gunste van verengelsing en die etniese suiwering van hul eie kampusse van bleekvellige studente en dosente. Ek verkeer dus onder geen illusie dat Afrikaners ooit self teen die ANC en EFF sou wou opstaan nie. Maar net so willoos as wat die dom, konformistiese Broederbond-NP-groepering van destyds aan die SAKP en ANC oorgegee het, sal hulle enige ander Amerikaanse oplossing wat van buite af op die land afgedwing word, aanvaar. In elk geval is dié mense nie meer ‘n faktor nie, hoewel Naspers, Afriforum en Solidariteit seker kliphard teen Donald Trump en Amerika se “rassisme” sal skree.

    “Los ons uit. Ons wíl deur die ANC regeer word!” sal die krete weerklink. Maar net soos wat ‘n klein minderheid blanke, meesal Joodse, kommuniste sonder enige kiesersteun – die SAKP het in die veertigerjare konstant sy deposito’s verloor waar hy in verkiesings gestaan het – uiteindelik die land met buitelandse steun oorgeneem het, mag ‘n handjie vol stoere Afrikaners in mnr. Trump hul “troefkaart” sien. Danksy al die artikels op PRAAG se Engelse webwerwe, ons besoeke aan die VSA en skakeling met pro-wit groepe wat almal bankvas agter Trump staan, is daar reeds voorbrand gemaak vir Afrikaans-Amerikaanse samewerking.

    Die huidige Amerikaanse ambassadeur in Pretoria heet Patrick Gaspard. Nou die dag sien ek hom in sy koeëlvaste, twaalfsilinder-BMW raak en ‘n paar dae later weer saam met sy vrou in die Sandton City-winkelsentrum. Daar is ‘n soort ongemaklike oomblik as ons mekaar herken. Sonder enige rede het hy my op Twitter versper, waarskynlik omdat hy daarvan bewus is dat ek tot die gehate Afrikanervolk behoort. Gaspard is in die Kongo gebore en het agterna in Chicago by Obama se linkse, antiblanke versetsgroepe betrokke geraak, daarom is hy met die ambassadeurskap in Suid-Afrika beloon. Vir seker sal hy onder mnr. Trump nie lank hou nie. Inteendeel, mnr. Trump mag dalk net iemand soos Jared Taylor van American Renaissance aanstel. Nie net is Taylor ‘n leiersfiguur in die pro-blanke beweging in die VSA nie, maar hy dra ook uitvoerig kennis van Suid-Afrika, plaasmoorde en antiwit diskriminasie. Soos Trump, word hy gereeld deur die liberale media in die VSA vir ‘n “rassis” uitgekryt, al het hy nog nooit in sy lewe die woord “nigger” gebruik nie. Die ANC en die Effers sal seker ‘n floute vang, maar met Trump in die Withuis, sal enigeen nog omgee wat die narre wat hul in ons land as politici voordoen, dink?

    Die hele gespuis wat De Klerk – gesteun deur die verraderlike plaaslike en oorsese media – oor ons aangestel het, moet weg. Daar moet opnuut oor politieke oplossings vir Suid-Afrika gedink word. Sogenaamde “swart meerderheidsregering” lei regstreeks na korrupsie, geweld en armoede. Trump is ‘n sakeman en dus kan hy nie korrupsie, geweld en armoede as begeerlike uitkomste vir “regering” sien nie.

    Soos Richard Spencer, nog een van die jong, pro-Westerse intellektuele in Amerika en ‘n persoonlike vriend van my, oor Trump gewiet het:

    Min Afrikaners besef dit nog, want sotte soos Leopold Scholtz of Max du Preez het dit nog nie vanaf hul preekstoele in ‘n Media24-koerant aangekondig nie, maar Trump het reeds die wêreld verander. As hy in die Withuis kom, gaan die poppe dans.

    Die feit dat die meeste Afrikaners dus vir hul eie “Obama”, Mmusi Maimane, stem, behoort ons min te skeel. Demokrasie het in Suid-Afrika nog altyd baie min getel. Dis bloot ‘n sirkus wat aandag van die werklike magsverhoudinge en buitelandse invloed aflei. Soos die skerpsinnige Smuts ingesien het, word ons lot buite ons grense bepaal.

    Die aardbewing as Trump in die Withuis kom, sal tot hier gevoel word. Die handjie vol Afrikaners wat nog lojaal teenoor ons eie mense en die Westerse beskawing staan, moet regmaak daarvoor. Daar is ‘n groot golf op pad, selfs ‘n tsoenami. En dié keer is dit ‘n wit tsoenami!

    Binnekort drink ons dalk groentee – dis wat ek deesdae drink, nie meer koffie nie – in die Amerikaanse ambassade by Pretoriusstraat 877 saam met mnr. Jared Taylor. Ons sal nie eens ons probleme aan hom hoef te verduidelik nie, want hy verstaan dit reeds. Daar moet meer as een manier wees om van die ANC en die Effers, sonder geweld en te veel bohaai, ontslae te raak. As hulle almal net van die misdade en korrupsie wat hulle reeds gepleeg het, aangekla word, sal daar nie genoeg plek op Robbeneiland of in Polssmoor wees om hulle almal aan te hou nie.

    Op die Britse Guardian se webblad het daar nou die dag ‘n interessante artikel verskyn oor die versweë rassedinamiek wat die Amerikaanse politiek dryf: American crossroads: Reagan, Trump and the devil down south: How the Republican party’s dog-whistle appeal to racism, refined by Richard Nixon and perfected by Ronald Reagan, led inexorably to Donald Trump. Volgens die skrywer, Ben Fountain, wat uiteraard vanuit ‘n linkse oogpunt skryf, is die politiek selfs in Reagan se dae gekenmerk deur “gekodeerde” rasse-elemente. Die blanke Suide, wat erg onder swartes en die sogenaamde “desegregasie” gely het, het in 1948 die Demokratiese Party weens sy toenemende liberalisme verlaat en Republikeins begin stem. Hierna moes die Republikeinse Party voortdurend op ‘n subtiele manier ‘n pro-blanke sein uitstuur, sonder dat die media dit kon opvang. Die skrywer haal vir Lee Atwater – destyds ‘n strateeg in die Reagan-Withuis – aan waar hy die sogenaamde “suidelike strategie” só opsom:

    You start out in 1954 by saying ‘nigger, nigger, nigger’. By 1968, you can’t say ‘nigger’ – that hurts you. Backfires. So you say stuff like, uh, forced bussing, states’ rights and all that stuff. You’re getting so abstract now you’re talking about cutting taxes, and all these things you’re talking about are totally economic things and a byproduct of them is blacks get hurt worse than whites. And subconsciously maybe that is part of it. I’m not saying that. But I’m saying that if it is getting that abstract, and that coded, that we are doing away with the racial problem one way or the other. You follow me – because obviously sitting around saying ‘We want to cut this’ is much more abstract than even the bussing thing, and a hell of a lot more abstract than ‘nigger, nigger’.

    In die VSA, nes in Suid-Afrika, draai alle politiek rondom ras. Terwyl dit in die verre verlede gegaan het oor swart “burgerregte” in die Amerikaanse Suide, het dit tans te make met blanke oorlewing in ‘n “gekleurde wêreld”, dít wat Lothrop Stoddard en ander Amerikaners in die twintigjare voorspel het in boeke soos The Rising Tide of Color Against White World-Supremacy.

    Die ANC-SAKP is wesentlik ‘n terroriste-organisasie wat nooit Suid-Afrika moes regeer het nie. Mev. Thatcher was reg toe sy gesê het dat hul ondersteuners in die Weste kranksinnig was. Sy en mnr. Reagan was die enigste Westerse leiers wat helder genoeg was om te kon insien op watter ramp radikale, linkse en antiblanke regering in Suid-Afrika sou afstuur.

    Donald Trump volg so reg in Reagan se voetspore. Hier van die kantlyn af, behoort Afrikaners hom toe te juig, al is ons net ‘n klein groepie. Die res van Suid-Afrika, en veral natuurlik die Verraaierkaners, sal ons altyd met dieselfde teerkwas van “fascisme” en “rassisme” toetakel as waarmee hulle Trump probeer swartsmeer.

    Maar soos wat iemand nou die dag twiet:

    Inderdaad raak verguising as “rassis”, “fascis” en “Nazi” deesdae op ‘n manier deel van die blanke identiteit. Selfs liberale en linkse blankes word gereeld as “rassiste” uitgeskel.

    Met sy geniale sin vir bemarking, het Trump dit ingesien en die “reserweweermag van armblankes” waarvan Ilana Mercer praat, tot sy mees lojale ondersteuners verhef. Hulle is gewoond daaraan om beledig te word, dus hoe meer die media Trump beledig het, hoe meer kon hulle met hom identifiseer. Hoewel Trump nog niks gesê het wat as openlik pro-blank geïnterpreteer kan word nie, het hy aan die ander kant ook nog niks kwytgeraak wat as antiblank getipeer kan word nie. Anders as mev. Clinton, byvoorbeeld, wat gereeld tirades teen “rassisme” en “blanke bevoorregting” lewer.

    Trump sal moet vasbyt. Maar vir die eerste keer sien ek ‘n sprankie hoop op die horison raak. ‘n Trump-Withuis gaan die wêreld verander. En dalk Suid-Afrika daarmee saam. Selfs Europa sal nie ongeskonde gelaat word nie en die nuwe regse partye op die Vasteland mag dalk net vinniger groei. Donald Trump in die Withuis, Marine Le Pen in die Élysées, Geert Wilders aan bewind in Nederland… almal goeie vriende van Wladimir Poetin. Kan u u so iets voorstel?

    Onthou net: U het dit hier vir die eerste keer gelees.

  • Bob is glo perdfris

    Zimbabwe se pres. Robert Mugabe is gesond en die internetgerugte dat die 91-jarige leier ernstig siek is, is vals, het die Zimbabwiese staatskoerant, Donderdag berig.

    The Herald het die president se woordvoerder, George Charamba, aangehaal.

    Vals berigte dat Mugabe dood is,­ ­sirkuleer gewoonlik elke Januarie wanneer die leier op sy jaarlikse verlof is, berig The Herald.

    Zimbabwe se regerende ZANU-PF party het die week aangekondig dat begin is met reëlings vir Mugabe se verjaardagpartytjie. Hy word volgende maand 92.

  • Mugabe lyk oud en afgeleef

    Zimbabwiese diktator, Robert Mugabe, 91, het na bewering Dinsdag tydens dié land se Weermagdag-vieringe besonder moeg en afgeleef gelyk, het News Day berig.

    Volgens dié berig het hy gesukkel om te stap tot by die podium waar hy sy toespraak in minder as 30 minute gelewer het.

    Hy het ook vir ’n paar minute tydens inspeksie van die parade stilgestaan. Net die vorige dag, by die heldeakker, het sy toespraak langer as ’n uur geduur, lui die berig.

    Die swart pimpernel wat reeds sedert die land se onafhanklikwording in 1980 aan bewind is, sê hy is blakend gesond.

    Zanu-PF, Mugabe se party, het vroeër bevestig dat hy weer in die 2018-verkiesing as president verkiesbaar is.

    Volgens die staatsbeheerde Zimbabwe Broadcasting Corporation (ZBC) het Mugabe die Zimbabwiese weermag (ZDF) geprys vir sy “rol om die land se territoriale integriteit, soewereiniteit, maat­skaplike en ekonomiese ontwikkeling te be­skerm”.

    Hy het ook gesê die weermag is die ekonomies geknelde land se trots.