Vir die afgelope paar dae het ek gewik en geweeg of ek iets oor die Boeremag moes skryf. Dis moeilik om enersyds intens jammer te wees vir die manne en veral vir hul gesinne, wat ek wel is, maar ook terselfdertyd te probeer sin maak van die absurde planne wat hulle na bewering sou beraam het. Ek is steeds nie seker dit was hulle eie planne nie, want hoe kan intelligente mense, sommiges met militêre opleiding, met sulke belaglikhede soos ‘n broeikas langs die N1 vorendag gekom het? Dit lyk vir my al te veel na wat die Engelsman “entrapment” sou noem: ‘n moedswillige geplant van “getuienis” deur agents provocateurs om nie net van regses ontslae te raak nie, maar ook om enige legitieme vryheidsoeke deur Afrikaners te probeer diskrediteer.
My gewik en geweeg is egter oor die spreekwoordelike afgrond gedryf toe ek toevallig ‘n plasing van Sunette Bridges op Facebook gesien het, wat ‘n skakel bevat het na ‘n ope brief van ‘n voormalige City Press-joernalis, Adriaan Basson, wat deesdae sy misdade teen objektiewe joernalistiek by Beeld pleeg.
Dié ellendige stuk propaganda is aan ‘n weerlose elfjarige kind gerig, die dogter van een van die Boeremaglede, Mike du Toit, by name Cemoné du Toit. Nou kyk, ek het al baie gemors gelees wat Naspes se blaaie besmet het, maar hierdie stuk onsin peil nuwe dieptes van swak smaak. Dit is slegs ‘n Naspesjoernalis wat tot sulke dieptes kan daal, om sy verwronge, siek NSA-propaganda aan ‘n elfjarige kind te wil rig, wat pas van haar pa vir ‘n onbepaalde aantal jare moes afskeid neem. Die volgende is kennelik retories, want ‘n Naspesjoernalis sou nie aangestel word, had hy wel ‘n gewete nie: maar het jy waaragtig geen skaamte nie, Adriaan Basson? Skaam jy jou nie om boonop so skaamteloos vir ‘n weerlose kind te lieg nie?
In die stuk propaganda hierbo, word die gewone Mandela-as-‘n-heilige-mite opgedis, en as een of ander rolmodel aan Cemoné voorgehou. Wat Basson egter op raaiselagtige wyse verswyg, is presies waarom Sint Mandela toegesluit is. Wenk, meneer Basson: Dit was nié omdat Mandela lekkergoedjies gesteel het by die Portugees se kafee nie. Dit was vir die beplanning van terreurdade. Dit was vir hoogverraad. Dit was vir beplande sabotasie, met tonne springstof en dodelike wapens as hulpmiddels. Jy en ek ken beide die waarheid oor jou terroris-afgod. Waarom noem jy dit nie eens in jou ope brief nie, mnr Basson?
Voorts moet mens jou Valoid-tablette maar gerus byderhand hou om die res van die walglike NSA-lofsingery in Basson se brief te wil trotseer. Basson lieg, sonder om te blik of te bloos, wanneer hy beweer swartes is van onderwys ontsê. Verduidelik gerus vir ons, meneer Basson, hoe jou terroris-afgod Mandela homself dan, saam met sy vennoot, Oliver Tambo, as prokureurs kon bekwaam? As jy een greintjie integriteit gehad het, sou jy moes erken dat die blanke belastingbetaler inteendeel miljarde aan swart gesondheidsorg en onderwys spandeer het. Hoe dúrf jy so lieg vir ‘n blote kind?
Guptatopie word ook as een of ander land van melk en heuning voorgehou, met pragstukkies soos die volgende aanhaling van Basson se terroris-afgod: “Nooit, nooit en nooit weer sal hierdie mooi land die verdrukking van een deur ’n ander ervaar en ly onder die vernedering om die muishond van die wêreld te wees nie.””
Ai, te pragtig. Ek kry sommer ‘n knop in die keel oor sulke “inspirerende” woordjies.
Net jammer dis alles loutere twak en leuens. Die “nie-rassige” NSA waaroor Basson so gaande is, is eerder die “alles-behalwe-blanke” NSA.
Twee dae vóór Basson se ope brief in Beeld, het daar byvoorbeeld in die media berigte verskyn van Solidariteit wat SAA genader het om te soebat dat blanke leerlingvlieëniers tog net asseblief ook die geleentheid gegun moes word om opgelei te word deur ‘n redery wat met hul blanke ouers se belastinggeld aan die gang gehou word. In hul eie land, bid jou aan! Rassistiese regstellende aksie is oral. Honderde duisende blankes is vermoor, beroof, verkrag, etnies gereinig en van werksgeleenthede ontsê.
Waarom dink Basson dit ook nie goed om hierdie ongemaklike feite, wat ‘n bespotting van sy propagandistiese leuens maak, aan Cemoné oor te dra nie? Lees mens Basson se gelieg en bedrieg, sou jy sweerlik dink dat blank en swart die Beloofde Land olv die ANC in 1994 binnegegaan het.
Ek hoop regtig nie Cemoné du Toit lees hierdie en ander, soortgelyke, stukke voordat sy genoeg verstand het om die kompleksiteit van die saak te verstaan nie, maar die Boeremag het nie uit ‘n vakuum ontstaan nie. Ek keur geweld ten sterkste af. Ek dink persoonlik die Boeremag se planne (as dit hoegenaamd hul eie was), was absurd, maar Cemoné du Toit se pa, asook die res van die blankes in SA, het rede om gegrief te voel. Anders as wat die Bassons van die lewe ons wil vertel, het die Land van Melk en Heuning nie op 28 April, 1994 op ons neergedaal, met Sint Mandela as ons eie Moses nie. Die Boeremag was in een opsig reg: Die bloederige NSA is ‘n nagmerrie vir blankes. Blankes word geteiken, vermoor, en daar word teen ons gediskrimineer. Ons het die vermoë om oor ons eie lot te beskik in 1994 verloor, juis toe ander volkere, veral in die ou USSR, dit teruggewen het.
As swartes hul vóór 1994 onderdruk gevoel het, voel elke aspirant- blanke leerlingvlieënier hom ná 1994 onderdruk. As Basson apartheid as wreedaardig beskou, beskou ons op ons beurt plaasmoorde en stedelike haatmisdaad wat teen blankes gerig word, as selfs meer wreedaardig. As gevolg van diegene soos Basson se ontkennery van die neo-apartheid wat blankes sedert 1994 teiken, gaan daardie einste Cemoné du Toit ook, die dag as sy aan UCT medies wil gaan studeer, of as sy werk soek, self verdrukking ervaar.
Eendag, wanneer Cemoné du Toit se drome verpletter word omdat haar vel te wit is, gaan sy en haar generasie kwaad wees. En hul woede gaan ook op die leuens van Adriaan Basson en trawante gerig wees. Die Boeremag, Adriaan Basson, is jou en jou mede-propogandiste se eie skepping, omdat julle aanhou lieg vir die slagoffers van neo-apartheid, en omdat julle weier om legitieme blanke griewe ernstig op te neem.
So pas het ek twee YouTube-video’s gekyk. Die eerste is ‘n musiekvideo van Bok van Blerk wat omtrent ewe patrioties as die De la Rey-video is, Die Kaplyn.
Die titel van die tweede video, veel langer, het by my taamlik verwagting geskep: Betrayed. Ek het gehoop dat dit oplaas vir mense perspektief sou gee oor die grensoorlog en veral dan die verraad wat FW de Klerk en Roelf Meyer teen die soldate gepleeg het. In die laaste paar minute is daar wel sprake van ‘n soort misnoeë met die oorgawe aan… nie net die ANC nie, maar ook SWAPO. Dog werklike ontleding, begrip, bestekopname? Nee, daarvan was daar min sprake. Maar kyk dit gerus, al is dit net om te besef aan watter gevaar ons troepe destyds blootgestel was, ter wille van hartelose politici wat net planloos voortgeploeter het.
Weliswaar het Rusland intussen verander en bedreig ons nie meer soos in die dae van die Angolese oorlog nie, maar al ons ander vyande is nog steeds op hul pos, met sommige sterker en aggressiewer as ooit. ‘n Afgetrede kolonel in die weermag is lief om te sê: “Die oorlog is nog steeds aan die gang. Die kaplyn het net van die grens tussen Angola en Namibië na rondom jou bed verskuif .”
Dis humor, maar wrang. Hoeveel van ons mense word nie deesdae op hul plase, in hul huise en selfs in hul slaapkamers aangeval en doodgemaak nie? Daarom steek daar ‘n groot stuk waarheid in sy stelling. Soos ek al voorheen gesê het, heers daar tans ‘n konflik in Suid-Afrika wat die Pentagon se definisie van lae-intensiteitsoorlog volmaak pas:
… a political-military confrontation between contending states or groups below conventional war and above the routine, peaceful competition among states. It frequently involves protracted struggles of competing principles and ideologies. Low-intensity conflict ranges from subversion to the use of the armed forces. It is waged by a combination of means, employing political, economic, informational, and military instruments. Low-intensity conflicts are often localized, generally in the Third World, but contain regional and global security implications.
Kom ons kyk kortliks hoe hierdie definisie van lae-intensiteitskonflik by die huidige Suid-Afrika pas. Dit druis teen my literêre beginsels in, maar kom ons nommer aspekte van die huidige konflik.
Toegegee, ons word nie letterlik deur ‘n ander staat vanuit die lug met bomme bestook nie, maar vir seker is daar “groepe” in hierdie land wat kwalik hul vyandigheid jeens ons bedek. Luidens bogaande definisie, is hul vyandigheid benede konvensionele oorlog maar bokant roetine-mededinging.
Dit ly geen twyfel dat daar by ons ‘n uitgerekte stryd tussen mededingende beginsels en ideologieë heers nie. Die soort aangepaste kommunisme wat die ANC en SAKP tans aanhang, staan in stryd met die Afrikaner se ekonomiese konserwatisme en Christelikheid.
Ondermyning en die gebruik van gewapende magte. Is plaasmoordenaars wat dikwels in groepe van vier of vyf ons mense aanval, “gewapende magte” of nie? Wie lei hulle op? Wie verskaf aan hulle wapens, waaronder ook outomatiese wapens? Dit is alles tergende vrae wat niemand nog na behore beantwoord het nie. Ondermyning is ‘n wye begrip, maar as ons sien hoe ons deur staats- en privaatagente gedurig gemanipuleer word, hoe daar van buite af konstant onmin en verdeeldheid tussen Afrikaners – selfs op sosiale media – gesaai word, dan is dit tog helder dat ons deur vyandelike groepe ondermyn word?
Kombinasie van gevegsmiddele, waaronder politieke, ekonomiese, inligtings- en militêre instrumente. ‘n Mens sou dink, noudat die ANC en die SA Kommunisteparty totale beheer oor die staat, die SAUK en groot dele van die ekonomie uitoefen, sou hulle “tevrede” wees. Inteendeel, die propaganda- en inligtingsoorlog teen Afrikaners was nog nooit so intens soos tans nie. Daar word ook van politiek en wetgewing gebruikgemaak om ons meedoënloos af te takel. Lyk my die einddoelwit is om die laaste Afrikaner in ‘n plakkerskamp te kry, landuit te verdryf of, les bes, dood te maak.
Na bewering het die Duitse regering en die Nazi-party in ‘n kasteel buite Berlyn byeengekom om die “eindoplossing” teen die Jode te bespreek en in werking te stel. Daar is ‘n dokument wat as die Wannsee-protokol bekendstaan en wat die notule van dié vergadering bevat. Ek weet nie waar en wanneer die Afrikaner se vyande, sowel in ons land as daarbuite, bymekaargekom het om hul eie Wannsee-vergadering te hou nie. Dalk was dit in ‘n luuksehotel in die buiteland of miskien was dit ‘n geheime kabinetsvergadering waar Pieter Mulder toevallig nie teenwoordig was nie. Maar dat ons vyande planmatig te werk gaan, is helder.
Vandaar dus hierdie lae-intensiteitskonflik wat dag na dag, maand na maand, jaar na jaar, teen ons woed. Elke moontlike vastrapplekkie – ek praat nie eens van magsbasis nie, want dit het ons lank nie meer nie – waaroor die Afrikaner beskik, moet stelselmatig onder hom weggekalwe word. Sy grond, sy universiteite, sy maatskappye, sy skole, sy kerke, selfs sy effens groter kultuurverenigings soos die ATKV. Maar ook: die wese van sy identiteit en sin vir wie hy is.
Verby is die dae van “versoening”, wat in elk geval ‘n slenter was om ons, naïef, vredeliewend en goedgelowig soos ons is, gerus te stel. Terwyl die weermag, polisie en inligtingsdienste stelselmatig “getransformeer” word. En noudat feitlik alle magsinstrumente in die hande van die vyand is, word daar tande gewys…
Die Verenigde Nasies praat van identiteitsoorlog om konflikte soos dié tussen die Israeli’s en die Palestyne of tussen die Toetsi’s en Hoetoes van Rwanda te omskryf. Wat anders is hier by ons aan die gang as ‘n identiteitsoorlog?
Soms wil dit vir my voorkom asof ons al 200 jaar lank in dié oorlog betrokke is, of selfs 400 jaar as ons die vroeë oorloë tussen Engeland en Nederland hierby inreken. Immers is die oudste gebou in ons land, die Kasteel, deur Jan van Riebeeck en daaropvolgende goewerneurs opgerig om ons teen Engelse skepe te beskerm! Die oorloë teen die Xhosas in die laat aqtiende en negentiende eeue het ‘n honderd jaar geduur, van 1779 tot 1879. Gedurende daardie oorlog het die Fingo-stam aan die kant van die blankes teen die amaXhosa geveg. Hulle het uiteindelik die Ciskei as tuisland ontvang. Die laaste leier van die Ciskei, Oupa Gqozo, het sy matriek in Afrikaans afgelê.
Wat was die eerste ding wat Ronnie Kasrils gedoen het toe hy weer terug in die land is? Hy het na die Ciskei toe opgeruk om van Oupa Gdozo ontslae te raak en sodoende ‘n moontlike swart bondgenoot van die destydse Afrikanerregering te neutraliseer.
Met leiers soos FW de Klerk en Roelf Meyer was dit natuurlik nie nodig om enigiemand te neutraliseer nie. Hulle het sommer vanself besluit dat volslae oorgawe beter as enige verdere bakleiery gaan wees en sodoende ‘n streep deur 400 jaar se geskiedenis getrek. Oor die afgelope tien jaar en meer het elke denkende Afrikaner wat daar nog oor is hom of haar al teen die groteske verraad van 1994 uitgespreek.
Ons vyande sien dit egter glad nie as verraad nie. Hulle sien dit as hul logiese oorwinning oor ons. Trouens, ek hoor elke dag mense op Twitter en elders wat sê dat ons “dankbaar moet wees dat ons nie almal doodgemaak is nie”. Ons moet bly wees ons lewe nog, want die magtige ANC-SAKP-COSATU-alliansie het ons militêr, sielkundig en ideologies verslaan.
Die meeste Afrikaners beskou dit egter as verraad, dat daar onder voorwendsel van “onderhandeling” eintlik oorgawe plaasgevind het. Ons vyande het soveel minagting vir ons vermoëns dat hulle die oorgawe as onvermydelik en vooraf bestem sien. Waarskynlik is die waarheid iewers tussenin: nóg verraad, nóg neerlaag kan die komplekse wyse waarop ons onderwerp is, verklaar.
Want, synde ‘n lae-intensiteitskonflik (LIK), het die oorlog soveel fasette. In weerwil van sy enorme middele, waaronder die ambassades, inligtingsdienste, die SAUK, simpatieke mediagroepe, ens., het die ou regering die propaganda-oorlog loshande verloor. ‘n Mens hoef nie ‘n briljante veggeneraal te wees om dit te weet nie: as jou troepe geestelik, ideologies of met propaganda oorwin word, is hulle verslaan.
Die Chinese wysgeer Soen Tsoe het gesê:
Want om ‘n honderd oowinnings in ‘n honderd veldslae te behaal, is nie die toppunt van vaardigheid nie. Om die vyand te onderwerp sonder om te veg, is die toppunt van vaardigheid.
Is dit nie wat Joe Slovo, Ronny Kasrils en hul paar swart luitenante soos Mandela of Cyril Ramaphosa reggekry het nie? Om ons te onderwerp sonder om te veg?
Dis nie so sleg om te verloor nie. Duitsland het twee wêreldoorloë verloor en verteenwoordig vandag die grootste ekonomie in Europa. Wat dié land op die slagveld verloor het, het hy deur harde werk in vredestyd weer ingepalm.
Die Afrikaner sal moet besef dat sy stryd nog lank nie verby is nie. De Klerk en die vorige NP-regering het met menselewens gespeel. Hulle het ons Afrikanerseuns gestuur om op die slagveld te sterf sodat hulle “bietjie tyd kon koop voor hulle oorgee”. Waarom dan hoegenaamd weerstand bied? vra ek.
Oor die afgelope twintig jaar het jaarliks veel meer Afrikaners in hierdie oorlog – ons gewelddadige “vrede” – gesterf as wat alstesaam in byna dertig jaar van grensoorlog omgekom het. Om nie te praat van al die ander verliese wat ons aanhou om op soveel gebiede te ly nie.
Iewers sal ons die streep moet trek. Al is dit in die kombuis. Sodat ons en ons geliefdes nie meer in ons beddens hoef te sterf nie.
Die oomblik wat ons besluit het dat ons wel in die land wil oorbly, dat ons wel wil oorleef, is daar ‘n duisend en een dinge wat ons kan begin doen om te hergroepeer en weerstand te bied.
Pallo Jordan van die ANC het ‘n dekade of wat gelede smalend gesê dat die ANC maar kan maak wat hy wil, want “by die vyand is die wil om weerstand te bied eenvoudig nie teenwoordig nie”.
Dit mag waar wees, dat ons ons wil om weerstand te bied, verloor het. Dit maak my trouens mismoedig as ek altyd net argumente hoor oor hoe ons “alles moet aanvaar, want danksy De Klerk se oorgawe is daar niks aan te doen nie”.
Dog plek-plek is daar nog rebelle onder die Afrikaners. Ons is nog in staat om te rebelleer.
En soos ons grootste Afrikanerdigter, N.P. van Wyk Louw, gesê het:
Opstand in ‘n volk is net so noodsaaklik soos getrouheid. Dit is nie eens gevaarlik as rebellie misluk nie. Wat wel gevaarlik is, is dat ‘n hele geslag verby sal gaan sonder protes.
Onlangs het ‘n biografie uit die pen van die Amerikaanse Jood, Alan Wieder, verskyn met die titel Ruth First and Joe Slovo in the war against apartheid (Monthly Review Press). Dit vertel die fassinerende verhaal van hoe twee Litause Jode – eers vanuit Johannesburg maar later vanuit Londen en enkele Afrikastede – ‘n leidende rol in die aanslag op die vorige Afrikanerregering gespeel het. Oor die afgelope 24 uur het ek die boek in een sitting deurgelees en gee graag van my indrukke hier weer.
Oor die algemeen is dit nie polities korrek om na die etnisiteit van Jode te verwys nie, maar in dié geval beklemtoon die skrywer dit reeds in sy voorwoord dat hy aanvanklik in First en Slovo begin belangstel het vanweë sy en hulle gemeenskaplike wortels in Oos-Europa en Joodsheid:
“As I worked on teacher stories between 1999 and 2008, I felt a growing camaraderie with First and Slovo. Both Ruth and Joe’s roots were Eastern European and Jewish, as are mine; both were, at best, non-practicing Jews, as am I; both were, like me, politically left.”
Opsommenderwys kan ‘n mens die boek as ‘n hagiografie of klakkelose huldebetuiging aan Ruth First en Joe Slovo beskryf. Ek was reeds bekend met beide se rol in die sogenaamde “stryd teen apartheid”, maar Wieder onthul sowel hul persoonlike geskiedenissse as hul politieke handelinge, wat vir nogal heelwat nuwe insigte in die treurige verhaal van ons Afrikanerneerlaag sorg. Dit het ook tot my persoonlik gespreek, aangesien my oorlede pa en sy Afrikanervriende in die veertigerjare op die Wits-kampus ‘n vergeefse stryd teen Slovo en Wolpe gestry het – terugskouend gesproke. Aan die einde van sy lewe het hy verbitterd uitgevaar teenoor “die Afrikaner wat soveel kanse gehad het en alles verbrou het” of “aan daardie duiwelse Slovo oorgegee het”. Insgelyks as student aan Wits dertig jaar gelede, het ek heelwat van die linkse, Joodse kultuur waarvan daar in die boek sprake is, meegemaak en selfs die skryfster van die voorwoord, die Nobelpryswenner Nadine Gordimer, een of twee keer toevallig ontmoet. Gordimer is insgelyks van Litaus-Joodse afkoms en was goed bevriend met “daardie wonderlike Slovo’s”, soos sy elders in ‘n koerantonderhoud na Joe en Ruth verwys het.
Joe Slovo is nie eens in Suid-Afrika gebore nie, maar in die dorpie Obelei in Litaue wat destyds onder Russiese invloed was. Die latere kommunistiese leier het eers op die ouderdom van tien saam met sy ma in Suid-Afrika aangeland. Die grootste gros Litause Jode het in die tyd van Paul Kruger in ons land aangekom en ‘n prominente rol in die goudstormloop gespeel. Teen 1914 was daar reeds 40 000 Jode in Suid-Afrika, waarvan die meeste in Johannesburg saamgetrek was. In die vroeë twintigste eeu het tot 20% van dié stad se bevolking uit Jode bestaan, wat tot die spottende benamings “Jewburg” of “Jewhannesburg” aanleiding gegee het.
Volgens Wieder moes Jode uit Litaue padgee as gevolg van toenemende anti-Semitisme ná die sluipmoord op die Russiese tsaar Alexander II. In beide Letland en Litaue het agterna ‘n gevoel teen Jode opgelaai, wat in ghetto’s gewoon het maar nie ekonomies kon oorleef nie en wat dus na ander heenkomes, hetsy in die VSA, hetsy in Suid-Afrika, gesoek het.
In die vroeë 1930s was van die meer gevestigde Jode in Johannesburg welvarend of het, soos Ruth First se ouers Julius en Tilly, tot die middelklas behoort. Nuwe aankomelinge uit Litaue soos die Slovo’s was egter onversorg en soos die skrywer vertel, was dit standaardpraktyk om sulke kinders eers te ontluis alvorens hulle tot skole toegelaat is. Die tienjarige Joe Slovo het geen ander taal as dié van die Oos-Europese ghetto, Jiddisj, gepraat nie. Sy pa is aanvanklik eers per skip Argentinië toe en indien hy daar werk gekry het, sou Suid-Afrika se geskiedenis dalk heel anders daar uitgesien het, want dit sou beteken het dat Joe ook daarheen sou verhuis het. Dalk sou daar nooit ‘n “Freedom Charter” of ‘n Kerkstraatbom gewees het nie, beide synde gebeurtenisse waarby Joe Slovo ‘n sleutelrol gespeel het.
Uit Wieder se opmerkings oor Joodse immigrasie na Johannesburg, lei ‘n mens af dat, benewens Jiddisj, die Joodse geloof, gewoontes en kookkuns, ‘n ander invloedryke ideologie die nuwe aankomelinge vergesel het: die kommunisme. Synde self links en Joods, skroom die skrywer nie om aan te toon watter aktiewe rol die Litause Jode in Johannesburg gespeel het om kommunisme te bevorder nie. Afgesien van die verloopte Afrikaner Bram Fischer en sy vrou Molly, was die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty so te sê ‘n etnies Joodse beweging met ‘n paar swartes en Indiërs wat gekoöpteer is. Dit word natuurlik ook weerspieël in die aangeklaagdes tydens die fameuse Rivonia-verhoor, waarvan die helfte Jode was: Goldberg, Bernstein, Hepple, Wolpe, Kantor en Goldreich.
Hierdie is ‘n dubbele biografie en daarom spring die skrywer heen en weer tussen First en Slovo se verhale. Selfs voor hul ontmoeting op die kampus van die Universiteit van die Witwatersrand, word albei van ‘n vroeë ouderdom af reeds aan kommunisme blootgestel. Ruth First se ouers. Julius en Tilly, was albei oortuigde kommuniste en vandat sy tien jaar oud was, is sy polities bewus gemaak of saamgeneem na vergaderings of betogings toe. Blykbaar het lede van die Kommunisteparty die gewoonte gehad om op die trappies van die Johannesburgse stadsaal pamflette uit te deel en ook toesprake aan verbygangers te maak. Dit was natuurlik in die dae voor die Nasionale Party kommunisme verbied het. Maar selfs die verbod op die Kommunistiese Party het hulle nie gestuit nie, want Slovo, First, Fischer en ander het ‘n nuwe, ondergrondse party in die plek daarvan gestig.
Slovo se ma is vroeg dood, met die gevolg dat sy suster in ‘n weeshuis opgeneem is en hy saam met sy pa van een losieshuis in Doornfontein na ‘n ander moes rondswerf. Hy moes vroeg uitspring om te gaan werk en het sodoende op die fabrieksvloer in die kommunistiese beweging aktief geraak, hoewel ‘n onderwyser hom reeds aan kommunisme voorgestel het en daar in die Joodse losieshuise ook allerlei gesprekke oor sosialisme gewoed het. Hy kry werk by ‘n Joodse firma, Sive Brothers and Karnovsky, maar organiseer sowel die swart as die wit werkers om te staak, in so ‘n mate dat die eienaar hom inroep. Wieder skryf:
“In March 1944, he was called in by one of the company’s owners, Sammy Sive, and informed that he should curtail his political activities and be grateful that he had a job at ‘such a nice Jewish firm.’ Sive explained, ‘At heart we are all communists.’ He told Joe that the firm donated money to Medical Aid for Russia.”
Hierdie stelling deur Sammy Sive verraai vir my iets van die Joodse kultuur van destyds en waaruit die hele anti-apartheidsbeweging ontstaan het: “In ons harte is ons almal kommuniste.” Vir ‘n groot deel van die twintigste eeu het dit nie saak gemaak of ‘n Jood in Suid-Afrika ‘n kapitalis, werker, akademikus, skrywer, boekhouer, vragmotorbestuurder, kleremaker of wat ook al was nie: in sy hart was hy ‘n kommunis, met groot simpatie vir die radikale vleuel wat toenemend deur Joe Slovo en Ruth First gelei is.
Trouens, daar was onlangs in die plaaslike gemeenskapskoerant, The South African Jewish Report, ‘n hele debat oor die verhouding tussen die radikale Jode soos Slovo en die Rivonia-aangeklaagdes, enersyds, en gewone Jode andersyds, waaronder daar seker ook hier en daar konserwatiewes of nie-kommuniste moes wees. Sommige briefskrywers het wel afwysend teenoor Goldreich en ander radikale Jode gestaan; nie soseer vanweë hul rol in Suid-Afrika nie, maar weens hul kritiek jeens Israel en simpatie vir die Palestynse saak. Maar in ‘n hoofartikel het sowel die koerant as die Suid-Afrikaanse Joodse Raad van Afgevaardigdes die rol van radikale Jode in die onlangse Suid-Afrikaanse geskiedenis met trots omhels. Dit wil voorkom asof Suid-Afrikaanse Jode voel dat die aandag op swart figure soos Mandela, Tambo en ander ANC-ampsdraers afbreuk aan hul historiese erfenis en veral dié van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty doen en hulle nie genoegsame erkenning kry vir die rol wat hulle gespeel het om die Nasionale Partybewind omver te werp nie.
Aan die einde van Wieder se boek verwys hy na die hoofrabbi, Cyril Harris, se optrede tydens Joe Slovo se staatsbegrafnis op 15 Januarie 1995. Die feit dat Slovo ‘n ateïs en geen praktiserende Jood was nie, is blykbaar van minder belang as dít waarvoor hy gestaan het:
“The official state funeral followed the day after at Orlando Stadium in Soweto. Forty thousand people crowded into the stadium and there were eulogies from President Mandela; Barney Pityana, who would soon become chairperson of the South African Human Rights Commission; John Gomomo, representing COSATU; and Charles Nqakula from the SACP. Jeremy Cronin recited the Bertolt Brecht poem, “In Praise of Communism.” The crowd inside the stadium was subdued and the speeches were on the whole uninspiring, except, ironically, the formal eulogy by the Chief Rabbi of South Africa, Cyril Harris. The rabbi’s sermon portrayed Joe’s bravery and kindness, concluding with a Jewish proverb, ‘Yes, a resounding yes. The world is a better place, thanks to you, Joe, and your remarkable life.'”
Nadat Slovo vir Suid-Afrika teen Italië in die tweede wêreldoorlog gaan veg het, kon hy aan Wits met ‘n beurs in die regte gaan studeer al het hy nie matriek agter sy naam gehad nie. Hier het sy lewenslange vriendskap met nog ‘n Joodse kommunis, Harold Wolpe, begin en het hy ook uiteindelik met Ruth First afgehaak. First het egter eers ‘n seksuele verhouding met ‘n linkse en ewe invloedryke Indiër, Ismail Meer, gehad. Dit was die dae voor die Ontugwet, asook die Groepsgebiedewet en daarom het ‘n veelrassige kerngroepie gereeld in Meer se woonstel, Kholvad-huis 13, te Markstraat in die middestad van Johannesburg, byeengekom en sosiaal verkeer. Dit is ook by Kholvad-huis waar Nelson Mandela en Joe Slovo mekaar die eerste keer ontmoet het.
Die Franse filosoof Jean Baudrillard het ‘n interessante boekie geskryf, A l’ombre des majorités silencieuces, oftewel “In die skadu van die stille meerderheid”. Selfs in ‘n liberale demokrasie is die “meerderheid” per definisie altyd “stil” terwyl bepaalde mense of groepe altyd namens die meerderheid praat of interpreteer wat die gepeupel kwansuis dink. Soveel te meer was dit nog al die jare die geval in Suid-Afrika, waar veral Joe Slovo en sy vrou Ruth First tydens hul lang verblyf oorsee as die selfaangestelde woordvoerders van Suid-Afrika se swart meerderheid opgetree het.
Joe Slovo en Ruth First
By die lees van hul biografie, is daar ‘n bekende Jiddisje woord wat telkens in my gedagtes opduik en dit is: “goetspa”. Selfs nie eens die Boeremag se ambisieuse staatsgreepplan in Dokument 12 spreek van soveel misplaaste selfvertroue soos Slovo en First se geloof in die revolusie en die uiteindelike militêre oorname van Suid-Afrika nie. Moontlik het die Nasionale Party se kapitulasie by die onderhandelingstafel vir Slovo as ‘n groot teleurstelling gekom, want met die hulp van die destydse Sowjetunie en Oos-Duitsland was hy besig om sy MK-kaders op te lei om uiteindelik die Boere uit Pretoria te verjaag. Hy het kort-kort voorspel dat die oorwinning “net om die draai” was. Hoewel hy in beheer van die ANC se hele terreuroperasie teen Suid-Afrika was, het hy hom kwalik oor sy eie veiligheid bekommer en was hy veral berug vir sy laataandkuiery by medestryders wat as “Joe se roete 66” bekendgestaan het. Hy het ook die gewoonte gehad om met etenstyd op te daag sodat sy gasheer verplig was om hom iets te ete aan te bied. Te eniger tyd kon ‘n agent van die destydse veiligheidsmagte hom in die straat afgemaai het en tog het dit nooit gebeur nie. Weliswaar het Craig Williamson in 1982 die briefbom aan Ruth First in Maputo gerig wat haar dood veroorsaak het, maar Slovo het lustig bomme in Suid-Afrika laat afgaan sonder dat hy ooit die geringste ongemak verduur het.
Uiteraard is Alan Wieder se weergawe van Slovo se terreuraktiwiteite erg eensydig. Selfs die Kerkstraatbom word as ‘n “militêre operasie” beskryf. ‘n Vraag wat by my ontstaan het, is waar die geld om terreur te bedryf vandaan gekom het. Slovo was iets van ‘n linkse stralerjakker en het aanmekaar tussen Londen, Moskou, Beijing en Havana gevlieg, as hy nie in Lusaka, Maputo of Luanda was nie. Dit wil voorkom asof die ANC destyds deur die Anglikaanse Kerk en Swede befonds is, terwyl die Sowjetunie en Oos-Duitsland die SAKP van geld, opleiding en wapens voorsien het. By tye het skeuring tussen die twee organisasies gedreig, maar Slovo het dit altyd reggekry om geskille op te los omdat hy sy “stille meerderheid”, net soos Mandela in die tronk, nodig gehad het.
Wieder se simpatie lê eerder by Ruth as by Joe, want hy beskryf haar as die slimmer marxistiese teoretikus. Sy het ook beter as Slovo geskryf en kon dus die propagandaveldtog in die Britse media volhou terwyl Joe ellelange vergaderings bywoon of in Afrikalande sy rekrute in saamgeflanste kampe gaan toespreek. Hul verhouding word as taamlik stormagtig beskryf en blykbaar het Joe allerlei ander verhoudings met vroue gehad, min of meer met Ruth se instemming. Hulle het egter ook oor politiek geargumenteer en in haar strewe om ‘n universiteitspos in Engeland te bekom, het First ‘n meer gematigde “nieulinkse” Marxisme as Slovo, wat op die beleid van Moskou attent moes wees, aangehang. Voor sy ‘n pos in Maputo tydens die Machel-bewind aanvaar het, het First ongeveer vyf jaar lank in Brittanje aan die Universiteit van Durham klas gegee.
Benewens goetspa, is iets wat Jode van Afrikaners onderskei, kennelik ‘n oormaat selfvertroue en wedersydse bewondering. Oor en oor in die boek word sowel Slovo as First vir hul briljantheid geloof. Geen van die argumente en stellings wat Wieder aanhaal, lyk egter vir my besonder skerpsinnig nie. Min of meer die slimste ding wat Slovo gedoen het, was om in die veertigjare kommunistiese propagandastukke in die swart toilette by fabrieke op te plak, omdat hy geweet het “dat geen selfrespekterende blanke by ‘n swart toilet sou ingaan nie”. Wat hul marxistiese teorieë betref, sou nóg Slovo nóg First in Italië of Frankryk enige aansien onder linkse intellektuele kon verwerf aangesien hulle mank gegaan het aan die soort sofistikasie en voorliefde vir ingewikkelde filosofiese redenasies waarvoor linkses in dié lande wêreldberoemd geword het.
Afrikaners is so onbelangrik dat hulle feitlik nêrens in die boek genoem word nie. Daar word net deurentyd na die “apartheidsregime” as metoniem vir Afrikaners verwys. As De Klerk en Roelf Meyer uiteindelik bes gee nadat Slovo goedgunstiglik tot die sogenaamde “sonsondergangklousule” ingestem het, is dit amper asof dit vooraf só bestem was. Die Slovo’s se dogter Gillian verwys iewers na “die naïewe Afrikanerkultuur van die veld” en ek het nogal gewonder of Joe Slovo of Ruth First ons hoegenaamd as “Suid-Afrikaners” sou erken?
FW de Klerk het tydens die aanvang van die onderhandelings by Kemptonpark gepoog om Joe Slovo daarvan uit te sluit, maar Thabo Mbeki het namens die ANC-SAKP-alliansie die minagtende boodskap oorgedra dat daar sonder Slovo geen onderhandelings sou wees nie. Slovo het korrek ingesien dat De Klerk nie vir enigiets “nee” sou kon sê nie. Sodoende is De Klerk gedwing om nie net die Litauer se leiersrol te erken nie, maar uiteindelik ook die knie voor hom te buig. Hoewel Slovo dikwels van dogmatisme en selfs “Stalinisme” beskuldig is, het hy geblyk baie aanpasbaar in sy sienings as kommunis te wees, afhangend van wie hom mag of geld kon aanbied. Toe Gorbatsjof in Rusland oorneem, is hy oombliklik tot perestroïka bekeer en het selfs ‘n verhoging van Moskou ontvang. Terug in Suid-Afrika, het van sy medestryders soos byvoorbeeld die Kanadese kommunis, John S. Saul, hom daarvan beskuldig dat hy die “revolusie verraai het” deur nie op volskaalse kommunisme in Suid-Afrika aan te dring nie.
Maar soos Sammy Sive in 1944 gesê het, is dit genoeg om “in jou hart ‘n kommunis te wees”. Daar is geen teenstrydigheid tussen kommunisme en kapitalisme nie. Selfs Friedrich Engels, een van die vaders van kommunisme, was ‘n fabriekseienaar. Niemand hoef die myne in Suid-Afrika te nasionaliseer nie, want hulle behoort meesal reeds aan Jode, soos die Oppenheimers of Ivan Glasenberg van Glencore-Xstrata wat eersdaags op die Johannesburgse aandelebeurs gaan noteer.
Lesers van die South African Jewish Report sal ook weet dat daar onlangs ‘n Swart-Joodse kamer van koophandel in Kaapstad tot stand gekom het. Volgens verklarings van die nuwe liggaam, “gaan Jode en swartes voortaan saam-saam die Suid-Afrikaanse ekonomie laat groei”.
Nóg in Slovo se meesterplan vir revolusie, nóg in dié nuwe ekonomiese plan figureer Afrikaners hoegenaamd.
As ‘n mens die groteske Afrikanerneerlaag van die vroeë negentigerjare moes verklaar, sou ek dit in ‘n neutedop só opsom: Afgesien van De Klerk se verraad, wat maar net ‘n uitvloeisel van die omstandighede was (hoewel lees Gustav Venter se uistekende Engelse stuk oor FW!), het ‘n baie klein groepie kommuniste die land kon oorneem danksy:
goeie propaganda wat deur mense soos Ruth First, Nadine Gordimer, Trevor Huddleston en selfs Helen Suzman verseker is;
fondse wat deur Swede, Oos-Duitsland en die Sowjetunie verskaf is;
die Johannesburgse netwerk wat die balie, die sakewêreld en die akademici van Wits ingesluit het en waar “kommunisme in die harte van elkeen” geleef het.
Laasgenoemde punt is belangrik, want die Afrikaner het sedert die ontdekking van goud in 1886 nog nooit ‘n goeie gevoel vir Johannesburg gehad nie. Die Anglo-Boereoorlog het vanweë die Uitlanderpolitiek van Johannesburg ontstaan en koerante soos The Star en die Rand Daily Mail (tans Business Day) was nog altyd op die voorpunt van anti-Afrikaner-oorlogspropaganda of die goedpraat van terreur teen ons. Op ‘n stadium het die Broederbond onder aanvoering van Piet Meyer gedink hulle gaan Johannesburg met behulp van die SAUK en die RAU verower, maar daarvan het dadels gekom. Vandag is daar géén Afrikanerinvloed meer by die SAUK of die Universiteit van Johannesburg nie, hoewel daar nog mense met Afrikaanse vanne bestaan wat soos spoke daar rondswerf. Hulle praat egter die ideologie van Joe Slovo en Ruth First klakkeloos na!
Afrikaners het gedink dat die magsentrum van die land in Pretoria gesetel was, in die burokrasie en in die weermag. Intussen was dit in Johannesburg, die stad waar die Litauers al meer as ‘n eeu lank die septer swaai… Johannesburg is inderdaad die stert wat die hond swaai.
Naspers sanik aanmekaar oor hul “Madiba” en verwar die Afrikaner des te meer. In die boek skemer dit deur dat nóg Joe Slovo nóg Ruth First ‘n hoë dunk van Mandela gehad het en hom bloot as ‘n vermetele swarte gesien het wat nie sy plek ken nie. Uiteindelik was hy maar net die swart gesig van die revolusie; hulle kon net sowel foto’s van die gestorwe Martin Luther King gebruik het.
Na alle waarskynlikheid het Joe Slovo en Ruth First die Freedom Charter geskryf. Teen die tyd dat dit in 1955 by Kliptown aangeneem is, was die kommunistiese egpaar reeds ingeperk en mog nie vergaderings bywoon nie. Joe Slovo het egter op ‘n sinkdak met ‘n verkyker gelê en gekyk hoe die vegadering verloop en was hoogs in sy noppies met die uitkoms.
Die nasionalisering van Afrikanergrond is een van die grondbeginsels van die Freedom Charter.
Ons sal binnekort sien hoe ideoloë vanuit Johannesburg wat nog nooit ‘n mieliepit geplant het nie opruk om alle plaasgrond te gaan nasionaliseer. Sodoende sal die volgende hoofstuk in die Slovo’s se revolusionêre teaterstuk verwesenlik word.
Onder hul groepie uitverkore vriende het immers ook die stigter en direkteur van die Johannesburgse Marktteater, Barney Simon, getel. Dis nie soseer die middele wat saak maak nie, maar die verhaal wat vertel word.
As u belangstel om ‘n lang en gratis uittreksel uit bogaande boek oor Slovo en First te ontvang, stuur ‘n epos aan inlig[by]praag.org met “Slovo” in die onderwerpreël.
Senior polisiebeamptes het ‘n beplande klopjag op liefdadigheidsorganisasies wat met oudpres. Nelson Mandela verbind word, in die kiem gesmoor, berig die Mail & Guardian.
Hoëvlak-polisiebeamptes was glo bekommerd dat die klopjag op die Nelson Mandela-stigting, die –kinderfonds, en die –trust, verleentheid sal veroorsaak.
‘n Brief van die Valke is daarna onder meer na Mandela se familielede gestuur om finansiële state te eis.
Oupa Ngwenya, woordvoerder van Sibongile Mkhabela, uitvoerende hoof van die Nelson Mandela-kinderfonds, het bevestig dat hulle ‘n brief ontvang het.
“Die rekening wat die Nelson Mandela-kinderfonds by Nedbank het, is openbare kennis en is verreken in die finansiële state vir die jaar wat op 31 Maart 2013 geëindig het en is ingesluit in die jaarverslag.”
Ngwenya en Danielle Melville, woordvoerder vir die stigting se uitvoerende hoof, het gesê die briewe is na Mandela se prokureur, Bally Chuene, gestuur.
Die briewe hou glo verband met aanklagte van bedrog, vervalsing en uitgifte wat teen Mandela se voormalige prokureur, Ismail Ayob, aanhangig gemaak is.
Mandela se dogters, Makaziwe en Zenani Mandela-Dlamini, het ‘n aansoek voor die hof gebring om George Bizos, Tokyo Sexwale en Chuene as direkteure van Harmonieux Investment Holdings en Magnifique Investment Holdings te verwyder. Die saak is in Julie van die rol geskrap.
Die voormalige staatshoof sterk aan by die huis nadat hy vir ‘n longinfeksie in die Harthospitaal in Pretoria behandel is. – Sapa
Groot dele van Johannesburg is sedert Woensdag sonder elektrisiteit. Dit sluit die SAUK in wat reeds meer as 18 uur op noodkrag loop.
Duisende betalende inwoners is verontrief weens die kragonderbreking wat talle woonbuurte lamlê. Die woonbuurte wat geraak word sluit Houghton in waar oudpresident Nelson Mandela tans glo tuis aansterk, asook Alexandra.
Privaatkontrakteurs is ingeroep om die krag te herstel. City Power se segspersoon Louis Pieterse sê tegnici weier om na-ure te werk en het vieruur uitgestap ten spyte van die toevoerprobleem.
Afrikaanssprekende dele soos Cresta en dele van Roodepoort is ook geraak. Sommige woonbuurte se krag is laat gistermiddag herstel.
Pieterse sê hulle werk met ‘n groot agterstand en het gebruikers gevra om geduld te gebruik. Hy sê hulle probeer hul bes, want daar is onder normale omstandighede onderbrekings, maar met die onwettige staking, het die aantal opgehoop.
Eskom het die kragonderbrekings aan baie hoë verbruik Woensdag toegeskryf.
Terwyl oudpresident Nelson Mandela se toestand “ernstig maar stabiel” bly, raak dit met tye onstabiel, het die presidensie Saterdag aangekondig.
“Terwyl sy toestand met tye onstabiel raak, wys die dokters daarop dat die oudpresident groot uithouvermoë vertoon het en dat sy toestand danksy mediese ingrypings neig om te stabiliseer,” het die woordvoerder Mac Maharaj in ‘n verklaring gesê.
Volgens hom werk die dokters hard om ‘n ommekeer te bewerkstellig, om Mandela se gesondheid te verbeter en om hom gemaklik te hou.
“President Jacob Zuma versoek Suid-Afrika om aan te hou bid vir Mandela en om hom te alle tye in hul gedagtes te hou,” het Maharaj gesê.
Zuma sou Saterdag na Maleisië vir ‘n amptelike besoek reis.
Die besoek is bedoel om die maatskaplike, politieke en ekonomiese bande tussen die twee lande te verstewig.
Zuma sal ‘n Lewenslange Toekenning vir Wêreldvrede namens Mandela ontvang, wat deur die Mahathir-wêreldvredstigting uitgeloof word.
Vroeër vandeesmaand het die presidensie gesê Mandela was steeds in ‘n ernstige toestand maar dat hy konstant verbeter.
“Die mediese span het ook herhaal dat, hoewel sy gesondheid verbeter, Madiba steeds in ‘n ernstige toestand verkeer.”
Saterdag was Mandela se 78ste dag in die Medi-Clinic-harthospitaal te Pretoria.
Die ikoon is op 8 Junie vir ‘n herhalende longkwaal opgeneem. – Sapa
Jy sal hom vind daar waar hy deur die strate van menige Westerse stad drentel – veral in Statebondshoofstede soos Londen, Dublin en Sydney.
En in die stede en dorpe van Suid-Afrika is hy ‘n algemene gesig… die eensame, groot Afrikanerman wat die Springboktrui met geregverdigde trots dra. Dis asof die dra van die nasionale rugbytrui hóm die regte Springbokspeler maak, die wenner – al is dit net vir ‘n rukkie.
En wie kan hom blameer? Die Springbokke – daardie voortreflik gevormde atlete van ‘n fisieke spel wat volmaak by die rowwe Afrikanerman pas – is legendaries. Hulle was nog altyd een van die twee topspanne op aarde. Dis ‘n geweldige bron van trots… want hulle is inderdaad wénners!
Deur die Springboktrui in die openbaar te dra, ontvang Afrikanermans uiteindelik daardie positiewe erkenning, daardie internasionale ego-inspuiting, wat hulle ontsê word sedert hulle – deur hul eweknieë in die Weste – geblameer word vir al die probleme wat swartes in Suid-Afrika teister.
Trouens, dit is feitlik die énigste bron van trots wat die Afrikaner toegelaat word om te koester… die enkele erkenning waarop hy of sy mág aanspraak maak. Want hulle bevind hulle in ‘n sosiokulturele en polities-ekonomiese omgewing wat hulle, asook hul hele wese, slegs apartheidsterme beskou. Soortgelyk aan Duitsers ná die tweede wêreldoorlog, is die Afrikaner letterlik van al sy prestasies vóór apartheid – tot in sy diepste geskiedkundige wese – gestroop.
Sy unieke taal, Afrikaans – die derde jongste Germaanse taal op die planeet – word steeds gekriminaliseer en gemarginaliseer as “die taal van die verdrukker”… en as die onmodieuse “dumb Dutchman”-taal deur vermetele, gebore Engelssprekendes in Suid-Afrika bespot.
Sy legendariese militêre manhaftigheid – soos weereens tydens die Angolese oorlog vertoon is – is insgelyks gekriminaliseer. Daardie dapper jong Afrikanermans – waarvan baie destyds ‘n skamele 18 jaar oud was – en wat die Weste gehelp het om die Koue Oorlog te wen, word vandag deur die oorheersend swart ANC-regering as niks anders as wrede “apartheidsmoordenaars” voorgestel nie. ‘n ANC wat destyds vir die ander kant geskree het.
Die besondere prestasie en sukses om Suid-Afrika tot die rykste, magtigste en ontwikkeldste land in Afrika op te bou, is so te sê deur die swart regering en liberale in die Weste uit die geskiedenis uitgewis – eenvoudig omdat hulle aanneem dat Suid-Afrika se swartes dit in elk geval sou reggekry het, indien dit nie vir die “bose” Afrikaner se “apartheidsingryping” was nie.
Dan noem ‘n mens nie eens die Afrikaner se ongelooflike moed en vasberadenheid om hom letterlik, sonder enige hulp, vanuit die as op te trek wat deur Lord Milner se lafhartige verbrande-aarde-:”oorlogvoering” gedurende die tweede vryheidsoorlog agtergelaat is nie. ‘n Oorlog waarin die Afrikaner in getalle 10/1 oortref is, ‘n oorlog wat 33 000 van sy vroue en kinders in die Britse konsentrasiekampe laat sterf het – en die Afrikaner destyds tot die armste blanke nasie op aarde gereduseer het.
Kortom, die Afrikaner se hele geskiedkundige wese verduur tans dieselfde lot as wat sy plase tydens Milner se gepoogde volksmoord ‘n eeu gelede getref het… behalwe dat dit hierdie keer gaan oor sy verstand wat verskroei is!
Hieroor is die internasionale gemeenskap egter min gepla. En wat die ontstellendste van alles is: dit lyk nie asof dit die meerderheid van die moderne Afrikaners pla nie. Waarom? Ek bedoel, hoe kan ‘n unieke volk met ‘n ongelooflike geskiedenis eenvoudig vergéét, asof niks gebeur het nie?
Wel, dis waar rugby inkom. Die erkenning wat die Afrikaner (-meerderheid) deur rugby ontvang, hou hom skynbaar gelukkig… selfs te midde van die barbaarse chaos in Mandelatopia.
Die soeke na erkenning (thymos) is een van die sterkste dryfvere in die menslike psige. So sterk dat dit selfs deur Francis Fukuyama as die enjin van die geskiedenis veronderstel word. Sy (taamlik gemeenplasige) boek, The end of history and the last man, het menige Westerse leier tot histeriese vreugde oorgehaal, want dit het ‘n utopiese grondslag/regverdiging vir neoliberalisme verskaf nadat die Koue Oorlog teen kommunisme gewen is.
Hoe dit ook al sy, almal van ons smág na erkenning – sommiges meer (en op ‘n groter skaal) as ander. Die puberteitsdrukvlerk op die kattebak van ‘n Ford Escourt mag die ding wees wat jou ego die meeste streel, of ‘n vakansiehuis op Hermanus, of ‘n doktorale titel voor jou naam, of ‘n multinasionale maatskappy wat aan jou (soos aan Kdoos Bekker van Naspers) ‘n uitnodiging na Davos besorg. Wat ook al die grootte en vorm van van jou ego, sal jy deur die vuur loop om dit gestreel te kry. En as dit uiteindelik gestreel word, is jy daardie wénner… dít waarna jy só lank gesmag het.
En dit is presis waarom Afrikaners bereid is om met ‘n verskroeide verstand in ‘n verlore ryk wat deur “edele” barbare regeer word, saam te leef. Want om op die rugbyveld te wen is al die erkenning wat hy (dink) hy nodig het, aangesien hy nes die Springbokke nog nooit werklik verloor het nie. In sy verbeelding is hy steeds “baas van die plaas”.
Die gemene ou Britse Ryksarende het die Anglo-Boereoorlog gewen, maar hulle het nooit daarin geslaag om die Afrikaner se moed te breek nie. Die Afrikaner het die Angolese oorlog loshande gewen, selfs al het hy die vrede verloor, danksy die verraad van sy domonnosele leiers. Die Afrikaner het nooit sy “domein” aan god Mandela moes afstaan nie; hy het dit eenvoudig aan Mandela oorhandig – soos die Springboktrui wat hulle tydens die afsluitingseremonie van die 1995-rugbywêreldbeker aan hom oorhandig het.
Oor die algemeen beskou, is Afrikaners, as individue, steeds (gemiddeld) wenners in Mandelatopia, en elders ter wêreld as uitgewekenes – veral finansieel, nes hul Springbokhelde en -rolmodelle.
Die enigste probleem is dat rugby ‘n spansport is, net soos ‘n nasie… soos ‘n beskawing. Selfs die magtige Springbokke kan net wenners bly solank hulle as ‘n span speel. Dis waarom minder en minder eensame, groot Afrikanermans met hul trotse Springboktruie in die toekoms deur die strate van Westerse stede gaan drentel.
Die regstryd tussen die sakeman Tokyo Sexwale, Bally Chuene en George Bizos, aan die een kant, en die Mandela-familie aan die ander, mag dalk verder vertraag word of van die rol geskrap word. Só berig die koerant New Age vandag.
Michael Hart, wat Sexwale, Bizos en Chuene verteenwoordig, sal die hof Vrydag vra om die regspan van die Mandela-familie te versoek om beantwoordende verklarings te liasseer of om die saak van die rol te skrap.
Zenani Mandela en Makaziwe Mandela, wat na bewering deur 17 familielede ondersteun word, het ‘n aansoek in die Hoëhof in Johannesburg gebring om Bizos, Sexwale en Chuene as direkteurs van Harmonieux Investment Holdings en Magnifique Investment Holdings te verwyder.
Oudpresident Nelson Mandela het die twee maatskappye in dié drie se sorg gelaat, maar die familielede voer aan dat hul aanstelling onregmatig was.
Die saak het Dinsdag nog ‘n struikelblok teëgekom toe Ismael Ayob as prokureur vir die Mandela-familie onttrek het, berig die koerant. – praag en Sapa
Mandela-familielede wat Mandla Mandela oor die verskuiwing van die oorskot van drie van oudpres. Nelson Mandela se kinders gedagvaar het, is glo te arm om hul eie prokureurs aan te stel.
Rhodes-universiteit, wat gratis regshulp aanbied, het aan die Sunday Times bevestig dat dié instelling vir die hofsaak betaal het.
Die universiteit se regskliniek het aan die koerant gesê hy het vasgestel dat sommige van die familielede “behoeftiges” was, maar wou nie uitbrei oor die kriteria wat gebruik word om vas te stel wie in aanmerking vir befondsing kan kom nie.
Die Sunday Times het Ndaba Mandela genader om te vra of sy familielede aansoek om regshulp gedoen het, en of hy sy familielede as behoeftiges beskou.
Hy het net gesê: “Wees versigtig oor jou bronne.”
Makaziwe Mandela het nie gereageer toe sy vir kommentaar genader is nie.
Mandla Mandela se woordvoerder, Freddy Pilusa, sê die regskliniek se bewering dat van die familielede behoeftiges is, is “absurd.”
Intussen is die hoofman se oupa steeds besig om in die hospitaal aan te sterk.
Mandela is op 8 Junie weens ‘n knaende longkwaal in die hospitaal opgeneem. Hy het vroeër die week sy 95ste verjaardag in die harthospitaal deurgebring waar hy glo TV kyk en vir besoekers waai volgens een van sy familielede. – Sapa
Gekleurde ballonne, mandjies blomme en Suid-Afrikaanse vlae is van die items wat buite die Mediclinic-harthospitaal in Pretoria gelaat is waar oudpresident Nelson Mandela steeds in ‘n ernstige toestand verkeer.
Mense het vandag die muur in Celliersstraat besoek en vir foto’s daarvoor geposeer.
Die hoop boodskappe neem steeds toe, met organisasies wat hul beterskapwense daarby voeg. Een beterskapsplakkaat was afkomstig van die Pretoriase Landdroshof en ‘n ander van die Universiteit van die Vrystaat.
Wit mediatente staan in ‘n ry met die straat af en joernaliste het skuiling teen die middaghitte gesoek terwyl hulle die situasie steeds dophou. Die polisie bewaak steeds die hospitaalingang.
Vandag, Sondag, is Mandela se 37ste dag in die hospitaal. Hy is op 8 Junie met ‘n herhaalde longinfeksie opgeneem.
Die presidensie het verlede week gesê dat sy toestand steeds ernstig maar stabiel is.
We worden nog steeds geacht te denken dat de Apartheid in Zuid-Afrika de hel op aarde was. Blanken hadden Zuid-Afrika tot het enige welvarende deel van het Afrikaanse continent gemaakt. Ja, een wereld, waar niet iedereen dezelfde rechten had. Dat is fout. Mensen horen wel dezelfde rechten te hebben. Dat had anders gemoeten. Maar dat het er nu voor iedereen alleen maar heel veel erger op is geworden, daar hoor je dan weer niemand over.
Mandela wordt in de wereld vereerd als een heilige. Niemand wil weten dat de man een communist was, die toestond dat er ook onder zijn eigen ANC gelederen gemarteld werd voor de ‘goede zaak’ en dat het oké was om samen te werken met de Oost Duitse Stasi, alles voor het goede doel.
Nu kan ik daar nog wel mee leven. Oorlog is een smerige zaak, en zeker in de periode van de Koude Oorlog had je je vrienden niet voor het uitzoeken.
Maar hij was dus geen heilige. Vandaag de dag worden in de media de namen ‘Obama’ en ‘Mandela’ gelispeld als de nieuwe heiligennamen, een eindeloos herhaalde mediamantra, zeker nu de man daar in dat ziekenhuis dood ligt te gaan.
Maar wat voor land laat hij achter? Dankzij deze heilige Mandela is Zuid-Afrika veranderd in de hel op aarde. En het gedweep van de hele westerse wereld heeft daar niets aan kunnen veranderen.
Elke 17 seconden wordt er in Zuid-Afrika een vrouw verkracht. Een vrouw in Zuid-Afrika loopt een grotere kans verkracht te worden dan een opleiding te krijgen.
Elke dag worden er in Zuid Afrika 50 mensen vermoord. Dat is een getal wat mijn bevatingsvermogen te boven gaat. Niet elk jaar. Elke dag.
Met meer dan 15 procent van de bevolking heeft Zuid-Afrika het hoogste AIDS percentage in de wereld.
Het ANC, kortom slaagde erin om het meest welvarende land van Afrika, te veranderen in de hel op aarde. En het gezicht dat hieraan verbonden wordt is Mandela. Maar we hebben hier het gezicht van een heilige van gemaakt. Dit bewijst alleen maar dat we een totaal verblinde, totaal verziekte, totaal amorele samenleving zijn geworden.
Nu al wordt in stukken in The New York Times, schaamteloos beweerd dat we Mandela eigenlijk niet verdienen. Dat bewijst alleen maar dat mensen in een multiculturele massapsychose verkeren. Zwart is het mooiste wat er is. Blank is het slechtste wat er is. Zwart aan de macht is vooruitgang, is vrede op aarde. De werkelijkheid is dat Mandela verantwoordelijk is voor een van de grote menselijke destructies in de wereld.
Hitler. Stalin. Pol Pot. Mao. Mandela.
We weten het best. We weten dat de Zuid-Afrikaanse regering niets doet om de AIDS epidemie te stoppen, niets doet aan de moorden, de verkrachtingen. In een normale wereld stel je een regering verantwoordelijk voor dit soort gruwelen. Maar wij leven in een gestoorde wereld. De altijd goedlachse, altijd mild ogende Mandela, we maakten een God van hem. Een multiculti God. We zien Mandela en we denken aan verdraagzaamheid. Wetend hoe Zuid-Afrika ervoor staat. Tot wat voor soort mensen maakt ons dat?
Waar ‘we’ niet van weten, omdat er niet over bericht wordt, is de genocide op de blanken die er plaats vindt. Er zijn nog maar 4,3 miljoen blanken over in Zuid-Afrika, en zij zijn de meest gehate mensen van allemaal. Niet alleen in Zuid-Afrika, ook in de wereld. Ze verdienen het om te sterven in naam van de heilige Mandela.
Tussen half 2012 en half 2013 alleen al waren er 309 het slachtoffer van een aanval, werden er 170 vermoord. Alleen omdat het blanken waren, geofferd voor ‘ons’ schuldgevoel.
Neergestoken, omver gemaaid, door het hoofd geschoten. Oude mensen vaak. Eenvoudige, oude mensen met winkeltjes of boerderijen. Met opvallend Nederlands klinkende namen. Een blank meisje van zestien, gekidnapped en als sekslavin verhandeld. Een trofee, want blank. Een zeventigjarige vrouw en haar tachtigjarige man stonden de tuin te besproeien. Een zwarte overvaller sprong naar binnen, viel de vrouw aan en schreeuwde: “I will fucking kill you white bitch!”
Dat is het Zuid-Afrika dat de heilige Mandela nalaat. En geen woord van kritiek.
Waar moet dat heen als onze hersenen zo massaal verweekt zijn?
Die Mandela-familie twis nou nog verder, dié keer oor die uitsaairegte vir Nelson se begrafnis wat aan CNN verkoop is. Die SAUK is droëbek en gebelg daaroor.
Mandla Mandela beskuldig die res van die familie daarvan dat hulle ook gelieg het oor Nelson Mandela se gesondheid terwyl hulle besig was om met die Amerikaanse uitsaaier CNN te onderhandel.
Volgens ‘n berig in vandag se Sunday Independent is ‘n “sensitiewe vergadering” aan die einde van verlede maand met die SAUK gehou. Tydens daardie vergadering het die Mandelas geëis dat CCN “voorkeurbehandeling” moet kry tydens ‘n eventuale begrafnis vir Nelson Mandela.
Die SAUK het gevoel dié eise was “onvanpas”. ‘n Amptenaar van die SAUK het gesê:
“Ons voel in die gesig gevat. Maar dit lyk asof daar min is wat ons hieraan kan doen aangesien die familie blykbaar hul eie planne het.”
‘n Tweede amptenaar van die SAUK het hom soos volg uitgelaat: “Dit was geen versoek nie. Hulle het dit geëis. Die CNN-ooreenkoms is klaar aangegaan.”
Dis egter nie duidelik wie van die Mandela-familie voordeel uit die CNN-ooreenkoms gaan trek en of enige betalings gemaak is nie.
Van hulle kant af wou CNN ook geen besonderhede bekendmaak nie en hul Johannesburgse verteenwoordiger, Kim Noorgaard, beweer dat sy nie op hoogte is nie. Bestuurders van CNN in Atlanta,VSA, kon nie deur die Sunday-Independent-verslaggewer bereik word nie.
Makaziwe Mandela was ontsteld om te verneem dat die nuus uitgelek het. Sy wou nie verder praat as die naam van die SAUK-amptenaar nie bekendgemaak word nie.
“Sê my dadelik wie dit was,” het sy geëis. “Dit was ‘n vetroulike vergadering en daar behoort nie daaroor gepraat te word nie.”
Indien Mandela te sterwe sou kom, sou die SAUK in elk geval die enigste uitsaaier wees wat ‘n intydse uitsaaidiens gaan aanbied. Daardie toevoer sal dan kosteloos aan die res van die wêreld beskikbaar gestel word, waaronder CNN.
Ek moet bieg dat ek my verlekker aan die petalje rondom die Mandela-gespuis se twis oor die Mandelakinders se grafte. Ek het al die gesegde gehoor dat dooies sou tol in hulle grafte, maar ek het nog nooit gedink ek sou ‘n geval sien waar dit letterlik waar sou word nie, waar dooies se beendere meer kilometers reis as jou gemiddelde Sandton-pendelaar op ‘n daaglikse basis nie. Daar is niks soos die ongenaakbare en koue lig van “rassistiese” nuusdekking, om die spul te ontbloot vir die ploerte wat hulle eintlik is nie.
Die vermaaklike spektakel van die Mandela-gespuis tersyde, begrafnisse en die dooies of dan voorvaders speel duidelik ‘n belangrike rol in Afrikane se bestaan, en ek meen dat ons as Westerlinge dikwels nie begryp presies hóé belangrik daardie rol is nie.
Mens word byvoorbeeld oorval deur laatnag-advertensies op SABC-TV en eTV wat begrafnispolisse bemark. ‘n Begrafnis in ‘n Afrika-gemeenskap is ‘n makietie van format, al krepeer die naasbestaandes van die oorledenes. ‘n Horde familie kom kuier sommer vir ‘n week, slag beeste in voorstedelike agterplase, drink dat die bloed loop, raas en jil dat dit ‘n naarheid is en spandeer tiene duisende aan kiste, wat die agtergelatenes kwalik kan bekostig. Word hierdie uitspattigheid uit vrees gebore dat, sou die begrafnis nie na wense wees nie, die voorvaders kan sorg vir teëspoed in die toekoms?
Dit is eweneens interessant dat, alhoewel 80% en meer van die totale Suid-Afrikaanse bevolking kwansuis Christene is, sinkretistiese voorvaderaanbidding steeds aan die orde van die dag is. Selfs die volkome kommunis en selferkende ateïs, Mandela, moet glo eers die voorvaders se toestemming vra, alvorens hy die tydelike met die ewige verwissel. (Sou sy voorvaders Marx, Engels, Lenin en Stalin ook insluit?)
Jy versteur die voorvaders op eie risiko. Daar is onlangs ‘n winkelsentrum in Bosbokrand opgerig, en tydens die uitgrawing van die fondasies, is daar beendere gevind. Die plaaslike gemeenskap het toe woedend geraak, en eis toe tien persent van die totale waarde van die winkelsentrum, wat in die honderde miljoene beloop, as vergoeding vir die versteuring van die voorvaders.
Die kultuur van die verlede vind mens ook onder die lewendes. Westerlinge hang toenemend ‘n jeugkultuur aan. Filmsterre van ouer as 30 is ou nuus. Beide Brittanje en die VSA se huidige leiers is onder 50. In die 1980’s het ons die jappie-kultus ons eie gemaak. In die Afrikaan se kultuur is dit egter die ringkoppe wat juis agv hul ouderdom die gesagsfigure is. Weer eens kyk die Afrikaan terugwaarts, en nie vorentoe nie.
Die punt waarby ek met bostaande wil uitkom, is dat Westerlinge en Afrikane se lewensuitkyke radikaal verskil. ‘n Tipiese Westerse Christen beskou die aardse lewe as bloot tydelik, en is toekomsgerig – ons kyk vorentoe na die res van ons lewens, en uiteindelik na die ewige lewe in die hiernamaals. ‘n Afrikaan, daarenteen, kyk terugwaarts, na die geskiedenis en die dooies. Die voorvaders moet geraadpleeg word oor belangrike besluite. Selfs Afrikane wat sinkretisme vermeng met elemente van die Christenskap aanhang, maak so.
Dit is moontlik dat hierdie kultuur ontwikkel het omdat Afrikane, in die afwesigheid van die ongenaakbare seisoene in die noordelike halfrond, nie nodig gehad het om vir die toekoms te beplan nie. In tropiese streke is daar heeljaar kos, maar in die koue Europese en Asiese winters, kan ‘n gebrek aan toekomsbeplanning noodlottig wees. Toekomsbeplanning is vir ‘n Europeër ‘n lewensbelangrike vaardigheid, maar vir ‘n Afrikaan, glad nie.
Dit is sekerlik moontlik dat hierdie verskille ook op ander gebiede na voorskyn kom.
Ons almal kry byvoorbeeld daagliks te make met die miljoene slaggate op ons paaie, riool in riviere, kragonderbrekings en algemene verval. Vir die ANC-regering is instandhouding duidelik nie ‘n groot prioriteit nie. Die Zoeloe-woord vir instandhouding is “ondla.” Laasgenoemde beteken egter nie wat jy as ‘n Westerling as die term vir instandhouding sou verstaan nie. “Ondla” is nader verwant aan “grootmaak”, en ook om gewasse soos mielies te plant en om te sien na jou oes. Daar is klaarkblyklik geen begrip soos ons Westerse konsep van instandhouding in Zoeloe nie.
Koppel hieraan die Afrikaan se kultuur van terugkykery na die verlede, en waarom is ons dan verbaas as jy telkens bande moet koop agv slaggate? Die toekoms het nog nie gebeur nie, maar die verlede wel, en laasgenoemde is vir die Afrikaan belangriker.
Op politieke gebied verstaan die ANC hierdie kultuur baie goed, maar die DA glad nie. Dit help nie vir die DA om vir die Afrikaan-kieser ‘n beter toekoms voor te hou nie, want die verlede is vir die Afrikaan belangriker as die toekoms. Die ANC verstaan dat jy die kieser ‘n beter verlede moet aanbied, dat jy die prentjie in sy kop moet plant dat die voorvaders nie daarvan sal hou as hy vir ‘n ander party buiten die ANC sou stem nie.
Miskien sou dit goed wees om bostaande in gedagte te hou, wanneer ons volgende keer sug wanneer apartheid vir die soveelste keer verkwalik word vir 2013 se mislukkings. Dit help dikwels nie om vir ‘n Afrikaan te sê hy moet aanbeweeg en op die toekoms fokus nie. Dis eenvoudig nie sy kultuur nie.
Daar is ‘n grappie wat tans per epos versprei word, wat meer as ‘n greintjie waarheid bevat. ‘n Swart seuntjie vra naamlik vir sy ma: “Mamma, wat is die demokrasie?” Sy ma antwoord toe dat demokrasie die swart meerderheid toelaat om te stem vir ‘n regering, wat dan vir hulle huise bou en allerhande toelaes betaal, vir die wit belastingbetaler se rekening. Die seuntjie vra dan vir sy ma of die witmense wat al die belasting betaal, dan nie kla daaroor nie. “Ja”, antwoord die ma, “en dít noem mens rassisme.”
Dikwels-denkbeeldige rassisme kan letterlik enige iets beteken. So, byvoorbeeld, vind Makaziwe Mandela die mediabelangstelling in haar vader se komende dood “rassisties.” Nugter weet hoe sy by dáárdie gevolgtrekking beland het, maar daar het julle dit: Dis rassisties vir Agence France-Presse om kameras buite die Pretoriase Harthospitaal op te stel.
Sou sy reg wees, is dit wel vreemd hoe goed rassisme vir sogenaamde slagoffers van rassisme vir Makaziwe Mandela en die res van die Mandelas was. Was dit nie vir hul professionele slagofferstatus nie, was die spul Mandelas eintlik maar net nog ‘n versameling ondergemiddelde onbenulliges, en hierby sluit ek Nelson Mandela in.
Alhoewel almal, selfs president Obama oor die naweek, telkens na die mitiese “legacy of Madiba” verwys, is dit geensins duidelik wat daardie nalatenskap presies sou wees nie. Hy is vir 27 jaar toegesluit vir ‘n mislukte terreurkomplot, iets wat in ander lande selfs met die dood strafbaar is. Hy kon weliswaar vroeër vrygelaat gewees het, maar het deurgaans geweier om geweld af te sweer. Op Kodesa was dit ander mense, Cyril Ramaphosa en Joe Slovo, onder andere, wat die meeste van die onderhandelings gevoer het, en ná een ondergemiddelde termyn as president, met Thabo Mbeki wat in werklikheid die land agter die skerms regeer het, het Mandela met sy miljoene gaan aftree.
Ek vra dus weer: Wat presies, buiten om op dikwels-mitiese rassisme te teer en daaruit skatryk te word, is Mandela se nalatenskap presies? Die antwoord is eenvoudig: Mandela, wat al deur ‘n swart Amerikaanse skrywer as iemand van slegs gemiddelde intelligensie beskryf is, is eintlik maar bloot ‘n professionele slagoffer van dikwels-mitiese wit rassisme.
Dit is nie vergesog om te sê dat Suid-Afrika se grootste nywerheid nie die mynbou of landbou is nie, maar eerder muntslanery uit denkbeeldige blanke rassisme en die uitbuitery van professionele swart slagofferstatus. Dít is dan stellig ook Mandela se enigste ware nalatenskap: Hy was bloot ‘n leidende figuur onder professionele swart slagoffers.
Presies hierdie verskynsel, dié van professionele slagoffers van apartheid of rassisme, kan mens op die ganse ANC en al wat ‘n SEB-begunstigde is, van toepassing maak. Wit skuldgevoelens was nog altyd groot geld. Voor 1994 het Skandinawiese donateurs tou gestaan om geld te skenk wat deur professionele slagoffers soos Allan Boesak opgeslurp en verduister is. Swart ekonomiese bemagtiging is eweneens niks anders as ‘n reuse-afpersingskema om munt te slaan uit die denkbeeldige nalatenskap van apartheid, oftewel denkbeeldige wit rassisme nie. Maatskappye word gyselaar gehou en gedwing om aandele te oorhandig, anders is hulle “rassisties”.
Wanneer mens bostaande snap, wanneer jy besef dat denkbeeldige wit-op-swart rassisme eintlik ‘n geweldige groot industrie in Suid-Afrika en in ander plekke soos Amerika se kranksinnige linkse universiteite is, kry jy ‘n gans en al ander perspektief op dinge. Wanneer die rektor van die Universiteit van die Vrystaat, Djônnitin Jansen, byvoorbeeld te velde trek teen denkbeeldige blanke rassisme, is hy eintlik besig met selfbemarking, en regverdig hy sy aanstelling as rektor, iets wat hy kwalik op meriete sou kon verkry het. Wanneer Makaziwe Mandela teem dat die pers rassisties is, gaan dit in wese ook nie oor rassisme nie, maar is dit ook ‘n vorm van advertensie vir haar beroep as professionele slagoffer van rassisme, wat deur naïewe blankes opgevreet word en wat dan hul beursies gretiglik oopmaak om een of ander misplaaste skuldgevoel te probeer besweer. Daar is talle ander voorbeelde van hoe hierdie industrie bemark word, vanaf die Belydenis van Belhar, tot by bykans al wat ‘n rubriek in ‘n Nasperspublikasie is.
Gaan jy as blanke toelaat dat jy deurlopend bedrieg en belieg word deur hierdie industrie? O, nee, wag. Dit sou mos rassisties wees om jou daarteen te verset
Gekleurde ballonne, mandjies blomme en Suid-Afrikaanse vlae is van die items wat buite die Mediclinic-harthospitaal in Pretoria gelaat is waar oudpresident Nelson Mandela steeds in ‘n ernstige toestand verkeer.
We worden nog steeds geacht te denken dat de Apartheid in Zuid-Afrika de hel op aarde was. Blanken hadden Zuid-Afrika tot het enige welvarende deel van het Afrikaanse continent gemaakt. Ja, een wereld, waar niet iedereen dezelfde rechten had. Dat is fout. Mensen horen wel dezelfde rechten te hebben. Dat had anders gemoeten. Maar dat het er nu voor iedereen alleen maar heel veel erger op is geworden, daar hoor je dan weer niemand over.
Die Mandela-familie twis nou nog verder, dié keer oor die uitsaairegte vir Nelson se begrafnis wat aan CNN verkoop is. Die SAUK is droëbek en gebelg daaroor.